ΝΕ ' POETAE MELICI.

οἷά ve ποιμένες ἄνδρες ἔχουσιν,
6 χερσὶ λεόντειον γάλα ϑήσαο,
τυρὸν ἐτύρησας μέγαν ἄτρυφον ἀργιφόνταν. 846

— V. 4. ἔχουσι, fort. rectius ἔχοισεν, vid. ad? fr. 60, 1, ἔχοισα ΑΒ,
ἔχουσα PVL. — V. 6. χερσὶ λεόντειον γάλα Fiorillo, ϑήσαο ego, codd.
χερσὶ Asovréov (sic B, χερσίλεον τέον PV, λεοντέου L) ἐπαλαϑεῖσα:
Fiorillo ϑεῖσα pariter atque ἄτρυφον tanquam interpretamenta abiecit,
Hermann χερσὶ λεόντεον Ἐν γάλα ϑεῖσα coniecit, ego olim ϑεῦσα seripsi,
sed hoc non solum propter formae insolentiam offendit, verum etiam
praesens tempus ferri nequit, ubi omnino praeteritum requiritur: itaque
nune ϑήσαο scripsi (nam neque contraeta forma ϑήσα, neque ϑήσας
«Β8 018. placet), ubi asyndeton ϑήσαο͵... ἐτύρησας, quamvis non satis
gratum, tamen rationem habet. Fiorilo autem, qui verissime vidit

"ἅλα restituendum esse, commode adhibuit Aristid. 1.49: Καὶ δύναιτ᾽
ἂν καὶ ὄνους πτεροῦν (6. “ιόνυσος), οὐχ f ἕππους μόνον" ὥσπερ καὶ λεόν-
τῶν γάλα ἀμέλγειν ἀνέϑηκέ τις αὐτῷ Λακωνικὸς ποιητής. Sane
Aristides Baechum dicit leonum lae mulgere, Aleman eadem attribuit
mulieri: nec tamen recte Emperius, cum antea ϑῆσϑαι proposuisset,
postea ut hane difficultatem removeret, ἔχων σὺ pro ἔχοισα et ϑήσας
seripsit. Fiorillo Baecham aliquam dei ministram diei existimavit:
mihi vel Bacchi Aliquam comitem, velut “Μέϑην, vel Δαῖτα (Sophocles
Triptol. fr. 539: Ἦλϑεν δὲ Δαὶς ϑάλεια, πρβσβίστη ϑεῶν) poeta dicere
visus est, quamquam etiam de matre Deorum cogitavi, cuius religio
iam ante Alemanis saeculum in Peloponnesum haud dubie fuit propa-
gata, cf. quae Pausanias in Areadieis (VIII 44, 3) dicit: πρός τε τοῦ
᾿λλφειοῦ τῇ πηγῇ ναός τε Μητρὸς ϑεῶν ἐστὶν. οὐκ ἔχων͵ ὄροφον ied
λέοντες δύο λίϑου πεποιημένοι, hine etiam ipse Alpheus λεόντειος πόρος
dietus, vid. Hesych. (Hartung de Diana et Nymphis Caryatidibus cogi-
tat.) 'Bed ut hoc in medio relinquam, non est mirum, si Aristides,
qui Àlemanis hunc locum non satis firma tenebat memoria, haee ad
Bacchum transtulit, cui eiusmodi facinus inprimis convenire videbatur,
Minime vero audiendus Weleker, qui Aristidis locum ab Alemane plane
alienum ratus, hune poetam existimat Spartanam mulierem alloqui,
quae diie obtulerit in aureo vasculo caseum, qui vel in leonis simili-
tudinem formatus vel leonis imagine ornatus fuerit, itaque corrigit
χερσὶ λεόντειον σπαλαϑεῖσα vel παλαϑεῖσα (im massam cogens) quorum
neutrum graeci sermonis consuetudine firmatur: persuasit tamen
Sehneidewino, qui Philol. X 352 χερσὶ λεόντεον εἰκόνα ϑεῖσα legendum
censuit. — V. 6. ἀργιφόνταν Welcker, ἀργειοφεονται A, ἀργειοφόνται
BP, ἀργύφεόν τε VL, ego olim Hoyeipóvro conieci, ut hoc nomine
Aleman appellaverit Bacchum, quemadmodum Apollinem , Sophocles
(vid. Et. Gud. 72, 52). Meineke ἀργιοφόντᾳ edidit: sed ἀργιφόνταν
dixisse Alemanem correpta antepaenultima testatur gramm. Hambur-
gensis editus a Welckero et Schneidewino (M. Rh. X 256, Phil. X 350):
τὰ παρὰ τῇ γραφῇ διαφορούμενα" εἰσὶ ταῦτα᾽ ἀργειφόντης. καὶ τύρος
ἐντηρήσας μέγαν ἀργύφαν. ἀργιφόντα᾽ εἴκελος ἀστεροπῇ καὶ τὸ ἴκελος.
Poterat hoc Alemanis versu Didymus uti, qui Moyeupóvrge vel potius
Veytpóvzgs a vocula ἄρὶ inserta I repetebat, vid. Sehmidt Didym. 381.
Lepide autem et solita usus audacia poeta caseum ἀργεφόνταν appel-
lavit, nam recte puto Welekerum aecusativum restituisse. Est'autem
hie versus, ut videtur, strophae novissimus, itaque poeta trochaicam
clausulam in loeum daetylorum substituit, nam dactylis trium tempo-
rum hic haud dubie usus est.