98 b. POETAE MELICI.

sideratur, ut integri carminis fuerint versus 168. Nam aequa
lance diversa argumenta in eiusmodi carminibus pensitavisse
Alemanem colligo ex Hephaest. p. 189: Ἢ δὲ διπλῆ ἡ ἔξω βλέ-
πουσα, παρὰ μὲν τοῖς κωμικοῖς καὶ τοῖς τραγικοῖς ἔστι πολλή»
. παρὰ δὲ λυρικοῖς σπανία᾽ παρὰ γοῦν. ᾿Αλαμᾶνι εὑρίσκεται" γράψας
γὰρ ἐκεῖνος δεκατεσσάρων στροφῶν ἄσματα, τὸ μὲν ἥμισυ τοῦ αὖ-
τοῦ μέτρου ἐποίησεν ἑἕπτάστροφον, τὸ δὲ ἥμισυ ἑτέρου" καὶ διὰ
τοῦτο ἐπὶ ταῖς ἑπτὰ στροφαῖς ταῖς ἑτέραις τίϑεται ἡ διπλῆ σημαί-
vovoe τὸ μεταβολικῶς τὸ ἄσμα γεγράφϑαι. Ἐ)

Nota X quae adseripta legitur in margine Col Il 25. 27
et fortasse 28, item col. III 30, indicio est seholia adiecta esse:
quod II 28 et 1Π 30 nune scholia quae quidem ad illos versus
revocari possint non comparent, non est mirum: aut oblitterata
sunt, aut librarii socordia deseribere neglexit.  Vicissim seholia
plane eiusdem generis, quibus unum aliquod vocabulum explica-
tur, in charta leguntur, neque X in margine additum.'**)

Hippocoontis et fihorum interitum Aleman potissimum eo
consilio videtur enarravisse, ut ostenderet inevitabilem esse vin-
dietam divinam, in epilogo (p. IT) summam argumenti, ut solent
graeci poetae, professus. Ín ipsa pugna praecipuas partes tribuit
Castoribus, Herculis non fit mentio nisi forte in ea poematis
parte, quae penitus perdita est.

De numero Hippocoontidarum dissentiunt veteres: Apollod.825
III 10, 5 (vid. supra fr. 15)^duodecim nominatim recenset, quos
omnes interemtos esse dicit: Diodorus IV 33 viginti dieit, verum
decem tantum una cum Hippocoonte occisos esse perhibet; sed
praeterea τῶν ἄλλων Σπαρτιατῶν παμπληϑεῖς: Hippocoontidarum
numerus videtur auetus esse, ut eongrueret eum Cephei filiis: sed
hie queque Diodorus cum Apollodoro (II 7, 3) non plane consen-
tit, siquidem ires de viginti Cephei filiis sospites ac superstites
fuisse prodidit, Aleman quid secutus sit incertum: novem Hippo-
coontidas nominatim memorat in iis versibus, qui sunt servati.

2) Ita hic locus corrigendus, legitur vulgo. ἔγραψε... ἄσματα, ὧν
τὸ μὲν ἥμισυ, sed duo libri γράψας, itaque ὧν delevi, ac nescio an
praeterea cope pro ἄσματα sit restituendum.

"*) De hae nota disseruit Lehrs in libro de scholiis Pindaricis
p. 110, ubi etiam chartae huius mentionem facit, sed inspicere et exa-
minare neglexit: itaque vir doctissimus non dubitavit haec scribere:

,Wo es einmal am Rande ülterer Handschriften erscheinen sollte, ist
es wohl von spüterer Hand hinzugesetzt. Es soll in dem Pariser Pa-
pyrus des Alkmanfragmentes stehen."