-ο ὩΣ

TA ... XPYCUICT..A vec, εἶγτα δὲ χρυσῶι στ(εφ)ά-
MON νου ἧς ΑΙΝΙΟΙΦΕ vou τιμηϑέντες), “ἵνιοι. qe

19 A€ ante X P 20 AINIOC N, O cum P facit
19 εἶτα supplevi, στεφάνωι τιμηϑέντες suppl. Gomp. 20 4 ἔνεοι Buech.*

ticae tyrannum) ὑπὸ Xíoroc τοῦ Μάτριος ... καὶ Λέοντος xal Εὐξένωνος xal
ἑτέρων οὐχ ὀλίγων συσχευασϑῆναι πληγὴν χαιρίαν ἐνεγχεῖν... oi δὲ περὶ τὸν
Χίωνα ... τῇ τοῦ Χίωνος χειρὶ τὸ ξίφος διὰ τῶν τοῦ χοινοῦ πολεμίου λαγό-
vov ἐλαύνουσιν.

[Chion.] epist. 5 (197 Herch.) ἀφίγμεϑα εἰς ᾿Αϑήνας χαὶ Πλάτωνι τῷ Xo-
χράτους γνωρίμῳ διαλεγόμεϑα. cf. epist. 16 (ad Clearchum), 4 de Platone (204 H.)
— epist. 17 (205 H.) μέλλω ydg toic Διονυσίοις ἐπιτίϑεσϑαι τῷ τυράννῳ, cf.
Diod. XVI 80,

Iustin. hist. XVI, 5, 12 Haec illum facere duo nobilissimi juvenes, Chion et
Leonides (Leon Is. Voss. ), indignantes patriam liberaturi in necem tyranni con-
spirant. Erant hi discipuli Platonis philosophi etc.

Aelian. frg. 86 H. (Suid. s. v. Κλέαρχος) Κλέαρχος ὃ Ποντικὸς νέος ὧν
εἰς ᾿Αϑήνας ἀφίχετο ἀκοῦσαι Πλάτωνος (cf. Memnon FHG. III 526, qui Clearchum
ait Πλάτωνος τῶν ἀκροατῶν ἕνα γεγονέναι) 2. ἀπέχτεινε δὲ αὐτὸν πρῶτον
μὲν ἡ Δίκη, εἶτα ἡ ἡ χεὶρ ἡ Χίωνος, ὅσπερ οὖν ἦν ἑταῖρος Πλάτωνος χαὶ χρόνον
διήχουσεν αὐτοῦ... χοινωνὼ δέ οἱ τῆς καλῆς πράξεως γενέσϑαι λέγονται Ato-
γνίδης τε xal ᾿ἐντίθεος, φιλοσόφω καὶ τώδε ἄνδρε.

15 Dem. c. Aristoer. 119 (659) ἐπειδη Cotys πονηρὸς xal ϑεοῖς ἐχϑρὸς ἦν
xal μεγάλα ὑμᾶς ἠδίχει, τοὺς ἀποχτείναντας ἐχεῖνον Πύϑωνα xal Ἡρακλείδην,
τοὺς Αἰνίους, πολίτας ἐποιήσασϑ᾽ ὡς εὐεργέτας xal χρυσοῖς στεφάνοις ἐστε-
φανώσατε. Pythonis solius mentio fit 163 (674).

Arist. pol. V, 10. 1311b 20 Πύϑων δὲ καὶ Ἡρακλείδης oi Αἴνιοι Κότυν διέ-
φϑειραν τῷ πατοὶ τιμωροῦντες {(Πύϑων Fabius Benevolentius: πύρρων v. πάρ-
ρων Ἰ]., cf. Diocles ap. L. Diog. IX 65 ᾿Αϑηναῖοι δὲ xal πολιτείᾳ αὐτὸν scil.
Pyrrhonem scepticum ἐτίμησαν ἐπὶ τῷ Κότυν τὸν Θρᾷχα διαχρήσασϑαι. Wilam,
Ant. p. 38. Zell. II 14 421).

Plut. adv. Col. XXXII Πλάτων δὲ χαλοὺς uiv ἐν γράμμασι λόγους περὶ
νόμων καὶ πολιτείας ἀπέλιπε, πολὺ δὲ χρείττονας ἐνεποίησε τοῖς ἑταίροις, ἀφ᾽
ὧν Σικελία διὰ Δίωνος ἠλευϑεροῦτο, καὶ Θράχη διὰ Πύϑωνος καὶ Ἡρακλείδου
Κότυν ἀνελόντων, ᾿Αϑηναίων δὲ Χαβρίαι στρατηγοὶ καὶ Φωκίωνες ἐξ ᾿Αχαδη-
μίας ἀνέβαινον. de sui laude ΧΙ ἄριστα δὲ Πύϑων ὁ Αἴνιος, ἐπειδὴ Κότυν
ἀποχτείνας ἧχεν εἰς ᾿Αϑήνας, καὶ τῶν δημαγωγῶν διαμιλλωμένων toig ἐγχω-
μίοις αὐτοῦ πρὸς τὸν δῆμον ἤσϑετο βασκχαίνοντας ἐνίους x«l βαρυνομένους
παρελϑών᾽ Ταῦτα, εἶπεν, ἄνδρες ᾿Αϑηναῖοι, ϑεῶν τις ἔπραξεν, ἡμεῖς δὲ τὰς
χεῖρας ἐχρήσαμεν.

Philostr. v. Apoll. VII 2 Ἡρακλείδης δὲ xal Πύϑων οἱ Κότυν ἀποχτείναν-
τες τὸν Θρᾶκα νεανία (sic Par., alii ἀνιῶ (ἀνϑρωπίω), unde Αἐνέω Valcken. ad
Herod. IV 18, probante Cobeto Mnem. VIII, 19) μὲν ἤστην ἄμφω, τὰς δὲ Axa-
δημίους διατριβὰς ἐπαινοῦντες σοφώ τε ἐγενέσϑην xal οὕτως ἐλευϑέρω.