3.17. τὰ

Γ.. ΗΟΥΟΟΙΧΥΝΓΕΝ.Ι AOC- χγ(ορε)έους, οἷ(ς) ξυγγενόμενός
ΤΙΝΑ : τινα

. 4$ ΧΡΟΝΟΝΟΥΝΕΜΕΙΖ...... .. NYCI χρόνον συνέμειξί(εν A1w)vvoi-

᾿ς UITUJITIPECBYTONOI ...... NUJI ox τῶι πρεσβυτέρωι (^eyou£)-

»oL,
KAIT.YTOYCKAIOTET..*YTOY καὶ «(o)'vov σχαιότερ(ον) αὐ-
ΤΗΝ τοῦ τὴν

10 suppl. Gomp. 11 πρεσβυτέρωι corr. Gomp., λεγομένωε ego sup-
plevi, praestat tamen fort. τυράννωι

contendisse, ut Pythagorae inventa perdisceret. — de fin. V, 29, 87 cur Plato
Aegyptum peragravit, ut a sacerdotibus barbaris numeros et caelestia acciperet?
cur post Tarentum ad Archytam? cur ad reliquos Pythagoreos?

Val. Max. VIII, 7, ext.3 Plato... Aegyptum peragravit... quo minus miror
eum in Italiam transgressum, ut ab Archyta Tarenti ... Pythagorae praecepta et
instituta acciperet.

Quintil. inst. or. I, 12, 15 Plato, qui non contentus disciplinis, quas praestare
poterant Athenae, non Pythagoreorum, ad quos in Italiam navigaverat, Aegypti
quoque sacerdotes adiit atque eorum arcana perdidicit.

Apul de Platone et eius dogm. I, 3 (65, 5 Goldb.) posteaquam Socrates
homines reliquit, quaesivit, unde proficeret, et ad Pythagorae disciplinam se con-
tulit ... ad Theodorum Cyrenas, ut geometriam disceret, est profectus et astro-
logiam adusque Aegyptum ivit petitum, ut inde prophetarum etiam ritus addis-
ceret. etad Italiam iterum venit et Pythagoreos Eurytum Tarentinum et seniorem

. Archytam sectatus. atque ad Indos et Magos intendisset animum, nisi tunc

eum bella vetuissent. ;
Augustinus de civ. dei VIII 4 Plato... et in Aegypto didicit quaecumque

. magna illic habebantur atque docebantur, et inde in eas Italiae partes veniens,

ubi Pythagoreorum fama celebrabatur, quidquid Italicae philosophiae tunc flore-
bat, ... facillime conprehendit,

Strabo XVII $06 ἐν τῇ Ἡλιουπόλει ... ἐδείκνυντο αἵ τε τῶν ἱερέων οἶχοι
xal Πλάτωνος χαὶ Εὐδόξου διατριβαί. .

10sqq. Diodor. XV 7 μεταπεμψάμενος τὸν ἄνδρα τοῦτον (Dionysius Pla-
tonem) τὸ uiv πρῶτον ἀποδοχῆς ἠξίου τῆς μεγίστης (cf. Plin. n. h. VII 110,
Solin. 32, 6, δρῶν αὐτὸν παρρησίαν ἔχοντα ἀξίαν τῆς φιλοσοφίας" ὕστερον
δ᾽ ἔχ τινων λόγων προσχόψας αὐτῷ παντελῶς ἀπηλλοτριώϑη καὶ προαγαγὼν
εἰς τὸ πρατήριον ὡς ἀνδράποδον ἀπέδοτο μνῶν εἴχοσιν.

Plut. Dion. V oí μὲν οὖν περὶ τὸν Δίωνα τοῦτο τέλος ῴοντο τῆς ὀργῆς
γεγονέναι xal τὸν Πλάτωνα σπεύδοντα συνεξέπεμπον ἐπὶ τριήρους, ἢ Πόλλιν
ἐχόμιζεν εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸν Σπαρτιάτην᾽ ὃ δὲ Διονύσιος χρύφα τοῦ Πόλ-
λιδος ἐποιήσατο δέησιν μάλιστα μὲν ἀποχτεῖναι τὸν ἄνδρα κατὰ πλοῦν, εἰ δὲ

εἶ μή, πάντως ἀποδόσϑαι' βλαβήσεσϑαι γὰρ οὐδέν, ἀλλ᾽ εὐδαιμονήσειν ὁμοίως

δίχαιον ὄντα, κἄν δοῦλος γένηται. Διὸ καὶ λέγεται Πόλλις εἰς Αἴγιναν φέρων
ἀποδόσϑαι Πλάτωνα, πολέμου πρὸς ᾿Αϑηναίους ὄντος αὐτοῖς καὶ ψηφίσματος,
ὅπως ὁ ληφϑεὶς ᾿Αϑηναίων ἐν Αἰγίνῃ πιπράσχηται. οἵ. de tranq. an. XII.