Π ^C . ' POETAE MELICI.

8. [78.]
Tué τε καὶ σφετέρως
ἵππως......

4. od —. * . 820
Καὶ ναὸς ἁγνὸς εὐπύργω Σεράπνας.

5.

Schol. Eurip. Troad. v. 210: οἰκητήριον δέ φησι τὰς Θεράτνας
τῶν Διοσκούρων παρόσον ὑπὸ τὴν γῆν τῆς Θεράπνης εἶναι λέγονται
ξῶντες, ὡς "Ainpdv (A ἀλκ.... N ἀλμαίων) φησιν.

R6.

Χερσόνδε κωφὸν ἐν φύκεσσι. πιτνεῖ.

Fr. 8. Apollon. de pron. 399 B de pronominum abusione dispu-
ans: πλεῖστα γοῦν ἔστι παρ᾽ ἑτέροις εὑρεῖν, σφέτερον πατέρα ἀντὶ
τοῦ ὑμέτερον. ἀντὶ τοῦ TEM TOL κήδεα λέξον ἑὰ “παρὰ Καλλιμάχῳ, καὶ
πάλυν παρ᾽ αὐτῷ ἀντὶ τοῦ σφωϊτέρου. λκμάν' Ὕμέ κτλ. Callimacho
Alemaniea tribuere vult Ahrens Dialect. Dor, 263, existimans Calli-
machum in hymno aliquo in Castores dixisse: VM ὑμέ τε *. σφ.
ἵἕππως (ἐκλέϊσσεν.) Non animadverterunt homines docti Callimachi testi-
monium satis incommodum locum obtinere; ne lustus disputationis cur-
sus turbetur, eximenda sunt verba: ἀντὶ τοῦ τεὰ τὸ

Κήδεα λέξον ἑὰ

παρὰ ᾿Καλλιμάχῳ, quae postea a grammatico aliquo adscripta ex mar-
gine in verborum ordinem se insinuaverunt. Apollonius usus Hesiodi
Operum exordio (σφέτερον πατέρα) dicit eundem poetam σφέτερος pro
σφωΐτερος usurpavisse (in perdito aliquo carmine); tum eundem usum
duobus Álemanieis exemplis confirmat. Neque enim iusta est causa,
cur antiquioribus poetis hunc usum abiudieemus, de quo quae Cobet
(Ερμῆς λόγιος Y 260 seqq.) disputavit, religiose examinanda sunt: nam
ut solet confidenter et pro imperio veteres seriptores castigat, imperi-
tiae alios insimulans, ipse erroris non immunis.

Fr. 4. Priscian. de metr. Terent. 251 (II 428 Keil) postquam fr.
v. 8 attulit: Kol ναὸς dyvüg εὐπύργω Σεράπνας (ευτυργων sgumvoc A,
versum omisit R): ,,Hic quarto loco spondeum habet.* ut eeiam sit
hune versum ad idem carmen pertinere, ex quo petitum est fr. 1. Of.
Harpocr. 95, 20: Θεράπναι (ABC Θεράπνη τόπος ἐστὶν ἐν pun
οὗ μνημονεύει καὶ ᾿ἀλχμὰν (Α ᾿ἡλκαῖος) ἐν α΄. Similia Phot. 85, 7 et
Suid. v. Osoézvo.  Therapnis Dioseurorum templum sanctissimum, vid.
fragm. 5. Pausan. III 20, 1 et Schol. ,Pind. Ísthm. 1 43. — ἁγνὸς scripsi,
quod Hermann correxit, legebatur ἁγνᾶς.

Fr. 6. Priscian. ibid, pergit: , Similiter Χερσόνδε (X£ocovós Adá.,
XEPZANAE RVA) κωφὸν (ΚΩΦΩΝ A) iv φύκεσσι (Ald. φύκεσι, A
φούπεσσι) πιτνεῖ (om. E, antea scripsi πέτν ει). Quarto loeo spondeum
posuit, nam gv producitur teste Heliodoro, qui ait Simonidem hoc
Írequenter facere. Apparet hune quoque versum Alemanis ex eodem
carmine esse.