TERPANDER. . 711

5.
Σοὶ δ᾽ ἡμεῖς τετράγηρυν ἀποστέρξαντες ἀοιδάν
ἑπτατόνῳ φύρμιγγι νέους κελαδήσομεν ὕμνους.

Leutsch Phil. ΧΙ 842. censet, qui troehaeis semantis constare existimat:
mihi orthii quatuor videntur esse; fluctuat HKossbach [ 99. Buehholtz
Mus. Rh. XXVIII 567. vel in anapaestos redigit à Ζηνὸς καὶ Λήδας
καλλ.σ. qui cum artis legibus pugnant, vel in quinque syllabarum versus
duis καὶ Ἰήδας | κάλλιστοι (παῖδες) | σωτῆρες (ναύταις) | εὐσέλμων ναῶν

il moratus Dionysii auctoritatem. — Ζανὸς seripsi, v. Ζηνὸς. --- κάλλι-
στοι, Schaefer καλλίστας coniecit. — Aliquando putavi haec augenda esse
duobus voeabulis εὐσέλμων ναῶν, quae suppeditare visus est Sext.
Empir. JoÉbd, d: καὶ τούτῳ συμφωνεῖ τὸ τοὺς “ιοσκούρους ἀγαϑούς
τινας εἶναι δαίμονας σωτῆρας εὐσέλμων νεῶν, qui haud dubie nobilem
alieuius poetae loeum respexit. Postea hune Sexti loeum adhibui ad
versum redintegrandum, quem sive ex iambo aliquo sive ex tragoedia
adseripsit Aelian. V. H. I 30: φέρε, “Ἰιόσκουροι τοῖς δειλαίοις γενώ-
μεϑα σωτῆρες ἔνϑα καὶ ἀγαθοὶ παραστάται, τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενον ἐπὶ
τῶν ϑεῶν τούτων. ut poeta ille dixerit:

: εὐσέλμων νεῶν
σωτῆρες ἔνϑα πἀγαϑοὶ παραστάται.

Fr. 5. Strabo XIII 618: οὗτος (μρίων) μὲν οὖν κιϑαρῳδός" καὶ
Γέρπανδρον δὲ τῆς αὐτῆς μουσικῆς τεχνίτην γεγονέναι φασὶν καὶ
tho αὐτῆς νήσου, τὸν πρῶτον ἀντὶ τῆς τετραχόρδου λύρας ἑπταχόρδῳ
χοησάμενον, καϑάπερ καὶ ἐν τοὶς ἀναφερομένοις ἔπεσιν εἰς αὐ-
τὸν λέγεται" Σοὶ δ᾽ κτλ. (ubi Dhi τετραγυριν, et v. 2 DFhi ἑοὺς,
mox κελαδήσαμεν). Eadem Euclid. Introd. Harm. 19 (Pappus Cram.
Au. Par. | 56,10). Dialecti legi satis faeias «pig τετράγαρυν et νέως
ὕμνως seribens. — Τετράγηρυν ἀοιδὰν; Volkmann ad Plut. de mus.
p. 81 componit sed dubitanter cum τετραοεδίῳ νόμῳ, quo nomine Ter-
pandri hymnus insignis fuit: vid. Plut, de mus. c. 4, sed is ipse nomus
unde hoc nomen consecutus sit incertum. Quod si illa Volkmanni
suspicio vera esset, censendum foret Terpandrum, cum prius in deum
aliquem νόμον — condidisset, postea in eundem deum novum
hune hymnum adornavisse, Τετράγηρυς ἀοιδὰ est ut Strabo significat
antiquissima musica, quae potuit etiam τετράχορδος dici, qua ipse Ter-
pander videtur in νόμῳ τεραοιδέῳ more maiorum usus esse, sed postea
spreta antiqua simplicitate artem auxit et amplificavit, itaque in exordio
nomi, qui videtur in locum veteris cantilenae substitutus esse, dicit se
novum sive ἑπτάχορδον μέλος condere: sed aliquot saeculis post haec
n artis forma nimis rudis visa est, hinc Aristophanes (ap. Miller

€. 194) οὐχ οἷα πρῶτον jov ἑπτάχορδα, πάνϑ᾽ ὁμοῖα. Sed idem
"Terpander, qui ἑπτάχορδα μέλη composuit, etiam priseam sacrorum
carminum formam ae speciem immntavit: haec enim carmina, ut alio
loco plane ostendam, olim quatuor tantum partibus constabant (doge,
κατατροπώ, ὀμφαλός, σφραγίς), quas Terpander tribus additis auxit
(μεταρχώ, μεταπατατροπά, émóloyog). cf. Pollux 4 66: u£on, δὲ τοῦ
κιϑαρῳδικοῦ νόμου, Ἰερπάνδρου κατανείμαντος, ITA ἀρχά, μετ-
ἄρχά, κατατροπά, μὲ τακατατροπά, ὀμφαλός, σφραγίς, ἐπίλογος.
la enim legendum est, vulgo. ἔπαρχα (ἔπταρχα) μέταρχα κατάτροπα
μετακατάτροπα. — V. 1. σοὶ δ᾽ ἡμεῖς, Euclid. ἡμεὲς τοι (τοι om. Bryenn.).
— ἀποστέρξαντες Euclid., ἀποστρέψαντες Strabo. -- ἀοιδὰν cod. Bar.
Bryenn., ceteri ἀοιδήν. — V. 9. affert Clem. Alex. Strom. VI 814 om.
poetae nom.