TERPANDER. 9

I. ἘΠῚ APOAAQSNA.
9.
'"dugéi μοι αὖτε ὥναχϑ᾽ ἔκαταβόλον
ἀειδέτω φρήν.

Hossbaeh (Metr. Gr. I p. 100) item trochaeos semantos agnoscit, sed
duos esse versus ex quaternis pedibus compositos putat, ut in clausula
oeto inania sint tempora, quod mihi parum verisimile videtur. Contra
Cnesar (Rhythm. p. 177), qui item duos versus deseripsit, quorum prior
voee Ζεῦ terminatur, iamborum potius productorum, qui Ὄρϑιοι appel-
lantur, numerum sibi deprehendisse videtur. — Ceterum quod Terpan-
drum yraeter hymnos in Iovem (tr. 1) et Apollinem (fr. 2) etiam nomum
in Minervam composuisse olim suspicatns sum, iam retracto; nam
Pollux, qui IV 66 haec dicit: τὸ μέντοι τῶν ψιλῶν κπιλλαριστῶν ὄργανον,
ὃ καὶ Πυϑικὸν ἀνομάξεται, δακτυλικόν τινες κεκλήκασιν᾽ νόμοι δ᾽ αὐτῶν
cioe , AO rvác, ᾿ἀπόλλωνος, ἴαμβοι, ἰαμβίδες, παριαμβίδες. non citha-
roedicos nomos recenset, quos l'erpander condere solebat, sed eos, quos
citharistae solis fidibus canebant.

Fx. 2. Schol Aristoph. Nub. 595: Τὸ δὲ ἀμφί μοι αὖτε ἐκ τῶν
Τερπάνδρου προοιμέων' καὶ γὰρ ἐκεῖνος οὕτως ἤρξατο" ἀμφί μοι
«vig ἄνακτα, καὶ τὸ ,προοιμιάξεσϑαι δὲ ἀμφιανακτίξειν ἔλεγον. et ibid.
μιμεῖται δὲ τῶν διϑυράωβων τὰ προοίμια" συνεχῶς γὰρ χρῶνται ταύτῃ
τῇ λέξει" διὸ καὶ ἀμφιάνακτας αὐτοὺς ἐκάλουν. ἔστι δὲ Τερπάνδρου"
ἀμφ᾽ ἐμοὶ ἄνακτα ἑκατηβόλον, Huc respicit Hesych. ἀμφὶ ἄνακτα᾽
ἀρχὴ κιϑαρῳδικοῦ νόμου. Auctius Suidas ᾿ἀμφιαναπτίξειν; τὸ προ-
οἰμιάξειν e ,“Περίανδρος (ser. Τέρπανδρος) ἀμφί μοι αὖτις (sic
AB, v. αὖϑις) ἄνακτα. (eadem Zonar. 163) et deinde: ἀμφιανακτίξειν"
ἄδειν τὸν Τερπάνδρου νόμον, τὸν καλούμενον Ὄρϑιον, οὗ τὸ προ-
οίμιον. ταύτην τὴν ἀρχὴν εἶχεν" Aug pot αὐτὸν (sed AB αὖ τὸν)
ἄναχϑ' ἑκατηβόλον ἀδέτω (ἃ ἀοιδέτω, B ἀειδέτω) φρήν. ἔστι δὲ
καὶ ἐν Εὐναίᾳ (recte Dindorf Εὐνείδαις, quae, Cratini fuit fabula) καὶ
iv ἀναγύρῳ (a A, iv ἀναγ ογύρῳ BE, iv ἀγύρῳ vulgo: Aristophanis
comoediam diei iam Küster intellexit). His Suidae verbis abusus Har-
tung duos hexametros edolavit: "Aut μοι αὖτις vay ἑκατηβόλον
(ἔσπετε Mooci)) ἁδέα τῷ φρήν ἐστι καὶ εὐνοία καὶ ἀρωγά. Hermann
hexametrum composuit hoc modo:

ἀμφί μοι αὖτε ἄναχϑ᾽ ἑκατηβόλον ἀδέτω ἃ φρήν.

Hoc earmen, ut téstimonia adscripta arguunt, modo προοίμιον modo
νόμος dieitur: late enim patet προοιμίου nomen, quo varia carminum
genera appellari solent: sed Plutarchus de mus. c. 4 postquam Ter-
paudri nomos percensuit, cum addit: πεποίηται δὲ τῷ Τερπάνδρῳ καὶ
προοίμια κιϑαρῳδικὰ ἐν ἔπεσιν proprietate sermonis servata prooemia
dieit breviora carmina heroicis versibus condita, cum nomi numerorum
varietate essent insignes. Itaque non decet abuti hoc Plutarchi testi-
monio et haec T'erpandri verba, quoniam a schol. Aristoph. prooemio
adscribuntur. in hexametri speciem redigere. Ego tetrametrum daety-
licum et penthemimeres iambicum restitui: nam videtur ob id ipsum
hic nomus ὄρϑιος nuncupatus esse, quoniam 'T'erpander primus in hoc
quidem carminum genere cum dactylis consociavit iambicum numerum:
iambus autem a principio videtur ὄρϑιος vocatus esse, unde etiam
postea versus, qui ex puris iambis fuit compositus hoe nomen sibi
vindieabat, vid. Atil. Fort. II 10, 2 et 4. — V. 1. αὖτε et ἑκαταβόλον