do — ' POETAE MELICI.

νύκτα δι᾿ ἀμβροσίαν ἅτε σήριον 886
ἄστρον αὐειρομέναι μάχονται.
στρ. ε΄. Οὔτε γάρ τι πορφύρας - ; Á E
65 τόσσος κόρος, ὥστ᾽ ἀμύναι,
οὔτε ποικίλος δράχων
παγχρύσιος. οὐδὲ μίτρα
“υδία νεανίδων
eere nnns. ὧν ἄγαλμα, B C -P. HI.

τερον, ὁπότε σημαντικὸν τοῦ ἱματίου 3 καὶ τοῦ ἀρότρου, ὡς καὶ παρ᾽
᾿ἡλχαμᾶνι, ἀλλὰ καὶ παρ᾽ ᾿ἀντιμάχῳ" ἀεὶ φάφεος ατεύουσιν ἔχων (ser.
γῆν χατέουσαν Ey) οὕτως ἐν τοῖς ἀντιγράφοις εὕρηται. φάρος, si ara-
trum notat, correpta priore syllaba dietum esse poetarum usus arguit,
atque hanc explicationem praeter Sosiphanem (quem in aliquo com-
mentario de hoc versu disputavisse eredo, quamquam Brink in tiagoe-
diis ipsum hoe vocabulum adhibuisse existimat, comprobavit Herodia-
nus, cuius auctoritas me movet, ut hanc scripturam sequar, quamquam
quid iste ritus sibi velit, ignoramus: nam aratrum in Dianae sacris ad-
hiberi insolens: sed veteres interpretes velut Sosiphanem non temere
id statuisse, consentaneum: cognomen Dianae Εὐλακέα (ap. Hesych.,
ubi Meineke εὐλάκεια suasit) quorsum spectet, ambiguum. Alii inter-
pretabantur vestem, solenne deabus munus, hinc in charta φᾶρος scri-
ptum. Sed sive φάρος sive φᾶρος probaveris , Ὀρϑίᾳ pro ὀρϑρίαι
(Brinck ὀρϑοίᾳ) recte mihi videor restituisse. — V. 62. ἅτε σήριον
(antea σεέριον scripsi) ἄστρον ᾿αὐειρόμέναι correxi chartae scripturam
ATE€CTPIONACTION (Ahrens ἄστρον sibi videre visus est) ^ Hoc enim
€horus dicit: Zee per sanctam noctem wt lucidwm sidus nobiscum
certant pernicitate in choreis a, gendis. Cf. Ibyei fr. 3: φλεγέϑων ᾧπερ
διὰ νύχτα μακρὰν cefote παμφανόωντα. Adde Hesych. ,Eeigfov κυνὸς
δίκην" “Σοφοκλῆς τὸν ἀστρῷον κύνα, ὁ δὲ ᾿ἀρχίλοχος τὸν ἥλιον, Ἴβυ-
xog δὲ πάντα τὰ ἄστρα. Αἴρεσϑαι de sideris ortu dietum, ut est apud
Soph. Phil 1331 ἔστ᾽ ἂν ἥλιος αἴρῃ. Medela, quam v. 61 seq. ad-
hibui Ahrensio visa esí omnium infelicissima, sed quod ipse coniecit
ἀγεσέριον h. e. aestatem. adducens metrum pervertit et quod virgines
cum Pleiadibus comparari existimat vix cuiquam probaverit. Canini
ἀγεσείριον scripsit. — V. 64. οὔτε corrector chartae, erat οὔτι. Hunc et
v. seq. Alemanis nomine ex Aristophanis. grammatiei, commentariis ad-
geripsit schol. Hom. 1]. E 206: φησὶ γὰρ ὁ γραμματικὸς ᾿Δριστοφάνης τὸ
ἀμύνεσθαι .. . τίϑεσθαι καὶ ἀντὶ ψιλοῦ τοῦ ἀμείψασθαι" φέρει γὰρ χρῆσιν
ἔκ τε ᾿ἠκμᾶνοο τό" οὐ γὰρ πορφύρας τόσος κόρος ὥστ᾽ ἀμύνα-
σθαι (eadem Eust, 546, 29): ubi ἀμύνασθαι ex librarii errore ortum,
quein non debebat Brink probare: nam media forma versus numero
aperte adversatur. Recte Aristophanes ἀμεέψασθαι (ἀμεῖψαι) interpre-
tatur, nam sententia haec est: purpur earum véstium non tanta est topia,

ut mutare liccat, quemadmodum est Od. & 521: χλαῖναν .. x οἵ παρ-
επέσκετ᾽ ἀμοιβάς. --- V. 66. δράκων, ef. Luciani Amor. 4: ot περὶ καρ-
ποῖς καὶ βραχίοσι δράκοντες. Hesych. ὄφιες. . . καὶ τὸ χρυσοῦν περι-

βφαχιόνιον. οὔ ὄφεις, τὰ δρακοντώδη γινόμενα ψέλλια. “Μένανδρος Παρα-
ovo fp τοὺς ὄφεις, λέγει, καλῶς γέ μοι ἠγόρασας. et Nicostrat.
fr. ine. 7: ἀλύσεις, παϑετῆρας, δακτυλίους, βουβάλι᾽ ὄφεις. — "V. 69.
ἐανοφόρων antea scripsi. [ἰανὸν κροτάφων ἄγαλμα Blass, cui fere omnia