8. π᾿ POETAE ΜΕΙΠΟΙ.

Ὕψιστε ϑεῶν,. ; : 872
πόντιε χρυσοτρίαινα Πόσειδον,
γαιάοχ᾽, ἐγκύμον᾽ ἀν᾽ ἅλμαν"
βοαγχίοις περὶ δὲ σὲ πλωτοί

ὅ ϑῆρες χορεύουσι κύκλῳ,
κούφοισι ποδῶν ῥίμμασιν
ἐλάφρ᾽ ἀναπαλλόμενοι, σιμοί, :
φριξαύχενες, ὠκύδρομοι σκύλακες, φιλόμουσοι
δελφῖνες. ἔναλα ϑρέμματα

10 κουρᾶν Νηρεΐδων ϑεᾶν,
ἃς ἐγείνατ᾽ ᾿ἀμφιτρίτα"
οἵ μ᾽ εἰς Πέλοπος γᾶν ἐπὶ Ταιναρίαν ἀκτάν
ἐπορεύσατε πλαξζόμενον Σικελῷ ἐνὶ πόντῳ,
κυρτοῖσι νώτοις ὀχέοντες,

tuetur, frustra. Mihi novicium omnino videtur carmen, quod ante
Euripidis aetaiem vix potuit componi. Neque tamen mala fraude haec
ficta esse arbitror, sed videntur hi versus petiti esse ex dithyrambo
sive nomo, in quo Atticus poeta nescio quis fabularem Arionis memo-
riam non tam dedita opera quam per parecbasin illustraverat: quos
versus Aelianus errabundus ad ipsum Arionem retulit. Etiam Lehrs
(Populüre Aufsütze p. 204) hoc carmen, quod Hermann (ad Aristot.
Poet. p. 235) venustissimum esse censuit, antiquo poeta indignum iudi-
cat, non solum quod nimis sit exile, verum etiam quod attica dialectus
passim dorieo sermone temperata insit: sed quod ab ipso Aeliano hos
versus conditos esse suspicatur, omnino fallitur: nam huius carminis
numeri prorsus abhorrent ab istius saeculi usu et consuetudine. Plu-
tarchus sept. sap. conviv. 18 magna copia verborum Arionis casum de-

Seripsit£, neque vero hoe carmen respexit. — V. 1—'7 ἀναπαλλόμενοι
affert Tzebz. in Cram. An. Ox. III 352, 19. — V. 2. χρυσοτρέαινα Her-
mann ad Aristot. Poet. p. 235, legebatur χγρυσοτρίαινε. --- Πόσειδον,

Ahrens Ποσειδᾶν vel Ποσειδὰν requirit. — V. 3. γανήοχ᾽, ἐγκύμον᾽ ἀν᾽
ἄλμαν Hermann, sed iunxit cum sequentibus et v. 4 περὶ δὴ σὲ scri-
psit: a et edd. χαιήοχ᾽ ἐγκυμονάλμαν, b γαιήοχε κυμονάρχα (Vat. wv-
xovoAx'), lzetz. γαιηόχε ἐγκύμου ἁλμάς. Locus nondum restitutus, dis-
plicet non solum ἐγκύμον᾽ ἀν᾽ ἄλμαν tamquam epitheti loco prioribus
adiectum, sed etiam βραγχίοις. Conveniret εὔκυκλον ἄρμ᾽ ἐλαύνων
&ooyov' περὶ δὲ wrÀ. sed non possum divinare, quid olim fuerit
seriptum. Bunsen I 376 post v. 3 quaedam' intercepta esse existimat,
offensus eo, quod exordium sola dei invocatione absolvitur, quae hym-
norum legitima est consuetudo. — V. 4. βραγχίοις Hermann, βράγχιοι
Ael, βράγχια Tz. — V. 5. χορεύουσι bv et edd. vett. et 'z., χορεύουσ᾽
ἐν το]. — V. 6. Qéppactw, "Tz. ῥιπάσμασι (B ῥιάσμμασιν). — V. 1. σιμοί
bv, vulgo σεισμοί, Hermann σεισμῷ. .--- V. 9. ἔναλα, ivdilk b, ἔναλ᾽
ἀϑύρματα  Valckenaer. — V. 10. Νηρεΐδων ma, vulgo Νηρηΐδων.
--Υ. 13. of w εἰς, ἣν ἐς b. — γᾶν, τὰν abv. — V. 18. ἐπορεύ-
σατε, ἐπορεύσατο bv, ἐπόρευσαν Brunck. — πλαξόμενον om. m, πλα-
ξομένην v. — V. 14. ὀχέοντες Brunck, vulgo χορεύοντερ, nisi malis
ὀχεῦντες.