ALCMAN. 61

109. [38]

Plut. de mus. c. 14: Οὐ μύνη δὲ κυθάρα ᾿Απόλλωνος, ἀλλὰ
καὶ αὐλητικῆς καὶ κιϑαριστικῆς εὑρετὴς ὃ ϑεύς ... ἄλλοι δὲ καὶ
αὐτὸν τὸν ϑεόν φασιν αὐλῆσαι. καϑάπερ ἴστορεῖ ὃ ἄριστος μελῶν
ποιητὴς ᾿Δλκμάν.

108. [39.]

Schol. Theoer. V 83: Πράξιλλα μὲν ἀπὸ Καρνείου φησὶν
ὠνομᾶσϑαι τοῦ Διὸς καὶ Εὐρώπης υἱοῦ, ὃς ἦν ἐρώμενος τῷ ᾿4πόλ-
Aevi, (τὰ Κάρνεια), ᾿Δλκμὰν δὲ ἀπὸ Καρνέου (P Ox. Π Καρνίου,
Καρανέου Gen. a) τινὸς Τρωικοῦ. Fortasse Aleman Κάρνον dixit,
quam formam Praxillae vindieat eod. Ambros., adversante Pausan.
1Π 13, 5. Quod exhibent EFN ἀπὸ Καρνέου τινὸς τοῦ υἱοῦ
τῆς Δήμητρος (Δήμητρας Ahrens), ineptum librariorum commen-
ium, cui ansam dedit scholion Ζημήτριος δὲ ἀπό τοῦ πκρᾶναι,
quod in Ambros. continuo subsequitur.

104, [41.]

Schol. Aristoph. Pac. 457: Πρὸς τοὺς οἰομένους τῶν νεω-
τέρων τὸν αὐτὸν εἶναι "dose καὶ Ἐνυάλιον, κατ᾽ ἐπίϑετον᾽ τινὲς
δὲ ἄρεως καὶ ᾿Βνυοῦς τὸν Ἐνυάλιον, of δὲ Κρόνου καὶ “Ρέας.
᾿Δλκμᾶνα δὲ λέγουσιν ὁτὲ μὲν τὸν αὐτὸν λέγειν, ὁτὲ δὲ διαιρεῖν.

105. [43.]

Pausan. III 18, 6: Ἐς "4uvxieg δὲ κατιοῦσιν ix Σπάρτης
ποταμός ἐστι Τίασα. ϑυγατέρα δὲ νομίζουσιν εἶναι τοῦ Εὐρώτα
τὴν Τίασαν᾽ καὶ πρὸς αὐτῇ Χαρίτων ἐστὶν ἱερὺν Φαέννας καὶ Κλη- 862
τᾶς, καϑὰ δὴ καὶ ᾿Δλεμὰν ἐποίησεν.

106.

Athenagor. Legat. pro Christ. c. 14: "AAxu&v καὶ ᾿Ησίοδος
Μύδειαν, καὶ (duo eodd, Clarom. 5) Νιόβην Κίλικες (ἵδρυνται
ϑεούς).

101. [461

« Plut. de Herod. malign. c. 14: Καίτοι τῶν παλαιῶν καὶ λο-
γίων ἀνδρῶν οὐχ Ὅμηρος, οὐχ Ἡσίοδος, οὐκ ᾿Αρχίλοχος, οὐ Πεί-
σανδρος, οὐ Στησίχορος, οὐκ ᾿Αλκμάν, οὐ Πίνδαρος Αἰγυπτίου ἔσχον
λόγον Ἡρακλέους ἢ Φοίνικος, ἀλλ᾽ ἕνα τοῦτον ἴσασι πάντες 'Hoa-
κλέα τὸν Βοιώτιον ὁμοῦ καὶ ᾿Δργεῖον.

δ᾽