Ilt. 817
POLYMNASTUS.

3

Pausanias I 14, 4: OeAgc δ᾽ ὁ «“ακεδαιμονίοις τὴν νόσον
παύσας οὔτε ἄλλως προσήκων οὔτε πόλεως ἦν Ἐπιμενίδῃ τῆς αὐτῆς"
ἀλλ᾽ ὁ μὲν Κνώσσιος, Θάλητα δ᾽ εἶναί φησι Γορτύνιον Πολύμνα-
στος Κολοφώνιος, ἔπη “Ἰακεδαιμονίοις ἐς αὐτὸν ποιήσας. Quod
ἔπη dieit Pausanias, non melieum, sed vel heroieum vel elegia-
eum hoc carmen fuisse significat, cf. Theocriti epigr. in Archi-
lochum 19, 5: ὡς ἐμμελής v ἐγένετο κἠπιδέξιος Ἔπεα ve ποιεῖν
πρὸς λύραν τ᾽ ἀείδειν. — Pindarus cum fr. 169 dieit: φϑέγμα
eiv πάγκοινον ἔγνωκας Πολυμνάστου Κολοφωνίου ἀνδρός, Polymnasti
sive apophthegma sive notum aliquem versum adhibuit: sed hoc
verisimilius. Alia, quae de Polymnasto memoriae prodita sunt,
nullas carminum reliquias suppeditant, vide Comment, de Com.
Att. p. 230, ubi Cratini versus, quem servavit schol. Aristoph.
Eq. 1284, ita videtur redintegrandus esse: καὶ Πολυμνήστει᾽ ἀείδει
μουσικήν τ᾽ Οἰωνέχου Μανϑάνει.