56 | POETAE MELICI.
e.
Μηδέ μ᾽ ἀείδην ἀπέρυκε.
58. [198

͵ωψς-νῃυ.-.. -
M

za
LEE --“ν....
Ῥιπᾶν ὄρος ἀνθέον ὕλᾳ,

Νυκτὸς μελαίνας στέρνον.

59. [5.]

“, ουν.Οῦν.ν..
Μῶσα, Zg θύγατερ,
3 , 2 LJ
ὠρανίαφι λέγ᾽ ἀείσομαι.

60. [10.] m 852

Ξ.-φυν..υν.ν..ν--ὦ
«ἐὺ μεν. .-

L4 wWuuU.wWUL-WV.wu.-u
— UL --A-CU-u-—--

in Alemanis versiculo, illud dubium, sims utrum grammatici an poetae
Sit; prius si probaveris, scribendum μέγ᾽ ἀὕὔτει φαΐέδιμος Αἴας. sed
puto grammaticum Scripsisse: καὶ αὐτὸ δὴ τοῦτο μέγας (vid. Eust):
Axuév: Εἶπε μέγας δαύ φαίδιμος Αἴας. quemadmodum est ap. Hom,
Jl. H 24 τίπτε σὺ δ᾽ αὖ μεμαυῖα, Διὸς ϑύγατερ μεγάλοιο, ἦλϑες ἀπ᾽
Οὐλύμποιο.

Fr, 07. Etym. Va ap. Gaisf. Et. M. p. 327: τὸ γὰρ λακωνιπκόν
ἐστιν ἀείδειν ἢ ἀείδεν. μὴ δ᾽ ἔμ᾽ ἀείδειν dm. Cf. Phavor. p. 115 (ubi
οὐ ἀείδεν pro ἤ). apparet ἀείδην Scribendum esse, nec dubium esf
Alemiamis esse versiculum.

Fr. 58. Sehol. Soph. O. C. 1248: Νυχιᾶν ἀπὸ Ῥιπᾶν". . λέγει
δὲ αὐτὰ ἐννύχια διὰ τὸ πρὸς τῇ δύσει κεῖσθαι" μέμνηται δὲ καὶ 4λ-
πμὰν λέγων οὕτως" Ῥιπὰς ὄρος ἔνϑεον ὕλαν 2. στέρνων (στέρ-
γον Trichin.). Emendavit Lobeck. Conieci Ῥίπας ὄρος, ἔνϑ᾽ ἔσαν εὐναὶ
Ννκτὸς μελανοστέρνω, Schoemann 'P. ὄρος ἔνϑεον «vid τε Νυκτὸς με-
λαίνας ἀστέρων, Hartung ἔνϑα ϑεράπναι Νυκτὸς μελανοστέρνω.

Fr. 59. Schol. Hom. Il. » 588: Τῇ gt παραγωγῇ ὁ monete κατὰ
τριῶν κέχρηται πτώσεων, ἐπὶ γενικῆς, δοτικῆς, αἰτιατικῆς. i ἐπὶ δὲ
κλητικῆς ἀλκμὰν ὃ μελοποιὸς ovrog: Μῶσα κτῖ. ἔστι γὰρ οὐρανία.
V. 2 legitur etiam Schol. n. 233. Resp. Apollon. de Adv. 575, 29:
Ἔστι δὲ καὶ παρὰ Αλκμᾶνι καὶ κατὰ κλητικῆς τὸ οὐρανία οὐρανίαφιν.
Cram. An. Ox. 1 293, 23: ἀπὸ χλητικῆς, ὡς τὸ οὐρανέαφι-" ,οὐρανίαφέ
γ᾽ ἀείσομαι. ἘΠ, Μ. 800, 10 (καὶ ἐν κλητικῇ ὦ οὐρανία, λίγ᾽ αἴων καὶ
οὐρανέαφι). Et. Gud. 4il, 16 (Οὐρανίαφι φίλη γα εἴσομαι). Fuit
fortasse versus herous: Μῶσα. Διὸς ϑύγατερ, λίγ᾽ ἀείσομαι ὠρανίαφεν.
Dronke nimia audacia usus οὐρανόφιν coniecit, Hartung scripsit Μῶσα,
“Διὸς ϑύγατερ, τὶν.