[ { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΒΙΟΥ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΑΥΤΟΥ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "(*) De titulo Περὶ τοῦ ἰδίου βίου κτλ. Ita Valesius p. 414: «Hunc titulum cum tribus primis capitibus ex Suidae Lexice (V. Ἀντίπατρος et Νικόλαος) supplevi, quum in nostro codice aliquot paginae deessent.Ac titulum quidem ipsum, quem apposui, hic optime convenire, ex reliquiis, quae in Ms. nostro saltem conservatae sunt, satis apparet. Videtur autem Nicolaus hunc De vita sua librum Historiis suis praefixisse exemplo Hecataei atque Herodoti ac Thucydidis, qui de se ipsis initio operis quamquam longe brevius atque modestius praefati sunt, quorum exemplum ceteri fere Graeci historiae scriptores secuti sunt. Ceterum haec fragmenta tria ipsius Nicolai esse, phrasis ipsa satis per se indicat.» — Contra orellius: «Equidem nullo modo mihi possum persuadere, hanc De vita sua commentationem, ut nos illam habemus, ab ipso esse Nicolao profectam. Etenim quotus quisque vel arrogantissimus homo ac impudentissimus laudum suarum praeco ita de se loqui fuisset ausurus, ut hic Nicolaus? Credo potius amicum quendam vel discipulum Nicolai Vitam hanc e commentariis, quos ipse forsan Nicolaus de vita sua reliquit, concinnavisse, insertis amplissimis magistri laudibus.» Orellio assentitur Corayus p. 362: Κακῶς ὑπέλαβεν ὁ πρῶτος ἐκδοὺς αὐτοῦ Νικολάου εἶναι (sc. Excerpta nostra De vita N.), τούτῳ μόνῳ χρησάμενος τεκμηρίῳ τῷ ὑπὸ τοῦ Σουίδα λεχθέντι, ὅτι Νικόλαος ἔγραψε καὶ περὶ τοῦ ἰδίου βίου καὶ τῆς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς. Εἰκὸς γὰρ τὸν μὲν ὑπὸ Νικολάου γραφέντα βίον ἑαυτοῦ, χρόνου παρανάλωμα γεγονέναι, καθὰ καὶ τὰ πλεῖστα τῶν Νικολάου· τὰ δὲ περὶ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ παρόντος σωζόμενα ταῦτα, ᾗπερ ὀρθῶς ἐσημειώσατο ὁ πρὸ ἡμῶν ἐκδότης (Orellius), τῶν Νικολάου φίλων ἢ μαθητῶν τινι συγγραφῆναι. At per se parum probabile est Vitae, quam ipse Nicolaus scripsit, substitutam ab Eclogariis nostris esse aliam, quam amicus vel discipulus composuerit. Ac omnino pondere caret sententia quae unice nititur praejudicata de moribus Nicolai opinione; quasi is, quem Herodis et Augusti adulatorem fuisse constat, de se ipso nonnisi modeste admodum loqui debuerit. — Ceterum libri titulum Suidianum, Περὶ τῆς ἰδίου βίου καὶ τἤς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς, in titulum libri generalem, et in inscriptionem primae libri parti praefixam distinximus.", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "348", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "1", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Suidas v. Ἀντίπατρος:", "text": "Ἀντίπατρος ἦν Νικολάου τοῦ Δαμασκηνοῦ πατὴρ τοῦ ἱστορικοῦ, ὃς ἔσχε Στρατονίκην γυναῖκα, τὴν μητέρα Νικολάου, οἳ διαφανεῖς ἦσαν ἐν Δαμασκῷ κατά τε σωφροσύνην καὶ ἄλλην λαμπρότητα· πλούτῳ τε γὰρ πολλῷ διαφέροντες, ἥκιστα ἐπ ̓ αὐτῷ ἐμεγαλύνοντο, εὐδοξίας τε οὐ τὰ δεύτερα φερόμενοι, βραχὺ τοῦτο ἐλογίζοντο. Ὁ δὲ δὴ Ἀντίπατρος καὶ λόγου δεινότητι προὔχων ἔβλαψε μὲν οὐδοντινοῦν, ὤνησε δὲ μυρία τούτῳ. Οὐ τὸ κοινὸν (1) μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀστῶν συχνούς· δικαιοσύνην γὰρ ἀσκῶν, εἴπερ τις ἕτερος, πλεῖστα μὲν διῄτησε νείκη τοῖς πολίταις πρὸς ἀλλήλους, πλεῖστα δὲ τῇ πατρίδι πρὸς τοὺς ἐν κύκλῳ δυνάστας, καὶ ἐτιμᾶτο ὑπὸ πάντων διὰ τοῦτο· πλείστας δὲ ἐπιστεύθη πρεσβείας καὶ ἐπιτροπὰς, ἀρχάς τε πάσας διεξῆλθε τὰς ἐγχωρίους· τελευτῶν δὲ τὸν βίον οὐκ ἔστιν ὅ τι (2) ἐπέσκηψε Νικολάῳ τῷ υἱεῖ καὶ Πτολεμαίῳ (3) τῷ τούτου ἀδελφῷ, ἢ τῷ Διὶ θυμιατήριον, ὅπερ ἔφθη αὐτὸς προϋπεσχημένος τῷ θεῷ, κατασκευάσαι ἐπειδὰν τελευτήσῃ, δηλῶν, οἶμαι, ὅτι τὸ πρὸς θεοὺς ὅσιον δεῖ καὶ τελευτῶντας φυλάττειν, καὶ μηδὲν ἔτι τοῦ βίου ἀπολαύσεσθαι μέλλοντας.", "translation": " Antipater, Nicolai Damasceni historicl pater, uxorem habuit Stratonicen, Nicolai matrem: qui tum ob modestiam tum propter alia honestamenta Damasci clari fuerunt; nam quum magnis eminerent divitiis, minime ideo efferebantur; quumque claritate nulli secundi essent, parvi id faciebant. Porro Antipater insigni etiam dicendi vi pollens, tantum abfuit ut ea laederet quempiam, ut non communem solum rempublicam sed singulorum etiam civium quamplurimos adjuvaret. Etenim quum justitiam coleret si quis alius, cives privatim inter se dissidentes conciliavit saepissime, et patriae cum finitimis regulis controversias composuit plurimas; quam ob causam ab omnibus honorabatur. Permultas idem fidei ipsius commissas legationes et curationes obiit, atque magistratibus patriae perfunctus est omnibus. Tandem moriturus Nicolao filio ejusque fratri Ptolemaeo nihil aliud mandavit, quam ut thuribulum, quod Jovi ante voverat, se defuncto confici curarent: significans, puto, pictatem erga deos etiam a morientibus, quibus nulla spes vitae supersit, servandam esse. ", "commentary": "I. 1. τὸ κοινὸς] Portus; τῶν κοινῶν libri. Possis statuere κοινοὺς dici consanguineos, sed hoc a vulgari loquendi usu remotius et ad sensum minus aptum. — 2. οὐκ ἔστιν ὅτι] οὐκ ἔστι ὅτι οὐκ codex A. et edit. Mediol. «Mediol. «Possis ὅ τι οὖν.» Bernhardy. — 3. Πτολεμαίῳ] Ptolemaei hujus mentio fit apud Josephum A. J. XVII, 9, 4: Ἐπήγετο δὲ οὗτος (sc. Antipas, Herodis f., Romam proficiscens, ut apud Caesarem de regno contenderet cum Archelao fratre majori, quem Herodes moriens, immutato testamento, regni successorem constituerat) τήν τε μητέρα καὶ τὸν ἀδελφὸν τὸν Νικολάου Πτολεμαῖον, φίλων τε Ἡρώδῃ τιμιώτατον γεγενημένον καὶ αὐτῷ προσκείμενον. Idem B. J. II, 2, 3: Ἐπήγετο δὲ (sc. Ἀντίπας) τὴν μητέρα, καὶ τὸν ἀδελφὸν Νικολάου Πτολεμαῖον, ῥοπὴν εἶναι δοκοῦντα διὰ τὴν πρα ̓ Ἡρώδῃ πίστιν· ἐγεγόνει γὰρ δὴ τῶν φίλων τιμιώτατος ἐκείνῳ. Contra ab Archelai partibus tunc stetit, ejusque causam Romae defendit Nicolaus. Nescio an hic sit Ptolemaeus, qucm ἐν α’ Περὶ Ἡρώδου βασιλείας laudat Ammnonius De diff. Ver.: Ἰδουμαῖοι καὶ Ἰουδαῖοι διαφέρουσιν, ὥς φησι Πτολεμαῖος ἐν πρώτῳ Περὶ Ἡρώδου τοῦ βασιλέως. Ἰουδαῖοι μὲν γάρ εἰσιν οἱ ἐξ ἀρχῆς φυσικοί· Ἰδουμαῖοι δὲ τὸ μὲν ἀρχῆθεν οὐκ Ἰουδαιῖοι, ἀλλὰ φοίνικες καὶ Σύροι, κρατηθέντες δὲ ὑπ ̓ αὐτῶν, καὶ ἀναγκασθέντες περιτέμνεσθαι καὶ συντελεῖν εἰς τὸ ἔθος καὶ τὰ αὐτὰ νόμιμα ἡγεῖσθαι, ἐκλήθησαν Ἰουδαῖοι. Quamquam fieri etiam potest, ut intelligendus sit Ptolemaeus regis Herodis procurator, de quo Josephus A. J. XVI, 7, 2. 8, 3. XVII, 8, 2. 9, 3; B. Jud. I, 24, 2. 33, 8. II, 2, 1.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.de_vita_sua.de_educatione_sua:1", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:1" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΒΙΟΥ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΑΥΤΟΥ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "(*) De titulo Περὶ τοῦ ἰδίου βίου κτλ. Ita Valesius p. 414: «Hunc titulum cum tribus primis capitibus ex Suidae Lexice (V. Ἀντίπατρος et Νικόλαος) supplevi, quum in nostro codice aliquot paginae deessent.Ac titulum quidem ipsum, quem apposui, hic optime convenire, ex reliquiis, quae in Ms. nostro saltem conservatae sunt, satis apparet. Videtur autem Nicolaus hunc De vita sua librum Historiis suis praefixisse exemplo Hecataei atque Herodoti ac Thucydidis, qui de se ipsis initio operis quamquam longe brevius atque modestius praefati sunt, quorum exemplum ceteri fere Graeci historiae scriptores secuti sunt. Ceterum haec fragmenta tria ipsius Nicolai esse, phrasis ipsa satis per se indicat.» — Contra orellius: «Equidem nullo modo mihi possum persuadere, hanc De vita sua commentationem, ut nos illam habemus, ab ipso esse Nicolao profectam. Etenim quotus quisque vel arrogantissimus homo ac impudentissimus laudum suarum praeco ita de se loqui fuisset ausurus, ut hic Nicolaus? Credo potius amicum quendam vel discipulum Nicolai Vitam hanc e commentariis, quos ipse forsan Nicolaus de vita sua reliquit, concinnavisse, insertis amplissimis magistri laudibus.» Orellio assentitur Corayus p. 362: Κακῶς ὑπέλαβεν ὁ πρῶτος ἐκδοὺς αὐτοῦ Νικολάου εἶναι (sc. Excerpta nostra De vita N.), τούτῳ μόνῳ χρησάμενος τεκμηρίῳ τῷ ὑπὸ τοῦ Σουίδα λεχθέντι, ὅτι Νικόλαος ἔγραψε καὶ περὶ τοῦ ἰδίου βίου καὶ τῆς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς. Εἰκὸς γὰρ τὸν μὲν ὑπὸ Νικολάου γραφέντα βίον ἑαυτοῦ, χρόνου παρανάλωμα γεγονέναι, καθὰ καὶ τὰ πλεῖστα τῶν Νικολάου· τὰ δὲ περὶ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ παρόντος σωζόμενα ταῦτα, ᾗπερ ὀρθῶς ἐσημειώσατο ὁ πρὸ ἡμῶν ἐκδότης (Orellius), τῶν Νικολάου φίλων ἢ μαθητῶν τινι συγγραφῆναι. At per se parum probabile est Vitae, quam ipse Nicolaus scripsit, substitutam ab Eclogariis nostris esse aliam, quam amicus vel discipulus composuerit. Ac omnino pondere caret sententia quae unice nititur praejudicata de moribus Nicolai opinione; quasi is, quem Herodis et Augusti adulatorem fuisse constat, de se ipso nonnisi modeste admodum loqui debuerit. — Ceterum libri titulum Suidianum, Περὶ τῆς ἰδίου βίου καὶ τἤς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς, in titulum libri generalem, et in inscriptionem primae libri parti praefixam distinximus.", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "349", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "2", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem v. Νικόλαος:", "text": "Οὗτος (1) ἐν τῇ ὅλῃ (2) παιδείᾳ διατεθραμμένος, διὰ τὰ καὶ τὸν πατέρα αὐτοῦ περὶ ταῦτα μάλιστα σπουδάσαι, ἐπειδὴ ἀπ ̓ αὐτῆς αὐτῷ ὅ τε πλοῦτος καὶ ἡ δόξα ὑπεγένετο (3), ἔτι μᾶλλον ηὔξησε ταύτην, ἔρωτά τινα ἀδιήγητον αὐτῆς σχὼν, ἄλλως τε καὶ φύσεως οὐ φαύλης λαβόμενος· ὥστε πρὶν γενειᾶν εὐδόκιμος εἶναι ἐν τῇ πατρίδι, καὶ τῶν ἡλίκων διαφέρειν. Γραμματικῆς τε γὰρ οὐδενὸς χεῖρον ἐπεμεμέλητο, καὶ δι ̓ αὐτὴν (4) ποιητικῆς πάσης· αὐτός τε τραγῳδίας ἐποίει καὶ κωμῳδίας εὐδοκίμους· ἔτι δὲ (5) μᾶλλον ὕστερον αὐξηθεὶς, ὥστε καὶ τὴν δύναμιν συναυξῆσαι, ῥητορικῆς τε καὶ μουσικῆς καὶ τῆς περὶ τὰ μαθήματα θεωρίας καὶ φιλοσοφίας πάσης (6) ἐπεμελεῖτο· ζηλωτὴς γὰρ Ἀριστοτέλους γενόμενος καὶ τὸ ποικίλον τῆς τὸν ἄνδρα παιδείας ἀγαπήσας, χάριν εἰδέναι πᾶσιν ἔλεγεν ἀεὶ τοῖς μαθήμασι, πολὺ μὲν ἔχουσι τὸ ἐλευθέριον, πολὺ δὲ τὸ χρήσιμον εἰς τὸν βίον, πάντων δὲ μάλιστα τὸ εὐδιάγωγον πρός τε νεότητα καὶ γῆρας. Ἔλεγε δὲ καὶ τὰς Μούσας διὰ τοῦτο ἄρα (7) πολλὰς ὑπὸ τῶν θεολόγων παραδεδόσθαι, ὅτι πολὺ τὸ ποικίλον ἔχει τὰ παιδεύματα, καὶ πρὸς πᾶσαν βίου χρῆσιν οἰκεῖον, καὶ οὔτε τὴν ἐμπειρίαν αὐτῶν, οὔτε τὴν ἀπόλειψιν ὁμοίως (8) ὑπελάμβανεν εἶναι τῇ τῶν βαναύσων τεχνῶν, ἀλλὰ τοὐναντίον ἐπονείδιστον τοῖς μετρίως ζῶσι τήν τε τούτων ἄγνοιαν καὶ τὴν τῶν βαναύσων ἐπιστήμην. Οὗτος μὲν οὖν οὐκ ἔστιν ὅτῳ τῶν παιδευμάτων πρὸς ἀργυρισμὸν ἐχρήσατο οὐδὲ ἐκαπήλευσεν. Ἔφη δὲ Νικόλαος ὁμοίαν εἶναι τὴν ὅλην παιδείαν ἀποδημίᾳ Ὡς γὰρ ἐν ταύτῃ προσσυμβαίνει (9) τοῖς ἀποδημοῦσι καὶ μακρὰν ὁδὸν διεξιοῦσιν, ὅπου μὲν ἐγκατάγεσθαί τε καὶ ἐναυλίζεσθαι μόνον, ὅπου δὲ ἐναριστᾶν, ὅπου δὲ πλείους ἐνδημεῖν ἡμέρας, ἐνίους δὲ τόπους ἐκ παρόδου θεωρεῖν, ἐπανελθόντας μέντοι ταῖς ἑαυτῶν ἐνοικεῖν ἑστίαις· οὕτω καὶ διὰ τῆς ὅλης παιδείας διερχομένους δεῖν ἐν οἷς μὲν ἐπιτηδεύμασιν ἐπὶ πλέον ἐνδιατρίβειν, ἐν οἷς δ ̓ ἐπ ̓ ἔλαττον, καὶ τὰ μὲν ὅλα, τὰ δὲ ἐκ μέρους, τὰ δὲ ἄχρι στοιχειώσεως παραλαμσάνειν, καὶ τὸ ἐκείνων χρήσιμον κατασχόντας ἐπὶ τὴν ὡς ἀληθῶς πατρῴαν ἑστίαν ἀνελθόντας φιλοσοφεῖν.", "translation": " Hic (Nicolus) omnibus literis a puero innutritus, quod patrem habebat magnopere iis deditum, qui opes et famam doctrinae causa fuerat adeptus, ipse paternam laudem augens incredibili quodam studio literis incubuit. Qui quum etiam ingenio non malo praeditus esset, imberbis adhuc singularem in civitate sua laudem retulit, atque inter aequales excelluit. Grammaticae enim atque bujus ope poeticae omnis haud vulgarem notitiam sibi comparaverat, adeo ut tragoedias comoediasque haudquaquam spernendas scriberet. Postea vero quum majorem progressum doctrinae fecisset, ad rhetoricam ac musicam et mathematicas disciplinas atque universam philosophiam animum applicuit. Et quum Aristoteli maxime studeret et multiplicem ejus viri doctrinam miraretur, saepenumero professus est omnibus se disciplinis maximam gratiam habere, quum propter honestatem liberalem, tum inprimis propter utilitates quas in hanc vitam conferant, et oblectationem quam juventuti aequeac senectae praebeant. Idem aiebat fortasse hanc ob causam multas numero Musas a veteribus theologis introductas esse, quod in disciplinis mira varietas et ad omnes vitae usus apta diversitas reperiretur. Earum vero peritiam vel imperitiam longe ab illiberalibus artibus differre existimabat: quippe homini idoneis opibus instructo imperitiam artium humaniorum atque Illiberalium peritiam juxta turpem esse. Quo quum esset animo, nulla unquam disciplina ad quaestum captandum abusus est, neque lucro eam prostituit. Idem Nicolaus dicere solebat omnem disciplinarum orbem similem esse peregrinationi. Nam quemadmodum iis, qui longam peregrinationem susceperunt, usu venit, ut quibusdam in locis divertant tantum et pernoctent, in aliis etiam prandeant, in nonnullis quidem plusculos dies consistant, alios vero praetergredientes tantum inspiciant, tandem autem reversi in suis penatibus degant: ita etiam eos qui studia humanitatis universa percurrant, oportere aliis immorari diutius, aliis minus, alia tota, alia ex parte discere, quorundam solis elementis contentos esse, atque percepta singulorum utilitate ad philosophiam tamquam ad genuinam patriam et lares reverti. ", "commentary": "2. Οὗτος] sic ex optimis libris Bernhardy. pro vulgata: οὗτος Νικόλαος Δαμασκηνός. — 2. ὅλη] vv. dd. pro vulg. ἄλλῃ. Mox μάλιστα omittit cod. A. — 3. ὑπεγένετο] A B V E; ἐπεγένετο ceteri. — 4. δι ̓ αὐτὴν] BVE; δι ̓ αὐτῆς cett. — 5. ἕτιδὲ] δὲ om. AV. — 6. πάσης] A V.; ἁπάσης cett. Vocem ἐπεμελεῖτο cum codd. B E omisit Bernhardy., nonnulla a Suida h. l. deformata esse statuens verisimiliter. — 7. διὰτοῦτοἄρα] Bernh. e cod. V. pro vulg. ἄρα διὰ τ. 8. — ὁμοίως ... τεχνῶν] «Haec quoque sapiunt breviantis manum.» Bernh. — 9. προσσυμβ.] A B E et editt.; praepositionem delevit Küsterus; verbum notabile reposuit Bernhardy.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.de_vita_sua.de_educatione_sua:2", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:2" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΒΙΟΥ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΑΥΤΟΥ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "(*) De titulo Περὶ τοῦ ἰδίου βίου κτλ. Ita Valesius p. 414: «Hunc titulum cum tribus primis capitibus ex Suidae Lexice (V. Ἀντίπατρος et Νικόλαος) supplevi, quum in nostro codice aliquot paginae deessent.Ac titulum quidem ipsum, quem apposui, hic optime convenire, ex reliquiis, quae in Ms. nostro saltem conservatae sunt, satis apparet. Videtur autem Nicolaus hunc De vita sua librum Historiis suis praefixisse exemplo Hecataei atque Herodoti ac Thucydidis, qui de se ipsis initio operis quamquam longe brevius atque modestius praefati sunt, quorum exemplum ceteri fere Graeci historiae scriptores secuti sunt. Ceterum haec fragmenta tria ipsius Nicolai esse, phrasis ipsa satis per se indicat.» — Contra orellius: «Equidem nullo modo mihi possum persuadere, hanc De vita sua commentationem, ut nos illam habemus, ab ipso esse Nicolao profectam. Etenim quotus quisque vel arrogantissimus homo ac impudentissimus laudum suarum praeco ita de se loqui fuisset ausurus, ut hic Nicolaus? Credo potius amicum quendam vel discipulum Nicolai Vitam hanc e commentariis, quos ipse forsan Nicolaus de vita sua reliquit, concinnavisse, insertis amplissimis magistri laudibus.» Orellio assentitur Corayus p. 362: Κακῶς ὑπέλαβεν ὁ πρῶτος ἐκδοὺς αὐτοῦ Νικολάου εἶναι (sc. Excerpta nostra De vita N.), τούτῳ μόνῳ χρησάμενος τεκμηρίῳ τῷ ὑπὸ τοῦ Σουίδα λεχθέντι, ὅτι Νικόλαος ἔγραψε καὶ περὶ τοῦ ἰδίου βίου καὶ τῆς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς. Εἰκὸς γὰρ τὸν μὲν ὑπὸ Νικολάου γραφέντα βίον ἑαυτοῦ, χρόνου παρανάλωμα γεγονέναι, καθὰ καὶ τὰ πλεῖστα τῶν Νικολάου· τὰ δὲ περὶ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ παρόντος σωζόμενα ταῦτα, ᾗπερ ὀρθῶς ἐσημειώσατο ὁ πρὸ ἡμῶν ἐκδότης (Orellius), τῶν Νικολάου φίλων ἢ μαθητῶν τινι συγγραφῆναι. At per se parum probabile est Vitae, quam ipse Nicolaus scripsit, substitutam ab Eclogariis nostris esse aliam, quam amicus vel discipulus composuerit. Ac omnino pondere caret sententia quae unice nititur praejudicata de moribus Nicolai opinione; quasi is, quem Herodis et Augusti adulatorem fuisse constat, de se ipso nonnisi modeste admodum loqui debuerit. — Ceterum libri titulum Suidianum, Περὶ τῆς ἰδίου βίου καὶ τἤς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς, in titulum libri generalem, et in inscriptionem primae libri parti praefixam distinximus.", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "349", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "3", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.", "text": "*** καὶ παρακαλέσας οἷα δὴ φιλόσοφον καὶ ἀμνησίκακον ἐν πολὺ πλείονι ἦγε τιμῇ καὶ εὐνοίᾳ (2). Ὅτι ἐπράχθη τι φιλανθρωπίας πολλῆς ἐχόμενον Νικολάῳ. Ἰλιεῖς γὰρ (2), ἀφικνουμένης νύκτωρ ὡς αὐτοὺς Ἰουλίας τῆς Καίσαρος μὲν θυγατρὸς, γυναικὸς δὲ Ἀγρίππα, καὶ τοῦ Σκαμάνδρου μεγάλου ῥυέντος ὑπὸ χειμάρρων πολλῶν, κινδυνευούσης περὶ τὴν διάβασιν ἀπολέσθαι σὺν τοῖς κομίζουσιν αὐτὴν οἰκέταις, οὐκ ἤσθοντο. Ἐφ ̓ οἷς ἀγανακτήσας ὁ Ἀγρίππας, ὅτι οὐ παρεβοήθησαν οἱ Ἰλιεῖς, δέκα μυριάσιν αὐτοὺς ἐζημίωσεν ἀργυρίου. Οἱ δὲ ἀπόρως ἔχοντες, καὶ ἅμα οὐ προϋπειδόμενοι τὸν χειμῶνα, οὐδὲ ὅτι ἐξίοι ἡ παῖς (3), Ἀγρίππᾳ μὲν οὐδοτιοῦν εἰπεῖν ἐτόλμησαν, ἥκοντα δὲ τὸν Νικόλαον» δεόμενοι (4) παρασχεῖν αὐτοῖς Ἡρώδην βοηθὸν καὶ προστάτην. Καὶ ὃς μάλα προθύμως ὑπέστη διὰ τὴν τῆς πόλεως δόξαν, καὶ ἐδεήθη τοῦ βασιλέως, διηγήσατό τε αὐτῷ τὸ πρᾶγμα, ὡς οὐ δικαίως αὐτοῖς ὀργίζεται, οὔτε προειπὼν ὅτι πέμποι τὴν γυναῖκα ὡς αὐτοὺς, οὔθ ̓ ὅλως ἐκείνων προῃσθημένων διὰ τὸ νυκτὸς ἰέναι. Τέλος δ ̓ οὖν ἀναδεξάμενος ὁ ἀνὴρ τὴν προστασίαν εὑρίσκεται αὐτοῖς τὴν ἄφεσιν τῆς ζημίας, καὶ τὴν ὑπὲρ ταύτης ἐπιστολὴν, ἄτε δὴ ἀπεληλυθότων ἤδη διὰ τὸ ἀπογνῶναι τὴν ἀπόλυσιν, Νικολάῳ δίδωσι πλέον τι ἐπὶ Χίου καὶ Ῥόδου, ἔνθα ἦσαν αὐτῷ οἱ υἱεῖς· αὐτὸς γὰρ ἐπὶ Παφλαγονίας ᾔει σὺν Ἀγρίππᾳ. Νικόλαος δὲ ἐκ τῆς Ἀμισοῦ πλεύσας ἐπὶ Βυζάντιον, κἀκεῖθεν εἰς τὴν Τρωάδα γῆν, ἀνέβη εἰς Ἴλιον, καὶ τὴν τῆς ἀπολύσεως τοῦ χρέους ἐπιστολὴν ἀποδοὺς, σφόδρα ὑπὸ τῶν Ἰλιέων (5) αὐτός τε καὶ ἔτι μᾶλλον ὁ βασιλεὺς ἐτιμήθη.", "translation": " ** Hortatus eum (Nicolaum) ut philosophum et immemorem injuriarum majori posthac observantia atque amore prosecutus est. Fecit Nicolaus quod magnam viri prodit humanitatem. Nam quum Julia, Caesaris Augusti filia, conjux M. Agrippae, noctu Ilium peteret, forte accidit, ut, effusis forrentibus Scamandro supra modum aucto, Julia cum famulis, qui ad lecticam erant, in trajiciendo fluvio periclitata tantum non mortem oppeteret, Iliensibus adventus illius prorsus ignaris. Quamobrem indignatus Agrippa, quod Ilienses nullam opem tulissent, drachmarum argenti millibus eentum eos mulctavit. Qui quum magna in difficultate versarentur, neque tempestatem neque adventum Juliae potuissent prospicere, Agrippae quidem obloqui minime sunt ausi quidquam, Nicolaum vero adeuntes orarunt, ut Herodem regem sibi suffragatorem adjutoremque conciliaret. Quod quidem ille ob veterem civitatis gloriam libentissime suscepit, regique supplex exposuit, immerito Agrippam Iliensibus succensere, quod ipse eos non praemonuerit de adventu uxoris, illi vero ob nocturnum ejus adventum praesentire quidquam non potuerint. Tandem quum Herodes causam Iliensium suscepisset, veniam mulctae impetravit, atque Agrippae ea de re epistolam, jam reversis in patriam Iliensibus, eo quod de venia impetranda prorsus desperavissent, Nicolao tradit, qui Chium sc Rhedum, ubi ejus filii morabantur, petiturus erat; quippe ipse una cum M. Agrippa iter in Paphlagoniam parabat. Igitur Nicolaus Amisi solvens Byzantii portum tenuit, inde in Troadem navigans Ilium ascendit, literisque de mulctae liberatione traditis, quum ipse tum maxime Herodes rex summos honores ab Iliensibus consecutus est. ", "commentary": "Codicis Turensis fol. 224, 1-26 r. Aiiquot folia codicis interciderunt. Ad verba Ὅτι ἐπράχθη κτλ. In margine adscriptum nomen auctoris: Νικολάου.—1. Probabiliter haec ad Herodem, qui Nicolaum sibi adjunxerit, referenda sunt. Quae in antecedentibus narrata fuerint, ne conjectura quidem assequi licet. — 2. Rem h. l. narratam tangit Josephus A. J. XVI, 2, 2: πολλαὶ μὲν οὖν καὶ καθ ̓ ἑκάστην πόλιν εὐεργεσίαι τῷ βασιλεῖ (Ἡρώδῃ) κατὰ τὰς χρείας τῶν ἐντυγχανόντων ἐγένοντο. Καὶ γὰρ αὐτὸς ὅσα διὰ χρημάτων ἦν ἢ δεξιώσεως οὐ παρέλειπεν, ἐξ αὑτοῦ τὰς δαπάνας ποιούμενος, καὶ τῶν παρ ̓ Ἀγρίππᾳ τινὼν ἐπιζητουμένων μεσίτης ἦν, καὶ διεπράττετο μηδενὸς ἀτυχῆσαι τοὺς δεομένους ... Ἰλιεῦσι μὲν γὰρ αὐτὸν διήλλαξεν ὀργιζόμενον, διέλυσε δὲ Χίοις τὰ πρὸς τοὺς Καίσαρος ἐπιτρόπους χρήματα, καὶ τῶν εἰσφορῶν διήλλαξε. Ilienses mulcta affecti sunt exeunte anno 737 a. u., 17 a. C.; Nicolai opera liberati mulcta sunt vere vel aestate anni sequentis. Etenim Agrippa in Asiam contra Bosporanos, qui Scribonio duce res novas moliebantur, missus est L. Domitio Ahenobarba et P. Cornelio Scipione coss., uti testatur Dio Cassius LIV, 19. Accuratius tempora constituere licet e Josepho A. J. XVI, 2, 1, a quo docemur Agrippam in Asiam profectum ex Ionia venisse in Syriam, ubi ab Herode omne genus honoribus affectus sit. Verum per paucos tantum dies ibi commoratus est. Nam διὰ τὸν καιρὸν ἠπείγετο· τὸν γὰρ πλοῦν ἐπιβαίνοντος τοῦ χειμῶνος οὐκ ἐνόμιζεν ἀσφαλῆ κομιζομένῳ πάλιν ἐξ ἀνάγκης εἰς Ἰωνίαν. Ἐκεῖνος μὲν οὖν ἀπέπλει ... Ὁ δὲ βασιλεὺς χειμάσας ἐν τοῖς οἰκείοις, ἔαρος ἠπείγετο συντυχεῖν αὐτῷ, τὴν εἰς Βόσπορον εἰδὼς στρατείαν προῃρημένον. In itinere Herodes cum Nicolao nostro Rhodum, Con et Lesbum praetervectus tandem Sinopen pervenit, ubi tunc Agrippa versabatur. Herodem non mari, sed terra, cum Agrippa per Paphlagoniam, Cappadociam, Phrygiam majorem, Ephesum contendisse, inde Samum transvectum esse pluribus exponit Josephus l. l. Alia via rediit Nicolaus, ut e nostro l. constat. Neque tamen slatim Post allatam Trojanis epistolam Rhodum abiit, vel si abiit, mox in toniam reversus est, ubi eum coram Agrippa pro Judaeis orationem habuisse constat ex Josepho (XII, 2, 3), qui de hac re laudat Nicolai Hist. lib. 123 et 124. — 3 ἡπαῖς] Julia tum vitae annum agebat vicesimum tertium; nam nata est 715 a. u., 39 a. C. Vide Dion. Cass. XLVIII, 34. — 4. ἥκοντα ... δεόμενοι] «Οὐκ ἔρρωται τὰ τῆς συντάξεως, ἴσως διὰ γραφικὸν ἁμάρτημα· ὤφειλε γὰρ εἶναι· ἥκοντος δὲ τοῦ Νικολάου ἐδεήθησαν.» Coray. Orellius proponit: ἵκοντο δὲ τὸν Ν. δεόμενοι, vel, quum hoc poeticum sit, ἵκοντο δὲ, Νικολάου δεόμενοι. Quod claudicat. Excidisse verbum puto. Possis: Νικόλαον ἐπεκαλοῦντο, δεόμενοι κτλ. — 5. Ἰλιέων] ἰλέων codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.de_vita_sua.de_educatione_sua:3", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:3" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΒΙΟΥ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΑΥΤΟΥ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "(*) De titulo Περὶ τοῦ ἰδίου βίου κτλ. Ita Valesius p. 414: «Hunc titulum cum tribus primis capitibus ex Suidae Lexice (V. Ἀντίπατρος et Νικόλαος) supplevi, quum in nostro codice aliquot paginae deessent.Ac titulum quidem ipsum, quem apposui, hic optime convenire, ex reliquiis, quae in Ms. nostro saltem conservatae sunt, satis apparet. Videtur autem Nicolaus hunc De vita sua librum Historiis suis praefixisse exemplo Hecataei atque Herodoti ac Thucydidis, qui de se ipsis initio operis quamquam longe brevius atque modestius praefati sunt, quorum exemplum ceteri fere Graeci historiae scriptores secuti sunt. Ceterum haec fragmenta tria ipsius Nicolai esse, phrasis ipsa satis per se indicat.» — Contra orellius: «Equidem nullo modo mihi possum persuadere, hanc De vita sua commentationem, ut nos illam habemus, ab ipso esse Nicolao profectam. Etenim quotus quisque vel arrogantissimus homo ac impudentissimus laudum suarum praeco ita de se loqui fuisset ausurus, ut hic Nicolaus? Credo potius amicum quendam vel discipulum Nicolai Vitam hanc e commentariis, quos ipse forsan Nicolaus de vita sua reliquit, concinnavisse, insertis amplissimis magistri laudibus.» Orellio assentitur Corayus p. 362: Κακῶς ὑπέλαβεν ὁ πρῶτος ἐκδοὺς αὐτοῦ Νικολάου εἶναι (sc. Excerpta nostra De vita N.), τούτῳ μόνῳ χρησάμενος τεκμηρίῳ τῷ ὑπὸ τοῦ Σουίδα λεχθέντι, ὅτι Νικόλαος ἔγραψε καὶ περὶ τοῦ ἰδίου βίου καὶ τῆς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς. Εἰκὸς γὰρ τὸν μὲν ὑπὸ Νικολάου γραφέντα βίον ἑαυτοῦ, χρόνου παρανάλωμα γεγονέναι, καθὰ καὶ τὰ πλεῖστα τῶν Νικολάου· τὰ δὲ περὶ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ παρόντος σωζόμενα ταῦτα, ᾗπερ ὀρθῶς ἐσημειώσατο ὁ πρὸ ἡμῶν ἐκδότης (Orellius), τῶν Νικολάου φίλων ἢ μαθητῶν τινι συγγραφῆναι. At per se parum probabile est Vitae, quam ipse Nicolaus scripsit, substitutam ab Eclogariis nostris esse aliam, quam amicus vel discipulus composuerit. Ac omnino pondere caret sententia quae unice nititur praejudicata de moribus Nicolai opinione; quasi is, quem Herodis et Augusti adulatorem fuisse constat, de se ipso nonnisi modeste admodum loqui debuerit. — Ceterum libri titulum Suidianum, Περὶ τῆς ἰδίου βίου καὶ τἤς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς, in titulum libri generalem, et in inscriptionem primae libri parti praefixam distinximus.", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "350", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "4", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibidem:", "text": "Ὅτι Ἡρώδης πάλιν (1) διαμεθεὶς τὸν φιλοσοφίας ἔρωτα, ὃ φιλεῖ (2) τοῖς ἐν ὑπεροχῇ οὖσι συμβαίνειν διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἐξαλλαττόντων αὐτοὺς ἀγαθῶν, ἐπεθύμησε πάλιν ῥητορικῆς, καὶ Νικόλαον ἠνάγκαζε συρρητορεύειν αὐτῷ, καὶ κοινῇ ἐρρητόρευον. Αὖθις δ ̓ ἱστορίας αὐτὸν [ἔρως] (3) ἔλαβεν, ἐπαινέσαντος Νικολάου τὸ πρᾶγμα καὶ πολιτικώτατον εἶναι λέγοντος, χρήσιμον δὲ καὶ βασιλεῖ, ὡς τὰ τῶν προτέρων ἔργα καὶ πράξεις ἱστοροίη. Καὶ ἐπὶ τοῦτο ὁρμήσας, προὔτρεψε καὶ Νικόλαον πραγματευθῆναι τὰ περὶ ἱστορίαν. Ὁ δὲ μείζονι ἐφέσει (4) ὥρμησεν ἐπὶ τὸ πρᾶγμα, πᾶσαν ἀθροίσας τὴν ἱστορίαν, μέγαν τε πόνον ὑποστὰς καὶ οἷον οὐκ ἄλλος· ἐν πολλῷ δὲ χρόνῳ φιλοπονήσας ἐξετέλεσεν αὐτὴν·, ἔλεγέ τε, ὡς τοῦτον τὸν ἆθλον Εὐρυσθεὺς εἰ προὔτεινεν Ἡρακλεῖ, σφόδρα ἂν αὐτὸν ἀπέτρυσεν. Ἐκ τούτου πλέων εἰς Ῥώμην ὡς Καίσαρα Ἡρώδης, ἐπήγετο τὸν Νικόλαον ὁμοῦ (6) ἐπὶ τῆς αὐτῆς νηὸς, καὶ κοινῇ ἐφιλοσόφουν.", "translation": " Herodes intermisso mox philosophiae studio (quod usu venire solet hominibus in principatu positis ob affluentiam bonorum, quae mutant animos, neque sibi constare permittunt), artem rhetoricam adamare coepit nicolaumque declamare secum jussit. Sed quum aliquamdiu rhetoricae operam dedissent, repente eum percipiendae historiae cupido incessit, Nicolao hoc studiorum genus collaudante, atque quum ad regendas civitates tum ad formandum principem utilissimum affirmante fata resque gestas majorum cognoscere. Ipse igitur ad hoc se accinxit, simulque Nicolaum excitavit, ut historiam tractandam susciperet. Is vero majore impetu rem aggressus omnemque undique historiam colligens, immensi laboris opus suscepit, tandemque incredibili assiduitate absolvit, confessus Eurystheum, si hoc certamen proposuisset Herculi, illum tantum non fuisse enecaturum. Post haec Herodes visendi Caesaris causa Romam navigans Nicolaum secum eadem navi duxit et cum illo philosophatus est. ", "commentary": "4. Cod. Tur. Fol. 224, 26 r. — 224, 8 vso. — 1. πάλιν .. πάλιν] alterum πάλιν deleri vuleri vult Coray. Fortassis recte. — 2. ὃ φιλεῖ] Valesius; ἃ ὀφείλη codex. — 3. ἔρως] tacite supplevitvocem Valesius. — 4. Μείζονι ἐφέσει] μειζόνων ἔτι editiones, et sic primitus scriptum erat in codice; deinde vero hoc correctum sic: μειζώφεσει. Patet haec in codice prototypo male exarata scribam legere non potuisse. — 5. ἐπήγετο] Coray., ἐπῆγε codex.—6. ὁμοῦ] Valesius; ὁμοίως codex. — Romam profectus est Herodes, ut filios e Mariamne susceptos apud Caesarem accusaret. Mullis rem exponit Josephus A. J. XVI, 4 1-5, fort. Ex ipso Nicolao.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.de_vita_sua.de_educatione_sua:4", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:4" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΒΙΟΥ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΑΥΤΟΥ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "(*) De titulo Περὶ τοῦ ἰδίου βίου κτλ. Ita Valesius p. 414: «Hunc titulum cum tribus primis capitibus ex Suidae Lexice (V. Ἀντίπατρος et Νικόλαος) supplevi, quum in nostro codice aliquot paginae deessent.Ac titulum quidem ipsum, quem apposui, hic optime convenire, ex reliquiis, quae in Ms. nostro saltem conservatae sunt, satis apparet. Videtur autem Nicolaus hunc De vita sua librum Historiis suis praefixisse exemplo Hecataei atque Herodoti ac Thucydidis, qui de se ipsis initio operis quamquam longe brevius atque modestius praefati sunt, quorum exemplum ceteri fere Graeci historiae scriptores secuti sunt. Ceterum haec fragmenta tria ipsius Nicolai esse, phrasis ipsa satis per se indicat.» — Contra orellius: «Equidem nullo modo mihi possum persuadere, hanc De vita sua commentationem, ut nos illam habemus, ab ipso esse Nicolao profectam. Etenim quotus quisque vel arrogantissimus homo ac impudentissimus laudum suarum praeco ita de se loqui fuisset ausurus, ut hic Nicolaus? Credo potius amicum quendam vel discipulum Nicolai Vitam hanc e commentariis, quos ipse forsan Nicolaus de vita sua reliquit, concinnavisse, insertis amplissimis magistri laudibus.» Orellio assentitur Corayus p. 362: Κακῶς ὑπέλαβεν ὁ πρῶτος ἐκδοὺς αὐτοῦ Νικολάου εἶναι (sc. Excerpta nostra De vita N.), τούτῳ μόνῳ χρησάμενος τεκμηρίῳ τῷ ὑπὸ τοῦ Σουίδα λεχθέντι, ὅτι Νικόλαος ἔγραψε καὶ περὶ τοῦ ἰδίου βίου καὶ τῆς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς. Εἰκὸς γὰρ τὸν μὲν ὑπὸ Νικολάου γραφέντα βίον ἑαυτοῦ, χρόνου παρανάλωμα γεγονέναι, καθὰ καὶ τὰ πλεῖστα τῶν Νικολάου· τὰ δὲ περὶ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ παρόντος σωζόμενα ταῦτα, ᾗπερ ὀρθῶς ἐσημειώσατο ὁ πρὸ ἡμῶν ἐκδότης (Orellius), τῶν Νικολάου φίλων ἢ μαθητῶν τινι συγγραφῆναι. At per se parum probabile est Vitae, quam ipse Nicolaus scripsit, substitutam ab Eclogariis nostris esse aliam, quam amicus vel discipulus composuerit. Ac omnino pondere caret sententia quae unice nititur praejudicata de moribus Nicolai opinione; quasi is, quem Herodis et Augusti adulatorem fuisse constat, de se ipso nonnisi modeste admodum loqui debuerit. — Ceterum libri titulum Suidianum, Περὶ τῆς ἰδίου βίου καὶ τἤς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς, in titulum libri generalem, et in inscriptionem primae libri parti praefixam distinximus.", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "351", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "5", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " ", "text": "Ὅτι ἐστράτευσεν ἐπὶ τὴν Ἀραβίαν Ἡρώδης (1), οὐ συνδοκοῦν Καίσαρι, ἐφ ̓ οἷς ἐκεῖνος ἠφίει φωνὰς, καὶ ὀργὴν εἶχε χαλεπὴν εἰς τὸν Ἡρώδην, ἐπέστειλέ τε αὐτῷ πικρότατα, καὶ τοὺς ἥκοντας παρ ̓ αὐτοῦ πρέσβεις οὐ κατὰ κόσμον ἀπέλυσεν· ἀφικόμενος δ ̓ ὡς Καίσαρα Νικόλαος οὐ μόνον τῶν ἐγκλημάτων ἐρρύσατο Ἡρώδην, ἀλλὰ καὶ τὴν ὀργὴν ἀπέστρεψεν ἐπὶ τοὺς κατηγόρους. Ὁ μὲν οὖν Ἄραψ ἤδη ἐτεθνήκει, τοῦ δὲ διοικητοῦ ἤδη κατέγνω πεισθεὶς (2) τῇ Νικολάου κατηγορίᾳ, καὶ ὕστερον εὑρὼν κάκιστον ἀπέκτεινεν. Ἐν τούτῳ δὲ Ἡρώδου ὁ οἶκος ἐταράχθη (3), τοῦ πρεσβυτάτου τῶν υἱέων τοὺς μετ ̓ αὐτὸν δύο διαβαλόντος ὡς (4) ἐπιβουλεύοντας τῷ πατρὶ, οἳ τῇ μὲν ἡλικίᾳ μετ ̓ αὐτὸν ἦσαν, ἀξιώματι δὲ πρότεροι διὰ τὸ ἐκ βασιλίδος γεγονέναι, τὸν δὲ ἐξ ἰδιώτιδος γυναικός (5). Πρὶν δὲ ἐλθεῖν ἐκ Ῥώμης Νικόλαον, ἐν συνε- δρίῳ (6) κατεδικάσθησαν οἱ νεανίσκοι, [καὶ] παρωξυσμένος εὖ μάλα ὁ πατὴρ ἔμελλεν αὐτοὺς ἀναιρήσειν· καταπλεύσαντι δὲ Νικολάῳ (7) περὶ τῶν γεγονότων ἀπήγγελλε, καὶ σύμβολον ἐποιεῖτο. Ὁ δὲ αὐτῷ παρῄνεσεν ἀποθέσθαι αὐτοὺς ἔν τινι τῶν ἐρυμάτων, ἄχρις ἂν ἐν τῷ πλέονι χρόνῳ βουλεύσαιτο περὶ αὐτῶν ἄμεινον, μὴ δοκοίη ὑπ ̓ ὀργῆς προαχθεὶς ἀνήκεστόν (*) τι γνῶναι περὶ τῶν ἀναγκαίων. Αἰσθόμενος δὲ τοῦτο Ἀντίπατρος τόν τε Νικόλαον ὑπέβλεπε καὶ ἄλλους ἐπ ̓ ἄλλοις αὐτὸς καθιεὶς τὸν πατέρα ἐφόβει, ὡς αὐτίκα μάλα ἀναιρεθησόμενον ὑπὸ τῶν νεανίσκων διεφθαρκότων καὶ τὸ στρατιωτικὸν ἅπαν, ὡς ἔφη, καὶ τοὺς ἀπὸ τῆς θεραπείας, εἰ μὴ διαταχέων ἐκποδὼν αὐτοὺς ποιήσαιτο. Καὶ ὃς δείσας περὶ αὐτοῦ θᾶττον ἢ κάλλιον ἐβουλεύσατο, οὐδὲν ἔτι μεταδοὺς (8) Νικολάῳ, ἀλλὰ νύκτωρ τοὺς ἀναιρήσοντας ὑποπέμψας. Καὶ Οἱ μὲν ἀπέθανον, Ἡρώδῃ (9) δὲ τῶν συμπάντων ἤδη γίνεται κακῶν ἀρχὴ, τὰ πρὸ τούτων εὖ ἑστώτων αὐτῷ τῶν πραγμάτων. Ἐχθρὸν δ ̓ ἠγεῖτο Ἀντίπατρος Νικόλαον, ἀνελὼν τοὺς ἀδελφοὺς, ἐμισεῖτό γε μὴν δεινόν τι μῖσος οὐχ ὑπὸ τῆς βασιλείας μόνον ἀλλὰ καὶ τῆς Συρίας καὶ τῶν πέραν οἰκούντων. Ἐχώρει δὲ ὁ λόγος καὶ εἰς Ῥώμην, καὶ οὐδεὶς ἦν, οὔτε μέγας οὔτε μικρὸς, ὃς οὐκ ἐμίσει τὸν ἄνθρωπον δι ̓ ἀμφότερα, καὶ ὅτι πολὺ κρείττους αὐτοῦ ἀδελφοὺς ἀπέκτεινε, καὶ ὅτι τὸν πατέρα ἔπεισε τοιούτου προσάψασθαι μύσους καὶ τὴν προϋποῦσαν (10) εὔνοιαν αἰσχῦναι. Ἐπεὶ δ ̓ οὖν τὰ ἀκόλουθα δρῶν τοῖς προτέροις ἀνὴρ (11) καὶ ἐπὶ τὸν πατέρα ὥρμησε, θᾶττον ἐπειγόμενος τὴν βασιλείαν λαβεῖν, καὶ τὸ φάρμακον ἐώνητο ἐξ Αἰγύπτου (12), ὅπερ ἐμήνυσεν εἷς τῶν κοινωνούντων τῆς πράξεως, ἐβασάνιζέ τε (13) τοὺς οἰκέτας αὐτοῦ ὁ πατὴρ, οἳ δὴ τὸ σύμπαν φανερὸν ἐποίησαν, ὡς καὶ τὴν τηθίδα ἔμελλεν ἀναιρήσειν, καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφοὺς ὄντας τούς τε τῶν ἀνῃρημένων παῖδας, ὡς μηδεὶς λείποιτο κληρονόμος. Ἐτύρευσε δέ τι μιαρὸν (14) καὶ εἰς τὸν οἶκον Καίσαρος, πολὺ μεῖζον τῶν εἰς τὸ γένος παρανομημάτων. Ἧκε μὲν ὁ τῆς Συρίας στρατηγὸς Οὔαρος καὶ οἱ ἄλλοι ἐπιμεληταί· καθίζει δὲ συνέδριον ὁ πατὴρ αὐτοῦ· παρηνέχθη δὲ εἰς μέσον τὸ φάρμακμον, καὶ αἱ τῶν οἰκετῶν βάσανοι τά τε ἐκ Ῥώμης γράμματα (15)· Νικολάῳ δὲ τὸν ἀγῶνα ἐπέτρεψεν ὁ βασιλεύς (16). Κατηγόρει μὲν οὗτος, ἀπελογεῖτο δὲ Ἀντίπατρος, ἔκρινεν δὲ Οὔαρος μετὰ τῶν φίλων. Καταδικάζεται δ ̓ οὖν Ἀντίπατρος καὶ τὴν ἐπὶ θανάτῳ παραδίδοται (17). Νικόλαος δὲ καὶ τότε παρῄνει πέμπειν αὐτὸν ἐπὶ Καίσαρα, ἐπεὶ καὶ εἰς αὐτὸν ἠδίκησεν, καὶ ὅ τι ἂν ἐκεῖνος γνῷ, τοῦτο πράττειν. Ἔφθη δὲ τὰ παρὰ Καίσαρος γράμματα ἥκοντα καὶ τῷ πατρὶ κολάζειν αὐτὸν ἐπιτροπεύοντα (18). Καὶ ὁ μὲν ἐκολάσθη. Ἀπέκτεινε δὲ καὶ ὁ Καῖσαρ τὴν συγκακουργήσασαν αὐτῷ ἀπελευθέραν. Οὐδεὶς δὲ ἦν ὃς οὐχὶ Νικόλαον* κάλλιστα κατηγορήσαντα τοῦ πατραλοίου τε καὶ ἀδελφοκτόνου (19). Μετὰ δὲ ταῦτα ὀλίγου χρόνου διελθόντος, τελευτᾷ Καὶ ὁ βασιλεύς (20)· καὶ τὸ ἔθνος ἐπανίσταται τοῖς τέκνοις αὐτοῦ καὶ τοῖς Ἕλλησιν. Ἦσαν δὲ πλείους μυρίων. Γενομένης δὲ μάχης, νικᾷ τὸ Ἑλληνικόν· καὶ ὁ διάδοχος Ἀρχέλαος εἰς Ῥώμην πλέων ἕνεκα τῆς ὅλης ἀρχῆς, μετὰ τῶν ἄλλων ἀδελφῶν (21) παρακλεῖ συμπλεῦσαι Νικόλαον, ἀναχωρεῖν ἤδη ὡς ἑαυτὸν ἐγνωνκότα· καὶ γὰρ ἦν περὶ ξ’ ἔτη (22). Συνέπλευσεν οὖν· καὶ εὗρεν πάντα κατηγόρων πλέα ἐπὶ τὸν Ἀρχέλαον. Χωρὶς μὲν γὰρ ὁ νεώτερος ἀδελφὸς τῆς βασιλείας ἀντεποιεῖτο, χωρὶς δ ̓ οἱ συγγενεῖς ἅπαντες κατηγόρουν αὐτοῦ, οὐ τῷ νεωτέρῳ συναγωνιζόμενοι (23)· ἐπρεσβεύσαντο δὲ και αἱ ὑφ’ Ἡρώδῃ Ἑλληνίδες πόλεις (24), αἰ- τούμεναι τὴν ἐλευθερίαν παρὰ Καίσαρος· καὶ, ὅλον δὲ τὸ Ἰουδαίων, ἔθνος (24*) ἐπεκάλουν φόνον τρισχιλίων ἀνδρῶν τῶν ἐν τῇ μάχῃ πεσόντων· καὶ ἠξίουν (25) μα- λιστα μὲν ὑπὸ Καίσαρι εἶναι, εἰ δὲ μὴ, ὑπὸ γε οὖν τῷ νεωτέρῳ ἀδελφῷ. Τοσούτον δὲ δικῶν ἐγπηγγελμένων, ἀγωνισάμενος ὑπὲρ Ἀρχελάου Νικόλαος τὸν πρὸς τοὺς συγγενεῖς ἀγῶνα πρῶτος κατώρθωσεν (26), ἔπειτα δὲ τὸν πρὸς τοὺς ὑπηκόους Ἰουδαίους· τὸν μέντοι πρὸς τὰς Ἑλληνίδας πόλεις οὐκ ἠξίου, ἀλλὰ καὶ Ἀρχελάῳ πα- ρῄνει μὴ (27) ἐναντιοῦσθαι αὐταῖς ἐλευθερίας γλιχομέ- ναις· ἀρκεῖν γὰρ αὐτῷ τὴν ἄλλην δυναστείαν. Ὁμοίως δ’ οὐδὲ πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ ἠξίου ἀγωνίζε- σθαι (28) διὰ τὴν πρὸς τὸν κοινὸν αὐτῶν πατέρα φιλίαν. Διῄτησε δὲ Καῖσαρ (29) τὸ ὅλον, ἑκάστῳ τῶν παί- δων μέρος ἀποδοὺς τῆς ἀρχῆς, τὴν δ’ ἡμίσειαν μοῖραν Ἀρχελάῳ. Καὶ Νικόλαον μὲν ἐτίμησεν ὁ Καῖσαρ, Ἀρχέλαον δὲ ἐθνάρχην κατέστησεν· ὑπέσχετο δὲ, εἰ αὑτὸν (30) ἄξιον παρασκευάσειε, καὶ βασιλέα ταχὺ ποιήσειν· τοὺς δὲ μετ’ αὐτὸν ἀδελφοὺς, Φίλιππον καὶ Ἀντίπαν (31), τετράρχας ἀπέδειξεν.", "translation": " Expeditionem in Arabiam Herodes susceperat absque venia Caesaris, qui propterea voces mittebat et vehementer Herodi irascebatur, adeo ut literis acerbissima ei significaret ejusque legatos secus quam decebat dimitteret. Tum vero Nicolaus Romam profectus non modo criminibus Herodem liberavit, sed iram Caesaris etiam in accusatores avertiti. Arabs (Oboda) quidem tunc jam mortuns plecti non poterat, verum procuratorem ejus (Sylloeum) Caesar, accusatione Nicolai persuasus, jam condemnavit, et postea quum virum sceleratissimum deprehendisset, supplicio affecit. Interea res domesticae Herodis turbatae sunt. Etenim filius natu maximus (Antipater) fratres juniores duos (Alexandrum et Aristobulum), qui quamvis aetate inferiores, superiores tamen honore erant (nam illi e regina suscepti, ipse e plebeja muliere natus), calumniabatur, ut qui insidias patri pararent. Et Nicolao Roma nondum reverso, juvenes in concilio condemnatos pater irae impatiens occisurus erat. Mox reducem Nicolaum Herodes de actis certiorem fecit, et de rebus faciendis consuluit. Ille vero regem hortatus est, ut juvenes in castello aliquo detineret, usque dum tempore doctus meliora decernere posset, eoque pacto caveret, ne ira abreptus immedicabile aliquid de necessariis statuisse vidertur. Quod ubi comperit Antipater, Nicolaum suspectabat, et subornatos alios super aliis immittens, metum patri injiciebat, quasi jamjam perituro juvenum insidils, quos exercitum universum et palatii ministros corrupisse dicebat, nisi quam celerrime de medio eow tolleret. Itaque Herodes, prae metu citius agens quam consultius, neque consilia amplius cum Nicolao communicans, noctu submisit qui juvenes interficerent. Ac illi quidem occubuerunt, Herodi autem caedes haec omnium jam malorum exstitit initium: nam hujusque satis bene res ejus se habuerant. Nicolaum igitur inimici loco Antipater habebat, quum ipsum fatricidam non in Judaea modo, sed in Syria etiam et in ulteriore regione vehementissimo odio omnes prosequerentur. Romam quoque fama facinoris pervenit, ibique nemo ullus non exsecrabatur hominem, qui tum fratres ipso longe meliores necasset, tum patrem induxisset ut abominando isto se piaculo pollueret, pristinaeque benevolcntiae pudorem ipsis faceret. Quuum vero prouti coeperat sic etiam pergens Antipater patrem quoque appeteret, quo citius ei in regno succederet, et jam venenum ex Aegypto emisset, idque unus ex sociis conjurationis detulisset: pater servos ejus in quaestionem dedit, qui totam rem aperuerunt, quomodo scilicet et amitam et fratres superstites et filios caesorum de medio tollere instituisset, ut haeres regni nullus relinqueretur. Quid, quod etiam in Caesaris familiam nefandum aliquod iisque quae in suam gentem perpatravit gravius machinatus erat. Advenere igitur Syriae praefectus (Quintilius) Varus ceterique procuatores, quos Herodes pater in concilium convocavit. In medium proferuntur venenum et testimonia servorum, qui tormentis subjecti fuerant, et literae quas Roma Antipater miserat. Nicolao rex accusatoris partes detulit. Hic igitur accusabat, Antipater defensionem dicebat, judex sedebat Varus cum amicis. Condemnatus Antipater traditur ducendus ad supplicium. Nicolaus vero etiam tunc regem hortabatur, ut filium ad Caesarem ablegaret, siquidem in hunc quoque crimen commisisset, utque quod ille decerneret id faceret. Sed antevertit eum epistola a Caesare allata, qua patri filium puniendi arbitrium est permissum. Ille igitur supplicio affectus poenam dedit. Caesar quoque libertam (Acmen), quae conjurationis conscia operam suam Antipatro praestiterat, jussit occidi. Ceterum nemo tunc erat qui non collaudasset Nicolaum ob praeclaram accusationem, quam in fratricidam patris quoque necem molitum instituisset. Non ita multo post rex quoque diem obiit. Quo vita defuncto populus contra filios ejus atque Graecos consurgit. Numero supra decem erant millia. Commisso proelio vincunt Graeci. Post haec Archelaus successor Romam navigaturus ut de toto regno contenderet, Nicolaum, qui quum jam sexagenarius fere esset, ad suos se recipere volebat, rogat ut cum reliquis amicis sibi socius sit itineris. Igitur una cum illo Romam navigavit. Omnia ibi plena reperit accusatorum Archelai. Nam seorsum frater junior sibi regnum vindicare studebat, seorsum item, neque fratri juniori opitulantes, cognati ejus omnes accusationem instituebant. Porro urbes Graecienses, quae sub Herodis potestate fuerant, le- gatos miserunt, qui libertatem a Caesare peterent. Denique Judaeorum populus unixersus accusabat eum ob caedem ter mille virorum qui in proelio illo occubuissent, rogabantque ut sub Caesaris, sin minus‚ sub junioris certe fratris pote- state esse concederetur. Tot causis indictis, Nicolaus pro Archelao verba faciens primum contra cognatos, deinde contra subditos Judaeos rem egit feliciter, verum contra urbes Graecienses dicere inopportunum duxit, imo suasit Archelao, ut libertatem affectantibus non refragaretur, quoniam reliquum regnum sufficeret. Simili modo etiam contra fratrem Archelai causam suscipere recusabat‚ quum communi utriusque patri amicitia junctus fuisset. Caesar vero totam litem arbitrio suo ita diremit, ut singulis filiis partem regni, Archelao autem dimidiam tribueret; Nico- laum honoribus affecit; Archelaum ethnarchen constituit, pollicitus, si dignam rege virtutem praestaret‚ fore ut mox etiam regii nominis honore ornaretur; fratres juniores, Philippum et Antipam‚ tetrarchas designavit. ", "commentary": "5. Codicis Escorialensis (Arm. Ω, plut. I, no. 11.) fol. 74, 1 r. — 75, 20 r. — Titulus excerptis praemissus legitur: Ἐκ τῆς ἱστορίας Νικολάου Δαμασκηνοῦ. Περὶ ἐπιβουλῶν κατὰ βασιλέων γεγονυιῶν. — 1. De expeditione Arabica vide Joseph. A. J. XVI, 9, 1 81. Syllaeus Arabs, Obodae regis procurator (διοικητής n. l.; ἅπαντα, τὰ πολλὰ αὐτῷ διοικῶν, Joseph. c. 8, 6. 9, 1), Salmonen sororem Herodis in matrimonium poscens repulsam tulerat. Hinc simultas. Itaque latrones, quos e Trachonitide Herodes ejecerat, Syllaeus in Arabiam recipit, eosque tradere Herodi recusat; denique pecuniam, quam Herodes per manus Syllaei mutuam Obodae dederat, non reddit. Igitur Herodes in Arabiam proficiscitur, locum in quem latrones se receperant capit, atque Arabes iis opitulantes, viginti circiter, occidit. Syllaeus eo tempore Romae versabatur. Allato cladis nuntio, apud Augustum Herodem accusat, bis mille quingentos a rege mala fide interfectos esse dicens. Qua iratus Caesar γράφει πρὸς τὸν Ἡρώδην τά τε ἄλλα χαλεπῶς καὶ τοῦτο τῆς ἐπιστολῆς τὸ κεφάλαιον, ὅτι πάλαι χρώμενος αὐτῷ φίλῳ, νῦν ὑπηκόῳ χρήσεται (c. 9, 3) ... Οὐδὲ πέμψαντος αὐτοῦ (Ἡρώδου) πρεσβείαν ἀπολογησομένην ὁ Καῖσαρ ἠνέσχετο, πάλιν δὲ τοὺς συνελθόντας ἀπράκτους ἀπέπεμψεν (c. 9, 4). Tum trepidans Herodes mittit Nicolaum; qui quomodo regi exprobrata diluerit, ipsumque Syllaeum accusaverit, exponit Josephus c. 10, 8 (v. infra Nicolai fragm.). Inter alia Nicolaus Syllaeo objecit, quod Obodam regem veneno interficiendum curasset (10, 8, coll. 9, 4). Ad hoc referenda sunt nostra: Ὁ μὲν οὖν Ἄραψ ἤδη ἐτεθνήκει, qui pannus est narrationis male contractae. Dixisse videtur Nicolaus Caesarem in ipsum Obodam animadversurum fuisse, nisi iste jam Syllaei insidiis periisset. Audita defensione, εἰς τοῦτο κατέστη Καῖσαρ, ὡς τοῦ μὲν Συλλκίου καταγνῶναι θάνατον, Ἡρώδῃ δὲ διαλλάττεσθαι, μετάνοιαν ἐφ ̓ οῖς ἐκ διαβολῆς πικρότερον ἔγραψεν αὐτῷ (cf. n. l.: ἐπεστειλεν αὐτῷ πικρότατα) πεπονθὼς, καί τι τοιοῦτον εἰπεῖν εἰς τὸν Συλλαῖον ὡς ἀναγκάσειεν αὐτὸν ψευδεῖ λόγῳ πρὸς ἄνδρα φίλον ἀγνωμονῆσαι. Τὸ δὲ σύμπαν, ὁ μὲν Συλλαῖος ἀνεπέμπετο, τὰς δίκας καὶ τὰ χρέα τοῖς δεδανεικόσιν ἀποδώσων, εῖτ ̓ οὕτω κολασθησόμενος (c. 10, 9). At Syllaeus nihil fecit eorum quae Caesar imperaverat, et postea etiam novis criminibus ab Areta et Antipatro apud Augustum accusatus est A. J. XVII, 3, 2; B. J. I, 29, 3). Id nostro loco indicatur verbis: καὶ ὕστερον εὑρὼν κάκιστον. Denique supplicio Syllaeum affectum esse, id e nostro demum fragmento discimus. — 2. Κατέγνω πεισθεὶς] κατεγνωτεισθεῖς codex. — 3. Cf. Josephus A. J. XVI, 10, 1: Ἐξετετάρακτο δὲ τὰ περὶ τὴν οἰκίαν καὶ τοὺς παῖδας αὐτῷ πολὺ χεῖρον ἐσχηκότα κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον. Rei expositionem apud ipsum legas Josephum. — 4. ὡς] vocem supplevi. In antec. Codex δύω. — 5. ἰδιώτιδος] sc. e Doride. Joseph. XIV, 12, 1: Ἧκτο δὲ καὶ πρότερον (antequam Alexandri filiam, Aristobuli regis neptidem, duceret) γυναῖκα δημότιν, Δορὶν ὄνομα, ἐκ τοῦ ἔθνους, ἐξ ἦς αὐτῷ πρεσβύτατος γίνεται παῖς Ἀντίπατρος. — 6. συνεδρίῳ] in Beryto urbe. V. Joseph. XVI, 11, 1. Mox de meo addidi vocem καὶ uncis inclusam. — 7. Postquam Beryti synedrium capitis pueros damnaverat, ἐκεῖθεν εὐθὺς Ἡρώδης ἡκεν ἄγων αὐτοὺς εἰς Τύρον, καὶ τοῦ γε Νικολάου πλεύσαντος ὡς αὐτὸν ἐκ τῆς Ῥώμης ἐπυνθάνετο, προδιηγησάμενος τὰ ἐν Βηρυτῷ, ἥντινα ἔχοιεν γνώμην περὶ τῶν παίδων αὐτοῦ καὶ οἱ ἐν τῇ Ῥώμῃ αὐτοῦ φίλοι. Κἀκεῖνος εἶπεν ὅτι «δοκεῖ μὲν ἀσεβῆ εἶναι τὰ ἐκείνοις περὶ σὲ ἐγνωσμένα, χρῆναι μέντοι αὐτοὺς καθείρξαντα δεσμώτας φυλάττειν. Καὶ εἰ μὲν ἑτέρως σοι δοκοίη, κολάζειν αὐτοὺς, μὴ φαίνοιο ὀργῇ τὸ πλέον ἢ γνώμῃ κεχρῆσθαι· εἰ δὲ τἀναντία, ἀπολύειν, μὴ ἀνεπανόρθωτον εἴη σοι τὸ ἀτύχημα. Τὰ αὐτὰ δὲ δοκεῖ καὶ ἐν Ῥώμῃ τοῖς πλείστοις τῶν σῶν φίλων.»Καὶ δὲ σιωπήσας ἐγένετο συννοίᾳ, κἀκεῖνον ἐκέλευσε συμπλεῖν αὐτῷ. (XVI, 11, 3). — * ἀνηκέστατόν codex. — 8. μεταδοὺς] μετὰ δὲ codex. Cf. Joseph. XVI, 27, 7: Πᾶν ἐξῃρημένος τὸ δυνάμενον αὐτῷ ὑπόνοιαν ἀμείμονος λογισμοῦ παρασχεῖν, ἔσπευσεν ἤδη τέλος ἐπιθεῖναι τῇ προαιρέσει. — 9. Ἡρώδῃ] Ἡρώδης codex. — 10. Προϋποῦσαν] fortasse scrihae negligentia, pro προῦπάρχουσαν. — 11. ἀνὴρ]ἀνὴρ codex. — 12. ἐν Αἰγύπτου] opera Antiphili cujusdam. V. Joseph. A. J. XVII, 4, 2; B. J. I, 30, 5. 32, 6. — 13. τε] particula haec abundat excerptoris, puto, culpa, qui in sequentibus aliquid omisit. — 14. μιαρόν τι] Quodnam fuerit istud μιαρόν, dicere non habeo. — 15. Ἐκ Ῥώμης γράμματα] V. Joseph. XVII, 4, 3. — 16. Secundum Josephum XVII, 5, 4 primum ipse Herodes accusationem suscepit, deinde vero quum dolore oppressus persequi eam non posset, Nicolao mandavit, ut reliqua quibus crimen probaretur, exponeret. Istam Nicolai orationem vide ap. Joseph. XVI, c. 5, 5. — 17. τὴν ἐπὶ θανάτῳ παραδίδοται] diclum est ut apud Herodot. V, 72: τοὺς μὲν ἄλλους κατέδησαν τὴν ἐπὶ θανάτῳ, et similia. Cf. Steph. Thes. V. θάνατος p. 249 A. — 18. ἐπιτροπεύοντα] ἐπίτροπον ὄντα codex. Vulgaris loquendi usus postularet ἐπιτρέποντα; sed illud scripsi, quod proxime ad literas codicis accedit. ἐπιτροπεύειν vero pro ἐπιτρέπειν usurpatur apud Isaeum De Dicaeog. Her. § 31, ubi δίαιταν ἐπιτροπεύειν pro noto δίαιταν ἐπιτρέπειν. Quamquam alterum ejus usus exemplum non novi. Magis constat de ἐπιτρωπάω verbo pro ἐπιτρέπω posito. V. Steph. Thes. s. h. v. Ceterum quod rem attinet, aliter narrat Josephus (XVII, 5, 7. 7, 1). Scilicet Varus de poena sumenda in synedrio certius quiddam non protulit. Herodes vero Antipatrum in vincula conjecit, et ad Caesarem de probato filii scelere dedit litteras. Deinde nova criminis argumenta deteguntur. Tum Herodes filium poenas daturum ad Caesarem mitter voluit; mox mutavit consilium, metuens ne fuga reus elabatur. Denique quum advenissent literae, quibus Caesar pro lubitu puniendi potestatem faciebat, Archelaum, vel in carcere res novas molientem, occidi jussit. Idque factum est quinque diebus ante mortem Herodis. Secundum Nostrum Augustus sponte sua et antequam judicio de culpa Antipatri constaret, literas istas misisset. Josephi narratio verisimilior est. ac mireris quomodo Josephus sic singula omnia et levissima quaeque exponere ausus sit, si aliter prorsus de his tradidisset Nicolaus, qui oculatus testis rebus interfuerat, quemque hoc certe loco Josephus non poterat suspectare, quasi Herodis studio falsa tradidisset; imo quo magis ex Josephi narratione elucet vafra Antipatri nequitia, tanto aptior erat ad elevanda ea, quae dolo circumventus in Alexandrum et Aristobulum pater commiserat. Verearis igitur ne excerptor narrationem Nicolai truncaverit. Sunt sane etiam in seqq. Nonnulla, quibus Josephus cum nostris excerptis non prorsus concinit; sed levioris haec momenti. — 19. Excidit verbum ἐπῄνεσε vel simile quid.—20. Mortuus est Herodes anno 750 a. u.; 4 a. C. mense Martio, paucis diebus post lunae eclipsin (Joseph. XVII, 6, 4), quae accidit Martii die decimo tertio. V. Freret Eclaircissement sur I'annee et le temps precis de la mort d'Herode le grand in Mem. De I'Acad. Tom. XXI, p. 278. Ideler. Handb. d. mathem. Chronol. II, p. 389 sqq.; Clinton. F. H. tom. III, p. 254. — De Judaeorum seditione, in qua ter mille viri ab Archelai militibus prope templum inter festi solennitatem interfecti sunt, vide Joseph. XVII, 11, 1 sqq. — 21. μετὰ τῶν ἄλλων ἀδελφῶν] Haec recte habere non possunt. Duo superstites erant fratres Archelai, Antipas et Philippus. Horum aiter, Antipas, Romam profectus est, at de regni successione contra Archelaum contenderet; unde spont intelligitur non eadem nave una cum fratre, sed seorsum suis stipatum amicis iter ingressum, esse, uti testatur Josephus. Philippum vero in Judaea Archelaus reliquit ut regiam tueretur. Verba Josephi haec sunt A. J. XVII, 9, 3: Ἀρχέλαος δ ̓ ἐπὶ θαλάσσης κατῄει μετὰ τῆς μητρὸς Νικόλαον καὶ Πτολεμαῖον (Herodis ministrum) καὶ πολλοὺς τῶν φίλων ἐπαγόμενος, Φιλίππῳ τ ̓ ἀδελφῷ τὰ πάντα ἐφεὶς καθίστασθαι τοῦ οἴκου καὶ τῆς ἀρχῆς. Συνεξῄει δ ̓ αὐτῷ καὶ Σαλμώνη Ἡρώδου ἀδελφὴ τὴν γενεὰν ἀγομένη τὴν αὑτῆς, πολλοὶ δὲ τῶν συγγενῶν, λόγῳ μὲν ὡς συναγωνισόμενοι τῷ Ἀρχελάῳ ἐπὶ κτήσει τῆς βασιλείας κτλ. Eadem B. J. II, 2: Συνεξῄει δὲ ἄμα τοῖς τέκνοις Σαλώμη καὶ οἱ τοῦ βασιλέως (Herodis) ἀδελφοί τε καὶ γαμβροὶ, τὸ μὲν δοκεῖν, συναγωνιούμενοι περὶ τῆς διαδοχῆς Ἀρχελάῳ, τὸ δ ̓ ἀληθὲς, κατηγορήσοντες περὶ τῶν κατὰ τὸ ἱερὸν παρανομηθέντων. Licet igitur n. l. refingere: μετὰ τῶν τοῦ βασιλέως ἀδελφῶν. Sed facilius, opinor, aptiusque reponas: μ. τ. Ἄλλων φίλων. Fortasse tu majus ulcus latere putavcris, adeo ut codicis interpunctio post v. ἀρχῆς tollenda, deinde μετὰ τοῦ ἄλλου τῶν ἀδελφῶν scribendum sit, Postremo participium exciderit, sensusque sit: de toto regno cum fratre disceptaturus. — 22. Igitur natus est Nicolaus circa an. 64 a. C., et Herode, qui septuagenarius (ἐτῶν σχεδὸν ἑβδομήκοντα Bell. Jud. I, 38, 1) diem obiit, decem fere annis junior erat. — 23. Οὐ τῷ νεωτέρῳ συναγωνιζόμενοι] Aliter Josephus XVII, 9, 4: Ἐπεὶ δ ̓ εἰς τὴν Ῥώμην ἀφίκετο (Ἀντίπας), πάντων τῶν συγγενῶν ἀπόστασις ἦν πρὸς αὐτὸν, οὐκ εὐνοία τῇ ἐκείνων, μίσει δὲ τῷ πρὸς Ἀρχέλαον, μάλιστα μὲν ἐπιθυμοῦντες ἐλευθερίας καὶ ὑπὸ Ῥωμαίων στρατηγῷ τετάχθαι· εἷ δ’ ἄρα τι ἀντισταίη, λυσιτελέστερον Ἀρχελάου τὸν Ἀντίπαν λογιζόμενοι, συνέπρασσον τήν βασιλείαν. Ceterum haec conciliare cum nostris potuerint. Initio sanc seorsum causant suam cognati agere voluerint, mox perspexerint, nihil se contra Archelaum profecturos nisi fratris adversarii partibus se adjunxerint. — 24. Ἑλληνίδες πόλεις κτλ. De hac legatione apud Josephum nihil legitur. Verum componenda cum nostris sunt ea quae exstant apud Josephum A. J. XVII, 9, 4, ubi de Herodis regno inter filios ejus distributo verba faciens dicit haec : Καὶ ἦσαν πόλεις αἳ Ἀρχελάῳ ὑπετέλουν, Στράτωνός τε πύργος καὶ Σεβαστή καὶ Ἴσπη· Γάζα γὰρ καὶ Γάδαρα καὶ Ἵππος Ἑλληνίδες εἰσὶ πόλεις, ἃς ἀπορρήξας (Καῖσαρ) αὐτοῦ τῆς διοικήσεως Συρίας προσθήκην ποιεῖται. — 24*. Secundum Josephum legati Judaeorum nondum erant Romae, quo tempore Nicolaus eo venit, sed aliquanto post‚ quum Nicolaus Achelaum contra cognatorum accusationem jam defenderat, advenerunt (XVII, 11, 3). — 25. ἠξίουν ἀξιοῦν codex. — 26. Nicolai contra cognatos orationem vide ap. Joseph. A.J. XVII, 9, 6, coll. B. J. II, 2, 6; contra Judaeos quae dixerit v. XVII, 11 , 3. — 27. μὴ] μὲν codex; mox pro ἐλευθερίας codex ἐλευθέραις. — 28. Haec non pror sus quadrant cum oratione quam Josephus c. 9, 6 Nicolao tribuit, in qua pluribus exponit testamentum‚ quo Archelaus regis successor designetur, a patre factum esse mentis bene compote, et posteriores tabulas potiores esse prioribus. Ce- terum haec narrationis diversitas ex altera illa, qua cognati Herodis adjunxerunt se Antipae partibus‚ dum in nostro fragmento scorsum causam suam egisse dicuntur. Verum res ita componi potest, ut dicas initio Nicolaum contra Antipam causam agere noluisse; verum quum contra cognatos defendere Archelaum promisisset, hi vero Romae se junxisscnt Antipae, ejusque rem in accusatione tuerentur; Nicolaum etiam haec in oratione contra cognatos habita teti- gisse. — 29. Καῖσαρ] Καίσαρ καὶ τὸ codex. Cf. Joseph. XVII‚ 11, 4 : Καῖσαρ δὲ ἀκούσας διαλύει τὸ συνέδριον, ὀλίγων δὲ ἡμερῶν ὕστερον ’Aρχέλαον βασιλέα μὲν οὐκ ἀποφαίνεται, τοῦ δὲ ἡμίσεως τῆς χώρας ἥπερ Ἡρώδῃ ὑπετέλει ἐθνάρχην καθίσταται, τιμήσειν ἀξιώματι βασιλείας ὑπισχνούμενος εἴπερ τήν εἰς αὐτὴν ἀρετὴν προσφέροιτο. Τὴν δὲ ἑτέραν ἡμίσειαν νείμας διχῆ δυσὶν Ἡρώδου παισὶν ἑτέρως παρεδίδου, Φιλίππῳ καὶ Ἀντίπᾳ τῷ πρὸς Ἀρχέλαον τὸν ἀδελφὸν ἀμφισβητήσαντι περὶ τῆς ὅλης ἀρχῆς· — 30. αὐτὸν codex spiritus saepissime confundens. Mox παρασκευάσειεν codex, expunctis literis εν. — 31. Ἀντίπαν] αντῐπατρον cod.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.de_vita_sua.de_educatione_sua:5", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:5" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΒΙΟΥ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΑΥΤΟΥ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "(*) De titulo Περὶ τοῦ ἰδίου βίου κτλ. Ita Valesius p. 414: «Hunc titulum cum tribus primis capitibus ex Suidae Lexice (V. Ἀντίπατρος et Νικόλαος) supplevi, quum in nostro codice aliquot paginae deessent.Ac titulum quidem ipsum, quem apposui, hic optime convenire, ex reliquiis, quae in Ms. nostro saltem conservatae sunt, satis apparet. Videtur autem Nicolaus hunc De vita sua librum Historiis suis praefixisse exemplo Hecataei atque Herodoti ac Thucydidis, qui de se ipsis initio operis quamquam longe brevius atque modestius praefati sunt, quorum exemplum ceteri fere Graeci historiae scriptores secuti sunt. Ceterum haec fragmenta tria ipsius Nicolai esse, phrasis ipsa satis per se indicat.» — Contra orellius: «Equidem nullo modo mihi possum persuadere, hanc De vita sua commentationem, ut nos illam habemus, ab ipso esse Nicolao profectam. Etenim quotus quisque vel arrogantissimus homo ac impudentissimus laudum suarum praeco ita de se loqui fuisset ausurus, ut hic Nicolaus? Credo potius amicum quendam vel discipulum Nicolai Vitam hanc e commentariis, quos ipse forsan Nicolaus de vita sua reliquit, concinnavisse, insertis amplissimis magistri laudibus.» Orellio assentitur Corayus p. 362: Κακῶς ὑπέλαβεν ὁ πρῶτος ἐκδοὺς αὐτοῦ Νικολάου εἶναι (sc. Excerpta nostra De vita N.), τούτῳ μόνῳ χρησάμενος τεκμηρίῳ τῷ ὑπὸ τοῦ Σουίδα λεχθέντι, ὅτι Νικόλαος ἔγραψε καὶ περὶ τοῦ ἰδίου βίου καὶ τῆς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς. Εἰκὸς γὰρ τὸν μὲν ὑπὸ Νικολάου γραφέντα βίον ἑαυτοῦ, χρόνου παρανάλωμα γεγονέναι, καθὰ καὶ τὰ πλεῖστα τῶν Νικολάου· τὰ δὲ περὶ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ παρόντος σωζόμενα ταῦτα, ᾗπερ ὀρθῶς ἐσημειώσατο ὁ πρὸ ἡμῶν ἐκδότης (Orellius), τῶν Νικολάου φίλων ἢ μαθητῶν τινι συγγραφῆναι. At per se parum probabile est Vitae, quam ipse Nicolaus scripsit, substitutam ab Eclogariis nostris esse aliam, quam amicus vel discipulus composuerit. Ac omnino pondere caret sententia quae unice nititur praejudicata de moribus Nicolai opinione; quasi is, quem Herodis et Augusti adulatorem fuisse constat, de se ipso nonnisi modeste admodum loqui debuerit. — Ceterum libri titulum Suidianum, Περὶ τῆς ἰδίου βίου καὶ τἤς ἑαυτοῦ ἀγωγῆς, in titulum libri generalem, et in inscriptionem primae libri parti praefixam distinximus.", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "354", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "6", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι πάνθ’ ὅσα παρήγγελλεν, ἐπὶ τῶν ἔργων διεξῄει αὐτῶν, καὶ ἀπεδείκνυτο χρημάτων μὲν ὢν κρείττων, θᾶττον (1) δὲ λαμπρότατα ἐφιλοτι- μήθη, οὐθέν τε ὧν μὴ δεῖ ἐφάνη χρημάτων ἕνεκα πε- ποιηκώς. Ἡδονῆς δὲ (ὃ τάχα τῳ θαυμαστὸν ἂν εἴη) ᾑστινοσοῦν (2) κατεφρόνει, καὶ ταῦτα βασιλεῦσί τε καὶ ᾗγεμόσι συνὼν πολλάκις· ἦν γὰρ αὐστηρὸς φύσει, καὶ ἐναντίος πρὸς αὐτὴν, καὶ ἀνδραποδώδεις νομίζων τοὺς τῶν ἀπολαύσεων τῶν τοιούτων ἥττους· ἓπαινετής τε αὐταρκείας ἀεὶ καὶ ἁπλότητος (3), καίτοι γ’ ἐν οἷς δεῖ λαμπρύνεσΟαι μεγαλοπρεπὲς, οὐ γλίσχρος, ἦν, ὡς μὴ δόξαν ἀνελευθερίας λάβοι. Πρός γε μὴν πόνους καὶ καρτερίαν, εἴ ποτε δέοι, πάντων ἀοκνότατος, οὐκ ἓν νεότητι μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐν γήρᾳ, καὶ ὅπη κίνδυνος καταλάβοι ἐκ πολεμίων ἢ λῃστῶν, ἢ διὰ νόσον, ἢ χει- μῶνα κατὰ Θάλατταν, ἢ ἄλλως πῶς, οὕτω δὴ σφόδρα εὔψυχος ἦν, ὥστε καὶ τοῖς ἄλλοις ἀεὶ θαρρεῖν παρεῖχεν, ὁπόσοι κοινωνοὶ ἦσαν αὐτῷ τοῦ κινδύνου. Πρός γε μὴν τὸ δίκαιον ἀκλινὴς οὕτω καὶ ἀθώπευτος, ὥστε καὶ ἀπειλὰς ἐνεγκεῖν τινῶν ᾗγεμόνων ποτὲ δικάζων ὑπὲρ τοῦ μὴ τοῦτο παραβῆναι, Πολλοὶ (4) γὰρ αὐτὸν ᾑροῦντο καὶ δικαστὴν καὶ διαιτητὴν, φανερᾶς εἷς πάντας αὐτοῦ τῆς δικαιοσύνης γενομένης, ἔω τε συμβολαίοις καὶ (5) ταῖς πρὸς τοὺς ἰδιώτας κοινωνίαις οὐδεὶς πώποτε αὐτὸν ἐμέμψατο, οὐδ’ εἴ τις πονηρὸς εἴη, διὰ τὴν ἐπιείκειαν· οὐδὲ γὰρ μαρτύρων ἔδει πρὸς αὐτὸν ἢ συμ- βολαίων, ἀλλ’ ὅ τι ἀν ὁμολογήσειε (6), βέβαιον ἦν. Κοσμιότητα δὲ (7) καὶ σωφροσύνην οὐδεὶς αὐχήσει πλείω κατὰ τὸ ἦθος, ἔν τε ἀγοραῖς καὶ ὁδοῖς ** [Λείπουσι δύο σελίδες.] ** καὶ διατριβῶν παρακολουθεῖν εὐδοξίαν τε καὶ τιμὴν τῷ φιλοσόφῳ καὶ ἄλλας χάριτας καὶ ὠφελείας παρὰ τῶν δυνατῶν, οὐκ εἶναι δὲ (8) πόνου ἀλλότριον. Τίνι γὰρ ἀν μᾶλλον ἁρμόττοι ταῦτα καρποῦσθαι ἀπὸ τοῦ βελτίστου καὶ σπουδαιοτάτου γιγνόμενα ἢ τῷ τοιούτῳ; οὐ γὰρ δὴ τῷ φαύλῳ καὶ οὐδενὸς ἀξίῳ. Χρήσεται γὰρ αὐτοῖς ἀφύρτος τε καὶ ἐμμελῶς, καθὼς Νικόλαος τῷ γνώριμος εἶναι καὶ εὔπορος εἰς οὐδὲν ἄτοπον (9) ἐχρή- σατο, ἀλλ’ εἰς μετριότητά τε καὶ δημοτικὴν φιλανθρω- πίαν· πόλεως μὲν οὔποτ’ ἀφ’ ἑτέρας οἰόμενος δεῖν, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς αὑτοῦ προσαγορεύεσθαι· κατεγέλα δὲ καὶ τῶν καθ’ αὑτὸν σοφιστῶν, οἳ μεγάλοις τιμήμασιν ἐωνοῦντο Ἀθηναῖοι ἢ Ῥόδιοι καλεῖσθαι, βαρυνόμενοι τὴν ἀδοξίαν τῶν πατρίδων (ἔνιοι δὲ καὶ συνέγραψαν περὶ τοῦ μὴ εἶναι ἀφ’ ἧς πόλεως ἦσαν, ἀλλ’ ἀπό τινος τῶν δι’ ὀνό- ματος Ἑλληνίδων), ὁμοίους τε ἀπέφαινε τοῖς τοὺς ἑαυ- τῶν γονέας βαρυνομένοις. Ὁτι ᾐτιῶντό τινες τὸν Νικόλαον πλεῖστα χρήματα παρὰ φίλων λαβόντα, οὐ σώζειν (10) αὐτὰ, καὶ ὅτι τὰς πλείους διατριβὰς ἐποιεῖτο μετὰ τῶν δημοτικῶν, ἐκκλί- νων τοὺς μεγάλους καὶ ὑπερπλούτους τῶν ἐν Ῥώμῃ, [εἰς ὧν] (11) οὐδαμῶς ᾔει, πολλῶν καὶ ἐνδόξων αὐτὸν βιαζομένων, ἀλλὰ δι’ ὅλης ἡμέρας ἓν ταῖς φιλοσόφοις Θεωρίαις ἦν. Ὁ δὲ ἀπελογεῖτο περὶ μὲν τῶν χρημάτων, ὅτι ἡ κτῆσις, ὥσπερ λύρας ἢ αὐλῶν, οὐδενὸς ἂν (12) εἴη ἀξία, ἧ χρῆσις δὲ τὸ κυριώτατόν ἐστιν, ἣν εἰ μέν τις εἰς ἄσωτον ἢ ἀμετάδοτον ἢ ὅλως ἄφρονα ἢ φαῦλον καταδαπανᾷ [βίον] (13), ἐπίμεμπτος ἂν εἴη, εἰ δέ τις εἰς σώφρονά τε καὶ κόσμιον καὶ κοινωνικὸν καὶ φιλάνθρωπον, δεχόμενος καὶ ὅτε δεῖ ταῦτα καὶ παρ ̓ ὧν δεῖ, καὶ προϊέμενος καὶ τοῖς τέκνοις ἀπολείπων (14), ἀμείνων ἂν εἴη. Ὅρον δὲ ἕνα ἔφη ποιεῖσθαι· τὸν ἄνδρα τὸν ἀγαθὸν τοῖς ἐπιεικεστέροις ἐθέλειν ἀεὶ συνεῖναι, τοιούτους δ ̓ ἐν τοῖς δημοτικοῖς ὁρᾶν πλείους ἢ ἐν τοῖς βαρυπλούτοις φυομένους (15). Πολλῆς γὰρ ἀγαθῆς τύχης δεῖται πλοῦτος, ὥστε εἰς ἐπιείκειαν φέρειν· ἐκτρέπει γὰρ τοὺς πλείους εἰς φιληδονίαν τε καὶ ὑπερηφανίαν. Ὅτι τοὺς ἑαυτοῦ οἰκέτας ἐκπαιδεύσας, καὶ ἐκ τοῦ συζῆν ἀεὶ πολλὴν ὁμοήθειαν αὐτοῖς (16) ἐμποιήσας, ἐχρῆτο οὐδὲν χείροσιν ἢ φίλοις.", "translation": " Neque vero a sermonibus praeceptisque vita dissentiebat, facileque apparebat quo animo pecunias contemneret, quanta potius liberalitate impenderet, nunquam pecuniae causa turpe quid sibi permittens. Voluptates quod attinet, mirum forsitan alicui videri possit, si quas vilipenderit, praesertim cum regibus principibusque viris versatus. Verum enimvero natura erat austerior et voluptatem omnem aversatus, ut qui ejusmodi delectationibus obnoxios pro mancipiis duceret, frugalitatem vero vitaeque simplicitatem summopere commendaret; verumtamen ubi magnificentia erat opus, liberalis erat maximopere, neque ullatenus parcus, ne sordidi ac illiberalis animi notam subiret; labore autem et assiduitate si qua opus erat, omnium fuit impigerrimus, idque non solum in juventutis flore, sed etiam in senectute; et si quando periculum ingrueret sive ab hostibus sive a latronibus, sive morbi vis aut tempestas in mari, aut aliud quod discrimen incideret, tanta erat fortitudine animique praesentia, ut et alios in eodem periculo versantes confirmaret. Idem injustitia colenda constantissiums neque adulatione corrumpi‚ neque, quum judex esset, minis quorundam magistratuum potuit terreri, ut a justitiae norma declinaret. Itaque quum omnibus comperta esset ejus aequitas, multi illum et judicem et arbitrum delegerunt. In rebus contrahendis aliisque hujusce- modi civilibus negotiis nemo unquam quantumvis improbus homo de illo, omnium scilicet aequissimo viro‚ conquestus est; neque enim adversus eum testibus opus erat aut syngrapha, sed quidquid voce tantum promisisset, id firmum ratumque erat. Ceterum modestia ac morum gravitas tanta nunquam in ullo homine suit, in foris viisque publicis ** [Excidit solium] ** ex disputationibus famam ac gloriam aliaque grata et commoda philosopho obtingere a potentibus, haud vero rem esse laboris expertem. Enimvero quem his bonis frui, honestissimis artibus assiduoque labore comparatis, aequius veriusque sit, quam ejusmodi virum? improbum certe et nullius pretii hominem nullo modo. Ille enim iis recte et sapienter utitur; quemadmodum Nicolaus quoque opibus suis et gratia non ad malas artes, sed ad modestiam, comitatem assabilitatemque usus est; qui nunquam alius civitatis quam patriae suae civem se appellare voluit, suique temporis sophistas deridere solebat, qui obscuritatem oppidorum suorum gravati titulum civis Atheniensis aut Rhodii ingenti pretio emebant, nonnullique adeo libros scripsere, quibus probarent, haudquaquam se ex illa civitate esse‚ ex qua revera erant oriundi, sed ex alia clarioris nominis urbe Graeca: eos vero similes aiebat esse illorum, quos parentum suorum puderet. Erant qui Nicolao objicerent quod, quum magnam pecuniae vim ab amicis dono accepisset, eam tamen minime custodiret, quodque plebeiorum maxime hominum convictu frueretur, primarios opulentissimosque urbis Romae viros declinans, neque unquam, tametsi a multis et maximae dignitatis viris summopere fuisset rogatus, domos eorum adiret, philosophiae studio totos dies vacans. Verum Nicolaus sic respondere iis solebat, quod quidem pecuniam attinet, ejus possessionem solam haud secus ac lyrae vel tibiarum nullius pretii esse, caput rei in usu consistere; qua si quis ad intemperantiam aut avaritiam aliasve malas artes abutatur,hunc merito esse vituperandum; qui vero ad modestiam, honestatem liberalitatemque ea utatur, qui opportune oblatam a quibus oportet accipiat, et tum ipse largiatur benigne, tum liberis suis consulat, hunc demum optimum virum esse. In consuetudine porro ac familiaritate unam hanc se regulam tenere: virum bonum cum hominibus bene moratis maxime versari, cujusmodi plures in plebe quam inter praedivites illos repererit. Ut enim opulentus aequitatem ac modestiam colat, praecipuo quodam deorum auxilio opus esse, quum divitiae semper fere voluptatibus aut superbia animos hominum corrumpant. Nicolaus maximam in erudiendis famulis suis curam posurt, quos ex quotidiana consuetudine ad similltudinem morum vitaeque formatos nihilo deteriores amicis expertus est. ", "commentary": "6. Cod. Tur. fol. 224, 9 vso-225, 2 vso. — θᾶττον δὲ κτλ.] «Ὁ μὲν νοῦς πρόδηλος, ἡ δὲ λέξις οὐκ ἔρρωται, διὰ τοὺς γράψαντας ἴσως·» Coray. πάντων δὲ proponit Orelli. Θᾶττον, potius, satis defeuditur loco Isaei De Astyphili haered. § 16. — 2. Ἡδονῆς ... κατεφρόνει] Coray.; codex : ἠδ. δὲ τάχα το (sic) θαυμαστὸν ἢ εἴτινος οὖν κατεφρόνει. — 3. ἁπλότητος] Vales, ποιότητος codex. In seqq. pro λῃστῶν in cod. est, λιστῶν. — 4. πολλοὶ] πολλὺ codex. — 5. καὶ] Coray., codex ἢ, litera siglo vocis καὶ simillima. — 6. ὁμολογήσειε] Coray., ὁμολογήσῃ codex. — 7. κοσμ. δὲ] Vales.; κοσμηότητά τε codex. — 8. εἶναι δὲ π. ἀλ.] Bremi.; ὃ. οὐκ εἶναι, πόνου δ’ ἀλλ. codex. Locus mutilus. — 9. οὐδὲν ἂτοπον] Valesius, οὐδένα τρόπον codex. Coray. proponit : εἰς οὐδὲν πρότερον ἀλλ’ ἢ εἰς. Mox ad verba : τῶν καθ’ αὑτὸν σοφιστῶν Valesius notat haec: «Posidonium Stoicum intelligit, qui quum esset oriundus Apamea Syriae, postea Rhodium se vocavit, ut testis est Athenaeus et Strabo.» Cogitari etiam de aliis possit, v. c. de aequali Nicolai Theodoro Gadareno, qui se dici maluit Rhodium (Quinct. III, 1 , 17 ). — 10. σώζειν] Val., σώζοι cod. — 11. εἰς ὧν] sic supplevit Coray.; ὧν εἰς τὰς οἰκίας dederat Valesius. — 12. ἂν] vocem a Valesio omissam e codice protuli. In anteced. pro λύρας in cod. est αὔρας. — 13. βίον] suppl. Valesius; in cod. Vox deest. — 14. ἀπολείπων] Coray., ἀπολιπὼν cod. — 15. Φυομένους] Vales. et Coray. φυομένοις cod. — 16. Αὐτοῖς]αὐτοὺς cod.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.de_vita_sua.de_educatione_sua:6", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:6" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΒΙΒΛ. Α’, Β’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "356", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "7", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De ins.:", "text": "Ὅτι μετὰ τὸν Ἰνδικὸν πόλεμον Σεμίραμις ἐπεὶ ὁδοιποροῦσα ἐγένετο ἐν Μήδοις, ἀναβᾶσα ἐπί τι ὑψηλὸν ὄρος, πάντοθεν πλὴν καθ ̓ ἓν μέρος περιερρωγὸς καὶ ἄβατον λισσάδι καὶ ἀποτόμῳ πέτρᾳ, ἐθεᾶτο τὴν στρατιὰν (1) ἀπό τινος ἐξέδρας, ἣν παραχρῆμα ᾠκοδομήσατο. Ἐνταῦθα δὲ στρατοπεδευσαμένῃ Σατιβάρας ὁ εὐνοῦχος ἐπεβούλευσε μετὰ τῶν Ὄννεω (2) παίδων, αὐτὸς τὸ πᾶν συστήσας, καὶ πρὸς τοὺς νεανίσκους λέγων, ὅτι κίνδυνος αὐτοῖς εἴη ἐκ Νινύου βασιλεύσαντος ἀποθανεῖσθαι· δεῖν οὖν ὑποφθάσαντας ἐκεῖνόν τε καὶ τὴν μητέρα κτείναντας βασιλεύειν. Καὶ ἄλλως δὲ αὐτοῖς ἔφη αἴσχιστον εἶναι περιορᾶν ἀκόλαστον μητέρα (3) ἐν τοιᾷδε ἡλικίᾳ ὁσήμεραι λιχνευομένην ἐφ ̓ ὧν ἐτύγχανεν ἀνθρώπων τούς γε νεανίας (4) ὄντας. Πυνθανομένων δ ̓ ἐκείνων καὶ τίς γενήσεται τρόπος, εἶπεν ὡς οὐδὲν χρὴ κάμνειν, ἀλλ ̓ ἀναβάντας πρὸς αὐτὴν ἐπὶ κορυφὴν τοῦ ὄρους, ἐπειδὰν αὐτὸς κελεύσῃ, (εἶχε δὲ ταύτην τὴν ἐπιμέλειαν) ὠθεῖν αὐτὴν ἀπ ̓ ἄκρου εἰς τὰ κάτω. Καὶ οἱ μὲν ταῦτα συνέθεντο καὶ πίστεις (5) ἔδοσαν ἀλλήλοις ἐπί τινος ἱεροῦ. Ἔτυχε δὲ κατόπισθε τοῦ βωμοῦ ἔνθα συνετίθεντο ἀνὴρ Μῆδος ἀναπεπτωκὼς καὶ πάντα ἀκούων, ὃς ἐπεὶ ᾔσθετο, γράψας ἅπαν εἰς διφθέραν Σεμιράμει πέμπει διά τινος. Ἡ δὲ ἀναγνοῦσα τῇ ὑστεραίᾳ ἐπ ̓ ἄκρου του ὄρους ἀναβιβασαμένη καλεῖ τοὺς Ὄννεω παῖδας καὶ κελεύει ὅ τι δήποτ ̓ ἐννοουμένη (6) ἥκειν ὡπλισμένους. Καὶ ὁ Σατιβάρας χαίρων τοὺς νεανίσκους μετῄει, ὡς (7) ὑπὸ θεοῦ ὀρθουμένης σφίσιν τῆς πράξεως, ἐπειδὴ ὡπλισμένους αὐτοὺς ἡ μήτηρ ἐκάλει. Ἀφικομένων δὲ, μεταστῆναι τὸν εὐνοῦχον κελεύσασα Σεμίραμις (8) λέγει πρὸς τοὺς νεανίσκους· «Ὦ καλοῦ κἀγαθοῦ πατρὸς κακοὶ παῖδες, οἳ πεισθέντες ὑπὸ κακοῦ δούλου μητρὶ τῇ ἑαυτῶν θάνατον ἐβουλεύσασθε, ὡς ἐμὲ (9) ἐνθένδε ὤσετε παρὰ θεῶν τὰ κράτη ἔχουσαν· ἀλλ ̓ ἥδ ̓ (10) ὑμῖν ἐγώ· καί με κατὰ κρημνοῦ (11) τοῦδε ὠθεῖτε, ἵνα δὴ κλέος ἔχοιτε πρὸς ἀνθρώπων, καὶ βασιλεύοιτε κτείναντες τήν τε μητέρα Σεμίραμιν καὶ Νινύαν τὸν ἀδελφόν (12).» Ἐδημηγόρησε πρὸς Ἀσσυρίους. Ζήτει ἐν τῷ Περὶ δημηγοριῶν.", "translation": " Finito bello Indico, Semiramis per Medorum regionem iter faciens in montem quendam ascendit peraltum, uno latere excepto undique praeruptum et absciso laevique saxo inaccessum: unde exercitum prospiciebat ex exedra, quam confestim exstruendam curaverat. Lbi castra metatae Satibaras eunuchus insidias struxit cum Onnis filiis; quamquam ipse totius machinationis erat auctor. Dicebat enim juvenibus periculum fore, ne, si Ninyas regno potiretur, ab eo interficerentur. Hoc igitur praevertentes ipsos debere, Ninya ejusque matre de medio sublatis, regnum capessere. Praeterea magno, aiebat, iis dedecori esse, si paterentur matrem libidinosam, quum tam provectae jam aetatis esset, quotidie inter obvios quosque inhiare in amplexus eorum, qui juventutis flore praestarent. Quaerentibus illis, quaenam ratio negotii futura esset, nihil magnopere laborandum esse respondit, sed quando ad matrem in cacumen montis, ipso arcessente (hanc enim curam sibi mandaverat), adscenderint, eam de summa rupe in profundum detrudere jussit. De his igitur inter eos convenit, fidemque sibi mutuam dederunt ad fanum quoddam. Accidit autem ut pone aram, ubi conjurabant, vir Medus recumbens omnia audiisset. Quae ille in membranam inscripta per nuntium ad Semiramidem perferenda curavit. Haec vero, lectis literis, postridie in cacumen montis egressa, filios Onnis advocari eosque pro suo ipsius consilio quodam armatos accedere jubet. Gandens juvenes arcessivit Satibaras, quasi numine inceptum adjuvante, quoniam armatos mater adesse vellet. Ubi adveneranf, Semiramis eunuchum facessere jubet, et juvenes se convertens, «O patris optimi, inquit, filii pessimi, qui a misero servo persuaderi vobis passi estis, ut matri vestrae necem ex insidiis parantes hinc me dejiceretis, quae deorum gratia nacta sum imperium. Agite, jam ecce me! de rupe hac date praecipitem, ut gloriam sic apud homines vobis comparetis atque Semiramidis matris Ninyaeque fratris caede regnum obtineatis.» Deinde ad Assyrios verba fecit. Vide excerpta De concionibus. ", "commentary": "7. Codex Escurial. fol. 75, 21 v. — 75, 19 vso. Quae hoc fragmento narrantur aliunde non nota sunt. Diodorus post narratum bellum Indicum reliquam Semiramidis historiam paucis verbis comprehendit (11, 20, 1): Μετὰ δέ τινα χρόνον ὑπὸ Νινύου τοῦ υἱοῦ δι ̓ εὐνούχου τινὸς ἐπιβουλευθεῖσα καὶ τὸ παρ ̓ Ἄμμωνος λόγιον (v. 11, 14, 3) ἀνανεωσαμένη, τὸν ἐπιβουλεύσαντα κακὸν οὐδὲν εἰργάσατο, τοὐναντίον δὲ τὴν βασιλείαν αὐτῷ παραδοῦσα καὶ τοῖς ὑπάρχοις ἀκούειν αὐτοῦ προστάξασα ταχέως ἠφάνισεν ἑαυτὴν, ὡς εἰς εἰς θεοὺς κατὰ τὸν χρησμὸν μεταστησαμένη. Cf. Ctesiae fr. 15, p. 33. Ceterum cum nostris comparanda sunt quae ex Assyriacis Cephalionis narrat Moses Chorencnsis I, 16, p. 47, scilicet Semiramidem filios suos excepto Ninya (I. E, ut cum Nicolao loquar, filios quos Oanni pepererat) interfecisse, quod matrem ob vitam libidinosam criminati essent. Porro necem filiorum post bellum Indicum apud Cephalionem narratam esse colligis ex Syncell. p. 147, ubi: Εἰτ ̓ ἐπάγει (sc. Κεφαλίων) γένεσιν Σεμιράμεως ... στρατείην τε αὐτῆς κατὰ τῶν Ἰνδῶν καὶ ἧτταν, καὶ ὅτι τοὺς ἰδίους ἀνεῖλεν παῖδας, καὶ ὑπὸ Νινύου.. ἀνῃρέθη. Auctores vero in Assyriacis Cophalio se secutum esse dicit (ap. Sync. l. l) Κτησίαν, Ζήνωνα, Ἡρόδοτον. Quorum Zeno ignotus plane homo est; neque dubito reponendum esse Δείνωνα, qui Assyriacon scriptor post Ctesiam longe notissimus est. E Ctesia aut ex Dinone etiam Nicolaus hausise putandus est. Illud verisimilius est, quandoquidem saepius Ctesiam et Nicolaum componere licet. Ac omnino quae apud Nicolaum de rebus Assyriorum Medorumque leguntur, eundem plane narrationis colorem habent, quem ea produnt, quae Plutarchus in Vit. Artoxerxis e Ctesia exscripsit. — 1. ἐθεᾶτο τὴν στρατιὰν] Cf. Diodor. I, 13, 3, ubi Semiramis post res Babyloniae constitutas in Media paradisos condidisse narratur Bagistanum rupem aliamque Petram, καθ ̓ ἢν οἰκοδομήματα πολυτελῆ πρὸς τρυφὴν ἐποίησεν, ἐξ ὧν τὰ κατὰ τὸν παράδεισον ἀπεθεώρει φυτουργεῖα καὶ πᾶσαν τὴν στρατιὰν παρεμβεβληκυῖαν ἐν τῷ πεδίῳ. Idem c. 14, 2: Εἰώθει δὲ καὶ κατὰ τὰς στρατοπεδείας μικρὰ χώματα κατασκευάζειν, ἐφ ̓ ὧν καθιστᾶσα τὴν ἰδίαν σκηνὴν ἅπασαν κατώπτευε τὴν παρεμβολήν. — 2. Ὅννεω] ὄννεων codex. Forma ionica Clesiam, non vero Dinonem, auctorem prodit. Filios e Semiramide Onnes susceperat duos, Ὑαπάτην et Ὑδάσπην, test Ctesia ap. Diodor. II, 6, 1. Mox cod ἀποφθάσαντας. — 3. ἀκόλαστον μητέρα] Cf. Diodor. II, 13, 4: Ἐπιλεγομένη δὲ τῶν στρατιωτῶν τοὺς εὐπρεπείᾳ διαφέροντας, τούτοις ἐμίσγετο, καὶ πάντας τοὺς αὐτῇ πλησιάσαντας ἠφάνισε. Syncell. p. 64, B; Justin. I, 2. Vide Ctesiae fr. p. 25.—4. ἐφ ̓ ὦν... τούς γε νεανίας] ὐφ ̓ ὧν ... τούςδε νεανίας codex. Quodsi codicis verba recte habent, statuendum foret post Τοὺς δὲ νεανίας, plura excidisse; ex λιχνευομένην sensu passivo deberi intelligi. Quamquam non tam appetita esse quam appetivisse Semiramis anus dicitur. — 5. πίστεις] πίστις codex. — 6. Armatos adesse jusserit, eo consilio ut coram Assyiis armis instructos ad caedem ipsius huc ascendisse. — 7. μετῄει ὡς]μετηειὼς cod. — 8. κελ. Σεμ.] κελεύσασε μίραμις cod. — 9. ἐμὲ]μὲν cod. — 10. ἤδ ̓]ἰδ ̓, absque accentu, codex. Subintellige πάρειμι vel tale quid. Cf. v. c. Herodot. 1, 115: Εἰ ὦν ἄξιός τευ κακοῦ εἰμὶ, ὅδε τοι πάρειμι. — 11. κρημονῦ]κριμνοῦ τοῦ δεωθεῖτε codex.—12. Τὸν ἀδελφὸν]τὸν δ ̓ αὑτὸν ἐδημ. κτλ. Codex. Locus mutilus.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.lib_i_et_ii:7", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:7" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΒΙΒΛ. Α’, Β’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "357", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "8", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.", "text": "Ὅτι Σαρδανάπαλλος (1) Ἀσσυρίων ἐβασίλευσεν, ἀπό τε Νίνου καὶ Σεμιράμεως τὴν βασιλείαν παραδεξάμενος, οἴκησιν ἔχων ἐν Νίνῳ, ἔνδον τὸ σύμπαν ἐν τοῖς βασιλείοις διατρίβων, ὅπλων μὲν οὐχ ἁπτόμενος, οὐδ ̓ ἐπὶ θήραν (2) ἐξιὼν, ὥσπερ Οἱ πάλαι βασιλεῖς, ἐγχριόμενος δὲ τὸ πρόσωπον καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑπογραφόμενος, πρός τε τὰς παλλακίδας ἁμιλλώμενος περὶ κάλλους καὶ ἐμπλοκῆς, τό τε σύμπαν γυναικείῳ ἤθει χρώμενος. Κατὰ δὲ τὰ πρότερον συντεταγμένα, ἐπὶ τὰς θύρας αὐτῷ παρῆσαν οἵ τε ἐκ τῶν ἄλλων ἐθνῶν σατράπαι, ἄγοντες τὰς (3) εἰρημένας δυνάμεις, καὶ δὴ Ἀρβάκης ὁ Μήδων ὕπαρχος, ἀνὴρ τόν τε βίον σώφρων, καὶ πραγμάτων, εἰ δή τις ἄλλος, ἔμπειρος, τετριμμένος τε ἐν κυνηγεσίοις καὶ πολέμοις, καὶ πολλὰ μὲν πάλαι γενναῖα ἐξειργασμένος, πλείω δ ̓ ἔτι καὶ μείζω τότε διανοούμενος. Οὗτος ἀκηκοὼς τόν τε βίον καὶ τὰ ἤθη, οἷς χρῆται ὁ βασιλεὺς, εἰς νοῦν ἐνεβάλετο καὶ ἐνεθυμήθη ἄρα, ὅτι ἀπορίᾳ γενναίου ἀνδρὸς οὗτος ἔχοι τὰ τῆς Ἀσίας (4) κράτη· καὶ βουλὴν συντίθεται περὶ τῆς ὅλης ἀρχῆς.", "translation": " Sardanapallus Assyriorum rex, qui a Nino et Semiramide per seriem successionum regnum accepit, assidue intra palatium in urbe Nino degebat, neque arma tractans unquam, nec venatum egrediens more superiorum regum, sed faciem liniens, atque oculos pingens et cum pellicibus de forma et comae compositione contendens, prorsusque muliebri diffluens mollities. Jam ex more institutoque majorum ad portas palatii aderant provinciarum omnium satrapae copias illas, quas diximus, adducentes; quos inter Arbaces Mediae praefectus, vir singulari temperantia, rerumque usu ac dexteritate haud vulgari praeditus, atque in venatibus bellisque exercitatus: qui quum multa antehac strenue fecisset, tum vero adhuc majora animo agitabat. Hic quum interiorem, regis vitam moresque auditu accepisset, ita secum reputare coepit, penuria viri cujuspiam strenui penes Sardanapallum regnum Asiae stare. Itaque de rerum summ a consilium iniit. ", "commentary": "8. Cod. Turonens. Fol. 225, 2-18 vso. Quae h. l. et fragmento 9 fuse exponuntur, paucis indicat Diodor. 11, 24, 1-4. — 1. Σαρδαναπάλος codex h. l. — 2. θήραν]θύραν codex. — 3. Τὰς εἰρημένας]τάς τε εἰρ codex. Possis, τάσδε. Orel-lius conjecit τὰς διηρημένας, distributas inter ipsos. Oschnerus ap. Orellium: τὰς διειρημένας, regis jussu imperatas, novo vocabuli sensu. Possis Τὰς ὡρισμένας, quo verbo Diodorus utitur 11, 21, 3,: κατ ̓ ἐνιαυτὸν (Σαρδαν.) μετεπέμπετο στρατιωτῶν ἀριθμὸν ὡρισμένον. At bene habet εἰρημένας. Nam Diodorus (11, 21 sqq.), antequam de Arbacis rebellione agat, de militari isto instituto fusius exponit; sic etiam Nicolaus, eodem Ctesia duce, fecisse putandus est. — 4. Ἀσίας]Ἀσσυρίας est initio fragmenti sequentis, ubi eadem habes.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.lib_i_et_ii:8", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:8" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΒΙΒΛ. Α’, Β’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "358", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "9", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De insid.:", "text": "Ὅτι ἐπὶ Σαρδαναπάλου, τοῦ βασιλέως Ἀσσυρίων, Ἀρβάκης ὁ Μῆδος ἀκηκοὼς τὸν βίον καὶ τὰ ἤθη οἷς χρῆται ὁ βασιλεὺς, εἰς νοῦν ἐνεβάλετο καὶ ἐνεθυμήθη ἄρα, ὅτι ἀπορίᾳ γενναίου ἀνδρὸς οὗτος ἔχοι τὰ τῆς Ἀσσυρίας κράτη. Ἀνδρειότατον (1) δὲ φῦλον τὸ Μηδικὸν ἐδόκει τότε μετὰ τὸ Ἀσσύριον εἶναι. Οὗτος οὖν ὁ Ἀρβάκης ἐν ὁμιλίᾳ γενόμενος Βελέσυι τῆς Βαβυλῶνος ἄρχοντι, ἄτε συνεδρίτης (2) ὢν αὐτῷ πρὸ τῶν βασιλειῶν θυρῶν, ἀνδρὶ τοῦ Χαλδαίων γένους, (ἱερεῖς δ ̓ οὗτο: ἦσαν καὶ πρώτην ἔφερον τιμὴν,) συντίθεται αὐτῷ, καὶ κοινῇ βουλεύουσιν ἐπιθέσθαι τῇ ὅλῃ ἀρχῇ, τά τε Ἀσσυρίων κράτη μεταστῆσαι εἰς Μήδους. Ἀστρονομώτατοι δὲ πάντων ἦσαν Βαβυλώνιοι, καὶ σοφίᾳ καὶ μαντικῇ, τῇ τε δι ̓ ὀνειράτων καὶ τεράτων, προὔχοντες, πάσῃ τε, ὡς εἰπεῖν, τῇ (3) ἀμφὶ τὰ θεῖα ἐπιστήμῃ. Καὶ δὴ καὶ τότε ὁ Βέλεσυς τῷ Ἀρβάκῃ διαλεγόμενος πρὸ τῶν θυρῶν πλησίον τινὸς φάτνης, ἐν ᾗ δύο ἵπποι ἐξεφατνίζοντο· καί πως ἐν μεσημβρίᾳ κατέδαρθεν αὐτόθι, καὶ ἐν τῷ ὕπνῳ ἔδοξεν ὁρᾶν τὸν ἕτερον τῶν ἵππων ἐπιφορεῖν τῷ στόματι ἐπὶ τὸν Ἀρβάκην καθεύδοντα καὶ αὐτὸν ἄχυρα, τὸν δὲ ἕτερον ἐρέσθαι· «Τί τοῦτο ποιεῖς, ὦ δαιμόνιε (4), καὶ τὰ ἄχυρα τῷ ἀνθρώπῳ ἐπιφέρεις;» Τὸν δὲ ἀποκρίνασθαι· «Φθονῶ (5) αὐτῷ· μέλλει γὰρ βασιλεύειν ἁπάντων ὧν νῦν ἄρχει Σαρδανάπαλλος.» Ταῦτ ̓ ἰδών τε καὶ ἀκούσας ὁ Βαβυλώνιος τὸν Μῆδον ἐγείρει καθεύδοντα, καὶ δή (6) τι πλέον τὰ θεῖα εἰδὼς, συμβάλλει τὴν τοῦ ὀνείρου φήμην, καὶ κελεύει τὸν Ἀρβάκην ἰέναι παρὰ τὸν Τίγριν ποταμὸν ῥέοντα πλησίον τῆς Νίνου καὶ προσκλύζοντα τὸ τεῖχος. Ἰόντων δὲ καὶ πολλὰ λεσχηνευομένων, ὡς ἂν ἑταίρων, λέγει ὁ Βέλεσυς· «Ἄγε δὴ, ὦ Ἀρβάκη, εἰ σὲ θείη σατράπην Κιλικίας (7) Σαρδανάπαλος ὁ δεσπότης, τί ἄν μοι δοίης τῷ εὐαγγελιζομένῳ;» Ὁ δ ̓ ἀποκρίνεται· «Τίμου, ὦ δαιμόνιε, καταγελᾷς; διὰ τί δ ̓ ἄν (*) με σατράπην Κιλικίας θεῖτο, ἄλλους ἐμοῦ κρείττους παρελθών;» Καὶ ὅς· «Ἀλλ ̓ εἴ γε δοίη, πλέον (8) γάρ τι εἰδὼς λέγω, τίς ἐμοὶ κείσεται χάρις παρὰ σοί (9);» Κἀκεῖνος· «Οὔτι μέμψῃ, ἔφη, μεθέξεις γὰρ τῆς ἀρχῆς οὐκ ἐλάχιστον μέρος.» Ὁ δὲ εἶπεν· «Εἰ δὲ Βαβυλῶνός σε πάσης σατράπην ποιήσειε, πῶς ἐμοὶ χρήσῃ;» Καὶ ὃς, «Παῦσαι πρὸς τοῦ Διὸς, ἔφη, σφόδρα μου κατακερτομῶν· οὐ γὰρ οἶμαι ἐπιτήδειος εἶναι, Μῆδος ὢν, ὑπὸ Βαβυλωνίου καταγελᾶσθαι.» Κἀκεῖνος· «Ἀλλ ̓ οὐ μὰ τὸν μέγαν Βῆλον ἔγωγέ σου καταγελῶν ταῦτα λέγω, ἀλλὰ πλέον τι τεκμαιρόμενος (10).» Καὶ ὃς ἔφη· «Ἀλλ ̓ ἀάν γε Βαβυλῶνος σατραπεύσω, σὲ ὕπαρχον (11) καταστήσω τῆς ὅλης σατραπείας.» Καὶ ὁ Βαβυλώνιος· «Ἀλλ ̓ ἔγωγέ σοι οὐκ ἀπιστῶ· τόδε μοι λέξον· εἰ βασιλεὺς εἴης ἁπάσης ὁπόσης νῦν Σαρδανάπαλλος ἄρχει, τί ἐμὲ ποιήσειας;» Ὁ δ ̓ Ἀρβάκης εἶπεν· «Εἰ σοῦ, ὦ τλῆμον, ταῦτα ἀκούσεις Σαρδανάπαλλος, εὖ ἴσθ ̓ ὅτι καὶ σὺ κἀγὼ κακῶς ἀπολούμεθα. Ἀλλὰ τί σοι ἐπῆλθε ταῦτα ληρεῖν; οὐ παύῃ φλυαρῶν;» Καὶ ὃς τῆς χειρὸς αὐτοῦ λαβόμενος εὐτόνως· «Ἀλλὰ μὰ τήνδε τὴν δεξιὰν τὴν ἐμοὶ τιμίαν καὶ τὸν μέγαν Βῆλον, οὐ παίζων λέγω, ἀλλὰ τὰ θεῖα κάλλιστα εἰδώς.» Καὶ ὁ Ἀρβάκης εἶπεν· «Δώσω σοι Βαβυλῶνα ἔχειν καὶ ταῦτα ὑπὸ σεαυτῷ (12) ἀτελῆ.» Καὶ ἐπὶ τούτοις δεξιὰν αἰτοῦντος, μάλα προθύμως δίδωσι. Καὶ ὃς εἶπε· «Βασιλεύσεις τοίνυν, εὖ ἴσθι, ἀψευδῶς.» Καὶ ἐπεὶ ταῦτα συνέθεντο, ἐπὶ θύρας ᾤχοντο ὀπίσω θεραπεύσοντες τὰ εἰωθότα. Μετὰ δὲ ταῦτα ἐν ὁμιλίᾳ γενόμενος ἑνὶ τῶν πιστοτάτων εὐνούχων ὁ Ἀρβάκης ἐδεήθη αὐτοῦ δεῖξαί οἱ τὸν βασιλέα· σφόδρα γὰρ ἐπιθυμεῖν τὸν δεσπότην ὅστις εἴη θεάσασθαι. Τοῦ δὲ εἰπόντος ἀδύνατον αὐτὸν ὁρᾶν (13), μηδένα γὰρ πώποτε τυχεῖν τούτου, τότε μὲν ἡσύχασεν. Αὖθις δὲ μικρὸν διαλιπὼν λιπαρέστερον αὐτοῦ ἐδεῖτο, φάσκων ἀντὶ πολλοῦ χρυσοῦ καὶ ἀργύρου ταύτην ἀλλάττεσθαι τὴν χάριν. Ὁ δὲ εὐνοῦχος νικώμενος (14) ὑπ ̓ αὐτοῦ, ἦν γὰρ ἐς τὰ μάλιστα ἐπιτήδειος, καὶ οὐ βουλόμενος αὐτῷ ἀχαριστεῖν, ὑπέσχετο εἰ καιρὸς εἴη μνησθήσεσθαι τῷ δεσπότῃ ὤκει**ἔνθα ἐτελεύτησεν (15).", "translation": " Imperante Assyriis Sardanapallo, Arbaces Medus quum vitam ac mores, quibus rex uteretur, andiendo accepisset, in animum induxit menteque agitans sibi persussit, ob penuriam viri strenui fieri, ut iste regnum Assyriae obtineret. Medorum gens tunc post Assyrios omnium fortissima esse existimabatur. Ille igitur Arbaces, quum consuetudine uteretur Belesyis Balbyloniorum ducis, quippe qui juxta ipsum ad portas regiae excublas ageret, vir ex Chaldaeorum genere oriundus (qui sacerdotes erant et prae ceteris honorabantur): consilia huic communicat. Atque convenit inter eos, ut insidiis summum imperium invadant, regnumque ab Assyriis ad Medos transferre studeant. Erant vero Babylonii astronomi omnium peritissimi, et sapientia et divinatione e somniis et prodigiis instituenda et, ut verbo dicam, universa rerum divinarum scientia excellebant. Ac tunc quoque Belesys cum Arbace colloquebatur ante portas palatii prope praesepe aliquod, e quo paleas equi duo ejiciebant; et forte accidit ut ibi etiam meridiaretur. Tum per quietem cernere sibi visus est alterum equorum paleas ex ore in Arbacen, qui et ipse ibi dormiebat, jacere, alterum autem quaerere: «Cur hoc tu facis, o lepidum caput, paleasque homini isti immittis?» illum vero respondere: «Invideo ei; mox enim rex erit eorum omnium, quibus nunc Sardanpallus imperat.» Haec ubi vidit et audivit Babylonius, e somno Medum excitat, et pro ea qua pollebat rerum divinarum scientia, conjectando assequitur quidnam somnium istud ominaretur. Hortatur deinde Arbacem, ut ad Tigrin fluvium, qui Ninum praeterfluebat ipsa moenia lambens, obambularent. Inter ambulandum quum formiliariter multa, uti fit, confabularentur, inter alia Belesys, «agedum, Arbace, inquit, si Sardanapallus rex satrapam te Ciliciae statuet, quid dares mihi laeta haec nuntianti?» Respondet ille: «Cur irrides me, o bone? Quam ob rem, quaeso, me Ciliciae satrapam constitueret prae aliis multis me praestantioribus?» Alter vero: «Sed fac eum hoc tibi largiri (et bene scio quid dicam); quamnam tunc mihi gratiam haberes?» Ad haec Arbaces: «Haud tu quereris, inquit: muneris partem haud minimam tecum communicabo.» Tum Belesys: «Sin te totius Babyloniae satrapam crearet, quid mihi praestares!» «Per Jovem, ait alter, desine conviciis tuis me proscindere Nam Medus ego non is, opinor, sum quem Babylonius vir irrisum habeat.» Et Belesys: «At per Belum maximum, non ut te irrideam haec ego dico, sed quid futurum sit ex indiciis conjectans.» Tum later, «Age, inquit, si Babyloniae ero satrapa, procuratorem totius satrapiae te constituam.» Et Babylonius; «Non ego certe tibi diffido. Jam hoc mihi dicas. Si tu rex osses regionis universae quam nunc Sardanapallus obtinet, quid mihi faceres?» Tum Arbaees: «Quodsi, inquit, Sardanapallus haec, o miser, te loquentem audiret, et tu et ego, bene teneas, male periremus. Sed quid in mentem tibi venit, ut ista blaters? Nonne finem facies nugarum?» At ille manum ejus prehensans firmiter: «Per carissimam hanc mihi dextram et per Beli numen maximum, non ludens haec dico, sed quid deus significet optime habens perspectum.» Ad haec Arbaces: «Dabo tibi, inquit, Babylonem, idque, quoad tu vixeris, a tributi pensione immunem.» Et ad fidem promissi dextram postulanti dat libenter. Tum Babylonius: «Regnabis igitur, bene scito; citra mendacium res est.» Haec inter se depecti ad fores palatii redierunt suetis functuri ministeriis. Non multo post Arbaces ex eunucho fidelissimo, cujus consuetudine utebatur, petivit, ut regem sibi ostenderet; nam magno se teneri desiderio dominum, qualis esset, conspiciendi. Ille autem dicente non posse hoc fieri, nec unquam ulli permissum esse, tunc quidem quievit. Sed paucis diebus interjectis, denuo adiens eum enixius precabatur, dictitans magna vi auri et argenti hanc se gratiam redempturum esse. Quibus subactus tandem eunuchus (benevolus enim erat quammaxime) ac nolens ingratus videri, pollicitus est se, quando tempus esset, hujus rei se velle memorem esse, ut domino...**. Ibi finivit. ", "commentary": "9. Cod. Escorial. Fol. 75, 20 vso — 76, 15 vso. — 1. ἀνδρειότατον]ἀνδριότατον cod. — 2. συνεδρίτης]Nota vocabulum. — 3. τῇ]τὰ cod. Moxpro Ἀρβάκῃ codex ἀρβάκι. — 4. δαιμόνιε]δαίμονι ει cod. — 5. φθονῶ]φθόνῳ cod. — 6. καὶ δὴ]καὶ εἰ δὴ cod. Deinde πλεῖον pro πλέον, sed infra bis codex πλέον. — Κιλικίας]εἰ σε θέλησα τράπν. ἡλικίας cod. — »ἄν]codex αὑ. — 8. πλέον]πλέων cod. — 9. σοί]σύ cod. — 10. τεκμαιρ.]τεκμερόμενος cod. — 11. ὕπαρχον]ὕπαρ cod. — 12. ὑπὸ σεαυτῷ]ὑπὸ ταύτῃ codex. Sive melius ἔχειν ὑπὸ σαυτῷ καὶ ταῦτα ἀτ. De re cf. Diodor. 11, 28, 4: τὴν Βαβυλῶνα ἔχειν ἀτελῆ συνεχώρησεν. — 13. ἀδύνατον .. ὁρᾶν] ἀδυνάτω.. ἐρᾶν cod. — 14. νικόμενος cod. — 15. ὤκει]corruptum. Quid lateat, nescio. Folium in codice prototypo excidisse videtur. Quod ipsum fortasse significatur verbis ἔνθα ἐτελεύτησεν quae ab ipso scriba profecta esse putari possit. Ceterum tu videas.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.lib_i_et_ii:9", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:9" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΒΙΒΛ. Α’, Β’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "359", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "10", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι ἐπὶ Ἀρταίου (1;) τοῦ βασιλέως Μήδων, τοῦ διαδόχου Σαρδαναπάλλου τοῦ Ἀσσυρίων βασιλέως, ἦν ἐν Μήδοις τότε κατά τε ἀνδρείαν καὶ ῥώμην δοκιμώτατος Παρσώνδης, παρά τε βασιλεῖ μάλιστα ἐπαινούμενος καὶ ἐν Πέρσαις, ὅθεν ἦν γένος, ἐπί τε εὐβουλίᾳ καὶ κάλλει σώματος. Δεινὸς δὲ καὶ θῆρας αἱρεῖν, ἐν σταδίᾳ τε μάχῃ καὶ ἀπὸ ἅρματος καὶ ἵππου μάχεσθαι. Οὗτος ὁρῶν Νάναρον (2) τὸν Βαβυλώνιον διαπρεπεῖ κόσμῳ χρώμενον ἀμφὶ τὸ σῶμα, καὶ ἐλλόβια ἔχοντα, καὶ κατεξυρημένον εὖ μάλα, γυναικώδη τε καὶ ἄναλκιν, ἔπειθεν Ἀρταῖον ἀφελέσθαι αὐτὸν τὴν ἀρχὴν καὶ ἑαυτῷ δοῦναι, δυσχεραίνων σφόδρα τὸν ἄνθρωπον. Ὁ δὲ ὤκνει συγχέας τὰ συγκείμενα ὑπ ̓ Ἀρβάκεω (3) ἀδικεῖν τὸν Βαβυλώνιον. Ἐπεὶ δὲ δὶς καὶ τρὶς ὁ Παρσώνδης ἐνέτυχεν (4) Ἀρταίῳ, καὶ ταὐτὸν ἤκουσεν, ἡσύχαζεν· οὐ μὴν τὸν Νάναρον ἔλαθεν. Αἰσθόμενος δ ̓ ἐκεῖνος τὴν γνώμην τἀνδρὸς, μεγάλα δῶρα τοῖς ἑαυτοῦ (5) ὑπέσχετο καπήλοις, εἴ τις αὐτῷ Παρσώνδην συλλαβὼν ἄγοι (6)· ἕπονται δ ̓ οὗτοι πολλοὶ τῷ βασιλέως στρατῷ. Καί ποτε κατὰ δαίμονα κυνηγετῶν ὁ Παρσώνδης ἐλαύνει πόρρω ἀπὸ τοῦ (7) βασιλέως εἴς τι πεδίον οὐχ ἑκὰς Βαβυλῶνος. Τοὺς δὲ θεράποντας εἰς τὴν πλησίον ὕλην τρέψας, ἐκέλευσε βοῇ τε καὶ (3) ἀλαλητῷ χρῆσθαι, ὡς δὴ τὰ θηρία σοβήσων (9) εἰς τὰ πεδία· καὶ πολλοὺς μὲν ὗς ἀγρίους, πολλοὺς δ ̓ ἐλάφους αἱρεῖ. Τέλος δ ̓, ὄνον ἄγριον διώκων, ἐπὶ πλεῖστον ἀποσπᾶται τῶν ἑαυτοῦ, καὶ μόνος ἐλαύνων ἧκεν εἰς τὴν Βαβυλωνίαν, ἔνθα ἦσαν οἱ κάπηλοι ἀγορὰς εὐτρεπίζοντες τῷ βασιλεῖ· οὓς θεασάμενος ὑπὸ δίψους πιεῖν ᾔτει. Οἱ δ ̓ ἄσμενοι ἰδόντες Παρσώνδην, προσίασιν αὐτῷ, πιεῖν τε ἐνέχεον, καὶ, τὸν ἵππον δεξάμενοι, ἀριστᾶν ἐκέλευσαν. Ὁ δὲ, οἷα πανημέριος θηρῶν, οὐκ ἀηδῶς ἤκουσεν, ἐκέλευσέ τε ἀποπέμψαι βασιλεῖ τὸν ὄνον (10), ὃν κατέλαβε, καὶ τοῖς ἀνὰ τὸν δρυμὸν οἰκέταις φράσαι, ἔνθα εἴη. Οἱ δὲ, πάντα ποιήσειν ὑποσχόμενοι, κατακλίνουσι τὸν Παρσώνδην. Καὶ δαῖτα παρέθεσαν παντοίαν, οἶνόν τε ἥδιστον πίνειν ἐπέχεον (11), ἀκρατέστερον ἐπίτηδες; ὡς μεθυσθείη. Καὶ ἐπεὶ ἄδην εἶχεν, ὁ μὲν ᾔτει τὸν ἵππον, ὡς ἀπίοι ἐπὶ τὸ βασιλέως στράτευμα· οἱ δὲ γυναῖκας εὐπρεπεῖς παραγαγόντες, ἐδείκνυόν τε αὐτῷ καὶ ἐκέλευον κοιμηθέντα αὐτόθι, καὶ εἰς νύκτα χρησάμενον αὐταῖς, ἕωθεν ἀπιέναι. Ὁ δὲ, εὐπρεπεῖς γυναῖκας ὁρῶν, ἔμεινέ τε καὶ ηὐλίσατο. Καὶ τὰ μὲν διὰ τὴν συνουσίαν, τὰ δὲ διὰ τὸν κόπον, ὕπνος αὐτὸν ἔλαβεν. Οἱ δ ̓, ἀναστήσαντες τὴν παρακοιμωμένην γυναῖκα, πολλοὶ ἅμα ἐπιπεσόντες, συνέδησαν τὸν ἄνθρωπον, καὶ ἐπὶ Νάναρον ἐκόμισαν. Ὁ δ ̓, ὡς εἶδεν αὐτὸν (ἤδη δὲ ἀνένηψεν ἐκ τοῦ οἴνου, καὶ ἔγνω ἵνα ἦν κακοῦ), ἤρετο (12), «Ἆρα, ὦ Παρσώνδη, κακόν τι ὑπ ̓ ἐμοῦ πάλαι ἔπαθες, ἢ αὐτὸς ἢ τῶν σῶν τις; «Ὁ δ ̓ οὐκ ἔφη. «Τί δὲ, πείσεσθαι προσεδόκησας»; «Οὐκ ἔγωγε, εἶπεν». «Τί οὖν αὐτὸς ἀδικίας ἦρξας εἰς ἐμὲ, ἀνδρόγυνόν τε καλῶν, καὶ βασιλείαν τὴν ἐμὴν αἰτῶν παρὰ Ἀρταίου, ὡς δῆτα οὐδενὸς ἀξίου αὐτὸς γενναῖος ὤν; Πολλὴ δὲ χάρις Ἀρταίῳ οὐ πεισθέντι τὴν ὑπ ̓ Ἀρβάκεω (13) δεδομένην ἡμῖν ἀρχὴν ἀφελέσθαι. Διὰ τί δὴ (14) ταῦτ ̓ ἐποίεις, ὦ κακὴ κεφαλή;» Ὁ δὲ, οὐδὲν ὑποθωπεύσας, εἶπεν· «Ὤιμην αὐτὸς ἀξιώτερος εἶναι τοῦτο τὸ γέρας ἔχειν, ἀνδρειότερός τε ὢν καὶ ὠφελιμώτερος βασιλεῖ ἢ σὺ ὁ κατεξυρημένος τε καὶ καθυπεστιμμισμένος (15) τὼ ὀφθαλμὼ, ψιμυθίῳ δὲ τὸ χρῶμα ἐναλειφόμενος.» Καὶ ὃς, «Εἶτ ̓ οὐκ αἰσχύνῃ, ἔφη, σὺ ὁ τηλικοῦτος ὑπὸ τοῦ χείρονος συνειλημμένος, ἐπειδὴ γαστρὸς ἥττων καὶ αἰδοίων ἐγένου; Ἀλλ ̓ ἐγώ σε, ἔφη, θήσω γυναικῶν ἁπαλώτερον καὶ λευκότερον τὴν χροιὰν οὐ πολλοῦ χρόνου.» Καὶ ἐπώμοσε τόν τε Βῆλον καὶ τὴν Μύλιττα (16)· οὕτως γὰρ τὴν Ἀφροδίτην καλοῦσι Βαβυλώνιοι. Καὶ ἅμα καλέσας τὸν εὐνοῦχον, τὸν τὰς μουσουργοὺς πεπιστευμένον, «Τοῦτον, ἔφη, ἄπαγε, καὶ ξυρήσας τὸ ὅλον σῶμα, καὶ κισηρίσας πλὴν κεφαλῆς, δὶς τῆς ἡμέρας λοῦε, καὶ σμῆχε ἀπὸ λεκίθου, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑπογραφέσθω, καὶ τὰς κόμας ἐμπλεκέσθω, ὥσπερ αἱ γυναῖκες· μανθανέτω δὲ ᾄδειν καὶ κιθαρίζειν καὶ ψάλλειν, ἵνα μοι μετὰ τῶν μοσουργῶν λειτουργῇ, γυναικὶ ὡμοιωμένος, μεθ ̓ ὧν καὶ δίαιταν ἕξει, λεῖος ὢν τὸ σῶμα, καὶ τὴν ἐσθῆτα τὴν αὐτὴν καὶ τὴν τέχνην ἔχων.» Ταῦτα εἰπόντος, ὁ εὐνοῦχος παραδεξάμενος τὸν Παρσώνδην, κατεξύρησέ τε ὅλον πλὴν κεφαλῆς, καὶ τὰ προσταχθέντα ἐδίδασκε, καὶ ἐσκιατράφει, λούων ἑκάστης ἡμέρας δὶς, καὶ λεαίνων, ὁμοδίαιτόν τε ποιῶν ταῖς γυναιξὶν, ὥσπερ ὁ δεσπότης προσέταξεν. Καὶ οὐ πολλοῦ χρόνου γίνεται ἄνθρωπός τε λευκὸς καὶ ἁπαλὸς καὶ γυναικώδης, ᾖδέ τε ἂν ἰδὼν αὐτὸν λειτουργοῦντα ἐν συμποσίῳ Νανάρῳ (17) οὐχὶ γυναῖκα ὑπέλαβε, καὶ πολύ γε ἐκείνων εὐπρεπέστερον, μεθ ̓ ὧν ἑκάστοτε ἐλειτούργει. Βασιλεὺς δὲ ὁ Μήδων Ἀρταῖος, ἐπειδὴ πάντη μαστεύων Παρσώνδην ἐξέκαμε, καὶ δῶρα προτείνων, εἴ τις αὐτὸν ἀνεύροι ἢ ζῶντα ἢ τεθνεῶτα, ὑπελάμβανέ που (18) ἐν κυνηγεσίῳ ὑπὸ λέοντος ἢ ἄλλου του θηρίου καταβεβρῶσθαι, καὶ μεγάλως ἐπ ̓ αὐτῷ ἠνιᾶτο, ἅτε ἀνδρειοτάτῳ ὄντι. Ὡς δ ̓ ἑπτὰ ἔτη ἐγένετο αὐτῷ τοιαύτην δίαιταν ἔχοντι ἐν Βαβυλῶνι, τῶν εὐνούχων τινὰ ὁ Νάναρος μαστιγοῖ τε χαλεπῶς καὶ τὸ σῶμα αἰκίζεται. Καὶ αὐτὸν ὁ Παρσώνδης, μεγάλαις ἐλπίσιν ἐπάρας, ἀναπείθει παρὰ τὸν Ἀρταῖον εἰς Μήδους ἀποδρᾶναι, καὶ πάντα φράσαι τὰ περὶ αὐτὸν βασιλεῖ, ὡς ζῇ τε καὶ λελώβηται, μετὰ μουσουργῶν δίαιταν ἔχων, Παρσώνδης ὁ σὸς φίλος ἐκεῖνος ὁ πολεμιστήριος. Καὶ ἐπειδὴ ταῦτ ̓ ἔφρασεν ὁ εὐνοῦχος βασιλεῖ, ἥσθη τε ἅμα καὶ μέγα στενάξας εἶπε, «Φεῦ λώβης ἀνδρὸς ἀγαθοῦ, πῶς ἠνέσχετο ὁ Παρσώνδης, ὃν ἐγὼ οἶδα, θηλυνόμενος τὸ σῶμα ὑπὸ ἐχθροῦ;» Καὶ ἅμα πέμπει τινὰ τῶν πιστοτάτων ἄγγαρον (18) παρὰ τὸν Βαβυλώνιον (οὕτω γὰρ ἐκάλουν τοὺς βασιλέως ἀγγέλους). Ὁ δὲ Νάναρος ἀφικομένῳ τῷ ἀγγάρῳ, καὶ ἀπαιτοῦντι Παρσώνδην, ἔξαρνος γενόμενος, οὐδαμοῦ (19) ἔφη ἐκεῖνον ἑωρακέναι, ἐξ ὅτου ἀφανὴς ἐγένετο. Ὡς δὲ ταῦτα ἤκουσεν Ἀρταῖος, ἕτερον ἔπεμψεν ἄγγαρον πολὺ μείζω τοῦ προτέρου καὶ δυνατώτερον ἐπέστειλέ τε ἐν διφθέρᾳ, ῥίψαντα τὴν Βαβυλωνίαν ἀπάτην, ὀπίσω ἀποπέμπειν τὸν ἄνδρα παρ ̓ ἑαυτὸν, ὃν ταῖς μουσουργοῖς τε καὶ εὐνούχοις παρέδωκεν, ἢ ὅτι τὴν κεφαλὴν αὐτὸς οὐχ ἕξει. Ταῦτα ἔγραψε, καὶ ἅμα ἐκέλευσε τῷ ἀνδρὶ, εἰ μὴ παραδῷ Νάναρος τὸν Παρσώνδην, λαβόμενον τῆς ζώνης ἄγειν αὐτὸν ἐπὶ θανάτῳ. Ἀφικομένου δὲ τοῦ δευτέρου ἀγγάρου εἰς Βαβυλῶνα, καὶ ταῦτα ἀπαγγείλαντος, ὁ Νάναρος, δείσας περὶ τῆς ψυχῆς, παραδώσειν τε ὑπέσχετο τὸν ἄνθρωπον, καὶ προσέτι, ἀπολογούμενος τῷ ἀγγάρῳ, πείσειν ἔφη βασιλέα, ὡς δικαίως μετῆλθεν ἄνδρα ἄρξαντα μεγάλης (20) ἀδικίας εἰς ἑαυτόν· πεπονθέναι γὰρ ἂν αὐτὸς ὑπ ̓ ἐκείνου χαλεπώτερα, εἰ μὴ βασιλεὺς ὁ δεσπότης αὐτοῦ ὑπερέσχε (21) τὴν δεξιάν. Ἐκ τούτου ἐπὶ πότον ἐτράπετο καὶ συνουσίαν, ἑστιῶν τὸν ἄγγαρον. Καὶ τοῦ δείπνου παρακειμένου, εἰσεληλύθεσαν αἱ μουσουργοὶ, ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα γυναῖκες (22), μεθ ̓ ὧν ἦν καὶ Παρσώνδης. Καὶ αἰ μὲν ἐκιθάριζον, αἱ δ ̓ ηὔλουν, αἱ δὲ ἔψαλλον, ἐν πάσαις δὲ διέπρεπε μάλιστα Παρσώνδης καὶ κάλλει καὶ τέχνῃ, γυνὴ καὶ αὐτὸς νομιζόμενος. Καὶ ἐπειδὴ δείπνου ἄδην εἶχον, ἤρετο (23) ὁ Νάναρος τὸν ἄγγαρον, ἥτις αὐτῷ δοκεῖ πασῶν προφέρειν εὐμορφίᾳ τε καὶ εὐμουσίᾳ. Ὁ δ ̓, οὐδὲν μελλήσας, ἔφη ἐκείνην, Παρσώνδην δεικνύς. Καὶ ὁ Νάναρος, κροτήσας τὼ χεῖρε, ἐγέλα ἐπὶ πολὺν χρόνον, καὶ εἶπε, «Ταύτην ἆρα καὶ βούλει ἔχων εἰς νύκτα ἀναπαύεσθαι;» Ὁ δὲ, «Πάνυ μὲν οὖν,» ἔφη. «Ἀλλ ̓ οὐ δώσω,» εἶπεν ὁ Νάναρος. «Τί οὖν, ἔφη ὁ ἄγγαρος, ἐμοῦ πυνθάνῃ;» Μικρὸν δὲ διαλιπὼν, «Οὗτός ἐστιν, ἔφη, Παρσώνδης, ἐφ ̓ ὃν ἤκεις.» Ἀπιστοῦντος δ ̓ ἐκείνου (24), ὤμοσεν. Καὶ ὁ ἄγγαρος, «Θαῦμά μ ̓ ἔχει, ἔφη, ὅπως ζῆν ὑπέμεινε γυναικιζόμενος ἀνὴρ ἄλκιμος, καὶ οὐ διεχρήσατο ἑαυτὸν, εἰ μὴ καὶ ἄλλους ἐδύνατο· πῶς δὲ ταῦτ ̓ ἀνέξεται ὁ δεσπότης ἀκούσας;» Ὁ δὲ Νάναρος εἶπεν, «Ἐγὼ ῥᾳδίων αὐτὸν ἀναδιδάξω, ὡς οὐδὲν ἀδικῶ.» Τότε μὲν δὴ τοιαῦτα διελέγοντο, καὶ ἐκοιμήθησαν. Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἐνθεὶς ὁ Βαβυλώνιος εἰς ἁρμάμαξαν Παρσώνδην ἀποπέμπεται σὺν τῷ ἀγγάρῳ. Ἐπεὶ δ ̓ ἧκον εἰς Σοῦσα, ἔνθα ἦν ὁ βασιλεὺς, δείκνυσιν αὐτῷ ὁ ἄγγαρος (26) τὸν ἄνδρα. Καὶ ἐπὶ πολὺν χρόνον ἀνδρὸς γυναῖκα γεγονότα, «Ὦ ταλαίπωρε, ἔφη, πῶς ὑπέμεινας ὧδε λωβηθῆναι, καὶ οὐ πρότερον ἀπέθανες;» Ὁ δὲ ἀπεκρίνατο, «Ἥ τοι ἀνάγκη, ὦ δέσποτα, καὶ θεῶν λέγεται κρείττων ὑπάρχειν. Ἐγὼ δὲ ἔτλην καὶ ἐκ τοιῶνδε παθημάτων ζῆν (27), ἵνα ἅμα μέν σε ἐγγένοιτό μοι θεωρῆσαι, ἔπειτα δὲ Νάναρον τιμωρήσασθαι διὰ σοῦ, ἅπερ ἐμοὶ οὐκ ἂν ὑπῆρξε τετελευτηκότι· ἀλλὰ μή με, ἔφη, δέσποτα, ψεύσῃ τῆς ἑτέρας ἐλπίδος, ἀλλά μοι τὴν δίκην ἀπόδος παρ ̓ ἀνδρὸς κακοῦ.» Καὶ ὁ Ἀρταῖος ὑπέσχετο, ἐπειδὰν εἰς Βαβυλῶνα ἀφίκηται. Οὐ πολλοῦ δὲ χρόνου ὅ τε Παρσώνδης ἀπέλαβεν τὴν ἀνδρείαν φύσιν, καὶ ὁ βασιλεὺς (28) ἀφίκετο εἰς Βαβυλῶνα· κατεβοᾶτό τε ὁσημέραι ὑπ ̓ αὐτοῦ, ὅπως τιμωρήσεται τὸν Νάναρον. Καὶ ὃς ἧκε παρὰ βασιλέα, καὶ ἔφη δίκαια ποιῆσαι. «Πρότερος γὰρ ἐκεῖνος, οὐδὲν κακὸν παθὼν, ἐμὲ διέβαλεν, ἔφη, παρά σοι, ὥς με κτείνειάς τε καὶ τὴν Βαβυλῶνος ἀρχὴν αὐτῷ δοίης.» Ἀρταῖος δὲ ἔφη δικαιότερα Παρσώνδην αἰτεῖσθαι· χρῆναι (29) γὰρ μὴ σαυτῷ δικάζειν, μηδὲ τοιαύτας ἐξευρίσκειν δίκας, ἀλλὰ ἐμοὶ ἐπιτρέπειν τὴν κρίσιν· τέλος δέ σοι ἐς δεκάτην ἐξοίσω ἡμέραν τό σοι πρέπον. Ὁ δὲ Νάναρος, ταῦτα ἀκούσας, ἐν δεινῷ φόβῳ ἦν καὶ ἐπὶ Μιτραφέρνην (30) καταφεύγει, ὃς ἦν τῶν εὐνούχων δυνατώτατος, καὶ ὑπισχνεῖτο αὐτῷ χρυσίου τάλαντα δέκα, καὶ φιάλας χρυσᾶς δέκα, καὶ ἀργυρᾶς διακοσίας, καὶ [Παρσώνδῃ]ἀργυρίου (31) νομίσματος τάλαντα ἑκατὸν, καὶ ἄλλας ἐσθῆτας πολυτελεῖς, βασιλεῖ δὲ χρυσοῦ μὲν τάλαντα ἑκατὸν, καὶ φιάλας χρυσᾶς ἑκατὸν, ἀργυρᾶς δὲ τριακοσίας, ἀργυροῦ δὲ νομίσματος τάλαντα χίλια, ἐσθῆτάς τε παμπληθεῖς, καὶ ἄλλα πολλὰ [καὶ]καλὰ δῶρα, εἰ τὴν ψυχὴν αὐτῷ ἐξαιτήσειεν καὶ τὴν Βαβυλῶνος βασιλείαν παρὰ Ἀρταίου. Καὶ ὁ εὐνοῦχος ᾤχετο παρὰ βασιλέα, καὶ πολλὰ δεηθεὶς, ἅτε ὢν τιμῆς τῆς πρώτης, εἶπεν ὅτι οὐκ εἴη θανάτου ἄξιος ὁ ἀνήρ· οὐ γὰρ κτείνειε Παρσώνδην, ἀλλὰ ὑβρισθεὶς καὶ δεινὰ παθὼν ἀνθυβρίσειεν. «Εἰ δὲ καὶ θανάτου εἴη ἄξιος, ἐμοὶ, ὦ δέσποτα, δὸς, ἔφη, τὴν χάριν ταύτην καὶ τὴν παραίτησιν ὑπὲρ αὐτοῦ. Δώσει δὲ ὁ ἀνὴρ σοὶ μὲν τῷ δεσπότῃ πολὺν (32) χρυσόν τε καὶ ἄργυρον, Παρσώνδῃ δὲ, ποινὴν ὧν ἔδρασεν, ἑκατὸν τάλαντα ἀργυρίου.» Πείθεται τούτοις ὁ βασιλεὺς, καὶ τοῦτο τὸ τέλος ἐκπέμπει Νανάρῳ. Καὶ ὁ μὲν προσεκύνησεν· Παρσώνδης δὲ, κινῶν τὴν κεφαλὴν, «Ὄλοιτο, ἔφη, ὁ πρῶτος χρυσὸν ἐξευρὼν εἰς ἀνθρώπων γένος· διὰ τοῦτο γὰρ ἐγὼ νῦν γέλως γέγονα ἀνδρὶ Βαβυλωνίῳ.» Καὶ ὁ εὐνοῦχος, αἰσθόμενος αὐτὸν βαρέως φέροντα, «Ὦ ̓γαθὲ, ἔφη, παῦσαι ὀργιζόμενος, καί μοι πείθου, φίλος τε γίνου Νανάρῳ, ταῦτα γὰρ ὁ δεσπότης βούλεται.» Ὁ δὲ Παρσώδης καιρὸς ἐτήρει ἀμύνασθαι, εἰ δύναιτο, τόν τε εὐνοῦχον καὶ Νάναρον, καὶ εὗρεν, καὶ ἠμύνατο. Ζήτει ἐν τῷ Περὶ στρατηγημάτων.", "translation": " Regnante apud Medos Artaeo, [qui post Sardanpallum Assyrium Medis imperavit,]fuisse quidam dicitur in Media parsondas, vir robore et fortitudine singulari, qui et apud regem et inter Persas, a quibus originem ducebat, ob prudentiam ac pulcritudinem summo in honore erat. Ad haec in venatu feras interficere, equestri pedestrique pugna ac de curru dimicare promptissimus habebatur. Hic quum Nanarum Babylonlum, isigni corporis cultu conspicuum, inaures gestantem ac belle rasum prorsusque effeminatum atque imbellem conspexisset, aegre admodum id ferens petiit ab Artaeo, ut regnum Nanaro ademptum sibi conscederet. Sed Artaeus nequaquam induci poterat, ut contra leges ab Arbace constitutas ejusmodi injuriam Nanaro faceret. Parsondas autem postquam iterum ac tertio Artaeum hac de re interpellans idem semper responsum tulisset, in posterum tacuit. At Nanarus, de Parsondae consiliis certior factus, lixis, quorum maxima multitudo regis castra sectari solet, ingentia praemia pollicitus est, si Parsondam comprehensum ad se adducerent. Forte Parsondas procui a regis comitatu inter venandum cursu abreptus in planitiem baud procul Babylone sitam pervenit, servosque circa proximam silvam dispositos clamore contentissimo resonare jussit, quo territae ferae in campos profugerent. Ita quum apros cervosque haud paucos cepisset, tandem asinum silvestrem persecutus, procul a suis aberravit, devenitque ad eum Babyloniae locum, in quo forte fortuna lixae regii alimenta ac pabula regi praeparabant. Quos conspicatus, quum siti enecaretur, vinum petiit. At illi, qui Parsondam agnoscerent, laeti ac libentes ei vinum propinant, retentoque equo orant, ut prandium sumere velit. Parsondae, quippe qui per totum diem venando fatigatus esset, haud ingratus is sermo fuit. Itaque onagrum, quem ceperat, ut regi mitterent, jussit, utque famulis suis per silvam dispersis, quonam in loco esset, renuntiarent. Illi cuncta, quae imperaret, facturos se polliciti, Parsondam discumbere jubent, omnis generis dapes ei apponunt, vinum suavissimum merumque de industria ministrant, quo facilius inebrietur. Postquam Parsondam vini atque ciborum satietas cepit, extemplo equum sibi adduci petiit, quo ad regis castra pervolaret; ei coeperunt, orantes, ut pernoctare illic ac mulierum contubernio uti vellet, crastino sub ortum lucis commodius abiturum. Ille quum mulieres haudquaquam spernendae formae videret, noctem eo loco degere statuit. Tandem vero, quum partim ex venere, partim ex labore diurno in somnum esset solutus, lixae facto simul impetu in cubiculum irruunt, detractaque ex loecto muliere Parsondam vinciunt et ad Nanarum perducunt. Quem quum Nanarus vidisset (jam enim crapulam edormierat Parsondas, quantoque in discrimine esset, intelligebat):» Ecquando, inquit, aut tu aut tuorum quispiam aliquam a me injuriam passi estis?» «Nunquam profecto,» ait Parsondas. «An vero, ne forte patereris, timuisti?» «Minime vero.» «Cur igitur tu prior injuriam mihi intulisti, quum semivirum me appellans, regnum meum tanquam nullius pretii hominis tu fortis ac generosus ab Artaeo peteres? Cui certe maximas debeo grates, quod concessum ab Arbace majoribus meis imperium mihi eripere haudquaquam sustinuit. Cur ergo haec agebas, pessimum caput?» At Parsondas absque ulla tergiversatione, «Memet, inquit, hoc digniorem praemio existimabam, quum regi utilior, et fortitudine atque industria cessem majore quam tu, qui quotidie raderis, oculos stibio, vultum cerussa depingis.» Tum Nanarus, «Te vero, inquit non pudet, qui talis tantusque ab infirmiore captus sis, postquam gulae atque veneri succubuisti? At ego te faxo mulieribus molliorem candidioremque brevi spatio reddam.» Haec locutus, quum per Belum ac Mylittam (sic Assyrii Venerem appellant) juravisset, accersito eunucho psaltriis praefecto, «Hunc, inquit, mihi rasum ac pumicatum toto corpore, praeterquam capite, quotidie lava ac vitello ovi deterge: sed et oculos pictos, comam instar mulieris compositam habeat, discat ad citharam et psalterium canere, ut inter psaltrias posthac muliebri habitu mihi ministret, cum quibus laevigata cute degat in posterum eadem veste, eidemque maneipatus arti.» Igitur eunuchus acceptum mox Parsondam toto corpore, praeterquam capite, radit, eumque in umbra educans eodem cultu ac ceteras regias psaltrias, ac quotidie bis lavans atque laevigans, prout imperatum a rege erat, psallere docuit. Ita Parsondas brevi admodum tempore mollis et candidus prorsusque effeminatus evasit; canebatque ac citharam pulsabat multo elegantius quam reliquae artifices: adeo ut, quicunque illum in convivio regis ludentem vidisset, nunquam dubitaturus fuerit, mulierem esse, et quidem omnium, inter quas ministrabat, formosissimam. Interim Artaeus Medorum rex in conquirendo undique Parsonda defatigatus, propositis praemiis et qui vivum illum aut mortuum invenisset, postquam nihil de eo comperit, maximo moerore est affectus ob eximiam viri fortitudinem, quem inter venandum a leone aut hujuscemodi bestia devoratum esse existimabat. Tandem quum jam septennio eo cultu Babylone vixisset Parsondas, forte accidit ut eunuchus quidam flagris a Nanaro caederetur. Quem crudeliter tractatum Parsondas maximis pollicitationibus eo impulit, ut in Mediam ad Artaeum fugeret, remque omnem regi nuntiaret: Parsondam, regis Artaei amicynm fortissimum illum virum, vivere quidem, sed turpiter notatum inter psaltrias degere. Quae postquam eunuchus regi narravit, simul gaudio et dolore affectus Artaeus, «O facinus, inquit, indignum! Itane Parsondas is, quem ego novi, corpus suum ab inimico effeminari passus est! Statimque fidelissimum quendam angarum (sic tabellarii regii vocantur) ad Nanarum misit. Sed Nanarus, quum ad eum angarus venisset, ac Parsondam sibi reddi postulasset, negavit illum a se uspiam visum, ex quo comparer desierat. Quo responso ad Artaeyn oerkatim alterum mox priore longe ampliorem angarum majori cum potestate misit cum literis in membrana scriptis, quibus mandabat Nanaro, ut abjectis caniliationibus atque praestigiis Babylonicis, Parsondam, quem inter psaltrias atque eunuchos haberet, sibi quamprimum redderet, secus sciret, caput sibi demptum iri. Simulque angaro imperavit, si forte Nanarus Parsondam reddere detreetaret, ut arrepta et detracta zona eum ad supplicium abduceret. Igitur quum hic alter angarus Babylonem venisset, et cuncta, quae in mandatis habetbat, exposuisset, de salute sua metuens Nanarus, traditurum se hominem promisit, coque amplius persuasurum se regi affirmavit, recte atque ordine fecisse se, qui hominem, a quo gravissima injuria lacessitus esset, ultus fuerit: quippe multo graviora ab illo se passurum fuisse, nisi rex praesidio sibi adfuisset. Inde ad epulas conversus angarum convivio excepit. Ac simul appositis dapibus introgressae psaltriae centum et quinquaginta mulieres (inter quas et Parsondas erat), aliae cithara, aliae tibia, aliae psalterio ludere coepere; sed formae venustate et praestantia artis ceteras lenge anteibat Parsondas, quem cuncti pro muliere habebant. Post finitas epulas Nanarus angarum interrogavit, quaenam ex omnibus venustate ac psallendi arte excellere ei videretur. Qui, nihil cunctatus, Haec, inquit, Parsondam demonstrans. Tum Nanarus manibus plaudere ac ridere diutissime; «Num etiam, inquit, tecum eam habere hac nocte velles?» Qui angarus, «Maxime, ait, cuperem.» «At tibi id non concedam,» inquit Nanarus. Quumque angarus subjecisset, «Cur ergo me, an vellem, interrogabas?» Nanarus, postquam paululum interquievit, «Hic, inquit, est Parsondas, quem petis.» Quod quum angarus credere haudquaquam vellet, jurejurando Nanarus affirmavit. Tum angarus, «Valde, ait, miror, quo pacto ut fortissimus se in muliebrem cultum emolliri sustinuit, nec sibi ipse, siquidem aliis non potuit, mortem conscivit. Quo autem modo dominus rex, id quum acceperit, laturus est?» «Ego vero, ait Nanarus, hoc meum factum non difficulter ei approbabo.» His tum dicitis, uterque cubitum ivit. Postridie parsondam currul impositum Nanarus cum angaro dimisit. Qui quum Susa pervenissent, qua in urbe rex degebat, angarus Parsondam regi ostendit. Sed Artaeus, quum aliquando prae stupore obmutuisset (quippe pro viro mulierem videbat) tandem, «Qui, inquit, hominum miserrime, ejusmodi infamiam sustinuisti, nec te prius ex hac luce subduxisti?» Cui Parsondas, «Necessitati, ait, domine, deos etiam ipsos cedere aiunt. Ego vero tantis calamitatibus idcirco superesse sustinui, primum, ut te praesentem intueri, deinde, ut Nanarum tua ope ulcisci mihi liceret, quae profecto nequaquam mihi mortuo contigissent. Proinde noli me altera spe frustrari, sed injuriae mihi illat ab homine improbissimo poenas repete.» Artaeus, quum primum Babylonem venisset, sibi id curae fore spopondit. Nec multo post et Parsondas pristinam fortitudinem recuperavit et Babylonem Artaeus venit. Obstrepere igitur Parsondas ac quotidie regiem interpellare, ut de Nanaro supplicium sumeret. Sed Nanarus regem quum adiisset, jure optimo a se id factum defendit. «Quippe ille nulla a me injuria lacessitus, inquit, gratuita apud te calumnia me appetiit prior, utque, me sublato, regnum Babylonis sibi donaretur, petivit.» Verum Artaeus Parsondam nihil injusti petiisse dixit, illum vero in suamet ipsius causa arbitrum esse atque ejusmodi poenas sumere minime debuisse, sed potius judicium regi permittere; porro se decimo die eam quam commeritus sit sententiam in eum laturum. His non mediocriter territus Nanarus ad Mitraphernem confugit, qui ex eunuchis summa apud regem gratia valebat, et illi quidem auri decem, argenti centum talenta, ad haec phialas aureas decem, argenteas ducentas, ac [Parsondoe]centum argenti talenta et plurimam pretiosam vestem pollicetur; regi vero auri centum, argenti mille talenta, phialas aureas centum, argenteas trecentas cum pretiosa veste innumera aliisque quamplurimis muneribus daturum se spondet, dummodo salutem sibi ac Babylonis regnum incolume ab Artaeo deprecetur. Lgitur eunuchus recta ad regis cubiculum vadit, ac rege multum exorato (quippe maximo honore apud Artaeum erat), docet nihil ultimo supplicio dignum a Nanaro admissum esse; neque enim Parsondam neci dedisse, sed gravissima adfectum injuria par pari reddidisse. «Quodsi vero etiam extremum supplicium commeritus est, rogo, domine, inquit, mihi ut veniam et absolutionem illius gratificari velis; dabit enim tibi quidem domine, maximam auri argentique vim, Parsondae vero poenae nomine argenti centum talenta.» His eunuchi sermonibus inductus rex, eam mulctam Nanaro dixit. Qua sententia ad se perlata, Nanarus regem veneratus est; at Parsondas renuens, «Male, inquit, pereat, qui primus aurum induxit in hominum commercium, quippe hujus metalli causa nunc homini Babylonio ludum ac jocum praebeo.» Eunuchus autem, ubi Parsondam graviter id ferre animadverteret, «Parsonda, inquit, suaserim tibi, ut iram omnem abjicias et cum Nanaro in gratiam redeas; ita enim dominus jubet.» Exinde Parsondas ulciscendi eunuchi ac Nanari opportunum tempus circumspicere atque observare coepit, tandemque oblata opportunitate utrumque est ultus. Coetera pete ex Strategemalum excerptis. ", "commentary": "10. Cod. Turonens. Fol. 225, 19 vso — 227, 27 r. — 1. Ἀρταίου]. Valesius; Ἀρβάκου codex, aperto errore, ut ex seqq. Apparet. Quamquam errorem non scribae, sed ipsius excerptoris fuisse indicare videntur verba: τοῦ διαδόχου Σαρδαναπάλλλου τ. Ἀσσ. βασιλέως, quae in Arbacen cadunt, non item in Artaeum, qui Arbianae successor, Medorumque rex sextus fuit (731-692 a. C.), uti ex Clesia refert Diodorus 11, 32, 6. Ceterum quae nostro tragmento narrantur, causa et origo fuerunt belli ingentis, quo Cadusii, Medis hucusque subjecti, in libertatem se vindicarunt. De ipso bello fusius exponit Dlodorus 11, 23; causam ejus verbo indicat. Ita habet: Ἐπὶ δὲ τούτου sc. τοῦ Ἀρταίου) συστῆναι μέγαν πόλεμον (Κτησίας λέγει) τοῖς Μήδοις πρὸς Καδουσίους διὰ τοιαύτας αἰτίας. Παρσώνδην τὸν πέρσην, θαυμαζόμενον ἐπ ̓ ἀνδρείᾳ καὶ συνέσει καὶ ταῖς ἄλλαις ἀρεταῖς, φίλον τε ὑπάρξαι τῷ βασιλεῖ καὶ μέγιστον ἰσχῦσαι τῶν μετεχόντων τοῦ βασιλικοῦ συνεδρίου. Τοῦτον δ ̓ ὑπὸ τοῦ βασιλέως ἔντινι κρίσει λυπηθέντα φυγεῖν μετὰ πεζῶν μὲν τρισχιλίων, ἱππέων δὲ χιλίων εἰς Καδουσίους, παρ ̓ οἷς ἦν ἐκδεδομένος τὴν ἰδίαν ἀδελφὴν τῷ μάλιστα δυναστεύοντι κατὰ τούτους τούτους τοὺς τόπους, κτλ. — 2. Νάναρον]Νάνυβρον codex h. l. Nanarus idem est, puto, quem Athenaeus XII, p. 530, B, dicit Ἄνναρον, laudato Ctesia (fr. 52; quod fragm. Itaque jungendum foret Ctes. fr. 25). — 3. Ἀρβάκεω]Ἀρβάκεως codex; forma ionica, uti Ὄννεω fr. 7. — 4. ἐνέτυχεν] Val. ἐνέτοιχεν cod. — 5. ἑαυτοῦ]Val. ἑαυτῶν cod. — 6. ἄγοι]Coray.; ἄγει cod.; ἄγῃ vgo. — 7. τοῦ]addidit Vales. — 8. καὶ]addidit Coray; codex nonnisi τε habet. — 9. σοβήσων]Coray., σοβήσειν cod. — 10. ὄνον]Val., οἶνον cod. — 11. ἐπεχεον]Coray., ὑπέχεον cod. Paullo ante cod. Παρσώδην. — 12. ἤρετο]Vales., εἴρετο cod. — 13. Ἀρβάκεω] πισθέντι... Ἀρβάκεως codex. — 14. δὴ]sic cod., δὴτα editt. — 15 καθυπηεστιμμισμένος] Orelli,... βισμένος Vales., καθυπεστιβασμένως codex; dein ψιμυθίῳ Orellius pro ψιμιθίω codicis, qui mox: ἐναφειλόμενος. Καὶ ὅσιν εἰτ ̓ — 16. Μύλιττα] Vales. Coray. Μόλιν cod., deinde Ἀφροδήτην et Βαβοιλώνιοι cod. — 17. Νανύβρῳ cod. — 18. ὑπέλαβέ που editt. — 18. ἄγγαρον]ἀγγάρων mavult Coray., quamquam Suidas quoque v. ἄγγαρος hunc locum exscriben, habet accusativum ἄγγαρον. — 19. οὐδαμοῦ]Coray; καὶ οὐδαμοῦ cod. — 20. μέγάλης]Vaies. μεγαπολλῆς cod., mox particulam ἂν post γὰρ inseruit Coray. — 21. Ὑπερέσχε]Coray; ὑπερέχοι cod. — 22. ἑκατὸν καὶ πεντήκοντα]Hinc Quoque Ctesiam agnoscis qui ita ap. Athenaeum XII, p. 530, B: Κτησίας ἱστορεῖ Ἅνναρoν τὸν βασιλέως ὕπαρχον καὶ τῆς Βαβυλωνίας δυναστεύοντα στολῇ χρῆσθαι γυναικείᾳ καὶ κόσμῳ· καὶ ὅτι βασιλέως δούδῳ ὄντι αὐτῷ εἰς τὸ δεῖπνον εἰσῄεσαν πεντήκοντα καὶ ἑκατὸν ψάλλουσαι καὶ ᾄδουσαι γυναῖκες. Ἔψαλλον δὲ αὗται καὶ ᾖδον ἐκείνου δειπνοῦντος. — 23. ἤρετο] Vales; εἴρετο codex; mox τὰ χεῖρε idem. — 24.δ ̓ ἐκείνου]editt., part. Δὲ deest in cod. — 25. Ὁ βασ... ὁ ἄγγαρος] Utrumque artic. Addidit Coray; ἢν βασιλεὺς δείκνυσειν αὐτῶν ἄγγαρος cod. — 26. ἀγνοίᾳ]Vales.; ἀνοίᾳ cod. — 27. ζἦν]Coray.; ζῶν cod. Mox Corayus mavult: ἔπειτα δὲ καὶ Νάναρον. — 28. ὁ βασ.]ὁ add. Coray. — 29. χρῆναι] χρῆν reponi vult Bremius ap. Orelli. At saere sic cum directa indirecta oratio miscetur. — 30. Μιτραφ.]Orelli et Coray.; Μητραρ. vgo. — 31. ἀργυρίου]ἀργυροῦ edilt. Παρσώνδῃ vocem in cod. Excidisse ex seqq. Colligitur, monente Corayo. Mox αἰσθῆτας codex. — 32. πολὺν]πολὺν μὲν cod.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.lib_i_et_ii:10", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:10" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΒΙΒΛ. Α’, Β’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "363", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "11", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Suidas. v.", "text": "ἐξεκεκλήκει, ἐκ τοῦ δείπνου ἀνίστη· «Νυκτὸς δὲ γενομένης τοὺς οἰκέτας ἐξεκεκλήκει τοὺς Νανάρου.» Σφοδροῦ, λαμπροῦ, πολυδαπάνου. «Σφοδροῦ τε πότου γενομένου, ἐνεδρεύων ὁ Παρσώνδης αὐτὸς μὲν ὀλίγον ἔπινεν, ἐκείνοις δὲ πολὺν ἐγχεῖν τῷ θεράποντι ἐκέλευε.»", "translation": " Ἐξεκεκλήκει. A coena evocavit: «Quum autem nox ingruisset, Nanari famulos evocavit.» Σφοδροῦ, vehementis, sumptuosi. «Quum autem vehemens esset potatio, Parsondas convivis insidians ipse quidem paullum bibebat, illis vero multum ab famulo infundi jubebat.» ", "commentary": "11. Suidae locos duos ex Excerptis Περὶ στρατηγημάτων quae in fr. Antecedente laudantur petitos esse monuit Valesins. «Sumpta autem de Nanaro ultione (Valesius ait) Parsondas ad Cadusios confugit, a quibus dux creatus bellum grave et diuturnum intulit Artaeo regi Medorum, ut ex Ctesia scribit Diodorus Siculus 11, 23.»", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.lib_i_et_ii:11", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:11" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΒΙΒΛ. Α’, Β’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "364", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "12", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι ὁ Στρυαγγαῖος (1) μετὰ τὴν ἀναίρεσιν Μαρμάρεω (2) τοῦ Σακῶν βασιλέως εἴχετο ἔρωτι Ζαριναίας (3) σιγῇ πάλαι· κἀκείνη δὲ αὐτοῦ. Καὶ ἐπεὶ πλησίον γίνεται ὁ ἀνὴρ Ῥωξανάκης (4) τῆς πόλεως, ἔνθα Σάκαις τὸ βασίλειον ἦν, ὑπήντησεν αὐτῷ Ζαριναία, καὶ θεασαμένη σὺν πολλῇ χαρᾷ ἐδεξιοῦτό τε αὐτὸν, καὶ ἐφίλησε πάντων ὁρώντων, εἴς τε τὸ ἄρμα αὐτοῦ μετενέβη (5), καὶ διαλεγόμενοι ἧκον εἰς τὸ βασίλειον. Ὑποδέχεται δὲ ἡ Ζαριναία καὶ τὴν ἑπομένην αὐτῷ στρατιὰν λαμπρότατα. Ἐκ τούτου ἐπὶ (6) τὴν αὐτοῦ καταγωγὴν Στρυαγγαῖος ἀπελύετο, ὑποστενάζων διὰ τὸν Ζαριναίας ἔρωτα. Οὐ καρτερῶν δὲ κοινοῦται τῷ πιστοτάτῳ τῶν εὐνούχων, οἳ συνείποντό οἱ. Ὁ δὲ (7) θαρρύνας αὐτὸν, παρῄνει τὴν πολλὴν ἀτολμίαν ῥίψαντα, αὐτῇ εἰπεῖν Ζαριναίᾳ. Καὶ ὃς, πεισθεὶς, ἀναπηδήσας ᾤχετο παρ ̓ αὐτήν· ἀσμένως δὲ ἐκείνης παραδεξαμένης αὐτὸν, πολλὰ διαμελλήσας καὶ στενάξας καὶ μεταβαλὼν τὸ χρῶμα, ἐτόλμησεν ὅμως, καὶ εἶπε πρὸς αὐτὴν, ὡς δι ̓ ἕρωτος εἴη σφοδροῦ καιόμενος τῷ πόθῳ αὐτῆς. Ἡ δὲ πρᾴως μάλα ἀναινομένη, καὶ ἑαυτῇ ἔφη τὸ πρᾶγμα ἐπαισχὲς εἶναι καὶ βλαβερὸν, κἀκείνῳ πολὺ αἴσχιον καὶ βλαβερώτερον, γυναῖκα ἔχοντι Ῥοιταίαν τὴν Ἀστιβάρα θυγατέρα, ἣν ἀκούειν (8) πολὺ καλλίω καὶ αὐτῆς εἶναι καὶ ἄλλων πολλῶν γυναικῶν. Δεῖν οὖν αὐτὸν μὴ πρὸς πολεμίους μόνον ἀνδρίζεσθαι, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὰ τοιαῦτα, ἐπειδάν τι προσπέσῃ τῇ ψυχῇ· καὶ μὴ βραχείας τέρψεως χάριν, ἣν καὶ ἐκ παλλακίδων οἷόντ ̓ ἔχειν, τὸν πολὺν ἀνιᾶσθαι χρόνον, εἰ αἴσθοιτο Ῥοιταία. Τοῦτ ̓ οὖν μεθέντι ἔφη ἄλλο τι αἰτεῖσθαι· οὐδενὸς γὰρ ἀτυχήσειν παρ ̓ αὐτῆς. Ὁ μὲν δὴ, τοιαῦτα εἰπούσης, ἐπὶ πολὺ ἥσυχος ἦν, αὖθις δ ̓ ἀσπασάμενος αὐτὴν ἀπέρχεται, καὶ ἐν πλέονι (9) ἀθυμίᾳ ἦν, πρός τε τὸν εὐνοῦχον ὠδύρετο. Τέλος δὲ γράψας εἰς διφθέραν ἐξώρκωσε τὸν εὐνοῦχον, ἐπειδὰν αὑτὸν διαχρήσηται, μηδὲν προκατειπόντα, τὴν διφθέραν ἀποδοῦναι Ζαριναίᾳ. Ἐγέγραπτο δὲ, «Στρυαγγαῖος Ζαριναίᾳ λέγει τάδε· Ἐγὼ μέν σε ἔσωσά τε καὶ τῶν νὺν παρόντων ἀγαθῶν αἴτιος γέγονα· σὺ δέ με ἀπέκτεινας καὶ πάντων ἀνόνητον πεποίηκας. Εἰ μὲν οὖν σοι ταῦτα πέπρακται δικαίως, σύ τε (10) πάντων τύχοις τῶν ἀγαθῶν καὶ εἴης μακαρία· εἰ δὲ ἀδίκως, σύ τε τοῦ αὐτοῦ πάθους ἐμοὶ πεῖραν λάβοις· σὺ γάρ (11) μοι παρῄνεσας τοιοῦτον γενέσθαι.» Ταῦτα γράψας ὑπὸ τῷ προσκεφαλαίῳ τίθησι, καὶ εἰς ᾅδου ἀπιὼν ἀνδρείως τὸ ξίφος ᾔτει. Ὁ δὲ εὐνοῦχος****. [Λείπουσι δύο σελίδες.]", "translation": " Post Marmaris Sacarum regis caedem Stryangaeus, qui jam pridem Zarinaeae amore secretius flagrabat, tunc muito magis exarsit, neque secius Zarinaea Stryangaei amore capta erat. Igitur quum Stryangaeus haud procul ab urbe Roxanace esset, in qua Sacarum regia erat, Zarinaea obviam progressa eum maxima hilaritate excepit, atque in conspectu omnium exosculata in currum illius transcendit. Ita ambo inter se colloquentes palatium introierunt. Sed et cunctas Stryangaei copias Zarinaea excepit splendidissime. Inde in aedes sibi paratas Stryangaeus ob Zarinaeae amorem identidem suspirans se recepit. Qui quum amoris impotentia vinceretur, eunucho cuidam, omnium, quos secum habebat, fidelissimo, rem aperit. Ille confirmato Stryangaeo suadet, abjecta ut omni verecundia ipsi Zarinaeae amoris vim fateatur. Itaque Stryangaeus eunuchi bortatu extemplo ad Zarinaeam se contulit; a qua benigne exceptus, post multas cunctationes ac suspiria, colore vultus subinde commutato, tandem confirmatus Zarinaeae exponit, se illius amore ac cupidine penitus deperire. Sed Zarinaea leni quadam ac miti repulsa quum sibi damnosum id ac turpe facinus fore respondit, tum longe ipsi probrosius ac periculosius, qui Rhoetaeam Astibarae filiam in matrimonio haberet, mulierem, ut auditu acceperit, multo omnium pulcherrimam; porrom ipsu non ub bello solum adversus hostem, sed etiam contra ejusmodi cupiditates obfirmato animo esse debere, neque voluptatis brevissimae causa, quae velex pellicibus percipi posset, in diuturnas ruere calamitates, si quidem id senserit Rhoetaea; proinde orare, ut, hoc seposito, quidvis aliud posceret, nullius enim rei repulsam laturum. Hoc Stryangaeus responso accepto quum diu tacitus mansisset, tandem reginam osculatus discessit et longe majori, quam antea, aegritudine perculsus, coram eunucho gemitus edere coepit. Postremo literis ad Zarinaea in membrana exaratis, eunuchum sacramento adegit, postquam se interfcerit, extemplo Zarinaeae literas redditurum priusquam de ejus morte palam faciat. Nimirum literae erant ejusmodi: «Stryangaeus Zarinaeae S. Ego te quum servaverim ac praesentis felicitatis tuae auctor fuerim, a te sum neci datus, nec collata in te beneficia quicquam mihi profuere. Quodsi id tuum facinus ab omni culpa abest, in summa felicitate aevum degas; sin culpa haud vacas, opto, eundem ut affectum, quem ego, experiare; quandoquidem tu me, ut ejusmodi essem, cohortata es.» His literis sub pulvino collocatis, Stryangaeus forti animo e vita discessurus gladium poposcit. Sed eunuchus*** [Excidit folium.] ", "commentary": "12. Cod. Turon. Fol. 228, 28 r. — 228, 32 vso. Post Artaeum, de quo in fr. Antecedente sermo erat, apud Medos rgnavit per annos viginti duos Artynas, cui deinde successit Astibaras. Sub hoc quum a Medis Parthi ad Sacas defecissent, bellum inter Sacas Medosque conflatum est. Committitur proelium. Inter proeliantes eminet Sacis mulier, Marmarae regis uxor, venustissima. Vulneratam Stryangaeus, Medorum regis gener, insequitur, attingit, de equo deturbat, at perecibus ejus motus incolumem dimittit. Paullo post Stryangaeus a Marmara captus destinatur supplicio. Deprecatur pro eo Zarina. Non obtemperante Marmara, caede mariti redimit salutem servatoris sui; cum Medis pangit foedus amicitiae, regnumque iis tradit. Sequuntur quae nostro loco legimus. Antecedentia delibavi e Diodoro 11, 34; Anonymo De claris mulierib. c. 2, Demetrio De elocut. § 218, Tzetze Hist. XII, 824. Qui omnes laudant Ctesiam (fr. 25–28), quem. Nicolaus quoque sequitur. — 1. Στρυαγγαῖος]sic etiam Anonym. De mul. l. l., nisi quod codex ibi pro Στρυαυγαίου exhibet τοῦ ἀγγαίου; Demetrius l. l.: Στρυάγλιος, Tzetzes l. l.: Στυάλιος. — 2. Μαρμάρεω]Μερμέρου Anonymus. Deinde Σακῶν Valesius scripsit pro Θρᾳκῶν, quod codex praebet. — 3. Ζαριναίας]sic etiam Anonymus; Ζαρίναν dicit Diodorus. — 4. Ῥωξανάκης]Cf. Stephan. Byz.: Ῥοξονοκαία,· πόλις· τὸ ἐθνικὸν Ῥοξονοκαῖος καὶ Ῥοξονοκαιάτης καὶ Ῥοξονοκαιανός. Aliunde de urbe non constat. Articulum ante ἀνὴρ addidit Coray. — 5. μετενέβη] Malim cum Bremio μετανέβη. — 6. ἐνὶ]sic cod.; εἰς editt. — 7. συνείποντό οἱ. Ὁ δὲ βαρρ.]σ. οἶα δὲ θ. Codex; ὁ δὲ οἶα δὴ editt.; οἶα δὴ ejici voluit Coray. — 8. ἀκούειν]Vail.; ἀκούει cod. — 9. πλέονι]cod., πλείονι editt. — 10. σύτε]Coray.: σὺ δὲ cod. Mox εἴης Coray. Pro lect. Cod ἦς. Cf. Demetrius De elocut. l. l.: Ἐρασθεὶς τῆς γυναικὸς, ἀπετύγχανεν· ἐδέδοκτο μὲν αὐτῷ ἀποκαρτερεῖν· γράφει δὲ πρότερον ἐπιστολὴν τῇ γυναικὶ μεμφόμενος τοιάνδε· «Ἐγὼ μὲν σὲ ἔσωσα, καὶ σὺ μὲν δι ̓ ἐμὲ ἐσώθης· ἐγὼ δὲ διὰ σὲ ἀπωλόμην.» — 11. σὺ γὰρ κτλ.] Sic locum adornavit Coray. Codex: ἀλλὰ γάρ μοι παρῄνεσας τοιοῦτον γενέσθαι. Ταῦτα γράψας ὑπὸ τῷ προσκ. Τίθησι, εἰς ᾄδου ἀπιὼν ἀνδρείως, σὺ γάρ μοι παρῄνεσας τοιοῦτον γενέσθαι, καὶ τὸ ξίφος ᾔτει.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.lib_i_et_ii:12", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:12" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΒΙΒΛ. Α’, Β’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "364", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "12", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Suidas v. ὠμή:", "text": "«Δέδοικα μὴ δόξῃς ὠμή τις εἶναι δεινῶς οὕτω τιμωρουμένη,» Νικόλαος Δαμ. Φησι.", "translation": " «Vereor ne videaris crudelis esse, quae tam atrox supplicium sumas.» Verba sunt Nicolai Damasceni. ", "commentary": "Quae e Suida subjecimus eunuchi berba sunt ad Zarinaeam, monente valesio.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.lib_i_et_ii:12", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:12" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΒΙΒΛ. Α’, Β’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "365", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "13", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Etym. M. P. 180, 43:", "text": "Ἀχαιμένης, ὁ ἥρως, ἀφ ̓ οὗ καὶ οἱ Πέρσαι Ἀχαιμενίδαι· γέγονεν υἱὸς Περσέως· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τοῦ εἶναι τὸν προπάτορα αὐτοῦ ἀπὸ τῆς Ἀχαίας. Οὕτω Νικόλαος ἐν δευτέρῳ τῶν Ἱστοριῶν.", "translation": " Achaemenes heros a quo Persae Achaemenidae dicti, filius fuit Persei (Persoe). Nomen vero inde accepit, quod (Perseus) avus Achaemenis ex Achaia oriundus erat. Ita Nicolaus Historium libro secundo. ", "commentary": "13. Quae h. l. leguntur Nicolaus in Medorum historiis, nescio quo ejus loco, attulisse putandus est. Ex Ctesia vix fluxerint, sed ex graecissante logographo, ex Hellanico, suspicor, assumpta sunt. Achaiam, Persei Acrisio nati patriam, intellige Ἄργος Ἀχαῖκόν. Ceterum Persel filius apud reliquos scriptores (Herodot. VII, 61, Apollodor. II, 4, 5; Tzetzes ad Lycophr. 838 etc.) non Περσεὺς, sed Πέρσης dicitur, excepto loco Hellanici apud Stephan. Byz., ubi: Ἀρταῖα, Περσικὴ χώρα, ἣν ἐπόλισε Περσεὺς, ὁ Περσέως καὶ Ἀνδρομέδας. Sed fortasse utroque loco scriba peccavit. De Achaemene ut Cyri avo regiaeque Persarum stirpis auctore, ex Herodoto VII, 11. I, 122 constat; de Achaemene Persae filio nihil reperi praeter locum memorabilem schol. Ad Dionys. Perieg. 1053: Πέρσῃ (l. Περσέι) ἐξ Ἀνδρομέδας γίνεται υἱὸς, ὃν ὁ πάππος Κηφεὺς παρ ̓ ἑαυτῷ τρέφων Πέρσην ὠνόμασε, καὶ τελευτῶν αὐτῷ κατέλιπε τὴν τῶν Κηφήνων ἀφχήν. Χαλδαῖοι δὲ ἐπιθέμενοι αὐτῷ ἐξήλασαν τῆς χώρας. Ὁ δὲ τῶν Κηφήνων οὐκ ὀλίγους ἐπαγόμενος ἀπῆλθεν εἰς τὸ Ἀργείων ἔθνος, καὶ σταστάζοντας εὑρὼν προσθέμενός τε θατέροις κρατεῖ, καὶ Πέρσας ἀφ ̓ ἑαυτοῦ ὀνομάζει. Καὶ ἔσχεν υἱὸν Ἀχαιμενέα, ἀφ ̓ οὖ Ἀχαιμενίδαι οἱ Πέρσαι ἐκλήθησαν. In his vox Ἀργείων ferri nequit. Reponendum censeo Ἀρταίων. Nam Artoeorum regionem Perseum urbibus frequentasse ex Hellanico modo vidimus. Hellanici autem esse ea quae scholiasta affert colligo ex loco Stephani Byz.: Χαλδαῖοι οἱ πρότερον Κηφῆνες ... Ἑλλάνικος δέ φησιν ἐν πρώτῳ Περσικῶν οὕτω (sic cod. Vrat.; vg. ὅτι)· «Κηφέως οὐκέτι ζῶντος, στρατευσάμενοι ἐκ Βαβυλῶνος ἀνέστησαν ἐκ τῆς χώρας, καὶ τὴν Χογὴν ἔσχον (ἔχον cod. Vrat.).**οὐκέτι ἡ χώρα Κηφηνίη καλέεται οὐδὲ οἴ ἄνθρωποι οἱ ἐνοικοῦντες Κηφῆνες, ἀλλ ̓ Χαλδαῖοι.» De re aliunde non constat. Ceterum Stephani locus mutilus. Pro Χογὴν Salmasius ad Solin. p. 1226, B reponi jussit Κωχήν. Etenim Κωχὴν vicum ad Tigridem prope Seleuciam situm memorat Stephanus ex Arriani libro decimo (sc. τῶν Παρθικῶν). Postea e vico facta urbs est, quae apud citerioris aevi scriptores (Greg. Nazianz. or. 2 in Jul. p. 203, Ammian. 24, 8, cf. Eutrop. 9, 18) Κωχὴ nominatur. Cauchios campos in his regionibus memorat Plinius H. N. VI, 31. At num nomen istius vici in Hellanici narrationem inferendum sit, magnopere dubito. Malim scribere: τὴν Κηφηνίην, vel τὴν Κηφ. Γῆν. Nam mentionem Cepheniae factam esse arguunt quae sequuntur: [Ἐκ τούτου δὲ vel tale quid] οὐκέτι ἡ χώρα Κηφηνίη καλέεται. Igitur secundum Hellanicum Κηφῆνες et Ἀρταῖοι non erant ejusdem populi nomina diversa (ut ap. Herodot. VII, 61: ἐκαλέοντο, sc. οἱ Πέρσαι, ὑπὸ μὲν Ἑλλήνων Κηφῆνες, ὑπὸ μέντοι σφέων αὐτῶν καὶ τῶν περιοίκων Ἀρταῖοι), sed ita inter se juncti erant, ut Cephenes victores essent ordo optimatium et principum in Artaeorum populo. [Artaeos vero eosdem esse atque Arios (I. e. Medos, teste Herodoto VII, 62) censent viri rerum harum peritissimi Lassenius, Benfeyus, Müllerus, quos vide ap. Forbiger. Geogr. II, p. 575 not.]", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.lib_i_et_ii:13", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:13" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "365", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "14", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De insid.:", "text": "Ὅτι Ἀμφίων καὶ Ζῆθος οἱ τῆς Ἀντιόπης υἱοὶ, γεννηθέντες καθ ̓ ὁδὸν (1) ἐξετέθησαν. Λύκου δὲ τῆς βασιλείας ἐκπεσόντος, καὶ Λαίου ἤδη βασιλέως καταστάντος ὑπὸ Καδμείων, Ζῆθος καὶ Ἀμψίων ἐφοίτων ἐκ τοῦ Κιθαιρῶνος εἰς Θήβας πρὸς τὸν Λύκον καὶ τὴν μητέρα· καὶ ᾔδεσαν οἷα πάσχει καὶ ἥτις εἴη, οὐ μέντοι μόνοι ἐδύναντο ἀφικέσθαι εἰς λόγους· εἴργετο (2) γὰρ τὰ πολλὰ ὑπὸ τῆς Δίρκης. Λαίου δὲ βασιλεύοντος, ἀφικομένοις εἰς τὸν Λύκου κῆπον ἡ μήτηρ αὐτῶν Ἀντιόπη ὑδρευομένη διψῶσι τὸν γαυλὸν προσσχοῦσα πιεῖν ἔδωκεν καὶ μονωθεῖσα ὠδύρετο τὰς πάθας, προπεπυσμένη ὅτι παῖδές εἰσιν αὐτῆς, ἱκέτευέ τε ἀμφιπίπτουσα τὴν μητέρα κακῶν ἐξελέσθαι, ἐδήλωσέ τε ὅτι ταῦτα πάσχοι διὰ τὸν ἐκείνων τόκον. Οἱ δ ̓ ἐπεὶ πάντα ἔγνωσαν, ἀχθόμενοι τοῖς κακοῖς τῆς μητρὸς, Λύκον εὐθέως ἀπέκτειναν, καὶ Δίρκην καταλεύσαντες εἰς ποταμὸν ἔρριψαν, ὃς, ἀπὸ τοῦ πάθους Δίρκη καλεῖται. Λάϊος δ ̓ αὐτοῖς συνέγνω ταῦτα δράσασι, καὶ τὸν Λύκου καὶ Νυκτέως οἶκον ἔδωκεν ἀνθ ̓ ὧν ἠδίκηντο. Καὶ οὕτω μητέρα ἐρρύσαντο.", "translation": " Amphion et Zethus, quos in itinere Antiope pepererat, expositi sunt. Postea ubi Lycus regno exciderat et Laium Cadmei regem jam constituerant; Zetheus et Amphion e Cithaerone itabant ad Lyci domum, ut matrem viserent. Noverant enim quae illa esset et quae pateretur; attamen in colloquium soli cum sola venire hucusque non potuerant, quoniam inclusa utplurimum mater a Dirce detinebatur. Regnante autem Laio quum ad hortum Lyci quondam venissent, Antiope mater aquam hauriens sitellam ad bibenbendum ori sitientlum admovet, et quum sola esset, de aerumnis suis conqueritur. Nam ipsa quoque illos filios suos esse jam compererat. Atque supplex eos amplexa precabatur, ut malis istis se eximerent, et haec se perdurare dicebat, quod ipsos poperisset. Illi, re omni cognita, sortem matris aegre ferentes, Lycum confestim occidunt, atque Dircen lapidibus obrutam in fluvium conjiciunt, cui Dirces nomen a casu isto inditum. Laius vero facinus hoc condonavit, et domum Lyci Nycteique iis dedit, injurias quas passi essent dono hoc compensaturus. Atque sic illi matrem liberarunt. ", "commentary": "14. Cod. Escorial. Fol. 76, 16 vso. — 77, 1 r. DE re prae ceteris v. Apollodor. III, 5, 5; Pausan. II, 6, 4; IX, 5, 6; Hygin. Fab. 7. 8; schol. Apoll. IV, 1090; Palaephatus ap. Malalam p. 45 sqq. ed. Bonn. Nullus horum cum altero prorsus concinit. Nicolaus propius accedit ad Apollodorum. Propria habet haec: primum quod Laium jam regnasse ait, pulso Lyco. Apud Apollodorum Lycus regni anno vicesimo a Zetho et Amphione interfectus est. Deinde de ratione qua Antiope cum filiis in colloquium venerit, aliter plane narrat Apollodorus. Denique quae de nece Dirces leguntur a vulgari traditione recedunt. — 1. καθ ̓ ὁδὸν] καθοδοῦ codex. Scripsi ex usu loquendi. Quamquam erunt, qui tueantur genitivum. De re cf. Pausan. VI, 6, 6,: ὡς ἐς Θήβας (Sicyone) ἤγετο τὴν ἀπ ̓ Ἐλευθερῶν, ἐνταῦθα καθ ̓ ὁδὸν τίκτει. Apollodor. l. l.; Ῥασθίαν vicum affert Palaephatus. Ceterum primam narrationis partem ab excerptre in breve contractam esse patet. — 2. εἴργετο]εἴρητο codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iii:14", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:14" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "366", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "15", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι βασιλεύοντι τῷ Λαίῳ καὶ γήμαντι Ἐπικάστην παῖδες οὐκ ἐγίνοντο. Τούτων ἕνεκα εἰς Δελφοὺς χρησόμενος τῷ μαντείῳ ἀφίκετο. Ὁ θεὸς δὲ αὐτῷ ἔχρησε παῖδα ποιήσεσθαι (1) ὅστις αὐτὸν ἀποκτείνας τὴν μητέρα γυναῖκα ἕξει. Μετὰ δὲ τὸν χρησμὸν γίνεται τῷ Λαίῳ κόρος, ὅντινα εὐθὺς γενόμενον ἀπέθετο ἐν Κιθαιρῶνι, ὅπως ἂν φθαρείη. Βουκόλοι δὲ Πολύβου τοῦτον ἀνείλοντο· λέγεται δὲ ὁ Πόλυβος Ἑρμοῦ εἶναι· ὃν ἐφευρόντες ἀπεκόμισαν τῷ δεσπότῃ. Ὁ δὲ λαβὼν ἔτρεφεν ὡς ἂν αὐτοῦ γενόμενον, Οἰδίπουν ὀνομάσας· ᾤδει γὰρ τοὺς πόδας ὑπὸ σπαγράνων (2). Περιιόντι δὲ τῷ χρόνῳ ἐπεὶ ἀνὴρ ἐγένετο, ἐπὶ ζήτησιν ἵππων εἰς Ὀρχομενὸν ἀφικνεῖται τῆς Βοιωτίας, καί πως αὐτῶ Λάϊος ἀπαντᾷ, θεωρὸς εἰς Δελφοὺς βκδίζων μετὰ τῆς γυναικὸς Ἐπικάστης. Ὁ δὲ κήρυξ, ὅστις συνῆν αὐτοῖς, ἐκέλευσε προϊὼν τὸν Οἰδίπουν εἶξαι τῷ βασιλεῖ τῆς ὁδοῦ. Ὁ δὲ ὑπὸ μεγαλοφροσύνης τῷ ξίφει πλήξας αὐτὸν καὶ Λάϊον ἐπιβοηθοῦντα ἀπέκτεινε, τῆς δὲ γυναικὸς οὐχ ἥψατο. Ταῦτα δὲ πράξας ἀνέφυγεν εἰς τὸ ὄρος καὶ ἐν τῇ ὕλῃ ἀφανὴς ἐγένετο. Ἐπικάστη δὲ ὀλίγον ὕστερον, ἀφικομένων τῶν θεραπόντων, ἐζήτει τὸν φονέα τοῦ Λαίου· ἐπεὶ δὲ οὐχ εὑρίσκετο, θάψασα αὐτόθι ἐν Λαφυστίῳ Λάϊόν τε καὶ τὸν κήρυκα, ἵναπερ καὶ ἀπέθανον, ἐπανῆλθεν εἰς Θήβας. Ὁ δὲ Οἰδίπους ἐκ τοῦ Ὀρχομενοῦ εἰς Κόρινθον παρὰ Πόλυβον ἀφίκετο, καὶ τὰς ἡμιόνους τοῦ Λαίου, ἤλαυνε γὰρ καὶ ταύτας, ἀγαγὼν Πολύβῳ ἔδωκεν, καὶ λευκαδί (3) συνῆν, καὶ ὡς πάλαι πατέρα αὐτὸν ἐνόμιζεν.", "translation": " Lalo regi ex Epicaste uxore non nascebantur liberi. Propterea Delphos ut oraculum consuleret est profectus. Respondit vero deus fore ei filium, qui ipsum interfecturus deinde et matrem suam uxorem habiturus sit. Atque post dei responsum nascitur Laio puer, quem vix editum exposuit in Cithaerone monte, ut ihi periret. At bubulci Polybi, quem Mercurii filium perhibent, sustulerunt eum et repertum infantem attulerunt ad dominum, qui, quasi lpso genitus esset, eum nutrivit, Oedipumque vocavit quod pedes fasciarum involucris tumentes habebat. Labente tempore ubi vir evaserat, ad equos quacrendos Orchomenum, quae in Boeotia urbs est, profectus est; ac forte obviam ei fit Laius, qui ad Delphlcum oraculum una cum Epicaste uxore contendebat. Praeco, qui cum iis erat, progrediens Oedipum de via cedere jubet. Ille vero qua erat animi superbia, gladio feriens praeconem et auxiliantem ei Laium occidit, a muliere autem manum abstinuit. Quibus peractis in montem aufugit, ubi silva absconditus conspici amplius non poterat. Epicaste vero paullo post, ubi amuli advenerant, quaeri jubet Laii percussorem, et quum ille reperiri non posset, Laium et praeconem eo ipso loco quo ceciderant in Laphystio sepelivit Thebasque est reversa. Oedipus vero Orchomeno Corinthum rediit atque mulas Laii (nam has quoque agebat) Polybo tradidit et cum Leucade versabatur et sicuti antea Polybum patrem suum esse opihabatur. ", "commentary": "15. Cod. Escorial. Fol. 77, 1-23 R. Quo notior est Oedipus tragicorum, tanto pauciora de priscis fabulae rationibus comperta habemus. Quare nostra narratio, quae a decantata illa longe recedit, admodum memorabilis est. Equidem et haec sicuti alia plurima, quae de mythicis Graeciae temporibus apud Nicolaum leguntur, ex Hellanico, quem in multis narrationes usu sancitas deseruisse novimus, petita esse suspicor. Logographus sua hauserit vel ex Minyade poesi, vel ex Chersiae Orchomenii carminibus, vel e Callippi Corinthii De Orchomeniis libro. Certe Minyarum fabulam nostra narratione exprimi dubium non est. Spondet hoc tum Orchomeni tum loci mentio, quo Laium Oedipus occiderit. Etenim quum vulgo in Σχιστῇ, quae Daulidem inter et Delphos est, vel uti Aeschylus dixerat, apud Potnias (v. schol. ad Sophocl. O. R. 733. Müller. Min. 37) res accidisse perhibeatur, Noster Oedipum Laio obviam factum esse dicit ad Laphystium montem, qui inter Orchomenum et Lebadeam est paucis stadiis a Lebadea distans. Ibi vero locorum est Hercyna, fons Cereris Orcinae et ad inferos descensus Trophonius et cultus Jovis Laphystii, qui quasi cardo est fabularum praecipuarum, quas apud Minyas viguisse scimus (v. Müller. Min. passim et Eunenid. p. 139. 144). Sponte intelligitur quam praeclare haec scena facinori Oedipi sit a accommodata. Verho etiam moneo uxorem Laii dic Epicasten, uti apud Homerum est (od. XI, 271). Idem nomen etiam in Lebadensium cultu occurrit. Nam Epicasten matrem Τροφωνίου σκοτίου fuisse Charax refert ap. Schol Arist. Nub. 508. — 1. ποιήσεσθαι]ποιήσασθαι codex. Mox pro ἀπέθετο codex: ἀπέθοντο, et pro γενόμενον habet γενομένου. — 2. σπαργάνων]Cf. Schol ad Eur. Phoen. 26: Οἱ δὲ ἀπὸ τῶν σπαργάνων φασὶν αὐτὸν ἐξῳδηκέναι ἐκ ταυτομάτου τὼ πόδε. — 3. λευκαδί] sic codex. Num Λευκάδι? Id nomen muliebre e Caylo in Recueil, vol. II, tab. 52, 2 affertur in Steph. Thes. An καὶ τὰ σκεύη ἃ συνῆν, seu τὰ ποικίλα ἃ συνῆν ἄρματα? An καὶ διετέλει συνὼν, conjecit doctissimus noster Piccolo.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iii:15", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:15" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "367", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "16", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "**εἴτε Βελλεροφόντης, εἴτε τὸ θηρίον ἀποθάνοι. Κτείνει δ ̓ οὖν τὴν Χίμαιραν ὁ Βελλεροφόντης, καὶ τὴν Λυκίαν ἐλευθεροῖ τῶν φόβων. Ἀγασθεὶς δ ̓ αὐτοῦ τὸ γενναῖον Ἀμφιάναξ, τήν τε θυγατέρα ἔδωκε καὶ [τὴν] βασιλείαν ἔχειν. Μετὰ δὲ ταῦτα, Σθενεβοίας ἀπαγξαμένης, ἀνάπυστος ὁ ἔρως ἐγένετο, καὶ ἡ Βελλεροφόντου δικαιοσύνη· καὶ ὁ Προῖτος αὐτῷ ὑπέχειν δίκας ἕτοιμος ἦν.", "translation": " .. seu Bellerophon, seu Chimaera intereat, lucro cessurum ratus. Sed quum Bellerophon Chimaeram confecisset, ac maximo metu Lyciam liberasset, fortitudinem juvenis miratus Anphianax, et filiam et regnum dotis nomine ei tradidit. Nec multo post, quum Sthenoboea laqueo sibi fauces fregisset, et nefarius amor mulieris et Bellerophontis innocentia detecta est; quin etlam Proetus ipsi satisfacere erat paratus. ", "commentary": "16. Cod. Turon. Fol. 229, 1-6 r. Primam narrationis partem supplere licet e Diodori Exc. De insid. fr. 1, nisi quod ibi lobates dicitur, qui nostro fragm. Est Amphianax. Quae nominis diversitas etiam apud alios occurrit.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iii:16", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:16" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "367", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "17", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De insid.:", "text": "Ὅτι ἐπὶ Περσέως (1) ταῦτα ἐγένετο. Τάνταλος ὁ Τμώλου, ἀφ ̓ οὗ τὸ ὄρος ὁ Τμῶλος ἐν Λυδίᾳ καλεῖται, πόλεμον ἔχων πρὸς Ἶλον τὸν Τρῶα Φρυγῶν βασιλέα, ἡττηθεὶς μάχῃ ἐκλείπει τὴν χώραν (2)· μέλλων δὲ εἰς Πελοπόννησον ἐξοικίζεσθαι, αὐτὸ μὲν ὑπὸ γήρως ἐν Λυδίᾳ ἔμεινεν, τὸν υἱὸν δὲ Πέλοπα σὺν στρατῷ ἔπεμψεν εἰς τὴν γῆν. Ὁ δὲ ἐπεὶ ἀφίκετο [ὑπὸ] πολλῷ (3) πλούτῳ τὴν ἀδελφὴν Νιόβην ἄγων, ὁρμηθεὶς τὸ τελευταῖον ἐκ Σιπύλου, ταύτην μὲν ἔδωκεν Ἀμφίονι τῷ Θηβαίῳ, αὐτὸς δὲ τῆς Πελοποννήσου ἦλθεν εἰς Πίσαν, ἔνθα ἐβασίλευσεν Οἰνόμαος θυγατέρα ἔχων Ἱπποδάμειαν, ἣν ἄλλοι τε ἐμνῶντο καὶ δὴ καὶ Μυρτίλος ὁ Ὑπεροχίδου (4), συγγενὴς Οἰνομάου. Ταύτης ὁ πατὴρ ἐρῶν οὐδενὶ ἤθελε καταινεῖν πρὸς γάμον· ἡ δ ̓ ἀναινομένη ἔφευγε (5) τὸν πατέρα. Ὡς δὲ ἦλθεν εἰς Πίσαν ὁ Πέλοψ ὑπὸ πολλῷ στρατῷ, πέμψας Μυρτίλον Οἰνόμαος (6) πρὸς αὐτὸν, ἐπυνθάνετο, ὅτου χάριν ἀφίκοιτο· προσεδόκε δὲ μνηστῆρα αὐτὸν γενέσθαι τῆς θυγατρός. Ὁ δὲ ἀπεκρίνατο πρὸς τὸν Μυρτίλον, ὅτι τὴν χώραν οἰκήσων. Καὶ ὁ Μυρτίλος εἶπεν ὅτι οὐκ εὐπετὲς εἴη ἄκοντος Οἰνομάου· αὐτὸς μέντοι δύνασθαι ἀντ ̓ ἐκείνου πρᾶξαι, εἰ ὑπόσχοιτο Οἰνομάου κρατήσας δώσειν αὐτῷ πρὸς γάμον τὴν ἐκείνου θυγατέρα. Ὁ δ ̓ ὑπέσχετο καὶ ὤμοσε ταῦτα ποιήσειν. Μετὰ ταῦτα ἔρχεται πρὸς Οἰνόμαον ὁ Μυρτίλος, καὶ τὰ παρὰ Πέλοπο διηγήσατο· ὁ δὲ τὸν στρατὸν ἀλίσας καὶ αὐτὸς ὁπλισθεὶς ἐξῆλθεν εἰς μάχην ἐκβαλεῖν Πέλοπα χρῄζων ἀπὸ τῆς χώρας. Ὁ δὲ αὐτῷ ὑπαντιάζει μετὰ τῶν ἑπομένων, καὶ ἀρχομένης τῆς μάχης, ὁ Μυρτίλος παραιβάτης ὢν ἐπὶ τοῦ ἅρματος, πλήξας ξίφει τὸν Οἰνόμαον ἀπὸ τοῦ δίφρου (7) κατέβαλε, καὶ ταῦτα πράξας πρὸς Πέλοπα ἀπεχώρησεν. Πεσόντος δὲ Οἰνομάου, ὁ στρατὸς διεσκεδάσθη, καὶ ἄλλοι ἄλλῃ ἔφευγον. Ὁ δὲ Πέλοψ, καθ ̓ ἡσυχίαν εἰς Πίσαν ἐλάσας, ἐκείνην κατέσχε καὶ τὴν Οἰνομάου πᾶσαν ἀρχήν. Ὕστερον δὲ Ἱπποδάμειαν γῆμαι θέλων, τὸν Μυρτίλον, διά τε τοῦτο καὶ Ἱπποδαμείᾳ χαριζόμενος δεομένῃ τιμωρήσασθαι τὸν φονέα τοῦ πατρὸς, ἀγαγὼν εἰς πέλαγος ἐπόντωσεν, καὶ μετὰ ταῦτα ἔγημε (3) τὴν Ἱπποδάμειαν.", "translation": " Sub Perseo evenerunt haec. Tantalus, Tmoli, a quo Tmolus mons Lydiae nomen habet, filius, ab Ilo Trojano Phrygum rege proelio victus, relicta patria in Peloponnesum sedes transferre instituit; et quum ipse senio manere in Lydia cogeretur, Pelopem filium cum exercitu illuc ablegavit. Is vero cum multis opibus Nioben sororem secum ducens, ubi demum a Siplyo profectus esset, hanc quidem Amphioni Thebano elocavit, ipse autem in Pisae regionem Peloponnesiacam venit, ubi Oenomaus regnabat, pater Hippodamiae, cujus nuptias ambiebant tum alii tum vero etiam Myrtilus, Hyperochidae filius, Oenomai cognatus. At quum ipse pater filiam deperiret, nemini eam in matrimonium despondere volebat. Quamquam Hippodamia aversata patris amorem defugiebat. Jam ubi ad Pisam Pelops magno cum exercitu accessit, misso Myrtilo Oenomaus ex eo quaesivit quonam veniret consilio; exspectabat eum nuptias ambiturum filiae. Verum Pelops respondit adesse se ut terram hanc inhabitaret. Tum Myrtilus haud facile hoc fieri posse invito Oenomao, ipsum tamen pro pelope rem effecturum esse dicit, siquidem polliceretur se, victo Oenomao, filiam ejus in matrimonium ipsi daturum. Promisit ille et juravit ita se facturum esse. Post haec Myrtilus ad Oenomaum reversus de consilio Pelopis certiorem facit. Rex, collecto exercitu, armis se instruxit et ad proelium exiit, quo Pelopem regione expelleret. Ille, sua stipatus caterva, contra progreditur. Sed vix ad manus ventum est, quum Myrtilus ex eodem cum Oenomao curru pugnans, gladio hunc ferit, de sede deturbat, et ad Pelopem transit. Sic caeso Oenomao, exercitus universus dissipari, et alii alio aufugere. Pelops igitur nemine prohibente Pisam ingressus et reliqua Oenomai ditione potitus est. Postea autem quum Hippodamiam uxorem ducere cuperet, tum hanc ob causam tum ut gratificaretur Hippodamiae caedem patris ulturae, Myrtilum ad mare abductum demersit, et deinde connubio sibi junxit Hippodamiam. ", "commentary": "17. Cod. Escorial. Fol. 77, 33 r. — 77, 22 vso. Haec quoque a vulgo fabularum differunt. — 1. Ἐπὶ Περσέως τ. ε.] Hinc colligis auctorem tempora rerum Peloponnesiacarum ad seriem regum Argivorum revocasse, vel Pelei historiam n. l. narratam propterea afferri, ut historiam de Argivo Pelopidarum regno introduceret. Pro Τρῶα fort. Scr. Τρωός. — 2. Aliter Pausanias II, 22, 2: οὐδὲ ἀνάγκη συνέπεσεν ἐκ τῆς Σιπύλου φυγεῖν αὐτὸν (Τάνταλον), ὡς Πέλοπα ἐπέλαβεν ὕστερον, ἐλαύνοντος Ἴλου τοῦ Φρυγὸς ἐπ ̓ αὐτὸν στρατιᾷ. Cf. Tamen V, 13, 7. — 3. ὑπὸ] vocem supplevi. — 4 Ὑπεροχίδου ὑπερχίδου codex. Vulgo Myrtilus filius est Mercurii. Jove natum dicit schol. Eur. Or. 1002. Quod reposui nomen occurrit inter Elenses heroes ap. Homer. II. Λ, 672, ubi Ὑπειροχίδης dicitur Itymoneus Elensis a Nestore occisus. Ceterum cum nostris componendus est Tzetzes ad Lycophr. 149, ubi Oenomaus Hyperochi et Steropes filius dicitur. Myrtili nomen in codice scribitur bis Μυρτίλος sicuti debet, semel Μύρτιλος, ter Μυρτῖλος. — 5, ἔφευγε] ἔφυγε codex. De Oeuomao filiam deperiente cum Nostro faciunt Tzetzes ad Lyc. 156, Hygin. fab. 263, Lucian. Charidem. c. 19. — 6. Οἰνόμαος]οἰνόμενος codex; idem paullo ante Πέλωψ, et mox προσέδωκα pro προσεδόκα. — 7. δίφρου]δήφρου cod. — 8. ἔγημε]ἔγειμε codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iii:17", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:17" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "368", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "18", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι οἱ Ἀργοναῦται πλέοντες ἐπὶ Κόλχους, ἐπεὶ ἐγένοντο ἐν Λήμνῳ ὑπὸ γυναικῶν τότε οἰκουμένῃ, ἧς Ὑψιπύλη ἐβασίλευεν (οἱ δὲ ἄνδρες (1) ἤδη κατέλιπον τὰς γυναῖκας ὑπὸ ζηλοτυπίας, ὅτι ταῖς Θρῄσσαις ἐμίγνυντο καταλιμπάνοντες ταύτας), ἔρχεται εἰς λόγους Ἰάσονι Ὑψιπύλη· καὶ δῶρα δοῦσα ἔπεισεν αὑτῇ (2) συγκοιμηθῆναι, καὶ τοὺς ἄλλους πεῖσαι ταῖς λοιπαῖς συνευνᾶσθαι, ὡς ἂν ἐγγεννήσειαν παῖδας ἐξ αὐτῶν. Ὁ δὲ ἐπείσθη, καὶ συγγίνονται ταῖς Λημνίαις οἱ Ἀργοναῦται· καὶ ἡ Ὑψιπύλη παῖδα ἔσχεν Εὔνεον (3). Καὶ μείναντες ὀλίγον χρόνον, πάλιν ᾤχοντο.", "translation": " Quum Argonautae, qui Colchos navigabant, ad insulam Lemnum venissent, quam tum mulieres habitabant, (nam que viri tum jam interfecti erant ab uxoribus prae invidia, quod spretis iliis cum Thressis rem haberent,) Hypsipyla, Lemniarum regina, oblatis lasoni muneribus persuasit, secum ut concumberet, sociosque hortaretur, ut cum ceteris cubare quoque vellent, quo ex eorum satu soboles nasceretur. Quod quum Iason praestitisset, Argonautae cum Lemniis mulieribus rem habuere, et aliquamdiu in insula commorati, postea vela fecere. Hypsipyla vero puerum peperit, nomine Euneum. ", "commentary": "18. Cod. Turon. Fol. 229, 7 — 14 r. — 1. οἴ δὲ ἄνδρες ... ταύτας]Verba hiulca et corrupta sunt. Coragus: «Οὐ συνᾴδει τὰ λεγόμενα τοῖς παρὰ τῷ Ἀπολλοδώρῳ (Α’, θ’)μεμυθολογημένοις περὶ τῶν Λημνίων γυναικῶν. Ἐνδέχεται τοίνυν ἐξ ἑτέρων μυθογράρων αὐτὰ παραλαβεῖν τὸν Νικόλαον· ... ἐνδέχεται δὲ καὶ τὴν γραφὴν ἡμαρτῆσθαι τοῖς ὕστερον, ὧδέ πως ἔχουσαν τέως· Τοὺς δὲ ἄνδρας ἤδη κατέκτειναν (ἢ κατέλυσαν) αἱ γυναῖκες ὑπὸ ζηλοτυπίας.» — 2. αὐτῇ]Val.; αὐτῷ cod. — 3. Εὔνεον]Val., εὔναιον codex. V. II. Η’, 468, et plura apud Muller. Min. 304.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iii:18", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:18" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "368", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "19", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De insid.:", "text": "Ὅτι Λάρισσα ὑπὸ Πιάσου τοῦ πατρὸς ἐρασθεῖσα καὶ βιασθεῖσα καὶ βαρέως φέρουσα τὸ πάθος, τῶν τινὰς οἰκετῶν προσποιησαμένη, τὸν πατέρα κεκυφότα εἰς πίθον οἴνου ὤσασα ἐπὶ κεφαλῆς ἀπέκτεινεν.", "translation": " Larissae Piasus pater, amore ejus flagrans, vim intulerat. Illa casum aegre gerens, assumptis famulis nonnullis, patrem, dum in dolium vini plenum pronus spectat, in caput ejus trudens injecit atque sic interfecit. ", "commentary": "19. Cod. Escorial. Fol. 77, 28-25 vso. Codex: Λάρισα. Eandem rem sic narrat Strabo XIII, p. 621: Ἐν δὲ τῇ Φρικωνίδι Λαρίσσᾳ (quae a Cume distat stadiis 70) τετιμῆσθαι λέγεται Πίασος; ὅν φασιν ἄρχοντα Πελασγῶν ἐρασθῆναι τῇς θυγατρὸς Λαρίσσης· βιασάμενον δ ̓ αὐτὴν, τῖσαι τῆς ὕβρεως δίκην· κύψαντα γὰρ εἰς πίθον οἴνου καταμαθοῦσαν, τῶν σκελῶν λαβομένην ἐξᾶραι, καὶ καθεῖναι αὐτὸν εἰς τὸν πίθον. Ex his igitur videtur liquere de eadem Larissa etiam apud Nieelaum sermonem esse. Nihilominus Thessalicam potius Larissam intelligendam esse puto. Etenim apud Suidam leguntur haec: Ἀθέμιστα, ἄδικα. Ἀθέμιστος, ἄνομος. Λέγεται δὲ καὶ ἄθεσμος, ὁ παράνομος· «Ἠράσθη Πίασος Θετταλὸς Λαρίσσης τῆς ἑαυτοῦ θυγατρὸς ἔρωτα ἄθεσμόν τε καὶ δυστυχῆ.» Quae uti alia multa Suidas ex Nicolao execripsisse, atque ipsissima ejus verba exhibere videtur. Cf. Etiam Parthenius Amat. 38: Διαφόρως δὲ ἱστορεῖται περὶ Κυζίκου τοῦ Αἰνέου· οἱ μὲν γὰρ αὐτὸν ἔφασαν ἁρμοσάμενον Λάρισσαν τὴν Πιάσου, ᾗ ὁ πατὴρ ἐμίγη πρὸ γάμου, μαχόμενον ἀποθανεῖν, τινὲς δὲ προσφάτως γήμαντα Κλείτην συμβαλεῖν δι ̓ ἄγνοιαν τοῖς μετὰ Ἰάσονος ἐπὶ Ἀργοῦς πλέουσι. Schol. Apollon. Rh. I, 1063: Ὁ μὲν Ἀπολλώνιος νεόγαμον τὸν Κύζικον καὶ ἄπαιδα (τεθνηκέναι) ἱστορεῖ· τὴν δὲ Κλείτην (γαμετὴν em. Meinek. Euphor. p. 60) οὐ Μέροπος λέγει θυγατέρα, Θρῆσσαν (Λάρισσαν em. M.) δὲ τὴν Πιάσου· οὐδὲ παθεῖν τι ἐπὶ τῷ τοῦ ἀνδρὸς θανάτῳ, ἀπαχθῆναι δὲ οἴκαδε ὑπὸ τοῦ πατρός. Ex his de patria quidem Larissae nihil docemur; verum probabili admodum ratione inde colligimus, Nicolaum de Larissa Thessala in narratione de Argonautis dixisse, unumque fuisse eorum, qui uxorem Cyzici ab Argonautis interfecti non Clyten, sed Larissam fuisse tradiderunt. Clyte suspendio vitam finiisse dicitur (v. Apollon. Rh. I, 1065). Idem etiam de Larissa narratum esse suspicor, quamquam aliter statuit Euphorio. Certe ejusmodi fabulam facillime suppeditahat Thessaliae Λάρισσα Κρεμαστή, ὑπὸ τινῶν δὲ Πελασγία λεγομένη, urbs regionis εὐύδρου καὶ ἀμπελοφύτου (Strabo IX, p. 440). Quod denique Piasum (i. e. πιαρὸν) attinet, heros ille optime cadit in quamvis Larissam, quae pingui fertilique planitiei immineret. Hanc enim pingnis agri notionem Piasi nomine innui optime monet Muller. Min. p. 126, idque ipse etiam Strabo sensisse videri possit, qui iis quae de Piaso modo adscripsimus, praemittit haecce: Ἴδιον δέ τι τοῖς Λαρισσαίοις συνέβη, τοῖς Καῦστρινοῖς καὶ τοῖς Φρικωνεῦσι καὶ τρίτοις τοῖς ἐν Θετταλίᾳ· ἄπαντες γὰρ ποταμόχωστον τὴν χώραν ἔσχον, οἱ μὲν ὑπὸ τοῦ Καῦστρίου, οἱ δὲ ὑπὸ τοῦ Ἑρμοῦ, οἱ δ ̓ ὑπὸ τοῦ Πηνειοῦ.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iii:19", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:19" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "369", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "20", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι μετὰ τοὺς γάμους Ἡρακλῆς, εἴτε χολῆς ζεσάσης, εἴτε ἄλλῳ τρόπῳ παραφρονήσας καὶ μανεὶς, κτείνει μὲν δύο τῶν Ἰφικλέους παίδων· τὸν γὰρ πρεσβύτατον Ἰόλαον ὁ πατὴρ ἐξήρπασε· κτείνει δὲ τοὺς Μεγάρας υἱεῖς, ὧν τὸν νεώτατον, ἐπιμαστίδιον ὄντα, ἀποσπάσας βίᾳ τῆς μητρὸς, ὀλίγου ἐδέησε Μεγάραν ἀποκτεῖναι ἀντεχομένην τοῦ παιδὸς, εἰ μὴ καὶ ταύτην ἐρρύσατο ἐπελθὼν Ἰφικλῆς. Μετ ̓ οὐ πολὺ δὲ ταῦτα δράσας, ἔννους ἐγένετο καὶ ἐσωφρόνισεν, ἐκλιπεῖν τε διενοεῖτο τὰς Θήβας, ἀχθόμενος ἐπὶ τῇ συμφορᾷ. Ἰφικλῆς δὲ καὶ Λικύμνιος παρεκάλουν αὐτὸν ἀπενιαυτίσαντα, ὡς νόμος ἐστὶν, ἔξω, καὶ καθηράμενον ἐπανελθεῖν εἰς Θήβας, καὶ οἰκεῖν. Ὡς δ ̓ οὐκ ἔπειθον καὶ αὐτοὶ συνεξώρμησαν. Μεγάρα δὲ καὶ αὐτὴ συνεξώρμα, τῆς μητρὸς κωλυούσης (1), τοῦ δὲ πατρὸς συνεπαινοῦντος Κρέοντος. Εὐρυσθεὺς δὲ ὁ Σθενέλου τοῦ Περσέως, αἰσθόμενος τὰ καταλαβόντα Ἡρακλέα, μετεπέμπετο αὐτὸν εἰς Τίρυνθα· ὁ δὲ, εἰς νοῦν βαλόμενος τὸ Ἀμφιτρύωνι χρησθὲν, ὅτι χρεὼν εἴη πείθεσθαι Εὐρυσθεῖ, καὶ ἐσαῦθις μέγα ἕξειν κλέος, ἐναγόντων (2) ἅμα Λικυμνίου καὶ Ἀλκμήνης κατὰ τὴν συγγένειαν, ὥρμησεν εἰς Τίρυνθα μετὰ πάντων. Καὶ ἐπεὶ ἀφίκοντο, Εὐρυσθεὺς Λικυμνίῳ μὲν καὶ Ἰφικλεῖ εὐθέως φίλος ἦν, Ἡρακλέα δὲ ὑφεωρᾶτο, καὶ οὐδαμῶς ᾠκειοῦτο, προσέταττέ τε αὐτῷ τοὺς πόνους ἐκτελεῖν, οὕστινας ἄθλους καλοῦμεν. Ὁ δὲ ἐπείθετο, τῷ μαντείῳ ἑπόμενος. Ζήτει ἐν τῷ Περὶ ἀνδραγαθημάτων.", "translation": " Peractis nuptiis, Hercules, sive inflammata bile, sive alia qua ex causa amens ac in furorem versus, duos duos Iphiclis filios necavit; namque maximum natu Iolaum pater e periculo subduxerat. Ad haec communes liberos, quos e Megara sustulerat, interfecit: quorum quidem minimum natu ad huc lactentem quum a matre per vim abriperet, minimum abfuit quin et Megaram ipsam contra renitentem perimeret; sed eam superveniens Ipsam contra renitentem perimepost Hercules, quum ad saniorem mentem reversus facinus suum agnovisset, gravi dolore affectus, Thebis excedere statuit. Cui quum Iphicles ac Licymnius suaderent, ut post anni (magni) exilium ex more institutoque Graeciae lustratus, Thebas reverti ibique considere vellet, nihilque admodum suasionibus suis proficerent, ipsi quoqueeum Thebis abeuntem secuti sunt. Quin et Megara, multum licet reclamante matre, patre tamen Creonte minime invito, virum conmitata est. At Eurystheus, Stheneli filius, Persei nepos, comperto Herculis casu, Tirynthem eum accersivit. Igitur Hercules, recordatus oraculum illud Amphitryoni redditum, quo praedictum erat in fatis esse, ut ipse Eurystheo pareret, exinde se maximam gloriam consecuturum; simulque Alcmena ac Licymnio adhortantibus illum ob congnationis necessitudinem, quae ipsis cum Eurystheo intercedebat: Tirynthem cum omni comitatu est profectus. Quo quum pervenissent, Eurystheus Licymnium quidem atque Iphiciem statim benevolentia complecti coepit, Herculem vero aversabatur suspectumque habebat, eique labores, quos vulgo vocant, imperavit. Hercules vero, oraculo morem gerens, haudquaquam imperata facere detrectavit. Cetera pete ex excerptis De fortiter faclis. ", "commentary": "20. Cod. Turon. Fol. 229, 16 r. — 229, 6 vso. — 1. κωλυούσης]Coray., καλούσης codex, ἀνακαλούσης Valesius. Mox verba δὲ ὁ Post v. Εὐρυσθεὺς supplevit Valesius. — 2. ἐναγόντων]Val., ξεναγόντων codex. Deinde codex λικυμναίου.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iii:20", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:20" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "369", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "21", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι Σκάμανδρος ὁ βασιλεύσας (1) πρῶτος τῶν Τρώων, Σάμωνι χρησάμενος συνεργῷ, τοὺς ἐν τῇ Τρωάδι ἐνίκησεν· ἀποθανόντος δὲ Σάμωνος (2) κατὰ τὴν μάχην, τὴν γυναῖκα αὐτοῦ Δάδαν, μητέρα τῶν νεανίσκων, εἰς τὸ Πόλιον (3) ἐξέπεμψε διὰ κήρυκος, ὡς ἂν ἐκεῖ συνοικήσειεν ὅτῳ βούληται. Ὁ δὲ κήρυξ κατὰ τὴν ὁδὸν βιασάμενος αὐτὴν ᾔσχυνεν. Ἡ δὲ τὸ ξίφος ἔχουσα Τὸ τοῦ ἀνδρὸς, αὑτὴν διεχρήσατο. Αἰσθόμενοι δὲ οἱ Κρῆτες τὸν κήρυκα κατέλευσαν, ἔνθα ὁ χῶρος Ἀναιδείας (4) ὠνομάσθη.", "translation": " Scamander, qui primus Trojanis imperavit, Samonis opera usus, barbaros, qui Troadem incolebant, subegit. Samone autem in pugna interfecto, uxorem illius Dadam, matrem adolescentum, una cum caduceatore Polium misit, uti eo loco nuberet cui vellet. Sed quum caduceator in itinere eam vi illata constuprasset, mulier gladio mariti, quem secum habebat, se ipsam transfixit. Quod quum Cretenses comperer, caduceatorem eo ipso loco, qui vulgo Impudentiae appellatur, lapidibus obruerunt. ", "commentary": "21. Cod. Turon. fol. 229, 7-14 vso. — 1. βασιλεύσας]Coray. Βασιλεὺς cod. «Scamander Cretensis, quum Creta frugum inopia laboraret, cum part tertia populi ad exteras sedes quaerendas profectus est, ab Apolline monitus, ibi eum habiturum sedes, ubi a terrigenis esset oppugnatus. Delatus ergo in Phrygiam, quum castra ad Idam posuisset, mures arcuum nervos et lora scutorum arroserunt, quos Scamander hostes terrigenas interpretatus, ibi urbem condidit et cum finitimis bella gessit, ut ex Trogo Pompejo refert Servius ad Aen. III, 104 et Eustath. Ad II. α’[p. 35,4] quam. quam Isaacus Tzetzes in Lycophr. [1302] non Scamandro sed Teucro filio id accidisse scribit.» Valesius. — 2. Σάμωνος] «Samon hic Cretensis fuit, una cum Scamandro profectus e Creta, a quo Samonium Cretae promontorium apud Ptolemaeum dictum esse existimo, quamquam Apollonius Argon. IV, 1693, et Eustathius ad Dionys. 83, Σαλμωνίδα ἄκραν appellant. Sed Strabo, Mela et Plinius Samonicum defendunt.» Valesius. Uxor Sami vocatur Δάδα; legendum puto Λάδα. — 3 Πόλιον] «Πόληον in exemplari erat. Oppidum Trojani agri significari opinor, quod Astypalaeenses ad Simoentem condiderant, quod Πόλιον initio dictum est, postea Πόλισμα, teste Strabone, XIII, p. 601.» Valesius. «Sed temporis ratio admittere non videtur hanc sententiam. Oppidum enim illud, cujus Strabo meminit, post Trojae ἅλωσιν ab Astypalacensibus conditum est et mox dirutum. Videtur potius illud Polium intelligi, cujus Stephanus meminit: Πόλιον.. ἐν Λέσβῳ τόπος, ὅπου τὸ ἡρῷον Ταντάλου.» Holstenius ad Steph. Byz. l. l. At Dadam in Lesbum insulam a praecone transvectam esse vix credo. Polium ab Astypalaeeusibus conditum veteris oppidi memoriam renovaverit, sicuti Novum Ilium. — 4. Ἀναιδείας] in textu codicis omissum notatur in margine. Cf. Ἄτης collis, in quo postea Ilus Ilium condidit. Apollodor. III, 12, 3; Tzetz. Ad Lyc. 29. — Ceterum priscas illas trojanorum res Nicolaus praemisisse putandus historiae belli Trojani, quam subjunxit narrationi de Argonautis et de Herculis rebus gestis. Usque ad finem belli Trojani librum tertium Historiarum pertinuisse probabile est. Ex Constantinianis excerptis Nicolai deprompta esse Hemsterhusius probaliliter statuit ea, quae apud Suidam leguntur ν. Μίνως. Haec sunt: Μίνως. Οὗτος ἐθαλαττοκράτει, καὶ πανταχόσε ἔπλει, ξενίας τε πολλοῖς ἐπήγγελλεν. Ἀφικόμενος δὲ ἐς τὴν Ἀσίαν, καὶ ἀκούων κλέος μέγα ἐν Φρυγίᾳ τοῦ τε Τρωὸς τῆς Τροίας βασιλέως, καὶ τῶν παίδων αὐτοῦ, ἦλθεν εἰς πόλιν Δάρδανον, ἐν ᾖ ᾤκει ὁ Τρώς. Ἦσαν δ ̓ αὐτῷ τρεῖς παῖδες, Ἴλος, Ἀσσάρακος, Γανυμήδης, οὗ δὴ μέγιστον ἦν ὄνομα κάλλους πέρι. Ξενιζόμενος οὖν παρὰ τὸν Τρῶα ὁ Τρῶα ὁ Μίνως. Καὶ δῶρα διδούς τε καὶ δεχόμενος ἐκέλευσε τῷ Τρωὶ καλεῖν τοὺς παῖδας, ἵν ̓ αὐτοὺς ἴδοι τε καὶ δῶρα δοίη. Ὁ δὲ ἔφη ἐς κυνηγέσιον ἐστάλθαι. Ὁ δὲ καὶ αὐτὸς ἤθελε ξυγκυνηγεῖν αὐτοῖς. Πρῶτον δὲ θεραπόντων ξυνέπεμψέ τινα εἰς τὸν χῶρον, ἴνα οἱ παῖδες ἐκυνήγουν, περὶ τὸν Γρανικὸν ποταμόν. Ὁ δὲ Μίνως τὰ πλοῖα προεκπέμψας ἐς τὸν ποταμὸν ὀλίγον ὕστερον ἦλθε πρὸς τοὺς παῖδας, καὶ τὸν Γανυμήδην θεασάμενος ἔρωτι αὐτοῦ ἔσχετο· ἐγκελευσάμενος δὲ τοῖς Κρησὶν, ἁρπάσας τὸν παῖδα, ἐνέθετο εἰς τὴν ναῦν καὶ ἀπέπλει. Ὁ δὲ τόπος ἐκλήθη Ἁρπάγια. Ὁ δὲ Μίνως ἔχων τὸν παῖδα ἦλθεν ἐς Κρήτην. Ὁ δὲ παῖς κατ ̓ εὐπέτειαν ὑπὸ λύπης ἑαυτὸν ξίφει διειργάσατο· καὶ αὐτὸν ὁ Μίνως ἐν τῷ ναῷ ἔθαψεν. Ἐξ οὔ δὴ καὶ λέγεται Γανυμήδην μετὰ Διὰ Διὸς ὑπάρχειν.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iii:21", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:21" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Γ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "370", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "21", "fragment_letter": "a", "fragment_note": "", "witness": " Schol. Hom. Odyss. a, 21:", "text": "Ἐγὼ δὲ καὶ Νικόλαος λέγει ὅτι Ὀδυσσεὺς λέγεται παρὰ τοῦ ὀδυσσεύω, τὸ μισῶ. Οὕτω γὰρ ἐκλήθη διὰ τὸ συμβεβηκὸς, ὡς καὶ ἐκ τῶν ῥαψῳδιῶν ἔξεστι μαθεῖν.", "translation": " Ego vero cum Nicolao puto Odysseum (Ulyssem) dici a verbo ὀδυσσεύω, odi. Hoc enim nomine vocatus est propter ea quae evenerunt, uti ex Homericis rhapsodiis licet discere. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iii:21.a", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:21.a" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "370", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "22", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Steph. B.:", "text": "Τόρρηβος, πόλις Λυδίας, ἀπὸ Τορρήβου τοῦ Ἄτυος. Τὸ ἐθνικὸν Τορρήβιοι, καὶ θηλυκὸν Τορρηβίς. Ἐν δὲ τῇ Τορρηβίδι ἐστὶν ὄρος Κάριος καλεόμενον (1) καὶ τὸ ἱερὸν τοῦ Καρίου ἐκεῖ. Κάριος δὲ Διὸς παῖς καὶ Τορρηβίας, ὡς Νικόλαος τετάρτῳ· ὃς πλαζόμενος περί τινα λίμνην, ἥτις ἀπ ̓ αὐτοῦ Τορρηβία ἐκλήθη, φθογγῆς Νυμφῶν ἀκούσας, ἃς καὶ Μούσας Λυδοὶ καλοῦσι, καὶ μουσικὴν ἐδιδάχθη, καὶ αὐτὸς [τοὺς] 2) Λυδοὺς ἐδίδαξε, καὶ τὰ μέλη· διὰ τοῦτο Τορρήσια ἐκαλεῖτο.", "translation": " Torrhebus urbs est Lydiae sic dicta a Torrhebo Atyis filio. Gentile Torrhebii, et feminino genere Torrhebis dicitur. In agro autem Torrhebiorum mons est Carius, in quo Carii fanum visitur. Carius vero filius fuit Jovis ac Torrhebiae, teste Nicolao Damasceno libro quarto, qui quum circa paludem quandam, quae ex matris nomine Torrebia dicta est, vagaretur, audiisse dicitur vocem Nympharum, quas Lydi Musas vocant, a quibus musicam edoctus, ipse Lydos canere postea docuit, atque cantilenae illae propterea solebant Torrhebia vocari. ", "commentary": "22. Postquam libro tertio Nicolaus historiam exorsus esse videtur (fr. 22-29). Lydi secundum Diodorum ap. Euseb. Chron. p. 169 Mai. Per 92 annos inde a Trojana epocha maris imperium tenuisse perhibentur. Quibus illud significatur temporis mtervallum quod inter Trojanum bellum et motus Heraclidarum descensum subsecutos interjectum est (cf. Castoris fragm. p. 180). Illud ipsum temporis spatium, quo Lydorum res floruisse debent, prae ceteris in hoc libro tractandum sibi Nicolaus sumpsisse putandus est. Praemiserit pro more suo quae de antiquissima Lydorum memoria tradita reperit. Ceterum quae libro III de Atyadis, libro sexto de Heraclidis et libro septimo de Mermnadis Lydorum regibus leguntur, omnia hausta esse e Xanthi Lydiacis, saepius viri docti monuerunt. Neque vero genuinum logographi opus, sed tale quale postea Dionysius Mytilenaeus ediderat, Nicolaus ante oculos habuit. — 1. καλεόμενον] sic cod. Vratislav.; καλούμενον vgo. Illud fontem Ionicum arguere dixeris. Ex eodem cod. Vratisl. Articulum τὸ addidi ante v. ἱερόν. — 2. αὐτὸς[τοὺς]; sic Westermannus edidit αὐτὸς Λυδοὺς cod. Vrat.; αὐτοὺς Λυδοὺς ceteri. Deinde vulgo legitur: ἐδίδαξε μέλη. Διὰ τοῦτο Τορρηβία ἐκαλεῖτο. Postrema sensu laborant. Itaque e cod. Vratisl. Recepi καὶ ante v. μέλη, et deinde scripsi Τορρήβια. — Quod rem attinet, de Lydo et Torrhebo Atgis filiis constat e Xantho (fr. 1) ap. Dionysium Hal. A. R. I, 20. Apud HerodotumI, genealogia est: Manes: Atys; Tyrrhenus. Nihil de Tyrrheno apud Xanthum dictum fulsse expresse testatur Dionysius. Patrem Atyis Xanthus quoque Manem posuerit. Certe nomen proprium Μάσνης (Μάνης cod. Barocc.) e Xanthi Lydiacis affert Hephaestio De metr. p. 13 ed. Gaisf. Eadem forma, Μάσνεω (vgo Μάνεω), est apud Donys. Hal. I, 27 in cod. Vaticano. Creuzerus (Wiener. Jhrb. Tom. 106 p. 41) Hephaestionis loco fluvium significari putat; nam Masmes fluvius memoratur ap. Etym. M. v. Δάσκληρα.. Sed hoc rem non dirimit, quum omnia fere regum antiquorum nomina simul sint fluviorum, lacuum, regionum. — Aliam genealogiam Dionysius l. l. ex mythologis affert hanc: Juppiter; Manes; Cotys et hujus filii Lydus et Tyrrhenus. Denique ap. schol. Platon. p. 207 series haec est: Lydus; Atys; Agron; Tyrrhenus. Mitto alia stemmata, in quibus nomina a Xantho memorata omnino non occurrunt. Vide Baehr. Excurs. Ad Herodot. I, 94. — Κάριος Διός est Carius filius Jovis Καρίου, cujus cultus Lydis Mysisque cum Caribus communis erat, teste Herodoto I, 171: Ἀποδεικνῦσι δὲ ἐν Μυλάσοισι Διὸς Καρίου ἱρὸν ἀρχαῖον, τοῦ Μυσοῖσι μὲν καὶ Λυδοῖσι μέτεστι, ὡς κασιγνητοῖσι ἐοῦσι τοῖσι Καρσί· τὸν γὰρ Λυδὸν καὶ τὸν Μυσὸν λέγουσι εἶναι Καρὸς ἀδελφεούς. Cf. idem v, 66; Strabo XIV, p-. 659. Hunc Jovem Carium eundem esse atque Στράτιον monet Aelianus N. A. XII, 30. Quod si est, proxime ad nos pertinet locus Eustathit Dionys. Per. 793: Καὶ δημιουργόν τινα ἱστορεῖ (Ἀρριανὸς) παρὰ Βιθυνοῖς Δαίδαλον καλούμενον, οὖ ἔργον ἐν Νικομηδείᾳ γενέσθαι θαυμαστὸν ἄγαλμα Στρατίου Διός. De Jove Καραίῳ Thessalorum et Boeotorum v. Hesych. et Photius v. καραῖος. Quod τὰ μέλη Τορρήβια attinet, non ad omnem haec Lydorum musicam et poesin, sed ad certum quoddam cantilenarum genus pertinere puto.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:22", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:22" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "371", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "23", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem:", "text": "Λυκοσθένη, πόλις Λυδίας· Ξάνθος πρώτῃ Λυδιακῶν· ἣν καὶ Λυκοσθενείαν Νικόλαός φησιν. Ὁ πολίτης Λυκοσθενεὺς, ὡς Βερενικεύς· παρὰ δὲ Λυδοῖς Λυκοσθενίτης, ὡς Δικαιαρχίτης.", "translation": " Lycosthene, urbs Lydiae; Xanthus De regus Lydorum libro primo; eandem Lycostheniam dicit Nicolaus. Civis Lycosthenensis, quemadmodum Berenicensis; apud Lydos tamen Lycosthenites appellatur, sicuti Dicaearchites. ", "commentary": "23. Lycosthenes urbis nusquam mentio sit. Holstenius quidem ad Stephan. l. l. affert numum Golzianum in quo scriptum sit: Λυκοσθενέων μητροπόλεων: at Golzianos istos numos maximam partem confictos esse docet Eckhel. Doctr. Num. Prolegg. p. 145, monente Creuzero ad Xanthi fr. p. 193.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:23", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:23" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "371", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "24", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι Μόξος ὁ Λυδὸς, πολλὰ καὶ καλὰ ἐργασάμενος, καὶ τὸν Μήλην (1) τῆς τυραννίδος καθελὼν, τοῖς Λυδοῖς παρεκελεύσατο τὴν δεκάτην ἀποδοῦναι, καθὰ (2) ηὔξατο, τοῖς θεοῖς. Οἱ δὲ ἐπείθοντο, καὶ ἀπαριθμοῦντες τὰ κτήματα ἐξῄρουν τὴν δεκάτην ἁπάντων, καὶ κατέθυον. Ἐκ τούτου μέγιστος αὐχμὸς (2) καταλαμβάνει Λυδίαν, καὶ οἱ ἄνθρωποι ἐπὶ μαντείαν (4) κατέφευγον. **Πολλὰς δὲ στρατείας λέγεται πεποιῆσθαι οὗτος ὁ ἀνδρείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ. Ταῦτα δὲ πράξας αὖθις ἐπὶ τὴν Κράβον (5) ἐστάλη, καὶ πολὺν χρόνον αὐτὴν πολιορκήσας εἷλε (6) καὶ ἐπόρθησε, τοὺς δὲ ἀνθρώπους εἰς τὴν πλησίον λίμνην ἀγαγὼν οἷα ἀθέους (7) ἐπόντωσεν.", "translation": " Moxus Lydus quum post multa egregiaque facinora etiam Melem tyrannide expulisset, Lydis auctor fuit, ut decimam omnium bonorum, prout ipse voverat, diis offerrent. Cujus dictis obtemperantes Lydi, pecorum numerum instituentes, decimam omnium sepositam diis consecrarunt. Posthaec quum gravis siceitas Lydiae incubuisset, Lydi oraculum consuluere.** Hic idem vir saepius exercitus ductasse dicitur, maximaque ejus tum ob fortitudinem tum ob justitiam fama apud Lydos erat. Porro his peractis, contra urbem Crabum denuo profectus, post diuturnam obsidionem oppidum cepit ac diruit, incolas vero, utpote deorum contemptores, vicino in lacu submersit. ", "commentary": "24.Cod. Tur. Fol. 229, 14-24 vso. Eadem habet Suidas v. Μόξος. Moxus hic idem est quem Mopsum dicit Mnaseas ap. Athen. V. infra. Falsum essu Sevinum (Mem. De l'Acad. X, p. 250), qui Moxum eundem esse putavit cum Myrso, cui Candaules, Herodoto teste, successit, vel ex serie Excerptorum patel. De Myrso illo Nicolaus libro sexto demum loquitur. — 1. Μήλην] Meles ὁ πρότερον Σαρδέων βασιλεὺς, cui pellex leonem peperit, quem circa Sardium muros rex circumtulit, memoratur apud Herodotum I, 84. 18 num idem sit cum nostro, haud liquet. Nam duo saltem hujus nominis reges Lydorum erant, is qui hoc loco memoratur, et alter, qui post Ardyn Heraclidam regnavit, de quo videbimus intra ad fr. 49. Posteriorem apud Herodotum intelligi malim — 2. Καθὰ] καθ ̓ ὃ Suidas. — 3. αὐχμὸς] ἀγὼν Suidae codices plurimi, sed αὐχμὸς recte habet cod. A. — Mox verba καὶ οἱ ἄνθρωποι.. κατέφευγον omisit Suidas. Contra in nostris plura omissa sunt post vocem κατέφευγον. Nam narrandum erat, quidnam deus de mali remedio responderit, etc. — 4. μαντείαν] μαντίαν cod. Idem mox στρατίας et ἀνδρίας. Lectionem ἀνδρίας ap. Suidam e codd. Nonnullis recepit Bernhardy. — 5. Κράβον] sic etiam Suidas in optimo codice A; in reliquis κράμβον. Urbs ignota. Fortasse Crambusam Lyciae (Strabo XIV, p. 666.) indicari censet Orellius. Ceterum cum nostra narratione conferendus Xantus apud Mnaseam, cujus meminit Athenaeus VIII, p. 346, E: Ἡ δὲ Ἀτεργάτις, ὥσπερ Ξάνθος λέγει ὁ Λυδὸς, ὑπὸ Μόψου (l. Μόξου) τοῦ Λυδοῦ ἁλοῦσα κατεποντίσθη μετὰ Ἰχθύος τοῦ υἱοῦ ἐν τῇ περὶ Ἀσκάλωνα λίμνῃ διὰ τὴν ὕβριν, καὶ ὑπὸ τῶν ἰχθύων κατεβρώθη. De Ascalone a Lydis condita vide fr. 26. Jam consentaneum est etiam τὴν Κράβον esse urbem Syriae. Facillime hoc nomen corrumpi potuit ex τὴν Νήραβον. Nerabum vero Syriae urbem ex Nicolao (fr. 25) affert Stephanus Byz. Quamquam etiam de Nerabo urbe aliunde non constat. — 6. Καὶ ... εἱλε] Brevius Suidas: καὶ ταύτην εἰλε. — 7. οἱα ἀθέους] omisit Suidas; deinde pro ἐπόντωσε habet κατεπόντωσε, quod etiam nostro l. reponi velim.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:24", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:24" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "372", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "25", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Steph. Byz.:", "text": "Νήραβος, πόλις Συρίας. Νικόλαος τετάρτῳ. Τὸ ἐθνικὸν Νηράβιος, ὡς τοῦ Τόρρηβος Τορρήβιος.", "translation": " Nerabus, urbs Syriae, ut Nicolaus testatur libro quarte. Nomen gentile Nerabius, sicuti a Torrbebo formatur Torrhebius. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:25", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:25" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "372", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "26", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Steph. Byz.:", "text": "Ἀσκάλων, πόλις Συρίας πρὸς τῇ Ἰουδαίᾳ. Ξάνθος ἐν τετάρτῃ Λυδιακῶν φησὶν, ὅτι Τάνταλος καὶ Ἄσκαλος παῖδες Ὑμεναίου· τὸν δὲ Ἄσκαλον ὑπὸ Ἀκιαμοῦ τοῦ Λυδῶν βασιλέως αἱρεθέντα στρατηγὸν εἰς Συρίαν στρατεῦσαι, κἀκεῖ παρθένου ἐρασθέντα πόλιν κτίσαι, ἣν ἀφ ̓ ἑαυτοῦ οὕτως ὠνόμασε. Τὰ αὐτὰ καὶ Νικόλαος ἐν τετάρτῃ ἱστορίᾳ.", "translation": " Ascalon, urbs Syriae juxta Judaeam posita, condita est ab Ascalo, ut refert Xanthus De rebus Lydorum libro quarto. Fuit autem Ascalus Hymenaei filius, frater Tantali, qui quum ab Aciamo rege Lydorum dux constitutus esset, exercitum in Syriam duxit, ubi virginis cujusdam amore captus urbem condidit de suo nomine appellatam. Eadem Nicolaus quoque narrat Historiarum libro quarto. ", "commentary": "26. Hanc expeditionem cohaerere aliquo modo cum altera fr. 24 memorata probabiliter statuit Sevinus l. l. p. 240. Alcimius rex non confundendus cum Alcimo rege, cujus Xanthus (fr. 10) meminit ap. Suidam v. Ξάνθος, et ipse Nicolaus fragm. 49. Tantalus non est ille Niobes pater; nam hunc Xanthus (fr. 13) Assaonem appellavit.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:26", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:26" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "372", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "27", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι Σαλμωνέως (1) θυγάτηρ ἐγένετο, ἥτις ἐρασθεῖσα τοῦ πατρὸς ὑπ ̓ ἀμηχανίας αὑτὴν διειργάσατο (2), πρὶν γάμου κυρῆσαι. Ὁ πατὴρ δὲ αὐτῇ τιμὴν ἔταξεν ἀνὰ πᾶν ἔτος πανήγυριν ἄγεσθαι.", "translation": " Salmonei filia, quum amore patris capta esset, prae anxietate animi adhuc virgo sibi mortem conscivit. Sed pater in honorem filiae sollenne quotannis festum celebrari instituit. ", "commentary": "27. Cod. Tur. Fol. 229, 25-27 vso. — 1. Salmoneus non est notissimus ille Graecus, sed Lydus aliquis. Modo recte se nomen habeat. In mentem venit pro Σαλμωνέως fortasse fuisse Καλαμῶνος, fabulamque pertinere ad Καλαμίνην (Κολόην Strabo) λίμνην nymphis sacram, ad quam festum quotannis Lydi celebrabant (v. Plinius II, 96. Sotion Mir. 43 ed. Westerm.; Varro R. R. III, 17, 4 et plura ap. Forbiger. Geogr. II, p. 177). Sed haec nimis incerta. Probabilius est fabulam Lydicam componendam esse cum ea quae de Smyrna, Thiantis vd Phoenicis vel Cinyrae patris amore capta circumferebatur, festumque illud simile fuisse Adoniis.—2. διειργάσατο] διεργάσατο codex; διεχρήσατο editt.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:27", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:27" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "372", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "28", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι Καμβλίτας (1) βασιλεὺς Λυδίας. Τοῦτον λέγεται οὕτω γαστρίμαργον σφόδρα γενέσθαι. ὥστε καὶ τὴν αὑτοῦ γυναῖκα ἐπιθύσαντα (2) καταφαγεῖν. Αὐτός γε μὴν, (3) ἑαυτὸν δόξας ὑπὸ φαρμακῶν βεβλάφθαι, περιβοήτου τοῦ πράγματος γενομένου, ξίφος ἔχων, πληθούσης ἀγορᾶς ἐν μέσῳ στὰς εἶπεν· «Ὦ Ζεῦ, εἰ μὲν ἀπ ̓ ἐμαυτοῦ δέδρακα ταῦτα ἃ δέδρακα, τίσαιμι ἐν ἐμαυτῷ τὰς δίκας· εἰ δὲ ὑπὸ φαρμακῶν διαφθαρεὶς, οἱ ἐμὲ φαρμάξαντες πάθοιεν.» Ταῦτα εἶπε, καὶ, ὁρώντων πάντων, ἑαυτὸν ἀπέσφαξε. Καὶ οἱ μὲν τοῦτον ἐκερτόμουν ὡς γαστρίμαργον, οἱ δὲ ᾤκτειρον ὡς φρενοβλαβῆ ὑπὸ φαρμακῶν. Ἐδόξαζον δὲ τὸν Ἰάρδανον (4) ταῦτα πεποιηκέναι διὰ τὸ ἔχθος.", "translation": " Camblitas rex Lydiae tatae voracitatis fuisse perhibetur, ut suam quoque uxorem in sacrificio manderit. Cujus rei fama quum ubique divulgata esset, ipse a veneficis appetitum se credens, nudato gladio stans in confertissimo foro: «Juppiter, inquit, si quidem mea sponte id facinus suscepi, dem ipse sceleris mei poenas: sin veneficiis quorundam hominum in furorem versus, tum in maleficos, qui me malis artibus appetierunt, sceleris poena recidat.» His dictis, semet in conspectu omnium interfecit. Quem alii conviciis onerarunt, ut voracem alii, partim ut furiosum nec mentis compotem miserati sunt. Porro Iardanum hujus maleficii auctorem fuisse suspicabantur, ob inimicitias quas cum Camblita exercebat. ", "commentary": "28. Cod. Tur. Fol. 229, 28-32 vso. et fol. 154, 1-6 r. Scilicet ordo foliorum turbatus est. Folium 229 desinit in verba εἰ μὲν ἀπ ̓ ἐ—,for. 154 incipit: μαντοῦ δέδρακα κτλ. Historiam nostram e Xantho brevius narrat Athenaeus X, p. 415, D. — 1. Καμβλίτας] Κάμβλητα τὸν βασιλεύοντα Λυδῶν, Athenaeus. Corrupte Aelianus V. H. I, 27 inter ἀδδηφάγους recenset Κάμβητα τὸν Λνδόν. Ex Athenaeo sua hausit Eustathius in Hom. p. 356, 49, ubi nomen regis corrple Καμβύσις scribitur. — 2. ἐπιθύσαντα] Coray:; ἐπιθυμήσαντα codex; κατακρεουργήσαντα Xanthus ap. Athenaeum. — 3. αὐτός γε μὴν κτλ.] Athenaeus sic habet: Ἔπειτα πρωὶ εὑρόντα τὴν χεῖρα τῆς γυναικὸς ἐνοῦσαν ἐν τῷ στόματι, ἑαυτὸν ἀποσφάξαι περιβοήτου τῆς πράξεως γενομένης. Quae narratio rudiorem antiquitatem redolet, et ex antiquo logographi opere manavit, dum nostra e Xantho Dionysii Mytilenaei depromta fuerint. — 4. Ἰάρδανον] His admonemur Camblitem ex postremis fuisse regibus Atyadis, quos subsecuti sunt Heraclidae. Etenim Herodotus I, 7: Παρὰ τούτων (sc. τῶν πρότερον Ἄγρωνος βασιλευσάντων τῆς Λυδίης) Ἡρακλεῖδαι ἐπιτραφθέντες ἔσχον τὴν ἀρχὴν ἐκ θεοπροπίου, ἐκ δούλης τε τῆς Ἰαρδάνου γεγονότες καὶ Ἡρακλέος. Herculis e serva filius sec. Herodotum est Ateoeus, hujus Belus, hujus Ninus, Nini filius Agron, ὃς πρῶτος Ἡρακλειδῶν βασιλεὺς ἐγένετο Σάρδεων. Hellanicus (fr. 102) acelum, Aceles urbis in Lycia conditorem, filium fuisse dicit τοῦ Ἡρακλέους καὶ Μαλίδος παιδὸς, δούλης τῆς Ὀμφαλίδος (quod non est cur cum Salmasio mutetur in Ὀμφάλης Λύδης. V. Unger. Theb. Paradox: p. 360). Num eadem Malis Alcaei Herodot ei mater fuerit in medio relinquo. Conferre vero cum Malide licet Δάμαλιν, ex qua Sandon Herculls filius (I. e. Hercules Sandon) Dalisandum genuisse dicitur ap. S. Basil. Miracul. S. Theclae 2, 10, citante Wesselingio ad Hieroclem p. 516 ed. Boun. Ad Malidem Omphalae servam retulerim versum poetae Aeolici, quem laudat Hephaestion (v. Dindorf. In Steph. Thes. v. μόγις): Μᾶλις μὲν ἔννη λέπτον ἔχοισ ̓ ἐπ ̓ ἀτράκτῳ λίνον. Μηλεὺς et Maleus Herculis et Omphalae f. memoratur ap. Schol. Hom. II. 18, 219, Statium Theb. 4, 224 (Pro quo Lamum ponit Diodor. 4, 31, 7). Meles inter Lydorum reges He raclidas occurrit.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:28", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:28" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "373", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "29", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Steph. Byz.:", "text": "Ἀσκανία, πόλις Τρωική. Νικόλαος τετάρτῃ Ἱστορίᾳ· «Σκαμάνδριος Ἕκτορος καὶ Ἀνδρομάχης ἐκ τῆς Ἴδης καὶ τοῦ Δασκυλείου καὶ τῆς Ἀσκανίας καλουμένης, ἣν ἔκτισεν ὁ Αἰνείου Ἀσκάνιος**.»", "translation": "Ascania, urbs Troica. Nicolaus Historiarum libro quarto. «Scamander, Hectoris et Andromaches filius, ex Ida et Dascylio et Ascania, quam vocant ab conditore ejus Ascanio, Aeneae filio,**. ", "commentary": "29 Anaxicrates libro secundo Ἀργολικῶν (in corruptissimo schol. Venet. Ad Eurip. Med. 222 ed. Cobet) dicit Σκαμάνδριος δὲ (post Trojae excidium) ἀφίκετο εἰς Ταναίδα. Haec vel simillima quaedam supplenda sunt apud Stephanum, qui ea tantum attulit, quae ad rem suam pertinerent. Dascylii reglonem (cujus regem post Trojae eversionem per tempus aliquod fuisse Ascanium refert Dionys. Hal. I, 47, 53) Aeoles sub Archelao Argivo, Penthili filio, occupasse narrat Strabo VII, p. 582. Et de hac migratione Aeolica loquens Anaxicrates in Argolicis de Scamandrio reliquisque Trojanis, quorum alii in alias regiones abierint, exposuisse videtur. Similiter Nicolai fragmentum in historia de rebus Graecorum locum habere poterat. Ego ad Lydica haec retull, iisque jungo Xanthi testimonium ap. Strabon. XIV, p. 680: Ὁ μὲν γὰρ Ξάνθος ὁ Λυδὸς μετὰ τὰ Τρωικά φησιν ἐλθεῖν τοὺς Φρύγας ἐκ τῆς Εὐρώπης καὶ τῶν ἀριστέρων τοῦ Πόντου· ἀγαγεῖν δ ̓ αὐτοὺς Σκαμάνδριον ἐκ Βερεκύντων καὶ Ἀσκανίας. Utrumque ita conjungendum, ut statuamus, Scamandrium post Trojae excidium ex Dascylio et Ascania Lydia populum eduxisse in Europaea Ponit Euxini, deinde cum Europaeis Phrygibus ex Ascania (quam Scamandrium ad similitudinem relictae ab ipso Ascaniae Asiaticae debinubasse barratyn fuerit) in Asiam esse reversum. De phrygibus in Asiam ex Europa advenis cf. Herodot. VII, 173; Strabo V, p. 295. X, p. 471; Plinius H. N. V, 41; Stephan. v. Βρίγες; Conon Narr. 1. De Ascania regione v. Strabo XIV, p. 681; plinius v, 40. 43. Dascylium urbem Lydiae esse originis dubitari vix potest, quum nomen Dascyli in Lydorum stirpe regia frequentissimum sit, uti suo loco videbimus. Cf. Marquardt. Cyzicus p. 51; Grotefend. In Paulys Realenc. v. Dascylium; Forbiger. Geogr. II, p. 288. — Verbo moneo nihil esse cur illa: ἐν τετάρτῃ ἱστορίᾳ, jubente viro docto ap. Orellium, mutemus in ἐν τ. Ἱστοριῶν. Hoc sane usitatius, illud vero haud infrequens.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:29", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:29" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "373", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "30", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Josephus Ant. Jud. I, 7, 2:", "text": "Νικόλαος δὲ ὁ Δαμασκηνὸς ἐν τῇ τετάρτῃ τῶν Ἱστοριῶν λέγει οὕτως· «Ἀβράμης ἐβασίλευσε Δαμασκοῦ, ἔπηλυς σὺν στρατῷ ἀφιγμένος ἐκ τῆς γῆς τῆς ὑπὲρ Βαβυλῶνος Χαλδαίων λεγομένης. Μετ ̓ οὐ πολὺν δὲ χρόνον μεταναστὰς καὶ ἀπὸ ταύτης τῆς χώρας σὺν τῷ σφετέρῳ λαῷ εἰς τὴν τότε μὲν Χαναναίαν λεγομένην, νῦν δὲ Ἰονδαίαν, μετῴκησε, καὶ οἱ ἀπ ̓ ἐκείνου πληθύναντες, περὶ ὧν ἐν ἑτέρῳ λόγῳ διέξειμι τὰ ἱστορούμενα. Τοῦ δὲ Ἀβράμου ἔτι καὶ νῦν ἐν τῇ Δαμασκηνῇ τὸ ὄνομα δοξάζεται, καὶ κώμη ἀπ ̓ αὐτοῦ δείκνυται Ἀβράμου οἴκησις λεγομένη.»", "translation": " Nicolaus Damascenus in quarto Historiarum libro sic scribit: «Abrahamus regnavit apud Damascum advena, utpote qui cum exercitu venerit e regione supra Babylonem sita, quae. Chaldaeorum dicitur. Nec multo post, hino quoque cum populo migrans sedes transtulit in regionem quae tum quidem Chananaea dicebatur, nunc Judaea, ibique« habitavit et ipse et qui ab eo sunt orti plurimi; quorum historiam alio loco persequar. Ceterum Abrabami nomeu etiamnum Damasci percelebre est, et vicus ostenditur quem vocant Abrahami sedem.» ", "commentary": "30. Quae fr. 30 et 31 de Damasci historia leguntur, eorum exponendorum opportunitatem Damasceno dederit narratio de Lydorum in Syriam expeditionibus. Cf. Eusebius P. E. p. 427; Justinus XXXVI, 2.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:30", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:30" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "373", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "31", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem ibid. VII, 5, 2:", "text": "Μέμνηται δὲ τούτου τοῦ βασιλέως (Ἀδάδου) καὶ Νικόλαος ἐν τῇ τετάρτῃ (1) τῶν Ἱστοριῶν, λέγων οὕτως· «Μετὰ δὲ ταῦτα πολλῷ χρόνῳ ὕστερον τῶν ἐγχωρίων τις, Ἄδαδος ὄνομα (2), πλεῖον ἰσχύσας, Δαμασκοῦ τε καὶ τῆς ἄλλης Συρίας, ἔξω Φοινίκης, ἐβασίλευσε. Πόλεμον δὲ ἐξενέγκας πρὸς Δαυίδην (3) βασιλέα τῆς Ἰουδαίας καὶ πολλαῖς μάχαις κριθεὶς, ὑστάτῃ τῇ παρὰ τὸν Εὐφράτην, ἐν ᾗ ἡττᾶτο, ἄριστος ἔδοξεν εἶναι βασιλέων ῥώμῃ καὶ ἀνδρείᾳ.» Πρὸς τούτοις δὲ καὶ περὶ τῶν ἀπογόνων αὐτοῦ φησιν, ὡς μετὰ τὴν ἐκείνου τελευτὴν ἐξεδέχοντο παρ ̓ ἀλλήλων καὶ τὴν βασιλείαν καὶ τὸ ὄνομα, λέγων οὕτως· «Τελευτήσαντος δ ̓ ἐκείνου οἱ ἀπόγονοι ἐπὶ δέκα γενεὰς ἐβασίλευον, ἑκάστου παρὰ τοῦ πατρὸς ἅμα τῇ ἀρχῇ καὶ τοὔνομα τοῦτο ἐκδεχομένου, ὥσπερ οἱ Πτολεμαῖοι ἐν Αἰγύπτῳ. Μέγιστον δὲ πάντων δυνηθεὶς ὁ τρίτος, ἀναμαχέσασθαι βουλόμενος τὴν τοῦ προπάτορος ἧτταν, στρατεύσας ἐπὶ Ἰουδαίους ἐπόρθησε τὴν νῦν Σαμαρεῖτιν καλουμένην.» Οὐ διήμαρτε δὲ τῆς ἀληθείας· οὗτος γάρ ἐστι Ἄδαδος ὁ στρατευσάμενος ἐπὶ Σαμαρίαν, Ἀχάβου βασιλεύοντος τῶν Ἰσραηλιτῶν.", "translation": " Adadi regis meminit etiam Nicolaus Historiarum libro quarto in bcae verba: «Multo post haec tempore indigenarum quidam nomine Adadus, praepollens factus, et Damascum et Syriae, praeter Phoenicen, cetera regno tenuit. Suscepto autem in Davidem Judaeae regem bello, quum multis praeliis docertasset, postremo ad Euphratem commisso, in quo victus est, praestantissimus regum esse quum robore tum fortitudine visus est.» Ad haec autem et de posteris ejus narrat quod post illius obitum alius ab alio regnum simul et nomen acceperunt. hisce verbis: «Eo mortuo, posteri ejus in decem aetates regnarunt, unoquoque a patre simul cum imperio hoc etiam nomen accipiente, ut Ptolemaei in Aegypto. Horum vero tertius, quum multum invaluisset, avi cladem bello instaurare volens, regionem, quae nunc Samaritis dicitur, populatus est.» In hoc autem a veritate non aberravit. Hic enim est Adadus qui, Achabo apud Israelitas regnante, Samariam invasit. ", "commentary": "31. Vide Scaliger. De emend. tempp. Append. p. 47. — 1. ἐν τῇ τετάρτῃ] ἐ. τ. Πέμπτῃ Rufinus — 2. Ἄδαδος ὁνομα] «Omnes reges Damasci ita vocabantur, ut illis mox significatur, ἑκάστου παρὰ τοῦ πατρὸς καὶ τοὔνομα τοῦτο ἐκδεχομένου. Hinc accepit Hieronymus id, quod de regibus Damasci scribit: «Hazaeli in regnum successit filius ejus Benhadad, a quo omnes postea reges Aram, i. e. Syriae et Damasci, Benhadad vocabulum possederunt.» Hoc nomen scribendum ד ד ד quomodo vocabatur adversarius Salomonis, homo regiae stirpis Idumaeorum, Regg. I, 9, 44. Hinc etiam Benadad rex Syriae dictus fuit, filius Tabremon, nepos Hezion, Regg. I, 15, 18, ut hinc sciamus, nomina quidem propria illis Damascenis regibus fuisse, sed communi cognomine Adadi. Nam cui melius de hac re credetur quam Nicolao, qui Damascenus erat et ex Damascenorum tabularibus ista depromserat.» Scaliger. — 3. πόλεμον.. πρὸς Δανίδην] Cf. Samel. II, 8, 5; Chron. I, 18.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:31", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:31" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "374", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "32", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Const. Porph. De them. II, 6, p. 52 Bonn.:", "text": "Ἡ δὲ Πελοπόννησος τρεῖς ἔχει ἐπωνυμίας, ὡς Νικόλαος ὁ Δαμασκηνὸς γράφει ἐν τετάρτῃ Ἱστορίᾳ· «Μέγιστον οὖν τῶν τότε ἴσχυον οἱ Πελοπίδαι, καὶ ἡ Πελοπόννησος εἰς αὐτοὺς ἀφεώρα, καὶ αὐτὸ τοὔνομα ἔχουσα ἀπ ̓ ἐκείνων, τρεῖς ἔδη πρότερον ἀλλάξασα τὰς ἐπωνυμίας. Ἐπὶ μὲν γὰρ Ἄπεως τοῦ Φορωνέως ἐκαλεπῖτο Ἀπίη, ἐπὶ δὲ Πελασγοῦ τοῦ αὐτόχθονος Πελασγία, ἐπὶ δὲ Ἄργου καὶ αὐτὴ ὁμωνύμως ἐκαλεῖτο Ἄργος, ἐπὶ δὲ Πέλοπος τοῦ τὸν Οἰνόμαον νικήσαντος Πελοπόννησος ἔσχε τοῦτο τὸ κύριον ὄνομα.»", "translation": " Peloponnesus trifariam appellata est, ut scribit Nicolaus Damascenus libro quarto Historiarum his verbis: «Qua tempestate super ceteros potestate longe eminebant Pelopidae, totaque eis Peloponnesus parebat, ab iis qnoque illud nomen sortita, quum antea tribus diversis nominibus appellata jam fuisset. Api enim regnante (qui Phoronei flius fuit) Apia vocitata est. Pelasgo autem indigena res tenente Pelasgia est vocala. Argo deinde imperante, ex ejus nomine dicta Argos est. Postremo sub Pelope, qni Oenomaum vicerat, Peloponnesus cognominata in eo nomine acquievit.» ", "commentary": "32. Res Peloponnesi. Nicolaus libro quarto Peloponnesi historiam inde a Trojanis temporibus, et prae ceteris rerum conversiones, quae Heraclidarum descensum secutae sunt, exposuit. Antiquiorem Peloponnesi historiam, certe fabulas ejus celeberrimas, jam narraverat libro tertio. Verum denuo ad antiqua illa in hoc libro adscendit, sivi; quod nunc demum singularun Graeciae civitatum historiam ex professo sibi tractandam sumsit, sive quod priscas rerum conversiones paucis comprehendere voluit, antequam ad magnum istum Heraclidarum motum accederet. Idque non tam suo Marte Nicolaus fecerit, quam quod sic fecerat Ephorus, qui initium suae histo(??)iae reditum Heraclidarum posuerat, quemque in hac Historiarum parte Nicolaus ducem sibi selegit. — Quod rem attinet h. I. narratam, cum nostris componere licet Apollodor. II, 1. Alii aliter rem adornarunt.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:32", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:32" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "374", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "33", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι ἐδόκει φρονήσει τὸ τῶν Ἀμυθαονιδῶν (1) γένος τὸ παλαιὸν ἐν τοῖς Ἕλλησι πρωτεύειν· ὥσπερ καὶ Ἡσίοδός φησιν ἐν τούτοις· Ἀλκὴν μὲν γὰρ ἔδωκεν Ὀλύμπιος Αἰακίδῃσι, νοῦν δ ̓ Ἀμυθαονίδαις, πλοῦτον δ ̓ ἔπορ ̓ (2) Ἀτρείδῃσι.", "translation": " Amythaonidae olim apud Graecos prae ceteris prudentia valuisse videnlur, quemadmodum Hesiodus quoque testatur his versibus: Juppiter Aeacidis robur donavit, opesque Atridis, mentem vobis, Amythaone nali. ", "commentary": "33. Cod. Tur. Fol. 154, 7-10 r. 1. Ἀμυθ.] Ἀμαθ. Cod. — 2. Δ ̓ ἕπορ ̓] correx. Viri ddl; δὲ παρ ̓ codex; δέ περ Suidas v. ἀλκῄ, ubi ex nostris Exc. Versus hi afferuntur. V. Hesiod. fr. 163, p. 64 ed. Didot. De Amythaonidis (Biante, Melampo, Amphiarao) v. Apollodor. I, 9, 10 ibique Heyn.; Eckermann. Melampus u. sein Geschlechi. Goetting. 1840.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:33", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:33" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "374", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "34", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De insid.:", "text": "Ὅτι Αἴγισθος Ἀγαμέμνονα κατείνας τὸν βασιλέα συμβουλῇ τῆς γυναικὸς Κλυταιμνή- στρας, καὶ τὸν Ὀρέστην τὸν τοῦ Ἀγαμέμνονος υἱὸν ἔμελλεν ἀνελεῖν. Τοῦτον δὲ ἐρρύσατο Ταλθύβιος (1) ἐξαρπάσας, καὶ ἐκθέμενος εἰς τὴν Φωκίδα παρὰ Στρόφιον. Δεκάτῳ (2) δ ̓ ἔτει ἐκ Φωκέων ἐλθὼν μετὰ Πυλάδου τοῦ Στροφίου, Αἴγισθον καὶ τὴν μητέρα κτείνας, τῶν Μυκηνῶν ἐβασίλευεν. Ἐλαυνόμενος δὲ ὑπὸ τῶν Αἰγίσθου φίλων, κατὰ δὲ τὸν πλεῖστον λόγον ὑπὸ Ἐρινύων, ὡς ἐναγὴς, θεοῦ κελεύσαντος, εἰς Ἀθήνας ἀφίκετο, καὶ ἐν Ἀρείῳ πάγῳ κριθεὶς ἀπέφυγεν. Αὕτη ἡ δίκη φόνου τετάρτη (3) ἐν Ἀθήναις ἐκρίθη.", "translation": " Aegisthus postquam Agamemnonem regem consilio Clytaeemnestrae uxoris interfecerat, Orestem quoque filium Agamemnonis occidere volebat. Hunc vero servavit Talthybius caedi surreptum, et in Phocidem ad Strophium portandum curavit. Unde decimo anno post reversus cum Pylade Strophii filio Aegisthum et matrem interfecit regnoque Mycenarum potitus est. Verum quum ab amicis Aegisthi vel, ut plurimi narrant, a Furiis, utpote caede pollutus, exagitaretur, dei jussu Athenas venit ibique in Areopago judicium subiens absolutus est. Atque hoc quartum fuit de caede judicium, quod Athenis in Areopago institutum est. ", "commentary": "34. Cod. Escor. Fol. 77, 26 vso—78, 4 r. — 1. Ἐρρύσατο Ταλθύβιος] Sic etiam Dictys Cret. VI, 2 Pro Talthybio Pindarus Pyth. XI, 25 Arsinoen, Pherecydes (fr. 96) Laodamiam, Aeschylus Coeph. 721 Cilissam nutricem, Sophocles Electram sororem, Euripides paedagogum ponunt. — 2. δεκάτῳ] ὀγδοάτῳ sec. Homer. Odyss. 3, 306.— 3. τετάρτη] Fluxisse haec puto ex Hellanico (fr. 82), qul de Orestis judicio agens simul priora judicia in Areopago habita recenset ap. Schol. Eur. Orest. 1643. Loci corrupti neque Sturzius neque ego olim neque Prellerus (De Hellanico p. 24) medelam attulerunt. Emendandum censeo hunc in modum: Οἱ Ἀθηναῖοι τὴν δίκην (sc. de Oreste) ἔστασαν ἕνδεκα (ἐννέα vulgo) γενεαῖς ὕστερον ἢ (δὲ vgo) Ἄρης καὶ Ποσειδῶν περὶ Ἁλιρροθίου δίκην (supple ἔφυγον vel simile quid.). Εἶτα Κέφαλος ὁ Δηιονέως, ὅστις Πρόκριν τὴν Ἐρεχθέως ἔχων γυναῖκα καὶ ἀποκτείνας ἐξ Ἀρείουπάγου δίκην ὥς δικασθεὶς ἔφυγεν ἐξ γενεαῖς ὕστερον. Μετὰ δὲ τὴν τὴν Δαιδάλου δίκην, ἀδελφιδοῦν τὸν τάλων ἀποκτείναντος δολόεντι θανάτῳ καὶ φυγόντος δίκην τρισὶ γενεαῖς ὕστερον αὕτη ἡ Τυνδαρὶς Κλυταιμνήστρα, Ἀγαμέμνονα ἀποκτείνασα καὶ ὑπὸ Ὀρέστου ἀποκτανθεῖσα, [supple τρισὶ γενεαῖς ὕστερον] συγκροτηθῆναι δίκην τῷ Ὀρέστῃ ὑπὸ Εὐμενίδων παρεσκεύασεν. Videlicet quum quattuor judicia memorentur, et duo tantum temporis intervalla indicentur, aperte desideratur intervallum tertium, ideoque, si recte se habent illae ἓξ γενεαί et τρεῖς γενεαί, quae in vulgatis apponuntur, falsa esse debet summa γεωεῶν ἐννέα. Undecim vero γε(??)εαί, quas reposuimus, optime quadrant. Nam inde a cecrope usque ad Demophontem, sub cujus initio de Oreste judicatum est, ut praeter alios ipse Nicolaus (fr. 34) docet, undecim fuerunt reges sive generationes. Usque ad Cephali judicium sex fuisse dicuntur γενεαί. Judicatum vero esse constat sub Erechtheo II, qui rex est sextus.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:34", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:34" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "375", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "35", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Setph. B.:", "text": "Καρνία, πόλις Ἰωνίας. Νικόλαος τετάρτῳ.", "translation": " Carnia, urbs Ioniae, ut Nicolaus refert ilbro quarto. ", "commentary": "35. Urbs aliunde non nota. Recte vero, puto, Holstenius ad Steph. l. l. Carniam, quam Nicolaus dicit, non diversam esse censet a carne, cujus Stephanus meminit v. Κάρνη. Ἔστι δὲ ἄλλη Αἰολίδος, ἧς τὸ ἐθνικὸν Καρναῖος, τὸ κτητικὸν Κάρνιος, τριγενές. Mentionem hujus urbis Nicolaus injecerit de migrationibus Aeolicis loquens, quae Orestis tempore et deinceps in Asiam factae sunt. Nomen urbis in mentem revocat Apollinem Carneum, cujus cultum jam ante Heraclidarum adventum in Peloponneso viguisse inter doctos satis constat.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:35", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:35" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "375", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "36", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι τὸν Ἀμυκλαῖον νομὸν κατὰ τὰς ὁμολογίας τῷ προδότῃ Φιλονόμῳ ἐξελόντες οἱ Ἡρακλεῖδαι ἀνέμητον ἀφῆκαν. Ὁ δὲ αἰσχυνόμενος ἐπὶ τῇ προδοσίᾳ, οὐδαμοῦ ἐφαίνετο. Οἱ δὲ Ἡρακλεῖδαι ἀναδασάμενοι καὶ τοῦτον ἐνέμοντο. Ὕστερόν γε μὴν ἀφικομένῳ ἐκ Λήμνου σὺν λαῷ, ὅντινα ἐπὶ τῇ ἴσῃ καὶ ὁμοίᾳ [συνεπήγετο], πάλιν ἀπέδοσαν. Καὶ ὃς τοῖς ἥκουσι διελὼν τὴν γῆν, ᾤκει ἅμα αὐτοῖς βασιλεύων Ἀμυκλῶν.", "translation": " Quum Heraclidae Amyclaecum agrum Plilonomo preditori, ut convenerat, extra sortem reservassent, isque prae pudore admissae proditionis nullibi compareret, Heraclidas instituta iterum divisione eum agrum sorte distribuerunt. Sed postmodum reverso Philonomo cum haud exigua manu, quos, pari et aequo honore et jure proposito, e Lemno adduxerat, Heraclidae ei Amyclaeum agrum concessere. Igitur Philonomus quum agros colonis divisisset, Amyclarum regnum obtinuit. ", "commentary": "36. Cod. Tur. fol. 154, 10-17 r. 1. συνεπήγετο] vocem supplevit Corayus; μεθ ̓ ἑαυτοῦ ἦγε suppl. Valesius. Haec ex Ephoro pelita esse saepius viri docti monuerunt. Etenim Strabo VIII, p. 364 ex Ephoro (fr. 18) narrat Eurystheum et Proclem leconicam διελεῖν εἰς ἔξ μέρη, καὶ πολίσαι τὴν χώραν· μίαν μὲν οὗν τῶν μερίδων, τὰς Ἀμύκλας, ἐξαίρετον δοῦναι τῷ προδόντι αὐτοῖς τὴν Λακωνικὴν κτλ. V. Muller. Dor. p. 48 sqq. Nomen Philonomi, quod hoc loco multis lacunis mutilo excidisse videtur, Strabo memorat paullo post p. 365 Ex Lemno colonos Amyclas a Philonomo ductos esse praeter Nicolaum tradit Conon Narr. 31: Φιλόνομος ὁ Σπαρτιάτης προδοὺς Δωριεῦσι δῶρον ἔχει Ἀμύκλας, καὶ συνοικίζει ταύτην ἐξ Ἴμβρου καὶ Λήμνου· τρίτῃ δὲ γενεᾷ στασιάσαντες πρὸς Δωριέας μετανίστανται Ἀμυκλῶν κτλ. Cf. Narr. 47; Pausanias III, 2, 60; Servius ad Aen. X, 364.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:36", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:36" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "375", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "37", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Steph. B.:", "text": "Θόρναξ, ὄρος τῆς Λακωνικῆς. Νικόλαος τετάρτῃ.", "translation": " Thornax mons Laconiae est, ut Nicolaus refert libro quarto. ", "commentary": "37. Thornax mons (postea Κοκκύγιος, Pausan. II, 36, 1) clarus erat statua Apollinis, ἀγάλματι Πυθαέως Ἀπόλλωνος κατὰ τὰ αὐτὰ τῷ ἐν Ἀμύκλαις πεποιημένῳ. Pausan. III, 10, 8. De habitu Apollinis illius Amyclaei v. Pausan. III, 19. Repraesentasse Apollinem Carneum censet Müller. Dor. I, p. 358. De Apoll. In Thornace v. Herodot. I, 69. Hesych. v. Θόρναξ. Cf. idem: Θοράτης(?), Ἀπόλλων παρὰ Λάκωσι, quae nescio an huc pertineant.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:37", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:37" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "376", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "38", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De ins.:", "text": "Ὅτι Τήμενος ὑπὸ τῶν ἑαυτοῦ παίδων ἀπέθανε δι ̓ αἰτίαν τοιάνδε. Ἦσαν αὐτῷ τέτταρες υἱεῖς, Κεῖσος (1) καὶ Φάλκης καὶ Κερύνης (2) καὶ Ἀγαῖος (3), θυγάτηρ δὲ τοὔνομα Ὑρνηθὼ (4), ἥντινα ἔδωκε γυναῖκα Δηιφόντῃ τῷ Ἀντιμάχου τοῦ Θρασυάνορος τοῦ Κτησίππου τοῦ Ἡρακλέους. Στέργων οὖν ταύτην καὶ τὸν γαμβρὸν πολὺ μᾶλλον ἢ (5) τοὺς υἱεῖς καὶ εἰς ἅπαντα χρώμενος διετέλει. Ἐπὶ τούτῳ (6) οἱ νεανίσκοι βαρέως φέροντες, ἐξεῦρον κακούργους ἀνθρώπους οὓς (7) ἐπὶ μισθῷ ἔπεισαν τὸν Τήμενον ἀνελεῖν. Ἀγαῖος δὲ ὁ νεώτατος οὐ μετεῖχε τοῦ βουλεύματος. Καὶ οἱ μὲν τὸν ἄνθρωπον λουόμενον παρὰ τὸν ποταμὸν ἐν ἐρημίᾳ ἐπιπεσόντες καὶ κατατρώσαντες, ἐκποδὼν ἐγένοντο, ἔτι ζῶντα ὑπὸ θορύβου λιπόντες. Ὁ δὲ κομισθεὶς εἰς τὸ στράτευμα, ἀγνοῶν τοὺς φονέας θνήσκει, τὴν ἀρχὴν Ὑρνηθοῖ καὶ Δηιφόντῃ καταλιπὼν, καὶ τὰ λόγια φράσας ἅπερ ᾔδει τοῦ πολέμου πέρι. Μετὰ ταῦτα δὲ ζητουμένου τοῦ φόνου, τὸ σύμπαν ἐγνώσθη. Ὅτι ὑπὸ τῶν περὶ Κεῖσον ἐπεβουλεύθη (8), καὶ ἅμα διὰ τὴν Τημένου ἐπίσκηψιν (9) ἐξεώσθησαν ἐκ τῆς ἀρχῆς, Δηιφόντης δὲ καὶ (10) Ὑρνηθῶ ἐβασίλευον διά τε ταῦτα καὶ ὅτι τὰ λόγια ᾔδεσαν, ἐν οἷς τῆς καθόδου ἡ ἐλπὶς ἦν. Οἵ γε μὴν παῖδες ἔξαρνοι ἦσαν τὸν φόνον κοὐκ ἄρα (11) ἔμελλον τῆς ἀρχῆς πέρι ἀτρεμήσειν. Τοὐντεῦθεν Δηιφόντης πρῶτον μὲν ὑποπέμψας πρέσβεις κρύφα Τροιζηνίους καὶ Ἀσιναίους καὶ Ἑρμιονεῖς καὶ πάντας ὅσοι τῇδε Δρύοπες ᾤκουν, ἀφίστησι τῶν Ἀργείων ἐθελοντὰς καὶ αὐτοὺς, μὴ τῷ χρόνῳ ὁμοῦ κείνοις ὑπὸ Δωριέων (12) ἐξανασταῖεν.", "translation": " Temenus a filiis suis interfectus est ob causam hujusmodi. Quattuor ei filii erant, Cisus, Phalces, Cerynes et Agaeus; filia autem Hyrnetho, quam in matrimonium dederat Deiphonti, Antimachi, Thrasyanoris, Ctesippi, Herculis. Hanc igitur atque generum quum filiis suis anteferret, iisque ad omnia sociis et consiliariis uti soleret, graviter id ferentes juvenes invenerunt homines quosdam perditos, quos pretio adduxerunt, ut Temenum de medio tollerent. Itaque Temenum lavantem ad fluvium in regione deserta adorti sunt, vulnusque inflixere, sed strepitu territi vivum adhuc relinquentes aufugerunt. Ille vero in castra deportatus, auctores caedis ignorans exspiravit, postquam Hyrnethonem et Deiphontem regni successores designaverat et oracula dixerat, quae de bello comperta habebat. Post haec vero quum de caede inquirentibus lota res patefacta esset, propter insidias patri a Ciso ejusque sociis structas et propter Temeni morientis mandata illi pulsi sunt regno, quod Hyrnethoni et Deiphonti traditum est et ob haec et quod sciebant oraculum spem reditus faciens. Sed filii caedem a se commissam infitias ibant et de regno nequaquam quiescebant. Dehinc Deiphontes primum quidem missis clanculum legalis Troezenlos et Asinaeos et Hermionenses et reliquos qui illic habitabant Dryopes adduxit, ut ab Argivis deficerent, idque haud invitos, metuentes scilicet ne aliquando una cum illis sedibus suis a Doriensibus expellerentur. ", "commentary": "38. Cod. Escor. fol. 73, 5-25 r. Rem eandem ex eodem fonte (Ephoro) brevius narrat Diodorus in Exc. De insid. (fr. r. V. tom. II, p. VIII) — 1. Κεῖσος] Κράσσος codex. De variis hujus nominis formis vid. Not. Ad Diodor. l. l. — 2. Κερύνης] sic Diodor. Et Pausanias; κορύνης codex. — .3. Ἀγαῖος] sic etiam Strabo VIII, p. 389 ex Ephoro (fr. 16). De diversa hujus nominis scriptura v. Diodor. fr. 4 not. 6. — 4. Ὑρνηθὼ] ὡρν. Cod.; mox δηιφόντι cod. Genealogiam Deiphontis eodem modo tradit Pausanias II, 19, 1, cujus narratio omnino cum nostra comparanda est, coll. II, 28, 3. — 5. ἢ] supplevi. — 6. Τοῦτο codex. Agaeus, qui non particeps conjurationis fuisse dicitur, una cum Deiphonte Acten sive septemtrionalem Argolidis oram (Epidaurum, Troezenem) obtinebat. Vid. Strabo VIII, p. 389; Ephor. fr. 16. — 7. οὓς] supplevi. — 8. Ὑπὸ... ἐπεβουλεύθη] ὑπὸ τὸν περικισσον ἐβουλεύθη codex. Cisus filiorum erat natu maximus. Pausan. II, 19, 2. — 9. ἐπίσκηψιν] ἐπισκίασιν codex. De re cf. Apollodor. II, 8, 5: Γενομένου δὲ τοῦ φόνου (sc. conflatum esse, nisi Ephorus tradidit, Euripides certe finxisse videtur, si quid colligere licet ex fragmentis p. 795 sqed. Didot. — 10. καὶ] addidi. Μοχ ἐξαρνοίησαν codex. — 11. Κουρκάρα codex. — 12. Δωριέων] Δωριήων vel Δωριένων codex. Asine et Herrnione incolebantur a Dryogibus qui meridionalem Argolidis partem tenebant. Terminos dilionis Dryopicae notat Pausanias II, 28, 2. 36, 5. Vides ex nostro loco Dryopes illos sec. Ephorum jam Temeni temporibus subjectos Doriensibus fuisse. In universum de ratione parum probabili, qua de his omnibus Ephorus exposuit, v. Müller. Dor. I, p. 63 sqq.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:38", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:38" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "376", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "39", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibidem:", "text": "Ὅτι Κρεσφόντης (1) πάντων ἐβασίλευσεν τῶν στρατιωτῶν (2)· ὃς ἐπειδὴ διένεμε τὴν γῆν εἰς ε’ (3)*, μετεμέλησε δ ̓ αὐτῷ ἴσου διελόντι εἰς ὃ συνετέλουν οἱ λοιποί. Ταῦτα δὲ μεταβουλευσάμενος κινεῖν τὰ πράγματα ἐπειρᾶτο, ἐκ μὲν τοῦ εὐπρεποῦς λέγων ἅπερ καὶ οἱ ἐν Λακεδαίμονι, ὅτι οὐ δίκαιον εἴη τῶν ἴσων μετέχειν τοὺς ἐγχωρίους τοῖς Δωριεῦσι. Συνέβη δ ̓ αὐτῷ πρός τ ̓ ἐκείνους διαβεβλῆσθαι καὶ πρὸς τοὺς Δωριέας, οἳ καὶ τότε (4) αὐτοῦ ἤχθοντο τῇ βίᾳ οὐκ ἀνεχομένου τὸ ἰσόμοιρον καὶ πάλαι δ ̓ αὐτῷ (5) προσεκεκρούκεσαν ἄνευ σφῶν συμβαίνοντι τοῖς ἐγχωρίοις καὶ μετὰ ταῦτα τῶν ἴσων αὐτοῖς μεταδιδόντι· πάντων δὲ μάλιστα [οἱ ἐγχώριοι] ὑφεωρῶντο τὴν μετακόσμησιν τῶν τότε καθεστώτων, πρὸς (6) ἧς ἄμεινον ἡγήσαντο εἶναι ἀνελόντες αὐτὸν κατὰ χώραν ἀτρεμεῖν. Καὶ ἐποίησαν ταῦτα, καὶ Κρεσφόντην (7) μὲν δι ̓ ἐπιβουλῆς ἀπέκτειναν. Ταχὺ δὲ καὶ τοὺς υἱεῖς ἤθελον, οὓς τότε ὁ μητροπάτωρ ἅμα τῇ θυγατρὶ κυούσῃ θύειν μέλλων Διὶ ἀκραίῳ (8) εἰς Τραπεζοῦντα μετεπέμψατο· καὶ παρ ̓ αὐτῷ ἔτεκεν ἡ θυγάτηρ Αἴπυτον τὸν τρίτον (9), Ἐτεχνάσαντο οὖν οἱ φονεῖς ἀφικόμενοι παρὰ Κύψελον, ὡς ἂν παραλαβόντες τοὺς Κρεσφόντου παῖδας ἀνέλοιεν, λέγοντες ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοὺς εἰς Μεσσήνην (10) μέτεισιν ἱερὰ θύειν μέλλων εὐκταῖα. Ὁ δὲ Κύψελος τοὺς μὲν δύο ἐξέπεμψε σὺν αὐτοῖς ἐξαπατηθεὶς, οὓς ἐκεῖνοι κατὰ τὴν ὁδὸν ἀπέκτειναν, τὸν δὲ τρίτον ἄτε νεογενῆ οὐκ ἔδωκε φήσας ἐν σπαργάνοις εἶναι· καὶ οὗτος μὲν παρὰ τῷ μητροπάτορι ἐτρέφετο. Ὅτι Αἴπυτος (11) ὁ υἱὸς Κρεσφόντου ἐπεβουλεύθη παρὰ τῶν· ἐμπρησάντων τὴν αὐτοῦ οἰκίαν, καὶ τῆς ἐπιβουλῆς ἀνώτερος γέγονεν. Αὖθις δὲ πάλιν ἐπεβουλεύετο ὑπὸ τοῦ δήμου καὶ αὐτὸς καὶ οἱ ἀπόγονοι, καὶ οὐ διέλιπον ἀλλήλοις διαστασιάζοντες, ἄχρις ὅτου ὑπὸ Λακεδαιμονίων (12) ἠνδραποδίσθησαν.", "translation": " Cresphontes omnibus imperans Messeniis, quum regionem in quinque divisisset civitates, mox poenitebat eum ex aequo inter Dorienses et indigenarum optimates distribuisse regnum, in quod reliquus populus tributa conferebat. Igitur mutata sententia innovare reipubliae formam tentabat, speciosa ratione dictitans eadem tuae Lacedaemonii quoque dicebant, videlicet iniquum esse indigenas pari cum Dorlensibus frui jure. Verum accidit ut eo non apud Messenios modo invidiam sibi contraberet, sed apud ipsos etiam Dorienses, qui et tunc ejus exprobrabant violentiam, qua concessam semel juris aequalitatem non sustineret, et jam olim in eum offenderant, quod invitis ipsis pacta cum indigenis iniisset ac deinde jus aequale iis dedisset. Omnium vero maxime indigenoe status reipublicae commutationem suspectabant, qua potius duxerunt fore, si, Cresphonte interfecto, loco suo manerent immoli Consiliumque exsequentes, Cresphontem ex insidiis occiderunt. Mox vero etiam filios ejus e medio tollere volebant, quos avus maternus (Cypselus) una cum filia sua (Merope) tunc nterum gerente, sacra Jovi Actaeo facturus, Trapezuntem arcersiverat. Apud hunc filia peperit Aepytum tertium. Dolum igitur percussores ad Cypselum profecti excogitarunt, quo liberorum corporibus potiti occidere eos possent. Nuntiarunt patrem eos in Messeniam advocare, ut sacra votiva offerret. His deceptus Cypselus duos filiorum cum iis ablegavit, quos illi in itinere trucidarunt; tertium vero recens natum non tradidit, aiens eum in fasciis adhuc esse. Atque hic quidem apud avum maternum educatus est. Aepytus Cresphontis filius insidiis appetitus est ab iis qui domum ejus incenderunt. Sed salvus tunc evasit. Postea vero iterum insidiae paratae sunt tum ipsi tum prosapiae ejus; ac omnino continuae inter eos discordiae obtinebant, usquedum a Lacedaemoniis oppressi in servitutem redigerentur. ", "commentary": "39. Cod. Escorial. Fol. 78, 26 r — 78, vso. — 1. Κρεσφόντης] κρεφόντης cod. — 2. Στρατιωτῶν] Vox procul dubio corrupta. In prima fragmenti parte narratio Nicolai pessime contracta est. Pauca illa, quibus nostra haec illustrare possumus, apponam. Sequitur Nicolaus Ephorum (fr. 20), ex quo haecce affert Strabo VIII, p. 361: Ἔφορος δὲ τὸν Κρεσφόντην, ἐπειδὴ εἷλε Μεσσήνην, διελεῖν φησιν εἰς πέντε πόλεις αὐτὴν, ὥστε Στενύκλαρον μὲν ἐν τῷ μέσῳ τῆς χ[ώρας ταύτης] κειμένην, ἀποδεῖξαι βασίλειον αὑτῷ, [εἰς δὲ τὰς ἄλλας] τῆς βασιλείας πέμψαι, ἐς Πύλον καὶ Ρίον [καὶ Μεσόλαν καὶ] Ὑαμεῖτιν, ποιήσαντα ἰσονόμους πάντας τοῖς Δωριεῦσι τοὺς Μεσσηνίους. Ἀγανακτούντων δὲ τῶν Δωριέων, μεταγνόντα μόνην τὸν Στενύκλαρον νομίσαι πόλιν· εἰς τοῦτον δὲ καὶ τοὺς Δωριέας συναγαγεῖν πάντας. Apollodor. II, 8, 5, 5: Κρεσφόντης δὲ οὐ πολὺν Μεσσήνης βασιλεύσας χρόνον μετὰ δύο παίδων φονευθεὶς ἀπέθανε. Pausanias IV, 3, 7: Κρεσφόντης δὲ ἐν Στενυκλήρῳ τὸν βασιλέα οἰκεῖν κατεστήσατο. Διοικούμενον δὲ αὐτὸν τὰ πολλὰ ἐς χάριν τοῦ δήμου μᾶλλον, οἱ τὰ χρήματα ἔχοντες αὐτόν τε Κρεσφόντην ἐπαναστάντες καὶ τοὺς υἱοὺς ἀποκτείνουσι τοὺς λοιπούς (sc. reliquos, excepto Aepyto). Quae eatenus inter se differunt, quatenus Pausanias nimio plebis studio, Ephorus sive Nicolaus Doriensium studio ab optimatibus Messeniae interfectum Cresphontem perhibent. — 3. Ἐς πέντε] ex voce sequente μετεμέλησε farillime elisimus vocem μέρη h. l. supplendam. Significantius Strabo dicit: πέντε πόλεις. Quarum quattuor exhibent libri mss. Strabonis, qui l. l. mutili omnes sunt. Quintam civitatem e Nicolao (v. fr. 40) supplevit Müllerus Dor. I,— p. 95. Plura deinceps ab excerptore omissa sunt. Hinc illud δὲ post μετεμέλησε. — 4. Καὶ τότε] καί ποτε codex. — 5. αὐτῷ] αὐτὸ cod. In seqq. Supplevi: οἱ ἐγχώρριοι. — 6. Πρὸς] fortasse πρὸ; sed vel sic inusitata foret locutio. — 7. Κρεσφόντην] καρεσφόντη codex. Caedis auctor secundum Hyginum fab. 137 et 184 et Apollodorum l. l. Polyphontes fuit, qui deinde regno potitus est, et Meropen, occisi uxorem, in matrimonium duxit. Hygini narratio ex Euripidis Cresphonte fabula (vide Eurip. fr. p. 726 ed. Didot) manaverit. Secundum Nicolaum Merope una cum Aepyto apud Cypselum versabatur. Igitur eam non duxerit Polyphontes. Apollodorus Meropen Cypselo Aepytum educandum tradidisse narrat. Apud Hyginum pro Aepyto nominatur Telephontes (fortasse leg. Cresphontes; certe apud Euripidem nomen filio erat Cresphonti), quem mater absconse ad hospitem in Aetoliam mandavit. — 8. ἀκραῖος] Ζεὺς ἀκραῖος in numo ap. Eckhel. D. N. II, p. 502, citante B. Hase in Steph. Thes. 8. v. Idem nomen pro ἀκταῖος ap. Dicaearch. fr. 60, p. 263, restitui vuit Osannus. Frequens aliorum numinum epitheton. — 9. Τὸν τρίτον] num filium tertium? At tum dixisset auctor τρίτον ἔτεκεν... Αἴπυτον, ut ap. Apollodor. l. l.: τρίτον γὰρ ἔχουσα παῖδα Μερόπη καλούμενον Αἴπυτον. Intellige Aepytum, qui hujus nominis tertius est. Stemma dat Pausanias VIII, 5, 4: Elatus; Aepytus (1) et stymphalus; Agamedes Stymphali f.; Cercyon; Hippothous; Aepytus (II); Cypselus; Merope; Aepytus (III). — 10 αὐτοῦ εἰς Μεσσήνην ἐν μέτεισιν codex. — 11. Αἴπυτος] Aepytum hunc patris caedem ultum esse traditur ap. Apollodorum, Hyginum (coll. fragm. Euripid. l. l.), Pausaniam IV, 3, 8, ubi haec: Ὁ δὲ Αἴπυτος... ὡς ἀνὴρ ἐγένετο, οἱ Ἀρκάδες (duce Holaeo, Cyrseli filio, VIII, 5, 7) κατάγουσιν αὐτὸν ἐς Μεσσήνην. Συγκατήγαγον δὲ καὶ οἱ λοιποὶ βασιλεῖς τῶν Δωριέων, οἴ τε Ἀριστοδήμου παῖδες καὶ Ἴσθμιος (1. Κίσσος Vel Κίσσιος) ὁ Τημένου. Αἴπυτος δὲ ὡς ἔβασίλευσεν, ἐτιμωρήσατο μὲν τοῦ πατρὸς τοὺς φονέας, ἐτιμωρήσατο δὲ καὶ ὅσοι τοῦ φόνου παραίτιοι καθειστήκεσαν· προσαγόμενος δὲ τοὺς ἐν τέλει τῶν Μεσσηνίων θεραπείαις, ὅσοι δὲ ἦσαν τοῦ δήμου, δωρεαῖς, ἐς τοσοῦτον προέβη ὡς καὶ τοὺς ἀπογόνους Αἰπυτίδας ἀντὶ Ἡρακλειδῶν καλεῖσθαι. Aeryti filius Glaucus, item vir optimus ac piissimus fuit; successores ejus Isthmias, Dotades, Sybotas, phintias, ascrorprum institutione structisque templis sunt clarissimi. Sic Pausanias; quem Messeniorum sacerdotum narrationem reddere vix dubium esse potest. Contra Ephorus sive Nicolaus contraria plane (de quibus aliunde non constat) tradens, ex Lacedaemoniorum narratione pendere videtur. Conferri possit Isocratis commentum in Archidamo § 23 et 31 p. 78 3d. Didot. Ubi Cresphontis liberi occiso patre, Spartam aufugiunt ἐξιοῦντες βοηθεῖν τῷ τεθνεῶτι καὶ τὴν χώραν διδόντες ἡμῖν κτλ. — 12. Λακεδαίμονι cod.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:39", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:39" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "378", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "40", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Stephan. Byz.:", "text": "Μεσόλα, πόλις Μεσσήνης, μία τῶν πέντε. Νικόλαος τετάρτῳ.", "translation": " Mesola, urbs Messeniorum, una ex quinque. Nicolaus libro quarto. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:40", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:40" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "378", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "40", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Stephan. Byz.:", "text": "Ὑάμεια, πόλις Μεσσήνης, τῶν πέντε μία.", "translation": " Hyamia, urbs Messeniae, ex quinque una. ", "commentary": "40. Cf. fr. 39, not. 2. Hyamiae mentio ex eodem Nicolao manare putanda est.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:40", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:40" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "378", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "40", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Stephan. Byz.:", "text": "Νηρίς, πόλις Μεσσήνης. Νικόλαος τετάρτῳ.", "translation": " Neris, urbs Messeniae. Nicolaus quarto. ", "commentary": "— Nerin Messeniae urbem etiam Suidas (e Stephano) memorat; aliunde non nota est. Vicum quendam Νῆριν ad Parnonem montem in confinils Laconicae et Argolidis affert Pausanias II, 38, 6.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:40", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:40" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ Δ’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "378", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "41", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De insid.:", "text": "Ὅτι Φείδων κατὰ φιλίαν στασιάζουσι Κορινθίοις βοηθῶν, ἐπιθέσεως (1) ἐκ τῶν ἑταίρων γενομένης, ἀπέθανες. Ὅτι Κορίνθῳ, ἐξ οὗ Κόρινθος ἡ πόλις, ὑπὸ τῶν ἐγχωρίων ἐξ ἐπιβουλῆς σφαγέντι, Σίσυφος ἀμύνων τούς τε αὐτόχειρας ἐτιμωρήσατο, καὶ ἀντὶ τούτου βασιλεὺς γίνεται (2).", "translation": " Phidon propter amicitiam Corintbiis seditione laborantibus auxilians, aggressione a factionis sociis facta, occubuit. Corinthum, a quo Corinthus urbs nomen habet, ab indigenis per insidias occisum ulciscens Sisyphus percussores punivit, et pro eo rex creatus est. ", "commentary": "41. Cod. Escor. Fol. 78, 21-26 vso. — 1. Ἐπιθέσεως] ἐπὶ θέσεως codex. Phidon num est Φείδων ὁ Κορίνθιος, ὣν νομοθέτης τῶν ἀρχαιοτάτων, ut Aristoteles (Polit. II, 4, 6) tradit?—2. Aliter de his tradit Eumelus apud Pausan. II, 3. 11, ubi regnm series haec est: Aeetes Solis f.; Buno Mercurii f., Epopeus Aloei f., Marathon Epopei f., Corinthus Marathonis filius. Corintho, a quo Ephyra deinceps Corinthus nominata est (II, 1, 1; cf. Heraclid. Pont. fr. 5, p. 212), absque liberis mortuo, Medea ex Iolco in regnum vocatur, quae Iasoni regia negotia committit, et postea cum Iasone Colchos rediens Sisypho imperium tradit.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_iv:41", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:41" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "378", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "42", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Stephan. Byz.:", "text": "Ἀρκαδία· ἐκαλεῖτο δὲ Πελασγίη, ὡς Νικόλαος πέμπτῃ.", "translation": " Arcadia olim Pelasgia vocabatur, ut Nicolaus reftert libro quinto. ", "commentary": "42. Cf. Charax ap. Stephan. Byz. v. Παρρασία.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:42", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:42" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "378", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "43", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι Λυκάων ὁ Πελασγοῦ υἱὸς, βασιλεὺς Ἀρκάδων, ἐφύλαττε τὰ τοῦ πατρὸς εἰσηγήματα ἐν δικαιοσύνῃ. Ἀποστῆσαι δὲ (1) βουλόμενος καὶ αὐτὸς τῆς ἀδικίας τοὺς ἀρχομένους, ἔφη τὸν Δία ἑκάστοτε φοιτᾶν παρ ̓ αὐτὸν, ἀνδρὶ ξένῳ ὁμοιούμενον εἰς ἔποψιν τῶν δικαίων τε καὶ ἀδίκων. Καί ποθ ̓, ὡς αὐτὸς ἔφη, μέλλων ὑποδέχεσθαι τὸν θεὸν, θυσίαν ἐπιτελεῖν (2). Τῶν δὲ υἱῶν αὐτοῦ (3) πεντήκοντα, ὥς φασιν, ὄντων ἐκ πολλῶν γυναικῶν, βουλόμενοι γνῶναί τινες οἱ τῇ θυσίᾳ παρόντες, εἰ τῷ ὄντι θεὸν μέλλουσι ξενοδοχεῖν, θύσαντές τινα παῖδα, ἐγκατέμιξαν τοῖς ἱερείου (4) κρέασιν, ὡς οὐ λήσοντες, εἴπερ ὄντως θεὸς ἔπεισιν. Ὑπὸ δὲ τοῦ δαιμονίου χειμώνων μεγάλων καὶ κεραυνῶν ῥαγέντων, φασὶ τοὺς αὐτόχειρας ἅπαντας τοῦ παιδὸς ἀπολέσθαι (5).", "translation": " Lycaon Pelasgi filius, Arcadum rex, patris praeceptis obtemperans, justitiam colebat; quumque subditos ab omni fiagitio avertere vellet, affirmavit Jovem peregrini hominis specie quotidie domum suam ventitare, ut recte aut secus facta inspiceret. Ac semel deum, ut aiebat, hospitio excepturus quum sacrificium appararet, ex filiis, quos quinquaginta ex variis susceptos mulieribus habebat, ii, qui sacrificio intererant, quum certo scire vellent an vere praesentem deum hospitio essent excepturi, pueri cujusdam membra carnibus victimae miscuere, rati , ita deprehensum iri, an revera deus adsit. Verum subito immissis coelitus procellis ac fulminibus, cunctos, qui puerum jugulaverant, interiisse aiunt. ", "commentary": "43. Cod. Tur. Fol. 154, 17-29 r. Eadem suidas v. Λυκάων. — 1. δὲ] Suidas; in cod. Deest. — 2. ἐπιτελεῖν] sic codex; Valesius tacite posuit ἐπιτελεῖ. Suidae codd. ABVE item ἐπιτελεῖν pro vulgata ἐπιτελεῖ exhibent «Ratio structurae, Bernhardyus ait, minime recondita (v. nostra De Syntaxi gr. p. 464 sq.), sed quae peritissimis hominibus frandi fuerit, ut Reiskio in Dion. Chrysostom. Tom. I, p. 325.» — 3. αὐτοῦ] vocem hanc et codex et Suidas praehent; Valesius omisit. — 4. ἱερείου] sic suidas; ἱεροῦ codex. — 5. Apollodor. III, 3, 2, 1,: Ἔνιοί φασι διὰ τὴν τῶν Λυκάονος παίδων δυσσέβειαν γεγενῆσθαι τὸν κατακλυσμόν. Cf. Hygin. Fab. 176; Tzetzes ad Lycophr. 488; schol. Eurip. Or. 1646. Facinus istud ad ipsum Lycaonem transferunt Ovid. Met. I, 198, Eratosth. Cataster. c. 8, alii. Cf. Pausanias VIII, 2, 1.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:43", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:43" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "379", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "44", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Steph. Byz.:", "text": "Βωταχίδαι (1), τόπος Ἀρκαδίας, ἀπὸ Βωτάχου. Νικόλαος πέμπτῃ· «Ἰοκρίτου δὲ τοῦ Λυκούργου Βώταχος, ἀφ ̓ οὗ ὁ τόπος Βωταχίδαι ἐν τῇ Τεγέᾳ ἐκλήθη.»", "translation": " Botachidae locus est in Arcadia ita dictus a Botacho, ut scribit Ncolaus Damascenus libro quinto: «Iocriti Lycurgo nati filius Botachus, a quo Botacbidae locus in Tegeatica ditione nomen habet.» ", "commentary": "44. 1. Βωταχίδαι] demus Tegeaticus, quem Πωταχίδας dicit Pausan. VIII, 45, 1. «Verior scriptura si est Βωταχίδαι, nomen non dubitem forma tantum, non origine differre cum Βουτακίδης, quod v.» L. Dindorf. In Steph. Thes. v. Βωταχ. De locrito Lycurgi Arcadis f. aliunde non constat.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:44", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:44" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "379", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "44", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem:", "text": "Παρώρεια, πόλις Ἀρκαδίας. Λέγεται δὲ καὶ Παρωραία. Οἱ πολῖται Παρωρεῖς. Νικόλαος Παρωρεάτας (2) φησίν.", "translation": " Parorea oppidum est Arcadiae, quod etiam Paroraea dicitur. Incolae ejus Parorenses dicuntur. Nicolaus vero eos Paroreatas dicit. ", "commentary": "— 2. Παρωεάτας] sic etiam Herodotus IV, 148, 4 (Παρωρεήτας).", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:44", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:44" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "379", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "45", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem:", "text": "Μεσημβρία, πόλις Ποντική. Νικόλαος πέμπτῳ. Ἐκλήθη ἀπὸ Μέλσου. Βρίαν γὰρ τὴν πόλιν φασὶ Θρᾷκες. Ὡς οὖν Σηλυμβρίας ἡ τοῦ Σήλυος πόλις, Πολτυμβρία ἡ Πόλτυος, οὕτω Μελσημβρία ἡ Μέλσου πόλις, καὶ διὰ τὸ εὐφωνότερον λέγεται Μεσημβρία.", "translation": " Mesembria urbs est Thraciae a Melse sic nominata. Nicolaus quinto. Thraces enim urbem appellant βρίαν. Itaque ut Selymbria dicta est urbs a Selye condita, itemque Poltymbria a Poltye, sic a Melse Melsembria primum vocata est, post euphoniae causa Mesembria. ", "commentary": "45. Cf. Strabo VII, p. 319: Μεσημβρία, Μεγαρέων ἄποικος, πρότερον Μενεβρία, οἶον Μενάπολις, τοῦ κτίσαντος Μένα καλουμένου, τῆς δὲ πόλεως βρίας (cf. Hesych v. Βρία) καλουμένης Θρᾳκιστί· ὡς καὶ ἡ τοῦ Σήλυος πόλις Σηλυβρία προσηγόρευται, ἥ τε Αἶνος Πολτυοβρία ποτὲ ὠνομάζετο. Mesembria a Megarensibus et Chalcedoniis Darii Hystaspis tempore condita dicitur ap. Anonym. Peripl. Pont. Euxin. p. 14 et Herodot. VII, 108. Ex Stephani loco atque inde quod quinto libro Nicolai eam memoratam vidmus, colligimus Messembriam multo ante conditam, Darii vero temporibus Megarensium colonia frequentatam esse.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:45", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:45" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "379", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "46", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Socrates Hist. Eceles. VII, 25:", "text": "Χρυσόπολις ἐπίνειον ἀρχαῖόν ἐστιν, ὃ κεῖται μὲν ἐν ἀρχῇ τοῦ Βοσπόρου, μέμνηνται δὲ αὐτοῦ πολλοὶ τῶν παλαιῶν συγγραφέων, καὶ Στράβων τε καὶ ὁ Δαμασκηνὸς Νικόλαος καὶ ὁ ἐν λόγοις δὲ θαυμαστὸς Ξενοφῶν ἐν τῇ ἕκτῃ τῆς Κύρου ἀναβάσεως.", "translation": " Chrysopolis, navale antiquum, quod situm est ad ostium Ponti. Meminerunt ejus complures veterum auctores, inter eosque etiam Strabo, nec non Nicolaus Damascenus atque scriptis suis admirabilis ille Xenophon in Cyri expeditionis libro sexto (cap. 3, 15, et 6, 38). ", "commentary": "46. Cf. Xenophon Exp. VI, 3, 16; Strabo XII, p. 563; Plinius V, 32, Ammian. Marcellin. XXII, 12. Ephorus, Theopompus et Dionysius Byzantius ap. Steph. Byz. v. Χρυσόπολις, ubi secundum plurimos urbs nominata esse dicitur a Chrysi filia Chryseide.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:46", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:46" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "379", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "47", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Steph. Byz.:", "text": "Σίφνος, περὶ τὴν Κρήτην νῆσος ἀπὸ Σίφνου τοῦ Σουνίου, ὡς Νικόλαος πέμπτῳ. Ἐκαλεῖτο δὲ πρότερον Μερόπη (1).", "translation": " Siphnus insula est circa Cretam sic dicta a Siphno Sunii filio, sicut narrat Nicolaus libro quinto. Prius insula Merope appellabatur. ", "commentary": "47. 1. Cf. Plinius IV, c. 12: Siphnus ante Meropia et Acis appellata. Cf. Eustath. Et schol. Ad Dionys. 525.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:47", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:47" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "379", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "47", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem:", "text": "Σκύρος νῆσος, περὶ ἧς Νικόλαος ἐν πέμπτῳ· «Σκύρον δὲ τὸν μὲν παλαιὸν ᾤκουν Πελασγοί τε καὶ Κᾶρες.»", "translation": " Scyrus insula est, de qua Nicolaus libro quinto baec scribit: «Scyrum vero, inquit, olim quidem Pelasgi tenuere et Cares.» ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:47", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:47" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "379", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "47", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem:", "text": "Ἀμοργός, νῆσος μία τῶν Κυκλάδων, ἔχουσα πόλεις τρεῖς, Ἀρκεσίνην, Μινώαν, Αἰγιάλην. Ἐκαλεῖτο δὲ καὶ Παγκάλη καὶ Ψυχία ... Νικόλαος δ ̓ Ἀμόργην αὐτὴν καλεῖ, ἥντινα Καρκήσιος, ἀνὴρ Νάξιος, ᾤκισε, καὶ Καρκησίαν ὠνόμασε.", "translation": " Amorgus insula una est e Cycladibus: urbes babet tres, Arcesinen, Minoam, Aegialen: prius Pancale et Psychia appellata. Eam Nicolaus Amoigen vocat, quam a Carcesio quodam Naxio colonis frequentatam vocatamque Carcesiam prodit. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:47", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:47" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "379", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "48", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem:", "text": "Ἀγαμήδη, τόπος περὶ Πύρραν τῆς Λέσβου ἀπὸ Ἀγαμήδης τῆς Μακαρίας τῆς καὶ Πύρρας ἐπικληθείσης. Ἔστι καὶ κρήνη Ἀγαμήδηδ, ὡς Νικόλαος ε’ (1).", "translation": " Agamede locus est juxta Pyrrbam oppidum Lesbiorum, cui ab Agamede Macariae (quae et Pyrrha dicta est) filia nomon inditum est. Est etiam fons Agamede dictus, ut scribit Nicolaus libro quinto.", "commentary": "48. ε’] sic codd. Palatin. Et Perusin. Pro vulgata ἐννάτῳ, idque recte haud dubie, quum ex reliquis hujus libri fragmentis appareat egisse h. l. Nicolaum de insulis maris Aegaei aliisque locis, a Pelasgis, Carbus, Lelegibus maximam partem insessis et post reditum Heraclidarum Peloponnesi colonis frequentatis. — De Agamede cf. Plinius V, 39.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:48", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:48" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛ. Ε’", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "379", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "48", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem:", "text": "Ὑπερδέξιον, χώριον Λέσβου, ἐν ᾧ Ζεὺς ὑπερδέξιος καὶ ὑπερδεξία Ἀθηνᾶ. Ἐθνικὸν Ὑπερδέξιος ... Νικόλαος δὲ πληθυντικῶς Ὑπερδεξίους φησίν.", "translation": " Hyperdexion locus est in insula Lesbo, in quo Jupiter Hyperdexius et Minerva eodeni cognomine coluntur. Nicolaus plurali numero Hyperdexios vocat incolas loci. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_v:48", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:48" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ϛʹ]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "380", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "49", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De ins.:", "text": "Ὅτι Ἀδυάττεω τοῦ Λυδῶν βασιλέως παῖδες δίδυμοι, Καδὺς καὶ Ἄρδυς· τούτοις κατέλιπε τὴν ἀρχὴν, καὶ ὁμοῦ ἐβασίλευον ἀμφότεροι στέργοντες ἀλλήλους καὶ αὐτοὶ ὑπὸ τοῦ πλήθους στεργόμενοι. Καί πως ἡ τοῦ Καδύος (1) γυνὴ, Δαμοννὼ (2) λεγομένη, ὑπό τινος ἀνεψιοῦ τοῦ ἀνδρὸς, Σπέρμου (3) ὄνομα, μοιχευθεῖσα, σὺν ἐκείνῳ θάνατον ἐβουλεύετο τῷ ἀνδρί· δοῦσα δὲ αὐτῷ φάρμακον ἔκτεινε μὲν οὕ, εἰς νόσον δ ̓ ἐνέβαλεν. Θεραπευθεὶς δ ̓ ὑπὸ ἰατροῦ ὁ Καδὺς ῥᾷον ἔσχεν. Ἐκ τούτου τὸν ἰατρὸν ἀνελεῖν βουλομένη ἡ γυνὴ, φάρμακα μὲν αὐτῷ οὐκ ἔκρινε διδόναι διὰ τὴν τέχνην, βόθρον δ ̓ ἐν τῇ οἰκίᾳ ὀρύξασα καὶ ἐπιπολῆς αὐτὸν ἄδηλον ποιήσασα (4), κλίνην καθύπερθεν ἔστρωσεν καὶ ἄλλας (5) ἐφεξῆς. Καλέσασα δ ̓ αὐτὸν ἐπὶ δεῖπνον, ἐλθόντα κατέκλινεν ἵναπερ ὁ βόθρος ἦν. Οἰχομένου δὲ κάτω, ἀπαμησαμένη τὴν γῆν ἄδηλον ἐποίησεν. Μετ ̓ οὐ πολὺ δὲ καὶ ὁ Καδὺς ἀπέθανεν· αὐτὴ δὲ σὺν τῷ μοιχῷ πρῶτον μὲν ἐξελαύνει τὸν ἐκείνου ἀδελφὸν Ἄρδυν, πολλοὺς Λυδῶν χρήμασι θεραπεύσασα (6), ἔπειτα συνῴκησεν αὐτῷ καὶ βασιλέα ἀπέδειξεν. Ὁ δὲ Ἄρδυς ἐξαπιναίως (7) φυγὼν ὁμοῦ γυναικί τε καὶ θυγατρὶ (8), οὕτω σφόδρα ἐπενήτευσεν, ὥστε ἐν Κύμῃ ἁμαξοπηγῶν (9) διέζη, ὕστερον δὲ πανδοκεύων. Φασὶ δ ̓ αὐτὸν τοὺς ἐγκαταγομένους (10) Λυδῶν φιλανθρωπευόμενον, φίλους πάντας ἀποπέμπεσθαι. Τῷ δὲ μοιχῷ Σπέρμῳ οὐκ ἤρκεσε ταῦτα δράσαντι, ἀλλὰ καὶ ἐς Κύμην πέμψας τινὰ λῃστὴν, Κέρσην ὄνομα, κτεῖναι τὸν ἄνδρα παρεκελεύετο. Ὁ δὲ ὑπέστη τὸ ἔργον ἐπὶ τῷ γῆμαι τοῦ Σπέρμου τὴν θυγατέρα καὶ χιλίους στατῆρας λαβεῖν δωρεάν. Ἀφικόμενος δ ̓ ὁ Κέρσης εἰς Κύμην κατήγετο ἐν τῷ Ἄρδυος πανδοκείῳ· ὁ δὲ αὐτὸν ὁμοίως (11) ἐθεράπευε, καὶ τοῖς τε ἄλλοις ἠρέσκετο Κέρσης καὶ δὴ καὶ τῆς θυγατρὸς αὐτοῦ διακονούσης (12) ἠράσθη· καί πως αὐτὸν (13) εἰς γάμον αἰτεῖται τὴν κόρην ἐπὶ τῷ τὰ μέγιστα ὑπ ̓ αὐτοῦ εὖ πείσεσθαι. Ὁ δ ̓ ἄλλως ὠκ ἂν διδοὺς (14) διὰ τὴν φαυλότητα τἀνθρώπου, ἐπ ̓ εὐγενείᾳ μέγα φρονῶν, ὅμως διὰ τὴν ὑπόσχεσιν δώσειν ὡμολόγησεν. Ὡς δὲ ταῦτα συνέθεντο, πᾶσαν αὐτῷ κατεῖπεν ὁ Κέρσης τὴν ἀλήθειαν, ὅτι οἴκοι ἀναπεισθεὶς ὑπὸ Σπέρμου ἐπὶ τῷ γάμῳ τῆς ἐκείνου θυγατρὸς ἀνελεῖν τὸν Ἄρδυν, ἕτοιμος δὲ νῦν εἶναι τὴν (16) Σπέρμου κεφαλὴν κομίσας, ἐπὶ τούτοις τὴν Ἄρδυος γῆμαι θυγατέρα. Ὡς δὲ συνεπένευσεν (17), ἐκέλευσεν αὐτὸν ἀποκείρασθαι τέως κομῶντα, κατασκευάσας δὲ ξυλίνην κεφαλὴν ἐοικυῖαν τῇ (18) Ἄρδυος, καὶ τὰς κόμας αὐτῇ προσπλάσας, ἴετο εἰς Λυδίαν. Ἀφικόμενος δὲ τῷ Σπέρμῳ πυνθανομένῳ περὶ ὧν αὐτὸν ἔπεμψεν, ἔφη· «Πάντα διαπέπρακται,» καταθεὶς πρότερον τὴν κεφαλὴν ἐν οἰκίσκῳ. Κελεύσαντος δὲ τοῦ Σπέρμου δεῖξαι τὴν κεφαλὴν ἣν ἐκόμισεν, ἔφη ἄτοπον εἶναι πολλῶν ὁρώντων (19) δεικνύναι, ἀλλὰ παρελθόντα αὐτὸν ἐς τὸ οἴκημα ἐκέλευσεν ὁρᾶν μόνον μετὰ μόνου. Καὶ ὃς ἐπείσθη, καὶ (20) δείξαντος αὐτῷ χαμαὶ κειμένην, ἐπέκυπτεν ὡς καταμάθοι· ἐν τῷδε ξίφει αὐτὸν παίσας κατέβαλεν, καὶ τὴν κεφαλὴν ἀποτεμὼν διεξέπεσε διὰ τῆς θύρας, καὶ ἔξω πρὸς τὸν Ἄρδυν ἠπείγετο. Οἱ δὲ πρὸς ταῖς θύραις Λυδοὶ τέως μὲν, εἰσελθόντος τοῦ Σπέρμου, προσέμενον· ὡς δ ̓ οὐκ ἐξῄει πολλοῦ χρόνου διαγενομένου, εἰσελθόντες ὁρῶσι χαμαὶ νεκρὸν κείμενον, κεφαλὴν οὐκ ἔχοντα. Γνόντες δὴ τὸ γεγονὸς ἡσυχίαν ἦγον, ἐπιχαίροντες αὐτῷ· ἦν γὰρ δὴξ κάκιστος, καὶ ἄλλως βασιλεύοντος αὐτοῦ ηὔχμησεν ἡ γῆ. Σπέρμος (21) μὲν οὕτως ἐτελεύτησεν βασιλεύσας ἔτη δύω· ἐν δὲ τοῖς βασιλείοις (22) οὐκ ἀναγράφεται. Κέρσης δὲ φεύγων εἴς τι καπηλεῖον ἀφίκετο· ἐγκαταχθεὶς δὲ, ἅτε περιχαρὴς τῷ ἔργῳ, εἰς μέθην ὥρμησε, καὶ τῷ καπήλῳ πάντα διηγήσατο, καὶ τὴν κεφαλὴν ἔδειξε τοῦ Σπέρμου. Ὁ δὲ συμφρονήσας ὅτι ἐκ τούτων Ἄρδυς βασιλεύσει, τὸν Κέρσην μεθύσας πολλῷ οἴνῳ ἀπέκτεινεν, καὶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ τε καὶ τοῦ Σπέρμου λαβὼν, εἰς Κύμην ἦλθε παρὰ (23) τὸν Ἄρδυν. Ἐν φροντίδι δ ̓ αὐτῷ ὄντι περὶ τούτων ἔλεξεν ὅτι ἀγαθὰ μέγιστα ἥκοι κομίζων. Ὁ δὲ, «Πῶς; Σπέρμον (24) ἄρα τεθνηκέναι καὶ Κέρσην οὐκ ἔσεσθαί μοι γαμβρόν; ἐμοὶ γὰρ ταῦτα μέγιστά ἐστιν.» Ἀποκρίνεται Θυεσσὸς (25), τοῦτο γὰρ ἦν ὄνομα τῷ καπήλῳ, «Ἀλλὰ ταῦτα δὴ ταῦτα φέρω·» καὶ ἅμα δείκνυσιν ἀμφοτέρας τὰς κεφαλάς. Ὁ δὲ ἡσθεὶς (26) ἐκέλευεν αἰτεῖν αὐτὸν ὅ τι θέλοι ἀντὶ τούτων. Θυεσσὸς δ ̓ εἶπεν· «Οὔτι (27) σὲ οὔτε τὴν θυγατέρα οὔτε χρυσὸν αἰτῶ, ἀλλά μοι τὸ καπηλεῖον τοὐμὸν ἀτελὲς ἔχειν δὸς, ὅταν βασιλεὺς γένῃ.» Καὶ ὃς ἔδωκεν αὐτῷ. Καὶ Θυεσσὸς ἀνὰ χρόνον ἐκ τοῦ καπηλεύειν ἐπλούτησεν· καὶ ἀπὸ τούτου ἀγορὰν πλησίον αὐτοῦ καὶ Ἑρμαῖον εἵσατο (28), Θυεσσοῦ λεγόμενον. Λυδοὶ δὲ Ἄρδυν ἐπὶ βασιλείαν καλοῦσιν ἀγγέλους τε ἄλλους πέμψαντες καὶ τῶν Ἡρακλειδῶν τινάς. Κατελθὼν δὲ ὁ Ἄρδυς ἐβασίλευσεν μετὰ Ἀλκίμιον (29) πάντων ἄριστα, καὶ σφόδρα γίνεται Λυδοῖς καταθύμιος καὶ φιλοδίκαιος. Συνηρίθμησε δὲ καὶ τὸν Λύδιον στρατὸν ὁ Ἄρδυς· ἦν δ ̓ ἱππότης ὁ πλεῖστος, καὶ εὗρεν, ὥς φασι, μυριάδας γ’ ἱππέων. Ἄρδυϊ δὲ γηράσκοντι ἤδη προσφιλέστατος ἦν Δάσκυλος Γύγεω γένος Μερμνάδης. Οὗτος ἅπασαν ὡς εἰπεῖν τὴν Λυδῶν ἀρχὴν διὰ χειρὸς εἶχε. Δείσας οὖν Ἀδυάττης ὁ Ἄρδυος, μὴ, τοῦ πατρὸς τελευτήσαντος, ἐκεῖνος (μὲν) πάνθ ̓ ὑφ ̓ ἑαυτῷ ποιήσαιτο, ἀποκτείνει (31) κρύφα Δάσκυλον. Ἡ δ ̓ ἐκείνου γυνὴ κύουσα ἔφυγεν εἰς Φρυγίαν, ὅθεν καὶ ἦν, δείσασα τοὺς φονέας τοῦ ἀνδρός. Ὡς δὲ ταῦτα ᾔσθετο ὁ Ἄρδυς, σφόδρα ἠχθέσθη (32), καὶ Λυδοὺς ἐκάλεσεν εἰς ἐκκλησίαν· καὶ αὐτὸς εἰς τούτους κομισθεὶς (δεμνιοπετὴς (33) γὰρ ἦν ὑπὸ γήρως) κατηγόρει τῶν αἰτίων, οὐδὲν εἰδὼς οἵτινες ἦσαν, καὶ Λυδοὺς παρεκάλει ζητεῖν τὸν Δασκύλου φόνον, ἐπηρᾶτό τε (34) μυρία τοῖς φονεῦσι καὶ τέλος ἀνεῖπεν ἐξεῖναι τῷ χρῄζοντι κτείνειν αὐτοὺς εἰ ἀνεύροι. Ἄρδυς μὲν οὖν βασιλεύσας ο’ ἔτη (35) θνήσκει. Ἐπὶ Μήλεω (36) δὲ βασιλεύσαντος Λυδῶν σφόδρα ἐλίμηνε Λυδία· καὶ οἱ ἄνθρωποι ἐπὶ μαντείας ἐτράποντο (37). Τοῖς δ ̓ ἐσήμαινε τὸ δαιμόνιον δίκας πράττεσθαι τοῦ Δασκύλου φόνου παρὰ τῶν βασιλέων. Ταῦτα ἀκούσας παρὰ τῶν χρησμολόγων, καὶ ὅτι δεῖ φεύγοντα ἐπὶ γ’ ἔτη καθήρασθαι τὸν φόνον, ἔφυγεν ἐθελουσίως εἰς Βαβυλῶνα. Ἔπερμψε δὲ καὶ εἰς Φρυγίαν παρὰ τὸν Δασκύλου παῖδα, Δάσκυλον καὶ αὐτὸν ὄνομα, ὅντινα ἡ μήτηρ ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἔφυγε, κελεύων εἰς Σάρδεις ἀφικνεῖσθαι καὶ δίκας δέχεσθαι τοῦ πατρῴου φόνου παρ ̓ αὐτῶν· οὕτως γὰρ ἐθέσπιζον οἱ μάντεις. Ὁ δὲ οὐκ ἐπείσθη, λέγων μὴ ἑωρακέναι τὸν πατέρα· κυεῖσθαι γὰρ ἔτι ὅτε ἀνῄρητο· οὔκουν προσήκειν αὐτῷ ταῦτα πολυπραγμονεῖν. Μήλης δὲ φεύγων τὴν ἀρχὴν ἐπίστευσε Σαδυάττῃ τῷ Κάδυος, γένος ὄντι τὸ ἀνέκαθεν ἀπὸ Τύλωνος, ὅστις (38) φεύγοντα ἐπετρόπευσε, καὶ κατιόντα ἐκ Βαβυλῶνος ἐδέξατο μετὰ τρία ἔτη, καὶ τὴν βασιλείαν οἱ ἀπέδωκε πιστῶς. Βασιλεύοντος δὲ (39) Μύρσου (40), Δάσκυλος ὁ Δάσκύλου τοῦ σφαγέντος ὑπὸ Σαδυάττεω (41), μὴ τὴν ἐπιβουλὴν εἰς ἑαυτὸν ἐπισπάσηται ὑπὸ τῶν Ἡρκαλειδῶν φοβηθεὶς, ἐκ Φρυγίας φεύγων ᾤχετο εἰς Σύρους τοὺς ἐν τῷ Πόντῳ ὑπὲρ Σινώπης οἰκοῦντας· ἐκεῖ δὲ καταμείνας γυναῖκα τῶν ἐγχωρίων ἔγημε Σύραν, ἐξ ἧς αὐτῷ γίνεται Γύγης. Ὅτι Σαδυάττης (42) ὁ ἔσχατος βασιλεὺς Λυδῶν κατελύθη τρόπῳ τοιούτῳ. Ἦν τις ἐν Σάρδεσι Δασκύλου θεῖος τοῦ εἰς Πόντον ἀποχωρήσαντος, Ἄρδυς ἄνομα, Γύγεω παῖς· οὗτος Σαδυάττῃ τῷ βασιλεῖ ἐνέτυχεν (43) ἀχθόμενος ἀτεκνίᾳ δοῦναί οἱ μεταπεμψαμένῳ Δάσκυλον ἐκ τοῦ Πόντου θέσθαι παῖδα, ὡς μὴ ἔρημος αὐτοῖς ὁ οἶκος γένοιτο, αὐτοῦ μὲν ὄντος ἄπαιδος, ἐκείνων δὲ οἰχομένων· ἐπιεικὲς δὲ ἤδη εἶναι σπένδεσθαι τοῖς Δασκυλίοις· καὶ γὰρ τοὺς τοῦ βασιλέως προπάτορας (44) ἔφη καλεῖν αὐτοὺς εἰς Λυδίαν ἀπὸ τῆς φυγῆς. Ταῦτα δεομένῳ τῷ Ἄρδυϊ δίδωσιν ὁ βασιλεὺς, καὶ ὃς ἐπὶ Δάσκυλον πέμψας, εἰς Λυδίαν αὐτὸν ἐκάλει. Ὁ δὲ φιλοχωρῶν οὐχ ὑπήκουσε· τὸν μέντοι παῖδα Τύγην ἔπεμψε, περὶ ιη’ ἔτη γεγονότα. Τοῦτον ἐλθόντα δέχεται ὁ Ἄρδυς καὶ παῖδα ἀπέδειξεν. Ἦν δὲ ὁ Γύγης κάλλει τε καὶ μεγέθει διαφέρων, τά τε πολέμια γενναῖος, καὶ τῶν ἡλίκων μακρῷ τὰ πάντα ἄριστος, ἵππων τε καὶ ὅπλων χρῆσιν ἤσκει. Καί τις ὑπὲρ αὐτοῦ λόγος ἐφοίτησεν πρὸς βασιλέα, οἷος εἴη κατά τε ἔργα καὶ ἰδέαν (45), εἴτε καὶ ὄντως ἐπαινοῦντος τοῦ λέγοντος, εἴτε καὶ ὑπὸ φθόνου, ὡς ἂν αὐτῷ κακόν τι γένοιτο. Βασιλεὺς δὲ ἡσθεὶς μετεπέμψατο τὸν Γύγην, καὶ θεασάμενος ἠγάσθη τό τε εἶδος καὶ τὸ μέγεθος, ἐκέλευσέ τε μετὰ τῶν δορυφόρων εἶναι. Ὀλίγου δὲ χρόνου καὶ αὐτὸς, ὥς φασιν, ὑποτοπήσας τὸ γενναῖον τοῦ νεανίσκου, ἐκ μὲν τοῦ φανεροῦ διαφθείρειν αὐτὸν οὐκ ἐβούλετο, μηδεμιᾶς ὑπούσης αἰτίας, ἑτέρῳ μέντοι τρόπῳ, πόνους προστάττων χαλεπούς τε καὶ μεγάλους, ἐπί τε κάπρους καὶ ἄλλα θηρία στέλλων. Ἅπαντα δὲ Γύγης ῥώμῃ κατειργάζετο· κἄπειτα ὑπ ̓ αὐτῶν τούτων μεταβαλὼν (46) ὁ Σαδυάττης (47) ἔστεργεν αὐτὸν, θαυμάζων τὸ δραστήριον, καὶ τῆς πρόσθεν ὑποψίας λήξας γῆν αὐτῷ πολλὴν ἐνεχείρισεν. Ἐν ᾧ ἄριστα ἔπραξεν ὁ Γύγης. Ἐπεὶ δὲ αὐτὸν σφόδρα ἔστεργε καὶ πάντων μάλιστα προὐτίμα, πολλοὶ δὴ (48) διὰ φθόνον ἤχθοντό οἱ καὶ ἐμέμφοντο τῷ βασιλεῖ, ὧν καὶ Λίξος τοῦ Τυλωνίου γένους (49). Οὗτος τὸν Σαδυάττην ᾐτιᾶτο, ὅτι τὸν Γύγην ἐχθρὸν πατέρων ὄντα μεγάλως ἀσπάζεται καὶ πάντων (50) ἡγεμόνα ἀποδείξει. Ὁ δ ̓ οὐ προσεῖχε τὸν νοῦν, ἀλλ ̓ ὑπὸ φθόνου ᾤετο ταῦτα λέγειν. Ἐπεὶ δὲ πολλάκις ταῦτα λέγων ὁ Λίξος οὐκ ἔπειθε, μαίνεσθαι προσποιηθεὶς, διὰ τοῦ Σάρδεων ἄστεος φοιτῶν (51) ἐβόα, ὅτι Σαδυάττην (52) τὸν βασιλέα κτείνειν μέλλοι Γύγης ὁ Δασκύλου. Ἐκ τούτων [γαμεῖν] ἔμελλε (53) Σαδυάττης τὴν Ἄρνώσσου θυγατέρα ὄνομα Τουδὼ τοῦ Μυσῶν (54) βασιλέως, ὅστις πόλιν Ἀρδύνιον (55) ἔκτισεν ἐν Θήβης πεδίῳ. Ἐπεὶ δὲ καιρὸς ἦν μετιέναι τὴν γυναῖκα, ἅρμα ζεύξας καὶ Γύγην ἐπιβιβάσας ἐπ ̓ αὐτὸ, ἐξέπεμψε παρὰ τὸν πενθερὸν ὡς ἂν κομίσειε τὴν νύμφην. Φασὶ δὲ τέρας (56) αὐτοῖς τοιόνδε συνενεχθῆναι· ἀετοὺς β’ ὑπερμεγέθεις, ἡνίκ ̓ ἔμελλον ἐξορμᾶν, ἐφίζεσθαι ἐπὶ τὸν θάλαμον ἔνθα ἦν, τοὺς δὲ μάντεις εἰπεῖν, ὅτι δυοῖν βασιλέων ἡ παῖς γυνὴ ἔσοιτο ἐν τῇ πρώτῃ νυκτί. Μετ ̓ οὐ πολὺ δὲ Γύγης παρῆν, καὶ τοῦ πατρὸς δόντος τὴν νύμφην ἀπεκόμιζεν· ὀχούμενος δ ̓ ἐπὶ τοῦ ἅρματος ὁ Γύγης εἰς ἔρωτα ἐνέπεσε, καὶ καρτερεῖν οὐ δυνάμενος, ἐπειρᾶτο αὐτὴν καί τι καὶ προσεφιλοφρονεῖτο. Ἡ δὲ μάλα καρτερῶς ἀναινομένη ἐξεπικραίνετό τε καὶ ἠπείλει αὐτῷ πολλὰ καὶ δεινά. Ὡς δὲ ἀφίκετο παρὰ τὸν βασιλέα, πάντ ̓ ἔφρασεν ὅσα ὁ Γύγης ἐποίει, καὶ ὡς μιγῆναί οἱ ἤθελεν. Ὁ δὲ ὀργισθεὶς ὤμοσε τῇ ὑστεραίᾳ Γύγην κτείνειν. Γαῦτα ἤκουσε θεράπαινα παροῦσα ἐν τῷ δωματίῳ, στέργουσα σφόδρα τὸν Γύγην. Ἡ δὲ πάντ ̓ ἐκείνῳ παραχρῆμα ἤγγειλεν. Ὁ δὲ νυκτὸς ἔτι οὔσης περιδραμὼν τοὺς φίλους, κοινοῦται τὸν λόγον καὶ ἀξιοῖ (57) βοηθεῖν ὁρμῶντι κτείνειν τὸν βασιλέα. Προσανεμίμνησκε δὲ καὶ τῆς Ἄρδυος ἀρᾶς, ὅτι ἐπηράσατο τοῖς Δασκύλου φονεῦσι. Κρίνων δ ̓ οὖν ἐκ τῶν παρόντων ἀνελεῖν Σαδυάττην μᾶλλόν περ ἢ αὐτὸς ἀποθανεῖν ὑπ ̓ αὐτοῦ, ἐπεὶ τοὺς πιστοτάτους τῶν φίλων ηὐτρεπίσατο, ἵεται σὺν ξίφει ἐπ ̓ αὐτὸν, τῆς δὲ θεραπαίνης τὰς θύρας τοῦ δωματίου διοιξάσης, ἐπεισελθὼν κτείνει καθεύδοντα Σαδυάττην (58) βασιλεύσαντα ἔτη γ’ (59). Ἕωθεν δὲ καθ ̓ ἡσυχίαν μετεπέμπετο ἕκαστον τῶν φίλων καὶ τῶν ἐχθρῶν, ὡς τοῦ βασιλέως αὐτοὺς καλοῦντος, καὶ τοὺς μὲν ἀνῄρει οὓς ᾤετο ἐναντίους ἔσεσθαι, τοῖς δὲ δῶρα διδοὺς ἐπικούρους ἐποιεῖτο. Ἐπεὶ δὲ αὐτῷ πολλοὶ συνηλίσθησαν, ἐπιβατεύων τῆς ἀρχῆς πασσυδεὶ (60) ἐξοπλίζεται, καὶ ἐξέρχεται εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ συγκαλεῖ Λυδοὺς εἰς ἐκκλησίαν. Οἱ δὲ τὸ μὲν πρῶτον ἐταράχθησαν, δυσανασχετοῦντες τὸ ἔργον, καὶ ἐπὶ Γύγην ὡρμῶντο· πραύνοντος δ ̓ αὐτοὺς ἐκείνου καὶ λόγον αἰτουμένου, ὡς ἂν διδάξῃ τὸ πλῆθος περὶ ὧν ἠγνόει, μάλιστα τοῦ θορύβου ἔληξαν, τὰ μὲν ἀκοῦσαί τι σαφὲς ἐπιποθοῦντες, τὰ δὲ καὶ φοβούμενοι τοὺς ὁπλίτας, καὶ ἐσιώπησαν. Καὶ ἔπεμψαν εἰς Δελφοὺς πευσόμενοι εἰ Γύγην στήσαιντο ἑαυτῶν βασιλέα. Θεὸς δ ̓ ἐκέλευσε τοσόνδε προειπὼν, ὅτι τοῖς Ἡρακλείδαις εἰς πέμπτην γενεὰν ἥκοι τίσις παρὰ τῶν Μερμναδῶν (61). Τοὐντεῦθεν Γύγης ὁ Δασκύλου Λυδῶν βασιλεύει, καὶ γαμεῖ τὴν Μυσὴν γυναῖκα, ἥντινα Σαδυάττης (62) ἠγάγετο, οὐδὲν μνησικακήσας ὧν αὐτοῦ κατεῖπε πρὸς ἐκεῖνον. Λίξον δὲ προεῖπεν εἰς ὄψιν μὴ ἀφικνεῖσθαι ἐπομόσας, ἦ μὴν κατορύξειν αὐτὸν ἐν ᾧ ἂν ἴδοι χωρίῳ πρῶτον. Ὁ δ ̓ ἐξετρέπετο τὸν πάντα χρόνον καθ ̓ ἑτέρας ὁδοὺς φοιτῶν, εἰργόμενος τῶν βασιλείων. Συλλαβεῖν δ ̓ οὖν αὐτὸν ἐπιθυμῶν Γύγης, ὅμως οὐκ ἐβούλετο παρὰ τὴν ῥήτραν. Καί τις αὐτῷ τῶν φίλων ὑπέθετο, εἰ κατὰ τὰ συγκείμενα λαβεῖν αὐτὸν ἐθέλοι, τρέπεσθαι κατὰ τὰς ὁδοὺς ἃς ἔθος ἦν ἐκείνῳ διεξιέναι· αὐτὸς δ ̓ ἔφη ταύτας γινώσκειν. Ὁ δὲ Γύγης ἐκέλευε τὸν ἄνθρωπον ἡγεῖσθαι· καὶ αὐτὸς ἐκείνῃ τὸ ἅρμα κατήλαυνε (63). Καί πως αὐτῷ κατὰ δαίμονα συντυγχάνει Γύγης ἐν ἐπικάμψει ἐξ ὀφθαλμῶν τοῦ βασιλέως ὁ Λίξος, ὑποδύεται ὑπὸ τὸ ἅρμα καὶ κρύπτεται. Γύγης (64) δὲ προνοήσας ἐκσπᾶν αὐτὸν ἐκέλευε, καὶ ἐπεὶ ἐξείλκυσαν οἱ θεράποντες καὶ ἐναντίον ἔστησαν τοῦ ἅρματος, εἶπεν ὁ Γύγης· «Ἐνταῦθα δή σε χρὴ, ὦ Λίξε, κατορύξαι· τοῦτο γὰρ ἡμῖν συγκείμενον.» Καὶ ὃς (65) οὐδὲν ὑποθωπεύσας. «Σὲ μὲν οὖν, ἔφη, ταῦτα παθεῖν δικαιότερον, ὃς ἐμὲ διώκων ἐκτρεπόμενον ὁδοὺς ἦλθες οὐ πρεπούσας βασιλεῖ.» Οἱ δὲ φίλοι τὸν Γύγην, ἐπὶ συννοίας γενόμενον πολὺν χρόνον, ἔπεισαν ἀφεῖναι Λίξον (66) τοῦ θανάτου. Καὶ ὃς ἔφη ὀμωμοκέναι κατορύξαι αὐτὸν ἔνθα ἂν τύχοι πρῶτον· οἱ δ ̓ ἔφασαν. «Ἐπειδὰν τελευτήσῃ, τοιγαροῦν ἐνταῦθα κατόρυξον, καὶ εὔορκά σοι ἔσται.» Ὁ δὲ ἐπείσθη τε καὶ διὰ ταῦτα ἀφῆκε Λίξον. Μετὰ δὲ ταῦτα ἐπὶ δεῖπνον ἐκάλεσε, χαμαί τε ἀνέκλινε καὶ τὰ ὀστᾶ παρετίθει φαῦλά τε σιτία, πίνειν τε ὄξος ἐνέχει· καί πως δειπνοῦντα ἤρετο (67), πῶς γε δειπνοίη. Ὁ δ ̓ εἶπεν «Ὡς εἰκὸς παρὰ ἀνδρὶ ἐχθρῷ.» Ὁ δὲ γελάσας εὖ μάλα, τῶν αὑτῷ παρακειμένων ἐπεδαψιλεύετό τε (68) καὶ εὐμενέστερος ἐγένετο. Χρόνου δὲ προϊόντος, διαλλαγεὶς φίλον ἐποιήσατο καὶ οὐδὲν ἔτι εἶχεν ἐν γνώμῃ τῶν πάλαι.", "translation": " Adyattes Lydorum rex duos habuit filios, Cadyn et Ardyn, quibus regnum reliquit; et simul ambo regnabant mutuo se amore prosequentes et a multitudine dilecti. Uxor autem Cadyis Damonno, ab affini mariti, Spermo nomen erat, adulterata, cura illo necem marito parabat. Dedit itaque potum venenatum, quo tamen non necavit virum, sed nonnisi in morbum conjecit. Et a medico curatus Cadys mox commodior erat. Quare medicum tollere mulier moliens, venenum quidem ei dare ob artis scientiam inconsultius fore duxit, verum scrobem in domo effodit eique desuper occultatae lectum superimposuit aliosque lectulos collocavit deinceps. Et advocatum ad convivium decumbere jussit eo loco quo scrobis erat, in quam quum ille incidisset, aggesta desuper terra mulier rei vestigia delevit. Non multo post ubi Cadys quoque vita decesserat, ipsa cum adultero primum quidem fratrem illius Ardyn, multis Lydorum pecunia demulsis, regno expulit; deinde cum moecbo cohabitavit eumque regem declaravit. Ardys autem quum repentina fuga se cum uxore et filia subduxisset, tanta inopia premebatur, iit Cumis currus fabricando vitam sustentaret, deinde vero cauponem ageret. Feruntque eum Lydos, qui in cauponam ejus devertebant, humanitate ita sibi conciliasse, ut omnes eos dimitteret amicos. Ceterum Spermus moechus iis quae patraverat non contentus, Cersen quendam latronem Cumas misit, qui Ardyn interficeret. Is vero facinus ea suscepit condilione, ut Spermi filiam uxorem ac praeterea mille stateres dono acciperet. Ubi Cumas Cerses venerat, in cauponam Ardyis devertit. A quo quum pari atque reliqui comitate exciperetur, tum ceteris Cerses delectatur, tum filiae cauponis, quae ministrabat, amore corripitur. Tandem a patre petivit ut eam in matrimonium acciperet, si maximum in ipsum contulisset beneficium. Ardys etsi alias tale quid ob hominis vilitatem ipse nobilitate sua superbiens minime cessisset, tamen ob promissum illud daturum se professus est. Quibus compositis, totam rem aperiens Cerses domi se a Spermo adductum esse dixit, ut filiae ejus nuptias caede Ardyis mereretur; nunc vero paratum esse Spermi caput apportare et pro his Ardyis filiam uxorem ducere. Collaudante illo consilium, jussit eum comam tondere, qnam hucusque aluerat; ac capite ligneo ad Ardyis similitudinem confecto, comaque ei agglutinata, in Lydiam contendit. Postquam advenerat, Spermo de re mandata interroganti, «Omnia, respondit, sunt peracta.» Caput antea in cubiculo quodam deposuerat. Quod quum ostendere a Spermo juberetur, non convenire hoc dixit multis coram spectatoribus, verum ut in cubiculum digressus solus cum solo illud spectet hortatus est. Quibus Spermus obtemperans, monstrante illo caput humi jacens, pronus se inclinavit, ut agnosceret. Ibi Cerses gladio eum feriens prostravit, capiteque abscisso per fores se proripuit, ac urbe relicta ad Ardyn properavit. Lydi qui ad fores erant, aliquantisper quidem exitum Spermi exspectabant, sed quum multo jam tempore praeterlapso non exiret rex, ingrediuntur ac humi jacentem et capite privatum conspiciunt. Ceterum re cognita, quietem agebant casu regis laetati. Nam vir fuerat improbissimus, sub cujus regno praeter alias calamitates etiam siccitate terra laboraverat. Hoc igitur modo Spermus vitam finivit per duos annos regno potitus. Attamen in regiis annalibus non recensetur. Interea fugiens Cerses in cauponam aliquam venit, ubi devertens, quum prae gaudio rei peractae mero se ingurgitasset, omnia cauponi narravit, eique caput Spermi monstravit. Ille intelligens jam ad Ardyn regnum perventurum , Cersen multo vino inebriatum occidit, et caput ejus sicuti Spermi secum auferens Cumas ad Ardyn profectus est. Quem quum magnopere sollicitatum offenderet, maxima se bona afferre dixit. Tum ille, «Quid? ait, Spermum occidisse et Cersen non mihi generum fore? Nam haec mihi maxima sunt.» Respondit Thyessus (nam hoc cauponi nomen erat): «Ecce, haec ipsa ego tibi affero,» et simul ambo capita ostendit. Quibus ille gaudio exsultans cauponem jubet, quid vellet pro his sibi expeteret. Thyessus vero: «Neque filiam tuam neque aurum ex te peto, sed cauponam mihi a tributi pensione immunem esse, quando rex fueris, concedas.» Idque Ardys ei concessit. Et Thyessus postea dives factus cauponando, prope domum suam fornm cum fano Mercurii consecravit, quod Thyessi vocatur. Lydi anutem tem missis nuntiis inter eosque etiam Heraclidis nonnullis, Ardyn ad regnum arcessunt Et reversus Ardys regnavit post Alcimium omnium optime, Lydisque gratus erat admodum et justitiae amantissimus. Recensuit Ardys etiam exercitum Lydorum; in quo maximus orat equitum numerus, quorum triginta millia reperisse dicitur. Ardys jam senescens in deliciis habebat Dascylum Gygis filium, e genere Mermnadum; penes quem omnis fere Lydorum regni erat administratio. Quare metuens Adyattes, Ardyis filius, ne post obitum patris ille summa rerum potiretur, clandestino Dascylum interfecit. Uxor Daseyli, tune gravida, in Phrygiam, unde oriunda erat, percussores mariti metuens, aufugit. Haec ubi cognoverat Ardys, vehementer iratus Lydos ad concionem vocavit, in quam ipse lectica deportatus ( nam lecto tenebatur prae senio), auctores facinoris, nescius quinam essent, incusavit, Lydesque hortatus est ut in caedem Dascyli inquirerent; ac diris plurimis interfectores devovens postremo edixit licere unicuique invenienti eos occidere. Ardys igitur post regnum annornm septuaginta vita defunctus est. Sub Mele Lydorum rege fames Lydiam oppressit. Quare quum oracnlum incolae adiissent, numen iis significavit paenas esse pro caede Dascyli a regibus repetendas. Haec ex vatibus rex audiens et trium annorum auxilio caedem expiandam esse, fuga voluntaria Babylonem se contulit. Porro in Phrygiam misit ad Dascyli filium, cui et ipsi Dascyli nomen erat, quemque fugiens mater in utero gestaverat, jussitque eum Sardes profectum poenas caedis paternae ab ipsis exigere, prouti vatum effata praescriberent. Iile autem non obtemperavit, haud se vidisse patrem aiens; nam quo tempore interfectus esset, ipsum in utero adhuc fuisse; quare non esse cur istis nihil ad se pertinentibus se immisceret. Meles autem solum vertens adnministrationem regni commisit Sadyattae, Cadyis filio, qui a Tylone genus ducebat; is exulis res tutatus est, et post triennium Ba- bylone redeuntem excepit regnumque ei restituit fideliter. Regnante Myrso, Dascylus, Dascyli a Sadyatte necati filius, metuensne ipse quoque insidiis ab Heraclidis appeteretur, relicta Phrygia, ad Syros se contulit, qui ad Pontum supra Sinopen habitant; ibique sedem figens ex indigenis mulierem Syram duxit, quae Gygem filium ei peperit. Sadyattes, Lydorum rex postremus, hunc in modum est eversus. Erat quidam Sardibus Dascyli in Pontum digressi avunculus, Ardys nomine, Gygis filius. Hic, liberorum orbitatem aegre ferens, ad Sadyattem regem accessit ex eoque petivit, ut Dascylum ex Ponto advocare et in filii locum adoptare sibi liceret; ne deserta domus sibi evaderet, ipso prole carente, reliquis defunctis. Praeterea aequum esse cum Dascyliis in gratiam redire : nam avum quoque regis in Lydiam eos ex exilio revocasse dixit. Haec petens Ardys quum a rege obtinuisset, Dascylum misso nuntio in Lydiam arcessivit. Ille vero in locis quos inhabitabat sibi placens, non obsecundavit, filium tamen Gygem misit annos natum circa duodeviginti. Hunc igitur venientem Ardys excepit et pro filio adoptavit. Erat Gyges pulchritudine corporis et proceritate insignis, in bellicis strenuus, et inter aequales longe omnibus rebus praestantissimus equorum armorumque usu se exercebat. Venit etiam ad regem de eo sermo, quam ille rebus gerendis atque forma excelleret, sive quod sincere qui id retulit laudaret, sive invidia ductus, ut malum aliquod ei conflaret. Ceterum his rex delectatus Gygem advocavit, et conspicatus formam ejus admirabatur corporisque custodibus accensuit. At paullo post ipse etiam rex fortitudinem juvenis suspectans, ex aperto quidem perdere eum nolebat, quum causa non suppeteret, verum alio modo necem ei parabat magnos difficilesque labores imponens et contra apros aliasque belluas eum emittens. Sed haec omnia Gyges robore suo confecit; et deinde ob ea ipsa Sadyattes, mutata sententia, dilexit eum, strenuitatem admirans, et prioris suspicionis oblitus multam et terram dedit. Tum igitur praeclara fortuna Gyges utebatur. Quum vero adamaret eum rex et reliquis longe antepone et, multi prae invidia graviter id ferentes regein reprehendebant. Inter quos etiam Lixus erat e gente Tylonia. Is Sadyattae exprobrabat, quod Gygem, qui majorum esset inimicus, amore complecteretur et baud dubie summae rerum praefecturus esset, Verum ad haec non attendebat rex, prae invidia dici existimans. Lixusautem quum eadem saepius repetens nihil proficeret, simulato furore per Sardes urbem discurrens vociferabatur necem regi a Gyge Dascyli filio intenfari.—Post haec Sadyattes uxorem ducere volebat Tudonem, Arnossi filiam Mysorum regis, qui Ardynium urbem in Thebes campo condiderat. Itaque ubi tempus aderat arcessendi mulierem, rex currum jungens eique Gygem imponens misit ad privignum, ut sponsam adduceret. Interea illis prodigium apparuisse fertur hujusmodi: aquilas duas maximas, quo tempore Gyges profecturus erat, supra cubiculum puellae consedisse aiunt, indeque vates nuntiasse puellam duorum regum prima nocte fore uxorem. Nec multo post advenit Gyges, et tradente patre puellam abducit. Dum vero curru vehitur, amore ejus inflammatur, nec sui compos tentabat eam et amplecti studebat. Illa vero vehementer aversata exasperabatur multaque diraque minabatur. Et ad regem veniens omnia dixit qnae Gyges fecisset et quomodo consuescere secum voluisset. Quibus iratus ille postridie se Gygem interfecturum juravit. Haec audivit ancilla in cubiculo tunc praesens, quae Gygem deperiens omnia ei statim nuntiavit. Itaque multa adhuc nocte ad amicos discurrens, sermonem cum iis communicat, rogatque ut sibi legem interfecturo auxilientur. In memoriam etiam diras iis revocat quibus Ardys Dascyli percussores devovisset. Igitur ex re praesente censens Sadyattem interficere potius quam ipsum ab eo interfici, qnum amicorum fidelissimos sibi adjunxisset, gladio armatus in regiam irruit, et in cubiculum, cujus fores ancilla aperuit, ingressus, dormientem interficit Sadyattem, qui tribus tunc annis regno potitus erat. Inde a diluculo amicos et inimicos multa cum tranquillitate arcessivit , quasi rege vocante, atque eos, quos adversarios sibi fore putabat, occidit, alios donorum largitione auxiliarios sibi conciliavit. Quorum postquam magnum numerum congregaverat, regnum sibi vindicaturus festinanter armis se instruit et in forum progressus Lydos in concionem convocat. Qui primum quidem facinus istud indignantes tumultuabantur et in Gygem irruituri erant. Illo vero demulcente et loquendi veniam petente, ut quae ignorarent ipsos edoceret, mox cessit tumultus, aliis disertius aliquid audire cupientibus, aliis etiam milites timentibus, factumque est silentium.—Deinde Delphos miserunt sciscitantes num Gygem sibi regem crearent. Jussit deus, addens simul hoc: ultionem Heraclidis venturam quinta generatione ab Mermnadis. Dehinc Gyges Dascyli filius Lydis imperavit, et Mysam mulierem, quam antea Sadyattes sibi junxerat, uxorem ducit, nihil memor eorum, quae contra ipsum illa Sadyattae dixerat. Lixo autem denuntiavit, ne in conspectum sibi veniret, juravitque se eum defossurum esse quo loco primum viderit. Ille igitur a regia prohibitus aliis semper viis incedebat, ut regis occursum devitaret. Gyges vero eum comprehendere quidem, neque tamen contra edictum, cupiebat. Quare ex amicis quidam suggessit, ut, si salvo pacto eum prehendere vellet, in eas vias se converteret, quas ille percurrere soleret, ipse bene notas haberet. Jussit itaque Gyges hominem istum ducem agere, ipse autem per monstratas vias curru vehebatur. Et forte fortuna Lixus in viae flexu obviam fit, ubi propter angustias quum devertendo subducere se oculis regis non posset, currum subit ibique se abscondit. Quod animadvertens Gyges protrahi eum jubet. Et quum fecissent hoc ministri, et ante currum hominem collocassent, «Ibi, Gyges inquit, ego te, o Lixe, defodere debeo. Sic enim inter nos convenit.» Ille vero nihil subblandiens: «Te potius, ait, hoc pati par est, qui me adspectum tuum vitantem persequens vias regem haud decentes ingressus es.» Tum amici Gygi diu cogitabundo suadebant, ut Lixum supplicio liberaret; et quum rex jurasse se diceret se defossurum eum quo loco primum conspexisset, responderunt: «Quando vita defunctus erit, tum hocce loco eum defodias, et salva erit fides jurisjurandi.» Quibus ille persuasus Lixum dimisit. Postea ad convivium vocavit, humique decumbere jubens ossa cibosque viles apponebat, et acetum bibendum ei infundebat. Ac forte coenantem interrogavit, quo modo coenare sibi videretur. Ad quod ille: «Uti par est apud virum inimicum» respondit. Risit de eo dicto Gyges vehementer, et jam clementior de cibis sibi appositis Lixo largiebatur. Progrediente deinde tempore in gratiam rediens in amicis eum habebat, pristinae inimicitiae prorsus oblitus. ", "commentary": "49. Cod. Escor. fol. 78, 26 vso. — 82, 13 r. — 1. Καδύος] κάνδυο codex. Reliquis locis nomen hoc semper scribitur καδύς. — 2. Δαμοννὼ] alterum v in cod. Suprascriptum est, et recte quidem, quum Aeolica vocis forma in his praeferenda sit. Sic aeolice Γυριννὼ pro Γυρινὼ, Μελιννὼ pro Μελινώ. In margine codicis adscriptum est Δαμάνω. Pro λεγομένη codex: γενομένη. Aliunde de his ampli hujus fragmenti, sicuti de reliquis, non constat. — 3. Σπέρμου] εὐπελβου codex h. l.; sed in sqq. Semper Σπέρμου. — 4. ποιήσασα] ποιήσαντα cod. — 5. ἄλλας] ἄλλος cod. — 6. Θεραπεύσασα] θεραπεύσας cod. — 7. ἐξαπιναίως] ἐξαπιναίας cod. — 8. θυγατρὶ] Quum sola filia h. l. memoretur, coiligas filium ejus Adyattem tum nondum natum fuisse. — 9. ἀμαξοπ.] ἀμαζοπ. Ex hoc loco discimus, quo pertineant verba in Heraclidis Polit. 15, p. 216: Λυδοὶ δὲ χαλεπῶς δεσποζόμενοι πρός τινος (i. e. πρὸς Σπέμου), πυθόμενοι ἐν Κύμῃ εἶναί τινα (i. e. Ἄρδυν), ἔπεμψαν εἰς βασιλείαν καλοῦντες. Οὕτος δὲ ἐτύγχανεν ἐν ἁμαξοπηγοῦ δουλεύων κτλ. Ceterum Heraclidis narratio ab nostra differt. — 10. ἐγκαταγομένους] ἐγκαταττομενους codex. Eodem verbo Nicolaus utitur tragm. 2 extr. — 11. ὁμοίως] Fortasse excidit quod nunc mente supplendum est. Κέρσης ad caput abscindendum (κέρρω, κείρω) missus, ab ipsa re nomen habere videtur. — 12. τῆς θυγατρὸς.. διακονούσης] τὴν θυγατέρα.. διακονοῦσαν codex. — 13. αὐτὸν] αὐτὴν codex; fortasse erat Ἀρδύν. — 14. ἂνδιδοὺς] ἀνδιδοὺς cod. — 16. τὴν] τῆς cod. — 17. συνεπένευσεν vel συνεπῄνεσεν] συνεπήνευσεν cod. — 18. τῇ] ἐοικύαν τῆς cod. — 19. ὁρώντων] ὁρῶν cod. — 20. καὶ] Particulam καὶ huc transposui. In codice legitur ante ἐπέκυπτεν. Deinde codex καταμάθοιεν· τῷ δὲ ξίφει praebet. — 21. Σκέρμος] Σπέρμης h. l. codex. Supra duobus locis legimus dativum Σπέρμῳ. — 22. Ἐν τοῖς βασιλείοις] i. e. in tabulis regiis in palatio asservatis, ἐν διφθέραις sice ἀναγραφαῖς βασιλικαῖς, uti v. c. Ctesias dicit ap. Diodor. 11, 22. 32. — 23. παρὰ] ita margo; textus πρὸς. — 26. πῶς; Σπέρμον] παῖς περμων codex. — 25. Θυεσσὸς] θυόσου codex h. l. et infra. Correxi e Stephano Byz. Vide not. 28. — 26. ἡσθεὶς] ἡσθεὶς cod. — 27. οὔτι] οὔτε cod. — 28. Ἑρμαῖον] Forum hoc in eoque dedicatum e canpone fanum Mercurii, nomen dedit, ni fallor, oppido Ἑρμοκαπηλίᾳ, cujus mentio fit in Hieroclis Synecdemo p. 394, 20 Bonn., ubi in Lydiae eparchia inter alias urbes recensentur: Ἀτταλία, Ἑρμοκαπηλία, Ἄκρασος. Praeterea Wesselingius l. l. affert haec: «Theopistus Ἑρμοκαπηλίας est in Nicaeno secundo p. 51, qui p. 591 Ἑρμοκαπήλου dicitur. Hermocapelitas novit et Plinius H. N. V. 30, 33.» Cf. Notiti. Episcop. ap. Pasin. Cod. Taurin. Vol. I, p. 205, A, citante L. Dindorfio in Steph. Thes. v. Ἑρμοκαπηλία. Eckhel. Num. V, 1, 3, 101, qui perperam notat Harduinum, uti ex nostro loco intelligitur. Ceterum Ἑρμοκαπηλίαν alii Θυεσσοκαπηλίαν vel simpliciter Θυεσσὸν nominasse videntur. Nam Stephanus Byz. Ita habet: Θυεσσὸς, πόλις Λυδίας, ὀξυτόνως (cf. Arcad. p. 76, 25), ἀπὸ Θυεσσοῦ καπήλου. Ἔστι καὶ Πισιδίας, ἧς τὸ ἐθνικὸν Θυεσσύς. Nomen Θυεσσὸς, si mittas historiunculam nostram, Mercurii epithet. fuisse puto. — 29. Ἀλκίμιος] Ἀλκιμὸν hunc regem εὐσεβέστατον καὶ πρᾳότατον dicit Xanthus (fr. 10) apud Suidam v. Ξάνθος. — 31. ἀποκτείνει] ἀποκτείνη δὲ κρ. codex. Particulam δὲ transposui scribens ἡ δ ̓ ἐκείνου pro ἡ ἐκύνου codicis. — 32. ἠχθέσθη] ἠσχέθη codex. — 33. δεμνιοπετὴς] δεμνιοπέτης codex. Vox nova lexicis addenda, nisi propter accentum suspiceris fuisse δεμνιοτήρης. Mox codex: οἵτινες. — 34. ἐπηρᾶτό τε] ἐπήρα τότε codex. — 35. βασ. ο’ ἔτη] Secundum Eusebium in Chron. Cod. Armen p. 41 ed. Mal. Ardysus (sic), Alyattoe filius, regnat annis 36; post hunc Alyattes annis 14; deniceps Meles annis 12; denique Candaules annis 17. quod Ardyis annos septuaginta attinet, nescio an non regni sed vitae anni fuerint, adeo ut βιώσας in βασιλεύσας abierit. — 36. ἐπὶ Μήλεω] Apud Eusebium l. l. post Ardyn regnat Sadyattes, et post hunc demum Meles. Num aliter statuit Nicolaus? An dicamus Alyatten Eusebii eundem esse cum Sadyatte Tylonio illo Nicolai,] qui per triennium pro Mele exule regnum administravit? Neutrum est prohabile. Imo, quemsdmodum ex sequentibus patebit Excerptorem non integram reddere Nicolai narrationem, sed ea quae consilio suo inservirent delibasse, sic hoc quoque loco omisisse mihi videtur, quae de Sadyatte (quem infra Adyattem dicit, not. 41) rege narrata erant. Ad hunc Sadyattem successionis jure post Ardyis patris obitum regnum pertinuisse, ex iis quae de Dascyli caede supra legimus, colligitur. — 37. Lisdem verbis Nicoiaus utitur fr. 24. — 36 ἀπὸ Τύλωνος ὅστις] ἀπὸ Τυλῶν ὅντινα codex. De Tylis insulis in sinu Persico vel de Tylide Thraciae urbe (Steph. Byz.) nemo cogitaverit. Non loci, sed hominis vel gentis nomen desideratur. In mentem venit pro ἀπὸ Τυλῶν scrib. ἀπ ̓ Ἀτυκδῶν, quod ob plaeographicas et historicas rationes non improbabile est. At praestat: ἀπὸ Τύλωνος, ὅστις. Nam in seqq. Memoratur Λίξος τοῦ Τελωνίου γένους. Non dubito quin utroque loco eadem stirps sit intelligenda. Auctorem vero hujus stirpis indicasse mihi videtur Xanthus (fr. 16) apud Plinium XXV, 5: Xanthus historiarum auctor in primo earum tradit, occisum draconis catulum revocatum ad vitam a parente, herbd quam ballin nominat; eadem Thylonem (l. Tylonem), quem draco occiderat, reslitutum saluti. Ceterum Cadys Sadyattae pater haud dubie distinguendus est a Cadye Ardyis regis fratre. Nam consentaneum est ex Ardyis genere, Ardyisque nepotem fuisse Melem regem, siquidem Heraclidae reges omnes παῖς παρὰ πατρὸς regnum accepisse dicuntur (Herodot. I, 7). Sin ejusdem generis fuissent Meles et Sadyattes, non erat cur h. l. majores Sadyattis commemorarentur. — 39. Βασιλεύοντος δὲ κτλ.] Apertum est iterum complura ab Excerptore omissa esse. — 40. Μύρσος] Hunc regem Eusebius non recenset. Nomen ejus legitur apud Herodotum (I, 7), ubi: Κανδαύλης δὲ ὁ Μύρσου ὕστατος (sc. τῶν Ἡρακλειδῶν). — 41. Σαδυάττης] Supra idem dicebatur Ἀδυάττης, solenni nominum vel potius ejusdem nominis formarum (ut Androcottus et Sandrocotus, Atropates et Sadropates, Oebares et Soebares etc.) confusione. — 42. Σαδυάττης] Ἀδυάττης codex et hoc loco et infra denuo. Reliquis quinque locis, ubi nomen in hoc fr. Memoratur, codex habet Σαδυάττης, quod ubique exhibui. Herodoto est κανδαύλης τὸν οἱ Ἔλληνες Μυρσίλον ὀνομάζουσιν. Quae deinde sequuntur de ratione, qua Heraclidarum regnum a Gyge eversum sit, item longe recedunt a notissimis illis quae Herodotus aliique tradiderunt. — 43. ἐνέτυχεν δοῦναί οἱ] De hac constructione v. Steph. Thes. v. ἐντυγχάνω p. 1187, A, ubi laudatur Plutarch. Pomp. c. 55: μεταπεμψάμενος τοὺς δικαστὰς ἐνέτυχε βοηθεῖν. — 44. προπάτορας] intellige Melem avum, qui Dascylum invitaverat, ut in Lydiam e Ponto rediret. — 45. ἰδέαν] εἰδέαν codex. — 46. μεταβαλὼν] μεταλαβὼν codex. — 47. Σαδ.] sic h. l. cod. — 48. δὴ] δὲ codex. — 49. τῶν τελωνίου γ. Codex. Vide supra not. 38-50. πάντως] fort. πάντων. — 51. φοιτῶν] codex: φροτῶν, suprascripta litera v, adeo ut fuerit φρυτῶν (φουτῶν, φοιτῶν). — 52. Σαδυάττην] sic cod. — 53. ἔμελλε] Supplevi vocem γαμεῖν. Deinde codex iterum Σαδυάττης. — 54. Τουδὼ τοῦ Μυσ.] τρυδωνοῦ Μυσῶν codex. Cf. Ptolemaeus Hephaestionis ap. Phot. Bibl. p. 150 Bekk. (p. 195, 16 in Westermanni Mythogr.): Ὥς ἡ Κανδαύλου γυνὴ, ἧς Ἡρόδοτος οὐ λέγει τοὔνομα, Νυσία (sic Bekk. Et Wester.; Νυσσία mgo; Μυσία vgo) ἐκαλεῖτο· ἣν καὶ δίκορον καὶ ὀξυωπεστάτην φασὶ γενέσθαι, τὸν δρακοντίτην κτησαμένην λίθον· διὸ καὶ αἰσθέσθαι τὸν Γύγην ἐξιόντα διὰ τῶν θυρῶν (v. Herodot. I, 8). Ἄλλοι Τουδοῦν αὐτὴν καλεῖσθαι, οἱ δὲ Κλυτίαν, Ἄβας δὲ Ἇβρὼ ταύτην καλεῖσθαι. Σιγῆσαι δὲ τοὔνομά φασι τῆς γυναικὸς τὸν Ἡρόδοτον, ἐπεὶ ὁ ἐρώμενος Ἡροδότου Πλησίρρος Νυσίας ὀνόματι ἐρασθεὶς, Ἡλικαρνασίας τὸ γένος, ἐπεὶ μὴ τύχοι τῆς ἑραίρας, οὐκ ἀνεχόμενος βρόχῳ ἑαυτὸν ἀνήρτησε. De nomine Τουδὼ Baehrius ad Herodot. I, 13: «Etruscum quid aut Umbricum sonare videtur. Vide Lanzi in Saggio di ling. Etrusc. II, p. 146. 149. 151 (ubi Tute, i. e. Τυδεύς), III, p. 808 (Tuticus, Tudere, i. e. Tuder). Add. C. O. Müller. Etrusc. Tom. I, p. 334. Nam Tuscorum urbs memoratur Tuder.» Sed de his utcunque statuas, non dubitavi Τουδὼ reponere pro Τρυδὼ, quum literam o etiam in proxime antecedentibus in p abiisse viderimus. Nomen Νυσία probabiliter ortum est ex Μυσία. — 55. Ἀρδύνιον] Urbem nemo memorat praeter Xanthum apud Stephan. Byz.: Ἀρδύνιον, πόλις ἐν Θήβης πεδίῳ, ὡς Ξάνθος ἐν Λυδιακῶν δευτέρῳ. Ex Nicolai loco colligitur Xanthum in Secundo Lydiacorum libro narrationem deduxisse usque ad postremum regem Heraclidara. Libro primo eadem tractaverit quae Nicolaus exposuit libro tertio (Atyadarum historiam). — 56 δὲ τέρας] δ ̓ ἑτέρας codex. Mox pro ἔμελλον malim ἔμελλεν. — 57. ἀξιοῖ] ἐξιοῖ codex. Deinde ὁρμῶν κτείνειν. Quomodo Herodotus rem narraverit, omnibus notum est. Mitto etiam quae de Gyge ejusque annulo mirifico narrant Plato De Rep. II, 3 aliique. Proplus ad nostra accedit Plutarchus qui bello Gygem contra Candaulem dimicasse refert in Qu. Gr. c. 45, ubi haec: Διὰ τί τοῦ Λκβραδέως Διὸς ἐν Καρίᾳ τὸ ἄγαλμα πέλεκυν ἠρμένον, οὐχὶ δὲ σκῆπτρον ἢ κεραυνὸν πεποίηται; Ὅτι Ἡρακλῆς Ἱππολύτην ἀποκτείνας, καὶ μετὰ τῶν ἄλλων ὅπλων αὐτῆς λαβὼν τὸν πέλεκυν, Ὀμφάλῃ δῶρον δέδωκεν, οἱ δὲ μετ ̓ Ὀμφάλην Λυδῶν βασιλεῖς ἐφόρουν αὐτὸν, ὥς τι τῶν ἄλλων Ἱερῶν ἐκ διαδοχῆς παραλαμβάνοντες· ἄχρι Κανδαύλης ἀπαξιώσας, ἑνὶ τῶν ἑταίρων φορεῖν ἔδωκεν. Ἐπεὶ δὲ Γύγης ἀποστὰς ἐπολέμει πρὸς αὐτὸν, ἦλθεν Ἄρσηλις ἐκ Μυλέων ἐπίκουρος τῷ Γύγῃ μετὰ δυνάμεως, καὶ τόν τε Κανδαύλην καὶ τὸν ἑταῖρον αὐτοῦ διαφθείρει· καὶ τὸν πέλεκυν εἰς Καρίαν ἐκόμισε μετὰ τῶν ἄλλων λαφύρων. Κτλ.—58. Σαδ.] sic cod. — 59. ἔτη γ’.] ις’ sec. Euseb. Comprehendi iis videntur anni Myrsi, quem omittil Euseb.—60. Πασσυδεὶ] πάσσυ δεῖ cod. — 61. μερμνάδων cod. De his cum Xantho consentit Herodotus I, 13, ubi vide. Ceterum pro προειπὼν legi velim προσειπὼν. — 62. Σαδ.] sic cod. — 63. Κατήλαυνε] καὶ ἤλαυνεν codex. — 64. Γύγης] γήγης cod. — 65. καὶ ὃς] καὶ ὡς cod. — 66. Λίξον] λίξιν cod. — 67. ἤρετο] εἴρετο codex. Deinde πῶς τε et εἰκὼς cod. De regiis convivis cum Lixo nostro comparandis vide quae Posidonius narrat fragm. 8. — 68. ἐπεδ.] ἐπεδαψιλευτότε codex. Pro τότε ad marginem cod. Notatur προς τε. Subjungo tabulam nominum quae in hoc fragmento commemorantur:", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vi:49", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:49" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ϛʹ]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "386", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "50", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De ins.:", "text": "Ὅτι ἐν Ἀθήναις Δημοφῶν ἐβασίλευσεν, ἐφ ̓ οὗ Ὀρέστης μητροκτονήσας εἰς Ἀθήνας ἧκε (1), μετὰ δὲ τοῦτον Ὀξύντης, μετὰ δὲ ἐκεῖνον Θυμοίτης, ὃς, τοῦ πατρὸς τελευτήσαντος, εἰδὼς τὴν βασιλείαν τῷ γνησίῳ ἀδελφῷ προσήκουσαν, δολοφονήσας αὐτὸν κατέσχε τὴν ἀρχήν (2).", "translation": " Athenis Demophon regnavit, sub quo Orestes matricida Athenas venit; post Demophontem vero Oxyntes, post hunc Thymoetes, qui quum regnum post patris obitum ad (Aphidam) fratrem, Oxyntae filium legitimum, pertinere sciret, hunc per insidias occidit, atque sic imperio potitus est. ", "commentary": "50. Cod. Escor. fol. 82, 14-17 r. — 1. Cf. fr. 34 et Marm. Par. Epoch. 25. — 2. De Thymaete Oxyntae filio spurio Aphidaeque fratre, vide Demon (fr. 1) ap. Athen. III, p. 96, D. Fratri Thymoetae unum regni annum assignat Eusebius in Chron. p. 136 et 300 ed. Mai. Secundum Nicolai auctorem Aphidas omnino non pervenisse ad regnum videtur.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vi:50", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:50" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ϛʹ]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "386", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "51", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι Ἱππομένης, Ὁ Ἀθηναίων ἄρχων, ἐξέπεσε τῆς ἀρχῆς δι ̓ αἰτίαν τοιάνδε. Ἧν αὐτῷ θυγάτηρ, Ἥντινα τῶν ἀστῶν (1) τινος λάθρα αἰσχύναντος (2), ὑπ ̓ ὀργῆς (2) καθεῖρξεν εἰς οἴκημα δήσας σὺν ἵππῳ, καὶ τροφὴν οὐδετέρῳ (4) εἰσέπεμπε. Πιεσθεὶς οὖν λιμῷ ὁ ἵππος, ἐφορμήσας τῇ παιδὶ, ἀναλώσας τε αὐτὴν, καὶ αὐτὸς ὕστερον ἀπέθανε. Μετὰ ταῦτα ἐπισκαφείσης αὐτοῖς τῆς οἰκήσεως, ἀπ ̓ ἐκείνου ὁ χῶρος ἐκαλεῖτο Ἵππου καὶ Κόρης.", "translation": " Hippomenes Atheniensium princeps magistratu pulsus est ob hanc causam. Erat ei filia virgo, quam civis nescio quis vitiavisset; iratus Hippomenes religatam cum equo in angusta colla conclusit, neutri alimentum subministrans. Proinde urgente fame equus, in puellam impetu facto, eam consumpsit, neque secius ipse postmodum fame periit. Deinde quum domus solo aequata fuisset, locus Equi ac Puellae ex re appellatus est. ", "commentary": "51. Cod. Tur. fol, 154, 29 r. — 154, 4 vso. Eadem Suidas v. Ἱππομένης et schol. Berolin. Ad Liban. Ep. p. 125 ed Wolf. De re cf. not. Ad Heraclid. Pol l. — 1. ἀστῶν] Suidas, αὐτῶν cod. — 2. αἰσχ λάθρα] λάθρα αἰσχ. Suidas. — 3. ὑπ ̓ ὀργῆς] ὑπὸ γῆς schol. Liban. — 4. οὐδετέρῳ] Suid., οὐδετέρου codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vi:51", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:51" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ϛʹ]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "387", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "52", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De insid.:", "text": "Ὅτι Κυρηναίοις (1) οἱ Βάττον παῖδες Ἀρκεσίλαος** πρὸς ἀλλήλους στασιάσαντες μάχην ἤγειραν Λίβυας ἐπ ̓ αὐτοὺς ἐνεγκόντες. Καὶ ἡττῶνται Κυρηναῖοι· ἑπτακισχίλιοι γὰρ ἀπέθανον ἐν τῷ πολέμῳ. Ἀρκεσίλαος δ ̓ ἐπὶ τούτοις φάρμακον πίνει· δυσθνητοῦντα δ ̓ αὐτὸν ὁ ἀδελφὸς ἦγξε (2) Λέαρχος. Τὸν δὲ Λέαρχον ἡ τοῦ Ἀρκεσίλεω γυνὴ κτείνει Ἐρυξώ (3). Τὴν δὲ ἀρχὴν ὁ τοῦ Ἀρκεσίλεω παῖς ἐκδέχεται Βάττος χωλὸς ὤν.", "translation": " Cyrenaeis Batti II filii, Arcesilaus ejusque fratres, dis sidentes inter se, pugnam excitarunt, Afris ab altera factione contra eos immissis. Ac clade afficiuntur Cyrenaei, quorum septem millia in eo bello interfecti sunt. Quo casu afflictus Arcesilaus potum venenatum hausit. Et quum prompta mors non afferretur, Learchus frater eum strangulavit. Learchum vero uxor Arcesilai Eryxo necavit. Regnum deinde suscepit filius Arcesilai, Battus III, qui pede claudus erat. ", "commentary": "52. Cod. Escor. fol. 82, 18-24 r. — 1. Κυρηναίοις] κυρηναῖοι codex. Post vocem Ἀρκεσίλαος lacunam notavi. Exciderit: καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ; nisi forte scribendum est ἐπ ̓ Ἀρκεσίλεω. De re constat ex Herodoto IV, 160 (coll. Plutarch. De mul. virt. p. 260, Polyaen. Strateg. VIII, 41). Arcelaus II ὁ χαλεπὸς Batti secundi τοῦ εὐδαίμονος filius, discordias exercebat cum fratribus. Hi (Perseus, Zacynthus, Aristomedon et Lycus sec. Steph. Byz. v Βάρκη), relictis Cyrenis, Barcen urbem condunt, Afrisque persuadent, ut a Cyrenaeis deficiant. Contra rebelles Arcesilaus exercitum educit, proelioque ad Leuconem oppidum commisso, septem millia Cyrenaeorum trucidantur. Μετὰ δὲ τρῶμα τοῦτο Ἀρκεσίλεων μὲν κάμνοντά τε καὶ φάρμακον πεπωκότα ὁ ἀδελφεὸς Λέαρχος ἀποπνίγει, Λέαρχον δὲ ἡ γυνὴ ἡ Ἀρκεσίλεω δόλῳ κτείνει, τῇ οὔνομα ἦν Ἐρυξώ. Διεδέξατο δὲ τὴν βασιληίην τοῦ Ἀρκεσίλεω ὁ παῖς Βάττος, χωλὸς ἐὼν καὶ οὐκ ἀρτίπους. Haec Herodotus, quem Nicolaus h. l. consuluisse videtur. Arcesilaus II regnavit an. 550-540 sec. Reitx., 554-544 sec. Larcher. (v. Thrige De reb. Cyren. p. 173 not. 73). Quae tempora quum non cadant in illud spatium, quod libro VII Nicolaus tractandum sibi sumsit, et quum in sequentibus demum lonum migratio exponatur, sponte intelligitur, Nicolaum in antecedentibus narrasse, quomodo post reditum Heraclidarum Minyae eorumque socii primum in Theram, deinde in Libyam migraverint, eaque occasione omnem Battiadarum historiam subtexuisse. Similiter rem Diodorus instituit VIII, 29 et 30. Uterque in his secutus fuerit Ephorum. — 2. ἀδελφὸς ἦγξε] ἀδελφοήγξε codex. In antecc. Nota vocem δυσθνητοῦντα pro vulgari δυσθανατοῦντα. Pro Λέαρχος apud Plutarchum et Polyaenum l. l. est Λάαρχος, idque genuina forma Cyrenaica fuerit, eaque etiam Herodoto reddenda, ubi libri plerique ἁλίαρχος, id quod ex ἅλαρχος, hoc vero ex λάαρχος depravatum esse cum Valckenario puto. Ceterum Plutarchus Learchum non fratrem Arcesilai, sed φίλον πονηρὸν dicit. — 3. Ἐροξώ] ἐρυζώ codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vi:52", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:52" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ϛʹ]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "387", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "53", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι Ἴωνες ἐν τῷ πρὸς Ὀρχομενίους πολέμῳ καταδραμόντες (1) αὐτῶν τὰς κώμας, γυναῖκας αἰχμαλώτους πολλὰς ἠγάγοντο· καταπαλλακεύοντες δ ̓ αὐτὰς, παῖδας ἐξεγέννησαν. Ὑποτραφείσης δὲ τῶν νόθων νεότητος οὐκ ὀλίγης, δείσαντες οἱ γνήσιοι ἐκ τῆς χώρας αὐτοὺς ἐξανέστησαν. Οἱ δ ̓ εἰς Θορικὸν τῆς Ἀττικῆς ἀποχωρήσαντες, ἡγεμόνας αὐτῶν προστησάμενοι, ὁμοῦ τοῖς Ἴωσιν ἐξέπλευσαν (2). Συνῄεσαν δὲ αὐτοῖς πολλοὶ Πελοποννήσιοι· σχόντες δὲ πρὸς τῷ Ἕρμῳ ταῖς ναυσὶ καί τινα νησῖδα καταλαβόμενοι οὐχ ἑκὰς τῆς ἠπείρου, πολλῶν αὐτοῖς βαρβάρων ἐπιόντων, ἀντεῖχον κρατοῦντες, καὶ ἐπί τινα λόφον τῆς ἠπείρου περάσαντες τὸ [δὲ] μεταξὺ πᾶν χωννύναι διενοοῦντο. Κἀνταῦθα τειχοδομεῖν κωλύοντος αὐτοὺς Μέννεω τοῦ Κύμης τυράννου, ὃς τότε τῶν ταύτῃ χωρίων ἐκράτει, Οὐατίας, ἀδελφὸς αὐτοῦ, φιλίαν καὶ ἐπιγαμίαν συντίθεται πρὸς αὐτοὺς ἐπὶ τῷ κεῖνον καταλῦσαι, καὶ αὐτοῖς χώραν δοῦναι αὐτάρκη. Οἱ δὲ ὡμολόγησαν ἐκείνοις τε καὶ τῶν Κυμαίων ὅσους (3) ἐδύναντο [ἐπηγάγοντο] (3), καὶ ἐπεξῆλθον ἐπὶ τὸν Μέννην. Ταχὺ δὲ καὶ τοῦ δήμου προσθεμένου αὐτῷ, νικήσας μάχῃ παραδίδωσι τοῖς Κυμαίοις τὸν ἀδελφόν· οἱ δ ̓ ἐκ χειρὸς βαλόντες αὐτὸν κατέλευσαν, καὶ τὸν Οὐατίαν ἐστήσαντο βασιλέα. Ὁ δ ̓ εὐθέως τὰς πρὸς Φωκαέας (4) συνθήσας ἠξίου ἐμπεδοῦν, ἃς ὑπὲρ τῆς ἐκείνων ἐλευθερίας συνέθετο· οἱ δ ̓ ἐπείσθησαν καὶ τῆς γῆς ἔδοσαν.", "translation": " lones contra Orchomenios bellum gerentes, in vicos eorum incursione facta, multas mulieres captivas abduxerunt, quibus pro pellicibus utentes genuerunt liberos. Spuriorum haec juventus sat numerosa quum adolevisset, metuentes sibi genuini e regione eam expulerunt. Illi in Thoricum Atticae pagum digressi, creatis sibi ducibus, um cum Ionibus in Asiam navigarunt. Admixti iis erant multi Peloponnesii. Appellentes ad Hermum fluvium insulam quandam haud procul a continente sitam occuparunt, ac propulsata barbarorum, qui hostili impetu ipsos aggrediebantur, multitudine, in collem quendam continentis transgressi, spatium intermedium aggere jungere constituebant. lbi quum murum ducere impedirentur a Menne Cumaeormm tyranno, cujus in potestate haec regio erat, Uatias, frater ejus, amicitiae faedus et connubiorum jus iis proposuit, ea conditione ut Mennis imperima illorum opera everteret atque agrum iis daret sufficientem. Illi igitur cum Uatiae sociis pacta interunt et Cumaeorum quot poterant in suas partes adducentes contra Mennem egressi sunt. Mox quum etiam populus se Uatiae adjungeret, proelio victor fratrem Cumaeis tradidit,qui lapidibus e manu jactis eum obruerunt atque Uatiam sibi regem crearunt. Hic vero statim curavit ut rata essent quae de Orchomeniorum libertate cum Phocaeensibus pepigerat. Obtemperarunt Phocaeenses iisque terrae partem dederunt. ", "commentary": "53. Cod. Escor. fol. 82, 25 r. — 82, 15 vso. De re aliunde non constal. — 1. καταδραμόντες] καταδραμῶντες cod. — 2. Orchomenios lonibus admixtos fuisse Herodotus quoque testatur 1, 146: Μινύαι δὲ Ὀρχομένιοι ἀναμεμίχαται κτλ. Cf. Pausanias VII, 2, 3: Ἴωσι δὲ τοῦ στόλου μετασχόντες... καὶ Ὀρχομένιοι Μινύαι συγγενείᾳ τῶν Κόδρου παίδων. Teum ab Orchomeniis conditam esse idem memorat Pausaniass III, 6, 3. V. Müller. Min. p. 399. — 3. ἐπηγάγοντο vel tale quid excidisse videtur; ὅσοις scribi nolim. 4. Φωκαέας] φοκέους cod. Quum in antecc. Phoncaeensium mentio non facta sit, complura excerptor omiserit. Ad Phocaeenses et Uatiam referenda erit vox ἐκείνοις in verbis οἱ δὲ ὡμολόγησαν ἐκείνοις.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vi:53", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:53" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ϛʹ]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "388", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "54", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι Λεωδάμας ἐβασίλευσε Μιλησίων, καὶ ἐν τοῖς μάλιστα ἐπῃνεῖτο, δίκαιός τε ὢν καὶ τῇ πόλει καταθύμιος, εἰς ὃ φόνον αὐτῷ βουλεύσας Ἀμφιτρὴς ἐν ἑορτῇ Ἀπόλλωνος ἄγοντα ἑκατόμβην τῷ θεῷ Λεωδάμαντα (1) κατὰ τὴν ὁδὸν ἀπέκτεινεν, αὐτὸς δὲ μετὰ τῶν αὐτοῦ στασιωτῶν τὴν πόλιν κατελάβετο, καὶ τύραννος ἐγένετο, ἰσχύϊ προὔχων Μιλησίων. Οἱ δὲ Λεωδάμαντος παῖδες καὶ φίλοι νυκτὸς ἀπεχώρησαν εἰς Ἀσσησὸν (2), ὑποδεχομένου αὐτοὺς προθύμως τοῦ ἐνόντος ἄρχοντος, ὅντινα Λεωδάμας πρότερον κατέστησεν. Μετ ̓ οὐ πολὺ δὲ Ἀμφιτρὴς ἐπ ̓ αὐτοὺς σὺν στρατῷ ἦλθε, καὶ προσκαθίσας ἐπολιόρκει. Οἱ δὲ μέχρι μέν τινος ταλαιπωρούμενοι ἀντεῖχον· μετὰ δὲ ταῦτα εἰς μαντεῖον πέμψαντες ἐχρηστηριάζοντο περὶ τοῦ πολέμου. Θεὸς δ ̓ ἔφη, ἐκ Φρυγίας αὐτοῖς (3) ἥξειν βοηθοὺς, οἳ τίσιν τε πράξονται τοῦ Λεωδάμαντος φόνου, κἀκείνους τε καὶ Μιλησίους κακῶν ἀπαλλάξουσιν. Χρονιζομένης δὲ τῆς πολιορκίας, ἀφικνοῦνται νεανίσκοι, Τόττης καὶ Ὄννης, ἐκ Φρυγίας, ἱερὰ ἔχοντες Καβείρων ἐν κίστ(??)ι κεκαλυμμένα· ἐχόμενοι δὲ τῆς κίστεως ἀμφότεροι, ὁ μὲν ἔνθεν, ὁ δέ ἔνθεν, νυκτὸς ἔτι οὔσης προῆλθον εἰς τὸ τεῖχος, καὶ ἐκέλευον σφὰς δέχεσθαι. Βαρυνόμενοι δὲ ὑπὸ τῶν φυλάκων καὶ ἐρωτώμενοι τίνες εἶεν, ἔφασαν ὅτι κατὰ πρόσταξιν θεοῦ ἱερὰ ἐκ Φρυγίας κομίζοιεν ἐπὶ τῷ Μιλησίων τε καὶ Ἀσσησίων ἀγαθῷ. Οἱ δ ̓ εἰς νοῦν βαλόμενοι τὸν χρησμὸν δέχονται τοὺς νεανίσκους. Ἕωθεν δ ̓ εἰς ἐκκλησίαν συνῆλθον οἵ τε τοῦ Λεωδάμαντος παῖδες καὶ οἱ ἄλλοι ἅπαντες, καὶ τοὺς Φρύγας ἤροντο, οἵτινές τε εἶεν καὶ ἐφ ̓ ὅτῳ ἥκοιεν. Οἱ δ ̓ ἔφασαν, θεὸν (4) αὐτοῖς κελεῦσαι σὺν τοῖς ἱεροῖς εἰς Ἀσσησὸν ἐλθεῖν, τιμωροὺς ἐσομένους τοῦ Λεωδάμαντος φόνου, ὅστις αὐτοῖς εἴη ὁ Λεωδάμας· αὐτοὶ γὰρ οὐ γινώσκειν· καὶ κακῶν ῥύεσθαι Μιλησίους καὶ Ἀσσησίους. Δεῖν οὖν, ὅπως ἂν ταῦτα γένοιτο (5) ἐπιτελῆ, θῦσαι τὰ νομιζόμενα αὐτοῖς. Οἱ δὲ ταῦτα ἀκούοντες ὁ πᾶς δῆμος ἐν χαρᾷ ἦσαν· τοῖς γὰρ λογίοις σύνδρομα ἐφαίνετο. Ὑπέσχοντό τε τὰ ἱερὰ ἱδρύσειν (6) παρὰ σφίσι καὶ τιμήσειν, εἰ ταῦτα γένοιτο. Ἐκ τούτου μετὰ τὰς ἱερουργίας ἐκέλευον αὐτοὺς οἱ φρύγες ὁπλισαμένους πανστρατιᾷ χωρεῖν ἐπὶ τοὺς πολεμίους, ἡγουμένων τῶν ἱερῶν πρὸ τῆς φάλαγγος. Καὶ ἐποίησαν ταῦτα. Οἱ δὲ περὶ Ἀμφιτρὴν (7) ὑπαντιάσαντες, ὡς ἤδη πλησίον ἐγένοντο, εἰς φυγὴν ἐτράποντο, δείματος θείου ἐμπεσόντος· οἱ δ ̓ ἑπόμενοι τοὺς μὲν ἔσφαττον, τοὺς δ ̓ ἐδίωκον (8), Ἀμφιτρὴν δ ̓ οἱ Λεωδάμαντος παῖδες κτείνουσι, καὶ ὁ πόλεμος καὶ ἡ τυραννὶς ἐπέπαυτο Μιλησίοις. Ὅτι Ἐπιμένης μετὰ ταῦτα αἰσυμνήτης (9) ὑπὸ τοῦ δήμου χειροτονεῖται, λαβὼν ἐξουσίαν κτείνειν οὓς βούλεται· καὶ ὃς τῶν μὲν παίδων Ἀμφιτρῆτος οὐδενὸς οἷός τ ̓ ἦν ἐγκρατὴς γενέσθαι· ὑπεξῆλθον γὰρ παραχρῆμα δείσαντες· τὰ δὲ ὄντα αὐτοῖς ἐδήμευσε, καὶ ἀργύριον ἐκήρυξεν, εἴ τις αὐτοὺς κτείνειεν· τῶν δὲ κοινωνῶν τοῦ φόνου τρεῖς ἀπέκτεινε, τοῖς δὲ ἄλλοις φυγὴν προσεῖπεν· οἱ δὲ ᾤχοντο. Οἱ μὲν δὴ Νηλεῖδαι κατελύθησαν ὧδε.", "translation": " Leodamas Milesiis imperavit, et quum justus esset et gratus civibus, summopere honorabatur. Tandem vero caedem ei per insidias parans Amphitres Apollinis festo hecatombam deo ducentem Leodamantem in pompa interfecit, et cum factionis suae sociis urbem occupavit roboreque Milesiis superior tyrannide potitus est. Filii vero et amici Leodamantis noctu abscesserunt Assesum, ubi urbis praefectus, quem Leodamas olim constituerat, prompto animo eos excepit. Non multo post Amphitres cum exercitu contra eos egressus obsidione urbem cinxit. Oppidani per aliquantum temporis multas perdurantes aerumnas resistebant, deinde vero miserunt qui de exitu belli oraculum consulerent. Respondit deus venturos ipsi sex Phrygia auxiliatores, qui ultionem de caede Leodamantis sumpturi, ipsosque et Milesios malis liberaturi essent. Interim quum duceretur obsidio, juvenes duo, Tottes et Onnes, ex Phrygia venerunt cum sacris Cabirorum in cista absconditis, quam ambo, alter hinc alter illinc, apprehensam ferentes, dum nox adhuc erat, ad murum accesserunt, petieruntque ut in urbem immitterentur. Quos quum custodes duris verbis increpantes interrogarent quinam essent, responderunt dei jussu se ex Phrygia sacra afferre, quae Assesiis Milesiisque forent saluti. Tum illi in animum revocantes oraculum, juvenes in urbem recipiunt. Orto diluculo in concionem congressi Leodamantis filii ceterique omnes ex juvenibus quaerunt quinam essent et cujus rei causa venissent. Illi deum dixerunt jussisse ipsos Assesum proficisci, ut caedem ulciscerentur Leodamantis (quicunque demum sit Leodamas, id enim se ignorare), simulque ut malis Milesios et Assesios liberarent. Ceterum ut perfici hoc posset, necessarium esse ut rite ex more ipsorum sacra facerent. Quibus auditis populus universus gaudio exsultabat; nam congruere haec cum verbis oraculi apparebat; ac polliciti sunt sacra Cabirorum se in urbe consecraturos et religiose culturos, si ista fierent. Deinde peracto sacrificio Phryges eos jusserunt cum universo exercitu in hostem egredi, dum sacra ante phalangem praeferrentur. Idque fecerunt. Contra exeunte Amphitrete, quum jam in propinquo erant copiae, divinitus incusso correpti terrore in fugam se dederunt. Illi vero tergis eorum insistentes alios trucidarunt, alios longius persecuti sunt. Amphitretem filii Leodamantis occiderunt. Atque sic bellum Milesiis compositum et tyrannis sublata est. Post haae Epimenes summus reipublicae gubernator populi suffragiis creatus est, data occidendi potestate quoscunque vellet. Is ex filiis quidem Amphitretis ne uno quidem potiri potuit; nam metuentes sibi fuga illico se subduxerant; verum bona eorum publicavit, et praeconis voce praemium promisit, si quis eos interfecerit. Caedis participes tres occidit; reliquos in exilium egit. Hi igitur solum mutarunt. Atque sic Nelidarum imperium eversum est. ", "commentary": "54. Cod. Escor. fol. 82, 15 vso — 83, 28 r. De rebus hoc fr. Taditis aliunde non constat. — 1. Nomen Λεωδάμαντα ad marginem adscriptum; in contextu lacuna. — 2. Assesi oppidi in Milesiorum ditione siti mentionem faciunt Herodotus 1, 19. 22; Stephan. Byz. s. v.; Parthenius Erot. 14; Polyaen. VI, 47. — 3. αὐτοῖς] αὐτοὺς cod. — 4. Θεὸν] θεοῦ cod. — 5. γένοιτο] γένοιντο cod.—6. ἱδρύσειν] Ἵδρυσι cod. — 7. Ἀμφιτρὴν] ἀμφυτρὴν cod. — 8. ἐδίωκον] ἐδιώκων cod. — 9. Haec adde paucis illis quae de aesymnetis comperta habemus. V. Hermann. Alterth. § 63; Schoemann. Hist. Jur. Publ. l. p. 89 et qui ibi laudantur.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vi:54", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:54" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ϛʹ]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "389", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "55", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι μετὰ τὸ ἀγαγεῖν τὸ νάκος τοὺς Ἀργοναύτας τῷ Πελίᾳ, Ἰάσων εὐθὺς ἐλθὼν Πελίᾳ φόνον ἐβούλευε τῆς ἀρχῆς πέρι, Μήδεια δ ̓ αὐτῷ ὑπέστη ἀνιδρωτὶ τοῦτο πράξειν. Ταχὺ δὲ ταῖς ἐκείνου θυγατράσιν ἐν ὁμιλίᾳ γενομένη ἔπειθεν, ὅτι αὐταῖς τὸν πατέρα γηραιὸν ὄντα ἀνηβῆσαι ποιήσειε διὰ φαρμάκων, εἴ μιν κατακόψασαι εἰς λέβητα ζέοντα ἐμβάλοιεν· εἰς δὲ πίστιν τοῦ λόγου, ὤς φασι, παλαί ̓ ἄττα κατακόψασα πρόβατα, νέα ἐκ παλαιῶν ἐποίει. Αἱ δὲ διὰ τοῦτο μάλιστα πεισθεῖσαι τὸν πατέρα ἔκτειναν· καὶ ὡς οὐδὲν ἐγίνετο ὧν προσεδόκων, ἐν πένθει μεγάλῳ ἦσαν. Οἱ δὲ Ἰωλκοὶ ἐπὶ τῷ ἔργῳ ἤχθηραν Μήδειάν τε καὶ Ἰάσονα, καὶ τοὺς μὲν φυγῇ ἐζημίωσαν· οἱ δ ̓ εἰς Κόρινθον ἀπεχώρησαν· ταῖς δὲ παισὶ συνέγνωσαν ὑπὸ ἀκακίας ἐξαπατηθείσαις· θανάτου γὰρ ῥυόμεναι τὸν πατέρα ἐκ γήρως, ἄκουσαι ἀπέκτειναν. Ἐπὶ δὲ τῷ Πελίου τάφῳ ἆθλα ἐτέθη μέγιστα καὶ τὰς θυγατέρας αὐτοῦ ἠγάγοντο, ὡς ἂν καθαρὰς φόνου, οἱ ἄριστοι. Ἐκ Πελοπείας (2) δὲ Κύκνος ἐγένετο, ᾧ Ἡρακλῆς ἐμαχέσατο ἐν Ἰτώνῳ τῆς Ἀχαίας· Ἄκαστος δ ̓ ὁ Πελίου ἐν Ἰωλκῷ ἐβασίλευεν, τοῦ πατρὸς τελευτήσαντος, Ἰάσονος φυγόντος εἰς Κόρινθον σὺν Μηδείᾳ.", "translation": "", "commentary": "55. Cod. Escor. fol. 83, 29 r. — 83, 15 vso. De re cf. Apollodor. I, 9, 27 ibique interpretes. — 1. φκσι, παλαί ̓ ἄττα] φασιν, ἄλλα ἄττα codex. — 2. Πελοπείας] Πελοπίας cod.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vi:55", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:55" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ϛʹ]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "389", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "56", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι ἡ Ἀκάστου γυνὴ Πηλέως ἐρασθεῖσα, λόγους ὑπὲρ μίξεως εἰσφέρει· ἀναινομένου δὲ, δείσασα μή μιν κατείποι (1) πρὸς τὸν ἄνδρα, ὑποφθάσασα αὐτὸν προδιαβάλλει (2) πρὸς τὸν ἄνδρα, ὡς εὐνηθῆναί (3) οἱ θέλοντα. Ὁ δὲ λόχον ὑφείσας ἐπεβούλευσε Πηλεῖ. Καὶ ὃς αἰσθόμενος, εἰς πόλεμον κατέστη πρὸς αὐτὸν, ἐπικαλεσάμενος βοηθοὺς τούς τε Τυνδαρίδας καὶ Ἰάσονα, ἐχθρὸν ὄντα ἐκείνῳ (4), φίλος αὐτὸς ὦν διὰ τὸ σύμπλους ἐν τῇ Ἀργοῖ γεγονέναι· καὶ τήν τε Ἰωλκὸν αἱρεῖ καὶ τὴν Ἀκάστου γυναῖκα σφάττει.", "translation": " (Atalante) Acasti uxor Pelei amore correpta, quum Peleum de stupro sollicitasset, nec persuadere ei potuisset, verita ne rem Peleus ad maritum deferret, praeoccupare ilium statuit. Itaque Peleum apud virum calumniatur, quasi stu- prum sibi offerre voluisset: qui, uxoris calumniis persuasus, insidias Peleo comparat. Sed Peleus, re intellecta, bellum Acasto infert, adscitis in auxilium suum Tyndaridis atque Iasone, qui Acasto infensus, Peleo autem ob expeditionis Argonauticae societatem erat conjunctissimus. Horum auxilio Peleus expugnata Iolco Acasti conjugem necavit. ", "commentary": "56 Cod. Tur. fol. 154, 4-12 vso. Eadem Suidas: Ἀταλάντη, Ἀκάστου γυνὴ, ἥτις Πηλέως ἐρασθεῖσα κτλ. Cf. Idem v. Ἄκαστος. Reliqui auctores uxorem Acasti non Atalantem dicunt sed Astydamiam (Apollodor. III, 13, 3; schol. Arist. Nub. 1059 etc.) vel Hippolyten (Pindar. Nem. IV, 92. V, 46). — 1. κατείποι] sic codex et Suidas in optimis codd. Ante Orellium in editt. Legebatur κατείπει. — 2. προδιαβάλλει] προσδιαβάλλει cod. et vulgata ap. Suidam, ubi codex A προδιαβάλλει exhibere videtur. In seqq. Praerositionem πρὸς om. Suidas. — 3. εὐνηθῆναι] sic codex et Suidas. Valesius e conj. Dedit συνευνηθῆναι. — 4. ἐκείνῳ] Suidas. Ἐχθρὸν ὄντα, κἀκείνῳ φίλος a. ὤν codex. De Peleo Argonauta v. Apollon. Rh. 1, 91; Apollodor. I, 9, 16; Hygin. Fab. 14; Orpheus Arg. 130. Sec. Apollodorum III, 13, 7 Peleus non statim post detectas insidias, sed post Thetidis nuptias natumque Achillem Iolcum expugnat. Cum Nicolai narratione of. schol. Apoll. Rh. I, 224; Pindar. Nem. III, 59. De interiore harum fabb. Ratione v. Müller. Min. p. 256. Ceterum quum Iasonis historiam, eatenus certe quatenus ad Argonautarum expeditionem pertinet, Nicolaus libro tertio jam exposuerit, nostro loco de antiquissimis his Thessaliae regibus denuo egisse putandus est, ut viam sibi muniret ad eorum regum historiam, qui post Heraclidarum reditum in Thessalia regnarunt.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vi:56", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:56" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ϛʹ]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "390", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "57", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι Λυκούργῳ τοιάδε ἡ τελευτὴ τοῦ βίου ἐγένετο. Βουλόμενος, ὥς φασι, τὸν (1) θεὸν ἐρέσθαι περὶ τινων ὑπολοίπων νόμων, ὥρκωσε Λακεδαιμονίους ἄχρις ἐπάνεισι μηδένα λῦσαι τῶν κειμένων. Ὀμοσάντων δ ̓, ἐπεὶ χρηστηριαζόμενος ἤκουσε παρὰ τοῦ θεοῦ, ὡς εὐδαίμων ἡ πόλις ἔσοιτο, εἰ τοῖς ἐκείνου νόμοις ἐμμένοι, ἔγνω, μηκέτι ἐπανελθεῖν, τὸ βέβαιον τῆς φυλακῆς ἐκ τοῦ ὅρκου ποιησάμενος. Καταβὰς δὲ εἰς Κρίσαν αὑτὸν διεργάζεται (2). Λακεδαιμόνιοι δὲ αἰσθόμενοι, διά τε τὴν προτέραν ἀρετὴν καὶ τὴν τότε κριθεῖσαν περὶ τὸν θάνατον, ναόν τε αὐτῷ ἐτεμένισαν, καὶ βωμὸν ἱδρυσάμενοι θύουσιν ὡς ἥρωι ἀνὰ πᾶν ἔτος (3). Περιφανῶς γὰρ δὴ (4) Σπαρτιάταις αἴτιος μόνος ἐγένετο τῆς εἰς ἅπαν ἀρετῆς τε καὶ ἡγεμονίας, οὐδὲν ἄμεινον τῶν ἄλλων πάλαι διακειμένοις· οὐ μόνον ὅτι αὐτοῖς νόμους ἔθετο ἀρίστους, ἀλλὰ καὶ ὅτι ἄκοντας προὐτρέψατο χρῆσθαι αὐτοῖς τρόπῳ τοιῷδε. Δύο σκύλακας λαβὼν (5) ἀπὸ τῆς αὐτῆς μητρὸς ἔτρεφε, χωρὶς δὲ ἀλλήλων ἀνομοίοις ἤθεσι, τὸν μὲν κατ ̓ οἶκον, ὄψα τε διδοὺς καὶ τὴν ἄλλην λιχνείαν, τὸν δὲ ἐν κυνηγεσίοις θηρᾶν ἀναγκάζων καὶ στιβεύειν (6) ἐν ὄρεσιν. Ὡς δ ̓ ἑκάτερος αὐτῶν ὅμοιος ἐγένετο τῇ τροφῇ, Σπαρτιάταις ἐκκλησιάζουσι πρὸς τοὺς περιοίκους πολέμου πέρι,καὶ ἀμηχανοῦσι, παραγαγὼν ἀμφοτέρους εἰς μέσον, καὶ σὺν αὐτοῖς δόρκους τε καὶ ζωμοὺς (7) καὶ ὄψα ἐσκευασμένα, ἔλεξεν· «Ἀλλ ̓ ὅτι μὲν, ὦ Σπαρτιᾶται, τοῦ εὖ τε καὶ κακῶς πράττειν οὐκ ἄλλο ἐστὶν αἴτιον πλὴν τὸ ἔθεσι χρῆσθαι φαύλοις ἢ σώφροσι, πάρεστιν ὑμῖν ὁρᾶν. Οἵδε γέ τοι (8) τοὺς σκύλακας δείξας) τῆς αὐτῆς μητρὸς ὄντες, ἐναντίως δὲ ἀλλήλοις τεθραμμένοι, παρ ̓ αὐτὸ τοῦτο ἀνόμοιοι ἐκβεβήκασιν. Ὁ μὲν γὰρ θηρᾶν μαθὼν, ὁ δὲ λιχνεύειν, οὐδὲν ἂν (9) ἀντὶ τοῦδε, εἰ παρείκοι, ποιήσειε.» Καὶ ἅμα προσέταξε τῷ κυνουλκῷ μεθεῖναι ἐπὶ ἀμφοτέρους τὰ ἡτοιμασμένα. Τῶν δ ̓ ὁ μὲν κατοικίδιος ἐπὶ τοὖψον ὥρμησεν, ὁ δὲ θηράτωρ ἐπὶ τὸν δόρκον, καὶ καταλαβὼν (10) ἐσπάραττε. Καὶ Λυκοῦργος πάλιν, «Ταῦτα, ἔφη, νομίσατε, ὦ Σπαρτιᾶται, καὶ εἰς ὐμᾶς τείνειν καὶ τοὺς ἄλλους πάντας ἀνθρώπους· ὁποίοις γὰρ ἂν ἔθεσι καὶ νόμοις χρῆσθε, τοιούτους ἀποβαίνειν ἀνάγκη πρός τε πόνους καὶ τρυφήν· πάντα γὰρ ἀνθρώποις μαθητὰ οἱ θεοὶ ἔδοσαν. Ἕπεται δὲ τῷ μὲν πονεῖν ἐθέλειν τὸ ἐλευθέρους εἶναι, καὶ τὸ οὖ (11) πράττειν καὶ κρατεῖν πάντων· τῷ δὲ ἡδυπαθεῖν τό τε δουλεύειν καὶ κακουργεῖν (12) καὶ μηδενὸς ἀξίους εἶναι.» Ὁ μὲν τοιαῦτα λέγων προὐτρέπετο τοὺς Σπαρτιάτας μεταβαλεῖν τε τὸν καθεστῶτα τρόπον τοῦ βίου, καὶ βελτίοσι νόμοις ἐθισθῆναι. Οἱ δὲ πεισθέντες οὐ τῶν περιοίκων μόνον, ἀλλὰ καὶ πάντων Ἑλλήνων διαφανῶς ἄριστοι ἐγένοντο, ἡγεμόνες τε συνεχῶς, ἐξ ὅτου παρεδέξαντο τοὺς νόμους, ἐπὶ ἔτη πεντακόσια (13), καὶ οὐ πολλοῦ χρόνου ἐπὶ μέγα ἐχώρησαν δυνάμεως.", "translation": " Lycurgo ejusmodi vitae exitus contigit. Quum Apollinem de quibusdam residuis legibus consultum ire vellet, Lacedaemonios jurejurando adegit, nullam ex constitutis legibus abrogaturos, antequam ipse rediisset. Quo juramento ab omnibus praestito, Delphos profectus responsum ab Apolline retulit, fortunatam Spartam fore, quamdiu leges illius servaret. Hoc Lycurgus responso accepto nunquam posthac in patriam reverti constituit, ut ad perpetuam legum observantiam jurejurando obstrictos retineret cives. Igitur Crisam digressus mortem sibi conscivit. Cujus rei fama Lacedaemonem allata, Spartani virtutis causa, quam et in anteacta omni vita ac tum moriens prae se tulerat, templum ei aramque posuerunt, ubi quotannis perinde ac heroi sacrificant. Quippe citra controversiam virtutis in omnibus rebus gestis conspicua; atque imperii unus hic auctor Spartanis fuit, quum antea nulla re ceteris praestarent: idque non eo solum, quod leges optimas iis constituit, sed etiam quod, illis ut uterentur, eos impulit hujusmodi ratione. Catulos duos eadem matre natos seorsim ac diverso quemque modo instituit; alterum in aedibus, obsoniis atque hujuscemodi catillamentis alens; alterum venationibus assuefaciens, atque in montibus sub dio cubare cogens. Postquam uterque consentaneam cducationi suae indolem est sortitus, tum Lycurgus Spartanis, forte de bello adversus finitimos in concione consultantibus atque magnopere anxiis, ambos catulos in medium adduxit cum capreis ac jusculis et obsoniis apparatis, ac mox, «Enimvero, inquit, Spartani, animum ac fortunam uniuscujusque ex institutis, quibus usus sit, pendere, vel ex his catulis intelligi potest, qui quum sint eadem matre geniti, quia tamen diversa ratione instituti sunt, idcirco dissimiles ingenio exstiterunt. Hic enim venationi, ille catillamentis innutritus, si copiam feceris, nihil uterque aliud, quam quod didicit, factitaturus est.» Simul famulo, qui canes loro retinebat, imperat, utrumque ut dimittat. Ac domesticus quidem recta ad obsonium ferri, venator vero capream porsequi coerit, eamque comprehensam protinus laniavit. Tum Lycurgus, «Idem , inquit, Spartani, de vobis ac de ceteris porro omnibus existimate: cujusmodi enim institutis ac legibus utimini, ejusmodi ut ingenio ad laborem ac delicias exsistatis necesse est. Quippe hominibus id a deo datum est, ut quidvis sibi comparare discendo possint. Porro laborem comitari solet libertas atque imperium in ceteros: delicias vero servitus malaeque artes et contemptus sequuntur.» His sermonibus Lycurgus impulit Spartanos, ut, abjectis prioribus institutis, melioribus legibus adsuescerent. Qui Lycurgi consilium secuti non finitimos modo, sed omnes omnino Graecos virtute longe superaverunt, atque ab susceptis legibus continue per quingentos annos principatum Graeciae tenuerunt, ac brevi admodum temporis spatio maximam potentiam adepti sunt. ", "commentary": "57. Cod. Tur. fol. 154, 12 vso—155, 23, r. Eadem Suidas v. Λυκοῦργος. — 1. Τὸν] artic. Addidit Coray. — 2. Cf. Plutarch. Lyc. 31: τελευτῆσαι δὲ τὸν Λυκοῦργον οἱ μὲν ἐν Κίρρᾳ λέγουσιν. — 3. Cf. Ephorus (fr. 19) ap. Strabon. VIII, p. 366; Herodot. I, 66; Aristot. ap. Plutarch. Lyc. 31; Pausan. III, 16, 6; Boeckh. C. Insc. I, no. 1256. 1362. — 4. δὴ] e Suida accitum. Mox cod. αἰτιόμενος pro αἴτιος μόνος. — 5. Eandem historiam narrat Plutarch. De educat. c. 4. 3; Instit. Lac. p. 22; Arsenius p. 343. — 6. στιβεύειν] Wesseling. Ad Diodor. IV, 13. στιβεύων codex et Suidas. — 7. ζωμοὺς] Suidas; ζώνας codex. — 8. Οἵδε γέ τοι] Suidas; οἱ δεῖ (non: δὴ) γε τοὺς κύλακας codex. — 9. ἂν] addidi, monente Bremio. — 10. καταλαβὼν] καταβαλὼν Suidas. — 11. καὶ τὸ εὖ πρ.] Suidas; ἐλευθέρους εἶναι καὶ πράττειν ... ἀξίοις εἶναι codex. — 12. κακουργεῖν] κακοπραγμονεῖν Suidas. — 13. ἐπὶ ἔτη πεντακόσια] Cf. Plutarch. Lyc. c. 29: Τοσοῦτον γὰρ ἐπρώτευσεν ἡ πόλις τῆς Ἑλλάδος εὐνομίᾳ καὶ δόξη, χρόνῳ ἐτῶν πεντακοσίων τοῖς Λυκούργου χρησαμένη νόμοις, οὖς δεκατεσσάρων βασιλέων μετ ̓ ἐκεῖνον εἰς Ἆγιν τὸν Ἀρχιδάμου (399 a. C.) γενομένων οὐδεὶς ἐκίνησεν. Eosdem annos quingentos, termino ad quem non memorato, Plutarchus affert in Comp. Lyc. Et Num c. 4 et Instit. Lac. p. 239, F. Contra in Apophthegm. p. 194, B, hosce annos quingentos numerat usque ad Epaminondam in Laconiam irrumpentem (369 a. C.). At praeferenda procul dubio sunt quae affert eo loco, quo ex professo de Lycurgo egit. Numerum 500 accuratius si definire auctor voluisset, ponendi fuissent anni 503, adeo ut Lycurgi epocha sit 399+503= 902 a. C. sive z*63 ante Olymp. 1. Qui quidem numerus optime quadrat cum iis quae de Ephori calculis in Fragm. Chronolog. Exposui. Ephorum vero ducem fuisse Nicolai saepius jam indicavi.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vi:57", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:57" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ϛʹ]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "390", "type": "fragment", "sub_type": "addendum", "fragment_number": "", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": "", "text": "", "translation": "Finis libri sexti Nicolai Damasceni ", "commentary": "Τέλος τοῦ ἕκτου λόγου Νικολάου Δαμασκηνοῦ", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vi:", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "391", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "58", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De ins.:", "text": "Ὅτι Κύψελος Βακχιάδης καὶ αὐτὸς ὢν ἐκ κήδους γυναικείου (1), πρῶτος κτείνας τὸν τελευταῖον Ἱπποκλείδην (2) ἐβασίλευσεν ἀντ ̓ αὐτοῦ τρόπῳ τοιῷδε. Λόγιον ἦν (3) τοῖς Βακχιάδαις ὑπὸ τοῦ Κυψέλου τοῦ Ἀετίωνος καταλυθεῖσιν (4) τὴν ἀρχὴν ἀφαιρεθῆναι. Γενόμενον οὖν αὐτὸν καὶ ἐν σπαργάνοις ἔτι ὄντα ὑποπέμψαντες τῶν ὑπασπιστῶν τινὰς ἐκέλευον κτεῖναι. Τῶν δὲ ἐπὶ τοῦτο ἐλθόντων ἐπὶ τὴν οἰκίαν καὶ μελλόντων ἀναιρεῖν, ὀρέγον τὰς χεῖρας τὸ παιδάριον προσεμειδία τοῖς ἀνθρώποις· τοὺς δὲ οἶκτος εἰσῆλθε, καὶ ἔγνωσαν μηκέτι ἀναιρεῖν, ἀλλὰ φράσαντες τῷ πατρὶ τὰς ἀληθείας ἐκποδὼν ἀπιέναι. Δόξαν δὲ οἱ μὲν εἶπαν, ὁ δὲ Ἀετίων εἰς Ὀλυμπίαν αὐτὸ ὑπεκτίθεται καὶ ἔτρεφεν, ὡς ἂν ἱκέτην τοῦ θεοῦ. Μετὰ δὲ ταῦτα θαρσήσας εἰς Κλεωνὰς ἤγαγε, μειράκιον ἔτι ὄντα καὶ πολλῶν διαφέροντα τὴν ἰδέαν καὶ τὴν ἀρετήν. Ἀνὰ δὲ χρόνον ὁ Κύψελος βουλόμενος κατελθεῖν εἰς Κόρινθον, ἐχρηστηριάζετο (5) ἐν Δελφοῖς. Συμφέρουσαν δὲ δεξάμενος φήμην οὐδὲν μελλήσας ἧκεν εἰς Κόρινθον, καὶ ταχὺ τῶν ἀστῶν ἐν τοῖς μάλιστα ἀγαστὸς ἦν, ἀνδρεῖός τε καὶ σώφρων καὶ δημωφελὴς δοκῶν εἶναι παρὰ τοὺς ἄλλους Βακχιάδας ὑβριστάς τε ὄντας καὶ βιαίους. Πολεμαρχήσας δ ̓ ἔτι μᾶλλον ἐστέρχθη, τῶν πώποτε ταύτην ἀρξάντων τὴν ἀρχὴν μακρῷ ἄριστος γενόμενος· τἄλλα τε γὰρ ὀρθῶς ἔπραξε καὶ τόδε· νόμος καθεστήκει Κορινθίοις τοὺς ἐν δικαστηρίῳ ἁλισκομένους ἀπάγεσθαι πρὸς τὸν πολέμαρχον, καὶ καθείργνυσθαι τῶν ἐπιτιμίων, ἕνεκα, ὧν καὶ αὐτῷ μέρος τι ἦν. Ὁ δὲ οὔτε καθεῖρξέ τινα πολίτην, οὔτε ἔδησεν, ἀλλὰ τοὺς μὲν ἀπέλυε δεχόμενος (6) ἐγγυητὰς, τῶν δὲ καὶ αὐτὸς ἐγίνετο, πᾶσι δὲ ἠφίει τὸ αὐτοῦ μέρος· ἐξ ὧν μάλιστα ἐν τῷ πλήθει ἐστέργετο. Ὁρῶν δὲ τοὺς Κορινθίους ἐχθρωδῶς πρὸς Βακχιάδας διακειμένους, προστάτην δ ̓ οὐκ ἔχοντας, ᾧ χρησάμενοι καταλύσειαν αὐτοὺς, ἐπέδωκεν αὑτὸν, καὶ ἐδημαγώγει τὸ πλῆθος, τόν τε χρησμὸν λέγων, ὅτι ὑπ ̓ αὐτοῦ πέπρωται καταλυθῆναι αὐτοὺς, ἀνθ ̓ ὅτου καὶ πάλαι γενόμενον αὐτὸν ὁρμήσειαν ἀνελεῖν, καὶ νῦν ἐπιβουλεύειν, ἀλλ ̓ οὐ δεδυνῆσθαι παρατρέψαι [τὰ] μοιρίδια. Οἱ δ ̓ ἀσμένως προσίεντο τοὺς λόγους, τοῖς μὲν δυσμενεῖς ὄντες, τῷ δὲ εὖνοι, καὶ τὸ βέβαιον τοῦ κατορθώσειν τὸ ἔργον ἐκ τῆς περὶ αὐτὸν ἀνδρείας ἔχοντες. Τέλος δὲ συστήσας ἑταιρικὸν κτείνει βασιλεύοντα Πατροκλείδην, παράνομον ὄντα καὶ ἐπαχθῆ. Ταχὺ δὲ ἀντ ̓ ἐκείνου ὁ δῆμος αὐτὸν βασιλέα κατέστησεν. Ὁ δὲ τούς τε φυγάδας κατάγει, καὶ τοὺς ἀτίμους ὑπὸ τῶν Βακχιαδῶν γενομένους ἐπιτίμους πάλιν ἐποίησε· καὶ διὰ τοῦτο ἐχρῆτο εἰς ὅ τι βούλοιτο αὐτοῖς· εἴς τε ἀποικίαν ἐξῆγε τοὺς μὴ φίλους, ὅπως ἂν ῥᾷον ἄρχοι τῶν λοιπῶν· ἔπεμψε δὲ εἴς τε Λευκάδα (7) καὶ Ἀνακτόριον, οἰκιστὰς αὐτῶν Πυλάδην καὶ Ἐχιάδην τάξας, παῖδας αὐτοῦ νόθους· τοὺς δὲ Βακχιάδας φυγαδεύσας ἐδήμευσε τὰς οὐσίας αὐτῶν. Οἱ δὲ εἰς Κέρκυραν ἀπεχώρησαν. Κύψελος δὲ Κορίνθου πράως ἦρχεν, οὔτε δορυφόρους ἔχων, οὔτ ̓ ἀποθύμιος ὢν (8) Koset ρινθίοις. Βασιλεύσας δὲ ἔτη λ' (9) ἐτελεύτησε τέσσαρας υἱοὺς καταλιπὼν, ὧν γνήσιος μὲν ἦν Περίανδρος, οἱ δὲ λοιποὶ νόλοι.", "translation": " Cypselus, ipse quoque Bacchiada genere materno, primus fuit tyrannus qui interfecto Bacchiadarum postremo, Hippoclide, in locum ejus succedens regno potitus est hunc in modum. Oraculo Bacchiadis responsum erat, fore ut a Cypselo Aetionis filio regno exuerentur. Igitur quum natus Cypselus in fasciis adhuc esset, submiserunt scutatorum nonnullos, qui eum interficerent. His ad domum ejus profectis caedemque jam patraturis, manus porrigens infans arridebat. Unde miseratio eos incessit, nec jam occidere infantem, sed re quae esset patri indicata, abscedere statuerunt. Ex decreto igitur hi rem indicarunt; Aetion autem in Olympiam clam expositum puerum ut dei supplicem educabat. Post haec ad fiduciam erectus Cleonas filium abduxit, puerum adhuc, forma et virtute inter multos insignem. Aliquanto post Cypselus, Corinthum redire volens, Delphis oraculum consuluit, et quum conveniens accepisresponsum, nulla mora interposita venit Corinthum; ubi mox inter cives quam maxime honorabatur, quum strenuus et moderatus esset, populique commodis consulere videretur in tanta reliquorum Bacchiadarum superbia et violentia. Ac magis adhuc civium amorem eo sibi concilia vit, quod Polemarchi munere ita fungebatur, ut qui unquam hunc magistratum gessissent, cunctos longe superaret. Etenim tum cetera optime egit tum vero hocce. Lex apud Corinthios obtinebat, ex qua judicio condemnati ad polemarchum adducebantur, a quo includebantur usque dum irrogatam solvissent mulctam, cujus pars aliqua ad ipsum redibat polemarchum. Ille vero nunquam nec inclusit civem aliquem neque vinxit, sed alios dimisit praedes accipiens, pro aliis etiam ipse spondebat; omnibus autem suam mulctae partem remittebat. Unde maximo apud multitudinem favore pollebat. Ac videns Corinthios infestis esse in Bacchiadas animis, et duce destitutos cujus opera evertere regnum eorum possent, ipse sese obtulit, atque gratiam populi captabat, oraculum exponens, quo nuntiatum erat in fatis esse ab ipso Bacchiadarum imperium dissolvi; et quomodo illi propterea et olim recens natum occidere voluissent, et nunc sibi insidias pararent; at fati decreta non posse everti. Quos Corinthii sermones lubenter admittebant, Bacchiadas exosi, erga Cypselum benevoli, ex ejusque virtute spem firmam habentes prosperi successus. Tandem coacto sodalitio, Patroclidem (Hippoclidem?), qui tunc regnabat legum violator virque molestus, interfecit; in cujus locum ipse statim rex a populo creatus est. Tum exules revocavit, honore a Bacchiadis imminutos in integrum restituit, eoque effecit ut ad quodvis iis uti posset. Adversantes in colonias deducendas ablegavit, quo facilius imperaret reliquis. Misit vero ad leucadem et Anactorium condendas iisque Pyladem et Echiadem, filios spurios, praefecit. Bacchiadas in exilium ejecit ac bona eorum publicavit. Illi in Corcyram se receperunt. Cypselus vero Corinthiis imperavit clementer, nulloque se muniens satellitio, minime Corinthiis invisus erat. Denique post regnum annorum triginta diem obiit, quattuor relictis filiis, ex quibus legitimus Periander, reliqui spurii erant. ", "commentary": "58. Cod. Escor. fol. 83, 16 vso. — 85, 30 r. — 1. γυναικείου] γυναικείου] γυναικίου cod. Amphion Bacchiada filiam pede claudam, Labda (Lambda etym. M. p. 199, 25) nomine, habebat quam quum nemo Bacchiadarum ducere vellet, in matrimonium accepit Aetion, Echecratis f., generis origine Lapitha et Caenides. Ita Herodotus V, 92, 4 in oratione Sosiclis Corinthii. — 2. Ἱπποκλείδην] infra pro Ἱπποκλείδης est Πατροκλείδης. Quod verum sit nomen nescio Herodotus VI, 128 Hippoclidem Atheniensem, Agarislae Sicyoniae procum, majoribus suis cognatum fuisse Cypseli tyranni dicit. Verum hoc non ad maternos, sed ad paternos Cypseli majores pertinet. — 3. Vide Herodot. V, 92, 5, ubi historia de servato Cypselo fusius, sed diverso modo exponitur. — 4. καταλυθεῖσιν] καταλυθείσειν cod. Μοχ ὀρέγοντας cod. pro ὀρέγον τὰς. — 5. ἐχρηστιράζετο codex, et mox δημοφελὴς et βιβαίους. — 6. δεχόμενος] δεχόμενον codex; deinde Βακχίδας. — 7. Λευκάδα] λευδὰ codex. Hasce Corinthiorum colonias Cypseli temporibus deductas esse constat e Strabone p. 452. Sec. Plutarch. De sera num. vind. c. 7, p. 552 Apollonia, Anactorium et Leucadiorum Chersonesus sub Periandro colonis frequentata sunt. Quod de novis colonis denuo missis intelligere solent viri docti. V. Raoul-Rochette Etabl. III, p. 352; Kruse Hellas, II, 2, p. 185. Cf. Müller. Dor. I, 117. II, 155. Boeckh. ad C. J. I, p. 58. W. Müller. De Corcyraeorum rep. p. 19 sqq. De Pylade et Echiade (num forte Echinade?) filiis altum silentium. His duobus coloniarum ductoribus addendus est tertius Cypseli filius e Strabone et Scymno Chio. Strabo X, p. 452: Κορίνθιοι δὲ πεμφθέντες ὑπὸ Κυψέλου καὶ Γαργάσου (γαργάσουσος 5 codd; l. Γόργου), ταύτην τε κατέσχον τὴν ἀκτὴν καὶ μέχρι τοῦ Ἀμβρακικοῦ κόλπου προῆλθον· καὶ ἥ τε Ἀμβρακία συνῳκίσθη καὶ τὸ Ἀνακτόριον κτλ. Idem VII, p. 325: Αὕτη (sc. ἡ Νικόπολις)... Τόλγου (Τόργου v. l.; at Γόργου recte in Epitom.) τοῦ Κυψέλου κτίσμα. Scymnus. Ch. 453: Ἀμβρακία Κορινθίων Ἄποικός ἐστιν· ᾤκισεν δ ̓ ὁ Κυψέλου Αὐτὴν πρότερον παῖς Γόργος. Gorgus hic item nothus Cypseli f. fuit, uti inde patet quod in fragmento nostro Cypselo quattuor filii, unus legitimus, Periander, et tres spurii fuisse dicuntur. Memoratur hic Gorgus paullo infra in fragm. 60, ubi codex pro ἦν γόργος praebet Καγόργος. Praeterea mentio ejus fit apud Aristot. Polit. V, 9, 22, ubi: Ψαμμητίχου ὁ Γορδίου τρία ἔτη ἐτυράννησεν. Hunc enim Gordiam non diversum esse a Gorgo Cypseli filio fratreque Periandri docemur fragm. 60. Plutarchus in Conviv. Sap. VII, c. 17, p. 160, fratrem Periandri dicit Γογυίαν. Denique Antoninus Lib. c. 4 dicit: Τόλγον (sic mss., Γόργον correx. Westrm.) δὲ τὸν ἀδελφὸν (deb. υἱὸν) Κυψέλου κατὰ τοὺς αὐτοῦ (Κραγαλέως) χρησμοὺς λαὸν ἔποικον ἀγαγεῖν εἰς Ἀμβρακίαν. Veram nominis formam esse Γόργος e duobus numis comprobatur. V. Raoul-Rochette Annal. instit. arch. I, p. 312. — 8. ὦν] ἦν codex. De re cf. Aristot. Pol l. l.: Ὁ μὲν γὰρ Κύψελος δημαγωγὸς ἦν καὶ κατὰ τὴν ἀρχὴν διετέλεσεν ἀδορυφόρητος. Alia de Cypselo declamat Sosicles ap. Herodot. l. l. De optimatum expulsione cf. Polyaen. Strateg. V, 31, 1. Plutarch. Lys. c. 1; Dionys. Hal. A. R. III, 35; Liv. I, 32, a quibus Lacedaemonem et in Italiam abiisse dicuntur. Eo quod nostro loco traditur in Corcyram Bacchiadas profectos, esse, optime explicatur bellum, quo postea Periander insulam expugnavit. V. W. Müller. De reb, Corcyr. p. 15. In universum de Cypselo v. Müller. Dor. I, p. 164 sq.—9. Consentit Aristoteles l. l. Viginti octo annos eitribuit Eusebius Chron. N. 1358.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:58", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:58" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "393", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "59", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι Περίανδρος ὁ Κυψέλου υἱὸς, τοῦ βασιλέως Κορινθίων, τὴν βασιλείαν παρὰ τοῦ πατρὸς κατὰ πρεσβεῖον παραλαμβάνει, καὶ ὑπὸ ὠμότητος καὶ βίας ἐξέτρεψεν αὐτὴν εἰς τυραννίδα, καὶ δορυφόρους εἶχε τριακοσίους. Ἐκώλυέ τε τοὺς πολίτας δούλους κτᾶσθαι, καὶ σχολὴν ἄγειν, ἀεί τινα αὐτοῖς ἔργα ἐξευρίσκων. Εἰ δέ τις ἐπὶ τῆς ἀγορᾶς καθέζοιτο (1) ἐζημίου, δεδιὼς μή τι βουλεύοιντο κατ ̓ αὐτοῦ. Λέγεται καὶ ἄλλο αὐτὸν ἔργον ἄνομον ἐργάσασθαι, νεκρᾷ τῇ ἑαυτοῦ γυναικὶ μιγέντα ὑπ ̓ ἔρωτος. Ἐστρατεύετο δὲ συνεχῶς, καὶ ἦν πολεμικός· τριήρεις τε ναυπηγησάμενος ἀμφοτέραις ἐχρῆτο ταῖς θαλάσσαις. Φασὶ δέ τινες αὐτὸν καὶ τῶν ἑπτὰ σοφῶν γεγονέναι· τὸ δὲ οὐκ ἦν.", "translation": " Periander Cypseli Corinthiorum regis filius aetatis privilegio acceptum a patre regnum crudelitate ac violentia in tyrannidem vertit, quippe trecentos circa se satellites habebat. Civibusque interdixerat, ne mancipia coemerent, neve in otio agerent, novitate operum quotidie eos vexabat. Quodsi quem forte sedentem in foro reperisset, statim muletabat, metuens ne qua adversus se conspiratio iniretur. Aliud quoque nefarium facinus patrasse dicitur, amoris scilicet impotentia cum uxore jam mortua rem habuisse. Porro bellicosus erat inprimis, crebrasque expeditiones suscipiebat, ac triremibus aedificatis utrumque tenebat mare. Sunt qui hunc unum e septem sapientibus fuisse opinentur, falso tamen. ", "commentary": "59. Cod. Turon. Fol. 155, 24 r. — 155, 2 vso. — Locum hunc exscripsit Suidas v. Περίανδρος. — 1. Καθέζοιτο] sic codex et Suid.; ἐκαθέζετο editt. De rebus cf. Ephorus (e quo sua Nicolaus putadus est) fr. 106; Aristot. l. l., Heraclides Polit. fr. 5; Herodot. V, 92 ibique Baehr.; Diogen. In Vit. Periandri (I, 94 sqq.); Müller. Dor. I, 166 sq. II, 73; Wagner. De periandro. Darmstadt. 1831.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:59", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:59" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "393", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "60", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De insid.:", "text": "Ὅτι Περιάνδρῳ τῷ τυράννῳ Κορινθίων γηραιῷ ἤδη ὄντι πάντες οἱ υἱεῖς (1) ἐτελεύτησαν, ὧν Εὐαγόρας μὲν ἀποικίαν εἰς Ποτίδαιαν ἐξαγαγὼν, Λυκόφρων δὲ τυραννίδα κατασκευαζόμενος παρὰ τοῖς περιοίκοις, Γόργος δὲ ἅρμα ἡνιοχῶν καὶ πεσὼν ἐπὶ τράχηλον, Νικόλαος δὲ, ὅσπερ ἐδόκει μετριώτατος εἶναι, ὑπὸ Κερκυραίων δολοφονηθεὶς τρόπῳ τοιῷδε. Περίανδρος βουλόμενος, τελευτήσαντος αὐτοῦ, μένειν τοῖς ἐκγόνοις τὴν ἀρχὴν καὶ λογιζόμενος ὅτι αὐτῷ μὲν ἐπίθοιντο Κορίνθιοι (2), Νικόλαον δὲ βασιλεύοντα ἀνάσχοιντο διὰ τὴν ἐπιείκειαν, ἔγνω ἀποχωρήσας αὐτὸς εἰς Κέρκυραν Νικολάῳ παραδοῦναι τὴν Κόρινθον. Αἰσθόμενοι δὲ (ταῦτα) Κερκυραίων τινὲς τὴν Περιάνδρου γνώμην, καὶ ἐλευθεροῦν τὴν μητρόπολιν θέλοντες, τόν τε Περίανδρον εἰ ἀφίκοιτο ὀρρωδοῦντες, συστάντες κτείνουσι τὸν Νικόλαον διαιτώμενον παρὰ σφίσιν. Ὁ δὲ Περίανδρος ἀθροίσας στράτευμα, ἐνέβαλεν εἰς Κέρκυραν, καὶ τὴν πόλιν ἑλὼν ν' τοὺς αἰτίους τοῦ φόνου ἀπέκτεινε, τοὺς δὲ τούτων (3) υἱἐας πλείστους ὄντας ἔπεμψε πρὸς Ἀλυάττην τὸν Λυδῶν βασιλέα ἐπ ̓ ἐκτομῇ. Οἱ δὲ προσσχόντες (4) Σάμῳ ἱκέται τῆς Ἥρας ἐγένοντο, καὶ αὐτοὺς Σάμιοι αἰσθόμενοι τὸ σύμπαν ἐρρύσαντο (5). Περίανδρος δὲ Ψαμμητίχῳ Κέρκυραν παραδοὺς, ὅστις ἦν Γόργου (e) μὲν υἱὸς, ἀδελφιδοὺς δὲ ἑαυτῷ, ἐπανῆλθεν εἰς Κόρινθον. Ὅτι ἐκδέκτορα τῆς βασιλείας κατέλιπε (7) Περίανδρος Κύψελον (8) τὸν Γόργου παῖδα, τοῦ σφετέρου ἀδελφοῦ, ὃς ἐκ Κερκύρας ἀφικόμενος ἐτυράννευσε Κορίνθου ἄχρι αὐτὸν συστάντες τινὲς τῶν Κορινθίων ἔκτειναν, βραχὺν χρόνον κατασχόντα τὴν τυραννίδα, καὶ τὴν πόλιν ἠλευθέρωσαν. Ὁ δὲ δῆμος τάς τε οἰκίας τῶν τυράννων κατέσκαψε, καὶ τὰς οὐσίας ἐδήμευσεν, ἄταφόν τε ἐξώρισε τὸν Κύψελον, καὶ τῶν προγόνων τοὺς τάφους ἀνορύξας, τὰ ὀστᾶ ἐξέρριψεν· αὐτὸς δὲ παραχρῆμα κατεστήσατο (9) πολιτείαν τοιάνδε· μίαν μὲν ὀκτάδα (10) προβούλων ἐποίησεν, ἐκ δὲ τῶν λοιπῶν βουλὴν κατέλεξεν ἀνδρῶν θʹ. Ζήτει ἐν τῷ περὶ πολιτικῶν.", "translation": " Periandro Corinthiorum tyranno, quum jam senex esset, omnes filii perierunt, Euagoras Potidaeam coloniam deducens, Lycophron tyrannidem apud perioecos constituturus, Gorgus ex curru quem regebat decidens, frangensque cervicem, Nicolaus denique, qui omnium moderatissimus esse videbatur, a Corcyraeis dolo necatus hunc in modum. Periander quum post obitum suum penes filios regnum manere vellet, reputans ipsum hostiliter Corinthios aggressuros, Nicolaum vero regem ob moderationem facile toleraturos esse, ipse in Corcyram abire et Nicolao Corinthum tradere decrevit. Quod Periandri consilium perspicientes Corcyraei nonnulli, qui patriam in libertatem vindicaturi adventum tyranni formidabant, concursu facto, Nicolaum apud ipsos commorantem necarunt. Tum collecto exercitu, Periander in Corcyram irrupit, et capta urbe viros quinquaginta caedis auctores obtruncavit, eorumque filios, permultos numero, ad Alyatten Lydorum regem misit, in cujus usus castrarentur. Hi vero in Samum appellentes Junonis supplices facti, et a Samiis, qui totam rem compererant, servati sunt. Periander, postquam Corcyram Psammeticho Gorgi fratris filio tradiderat, Corinthum est reversus. Successorum regni Periander reliquit Cypselum Gorgi fratris filium, qui ex Corcyra Corinthum profectus tyrannidem per breve tempus obtinuit, donec Corinthiorum nonnulli in factionem cocuntes eum necarunt urhemque liberarunt. Populus vero domus tyrannorum solo aequavit, bona eorum publicavit, Cypselum insepultum extra fines projecit, et majorum ejus ossa e sepulcris effossa dissipavit. Ac ipse confestim rempublicam sibi constit nit hunc in modum: unam ociadem praesidum fecit, ex reliquis senatum elegit virorum (quadraginta) novem. Quoere in Exc. De rebus politicis. ", "commentary": "60. Cod. Escor. Fol. 84, 1-30 uso. — 1. Quae hoc fragmento de filiis Periandri traduntur, partim prorsus nova sunt, partim differunt ab iis, quae iis, quae narrant Herodotus (III, 50) et Diognes Laertius (I, 94). Secundum hos Periander ex Meiissa sive Lyside duos susceperat filios, Cypselum (cujus nomen unus Diogenes affert) et natu minorem Lycophronem. Hic propter matris caedem patri infensus e regia ejicitur; pulsus ab alia ad aliam domum confugit; deinde, vetante patre ne quis eum excipiat, volutatur sub porticibus. Tandem misertus pater in Corcyram juvenem ablegavit, unde postea senex Periander Corinthum ad regnum suscipiendum (cui alter filius, mente captus, impar erat) revocat. Sic Herodotus. Nicoiai auctor de Lycophrone patri infenso ab eoque male habito similia arraverit, ita tamen ut pulsus ad perioecos confugerit, ibique tyrannidem tyrannidi oppositurus occubuerit. Quae reliqua Herodotus de Lycophrone exponit, ea Nicolaus Damascenus ad Nicolaum refert. — 2. Secundum Herodotum in Corcyram abiit Periander non propteres quod insidias Corinthiorum metuebat, sed quod Lycophron Corinthum proficisci nolebat, nisi pater se Corevram conferret. — 3. τούτων] τούτου codex. Pueri Corcyraeorum numero trecenti erant, secundum Herodot III, 48, 2. — 4. προσσχόντες] προσχόντες codex. Sic etiam codex Florentinus Herodoti l. l.: προσσχόντων (προσχόντων cett.) δὲ εἰς Σάμον τῶν ἀγόντων τοὺς παῖδας Κορινθίων. — 5. Praeter Herodotum de his conferendi Dionysius Chalcidensis (fr. 13) et Antenor ἐν Κρητικοῖς ap. Plutarch. De Her. mal. c. 22, p. 860, C. — 6. ἦν Γόργου] καγόργου codex. Cf. supra fr. 58, not. 7. — 7. κατέλιπε] κατέλειπε codex.—8. Κύψελον] Aristoteies Pol. V, 9, 22 postremum Corinthi tyrannum diserte dicit Psammetichum Gordiae filium. Num putemus Gorgum duos habuisse filios tum in Corcyra versantes, alterum Psammetichum, alterum Cypselum? Non credo. Nisi librarii sphalma est, Psammetichum, tyrannidem nactum, peregrinum istud nomen cum gentili familiae permutasse putaverim. De Cypselo Perlandri apud Diogenem filio, ex nostrae historiae ratione cogitari nequit. — 9. Κατεστήσατο] ἐστρατεύσατο codex. Posui verbum usitatum. Nicolaus fortasse scripsit ἐπραγματεύσατο, quod ad tradita propius accederet.—10. ὀκτάδα] Numerus cohaerere videtur cum numero phylarum, quae olim apud Corinthios obtinuerant, et sublata tyrannide, una cum aliis priscis institutis instauratae inerint. Suidas v. πάντα ὀκτώ: ... οἱ δὲ ὅτι Ἀλήτης κατὰ χρησμὸν τοὺς Κορινθίους συνοικίζων ὀκτὼ φυλὰς ἐποίησε τοὺς πολίτας, καὶ ὀκτὼ μέρη τὴν πόλιν. In seqq. Numerus ἀνδρῶν θ' aperte corruptus est; fortasse fuit ο' vel μθ'. Ceterum quae de Corinthiorum reip. Ratione comperta habemus, vide ap. Müller. Dor. II, p. 151 sq. Verba Ζήτει.. πολιτικῶν in codice male (ex margine) transposita leguntur in fine paginae post verba: ἀπὸ Ὀρθαγόρου κατάγων τὸ γένος.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:60", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:60" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "394", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "61", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι Μύρων ὁ Σικυωνίων βασιλεὺς, ἀπὸ Ὀρθαγόρου κατάγων τὸ γένος, ἦν περί τε τὰ ἄλλα καὶ περὶ τὰς γυναῖκας ἀκόλαστος· οὐ (1) λάθρα μόνον, ἀλλὰ καὶ φανερῶν βιασάμενος ᾔσχυνεν· τελευτῶν δὲ καὶ τοῦ Ἰσοδήμου τοῦ ἀδελφοῦ γυναῖκα ἐμοίχευσεν. Ὁ δὲ ᾐσθημένος, πρότερον μὲν ἡσύχαζεν, ἐλθόντι δὲ ἐκ Λιβύης (2) τῷ ἑτέρῳ ἀδελφῷ ἔφρασεν ἀδημονῶν. Ἦν δ ̓, ὥς φασιν, αὐτὸς μὲν ἁπλοῦς τὸ ἦθος καὶ ἄκακος, ὁ δὲ Κλεισθένης (3) δόλιος. Καί ποτε πυνθανομένου τί χρὴ ποιεῖν, αὐτὸς μὲν εἶπεν οὐδ ̓ ἂν μίαν ἡμέραν ἀνασχέσθαι τοιαῦτα παθὼν, ἀλλὰ δι ̓ αὐτοχειρίας αὐτὸν τὸν (4) δράσαντα τιμωρήσασθαι. Ἔλεγε δὲ ταῦτα καὶ παρώξυνε τὸν Ἰσόδημον ἐπὶ τὸν Μύρωνα, ἐπιβουλεύων τῇ τυραννίδι, τοῦ μὲν ἀποθανόντος, τοῦ δὲ θύειν τοῖς θεοῖς οὐκ ἂν (5) ἔτι δυναμένου διὰ τὸ αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ. Ὅπερ ἐδήλωσεν. Ὡς γὰρ ὁ Ἰσόδημος ἔκτεινε τὸν Μύρωνα ζ' ἔτη τυραννεύσαντα, εὑρὼν ἐπὶ τῇ γυναικὶ, καὶ πρὸς τὸν Κλεισθένη ἔφρασε μέγα στενάξας, ἐκεῖνος συνάχθεσθαι ἀμφοτέροις ἔφη, τῷ μὲν θανόντι, ὅτι ὑπὸ τἀδελφοῦ πάθοι ταῦτα, ἐκείνῳ δ ̓ αὖ, ὅτι τὸν ἀδελφὸν κτείνας, οὐκ ἂν ἔτι δύναιτο (6) τοῖς θεοῖς θύειν, ἀλλὰ δεῖν ἕτερον τοῦτο ποιεῖν. Ὁ δ ̓ ἵνα μὴ τῆς ἀρχῆς διὰ τοῦτ ̓ ἐκπέσοι, πεισθεὶς ἀληθῆ λέγειν αὐτὸν ἐνιαυτὸν διαλιπὼν προσείλετο κοινωνόν. Καὶ ὁ μὲν τοῦθ ̓ ὅπερ ἐτέχναζεν κατειργάσατο διὰ τὴν εὐήθειαν ἐκείνου, καὶ ἀμφότεροι Σικυῶνος ἦρχον. Πολὺ μέντοι μᾶλλον Κλεισθένει προσεῖχον οἱ ἄνθρωποι, ἅτε φοβερῷ ὄντι καὶ δραστηρίῳ, καὶ οἱ ἐκείνου φίλοι τούτῳ προσεχώρουν. Τελευτῶν δὲ καὶ τῆς ἀρχῆς τὸν Ἰσόδημον ἀπεστέρησε τοιόνδε τι τεχνάσας. Ἦν τις Χαιρέδημος, ἀνὴρ τῶν ἀστῶν Ἰσοδήνου φίλος. Οὗτος ὁρῶν τὸν Κλεισθένη ἐργασιμώτερον, προσιὼν περὶ φιλίας διελέγετο. Πολλὰ δὲ ὑπισχνουμένου, Κλεισθένης ἐκέλευσεν αὐτὸν εἰς πίστιν ὧν (7) ἔφη παρελθόντα Ἰσοδήμῳ παραινεῖν ἀπενιαυτίσαι διὰ τὸν φόνον, ὅπερ ἔθος ἦν ποιεῖν, ὡς καὶ θύειν αὐτῷ (καὶ) τὰ ἱερὰ ἐξέσται κεκαθαρμένῳ (8), καὶ τοῖς ἐκείνου παισὶν ἄρχειν· εἰ δὲ μὴ, ἔνοχον ὄντα χαλεπῶς μὲν αὐτὸν ἐμμενεῖν τῇ τυραννίδι, χαλεπῶς δὲ ἐγγόνοις λείψειν. Ταῦτα λέγοντα ὁ Χαρίδημος ἐδέξατο, καὶ τῷ Ἰσοδήμῳ συνεβούλευε, μεταστῆναι ἐπ ̓ ἐνιαυτόν. Ὁ δὲ οἷα ἀνὴρ ἄκακος, πεισθεῖς ἐπ ̓ εὐνοίᾳ λέγειν αὐτὸν, ἀπεχώρησεν εἰς Κόρινθον, παραδοὺς Κλεισθένει τὴν τυραννίδα. Ὁ δὲ παραχρῆμα ἐξελθόντος διέβαλλεν ὡς μετὰ τῶν Κυψελιδῶν οἱ ἐπιβουλεύοντα, ὅπως ἂν μόνος ἄρχοι. Καὶ διὰ τοῦτο στράτευμα ὁπλίσας ἐξεῖργε κατιόντα, καὶ αὐτὸς ἐτυράννει, βιαιότατος ὢν τῶν πρὸ αὐτοῦ καὶ ὠμότατος, καὶ βοηθείας πολλοῖς ἐκπέμπων, ὡς ἂν ἔχοι συμμάχους. Κατασχὼν δὲ τὴν ἀρχὴν ἓν καὶ λ' ἔτη (9) ἐτελεύτησεν.", "translation": " Myron Sicyoniorum tyrannus, ab Orthagora genus ducens, tum in reliquis tum circa mulieres flagitiosus erat, quas non clanculum modo sed palam etiam stuprans dehonestavit. Postremo etiam Isodemi fratris uxorem adulteravit. Quod ille sentiens primum quidem quietem agebat, advenienti autem e Libya fratri alteri rem narravit ingenti affectus moerore. Et ipse quidem, uti ferunt, simplex indole et innocuus, contra Ciisthenes vir vafer erat. Quaerenti quondam quid faciendum sit, Clisthenes dixit se certe ne per unum quidem diem tantam passurum contumeliam, sed sua ipsius manu ab auctore ejus poenas fuisse repetiturum. Quibus verbis Isodemum in Myronem excitavit insidiose, tyrannide se potiturum sperans, si Myrone interfecto Isodemus fratris caede pollutus sacra agere non posset. Idque mox manifestum fecit. Nam quum Isoldemus Myronem, qui septem tunc annos regnaverat, in adulterio cum uxore deprehensum occidisset, eamque rem multo cum gemitu Clistheni narraret, ille utriusque vicem se dolere ait, interfecti, quod a fratre haec passus esset, alterius, quod post fratricidium sacra offerre amplius non posset, sed alius pro eo hoc facere deberet. Isodemus igitur ne propterea regno excideret, vera fratrem dixisse persuasus, post anni spatium socium sibi assumpsit. Atque sic ille quod molitus erat, ob fratris stultitiam assecutus est; et ambo Sicyone regnarunt. Ceterum multo magis ad Clisthenem, utpote tremendum strenuumque, homines attendebant, ad eumque Isodemi amici transibant. Postremo etiam regno Isodemum spoliavit tale quid machinatus. Erat quldam Charidemus, e civibus unus, Isodemi familiaris. Is quum videret Clisthenem virum operosiorem esse, accedens ad eum de amicitia verba fecit. Multa illo pollicente, Clisthenes jussit eum ad fidem promissis conciliandam Isodemum hortari, ut propter caedem per anni tempus exularet, quo scilicet purgato deinceps sacra facere, filiisque in regno ipsi succedere liceret. Si minus, ipsum piaculo obnoxium tyrannidem haud facile sustinere, neque filiis facile regnum relinquere posse. Haec proponentem Charidemus approbavit, et Isodemo suadebat ut per annum alio se conferret. Ille, utpote ab omni malitia alienus, benevolentiae esse consilium ratus, tradita Clistheni tyrannide Corinthum abiit. At vix profectum statim Clisthenes calumniari coepit, quippe qui cum Cypselidis insidias sibi strueret, ut solus regnaret. Eoque praetextu exercitum instruens redeuntem arcebat solusque tyrannidem exercebat praedecessorum longe violentissimus et crudelissimus. Idem auxilia multis, quo socios sibi adjungeret, misit. Tandem post regnum annorum triginta et unius vita defunctus est. ", "commentary": "61. Cod. Escor. fol. 94, 30 vso — 85, 4 vso. De iis quae h. fr. Traduntur aliunde non constat. Pauca illa, quae de Orthagoridarum tyrannide nota sunt, vide apud Müller. Dor. I, p. 161-164. Herodotus VI, 126 stemma exhibet hoc: Andreas (qui filius Orthagorae fuisse debet); hujus filius Myron; hujus f. Aristonymus; hujus f. Clisthenes. Quod cum nostris minime quadrat, adeo ut in his sicuti in Corinthiacis diversos plane fontes Nicolaus (sive Ephorus) et Herodotus adhibuisse debeant. Ceterum Clisthenem non successionis serie, sed vi tyrannidem obtinuisse, colligi etiam ex Aristotele potest, qui ita habet Polit. V, 10, 3: Μεταβάλλει δὲ καὶ εἰς τυραννίδα τυραννὶς, ὥσπερ ἡ Σικυῶνος ἡ τοῦ Μύρωνος εἰς τὴν Κλεισθένους. Ubi brevis temporis, quo tyrannis erat penes Isodemum, qui Clisthene suasore Myronem interfecit, rationem Aristoteles non habuit.—1. Malim supplere: [ἃς] οὐ. — 2. Λιβύης] λυβύης cod. — 3. Κλεισθ.] Κλεοσθένης cod. h. l. et infra; bis tamen recte scribitur Κλεισθένης. — 4. Αὐτὸν τὸν] τὸν supplevi. — 5. οὐκάν] οὺδὰν cod. — 6. δύναιτο] δύναιντο cod. — 7. ὦνἔφη] ὃν ἔφη cod. In proxime antecedentibus pro ἐργασιμώτερον scr. Videtur ἐργαστικώτερον. — 8. κεκαθ.] αὐτῷ καὶ τὰ ἱερὰ ἐξέσται καὶ κεκαθ. Cod.; deinde καὶ τοῖς μὲν ἐκείνου, sed expuncta voce μὲν. Mox ἐμμένειν codex. — 9. ἔτη] vocem supplevi.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:61", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:61" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "395", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "62", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.", "text": "Ὅτι Μάγνης ἦν ἀνὴρ Σμυρναῖος, καλὸς τὴν ἰδέαν εἴ τις καὶ ἄλλος, ποιήσει τε καὶ μουσικῇ δόκιμος. Ἤσκητο δὲ καὶ τὸ σῶμα διαπρεπεῖ κόσμῳ, ἁλουργῆ (1) ἀμπεχόμενος, καὶ κόμην τρέφων χρυσῷ στροφίῳ (2) κεκορυμβωμένην· περιῄει τε τὰς πόλεις ἐπιδεικνύμενος τὴν ποίησιν. Τούτου δὲ πολλοὶ μὲν καὶ ἄλλοι ἤρων, Γύγης δὲ μᾶλλόν τι ἐφλέγετο, καὶ αὐτὸν εἶχε παιδικά. Γυναῖκάς γε μὴν πάσας ἐξέμηνεν, ἔνθα ἐγένετο ὁ Μάγνης (3), μάλιστα δὲ τὰς Μαγνήτων, καὶ συνῆν αὐταῖς. Οἱ δὲ τούτων (4) συγγενεῖς, ἀχθόμενοι ἐπὶ τῇ αἰσχύνῃ, πρόφασιν ποιησάμενοι, ὅτι ἔν τοῖς ἔπεσιν ᾖσεν ὁ Μάγνης Αυδῶν ἀριστείαν ἐν ἱππομαχίᾳ πρὸς Ἀμαζόνας, αὐτῶν δὲ οὐδὲν ἐμνήσθη, ἐπαίξαντες περικατέρρηξάν τε τὴν ἐσθῆτα, καὶ τὰς κόμας ἐξέκειραν, καὶ πᾶσαν λώβην προσέθεσαν. Ἐφ ̓ οἷς ἤλγησε μάλιστα Γύγης, καὶ πολλάκις μὲν (5) εἰς τὴν Μαγνήτων γῆν ἐνέβαλε, τέλος δὲ καὶ (6) χειροῦται τὴν πόλιν (7), ἐπανελθὼν δὲ εἰς Σάρδεις, πανηγύρεις ἐποιήσατο μεγαλοπρεπεῖς.", "translation": " Magnes erat quidam Smyrnaeus vir, et formae decore et poesi ac musica conspicuus. Idem eleganti ornatu formam corporis augebat: quippe purpurea amictus veste, et coma, quam promissam alebat, aureo strophiolo in altum collecta urbes circuibat, carmina sua publice recitans. Hujus amore, quum alii multi, tum Gyges maxime ardebat, habebatque eum in deliciis. Sed et omnes, ubicumque erat, muiieres, ac praecipue Magnetum feminas in amorem sui rapiebat magnes, earumque concubitu utebatur. At mulierum propinqui, quum hujusmodi infamiam aegre ferrent, praetendentes, quod Magnes, qui in suis carminlbus Lydorum fortitudinem in equestri adversus Amazonas praelio cecinisset, nullam Magnetum mentionem fecerat, impetu facto vestem ejus disciderunt, comam raserunt, omnique acerbitate cum commulcarunt. Quam ob rem indignatus Gyges in agrum Magnesiorum frequenter irrupit, tandemque urbem cepit. Reversus autem Sardes, ludos edidit magnifico aparatu. ", "commentary": "62. Cod. Tur. Fol. 155, 2-17 vso. Eadem Suidas v. Μάγνης et ex parte v. στρόφιον. κόρυμβοι. ἀλουργίς. — 1. ἁλουργῆ] ἀλουργεῖ cod. — 2. στροφίῳ] στρόφῳ coded et, Suidas. De corymbo v. Creuzer. ad Xanth. fragm. p. 235; Müller. Dor. II, p. 271. — 3. Μάγνης] Μάρις cod.; idem in sqq. Μάγνις. — 4. τούτων] Valestus. Τούτου codex et Suidas. — 5. μὲν] deest in editt.; habet codex et Suidas. — 6. καὶ] addidi e Suida. — 7. Utrum Magnesia ad Sipylum, an Magnesia ad Maeandrum sita sit intelligenda, non satis liquet. De hac si cogitavit auctor, putari possit τὰ Μαγνήτων κάκα, quorum Archilochus ap. Strabon. XIV, p. 647 meminit, ea esse quae a Gyge capta urbs perpessa sit. Etenim Caesar (De carmin. Elegg. p. 59 sqq.) et cum eo Westermannus De Callisthen. p. 37 Magnesiam eversam esse a Treribus statuunt ea expeditione Cimmeriorum, in qua sec. Herodotum (I, 6. 15), postremis Ardyis regis temporibus (c. Ol. 36, 4 vel 37, 1), Sardes captae sunt. Jam vero quae de Archilochi temporibus comperta habemus, non admittere ut Parius poeta illud urbis infortunium commemoraret, quod Ol. 37 demum accidisset. Quare illa Μαγνήτων κακαὶ ad alium quendam urbis casum anteriorem esse referenda. Ceterum omnia haec incertissima sunt, neque admodum probabilia. Tempus quod Magnesiae eversioni assignant in mera positum conjectura. Deinde Archilochi verba: Κλαίω τὰ Θασίων οὐ τὰ Μαγνήτων κακά aptissime referuntur ad notum illud Magnetum infortunium, quod in proverbium abiit, et ante Archilochi aevum accidisse potest. Nec deest testimonium. Nam Piinius H. N. VII, 39: Candaules rex, ait, Bularchi picturam Magnetum excidii haud mediocris spatii, pari pependit auro. Haec e Pseudoxantho fluxisse olim statui cum Creuzero et Welckero. Vix recte. Nam Xanthus Caudaulis loco ponit Sadyatten, ut ex Nicolao discimus. Sed quanticunque facienda sint, quae Plinius de pictura Bularchi tradit, nihil video, cur de Magnesia Caudaulis vel prioribus temporibus eversa dubitemus. Apud Xanthum Nicolia sub Caudaule et proxime antecedentibus regibus nulla fit belli mentio. Contra Ardys Heraclida triginta millia equitum collegisse dicitur. Is igitur bellum gessisse aliquod videtur. Jam Orosius I, 21 ita habet: Anno ante urbem conditam tricesimo (782 a. C.) ... Amazonum gentis et Cimmeriorum in Asiam repentinus incursus diu lateque vastationem stragemque edidit. Annus vero 782 apert incidit in annos 70, per quos Ardys regnasse perhibetur. Facilis igitur conjectura est tunc Magnesiam esse eversam. Quod si statuas, nihil impedit quin Callini poetae tempore (sub Gyge et Ardye rege), sive is Archilocho paullo junior vel paullo antiquior fuerit, vires jam recuperaverit Magnesia, adeo ut bellum contra Ephesios gerere posset (Strabo XIV, p. 547). Amasones apud Orosium intelligendi sunt de copiis Sacarum Scytharumve. Ac nescio an ista Lydorum contra Amazones ἀριστεία, quam cecinit Smyrnaeus rhapsodus neglecta Magnesiorum mentione, ad ipsum illud bellum quod contra Scythas Lydi sub Ardye rege gesserunt, sit referenda.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:62", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:62" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "396", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "63", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι Σαδυάττης ὁ Λυδῶν βασιλεὺς, Ἀλυάττεω παῖς (Ι), ἦν μὲν τὰ πολέμια γενναῖος, ἄλλως δὲ ἀκόλαστος, Καὶ γάρ ποτε τὴν ἑαυτοῦ ἀδελφὴν, γυναῖκα Μιλήτου, ἀνδρὸς δοκίμου, καλέσας ἐφ ̓ ἱερὰ, βίᾳ ᾔσχυνε, καὶ τὸ λοιπὸν αὐτὴν ἴσχει γυναῖκα. Ὁ δὲ Μίλητος ἦν Μέλανος τοῦ Γύγου γαμβροῦ ἀπόγονος. Δυσανασχετῶν δ ̓ ἐπὶ τούτοις, φεύγων ᾤχετο εἰς Δασκύλιον. Σαδυάττης δὲ κἀκεῖθεν αὐτὸν ἐξέωσεν. Ὁ δὲ ἀπεχώρησεν εἰς Προκόννησον (2). Σαδυάττης δὲ ὀλίγον ὕστερον ἔγημεν ἑτέρας δύο γυναῖκας ἀλλήλαις ἀδελφὰς, καὶ ἴσχει παῖδας, ἐκ μὲν τῆς Ἀττάλην, ἐκ δὲ τῆς Ἄδραμυν νόθους (3), ἐκ δὲ τῆς αὐτοῦ ἀδελφῆς γνήσιον Ἀλυάττην.", "translation": " Sadyattes Alyattis filius, Lydorum rex, erat ille quidem in bello fortissimus, sed alioquin intemperans. Namque sororem suam, nuptam Mileto, viro clarissimo, per speciem sacrificii accitam constuprasse per vim dicitur, eamque deinceps uxoris loco habuisse. Erat autem Miletus Melanis nepos ejus, qui Gygis gener fuerat. Qui quum eam injuriam ferre non possei, fugit Dascylium; unde postea a Sadyatte expulsus, Proconnesum se recepit. At Sadyattes paullo post alias duas, et quidem sorores ambas matrimonio cibi sociavit, quarum ex altera Attalem, ex altera Adramyn nothos suscepit; ex sorore autem sua filium legitimum sustulit Alyattem. ", "commentary": "63. Cod. Tur. Fol. 155, 17-27. Quae fr. 63 et 64 leguntur brevius exhibet Suidas: Ἀλυάττης (deb. Σαδυάττης), Λυδῶν βασιλεὺς, ὅς ἦν μὲν τὰ πολέμια γενναῖος, ἄλλως δὲ ἀκόλαστος· καὶ γάρ ποτε τὴν ἑαυτοῦ ἀδελφὴν ᾔσχυνεν. — 1. Ἀλυάττεω παῖς] Sadyattes sec. Herodotum 1, 16, Ardyis filius fuit; adeo ut excerptor noster errasse possit videri. Sororem Sadyattis Lyden vocat Xenophilus apud Anonym. De clar. mulierib. c. 8. — 2. Προκ.] Προκόνησον cod.—3. Ab his Sadyattis filiis Xanthus dixerit Attaliam et Adramyttium urbes conditas esse. Aliter Stephanus Byz.: Ἀδραμύττειον ... κέκληται ἀπὸ Ἀδραμύτου κτιστοῦ, παιδὸς μὲν Ἀλυάττου, Κροίσου δὲ ἀδελφοῦ, ὡς Ἀριστοτέλης ἐν Πολιτείαις καὶ ἅλλοι. Τινὲς δὲ ἀπὸ Ἕρμωνος τοῦ Λυδῶν βασιλέως. Apud Xanthum Croesus jam praefectus Adramyttii urbis fuisse dicitur (fr. 65).", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:63", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:63" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "396", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "64", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι Ἀλυάττης ὁ Σαδυάττεω υἱὸν, βασιλεὺς Λυδῶν, ἕως μὲν νέος ᾖν, ὑβριστὴς ἦν καὶ ἀκόλαστος, ἐκβὰς δὲ εἰς ἄνδρα (1), σωφρονέστατος καὶ δικαιότατος. Ἐπολέμησε δὲ Σμυρναίοις, καὶ εἷλεν αὐτῶν τὸ ἄστυ.", "translation": " Alyattes Sadyattis filius, Lydorum rex, in adolescentis quidem petulans fuit ac libidinosus; sed in viritem aetatem progressus summa cum modestia et aequitate vixit. Idem Smyrnaeis bellum intulit, tandemque oppidum expugnavit. ", "commentary": "64. Cod. Tur. Fol. 155, 27-31 vso. Suidas l. l.: Ἐγέννησε δὲ (sc. Sadyattes) Ἀλυάττην, ὅστις ἕως μὲν νέος ἦν ὑβριστὴς ἡν καὶ ἀκόλαστος, ἐκβὰς δὲ ἐς ἄνδρα σωφρονέστατος καὶ δικαιότατος. Ἐπολέμησε δὲ Σμυρναίοις, καὶ ελε τὸ ἄστυ. Ex eodem Xantho sua hauserit Xenophilus ap. Anon. De mul. c. 8, ubi vide. — 1. ἄνδρα] ex Siudae cod. A; ἄνδρας codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:64", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:64" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "397", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "65", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι Ἀλυάττης ὁ Κροίσου πατὴρ, τοῦ Λυδῶν βασιλέως, ἐπὶ Καρίαν στρατεύων, περιήγγειλε (1) τοῖς ἑαυτοῦ στρατὸν ἄγειν εἰς Σάρδεις ἐν ἡμέρᾳ τακτῇ, ἐν οἷς καὶ Κροίσῳ, ὅστις ἦν αὐτοῦ πρεσβύτατος τῶν παίδων, ἄρχων (2) ἀποδεδειγμένος Ἀδραμυττίου τε καὶ Θήβης πεδίου. Ὁ δὲ, ὥς φασιν, ὑπὶ ἀκολασίας οὐχ οἷός τε ἦν, καί πως διεβέβλητο πρὸς τὸν πατέρα. Βουλόμενος δὲ ἐν τῷδε τῷ ἔργῳ ἀπολύσασθαι τὰς αἰτίας, καὶ ἀπορῶν ὁπόθεν μισθώσαιτο ἐπικούρους (μισθωτοῖς γὰρ ἐχρῶντο), ἦλθεν ἐπὶ Σαδυάττην τὸν ἔμπορον (3), πλουσιώτατον Λυδῶν ὄντα, δανείζεσθαι βουλόμενος. Ὁ δὲ αὐτὸν πρῶτον μὲν (4) ἀναμένειν ἐκέλευσε πρὸ τῶν θυρῶν, ἄχρι λούσηται· μετὰ δὲ, ἐντυγχάνοντα ἀποκρίνεται, ὅτι πολλοὶ παῖδες εἶεν Ἀλυάττῃ, οἷς πᾶσιν εἰ δεήσοι αὐτὸν ἀργύριον διδόναι, οὐκ ἐξαρκέσει· οὔκουν δοῦναι δεομένῳ. Κροῖσον δὲ, ἀποτυχόντα τἀνθρώπου, εἰς Ἔφεσον ἀφικέσθαι κατὰ ζήτησιν ἀργυρίου. Καὶ τότε μὲν εὔξασθαι τῇ Ἀρτέμιδι, εἰ βασιλεύσειε, τὸν οἶκον ἅπαντα καθιερώσειν τοῦ ἐμπόρου. Ἦν δέ τις Κροίσῳ φίλος, ἀνὴρ Ἴων, ὄνομα Παμφάης (5), υἱὸς Θεοχαρίδου εὖ μάλα εὐπόρου. Οὗτος ὁρῶν τὴν Κροίσου σπουδὴν, ἐδεήθη τοῦ πατρὸς χιλίους στατῆρας δοῦναί Οἱ πάσῃ μηχανῇ· τυχὼν δὲ παρ ̓ αὐτοῦ, δίδωσι Κροίσῳ. Ἀνθ ̓ ὧν μέγαν τε αὐτὸν Κροῖσος ὕστερον ἐποίησε, βασιλεὺς γενόμενος, καὶ εἰς τὴν ἀκρόπολιν εἰσαγαγὼν ἅμαξαν αὐτῷ ἔδωκε μεστὴν χρυσίου· τὸν δὲ τοῦ ἐμπόρου οἶκον Ἀρτέμιδι καθιέρωσε, καὶ αὐτὰ τὰ θεμέλια ἀποδόμενος, διὰ τὴν εὐχὴν, ὡς μηδὲν λείποιτο. Ὁ δὲ Κροῖσος τοὺς χιλίους λαβὼν χρυσοῦς, στράτευμά τε ἤγειρε, καὶ πρῶτος εἰς τὴν κυρίαν ἡμέραν ἄγων ἔδειξε τῷ πατρὶ, καὶ συνεισέβαλεν εἰς τὴν Καρίαν. Κρείττων δὲ (6) ἐξ ἐκείνου τοῦ ἔργου τῶν αὐτὸν διαβαλλόντων γίνεται.", "translation": " Quum Alyattes, Croesi Lydorum regis pater, bellum Caribus inferre vellet, praefectis suis, inter quos et Croeso, natu maximo, qui Adramyttio ac Thebes campo praefectus erat, mandavit, ut singuli praestituta die copias adducerent Sardes. At Croesus praefectis suis, tuter quos et Croeso, natu maximo, qui Adramyttio ac Thebes campo praefectus erat, mandavit, ut singuli praestituta die copias adducerent Sardes. At Croesus prae intemperantia segnis admodum et alioqui sinistra apud patrem fama erat. Sed quum eo in tempore liberare se infamia ac suspicione vellet, ceterum careret pecunia qua conducere milites posset (mercenario enim milite utebantur), Sadyattem mercatorem foenerandi gratia adiit, virum totius Lydiae opulentissimum. Qui primum quidem Croesum pro foribus opperiri, donec lavisset, jussit; deinde postulanti responsum dedit: Alyatti plures liberos esse, quibus omnibus si mutuam pecnniam dare opus sit, haudquaquam se suffecturum. Ita Croesus repulsam passus, Ephesum ad conquirendam pecuniam abscessit. Et tum quidem Dianae vonisse dicitur, si quando regnum adeptus esset, cuncla se mercatoris hona ei consecraturum. Ceterum Pamphaes quidem erat Ephiesi Theocharidae filius, viri apud Iones ditissimi, qui quum Croesi amicus esset, ejusque studium ac necessitatem intelligeret, omni ope a patre contendit, sibi ut mille aureos dare vellet. Quos quum impetrasset, statim Croeso tradidit. In cujus beneficii gratiam postmodum Croesus regnum consecutus, magnopere eum auxit atque ornavit, et in arcem introducto plenum auro plaustrum ei largitus est. Mercatoris autem illius bona Dianae sacravit, prout voverat, ipso etiam aedium solo divendito, ne quid reliquum superesset. Interim Croesus, acceptis mille aureis, copias conduxit, ac praefinita die primus ad patrem perduxit, cumque eo in Cariam est profectus. Cujus facinoris causa exinde calumniatoribus suis superior fuit. ", "commentary": "65. Cod. Tur. Fol. 155, 31 vso — 156, 26 r. — Suidas l. l.: Οὗτος (Ἀλυάττης) δὲ γεννᾷ τὸν Κροῖσον. Στρατεύσας δὲ ἐπὶ Καρίαν περιήγγειλε τοῖς αὐτοῦ στρατὸν ἄγειν ἐς Σάρδεις, ἐν οἷς καὶ Κροίσῳ, ὅστις ἦν αὐτοῦ πρεσβύτατος τῶν παίδων, ἄρχων ἀποδεδειγμένος Ἀδραμυττείου τε καὶ Θήβης πεδίου.** Ἀλυάττου πολιορκοῦντος Πῥιήνην φησίν. Postrema haec mutila in nostris Excerptis non leguntur. Neque sunt apud Suidam v. Κροῖσος: Λυδῶν βασιλεὺς, ὃς τὸ πρότερον ἄρχειν ἔλαχεν Ἀδραμυττείου καὶ Θήβης πεδίου. Στρατεύσαντος δὲ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐπὶ Καρίαν περιήγγειλε τοῖς ἑαυτοῦ κτλ. — 1. περιήγγειλε] παρήγγειλε Coray e vulgata apud Suidam lectione; verum Suidae codd. A B recte praebent περιήγ. — 2. ἄρχων] e Suida; ἀρχὴν cod. Ex eodem Suida additi τε post Ἀδραμ. — 3. Ἔμπορον] sic Suidas; h. l. codex, sed infra ἔμπορον. Pro Σαδυάττην Suidas habet Ἀλυάττην. — 4. μὲν] codex et Suldas; deest in editt. — 5. Ἴω ν... υἱὸς] Suidas corrupte Ἰωνόννος υἱός. Cf. Aelian. V. H. IV, 27: ὅτι Παμφάης ὁ Πριηνεὺς τῷ Λυδῷ, τοῦ πατρὸς αὐτοῦ περιόντος, τριάκοντα μνᾶς ἐδωρήσατο. Παραλαβὼν δὲ τὴν ἀρχὴν, μεστὴν ἅμαξαν ἀργυρίου ἀπέπεμψεν αὐτῷ. — 6. δὲ] τε codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:65", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:65" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "397", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "66", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " ", "text": "Περὶ Κύρου βασιλέως Περσῶν, καὶ περὶ μεταστάσεως τῆς τῶν Μήδων βασιλείας εἰς Πέρσας. Ὅτι ἐν τῇ Ἀσίᾳ τελευτήσαντος τοῦ Μήδων βασιλέως, ἐκδέχεται τὴν ἀρχὴν Ἀστυάγης ὁ παῖς, ὅντινα μετὰ Ἀρβάκην λόγος ἔχει γενναιότατον γεγονέναι. Ἐπὶ τούτου βασιλεύοντος ἡ μεγάλη γίνεται μεταβολὴ, καθ ̓ ἣν εἰς Πέρσας ἐκ Μήδων περιῆλθεν ἡ ἀρχὴ, δι ̓ αἰτίαν τοιάνδε. Νόμος ἐγένετο ἐν Μήδοις, ὅστις πένης τροφῆς ἕνεκα προσίῃ (1) ἀνδρὶ εὐπόρῳ, ἑαυτὸν διδοὺς ὅπως τρέφοιτό τε καὶ ἀμπέχοιτο, ἴδα καὶ δοῦλον (2) νομίζεσθαι ἐκείνου· ἢν (3) δὲ μὴ παρέχοι ταῦτα ὁ λαβὼν, ἐξεῖναι παρ ̓ ἄλλον ἀποχωρεῖν. Προσέρχεται δή τις μειρακίσκος, ὄνομα Κῦρος, Μάρδος γένος, θεράποντι βασιλείῳ, ὃς ἦν ἐπὶ τοῖς καλλύνουσι τὰ βασίλεια. Ἦν δὲ ὁ Κῦρος Τοσατραδάτου (4) παῖς, ὅστις ἐλῄστευεν ὑπὸ πενίας. Ἡ δὲ γυνὴ αὐτοῦ, Ἀργόστη (5) ὄνομα, ἡ Κύρου μήτηρ, αἰπολοῦσα ἔζη. Ἐκδίδωσιν οὖν αὑτὸν (6) ὁ Κῦρος ἐπὶ τὸ τρέφεσθαι τῷ ἀνδρὶ, καὶ ἐκάλλυνε τὰ βασίλεια (7), καὶ ἦν ἐπιμελής. Βελτίω οὖν αὐτῷ στολὴν ὁ ἐπιστάτης δίδωσι, καὶ ἐκ τῶν ἔξω εἰσήγαγεν εἰς τοὺς ἔσω καλλύνοντας παρὰ βασιλεῖ, καὶ τῷ τούτων ἐπιστάτῃ συνίστησι. Χαλεπὸς δ ̓ ἦν οὗτος καὶ ἐμαστίγου πολλάκις Κῦρον· καὶ ὃς ἀφίσταται παρὰ τὸν λυχνοφόρον· κἀκεῖνος αὐτὸν ἀγαπᾷ (8), καὶ προσάγεται πλησίον βασιλέως, ἵν ̓ ἐν τοῖς λυχνοφοροῦσιν αὐτῷ εἴη. Εὐδοκιμῶν δὲ καὶ ἐν τούτοις μετῆλθε παρὰ Ἀρτεμβάρην (9), ὅστις τῶν οἰνοχόων ἐπεστάτει, καὶ αὐτὸς βασιλεῖ ὤρεγε πιεῖν τὴν φιάλην. Ὁ δὲ αὐτὸν προθύμως δέχεται, καὶ οἰνοχοεῖν κελεύει τοῖς ὁμοτραπέζοις βασιλέως. Οὐ πολλοῦ δὲ χρόνου ἐπεὶ ἑώρα αὐτὸν Ἀρτεμβάρης (10) εὖ καὶ ἐπιστρεφῶς διακονοῦντα καὶ τὴν φιάλην εὐσχημόνως ἐπιδιδόντα, πυνθάνεται βασιλεὺς Ἀρτεμβάρου ὁπόθεν εἴη ὁ νεανίσκος. «Ὠς καλῶς οἰνοχοεῖ.» Ὁ δ ̓ εἶπεν· «Ὦ δέσποτα, σὸς δοῦλος, Πέρεης γένος, ἐκ τῶν Μάρδων, τροφῆς δὲ χάριν ἑαυτὸν δεδωκώς μοι.» Ἦν δὲ ὁ Ἀρτεμβάρης πρεσβύτης· καί ποτε δεῖται βασιλέως, ἐπεὶ ἐπύρεξε, μεθεῖναι αὐτὸν εἰς οἶκον ἔστ ̓ ἂν ὑγιάνῃ. «Ἀντὶ δ ̓ ἐμαυτοῦ, ἔφη, ὁ νεανίσκος ὅδε (Κῦρον λέγων), ὃς σὺ ἐπαινεῖς, οἰνοχοήσει· υἱὸν δ ̓ αὐτὸν κἀγὼ ποιήσομαι, εὐνοῦχος ὢν, εἴ σοι τῷ δεσπότῃ οἰνοχοῶν κατα. Θύμιος γένοιτο.» Ταῦτα ἐπῄνει ὁ Ἀστυάγης· καὶ ὁ μὲν ἀπελύετο, πολλὰ ἐντειλάμενος Κύρῳ, καὶ φιλοφρονησάμενος ὡς ἂν υἱῷ. Ὁ δὲ παρεστὼς βασιλεῖ τήν τε φιάλην ἐδίδου καὶ ᾠνοχόει νύκτα καὶ ἡμέραν, ὑπέφαινέ τε πολλὴν σωφροσύνην καὶ ἀνδρείαν. Ὁ δ ̓ Ἀρτεμβάρης ἐκ τῆς νόσου ταύτης θνήσκει υἱοποιησάμενος τὸν Κῦρον. Δίδωσιν οὖν αὐτῷ ὁ Ἀστυάγης, ὡς ἂν υἱεῖ (11), τὸν σύμπαντα βίον Ἀρτεμβάρεω καὶ ἄλλα πολλὰ δῶρα· μέγας τε ἦν καὶ ὄνομα αὐτοῦ πάντη διεφέρετο. Ἦν δὲ Ἀστυάγῃ θυγάτηρ πάνυ γε γενναία καὶ εὐει· δὴς, ἥντινα Σπιτάμᾳ (12) δίδωσι τῷ Μήδῳ ἐπὶ προικὶ πάσῃ Μηδίᾳ. Κῦρος δὲ μεταπέμπεται τόν τε πατέρα Ἀτραδάτην καὶ Ἀργόστην τὴν μητέρα ἐκ Μάρδων. Οἱ δὲ ἧκον ἐπ ̓ αὐτῷ μεγάλῳ ὄντι (13). Ἐξηγήσατο δ ̓ αὐτῷ καὶ ἡ μήτηρ ὄνειρον, ὡς κύουσα αὐτὸν δόξαι κοιμηθεῖσα ἐν τῷ ἱερῷ, ἡνίκα ἐν Μάρδοις ἦν αἰπολοῦσα (14). —«Ἔδοξα γὰρ, ἔφη, οὐρῆσαι τοσοῦτον κύουσα, ὦ Κῦρε, σὲ, ὥστε ποταμοῦ μεγάλου ῥεύματα ὅμοιον γενέσθαι τὸ πλῆθος τοῦ οὔρου, καὶ κατακλύσαι πᾶσαν τὴν Ἀσίαν· ῥυῆναι δὲ αὐτὸ ἄχρι θαλάττης.» Καὶ ὁ πατὴρ ἀκούσας κελεύειν τοῖς ἐν Βαβυλῶνι Χαλδαίοις ὑπερθεῖναι. Κῦρος δὲ τὸν λογιώτατον αὐτῶν καλέσας ἐξηγήσατο· καὶ ὃς ἀποκρίνεται μέγα τε εἶναι τὸ προφαινόμενον ἀγαθὸν καὶ τὴν πρώτην αὐτῷ τιμὴν φέρον ἐν Ἀσίᾳ· δεῖν δὲ κρύπτειν, ὡς μὴ Ἀστυάγης ἀκούσῃ· «κάκιστα γὰρ σέ τε ἀποκτενεῖ, κἀμὲ τὸν κριτῆρα αὐτοῦ.» Ὤμοσαν δὲ ἀλλήλοις μηδενὶ κατερεῖν τὴν ὄψιν μεγάλην τε οὖσαν καὶ οἵαν οὐκ ἄλλην. Ἐκ τούτου πολὺ μείζων (15) ὁ Κῦρος γενόμενος σατράπην τὸν αὐτοῦ πατέρα Περσῶν ἐποίησε, καὶ τὴν μητέρα πλούτῳ τε καὶ δυνάμει Περσίδων πρώτην. Καδούσιοι δὲ τότε πολέμιοι ἦσαν βασιλεῖ, ἄρχοντα ἔχοντες Ὀναφέρνην (16), ὅστις προδιδοὺς τὸ ἔθνος τὰ βασιλέως ἐφρόνει, καὶ πέμψας ἄγγελον παρὰ Ἀστυάγην ᾐτεῖτο ἄνδρα πιστὸν, ὡς σὺν αὐτῷ βουλεύσειε τὰ περὶ τῆς προδοσίας. Καὶ ὃς ἐκπέμπει Κῦρον, ὡς ἂν πάντα συμπράξειεν· ἡμέρᾳ δὲ τεσσαρακοστῇ ὥρισεν αὐτῷ παρ ̓ αὐτὸν εἰς Ἐκβάτανα ἀνελθεῖν. Καὶ ὁ τοῦ ὀνείρου κριτὴς παρεθάρρυνεν αὐτὸν εἰς Καδουσίους ἀπελθεῖν, καὶ φρονήματος ἐνεπίμπλα. Εἰσῄει δὲ Κῦρον, ἅτε φύσει γενναῖον καὶ μεγαλόφρονα, ὡς χρὴ, Θεοῦ συλλαμβανομένου, Πέρσας ἀποστῆσαι, καὶ Ἀστυάγην πειρᾶσθαι τῆς ἀρχῆς παύειν, πιστεύειν τε τῷ Βαβυλωνίῳ τὰ θεῖα κάλλιστα ἐξεπισταμένῳ. Ἐθάρρυνον (17) δὲ ἀλλήλους· ὁ μὲν Βαβυλώνιος Κῦρον ὅτι εἱμαρμένον εἴη αὐτὸν καταλῦσαι Ἀστυάγην καὶ τὴν ἐκείνου βασιλείαν ἑλεῖν, καὶ τοῦτ ̓ αὐτὸν ἄριστα γινώσκειν· ὁ δ ̓ αὖ Κῦρος τὸν Βαβυλώνιον, ὅτι μεγάλων αὐτὸν καταξιώσει, γενομένων τούτων, ἐὰν αὐτὸς βασιλεὺς γένηται. Ἐνεθυμεῖτο δὲ ὡς καὶ Ἀρβάκης παύσας Σαρδανάπαλλον πρότερον τὴν ἐκείνου τιμὴν ἀφέλοιτο. «Καίτοι οὔτε Μῆδοι κρείσσους Περσῶν, οἷς ἐκεῖνος ἐπίστευσεν, οὔτε Ἀρβάκης φρονιμώτερος ἀμοῦ· τύχη δὲ καὶ μοῖρα κἀμοὶ προδείκνυσι (18), ὥσπερ ἄρα κἀκείνῳ.» Ταῦτα ἐνθυμουμένῳ ὑπήντησε μεμαστιγωμένος ἀνὴρ κόπρον ἐν κοφίνῳ ἐκφέρων, ἐπειδὴ ἐν τοῖς ὅροις γίνεται Καδουσίων· οἰωνσάμενος (19) καθυπερτίθεται τῷ Βαβυλωνίῳ. Ὁ δὲ ἐκέλευσε πυθέσθαι, τίς τε εἴη ἀνὴρ, καὶ ποδαπὸς γένος. Πυθομένῳ δὲ Κύρῳ ἀποκρίνεται ἐκεῖνος, ὅτι Πέρσης εἴη, Οἰβάρας (20) ὄνομα. Καὶ ὃς ἥσθη πάνυ· ὁ γὰρ Οἰβάρας δύναται Ἑλλάδι γλώσσῃ ἀγαθάγγελος. Ἔφη δ ̓ ὁ Βαβυλώνιος πρὸς Κῦρον, καὶ τἄλλα σύμβολα εἶναι ἄριστα, ὅτι τε Πέρσης ἐστί σοι πολίτης καὶ ὅτι κόπρον ἱππίαν φέρει, ἥτις πλοῦτον καὶ δύναμιν προσημαίνει, ὥσπερ καὶ τοὔνομα λέγει. Ταχὺ δὲ τὸν ἄνθρωπον ὁ Κῦρος παραλαμβάνει, συνεῖναί τε ἐκέλευεν αὐτῷ· ὁ δὲ πείθεται. Ἐκ τούτου παρὰ Ὀναφέρνην (21) εἰς Καδουσίους ἧκε, καὶ πίστεις λαμβάνει τε καὶ δίδωσι περὶ τῆς προδοσίας· ἐπανῄει τε εἰς Μηδίαν· τὸν δὲ Οἰβάραν (22) ἵππῳ τε καὶ στολῇ Περσίδι καὶ θεραπείᾳ ἐτίμησεν, εἶχέ τε πέλας, τὴν γνώμην ὁρῶν ἀγαθὸν, καὶ ἅμα τοῦ Βαβυλωνίου κελεύοντος διαλέγεσθαι αὐτῷ. Ἐκ δὲ τοῦ κατ ̓ ὀλίγον ἑταιριζόμενος ἐποιεῖτο καὶ σύμβουλον καί ποτ ̓ εἰς λόγους ἦλθε τοιούτους, ὡς ἄχθος τὸ ὁρᾶν (23) Πέρσας ὑπὸ Μήδων κακουμένους, καὶ ταῦτα οὐδὲν χείρους ὄντας τὰς φύσεις. Καὶ ὁ Οἰβάρας εἶπεν· «Ὦ Κῦρε, οὐ γάρ ἐστιν ἀνὴρ τὰ νῦν μεγαλόφρων τε καὶ μεγαλογνώμων, ὃς παῦσαι Μήδους ἐθελήσει τῶν κρειττόνων ἄρχειν ἀξιοῦντας.» Καὶ Κῦρος ἔφη· «Πῶς οὐκ ἔστιν, ὦ Οἰβάρα;» —«Ἔστιν μὲν ἴσως, ἀλλὰ πολλῇ καὶ κακῇ ἀτολμίᾳ χρῆται, δι ̓ ἣν οὐδὲν δρᾷ δυνάμενος.» Καὶ ὁ Κῦρος, ἐκπειρώμενος· «Εἰ δὲ φανείη τολμητὴς ἀνὴρ πῶς ἂν δύναιτο τοῦτο κατεργάζεσθαι;» Ὁ δὲ ἀποκρίνεται· «Πρῶτον μὲν Καδουσίους προσαγαγόμενος ἐθέλοντας· Πέρσας μὲν φιλοῦσι, Μήδους δὲ πάνυ μισοῦσι· ἔπειτα δὲ καὶ Πέρσας θαρρύνας τε καὶ ὁπλίσας περὶ μ' ὄντας μυριάδας, καὶ ἀσμένως ἂν ἐθελήσαντας δι ̓ ἂ πάσχουσιν (25) ὑπὸ Μήδων· ἐπιτηδειοτάτη δ ̓ αὐτοῖς πρὸς τοῦτο καὶ ἡ χώρα πετρώδης τε καὶ ὀρεινὴ (26) οὖσα, ἐφ ̓ ἣν εἰ στρατεύειν Μῆδοι θέλοιεν, κακῶς ἀπαλλάξουσι.» Κῦρος δὲ ἠρώτα· «Εἰ ἀνὴρ φανείη ταῦτα δρῶν, συνανακινδυνεὔσεις αὐτῷ;» Καὶ ὅς· «Εἰ γὰρ, ὦ Ζεῦ, ἐφη, μάλιστα μὲν σὺ εἴης ὁ τοῖς (27) ἐγχειρῶν, ἐπειδὴ καὶ ὁ σὸς πατὴρ ἄρχει Περσῶν, καὶ σὺ ἐνασυλότατος (28) εἶ καὶ δυνατώτατος· εἰ δὲ μὴ, ὅστις οὖν ἂν εἴη (29).» Ἐκ τούτου τὸ ὅλον βούλευμα ἐκκαλύπτει τε αὐτῷ ὁ Κῦρος, καὶ συμβούλῳ χρῆται, ὁρῶν ἄνδρα φρόνιμον καὶ ἀνδρεῖον, καὶ ἐν αὐτῷ πάσας ἔχοντα τὰς ἐλπίδας. Καὶ ὃς συνεπῄνει τε καὶ συνεξώτρυνε, γνώμας τε ἀγαθὰς ὑφηγεῖτο, καὶ ὡς χρὴ πέμψαντα παρὰ Ἀτραδάτην τὸν πατέρα κελεύειν ὁπλίζειν Πέρσας, τῷ λόγῳ μὲν, ὡς ἕτοιμοι εἶεν βασιλεῖ ἐπὶ Καδουσίους, τῷ ἔργῳ δ ̓ εἰς ἀπόστασιν· ἔπειτα ὡς χρὴ παρὰ Ἀστυάγου αἰτησάμενον ἡμέρας ἐλθεῖν αὐτὸν εἰς τὴν Περσίδα, ὡς ἱερὰ εὐκταῖα θύσειεν ὑπὲρ βασιλέως καὶ τῆς ἐκείνου σωτηρίας, ἅμα δὲ καὶ τοῦ πατρὸς, ἐπειδὴ φαύλως ἔχει (30) ὑπὸ νόσου. «Εἰ δὲ ταῦτα πράξει, ἐγχειρητέον ἔσται τῷ σύμπαντι ἀνδρείως. Οὔ τοι (31) δεινὸν, ὦ Κῦρε, καὶ ἀποκινδυνεύειν τῇ ψυχῇ μεγάλοις ἐγχειροῦντα ἔργοις, καὶ παθεῖν, εἰ δέοι, τοῦτο ὃ καὶ μηδὲν δρῶντας ἀναμένει παθεῖν.» Ἥσθη τε οὖν ὁ Κῦρος ἐπὶ τῇ γενναιότητι τοῦ ἀνδρὸς, καὶ ἅμα θαρρύνων αὐτὸν καὶ τὸν ὄνειρον ἐξηγήσατο τῆς μητρὸς καὶ τὴν τοῦ Βαβυλωνίου γνώμην, ἣν εἶπε περὶ αὐτοῦ. Καὶ ὁ Οἰβάρας ἅτε ἀγχίνους πολὺ μᾶλλον αὐτὸν ἐξώτρυνε, καὶ διεκελεύσατο (31*) φυλάττειν τὸν Βαβυλώνιον, ὡς μὴ ἐξάγγελος εἴη βασιλεῖ τοῦ ὀνείρου, «εἰ ἄρα κτείνειν αὐτὸν οὐχ ὑπομένοις, ὅπερ ἦν ἄγιστον.» Καὶ ὁ Κῦρος· «Ἀποτρόπαιον [ἂν] εἴη τοῦτό γ ̓,» εἶπεν. Συνεσιτοῦντο δὴ καὶ συνῄεσαν (*) Κύρῳ τὸ ἀπὸ τοῦδε ὅ τε Οἰβάρας καὶ ὁ Βαβυλώνιος. Ἐν δέει δὲ ὢν ὁ Πέρσης, μὴ κατείποι πρὸς Ἀστυάγην ὁ Βαβυλώνιος περὶ τοῦ ὀνείρου, προσεποιήσατο ἱερὰ πάτρια νύκτωρ ἐπιτελεῖν τῇ σελήνῃ, καὶ τὸν Κῦρον ᾔτησε θύματά τε καὶ οἶνον κα]]ι οἰκέτας καὶ στρώματα καὶ τἄλλα ὧν ἔδει. Ἠξίου δὲ Κῦρον προστάξαι τοῖς θεραπεύουσι πείθεσθαι αὐτῷ. Καὶ ὃς προσέταξέ τε καὶ τῆς θυσίας οὐ μετεῖχεν, Οἰβάρα τεχνήσαντος, [ὃς] παρασκευάζεται (32) τά τε ἄλλα νύκτα καὶ στιβάδας βαθείας, ἐφ ̓ ὧν εὐωχήσονται, καὶ βόθρον ἔρυξεν ἐν τῇ αὐτοῦ σκηνῇ (33) βαθύτατον. Ἐπεὶ δὲ πάντα ἔπραξε, καὶ εὐώχησε τὸν Βαβυλώνιον καὶ ἐμέθυσεν, ὑπέρ τε τὸν βόθρον αὐτῷ κοίτην στορέσας, ὡς κατακλίνει ἐς ταύτην, ὦσεν αὐτὸν εἰς τὸν βόθρον κάτω. Συνενέβαλε δ ̓ αὐτῷ καὶ τὸν οἰκέτην. Καὶ ἅμα ὄρθρῳ Κύρου ἀπάραντος συνωδοιπόρει. Οὐ πολὺ δὲ προελθόντα ἐπεζήτει τὸν ἄνθρωπον ὁ Κῦρος· ὁ δὲ τὸ μὲν πρῶτον ἔφη καταλελοιπέναι αὐτὸν ἔτι καθεύδοντα ὑπὸ μέθης. Ἀγανακτοῦντος δὲ τοῦ Κύρου, τελευταῖον ἐξέφηνε τἀληθὲς, ὅτι αὐτὸν κτείνειεν, ἐπειδὴ μόνην σωτηρίαν ταύτην ἐώρα Κύρῳ τε καὶ τοῖς Κύρου παισὶν οὖσαν. Λυπηθεὶς δὲ πάνυ ἐπὶ τοῖς πραχθεῖσι καὶ ἔτι μᾶλλον ὀργισθεὶς, ὥστε μηκέτι προσίεσθαι τὸν Οἰβάραν, αὖθις μετέγνω καὶ προσίετο αὐτὸν, συμβούλῳ τε ἐχρῆτο περὶ τῶν αὐτῶν. Τῇ δὲ τοῦ Βαβυλωνίου γυναικὶ πυνθανομένῃ περὶ τοῦ ἀνδρὸς εἶπεν, ὅτι ὑπὸ λῃστῶν ἀποθάνοι καὶ ταφείη (34) ὑπ ̓ αὐτοῦ. Μετὰ ταῦτα παρὰ βασιλέα Κῦρον ἀφικόμενον ὁ Οἰβάρας ἀνεδίδασκε καὶ ἐξώτρυνε τὰ βεβουλευμένα σφίσι δρᾶν καὶ πέμπειν τε εἰς Πέρσας καὶ ὁπλίζειν τοὺς ἐν ἥβῃ καὶ Ἀστυάγην αἰτεῖσθαι δοῦναί οἱ ἡμέρας ὥς τε τὰ ἱερὰ θύσειε καὶ τὸν πατέρα νοσηλεύσειε φαύλως ἔχοντα. Καὶ ὃς ἐπείσθη, τά τε ἄλλα ὅπλα ἤδη ἦν ἕτοιμα, καὶ ὁ Κῦρος ᾐτήσατο βασιλέα τὴν εἰς Πέρσας πορείαν, ὠς ἂν θύσειεν ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ ἅμα τὸν πατέρα ἔδοι κακῶς διακείμενον. Ὁ δ ̓ οὐ δίδωσιν αὐτῷ, ὑπ ̓ εὐνοίας συνεῖναι θέλων· καὶ ὁ Κῦρος ἐν ἀθυμίᾳ (36) ἦν Οἰβάρᾳ δηλώσας ὡς ἀποτύχοι. Καὶ ὃς ἐθαρρύνετο αὐτὸν, καὶ αὖθις ἐκέλευε διαλιπόντα ἡμέρας δεῖσθαι αὐτοῦ περὶ τῶν αὐτῶν, καὶ τεύξεσθαι· δεῖν δὲ αὐτὸν θεραπεύειν προθύμως ἔτι μᾶλλον ἢ πρότερον· καὶ ἐπειδὰν δέηται, δι ̓ ἑτέρου τοῦτο ποιεῖν καὶ μὴ δι ̓ αὑτοῦ. Καὶ ὁ μὲν ᾤχετο παρὰ βασιλέα, καὶ τοῦ πιστοτάτου τῶν εὐνούχων ἔχρῃζεν, ὅταν ᾖ καιρὸς, αἰτήσασθαι αὐτῷ τὴν ἄφοδον παρὰ βασιλέως. Ἐπεὶ οὖν ποτὲ ἑώρα βασιλέα ἐν πολλῇ ὄντα παιδιᾷ τε καὶ μέθῃ, νεύει τῷ εὐνούχῳ λέγειν βασιλεῖ, ὅτι Κῦρος ὁ σὸς δοῦλος αἰτεῖται δοῦναι αὐτῷ ἅ ποτε εὔξατο ἱερὰ ὑπὲρ σοῦ, ὅπως ἂν αὐτῷ εὐμενὴς εἴης, θῦσαι, καὶ ἅμα τὸν αὐτοῦ πατέρα ἀσθενῶς ἔχοντα θεραπεῦσαι. Καὶ ὁ Ἀστυάγης καλέσας Κῦρον καὶ μειδιῶν (36) δίδωσιν αὐτῷ ε' μῆνας ὁρίσας, τῷ δὲ ἕκτῳ ὅπως ἐπανίοι διεκελεύσατο. Προσκυνήσας [δὲ] καθίστησιν ἀνθ ̓ ἑαυτοῦ Τιριδάτην (37) οἰνοχόον βασιλεῖ, ἄχρι αὐτὸς ἐπανίοι. Καὶ ἐπὶ Οἰβάραν ἦλθε γεγηθώς. Ὁ δ ̓ αὐτὸν ἐκέλευσε παραχρῆμα τοὺς οἰκέτας συλλαβόντα ἀπαίρειν· καὶ, ἦν γὰρ αὐτὸς ἐπιμελητὴς, νύκτωρ πάντα εὐτρεπίζει, καὶ ἕωθεν (38) εἰς Πέρσας ὁδοιπόρουν. Ἡ δὲ τοῦ Βαβυλωνίου γυνὴ, ὃς τὸν ὄνειρον ἔφρασε Κύρῳ, προακηκουῖα ἄρα παρὰ τοῦ ἑαυτῆς ἀνδρὸς, ἡνίκα ἔζη, τὴν (39) ὄψιν, ἥντινα ἔφρασεν αὐτῷ ὁ Κῦρος, τελευτήσαντος αὐτῇ τοῦ ἀνδρὸς, συνοικοῦσα τῷ ἐκείνου ἀδελφῷ, ἐκείνης τῆς νυκτὸς συναναπαυομένη ἤκουσε παρ ̓ αὐτοῦ, ὅτι μέγας γενόμενος οἴχοιτο εἰς Πέρσας. Ἡ δὲ αὐτῷ διηγεῖτο τὸν ὄνειρον καὶ τὴν τούτου κρίσιν, ὥσπερ ἤκουσε παρὰ τοῦ ἀνδρὸς, ὅτι βασιλεύσει Περσῶν. Ἕωθεν δὲ ὁ ἀνὴρ ἀτρέμας ἧκε παρὰ Ἀστυάγην, καὶ δι ̓ εὐνούχου ἐρόμενος τὴν εἴσοδον, πάντα ἀπήγγειλεν, ὡς ἀκούσειε παρὰ τῆς ἑαυτοῦ γυναικὸς, ὅτι Κύρῳ ἐφράσθη ὑπὸ τοῦ ἀποθανόντος ἀνδρὸς θεολόγου πρὸς τὴν γενομένην ὄψιν βασιλεῦσαι, καὶ τοῦδ ̓ ἕνεκα (40) ἄρα οἴχοιτο νῦν εἰς Πέρσας· οὐ πάλαι δὲ καὶ αὐτὸς ταῦτα ἀκηκοέναι παρὰ τῆς γυναικός· ἕκαστά τε σαφῶς διηγήσατο τοῦ τε ὀνείρου καὶ τῆς κρίσεως (41). Ἐν πολλῇ δὲ συννοίᾳ γενόμενος Ἀστυάγης πυνθάνεται τοῦ Βαβυλωνίου, τί οὖν χρὴ ποιεῖν. Καὶ ὃς ἔφη· κτείνειν αὐτὸν ἐπανελθόντα ὡς τάχιστα· μόνη γὰρ (42) αὕτη ἀσφάλεια ἂν εἴη. Καὶ ὁ Ἀστυάγης ἀποπεμψάμενος τὸν. Βαβυλώνιον μᾶλλόν τι ἐνεθυμεῖτο τοὺς λόγους αὐτοῦ. Εἰς ἑσπέραν δὲ πίνων ἐκάλεσε τὰς παλλακίδας ὀρχηστρίδας οὔσας καὶ κιθαριστρίδας. Καί τις αὐτῶν ᾄδουσα τοιαῦτ ̓ ἔλεγεν· «Ὁ λέων (43) τὸν κάπρον ὑποχείριον ἔχων μεθῆκεν εἰς τὰς λόχμας τὰς ἑαυτοῦ, ἐν αἷς κρείττων γενόμενος πολὺν πόνον αὐτῷ παρέξει, καὶ τελευτῶν ἀσθενέστερος ὢν τὸν ἰσχυρότερον χειρώσεται.» Ταῦτα ᾀδούσης ἐνθύμια ποιεῖται Ἀστυάγης ὡς τείνοντα εἰς αὐτόν. Παραχρῆμα δὴ πέμπει τ' ἱππεῖς ἐπὶ Κῦρον, οἷς ἐκέλευσεν αὐτὸν καλεῖν ὀπίσω· ἐὰν δὲ μὴ ἕπηται, τὴν κεφαλὴν ἀποτεμόντας φέρειν. Οἱ δὲ ᾤχοντο, καὶ ἐπεὶ ἧκον παρὰ Κῦρον, ἔφρασαν τὰ παρ ̓ Ἀστυάγους. Κἀκεῖνος, οἷα ἀγχίνους, εἴτε καὶ Οἰβάρα παραινοῦντος, εἶπε· «Πῶς δ ̓ οὐ μέλλω ἰέναι, καλοῦντός με τοῦ δεσπότου; ἀλλὰ νῦν δειπνήσατε, πρωὶ δὲ χωρῶμεν παρ ̓ αὐτόν.» Οἱ δὲ ταῦτ ̓ ἐπῄνουν. Ὁ δὲ Περσικῶς ὀπτὰ κατακόψας ἱερεῖα πολλὰ καὶ βοῦς, εἱστία τε τοὺς ἱππέας καὶ μεθύσκει· προαπέσταλτο δ ̓ αὐτῷ ἄγγελος ἐπὶ τὸν πατέρα χιλίους ἱππεῖς κελεύων καὶ πεντακισχιλίους πεζοὺς ἐπὶ Ὕρβαν ἑτέραν (44) πόλιν πέμπειν πρὸ ὁδοῦ κειμένην, τοὺς δὲ ἄλλους Πέρσας ὁπλίζειν αὐτὸν τάχιστα, ὡς βασιλέως προστάττοντος· οὐ γὰρ ἐδήλωσε τὸν ὄντα λόγον. Μετὰ δὲ τὴν ἑστίασιν εἰς ὕπνον τετραμμένων τῶν ἱππέων, αὐτός τε καὶ Οἰβάρας ὡς εἶχον ἀναβάντες ἐπὶ τοὺς ἵππους, ἀπελαύνουσι, καὶ ἧκον ἐπὶ τὴν Ὕρβαν ἔτι νυκτὸς οὔσης, καὶ ὁπλίζει ὁ Κῦρος τοὺς ἀνθρώπους· καὶ συντάττει τοὺς παρὰ τοῦ πατρὸς ἥκοντας ὡς εἰς μάχην· καὶ αὐτὸς μὲν ἐν τῷ δεξιῷ ἵσταται, καὶ Οἰβάρας ἐν τῷ εὐωνύμῳ. Καὶ ὁ οἶνος ἀνῆκε τοὺς παρὰ Ἀστυάγους πρωὶ οἰχομένους, καὶ γνόντες Κῦρον διώκουσι. Καὶ ἧκον ἐπὶ τὴν Ὕρβαν, καὶ εὑρόντες ἐκτεταγμένον συμβάλλουσιν ὡς εἰς μάχην. Ἔνθα δὴ πρῶτον πολλὴν ἀνδρείαν (45) Κῦρος ἀποδειξάμενος σὺν τρισὶ Πέρσαις κτείνει περὶ σʹ καὶ νʹ ἱππεῖς· οἱ λοιποὶ δὲ φεύγουσι παρὰ βασιλέα καὶ ταῦτ ̓ ἀπήγγειλαν. Καὶ ὃς παίσας τὸν μηρὸν εἶπεν· «Οἴ μοι ὡς πολλάκις (46) γνοὺς ὅτι οὐ χρὴ κακοὺς εὖ ποιεῖν, ὅμως ἁλίσκομαι χρηστοῖς λόγοις, ὃς καὶ Κῦρον παραλαβὼν πολλῶν κακῶν (47), Μάρδον γένος, ὄλεθρον τηλικοῦτον ἐποίησα κατ ̓ ἐμαυτοῦ (48)· ἀλλὰ καὶ νῦν οὐ χαιρήσει οἷς θέλει (49).» Καὶ παραχρῆμα καλέσας τοὺς στρατηγοὺς ἀθροίζειν τὴν δύναμιν κελεύει. Ὡς δὲ ἠθροίσθη εἰς ρʹ μὲν πεζῶν μυριάδας, εἴκοσι δὲ ἱππέων, τρισχίλια δὲ ἅρματα, ἐλαύνει δὴ (50) ἐπὶ Πέρσας. Ἤδη δὲ ὥπλιστο κἀκεῖ ἡ στρατιὰ ὑπὸ Ἀτραδάτα πάντα εἰδότος (51)· καὶ ἦσαν λʹ μὲν μυριάδες πελταστῶν, εʹ δὲ ἱππέων (52), ρʹ δὲ δρεπανηφόρα. Ὡς δ ̓ εἰς ἓν συνῆλθε Κύρῳ ἡ δύναμις, παρῄνεσε τούτους. Ζήτει ἐν τῷ Περὶ δημηγοριῶν. Ἐκ τούτου αὐτός τε καὶ ὁ πατὴρ συνέταττον τὴν στρατιὰν, καὶ Οἰβάραν ἀποφαίνουσι στρατηγὸν, ἄνδρα εὔβουλον καὶ δραστήριον, ὃς προκαταλαμβάνει μὲν τὰς στενοπόρους ὁδοὺς φυλακαῖς, καὶ τὰ ὑψηλότατα (53) ὄρη, τὸν δὲ ὄχλον ἐκ τῶν ἀτειχίστων πόλεων εἰς τὰς εὐερκεῖς μετάγει, φρούρια δ ̓ ἔνθα καιρὸς ἦν ἐντειχίζεται. Καὶ μετ ̓ οὐ πολὺ Ἀστυάγης ἧκε σὺν τῷ στρατῷ καὶ τὰς ἐρήμους πόλεις κατέκαε· πρός τε Κῦρον καὶ Ἀτραδάταν τὸν τούτου πατέρα πέμψας ἀγγέλους πολλά τε ἠπείλει καὶ ὠνείδιζε τὴν πρόσθεν πτωχείαν, ἐκέλευσέ τε ὀπίσω παρ ̓ αὐτὸν ἰέναι, δήσειν γὰρ αὐτοὺς μόνον παχείαις πέδαις· «Εἰ δ ̓ ἁλώσεσθε, ἔφη, κακοὶ κακῶς ἀπολεῖσθε (54).» Κῦρος δὲ ἀποκρίνεται· «Οὐκ ἄρα σύγε, ὦ Ἀστυάγη, θεῶν δύναμιν ᾔδεις, ὃς οὐκ οἶσθα (55) ὑπ ̓ ἐκείνων τοὺς αἰπόλους ἐποτρυνθέντας ἐπὶ τάδε τὰ (56) πράγματα, οἷς ἑπόμεθα καὶ εἰς τέλος. Καὶ σοὶ παραινοῦμεν, ὅτι ἡμᾶς καὶ αὐτὸς εὖ ἐποίεις, θεῶν σοι ἐπὶ νοῦν ἀγόντων, ἀπάγειν τὴν δύναμιν καὶ Πέρσας ἐλευθέρους ἐᾶν (57) κρείττους ὄντας Μήδων, ὡς μὴ τούτους δουλούμενος καὶ τῶν ἄλλων ἀποστερηθῇς.» Ταῦτα μὲν ὁ ἄγγελος ἀπήγγειλεν Ἀστυάγῃ. Ὁ δὲ ὑπ ̓ ὀργῆς ἐξάγει τὴν στρατιὰν (58) εἰς μάχην καὶ ἐκτάττει· αὐτὸς δὲ προεκάθητο ἀναβὰς δισμυρίους ἔχων δορυφόρους περὶ αὐτόν. Ἀντεπῄει δὲ Κῦρος, Ἀτρατάδην μὲν ἐν τῷ δεξιῷ κέρατι στήσας, Οἰβάραν δὲ ἐπὶ τῷ εὐωνύμῳ· αὐτὸς δὲ (59) μετὰ τῶν ἀρίστων Περσῶν ἐν μέσοις ἦν. Ἔνθα δὴ δεινὴ μάχη γίνεται· καὶ πλείστους ἔκτεινε Κῦρός τε καὶ οἱ λοιποὶ Πέρσαι. Σχετλιάζων δὲ ὁ Ἀστυάγης ἐπὶ τοῦ θρόνου εἶπεν· «Οἴ μοι τοὺς τερμινθοφάγους Πέρσας· οἷα ἀριστεύουσι.» Καὶ πέμψας ἠπείλει τοῖς ἑαυτοῦ στρατηγοῖς, εἰ μὴ νικήσουσι τοὺς ἀντίους, οἷα πείσονται. Κάμνοντες δὲ οἱ Πέρσαι ὑπὸ πλήθους πολεμίων, ἄλλων ἐπ ̓ ἄλλοις ἐπιόντων, κλιθέντες ἀναχωροῦσιν εἰς τὴν πόλιν, πρὸ ἧς ἐμάχοντο. Εἰσεληλυθότας (60) δὲ θαρρύνει Κῦρος καὶ Οἰβάρας, ὅτι πλείους αὐτοὶ πολεμίων ἔκτειναν, καὶ παραινοῦσι παῖδας μὲν καὶ γυναῖκας εἰς Πασαργάδας τὸ ὑψηλότατον ἄρος ἀποπέμψαι, αὐτοὶ δὲ εἰς αὔριον ἐπεξελθόντες τέλος ἐπιθεῖναι τῇ νίκῃ. «Πρόκειται γὰρ ἀποθανεῖν πᾶσιν, ἢν ἡττηθῶσι (61)· βέλτιον οὖν μετὰ τοῦ νικᾶν, εἰ δέοι παθεῖν τοῦτο, ἐλευθερώσαντας τὴν πατρίδα.» Ταῦτα εἰπόντος, ὀργὴ καὶ μῖσος (62) παρίσταται πᾶσιν ἐπὶ Μήδους, καὶ ἕωθεν ἀναπετάσαντες τὰς πύλας ἐπεξίασιν, ἡγουμένου Κύρου καὶ Οἰβάρα. Ὁ δ ̓ Ἀτραδάτης μετὰ τῶν γερόντων ἐρρύετο τὸ τεῖχος. Ἀντεπίασι δ ̓ αὐτοῖς παμπληθεῖς Ἀστυάγου φάλαγγες σὺν ὁπλίταις τε καὶ ἱππεῦσι. Τῶν δὲ μαχομένων, ιʹ μυριάδες ἐκπεριελθοῦσαι, καθότι ἔταξεν Ἀστυάγης, αἱροῦσι τὴν πόλιν, καὶ Ἀτραδάτην πολλὰ τραύματα ἔχοντα ἀναπέμπουσιν ἐπὶ βασιλέα (62). Γενναίως δὲ καὶ οἱ Κύρου ἀγωνισάμενοι φεύγουσιν εἰς Πασαργάδας, ἔνθ ̓ αὐτοῖς [τὰ] τέκνα καὶ γύναια ἦν. Ἀστυάγης δ ̓ ἐπεὶ αὐτῷ ἤχθη ὁ Κύρου πατὴρ, ἔφη· «Οὗτος σὺ δή μοι ἀγαθὸς σατράπης, ὃν ἐγὼ ἐτίμησα, τοιαύτας χάριτας σὺν τῷ υἱεῖ ἀπεδώκατε.» Καὶ ὁ γέρων ἐκπνέων ἤδη· «Οὐκ οἶδ ̓, ἔφη, ὦ δέσποτα, ὅστις θεῶν τήνδε τὴν μανίαν ἀφώρμησε τῷ ἐμῷ παιδί· σὺ δὲ μή με αἰκίζου· ταχὺ γὰρ ὧδ ̓ ἔχων ἀποπνεύσομαι.» Καὶ ὃς ᾤκτειρεν αὐτὸν καὶ εἶπε· «Τοιγαροῦν σὲ ἐγὼ οὐδὲν αἰκίζομαι· οἶδα γὰρ ὅτι, εἴ σοι ὁ υἱὸς ἐπείσθη, οὐκ ἂν ταῦτα ἔπραξεν· ἀλλὰ καὶ θάπτειν σε κελεύω, οὐκ ὄντα ἐκείνῳ (63) ὁμογνώμονα τῆσδε τῆς μανίας.» Τοῦτον μὲν οὖν ταχὺ ἀποθανόντα (64) θάπτουσι καλῶς τε καὶ εὖ. Ἀστυάγης δ ̓ ἐπὶ Πασαργάδας ᾔει (65) διὰ στενῶν ὁδῶν. Ἔνθεν δὲ καὶ ἔνθεν (66) λισσάδες πέτραι καὶ [τὸ] ὄρος διερρωγὸς [καὶ] ὑψηλὸν ἦν· διὰ μέσου δὲ διεξιέναι τὰς ἐμβολὰς Οἰβάρας ἐφύλαττε μυρίοις ὁπλίταις· καὶ ἦν ἀνέλπιστον διελθεῖν. Ἂ δὴ γνοὺς Ἀστυάγης ἐκπεριελθεῖν ἐκέλευσε τὸ ὄρος δέκα μυριάσι ἐν κύκλῳ, εἰς ὃ εὑρόντες ἄνοδον ἀνέρπουσι καὶ τῶν ἄκρων κρατοῦσιν. Οἰβάρας δὲ καὶ Κῦρος σὺν τῷ πλήθει παντὶ νύκτωρ φεύγουσιν εἰς ἄλλο ὄρος χθαμαλώτερον τοῦ προτέρου. Εἵπετο δ ̓ ἡ Ἀστυάγεω (67) στρατιὰ κατ ̓ ἴχνος διώκουσα ἤδη μεταξὺ τῶν ὀρῶν· ἐπῄει δὴ τοὐντεῦθεν ἡ Ἀστυάγου στρατιὰ καὶ ἐμάχετο πρὸς τὸ ὄρος ἀνιοῦσα μάλα εὐψύχως. Κρημνοὶ δὲ πάντη καὶ δρυμῶνες ἀγριέλαιοί τε (68) συνεχεῖς ἦσαν. Γενναιότερον δ ̓ ἔτι οἱ Πέρσαι ἐμάχοντο, ἔνθεν Κύρου ἐξορμῶντος, ἔνθεν Οἰβάρα, ὃς αὐτοὺς ἀνεμίμνησκε παί. δων τε καὶ γυναικῶν καὶ πατέρων γερόντων καὶ μητέρων, οὓς αἰσχρὸν εἶναι προεῖσθαι Μήδοις κατατέμνειν τε καὶ αἰκίζεσθαι. Ὧν ἀκούοντες ἐρρώσθησαν, καὶ σὺν ἀλαλαγμῷ κατιόντες χερμάσι τε ἀπλέτοις βάλλοντες, ἀπορίᾳ βελῶν, καταράσσουσιν ἐκ τοῦ ὄρους τοὺς πολεμίους. Καί πως Κῦρος ἧκεν ἐπὶ τὸ πατρῷον οἴκημα αὐτοῦ, ἔνθα αἰπολῶν, ὅτε μικρὸς ἦν, ηὐλίζετο. Καὶ ἐν αὐτῷ ἔθυσεν ἄλευρα εὑρὼν (69) καὶ κυπαρίττου ὕλην δάφνην τε ὑποθεὶς καὶ πῦρ ἐκτρίψας, ὡς ἂν κεκμηκώς τε καὶ ἀπόρως ἔχων. Εὐθὺς δ ̓ ἐκ δεξιᾶς ἤστραψέ τε καὶ ἐβρόντησε. Κῦρος δὲ προσεκύνησεν, οἰωνοί τε αἴσιοι ἐπὶ τῷ οἰκήματι αὐτῷ ἑζόμενοι προὔφαινον ὡς (70) εἰς Πασαργάδας ἀφίκοιτο. Ἐκ τούτου δειπνοποιησάμενοι ἐκοιμήθησαν ἐν τῷ ὄρει· καὶ τῇ ὑστεραίᾳ τοῖς οἰωνοῖς πίσυνοι ἐπικαταβαίνουσιν ἐπὶ τοὺς πολεμίους ἀνέρποντας ἤδη εἰς τὸ ὄρος· καὶ ἐπιπολὺ ἐμάχοντο ἀνδρείως. Ἀστυάγης δὲ πεντακισμυρίους ἐπὶ τὸ ὄρος ἔστησε, καὶ ἐκέλευσε (71) τοὺς κατορρωδοῦντας τὴν ἀνάβασιν ἢ φεύγοντας κάτω παρὰ σφὰς ἀποκτείνειν. Ἀνάγκῃ οὖν ἐχόμενοι Μῆδοί τε καὶ οἱ σύμμαχοι ἀνῄεσαν ἐπὶ τοὺς Πέρσας. Ἔνθα δὴ καμόντες (72) ὑπὸ τοῦ πλήθους οἱ Πέρσαι ἔφευγον ἐπὶ ἄκρον τὸ ὄρος, ἵνα αὐτοῖς αἱ γυναῖκες ἦσαν. Αἱ δὲ ἀνασυράμεναι ἐβόων· «Ποῖ φέρεσθε, ὦ κάκιστοι; ἢ ἄχρι ἂν εἰσδύητε ἔνθεν γεγένησθε;» Διὰ τοῦτο ὁ Περσῶν βασιλεὺς, ἐπειδὰν εἰς Πασαργάδας ἀφίκηται, χρυσὸν δωρεῖται ταῖς Περσίσι γυναιξί· καὶ διανέμει ἑκάστῃ εἰς λόγον δραχμῶν εἴκοσιν Ἀττικῶν. Οἱ δὲ Πέρσαι, καταισχυνθέντες. ἐφ ̓ οἷς εἶδον καὶ ἤκουσαν, ἐπιστρέφουσιν ἐπὶ τοὺς πολεμίους, καὶ μιᾷ ὁρμῇ ἐπιδραμόντες ἐξωθοῦσιν αὐτοὺς ἐκ τοῦ ὄρους, καὶ κτείνουσιν οὐκ ἐλάττους ἑξακισμυρίων. Οὐ μὴν Ἀστυάγης ἀφίστατο τῆς πολιορκίας. Ζήτει ἐν τῷ Περὶ ἀνδραγαθημάτων καὶ στρατηγημάτων. Πολλῶν δὲ ἀναμεταξὺ γενομένων, Κῦρος εἰς τὴν σκηνὴν παρελθὼν καθίζει εἰς τὸν τοῦ Ἀστυάγου θρόνον, καὶ τὸ σκῆπτρον αὐτοῦ λαμβάνει. Ἐπευφήμησαν δὲ Πέρσιν· καὶ Οἰβάρας (73) αὐτῷ τὴν κίδαριν ἐπιτίθησιν, εἰπών· «Ἀξιώτερος σύγε εἶ Ἀστυάγου φορεῖν, θεοῦ σοι διδόντος δι ̓ ἀρετὴν, καὶ Πέρσας Μήδων βασιλεύειν.» Τά τε χρήματα πάντα εἰς Πασαργάδας ἀπεκόμιζον, ἐφεστῶτος Οἰβάρα καὶ ἐπιμελητὰς καταστήσαντος. Ἄπλετα δ ̓ ἦν καὶ ἃ οἱ Πέρσαι κατὰ σκηνὰς τρεπόμενοι τὰς ἰδιωτικὰς ὠφέλουν. Καὶ μετ ̓ οὐ πολὺ [ἡ] φήμη πάντη διήγγελλε τὴν Ἀστυάγου φυγήν τε καὶ ἧτταν, ὥς τε ὑπὸ θεῶν του ἀφῄρηται τὸ κράτος. Καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀφίσταντο καὶ τὰ ἔθνη. Πρῶτος δ ̓ [ὁ] Ὑρκανῶν ἄρχων Ἀρτασύρας ἧκε ε' μυριάδας ἄγων στρατιᾶς Κύρῳ, καὶ προσεκύνησεν, εἶπέ τε ἑτοίμην εἶναι καὶ ἄλλην πολὺ πλείω, ἐὰν κελεύῃ· μετὰ δὲ, ὅ τε Παρθυαῖος καὶ Σάκης καὶ Βάκτριος καὶ οἱ ἐφεξῆς ἅπαντες, ὥστε σπουδὴν εἶναι ἑκάστου τὸν ἕτερον φθῆναι θέλοντος· εἰς ὃ Ἀστυάγης μετ ̓ ὀλίγων ὑπολειφθεὶς, ἐπάξαντος μετ ̓ οὐ πολὺ Κύρου καὶ ἐκ τοῦ ῥᾴτου μάχῃ κρατήσαντος, αἰχμάλωτος ἐπ ̓ αὐτὸν ἄγεται.", "translation": " De Cryro Persarumrege et de Medorum imperio ad Persas translato. In Asia Medorum rege (Astibara) defuncto, in regnum successit filius Astyages, qui post Arbacem omnium fortissimus fulsse traditur. Eo regnante magna ista accidit rerum conversio, qua a Medis ad Persas imperium devenit ob causam hujusmodi Lex apud Medos obtinet, ex qua pauper qui victus causa ad virum divitem accedit eique se tradit, ut nutriatur et amiciatur, eodem quo servus loco habetur. Quodsi dominus haec non praestat, licet illi ad alium se conferre. Ea igitur conditione puer quidam, Cyrus nomine, genere Mardus, ad ministrum regium accedit, qui mundantibus palatium erat praefectus. Cyrus filius erat Tosatradaiae (Atradatoe), qui ob paupertatem latrocinium exercebat. Uxor ejus Argoste, mater Cyri, capras pascendo vitam sustentabat. Cyrus itaque quum ad victum quaerendum viro isti se elocasset, regiam mundabat, multamque ostendebat diligentiam. Splendidiorem igitur vestem ei praefectus dat, et ab iis qui extera palatii curabant, ad eos qui intus apud regem mundabant, introducitur, horumque praefecto subjungitur. Is vero severus erat ac saepenumero Cyrum flagellabat. Quare hoc relicto Cyrus ad lampadarium transiit, qui amore eum prosequitur et ad regem propius adducit, iis qui lucernas praeferunt accensens. Et quum inter hos quoque probaretur, deinde transiit ad Artembarem, qui pincernis erat praefectus atque ipse regi phialam ad bibendum porrigebat. Is libenter Cyrum admittit et sociis mensae regiae infundere jubet. Nec multo post quum Astyages scite et dextre ministrantem phialamque decore admodum porrigentem videret, quaerit ex Artembare rex, unde esset juvenis ille, qui tam egregie pincernae munere fungeretur. Cui ille, «O domine, respondit, servus tuus est, Persa genere, Mardis oriundus, qui victus causa se mihi dedidit.» Ceterum artembares jam senex erat, et quondam, quum febri laboraret, e rege petivit, ut domum se dimitterret donec recuper asset valetudinem. «Interlm, inquit, pincernam pro me aget juvenis hic (Cyrum dicebat), quem tu collaudas, quemque ego, qui eunuchus sim, pro filio adoptabo, si tibi, domino meo, id gratum fuerit.» Comprobavit hoc Astyages. Ille vero abscessit multa Cyro demandans comiter et benevole, quasi filio suo. Igitur lateri regis adstans Cyrus phialam porrigebat et vinum infundebat diu noctuque, ac multam modestiam ostendebat et virtutem. Artembares autem e morbo moritur, postquam Cyrum testamento filium sibi instituerat. Quare Astyages ei, utpote filio, facultatem Artembarae universam tradidit aliaque dona plurima addidit. Jam celeber Cyrus erat et nomen ejus ubique divulgabatur. Erat Astyagae filia valde nobilis et formosa, quam Spitamae Medo despondet, dote addita Media universa. Tum Cyrus Atradatem patrem et Argosten matrem e Mardis arcessit. Venerunt illi fortuna filii gaudentes. Atque somnium ei mater exposuit, quomodo gravida sibi visa sit, in fano dormiens quo tempore capras apud Mardos pasceret.— «Visa mihi sum, inquit, quum in utero te, Cyre, gestabam, tantam emittere urinae copiam, ut magni amnis fluentis aequiparanda esset, totamque Asiam inundans ad mare usque proflueret.» Quod audiens pater Chaldaeis in Babylone vatibus ad interpretandum jubet proponi. Cyrus igitur vatem celeberrimum advocavit eique somnium narravit. Ille vero respondit bonum portendi permagnum et summam ei in Asia honorem afferens, verum celandum esse, ne audiat Astyages. «Nam ultimo supplicio et te et me interpretem afficeret.» Itaque jurejurando invicem promiserunt, nemini se somnium istud gravissimum et quale aliud nullum, dictures esse. Deinde ad multo majorem Cyrus potentiam erectus, patrem suum Persarum satrapam constituit, matrem divitiis et dignitate primum inter Persicas mulieres locum tenere effecit. Cadusii tunc hostili in regem animo erant. Praefectum habebant Onaphernem, qui prodens populum regis commodis prospiciebat; ac misso nuntio ab Astyage virum petebat, cum quo de proditionis ratione iniret consilia. Misit rex Cyrum, quo ad omnia ille socio uteretur; diem autem quadragesimam definivit qua Echatana ad se reverti deberet. Somnii quoque interpres hortabatur, ut ad Caduisios proficisceretur, et fiducia eum implebat. Cyro autem, utpote viro strenuo et magnanimo, cogitatio mentem subiit, debere se, deo opitulante, Persas ad defectionem adducere, et tentare ut Astyagis regnum everteret, fidemque habere Babylonio quid dii portenderent optime scienti. Atque invicem se exhortabantur, Babylonius Cyrum, fatis aiens destinatum esse, ut everso Astyagis regno ipse potiretur, idque certissime se compertum habere; cyrus vero Babylonium, magna ei praemia pollicens, si his ita evenientibus ipse rex esset. Praeterea reputabat Arsacem quoque Sardanapallum olim ejecisse sibique honorem ejus vindicasse. «Et tamen neque Medi, quibus fisus ille rem aggressus est, Persis fortiores erant, neque Arbaces me prudentior. Ac quemadmodum illi, sic mibi quoque fortuna fatumque futurum portenditur. «Haec apud animum reputanti, ubi ad fines Cadusiorum pervenerat, obiam fit vir, qui flagris caesus erat, et fimum tunc in cophino exportabat. Quod ominisum ratus Babylonio rem proponit. Is vero sciscitari jussit, quis et cujas vir esset. Sciscitanti ille respondit se Persam esse Oebarem nomine. Quibus Cyrus valde laetabatur. Nam Oebares graeca lingua significat ἀγαθάγγελος, boni nuntius. Ac Babylonius Cyro dixit reliqua quoque signa faustissima esse: quod scilicet Persa ideoque civis tuus est, atque fumum effert equinum, quo divitiae et potentia portenduntur, uti ipsum nomen indicat. Statim igitur hominem Cyrus assumit ac comitari se jubet; ille vero obtemperat. Deinde in Cadusiorum terram ad Onaphernen venit, et postquam de proditione fidem dedit et accepit, in Mediam revertitur. Oebarem vero equo et veste Persica ceteroque cultu honoravit et circa se habebat, quum optime affectum videret, hortante simul Babylonio, ut cum eo colloqueretur. Sic paullatim familiaritatem cum eo contrahens consiliorum socium fecit, et quondam in sermonem venit hujusmodi: «Quam grave est, inquit, Persas videre a Medis inique tractari, quum indole minime sint inferiores.» Ad quae Oebares: «O Cyre, inquit, nullus nunc exstat vir generosus et magnanimus, qui impedire cupiat, ne diutius Medi fortioribus imperare velint.» — «Quidni exstaret talis, Oebare? » — «Fortasse exstat, sed multa et misella ignavia prohibetur ne quid, etsi possit, aggrediatur.» Tum Cyrus explorans: «Sed fac prodire virum audacem; quomodo possit rem perficere?» Respondet alter: «Primum Cadusios sibi adjungens, haud invitos, quum Persas ament, Medos vehementer oderint: deinde etiam Persas exhortans et in arma vocans, numero quadraginta fere millia, qui ob ea quae a Medis patiuntur ad defectionem paratissimi sunt. Accedit huc, quod maxime idonea ad hoc est regio eorum rupibus montibusque intercepta, in quam si exercitum ducere Medi voluerint, male iis res cesserit.» Dein Cyrus quaerit: «Si appareret vir hoc suscepturus, num periculi tu ei socius fores?» «Proh Juppiter, ait, utinam tu maxime vir sis manum his admovens, quandoquidem et pater tuus Persarum praefectus est, et tu a violentia tutissimus es et potentissimus; sin minus tu, quicunque demum ille sit.» Post haec totum consilium ei Cyrus aperit, socioque utitur, virum prudentem et strenuum esse videns, et qui in ipso omnem spem repositam haberet. Ille vero collaudabat et excitabat probaque consilia suggerebat. Suadebat vero ut, misso nuntio, Atradaten patrem Persas armare juberet, verbo tenus ut regi ad bellum contra Candusios, reapse ut ad defectionem parati essent; deinde ut ab Astyage veniam peteret per dies aliquot in Persidem abeundi ad sacra votiva facienda pro rege ejusque salute, nec non pro patre aegrotante. «Haec si obtinueris, toti operi manus admovenda est strenue. Neque sane mirum est, o Cyre, etiam de vita periclitari virum res magnas molientem, et pati, si opus fuerit, id quod etlam nihil peragentes pati sustinent.» Gaudebat Cyrus hac viri fortitudine, simulque ut fiduciam ei adderet, somnium matris, et quomodo id Babylonius interpretatus esset, exposuit. Tum Oebares, vir perspicax, multo magis eum excitabat, atque cohortatus est, ut caveret Babylonium, ne is regi somnium nuntiaret, «si quidem occidere eum non sustineas, quod sane consultissimum foret.» Ad quod Cyrus: «Facinus hoc esset averruncandum.» Igitur ab hoc inde tempore conversari cum Cyro ejusque convictu uti solebant Oebares et Babylonius. Verum metuens Persa ne ad Astyragem Babylonius somnium deferret, simulavit se noctu sacra Lunae ritu patrio facturum, ad eaque e Cyro petivit hostias, vinum, ministeria, stragula et cetera quibus opus erat. Praeterea Cyrum rogavit ut famulos imperata ipsius exsequi juberet. Jussit ille et sacrificio non interfuit, adornante ita rem Oebare, qui tum reliqua noctu comparat, tum strata alta, in quibus epulentur, atque scrobem in tentorio suo effodit profundissimam. Quibus instructis, convivio Babylonium excepit et mero inebriavit, et, ubi in lectum supra scrobem ei stratum recumbit, in scrobem illam detrusit. Simul cum eo etiam famulum dejecit. Et orto diluculo cum Cyro proficiscens iter ingreditur. Nec longe progressum Cyrus de Babylonio quaerens compellat. Ille primum quidem respondit se reliquisse eum e crapula adhuc dormiente. Irasecte autem cyro, postremum rem, quae erat, fatetur, se occidisse eum dicens, quod hanc unam vidisset Cyro ejusque liberis fore salutem. Ob haec moerore Cyrus affectus et magis etiam iratus, adeo ut aditum Oebarae amplius non permitteret, postea tamen, mutato animo, rursus admittebat eum, et consiliario, sicuti antea, utebatur. Uxori vero Babylonii de marito sciscilanti dixit eum a latronibus interfcet um et ab ipso esse sepultum. Post haec quum ad regem Cyrus venerat, Oebares quae cepissent consilia in animum ei revocabat, exhortans ut ta exsequeretur, ut scilicet missis ad Persas nuntiis juventutem in arma vocaret, et ab Astyage dies aliquot sibi posceret, quo sacra faceret patremque morbo laborantem curaret. Quibus Cyrus obtemperans, ubi cetera jam parata erant, a rege in Persidem abeundi veniam petivit, ut sacra pro eo faceret simulque patrem viseret male habentem. At non permisit rex, pro sua in Cyrum benevolentia cum secum volens versari. Qua de repulsa Cyrus Oebarem certio. Rem faciens magnopere erat sollicitus. Ills vero animum ejus ad fiduciam erigebat, auctorque erat, ut, intermissis aliquot diebus, iterum peteret eadem; ac tum fore ail, ut voti compos fieret. Interim debere eum regi servire multo quam antea alacrius, et precibus si adire eum vellet, id non ipsum sed per alium facere. Cyrus igitur in regiam se contulit, et fidissimum cunuchorum rogavit, ut, ubi tempus foret, pro ipso veniam abeundi a rege peteret. Itaque quum regem quondam hilarem admodum et appotum cerneret, nutu significavit cunucho, ut diceret ei: «Cyrus servus tuus precatur, ut permittas ei quae vovit sacra pro te, quo benevolus ipsi sis, peragere, et simul curare patrem suum aegrotum.» Tum Astyages Cyrum advocat, et subridens ei quinque mensium spatium concedit, sexto autem redire jubet. Ille vero regem adorat et ipsius loco Tiridatem pincernam regi esse usque ad reditum suum constituit. Deinde laetus venit ad Oebarem, qui confestim, assumptis servis, jubet eum proficisci. Ipse curavit noctu omnia praeparari; et primo mane in Persidem iter ingrediuntur. Interea mulier Babylonii, qui sommium Cyro explicaverat, quum ipsa a marito, dum in vivis adhuc esset, visum hoc illi a Cyro narratum audiisset, et post obitum mariti fratri ejus nupsisset, noctu illa cum eo conquiescens comperit Cyrum ad magnam provectum potentiam in Persidem proficisci. Ipsa autem viro narravit somnium ejusque interpretationem, secundum quam Cyrus rex Persarum futurus esset, quemadmodum ex priore marito audiverat. Iliucescente die vir intrepide ad Astyagen se contulit, et aditu per eunuchum petito, totam rem exposuit, quomodo ex uxore audiisset maritum ejus defunctum, theologum, e somnii indiciis nuntiasse Cyrum regno potiturum esse; atque hoc eum consilio nunc in Persidem proficisci dixit; nuper demum ipsum haec e muliere comperisse. Singulaque de so. Mnio ejusque explicatione accurate enarravit. Astyages, vehementer de his sollicitus, e Babylonio quaerit quid sit faciendum. Ille Cyrum, simulac redierit, interfici jussit; nam solam hanc fore securitatem. Dimisso deinde Babylonio, curatius Astyages sermones ejus reputavit, et sub vesperam potans vocavit pellices saltatrices et citharistrias; quarum una canens dixit tale quid: «Leo aprum, quum in potestate haberet, dimisit in latibula sua, ubi viribus auctus multum ei laboris praebebit; et postremo, quum viribus inferior sit, tamen fortiorem subiget.» Haec illa canente, in animum induxit, ut quae ad ipsum pertinerent. Confestim igitur equites trecentos ad Cyrum misit, qui revocarent eum, et si non sequeretur, caput ejus abscissum reportarent. Hi profecti ubi Cyrum venerunt, mandata Astyagis nuntiant. Ille pro sua sollertia, vel etiam suadente Oebare, respondet: «Quidni rediturus essem, vocante me domino meo? Sed nunc epulemini; cras mane ad regem proficiscemur.» Quod illis probantibus, Cyrus more Persico asstas dissecans hostias multasque boves, convivio excepit equites et inebriavit. Antea vero nuntium ad patrem ablegaverat, jubens eum equites mille quingentos et quinquies mille pedites ad Hyrbam, urbem munitam, in via ipsi percurrenda sitam, mittere, reliquos autem Persas armis quam celerrime instruere, quasi rege ita mandante: nam veram rei ratinem non aperuit. Ceterum post convivium equitibus somno se dantibus, Cyrus et Oebares, uti erant, conscensis equis, se proripiunt, et nondum orto diluculo Hyrbam veniunt, ubi incolas Cyrus armat e cum Persis a paptre missis in actem componit. Ipse in cornu dextro, in sinistro Oebares collocatur. Interim quum qui ab Astyage venerant, crapulam edormivissent, re cognita, Cyrum persequuntur, et ubi Hyrbam venerunt, aciem instructam reperientes committunt proelium. Tunc primum Cyrus egregiae fortitudinis documentum edens, cum Persis suis circa ducentos et quinquaginta equites occidit. Reliqui fugam arripiunt et caldem regi nuntiant. Astyages vero femur feriens: «Quam saepe, inquit, ego expertus non esse malos beneficiis afficiendos, nihilominus tamen circumveniri me blandis verbis patior, qui Cyrum ex misellis caprariis excipeins, mardum genere, tantam mihi pestem comparavi. Sed etiam nunc non gaudebit iis quae molitur.» Ac statim advocatos duces exercitum congregare jubet. Et quum decies centum millia peditum et ducenta millia equitum, et curruum tria millia colleta essent, contra Persas proficciscitur. Interea vero illic quoque exercitus ab Atradate de Cyri consiliis jam edocto instructus erat, trecenta millia peltastarum, quinque millia equitum et centum currus falcati. Quibus copiis ini unum congressis, concione eos Cyrus hortatus est. Quoere in Exc. De concionibus. Diende ipse cum patre exercitum ordinat, et Oebarem, virum prudentem strenuumque, ducem constituit. Is viarum angustias montiumque cacumina custodiis praeoccupat, atque multitudinem ex oppidis murorum praesidio destitutis in bene munita traducit, nec non nova munimenta, ubi opportunitas erat, exstruit. Haud multo post Astyages cum exercitu adveniens desertas urbes incendebat, et Cyro ejusque patri Atradatae per nuntios multa minitabatur et pristinam exprobrabat mendicitatem. Jussitque eos revertentes ipsi se dedere. Quod si facerent, se gravibus compedibus solummodo eos vincturum esse. «Sin capiemini, inquit, miseri misere peribitis.» Ad haec Cyrus respondit: «Profecto haud tu, Astyage, vim deorum noveras, ignorans ab iis ipsis nos caprarios incitatos esse ad suscipienda haec quae ad finem usque persequemur. Atque hortamur te, quia tu ipse quoque nos beneficio affiecisti, ut dii te inducant, ut copias abducas liberosque esse sinas Persas Medis praestantiores, ne hos in servitutem redigere tentans etiam reliquis spolieris.» Haec nuntius quum retulisset, Astyages ira percitus exercitum ad proelium educit aciemque instruit. Ipse conscenso throno, praesidebat viginti millibus satellitum stipatus. Contra rogreditur Cyrus; Atradates dextrum, Oebares laevum cornu ducebant, ipse cum Persarum fortissimis in media acie collocatus erat. Proelium diende acerrimum committitur, quo Cyrus et reliqui Persae hostes quam plurimos occidunt. Tum lamentans in throno suo Astyages dixit: «Heu, Persae isti terminthophagi, quam strenue rem gerunt!» Et per nuntios minabatur ducibus, nisi vincant adversarios, quanta sint passuri. Tandem Persae hostium multitudine, aliis post alios progredientibus, oppressi, inclinata acie, in urbem, ante quam pugnabant, se recipiunt. Ingressos vero Cyrus et Oebares ad fiduciam erigebant, aientes majorem ab ipsis hostium numerum occisum esse, atque suadebant, ut liberos et mulieres in Pasargadas, montem altissimum, dimitterent, ipsi autem postridie denuo egressi colophonem victoriae imponerent. «Nam si vincamur, omnibus est moriendum. Praestat igitur, hoc si patiendum sit, oppetere vincentes patriamque liberantes.» Ad haec verba ira et in Medos odium animos omnium incessit, et summo mane portis apertis, Cyro et Oebare ducibus, contra hostem egrediuntur. Atradates cum senioribus murum urbis tutabatur. Contra exeunt Astyagis proelium committitur, centum millia circumvenientes, uti constituerat Astyages, urbem capiunt et Atradatem multis vulneribus saucium ad regem adducunt. Interea Cyri quoque copiae, quum strenuo pugnassent, fuga se in Pasargadas recipiunt, ubi liberi eorum et mulieres erant. Astyages vero, ubi Cyri pater ad eum adducitur: «Hic tu egregius satrapa, inquit, tales mihi honorum, quibus te ornavi, eum filio tuo, gratias refers?» Et senex jam exspirans: «Nescio, domine, inquit, quis deorum istam filio meo injecerit insaniam. Sed nili me contumelioso supplicio afficere, nam uti nunc habeo, statim animam effiabo.» Et rex miseratus eum dixit: «Haud te contumelia afliciam; nam scio filium, si tibi obtemperasset, non fuisse haec facturum; immo funere te honorari jubeo, ut qui ab insanis filii consiliis alienus fueris.» Hunc igitur mox defunctum rite et honorifice sepeliunt. Astyages autem Pasargalas versus tendit per vias angustas; nam hinc inde rupes abscissae imminebant, atque mons ipse peraltus et praeruptus erat. Transitum vero per fauces Oebares cum mille gravis armaturae mititibus custodiebat, adeo ut omnis spes transeundi praecideretur. Quibus cognitis, Astyages circumire montem jussit militum viginti millia, donec aditu reperto adscendere et potiri cacumine possent. Oebares vero et Cyrus eum copiis universis noctu in alium montem, qui humilior erat, contugiunt. Quorum vestigia premens squebatur Astyagis exercitus, qui jam erat inter montem utrumque, et deinde fortiter pugnans in montem adscendit praecipitiis, dumetis, oleastris ubiqui interseptum. Sed praeclarius etiam Persae pugnahant, hinc Cyro prorumpente, hinc Oebare, commonefaciente eos liberorum, uxorum, patrum senum matrumque, quos turpe foret a Medis sinere trudicari et contumeliis afici. Quibus verbis ad audaciam erecti, clamorem bellicum edentes in hostem descendunt et prie jaculorum inopia lapidibus innumeris obruentes eum de monte detrudent. Et forte Cyrus ad domum venit paternam, in qua puer capras pascens olim habitaverat. Ibi sacra fecit, farinam reperiens triticeam, cui ligna cupressi laurique supposuit, eaque incendit ignem eliciens, sicuti vir laborans et inopia pressus. Ac statim a dextra fuisit Juppiter tonuitque. Cyrus vero deum adoravit. Atque aves fausti augurii in domi tecto considentes portendebant eum Pasargadas esse venturum. Deinde post coenam in monte dormierunt. Postridie suspiciis freti contra hostes in montem jam ascendentem degrediuntur, ac diu pugnant fortiter. Verum Astyages quinquaginta millia ad montis radicem collocaverat, mandatis additis, ut adscensum reformidantes et tergiversantes interficerent. Igitur necessitate coacti Medi eorumque socil contra Persas ascendunt. Tum proelio commisso Persae ob hostium multitudinem recipiunt se versus cacumen montis, ubi uxores reliquerant, Illae autem, sublata veste, clamare: «Quousque, ignavi, refugietis? Num usque ingrediamini unde editi estis?» Propterea rex Persarum, quando Pasargadas venit, aurum inter mulieres Persicas distribuit, singulisque dat ad rationem viginti drachmarum Atticarum. Etenim Persae pudore affecti lis quae viderant audiverantque, in proelium redeunt et uno omnes impetu irruentes hostem de monte depellunt, nec minus quam sexaginta millia occidunt. Sed ne tum quidem Astyages ab obsidione destitit. Quoere in Exc. De rebus proeclare gestis et De strategematis. Multis interea rebus testis, Cyrus in stentorian ingresses in throno Astyagis considit, ac sceptrum ejus in manum sumit, Persis acclamantibus. Oebares vero cidarim ei imponit, aitque: «Dignior tu Astyage, qui gestes eam, deo hoc tibi dante ob virtutem, atque Persas imperare Medis.» Opes omues Pasargadas deportabant, Oebare huic rei praefecto et procuratores constituente. Ingens vero etiam eorum multitudo erat, quae privatorum tentoria perquirentes Persae lucra faciebant. Nec multo post fama ubique divulgabat fugam Astyagis clademque, utque dii eum imperio exuissent. Quare homines singuli populique ab eo defecerunt. Ac primus Hyrcanorum satrapa Artasyras cum quinquaginta millium exercitu ad Cyrum venit eumque adoravit, et alias copias multo majores, si Cyrus jusserit, fore paratas dixit. Deinde Parthorum, Sacarum, Bactriorum, et ceterorum qui deinceps sunt populorum satrapae venerunt certatim alter alterum studentes antevertere. Postremo Astyages cum paucis relictus, Cyro exercitum contra eum educente et proelio facile victore, captivus ad eum adducitur. ", "commentary": "66. Cod. Escor. fol. 85, 8 r. — 91, 8 r. De iis quae in hoc fragmento leguntur, Photius in Excerptis Ctesiae (fr. 29, 2) nihil nisi haec tradit: Φησὶν οὗν αὐτίκα περὶ τοῦ Ἀστυάγους, ὡς οὐδὲν αὐτοῦ πρὸς γένος ἐχρημάτιζεν. — 1. Προσίῃ] προσῇ cod. — 2. δοῦλον] vel δοῦλος. Δούλου cod. — 3. ἦν] cod. — 4. Τοσατραδάτου] Infra pater Cyri nominatur Ἀτραδάτης. Unde h. l. fortasse scr. Τοῦ Ἀτραδάτου. Apud Herodotum nomen bubulci, apud quem Cyrus educatur, est Μιτραδάτης. — 5. Ἀργόστη] Ἄργοστη codex. Ἀρτόστης Persa memoratur ap Ctesiam p. 55 a; Ἄργήστης ap. Aeschyi. Pers. 300. — 6. αὑτὸν] αὐτὸν cod. Deinde malim: ἐπὶ τῷ — 7. ἐπιμελής] ἐπιμελητής codex. Quod si genulnum est, post vocem Βασίλεια nonnulla exciderint; nam sententiarum junctio inconcinnior. — 8. Ἀγαπᾷ] ἠγαπᾶ cod. — 9. Ἀρτεμβάρης] Nomen hoc etiam in Herodotea de Cyro narratione occurrit I, 114. 115. 116, ubi nobilis est Medi, cujus filium Cyrus puer ludens male tractaverat. — 10. Ἄρτεμβάρης] Dicendum erat Ἀστυάγης. Sed nolui corrigere excerptorem. — 11. Υἱεῖ] sic h. l.; modo erat υἱῷ. Deinde Ἀρτεμβάρεως cod. 12. Σπιτάμᾳ] Ἐπιστάμᾳ codex. Spitamae nupsisse Amytin Astyagis filiam, quam postea ipse Cyrus uxorem duxit, novimus e Ctesia p. 45 b et 46 α. Ceterum hujus filiae mentio tam abrupte introducitur, ut nemo non agnoscat excerptorem. Ad nuptiarum illarum solennitatem Cyrus parentes suos advocasse videtur. In sepp. ἐπὶ πρ. πάσῃ Μ. Bene habent.— 13. ἐπ ̓ αὐτῷ μεγάλῳ ὄντι] Haec mihi suspecta. Nisi excidit participium aliquod, fuisse puto: ἐπ ̓ αὐτῷ μεγαλυνόμενοι.—14. ἦν αἰπολοῦσα] ἦπολοῦσα codex. Oratio indirecta in media enuntiatione transit in directam. De re cf. Herodot. I, 107: Τὴν (Μανδάνην) ἐδόκεε Ἀστυάγης ἐν τῷ ὕπνῳ οὐρῆσαι τοσοῦτον, ὥστε πλῆσαι μὲν τὴν ἑωυτοῦ πόλιν, ἐπικατακλύσαι δὲ καὶ τὴν Ἀσίην πᾶσαν. Ὑπερθέμενος δὲ τῶν μάγων τοῖσι ὀνειροπόλοισι τὸ ἐνύπνιον ἐφοβήθη. Aliter Justinus I, 4: Hic (Astyages) per somnum vidit ex naturalibus filioe, quam unicam habebat, vitem enatam, cujus palmite omnis Asia obumbraretur. — 15. Μεῖζον cod. In antec. Nota v. κρατῆρα pro κριτήν. — 16. Ὀναφέρνην] Infra τὸν ἀφέρνην. Apud Herodot. I, 121 sqq. Cyrus in Persidem ad parentes dimissus, suasore Harpago Persas ad defectionem adducit. — 17. ἐθάρρυνον] ὅ ἐθάρρυνον cod. — 18. Προδείκνυσιν intransitive h. l. usurpatur, nisi scribi malis τύχην δὲ ἡ μοῖρα κἀμοὶ προδείκνυσι. — 19. οἰωνισάμενος] οἰονισαμ. Codex. Malim οἰωνισόμενος. Nota deinde vocem καθυπερτίθεται. Ceterum nexus sententiarum excerptorem redolet. — 20. Οἰβάρας] In sqq. codex plerumque Οἰβάρας, raro Οἰβάρας praebet. Posteriora hujus viri fata novimus ex fragmentis Ctesiae p. 46 et Justino, 1, 7: Initio regni Cyrus Soebaren coeptorum socium, quem juaeta nocturnum visum rgatulo liberaverat, comitemque in omnibus rebus hubuerat, Perisis proeposuit, sororemque suam ei in matrimonium dedit. Idem Justinus comparandus cum Nostris est I, 6: Lectis ille (Cyrus) epistolis (sc. Harpagi ad defectionem exhortantis, uti apud Herodotum I, 123), eadem somnio adgredi jussus est, sed proemonitus, ut quem primum postera die obvium habuisset, socium coeptis assumeret. Igitur antelucano tempore ruri iter ingressus, obvium habuit servum de ergastulo cujusdam Medi, nomine Soebaren. Hujus requisita regione, ut in Persis genitum audivit, demptis compedibus, assumptoque comite regreditur. In universum Justini de regno Medorum ejusque eversione narratio ita comparata est, ut partim ad Herodoteam, partim ad Ctesianam nostram proxime accedat, multa tamen etiam sibi propria habeat. Quare magna suspicio est Trojum Pompejum vestigia legisse Dinonis, cujus quanta apud Romanos auctoritas fuerit e Cornelii Nepotis testimonio (v. Dinon fr. 27, p. 94) colligitur. — 21. Ὀναφέρνην] τὸν ἀφέρνην cod. — 22. Οἰβάραν] Οἱβάραν cod. h. l. et in sqq. — 23. ὁρᾶν] ὁρῶν cod. — 25. δι ̓ ἃπασχ.] διαπάσχουσιν cod. Ante θελήσαντες excidisse videtur ἀποστῆναι. — 26. ὀρεινὴ] θρανὴ cod. — 27. Τοῖς pro τούτοις e fonte ionico. Nisi scrib. Τοῖσδ ̓. 28. ἔνασ.] ἐνασυλώτατος cod. Nota vocem. — 29. ὅστις οὖν ἂν εἴη] ὅστις** νείη codex, relicto quattuor fere literarum spatio. In margine notatum: «fort. Οὐκ ἂν.» — 30. ἔχει] Malim ἔχοι. — 31. οὔτοι] οὔτοι cod. Idem mox ἀναμένειν..—31*. διεκελεύσατο] διεχλευ άσατο codex. —* συνῆσαν? — 32. ὅςπαρασκ.] vel ὁ δὲ π. scripsi pro τεχνήσαντος παρασκ. Quod codex praebet. Deinde fort. Leg. ἄλλα [εἰς τὴν] νύκτα. Mox οἰoχησονται cod. — 33. σκηνῇ] σκῇ cod. — 34. ταφείη] τὰ φείη cod. — 35. ἐν ἀθυμίᾳ] ὲν θυμίᾳ cod. Possis et: ἐν ἐνθ. Ceterum malim: ἐν ἀθ. ὢν Οἰβάρᾳ ἐδήλωσε. — 36. μειδιῶν] μηδιῶν cod. Mox codex: ἐπάνεισι. — 37. ἀνθ ̓ ἑ. Τιριδάτην] ἀφ ̓ ἑ. Τιριδά cod. — 38. ἕωθεν] ἔσωθεν cod. Mox pro ὃς τὸν codex ὡς τὸν. — 39. Ἔζη τὴν] ἐζήτην cod. — 40. ἕνεκα] οὕνεκα cod. — 41. κρίσεως] χρηστύος cod. — 42. γὰρ] περ cod. — 43. Eadem paullo aliter adornata e Dinonis Persicis (fr. 7) narrat Athenaeus XIV, p. 633, C. — 44. Ὕρβαν] Urbs ignota, quantum sciam. Quid vox ἑτέραν, si gennina est, sibi velit, non perspicio. Scribendum puto ἑταίραν, vel ἐχυρὰν quod lat. Expressi. — 45. ἀνδρείαν] ἀνδρεῖον cod. Deinde vox τρισὶ vix recte habet. Num τοῖς? — 46. παραλαβὼν cod. — 47. Πολλῶν κακῶν κτλ.] Male haec procedunt. Durius jungeres πολλῶν κακῶν ὄλεθρον. Fuisse puto παραλαβὼν ἐξ αἰπόλων κακῶν. — 48. ἐμαυτοῦ] ἐμαυτὸν cod. Cum seqq. ἀλλὰ καὶ νῦν οὐ χαιρήσει confer verba Astyagis ap. Herodotum l, 128: Ἀλλ ̓ οὐδ ̓ ὣς ὁ Κῦρός γεχαιρήσει. — 49. Θέλει] θἐλη cod. — 50. Ἐλαύνει δὴ] ἐλ. δὲ cod. — 51. εἰδότες cod. — 52. ἱππέων] sic margo.; in textu**ων. — 53. ὑψηλότα cod. — 54 ἀπολεῖσθε] ἀπολεῖσθαι cod. — 55. Οἶσθας cod. Ceterum haec verba spectant ad ea quae in antecedentibus Astyages dixit, excerptor vero omisit. Locutus rex fuerit eundem in modum quo Darius ad Alexandrum in Pseudocallisth. I, 36. 38. 40 etc., ubi Darius se dicit μέγαν θεὸν, θεῶν σύνθρονον, etc. Cf. etiam fragm. 7, ubi Semiramis παρὰ θεῶν τὰ κράτη ἔχουσα. — 56. ἐπὶ τάδε τὰ] ἔπιτα δὲ τὰ cod. In antec. Codex ποιεῖς pro ἐποίεις. — 57. Ἐᾶν] ἐὰν cod. — 58. στρατειὰν cod. — 59 δὲ] τε cod. — 60. εἰσεληλυθότα cod. — 61. ἣν ἡττηθῶσι] ἤ ἡττηθεῖσι cod. In antec. malis προκεῖσθαι; sed solemnis haec or. directae et indirectae confusio. — 62. μήσος cod. 62*. βασιλέα] βασίλεια codex. In seqq. codex ἐφώρμισε pro ἐφώρμησε. — 63. ἐκείνῳ] ἐκεῖνον cod. — 64. ἀποθανόντων cod. — 65. ᾔει] εἴη cod. Ceterum hiulcam hujus loci orationem, ut passim, excerptorem arguere vix est quod moneam. — 66. ἔνθεν] ἔθεν cod. — 67. ἀστυάγεως cod. Mox est Ἀστυάγου in cod. — 68. ἀγριέλαιοί] ἀγριέλαιος pro vg. ἀγριελαία legitur etiam ap. Theophrast. II. Pl. II, 3.—69. εὑρὼν] εὑρῶν καὶ κυπαρίτου codex. — 70. Προὺφαίνοντο καὶ eodex. — 71. In his iterum cum Ctesianis componere licet Justinum I, 6: Quod ubi audivit contractis undique auxiliis, ipse in Persas proficiscitur: et repetito alacrius certamine, pugnantibus suis, partem exercitus a tergo ponit, et tergiversantes ferro agi in hostes jubet: ac denunciat suis, ni vincerent, non minus fortes etiam post terga inventuros quam a frontibus viros: proinde videant, fugientibus hoec, an illa pugnantibus acies rumpenda sit. Ingens post necessitatem pugnandi animus exercitui et vis accessit. Pulsa itaque cum Persarum acies paullatim cederet, matres et uxores eorum obviam occurrunt: orant, in proelium revertantur. Cunclantibus, sublata veste, obscoena corporis ostendunt, rogantes num in uteros matrum vel uxorum velint refugere? Huc repressi castigatione, in proelium redeunt: et facta impressione, quos fugiebant, fugere compellunt. — 72. μάχοντες cod. — 73. Οἰβάρας] οἰαβάρας codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:66", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:66" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "406", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "67", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι Κῦρος ὁ Περσῶν βασιλεὺς ἦν φιλοσοφίας, εἰ καί τις ἄλλος, ἔμπειρος, ἥντινα παρὰ τοῖς μάγοις ἐπαιδεύθη. Δικαιοσύνην τε καὶ ἀλήθειαν ἐδιδάχθη κατὰ δή τινας πατρίους νόμους καθεστῶτας Περσῶν τοῖς ἀρίστοις· ὃς καὶ μετεπέμψατο Σίβυλλαν ἐξ Ἐφέσου τὴν Ἡροφίλαν καλουμένην χρησμῳδόν.", "translation": " Cyrus Persarum rex fuit inprimis philosophiae peritus, quam apud Magos perdidicerat. Justitia quoque et veritate erat imbutus ex more institutoque optimatum apud Persas. Idem Herophilam Sibyllam, quae oracula edebat, Epheso accersivit. ", "commentary": "67. Cod. Tur. Fol. 156, 27-32 r.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:67", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:67" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "406", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "68", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Ibid.:", "text": "Ὅτι ὁ Κῦρος ᾤκτειρε Κροῖσον τὸν Λυδῶν βασιλέα διὰ τὴν οἰκείαν (1) ἀρετήν. Καὶ οἱ Πέρσαι μεγάλην ἔνησαν πυρὰν Κροίσῳ ὑπό τινα ὑψηλὸν τόπον, ἀφ ̓ οὗ ἔμελλον θεάσασθαι τὰ γινόμενα. Καὶ μετὰ ταῦτα Κῦρος ἐξήλαυνεν ἐκ τῶν βασιλείων, καὶ ἡ δύναμις παρῆν ἅπασα, πολύς τε ὅμιλος καὶ ἀστῶν καὶ ξένων. Ὀλίγον δ ̓ ὕστερον θεράποντες ἦγον Κροῖσον δεσμώτην, καὶ Λυδῶν δὶς ἑπτά (2). Ὡς δὲ ἐθεάσαντο Λυδοὶ, πάντες οἰμωγῇ καὶ στόνῳ ἀνέκλαυσαν, καὶ ἔπληξαν τὰς κεφαλάς. Τοσοῦτος δ ̓ ἐκ τοῦ ὁμίλου κωκυτὸς ἀνδρῶν ὁμοῦ καὶ γυναικῶν μετὰ δακρύων καὶ βοῆς ἐξερράγη, ὁπόσος οὐδὲ ἁλισκομένης τῆς πόλεως. Τότε δή τις ἂν καὶ τὴν Τύχην ᾤκτειρε, καὶ Κροῖσον ἐθαύμασε τῆς πρὸς τῶν ἀρχομένων (3) φιλίας. Ὥσπερ γὰρ πατέρα ἑωρακότες, οἱ μὲν τὰς ἐσθῆτας κατερρήγνυντο, οἱ δὲ τὰς κόμας ἔτιλλον· γυναικῶν δὲ ἡγεῖτο πληθὺς μυρία μετὰ κομμοῦ καὶ ὀλολυγῆς. Αὐτὸς δὲ ἄδακρυς προσῄει καὶ σκυθρωπός. Ὁ δὲ Κῦρος, ταῦθ ̓ ὁρῶν γινόμενα, οὐκ ἐκώλυε, βουλόμενος καὶ τοὺς Πέρσας οἶκτόν τινα λαβεῖν αὐτοῦ. Ὡς δὲ προϊὼν κατ ̓ αὐτὸν γίνεται ὁ Κροῖσος, ἐφθέγξατο μεγάλῃ τῇ φωνῇ, δεόμενος τὸν υἱὸν ἀχθῆναί οἱ, ὃς (4) οὐκέτι ἐπεπήρωτο τὴν φωνὴν, ἐξ ὅτου τὸ πρῶτον ἐφθέγξατο· ἦν δὲ καὶ τἄλλα ἔμφρων. Καὶ ὁ Κῦρος ἄγειν ἐκέλευσε τὸν νεανίσκον. Καὶ μετ ̓ οὐ πολὺ ἤγετο ἑπομένων αὐτῷ πολλῶν ἡλίκων. Θεασάμενος δὲ αὐτὸν ὁ Κροῖσος οὐκέθ ̓ ὁ αὐτὸς ἦν, ἀλλὰ τότε πρῶτον ἐδάκρυσεν. Ὁ δὲ μετὰ κλαυθμοῦ καὶ βοῆς προσπεσὼν πρὸς τὸν Κροῖσον, «Οἴμοι, πάτερ, ἔφη, ἡ σὴ εὐσέβεια (5). Πότε δ ̓ ἡμῖν οἱ θεοὶ βοηθήσουσιν (6);» Ἀποβλέψας δὲ εἰς τοὺς Πέρσας, «Ἄγεθ ̓, ἱκετεύω, κἀμὲ, ἔφη, καὶ συνεμπρήσατε· κἀγὼ γὰρ ὑμῶν πολέμιος εἰμὶ οὐχ ἧττον ἢ ὁ πατήρ.» Καὶ ὁ Κροῖσος, «Οὐκ ὀρθῶς λέγεις, ἔφη, μόνος γὰρ ἐγὼ τὸν πόλεμον ἐξήνεγκα, ὑμῶν δὲ καὶ τῶν ἄλλων Λυδῶν οὐδείς· ἐμὲ χρὴ καὶ τὴν τιμωρίαν ὑποσχεῖν.» Ἐμφυεὶς δὲ τῷ πατρὶ ὁ νεανίσκος οὐκέτ ̓ ἀφίστατο· ἀλλ ̓ ὀδυρόμενος οἴκτου πάντα ἐνέπλησεν (7), ἀφιεὶς (8) καὶ ἑαυτὸν ἄγειν ἐπὶ τὴν πυράν. «Οὐ γὰρ, ἔφη, λελείψομαι τῆς σῆς μοίρας, ὦ πάτερ. Εἰ δὲ νῦν με οὐκ ἐάσουσιν, ἀλλὰ πρσδέχου με (9) ταχύ. Τίς ἔτι μοι τοῦ βίου ἐλπίς; ὃς ἐξ ὅτουπερ ἔφυν, ἀεὶ μὲν σοὶ λυπηρὸς ἦν, ἀεὶ δ ̓ ἐμαυτῷ· εὐτυχοῦντα μὲν τρεπόμενος ὑπ ̓ αἰδοῦς διὰ τὴν τότε μοι προσοῦσαν ἀφωνίαν τε καὶ λώβην· ἐπεὶ δ ̓ ἠρξάμεθα δυστυχεῖν, τότε πρῶτον φωνὴν ἀφῆκα, καί μ ̓ εἰς τοῦτο μόνον ἤρθρωσαν οἱ θεοὶ, ὅπως ἂν ὀδύρωμαι τὰς ἡμετέρας τύχας.» Ὁ δὲ πατὴρ ἔφη, «Μὴ παντάπασιν, ὦ παῖ, σεαυτὸν ἀπογνῷς, νέος ὢν, καὶ πολλοῦ σοι ἔτι ὄντος τοῦ λοιποῦ βίου, ὅπου γε κἀμοὶ λείπεταί τις ἐλπὶς ὅμως, καὶ οὔπω τἀκ θεοῦ ἀπέγνων.» Ἅμα δὲ ταῦτα λέγοντι προσῄεσαν πολλαὶ δή τινες θεράπαιναι, κομίζουσαι ἐσθῆτας πολυτελεῖς καὶ ἄλλον παμπληθῆ κόσμον, ὃν ἔπεμψαν συγκατακαησόμενον αἱ τῶν Λυδῶν γυναῖκες. Ὁ δὲ, τὸν υἱὸν ἀσπασάμενος καὶ τοὺς ἐν κύκλῳ Λυδοὺς, ἐπὶ τὴν πυρὰν ᾔει. Καὶ ὁ παῖς, εἰς τὸν οὐρανὸν τὰς χεῖρας ἀνασχὼν, «Ὦναξ Ἄπολλον καὶ θεοὶ πάντες, εἶπεν, οὕστινας ὁ πατὴρ ἐτίμησεν, ἔλθετε νῦν γε ἡμῖν βοηθοὶ, καὶ μὴ συναπόλλυται (10) Κροίσῳ πᾶσα ἀνθρώπων εὐσέβεια.» Ταῦτα εἰπόντα μόλις ἀπῆγον οἱ φίλοι, βιαζόμενον εἰς τὴν πυρὰν αὑτὸν συνεμβαλεῖν (11). Κροίσου δ ̓ ἐπιβαίνοντος αὐτῇ, ἡ Σίβυλλα ὤφθη ἀπό τινος ὑψηλοῦ χωρίου καταβαίνουσα, ἵνα καὶ αὐτὴ (12) ἴδῃ τὰ γινόμενα. Ταχὺ δὲ θροῦς διῆλθε (13) διὰ τοῦ ὁμίλου, ὅτι ἡ χρησμῳδὸς ἥκει, καὶ ἐν προσδοκίᾳ πάντες ἐγένοντο, εἴ τι πρὸς τὰ παρόντα θειάσειε. Καὶ μετ ̓ οὐ πολὺ ἔντονόν τι φθεγξαμένη βοᾷ· Ὠ μέλεοι, τί σπεύδεθ ̓ ἃ μὴ θέμις; οὐ γὰρ ἐάσει Ζεὺς ὕπατος Φοῖβός τε καὶ ὁ κλυτὸς Ἀμφιάραος· Ἀλλά γ ̓ ἐμῶν ἐπέων πείθεσθ ̓ ἀψευδέσι χρησμοῖς, Μὴ κακὸν οἶτον ὄλοισθε παρὲκ θεοῦ ἀφραίνοντες (14). Κῦρος δ ̓ ἀκούσας ἐκέλευσε τὸν χρησμὸν διεξενεγκεῖν (15) τοῖς Πέρσαις, ὡς ἐξευλαβηθεῖεν ἁμαρτάνειν. Οἱ δὲ δι ̓ ὑποψίας γίνονται, ὡς κατεσκευασμένης, ἵνα σώζοιτο Κροῖσος. Ὁ δ ̓ ἤδη ἐπὶ τῆς πυρᾶς καθῆστο, καὶ σὺν αὐτῷ δὶς ἑπτὰ Λυδῶν· ἐν κύκλῳ δὲ Πέρσαι δᾷδας ἔχοντες ἧπτον. Σιωπῆς δὲ γενομένης, στενάξας μέγα, εἰς τρὶς ἀνακαλεῖται πάλιν (16) Σόλωνα. Καὶ ὁ Κῦρος ἀκούσας ἐδάκρυσεν, ἐννοηθεὶς ὅτι νεμεσητὰ δρᾷ, βιασθεὶς ὑπὸ Περσῶν, βασιλέα οὐδὲν ἐλάττονα αὐτοῦ τὴν τύχην ἐμπιπράς. Συνεκέχυντο δὲ ἤδη καὶ Πέρσαι τὰ μὲν ἐπὶ Κροίσῳ, τὰ δὲ ἐπὶ τῷ σφετέρῳ βασιλεῖ, ὁρῶντες ἀχθόμενον ἐπὶ τούτοις, καὶ ἐκέλευον σώζειν Κροῖσον. Ταχὺ δὲ Κῦρος πέμψας τοὺς ἀμφ ̓ (17) αὑτὸν ἐκέλευσε τὴν πυρὰν σβεννύναι. Ἡ δὲ ᾔθετο, καὶ οὐκέθ ̓ οἷόντ ̓ ἦν ἐξημμένην ἐν κύκλῳ προσιέναι τινά. Φασὶ δὴ Κροῖσον, ἐμβλέψαντα εἰς τὸν οὐρανὸν, εὔξασθαι τῷ Ἀπόλλωνι ἀρῆξαί οἱ, ὁπότε καὶ οἱ ἐχθροὶ σώζειν αὐτὸν ἐθέλοντες οὐ δύναιντο. Χειμὼν δ ̓ ἔτυχε τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐξ ἠοῦς (18), οὐ μὴν ὑετός γε. Κροίσου δ ̓ εὐξαμένου ζοφερὸς ἐξαίφνης ἀὴρ συνέδραμε νεφούμενος πάντοθεν (19), βρονταί τε γίνονται καὶ ἀστραπαὶ συνεχεῖς· τοσοῦτος δὲ κατερράγη ὑετὸς, ὥστε μὴ μόνον τὴν πυρὰν σβεσθῆναι, ἀλλὰ (20) καὶ τοὺς ἀνθρώπους μόλις ἀντέχειν. Κροίσῳ μὲν οὖν ταχὺ στέγασμα πορφυροῦν ὑπερέτεινον· τοῖς δὲ ἀνθρώποις τὰ μὲν ὑπὸ ζόφου καὶ λαίλαπος ταραττομένοις, τὰ δὲ ὑπὸ (21) ἀστραπῶν, [καὶ] καταπατουμένοις ὑπὸ τῶν ἵππων, τραχυνομένων πρὸς τὸν ψόφον τῶν βροντῶν, δείματα δαιμόνια ἐνέπιπτε, καὶ οἵ τε τῆς Σιβύλλης χρησμοὶ τά τε (22) Ζωροάστρου λόγια εἰσῄει. Κροῖσον μὲν οὖν ἐβόων ἔτι γῆν προσεκύνουν, εὐμένειαν παρὰ τοῦ θεοῦ αἰτούμενοι. Φασὶ δέ τινες θαλῆν, προειδόμενον ἔκ τινων σημείων ὄμβρον γενησόμενον, καὶ (23) ἀναμένειν τὴν ὥραν ἐκείνην. Τόν γε μὴν Ζωροάστρην (24), Πέρσαι ἀπ ̓ ἐκείνου διεῖπαν, μήτε νεκροὺς καίειν, μήτ ̓ ἄλλως μιαίνειν πῦρ, καὶ πάλαι τοῦτο καθεστὼς τὸ νόμιμον τότε βεβαιωσάμενοι. Κῦρος δ ̓ εἰς τὰ βασίλεια Κροῖσον ἄγων παρεκάλει τε καὶ ἐφιλοφρονεῖτο, πειθόμενος εἶναι θεοσεβέστατον· ἐκέλευέ τε, εἴ τι βούλεταί οἱ γενέσθαι, μὴ ὀκνεῖν, ἀλλ ̓ αἰτεῖσθαι. Ὁ δὲ εἶπεν· «Ὦ δέσποτα, ἐπεί μέ σοι θεοὶ ἔδοσαν, σύ τε χρηστὰ ἐπαγγέλλεις, αἰτοῦμαί σε δοῦναί μοι πέμψαι Πυθοῖδε (23) τὰς πέδας τάσδε, καὶ τὸν θεὸν ἐρέσθαι, τί παθὼν ἐξηπάτα με τοῖς χρησμοῖς ἐπάρας στρατεύειν ἐπὶ σὲ ὡς περιεσόμενον; ἐξ ὅτου αὐτῷ τάδε ἀκροθίνια πέμπω (δείξας τὰς πέδας)· καὶ τί δήποτε ἀμνημονοῦσι χάριτος οἱ τῶν Ἑλλήνων θεοί.» Κῦρος δὲ γελάσας καὶ τάδε ἔφη δώσειν, καὶ ἄλλων οὐκ ἀτυχήσειν αὐτὸν μειζόνων. Κῦρος δὲ ὀλίγου χρόνου φίλον ἐπεποίητο Κροῖσον, ἐξιών τε ἐκ Σάρδεων ἀπέδωκε παῖδας καὶ γυναῖκας, καὶ σὺν αὑτῷ ἐπήγετο (26). Φασὶ δέ τινες καὶ ἐπιτρέψαι ἂν αὐτῷ τὴν πόλιν, εἰ μὴ ᾤετο νεωτεριεῖν.", "translation": " Cyrus quidem Croesi fortunam, utpote indignam hominis virtute, miserabatur. At Persae Croeso ingentem pyram struxere I convalle supposita editissimo loco, ex quo erant omnia spectaturi. Nec multo post Cyrus ex regia processit cum universo exercitu; aderat etiam maxima turba tum civium, tum peregrinorum. Interjecto dehinc modico tempore, Croesus cum quattuordecim Lydorum proceribus vinctus a satellitibus adducitur. Quem ubi conspexere Lydi, simul omnes ululatum ac gemitum sustulerunt ac capita percusserunt; tantusque ex omni turba virorum simul ac mulierum cum lacrimis et clamore luctus excitatus est, quantus ne urbe quidem capta fuerat. Ac tum certe aliquis et Croesi vicem doluisset et subditorum erga eundem benevolentiam obstupuisset. Prorsus enim ac si patrem conspexissent, alius vestem lacerabat, alius crines vellebat. Matronarum quoque praeibat turba cum planctu atque ululatu. Ipse Croesus, oculis siccis, ore ad severitatem composito incedebat. Quae quum ita fieri cerneret Cyrus, nequaquam vetabat, quippe qui Persas Croesi miseratione tangi maxime vellet. Postquam Croesus usque ad Cyri solium pervenit, contentissima voce petere coepit, ut coram se filius adduceretur. Is, ex quo primum loqui coeperat, expedita erat lingua, ac ceteroqui non mediocri prudentia valebat. Igitur Cyrus juvenem acciri jubet. Qui quum paullo post adfuisset stipatus magno aequalium comitatu, conspicatus filium Croesus jam non is qui antea erat, tuncque primum in fletum solutus est. At juvenis lacrimabundus in patris amplexum ruens, «Heu, mi pater, inquit, quid pietas profuit tua! Ecquando dii auxilium nobis laturi sunt?» Deinde ad Persas conversus, «Meme, ait, abducite, eodemque rogo concremate, quippe haud minus quam pater vestri hostis sum.» Sed Croesus, «Abstine, inquit, his verbis; solus enim egomet bellum intuli, ex vobis ac ceteris Lydis nemo; proinde me capite meo poenam luere par est.» Enimvero adolescens patrem artissime amplexus divelli non poterat, sed flens ac gemens miseratione omnes commovebat, se quoque ipsum duci ad rogum jubens «Neque enim, aiebat, tuo, pater, fato superstes vivam. Quodsi forte hi nunc me arcebunt, at brevi te subsequar. Quae enim spes vitae mihi adhuc superest? qui, ex quo in lucem editus sum, semper tibi ac mihi ipse molestus fui. Ac prosperis quidem rebus tuis ob linguae, quo tune tenebar, vitium tuum aspectum declinabam; postquam vero afflictae esse coeperunt, tum primum vocem edidi, quasi idcirco solum articulatam loquelam dii mihi commodaverint, ut domesticas calamitate deflere loquendo possem.» At Croesus, «Noli, inquit, fili, juvenis quum sis et adhuc longum tibi curriculum supersit vitae, de rebus tuis penitus desperare, quando et mihi nonnihil etiamnum spei reliquum est, neque in deorum numine positam fiduciam prorsus abjeci.» Haec quum diceret, complures ancillae superveniunt, vestes pretiosas et plurima omnis generis ornamenta afferentes, quae Lydorum matronae congerenda in rogum miserant. Itaque Croesus filium ac reliquos circumstantes Lydos deosculatus, in pyram ascendit. Sed juvenis regius, manibus in coelum sublatis, «Rex, ait, Apollo, diique porro omnes, quos pater multum coluit, nunc saltem adesle nobis, nec peribit cum Croeso omnis mortalium pietas.» Haec fatus vix ab amicis abduci potuit, quum sese in rogum una conjicere niteretur. Interim vero, dum Croesus in pyram conscendit, ecce derepente Sibylla e sublimi quodam leco progredi ad spectaculum visa est, et statim diffuso per multitudinem rumore, vatem adesse, cuncti exspectatione arecti erant, num quid super praesenti negotio vaticinaretur. Nec mullto post carmine haec fari coepit: Omiseri, quae tanta nefas insania suadet? Juppiter obstat enim Phoebusque atque Amphiaraus. Verum desinite et nostris parete Ilbentes Consiliis, ne vos superûm gravis ira sequatur. Quae quum audiisset Cyrus, Persis exponi oraculum jussit, quo a scelere deterrerentur. Sed Persae ad hoc comparatam fuisse Sibyllam suspicabantur, ut liberaretur Croesus. Jam ille in pyra cum bis septem Lydis consederat, et circum Persae taedas gestantes pyram incendebant. Silentibus interea cunctis altum suspirans Croesus ter Solonem appellare coepit. Quo Cyrus audito illacrimatus estm quum apud se reputaret, facinus indignum committere se, qui regem nihilo olim inferiorem se ipso coactus a Perisis cremaret. Jam vero etiam Persae conturbari coeperant, quum partim Croesum respicerent, partim regem suum super his dolentem; ac liberari Croesum jubebant. Igitur Cyrus, missis e satellitio suo nonnullis, pyram ut restinguerent, imperavit. Sed quum illa arderet, et undique concepto igne nemini locus adeundi esset, tum Croesus, oculisin coelum sublatis, Apollinis opem precatus esse dicitur, quando hostes ipsi, qui servare se vellent, minime possent. Forte is dies tempestate a primo solis ortu excitata foedus erat, absque imbribus tamen. Tum vero, postquam Croesus Apollinem comprecatus est, repente dispersae nubes conjungi atque obnubitare coelum coecpere; tomitrua etiam strepere et fulgura micare crebra, tantusque subito imbor effusus est, ut non modo pyram restinxerit, verum etiam spectatores paene afflixerit. Ceterum ipsi quidem Croeso brevi purpureum pallium arcendo imbri praetensum est: Persas vero, partim tenebris ac turbine, partim fulgurum crebritate conturbatos, conculcastos praeterea ab equis, quos strepitus tonitruum efferaverat, religio ac metus divum incessit: Sibyllae quoque vaticinia ac Zoroastris oracula in mentem veniebant. Itaque clamitabant, multo, quam antea, contentius, ut Croesus servaretur. Ipsi in terram proni pacem deorum supplices poscebant. Sunt qui dicant, Thaletem, quum ex quibusdam signis imbrem tum futurum praevidisset, monuisse Croesum, bono animo ut esset, eamque horam exspectaret. At Persae exinde sanxerunt juxta praecepta Zoroastris, ne cadavra cremare neque ignem contaminare posthac liceret, quod quum apud eos ex veteri instituo olim obtinuisset, tum magis confirmaverunt. Post haec Cyrus intoductum in regiam Croesum consolari ac benigne alloqui coepit, ratus virum diis carissimum esse, hortatusque est, ut, si quid vellet, poscere ne dubitaret. Tum Croesus, «Quandoquidem, inquit, domin dii me ditioni tuae subjecere, ac tu praecipaum humanitatem mihi ostentas, permitte, quaeso, hasce ut compedes mittam Delphos Apollinem rogaturus, quid caussae fuerit, cur me oraculis suis circumventum hortaretur ad bellum tibi inferendum, tanquam victor rediturus essem, cujus belli has ei primitias milto (compedes, inquam): rogaturus praeterea, num Graecorum dii officii ac gratiae immemoressint.» His auditis, in risum solutus Cyrus, et haec et alia quoque potiora concessurum se spopondit: ac brevi Croesum in amicitiam recepit. Postremo Sardibus digrediens filios uxoresque ei restituit, eumque secum abduxit. Nonnulli etiam aiunt, Cyrum praefecturam Sardium traditurum fuisse Croeso, nisi veritus esset, ne Lydi res novas concitarent. ", "commentary": "68. Cod. Tur. Fol. 156, 1 vso — 168, 9 r. Ad prima verba in margine codicis leguntur haec: Ὅρα τὰ περὶ Κροῖσον τὸν Λυδῶν βασιλέα. Ibidem in summa pagina notata sunt haec: Ὁ γὰρ Κροῖσος ὅτε στρατεύσειν κατὰ Κύρου ἔμελλεν, ἐρωτήσαντι τὸν Ἀπόλλωνα εἰ τοῦ ἐχθροῦ περιέσται, [ὁ θεὸς] εἵπε· «Κροῖσος Ἅλυν διαβὰς μεγάλην ἀρχὴν καταπαύσει.» Τοῦτο ἢν ἄγνωτον, εἴτε τὴν οἰκείαν εἴτε [τὴν] τοῦ ἐχθροῦ. Ὅθεν ἀπατηθεὶς ὁ Κροῖσος, δοκῶν τὴν τοῦ ἀντιδίκου ἀρχὴν καταλύσειν, καταλέλυκε τὴν οἰκείαν ἀρχὴν, ὡς ὅρα κάτωθεν. Ceterum Orellius: «Nicolaus multum discrepat a narratione Herodotea I, 86, omnem inhumanitatis culpam a Cyro in Persas amoliens. Procul dubio et hic Xanthum Lydum ante oculos habuit Nicolaus; nam Ctesias, multa alioquin prodigiosa narrans, de rogo nihil habet, sed refert Croesum in tantum asservatum a Cyro, at quum tonitrum fulminaque irruissent, rursum fuisse solutum, tumque Cyrum vix tandem eum missum fecisse.» — 1. Οἰκείαν] deest haec vox in editt. — 2. δὶς ἑπτὰ Λυδῶν] «Ἡρόδοτος Λυδῶν δὶς ἑπτὰ παῖδάς φησι. Καὶ ἵσως τοιαύτη ἦν καἲ παρὰ τῷ Νικολάῳ ἡ γραφή.» CORAY. « Sed infra iterum habemus: καὶ σὺν αὐτῷ δὶς ἑπτὰ Λυδῶν.» ORELLI. — 3. Τῶν ἀρχομένων] Bremi; πρὸς τοὺς ἀρχομένους codex; παρὰ τῶν ἀρχ conj. Valesius. — 4. οἱ, ὃς] Vales.; οἱ αν codex. — 5. Ἡ σὴ εὐσέβεια] Οὐκ ἔρρωται τὸ χωρίον· ὤφειλε γὰρ κἀνταῦθα, ὡς ὲν τοῖς ἐχομένοις, πειστικῶς εἰπεῖν, Ποῦ ἐστιν ἠ σὴ εὐσέβεια; ἢ Εἰς τί χρήσιμος ἡ σὴ εὐσέβεια; CORAY. Orellius proposuit τῆς σῆς εὐσεβείας. Quo nihil opus est, opinor. Assimilanda nostra aliis nominativis, qui in exlamationibus usurpantur. V. Matthiae Gramm. § 311. — 6. βοηθήσουσιν] Valesius; βοηθήσωσιν cod. — 7. ἐνέπλησεν] ἀνέπλησεν dedit Coray. Inde a verbis ἑαυτὸν ἄγειν incipit folium 157, quod cum fol. 158 in codice transpositum nunc exstat post fol. 164. — 8. ἀφιεὶς voluit Orellius. — 9. με] Coray; μοι cod. — 10. συναπόλλυται] συναπόλοιτο Coray., συναπόληται Orelli. — 11. συμβαλεῖν] sic cod., συμβάλλειν edit. — 12. αὐτὴ] Vales.; καὶ αὐτῇ ἴδῃ τὰ γινομενόμενα (sic) codex. — 13. διῆλθε] sic cod.; ἦλθε editt. — 14. ἀφραίνοντες] val., ἀφρένοντες cod. — 15. διεξενεγκεῖν] διενεγκεῖν editt. — 16. Πάλιν] «Ἴσως ἐγράφετο ἀνακαλεῖται τὸν Σόλωνα, πλὴν εἰ μή τι ἐξερρύη τοῦ χωρίου, πρὸς ὃ συνάπτοιτο τὸ πάλιν. CORAY. Scribendum puto πάλιν καὶ πάλιν, vel, quod item in usu est, πάλιν πάλιν. — 17. ἀμφ ̓] Val.; ἀφ ̓ codex. Mox pro ἐξημμένην Corayus scribi mavull ἐξημμένῃ. — 18. ἐξ ἠοῦς] scrib. ἐξαίσιος opinatur Coray. — 19. νεφούμενος πάντοςθεν] συνέδραμεν ἐνεφούμενος οὐ πάντοθεν, cod. Negationem ejecti Coray. νεφούμενος dedit Valestus. — 20. ἀλλὰ] vocem supplevit Valesius. — 21. ὑπὸ ἀστρ.] ὑπὸ τῶν ἀστρ. editt. Contra cod. auctoritatem. Mox v. καὶ supplevit Coray. — 22. Τά τε] sic cod.; καὶ τὰ editt. — 23. Καὶ] aut exciderunt nonnulla, aut pro καὶ fuit κελεῦσαι, monente Orellio. — 24. τόν γε μὴν Ζωρ.] «Deest hic verbum aliquod, puto αἰδούμενοι aut quid simile, nisi legas τῷ γε μὴν Ζωροάστρῃ ἑπόμενοι.» VALESIUS. «Valesii conjecturam probat Coray. Grotius vertens Zoroastris vero diclum illud ex hoc Persoe celebrare coeperunt, legisse videtur τό γε Ζωροάστρου Π., quomodo et Bremius legendum judicat.» ORELLI, Nihil novandum puto. Verte: Quod Zoroastrem attinet. De hoc genus accusativis absolutis, quos vulgo dicunt, vide quos laudat Mathiae Gr. p. 789 et Schoemannus ad Isaeum p. 331-25. Πυθοῖδε] sic cod.; Πυθῶδε editt. — 26. ἐπήγετο] Coray., ἀπήγετο codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:68", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:68" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "409", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "69", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ἐν ᾧ δὲ οὗτοι περὶ ταῦτα ἦσαν, ὁ Φαυστύλος ἀπάγεται πρὸς Ἀμόλεον (1). Δεδοικὼς γὰρ μὴ οὐ πιστὰ δόξῃ τῷ Νομέτορι λέγειν ὁ Φανυστύλος, ἄνευ σημείων ἐμφανῶν μεγάλου πράγματος μηνυτὴς γενόμενος, τὸ γνώρισμα τῆς ἐκθέσεως τῶν βρεφῶν, τὴν σκάφην ἀναλαβὼν, ὀλίγον (2) ὕστερον ἐδίωκεν εἰς τὴν πόλιν. Διερχόμενον δ ̓ αὐτὸν τὰς πύλας ταραχωδῶς πάνυ, καὶ περὶ πολλοῦ ποιούμενον μηδενὶ ποιῆσαι καταφανὲς τὸ φερόμενον (3), τῶν φυλάκων τις καταμαθὼν (ἦν δὲ πολεμίων ἐφόδου δέος, καὶ τὰς πύλας οἱ μάλιστα πεπιστευμένοι παρὰ τοῦ βασιλέως 'φρούρουν), συλλαμβάνει δὴ (4), καὶ τὸ κρυπτὸν ὅ τι δήποτ ̓ ἦν καταμαθεῖν ἀξιῶν ἀποκαλύπτει βίᾳ τὴν περιβολήν. Ὡς δὲ τὴν σκάφην ἐθεάσατο, καὶ τὸν ἄνθρωπον ἔμαθεν ἀπορούμενον, ἠξίου λέγειν, τίς ἡ ταραχὴ, καὶ τί τὸ βούλημα τοῦ μὴ φανερῶς εἰσφέρειν (5) σκεῦος, οὐδὲν (6) δεύμενον ἀπορρήτου φορᾶς. Ἐν δὲ τούτῳ πλείους τῶν φυλάκων συνέρρεον· καί τις αὐτῶν γνωρίζει τὴν σκάφην, αὐτὸς ἐν ἐκείνῃ τὰ παιδία κομίσας (7) ἐπὶ τὸν ποταμὸν, καὶ φράζει πρὸς τοὺς παρόντας. Οἱ δὲ συλλαβόντες τὸν Φαυστύλον (8) ἄγουσιν ἐπ ̓ αὐτὸν τὸν βασιλέα καὶ διηγοῦνται τὰ γενόμενα. Ἀμόλιος δὲ, ἀπειλῇ βασάνων καταπληξάμενος τὸν ἄνθρωπον, εἰ μὴ λέξει τὰς (9) ἀληθείας ἑκὼν, πρῶτον μὲν, εἰ ζῶσιν οἱ παῖδες, ἤρετο (10)· ὡς δὲ ταῦτ ̓ ἔμαθε, τῆς σωτηρίας αὐτοῖς ὅστις ὁ τρόπος ἐγένετο. Διηγησαμένου δὲ αὐτοῦ πάντα ὡς ἐπράχθη, «Ἄγε δὴ, φησὶν ὁ βασιλεὺς, ἐπειδὴ ταῦτα ἀληθεύσας ἔχεις, φράσον, ὅπου νῦν ἂν (11) εὑρεθεῖεν· οὐ γὰρ ἔτι δίκαιοί εἰσιν ἐν βουκόλοις καὶ ἀδόξῳ βίῳ ζῆν, ἐμοίγε ὄντες συγγενεῖς, ἄλλως τε καὶ θεῶν προνοίᾳ σωζόμενοι.» Φαυστύλος δὲ τῆς ἀλόγου πρᾳότητος ὑποψίᾳ κινηθεὶς, μὴ φρονεῖν αὐτὸν ὅμοια τοῖς λόγοις, ἀποκρίνεται ὧδε· «Οἱ μὲν παῖδές εἰσιν ἐν τοῖς ὄρεσι βουκολοῦντες, ὅσπερ ἐκείνων βίος, ἐγὼ δ ̓ ἐπέμφθην παρ ̓ αὐτῶν τῇ μητρὶ δηλώσων, ἐν αἷς εἰσὶ τύχαις. Ταύτην δὲ παρὰ σοὶ φυλάττεσθαι ἀκούων, δεήσεσθαι τῆς σῆς θυγατρὸς ἔμελλον, ἵνα με πρὸς αὐτὴν ἀγάγοι. Τὴν δὲ σκάφην ἔφερον, ἵν ̓ ἔχω δεικνύναι τεκμήριον ἐμφανὲς ἄμα τοῖς λόγοις. Νῦν οὖν ἐπειδὴ δέδοκταί σοι (12) τοὺς νεανίσκους δεῦρο κομίσαι, χαίρω τε, καὶ πέμψον οὕστινας βούλει σὺν ἐμοί. Δείξω μὲν (13) οὖν τοῖς ἐλθοῦσι τοὺς παῖδας, φράσουσι δ ̓ αὐτοῖς ἐκεῖνοι τὰ παρὰ σοῦ.» Ὁ μὲν δὴ ταῦτ ̓ ἔλεγεν, ἀναβολὴν εὑρέσθαι βουλόμενος τοῖς παισὶ τοῦ θανάτου, καὶ ἅμα αὐτὸς ἀποδράσεσθαι (14) τοὺς ἄγοντας, ἐπειδὰν ἐν τοῖς ὄρεσι γένηται, ἐλπίσας. Ἀμόλιος δὲ τοῖς πιστοτάτοις τῶν φίλων (15) ἐπιστείλας κρύφα, οὓς ἂν ὁ συφορβὸς (16) αὐτοῖς δείξῃ, συλλαβόντας ὡς αὐτὸν ἄγειν, ἀποστέλλει διὰ ταχέων. Ταῦτα δὲ (17) διαπραξάμενος αὐτίκα γνώμην ἐποιεῖτο, καλέσας τὸν ἀδελφὸν ἐν φυλακῇ ἀδέσμῳ ἔχειν, ἕως ἂν εὖ θῆται (18) τὰ παρόντα, καὶ αὐτὸν ὡς ἐπ ̓ ἄλλῳ δή τινι ἐκάλει. Ὁ δὲ ἀποσταλεὶς ἄγγελος, εὐνοίᾳ τε τοῦ κινδυνεύοντος, καὶ ἐλέῳ τῆς τύχης, ἐπιστρέψας κατήγορος γίνεται Νομέτορι τῆς Ἀμολίου γνώμης. Ὁ δὲ, τοῖς παισὶ δηλώσας τὸν κατειληφότα κίνδυνον αὐτοὺς καὶ παρακελευσάμενος ἄνδρας ἀγαθοὺς γενέσθαι, παρῆν ἄγων ὡπλισμένους ἐπὶ τὰ βασίλεια, τῶν τε ἄλλων πελατῶν καὶ ἑταίρων, καὶ θεραπείας πιστῆς χεῖρα οὐκ ὀλίγην. Ἧκον δὲ καὶ οἱ ἐκ τῶν ἀγρῶν συνελθόντες εἰς τὴν πόλιν, ἐκλιπόντες τὴν ἀγορὰν, ἔχοντες ὑπὸ ταῖς περιβολαῖς (19) ξίφη κεκρυμμένα, στῖφος καρτερόν. Βιασάμενοι δὲ τὴν εἴσοδον ἀθρόᾳ ὁρμῇ πάντες, οὐ πολλοῖς ὁπλίταις φρουρουμένην, ἀποσφάττουσιν εὐπετῶς Ἀμόλιον, καὶ μετὰ τοῦτο τὴν ἄκραν καταλαμβάνουσι (20). Ταῦτα μὲν οὖν (21) εἴρηται τοῖς περὶ Φάβιον· ἕτεροι δὲ οὐδὲν τῶν μυθωδεστέρων ἀξιοῦντες ἱστορικῇ γραφῇ προσήκειν, τήν γε ἀπόθεσιν τὴν τῶν βρεφῶν οὐχ, ὡς ἐκελεύσθη (23) τοῖς ὑπηρέταις, γενομένην, ἀπίθανον εἶναί φασι· καὶ τῆς λυκαίνης τὸ τιθασὸν (23), ἣ τοὺς μαστοὺς ἐπεῖχε τοῖς παιδίοις, ὡς δραματικῆς μεστὸν ἀτοπίας διασύρουσιν. Ἀντιδιαλλαττόμενοι δὲ πρὸς ταῦτα λέγουσιν, ὡς ὁ Νομέτωρ, ἐπειδὴ τὴν Ἰλουίαν (24) ἔγνω κύουσαν, ἕτερα παρασκευασάμενος παιδία νεογνὰ, διηλλάξατο τεκούσης αὐτῆς τὰ βρέφη, καὶ τὰ μὲν ὀθνεῖα δέδωκε τοῖς φυλάττουσι τὰς ὠδῖνας ἀποφέρειν (25), εἴτε χρημάτων τὸ πιστὸν τῆς χρείας αὐτῶν (26) πριάμενος, εἴτε διὰ γυναικῶν τὴν ὑπαλλαγὴν ποιησάμενος (27)· καὶ αὐτὰ λαβῶν ὁ Ἀμόλιος ὅτῳ δὴ τρόπῳ ἀναιρεῖ (28), τὰ δὲ ἐκ τῆς Ἰλουίας γενόμενα περὶ παντὸς ποιούμενος ὁ μητροπάτωρ διασώζεσθαι, δίδωσι τῷ Φαυστύλῳ.", "translation": " Interea Faustulus ad Amulium abducitur. Veritus enim ne absque certissimis signis in tantae rei indicio fides sua apud Numitorem laboraret, argumentum facti alveum ipsum, in quo expositi erant pueri, secum sumens mox ad urbem contendit. Eum portas trepide transeuntem, et quod ferebat studiose occultantem, unus custodum quum animadvertisset (erat enim suspicio belli et portae per fidelissimos regi servabantur) comprehendit, et, quiduam tantopere occultaret, scire cupiens, amiculum ei per vim detraxit, conspectoque alveo, postquam hominem turbatum haerere sensit, quae perturbationis causa esset, dicere jubet, quove consilio alveum, quem palam ferre liceat, sollicite absconderet, Interim plures custodes confluere, quorum unus alveum agnoscit, quippe quo ipsemet pueros ad fluvium deportasset, remque iis, qui aderant, indicat. Ita correptus Faunstulus ad regem perducitur. Amulius perterrefactum hominem tormentorum metu, ni veritatem sponte aperiret, primum quidem interrogavit, viverentne pueri; quo comperto, amplius percontatur, quonam modo incolumes evasissent. Edoctusque omnia, prout gesta erant, «Age, inquit, quandequidem vera hactenus ea locutus, dic, ubinam inveniri modo possint; neque enim aequum fuerit, eos inter bubulcos ignobilem vitam agere, quum et mihi genere conjunctissimi sint, et deorum insuper providentia servati.» Ibi Faustulus ex nova et insolita regis mansuetudine suspicatus, aliud regem verbis prae se ferre, aliud in animo habere, in hunc modum respondit: «Juvenes quidem in montibus armenta pascunt, quae illorum vitae ratio est; me vero ad matrem suam miserunt, nuntiatum, quo in statu eorum res sint. Quam quum apud te in custodia detineri audiissem, filiam tuam rogare statueram, me ut ad illam duceret. Alveum vero mecum ideo attuli, ut orationem meam illustri hoc signo confirmare possem. Nunc vero, quando tibi visum est juvenes huc accersere, vehementer laetor. Proinde si quos ex tuis mittere mecum volueris, ego illis juvenes indicabo, quibus mandata tua exponant.» Haec ille eo consilio aiebat, ut caedem juvenum mora ac dilatione averteret; simui sperans, se ex manibus eorum, a quibus duceretur, facile in montibus fuga dilapsurum. Sed Amulius satellitum fidissimos mittit cum occultis mandatis, ut a subulco demonstratos quam primum ad se pertrahant. Quibus ita constitutis, illico accitum fratrem in libera custodia detinere statuit, dones cuncta pro arbitrio suo composuisset. Confestim, nescio quo praetextu, illum evocat. At nuntius, ut qui periclitanti hene vellet, ac vicem illius miseraretur, mutato consilio, Amulii propositum Numitori aperit. Qui mox, praesenti periculo adoiescentibus indicato, jussisque forti animo esse, cum clientum amicorumque et famulorum haud exigua manu armis instructa in regiam contendit. Sed et rusticorum, qui ex agris in urbem convenerant, multitudo valida relicto foro advoiat, gladios sub veste tegens. Itaque omnes uno impetu, oppressis in aditu custodibus, qui panci pro regia excubabant, Amulium facile obtruncant, arcemque occupant. Sic quidem Fabius rem narrat. Alil vero, qui fabulas ab historia longe submovendas existimant, negant verisimile esse, infantes, secus quam jussum sit, a ministris expositos; ad haec mitem lupam ubera praebentem pueris tanquam rem fabularum figmentis simillmam explodunt, institutaque in diversum narratione aiunt: Numitorem, quum Iliam praegnantem deprehendisset, alios recens natos infantes ad id comparatos germanorum loco subjecisse post Iliae partum; hos a parturientis custodibus fuisse asportatos, sive illi fidem venalem habuerint, sive muliebri astu circumventi sint; eosque ab Amulio qualicumque ratione necatos fuisse; natos vero ex Ilia cura ac sollicitudine materni avi, qui eos omni ope servatos vellet, traditos esse Faustulo alendos. ", "commentary": "69. Cod. Tur. Fol. 158, 9 r. — 159, 14 r. «Haec cuncta (sc. fr. 69 et 70) ad verbum transcripta sunt ex Dionysio Halicarnassense (l, 82 sqq. et II, 32 sq.), ex quo quaedam etiam hic emendavimus. Mirum vero est, Nicolaum nostrum adeo securum fuisse, ut ex auctore et quidem aequali integras paginas furatus sit; sed omnino qui historiam universalem scribebat, multos scriptores compitare necesse habuit. Ejus generis sunt, supra ex Ctesia descripta esse ostendimus. Ex Xantho etiam Lydo multa eundem accepisse, docent Stephani reliquiae. Nimirum properabat Nicolaus, ut historiam suam Herodi regi amico et ejus cognitionis studioso detexeret. Porro ex hoc furto satis colligitur, Damascenum posteriorem esse Dionysio Halicarnassense.» VALESIUS. «Corayus Nicolaum a plagii crimine vindicans suspicatur, insigne hoc Dionysii Halicarnassei fragmentum a librariis nescientibus, cujus id auctoris esset, inter Nicolai excerpta fuisse intrusum, quum minime verosimile sit, Nicolaum alias decori obser vantissimum, et historiae scriptorem nihilo deteriorem ipso Dionysio, tantae fuisse impudentiae, ut scriptoris coaetanei opus ad verbum exscriberet pro suo venditans, idque dedicans Herodi, qui facillime potuisset fraudem detegere, usus quippe amicitia Agrippae aliorumque Augusteae familiae principum, quibus historia Dionysii, Romae quippe versati et historicis aeque ac rbetoricis, quos Romae ediderat, libris tum tempris celebratissimi, ignota esse non poterat. Cui viro doctissimo equidem prorsus assentior. ORELLIUS. Atqui haec longe petita. Verum haud dubie vidit Valesius. Ac quidni statuamus Nicolaum in antecedentibus laudasse auctorem suum, atque in congerendis historiis exemplum secutum esse Alexandri Polyhistoris, ipsissima auctorum suorum verba reddere soliti. Fieri quidem potuit, ut in codice folium aliquod suo loco motum ex Dionysii fragmentis in fragmenta Nicolai transmigraverit, idque exemplo codicis Escorialensis comprobari possit; sed ne tale quid nostroloco factum esse statuamus, eo impedimur, quod fragmento 70 suscripta leguntur: τέλος τοῦ ἑβδόμου λόγου Νικολάου. Ζήτει τἀ λείποντα etc.—Ceterum graeca nostra multis Iocis melius habent quam vulgatus Dionysii textus in ediione Reiskiana, ubi horum Excerptorum ne mentio quidem fit. Codex noster in plerisque consentit cum optimo codice Vaticano, quem mrium in modum editores neglexerunt. — 1. Ἀμόλιον] Αἱμύλιον codex h. l., sed ceteris locis Ἀμόλιον, ut in Dion, cod. Vat. Pro Νομέτωρ in Dionys. Editt. Semper Νουμίτωρ. — 2. ὀλίγον] ὀλίγου editt. Dion.; cum nostro facit cod. Vat., ut fere semper. Quod in singulis quibusque monere taedet. — 3. Φερόμενον] λεγόμενον cod. et Dionys.; mutavit Gelenius. — 4 δὴ] τε Dionys. — 5. ἐἰσφέρειν] sic etiam cod. Vatic.; ἐκφέρειν editt. Dion. — 6. οὐδὲν] vox e Dionysio suppleta. — 7. Κομίσας] e Dion.; γνωρίσας codex. — 8. Φαυστύλου] φαιστύλον cod. — 9. Τὰς] Dion.; τῆς codex. Pro λέξει in editt. Dion. λέξη; cod. Vat. Λέξοι. — 10. ἔρετο] cod. Deinde Dionysii editt.: ὡς δὲ τοῦτ ̓ ἔμαθεν, ὅστις αὐτοῖς ὁ τρόπος τῆς σ. Ἐγένετο, διηγησαμένου αὐτοῦ π. ὡς ἐπράχθη, ἄγε δὴ, φησὶν, κτλ. Cum nostro facit cod. Vat. — 11. νῦν ἂν] ἂν νῦν Dion. — 12. ἐπειδὴ δέδοκταί σοι] Dionys.; ἐπεὶ δέδοκται τοὺς ν. Codex. — 13. δείξω μὲν] Dion., δείξομεν cod. Deinde post τοὺς παῖδας in editt. Legitur ἐγὼ, quod cum nostro om. Cod. Vat. — 14. ἀποδράσεσθαι] ἀποδράσαι editt. Dion. — 15.. φίλων] ὁπλοφόρων Dion., quod praestat. — 16. συφορβὸς] Dion. συοφορβὸς cod. — 17. δὲ] supplevi e Dion. — 18. εὐ θῆται] Dion., ὤφθηται cod. — 19. Περιβολαῖς] ἑαυτῶν addunt editt. Dion. In Vaticano quoque cod. vox deest. — 20. καταλαμβάνουσι] καταλαμβάνονται Dion. — 21. μὲν οὖν] haec addidi e Dionysio ubi sic: Ταῦτα μὲν οὖν τοῖς περὶ τὸν Φάβιον (περἰ Φ. Vat.) εἴρηται. — 22. ἐκελεύσθη] ἐκελεύθη editt. Dion — 23. τιθασὸν] cod.; τιθασσὸν. Dion. — 24. Ἰλουίαν] Ἰλίαν Dionys. — 25. Ὀθνεῖα τοῖς φ. τὰς ὢ. Ἔδωκεν ἀποφέρειν editt. Dion. Cum nostro facit Vatic., nisi quod pro ἀποφέρειν male habet ἐπιφέρειν. — 26. Τῆς χρ. αὐτῶν] αὐτῶν τῆς χρ. Dion. — 27. ποιησάμενος] μηχανησάμενος Dion. — 28. Ἀναιρεῖ] Dion., ἀναιρεῖται codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:69", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:69" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "411", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "70", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι τοῦ Ῥωμύλου, πληθυσμοῦ ἕνεκεν ἀνδρῶν, ἁρπαγὴν ποιησαμένου τῶν παρθένων, ὡς διεβοήθη τὰ περὶ τὴν ἁρπαγὴν τῶν παρθένων καὶ τὰ περὶ τοὺς γάμους εἰς τὰς πλησιοχώρους πόλεις, αἱ μὲν αὐτὸ τὸ πραχθὲν πρὸς ὀργὴν (1) ἐλάμβανον, αἱ δὲ ἀφ ̓ ἧς ἐπράχθη διαθέσεως, καὶ εἰς ὃ τέλος (2) ἐχώρησεν, ἀναλογιζόμεναι, μετρίως αὐτὸ ἔφερον. Κατέσκηψε δ ̓ οὖν ἀνὰ χρόνον εἰς πολέμους, τοὺς μὲν ἄλλους εὐπετεῖς, ἕνα δὲ τὸν πρὸς Σαβίνους μέγαν καὶ χαλεπόν. Οἷς ἅπασι τέλος ἐπηκολούθησεν εὐτυχὲς (3), ὥσπερ αὐτῷ τὰ μαντεύματα προεθέσπισε, πρὶν ἐπιχειρῆσαι τῷ ἔργῳ, πόνους μὲν καὶ κινδύνους μεγάλους προσημαίνοντα, τὰς δὲ τελευτὰς αὐτῷ (4) ἔσεσθαι καλάς. Ἦσαν δὲ (5) αἱ πρῶται πόλεις ἄρξασαι τοῦ πολέμου Καινίνη καὶ ἄλλαι (6), πρόφασιν μὲν ποιούμεναι τὴν ἁρπαγὴν τῶν παρθένων, καὶ τὸ [μὴ] (7) λαβεῖν ὑπὲρ αὐτῶν δίκας· ὡς δὲ τἀληθὲς εἶχεν, ἀχθόμεναι (8) τῇ κτίσει τε καὶ αὐξήσει τῆς Ῥώμης, δι ̓ ὀλίγου πολλῇ γενομένῃ, καὶ οὐκ ἀξιοῦσαι περιιδεῖν κοινὸν ἐπὶ τοῖς περιοίκοις ἅπασι κακὸν φυόμενον. Τέως μὲν οὖν πρὸς τὸ Σαβίνων ἔθνος ἀποστέλλουσαι πρέσβεις, ἐκείνους ἠξίουν τὴν ἡγεμονίαν τοῦ πολέμου παραλαβεῖν, ἰσχύν τε μεγίστην ἔχοντας (9) καὶ χρήμασι πλείοσι δυναμένους, ἄρχειν τε ἀξιοῦντας τῶν πλησιοχώρων, καὶ οὐκ ἐλάχιστα περιυβρισμένους (10) τῶν ἄλλων· τῶν γὰρ ἡρπασμένων αἱ πλείους ἦσαν ἐκείνων. Ἐπεὶ δ ̓ (11) οὐδὲν ἐπέραινον, ἀντικαθισταμένων αὐταῖς τῶν παρὰ τοῦ Ῥωμύλου πρεσβειῶν καὶ θεραπευουσῶν λόγοις τε καὶ ἔργοις τὸ ἔθνος, ἀχθόμεναι τῇ τριβῇ τοῦ χρόνου, μελλόντων ἀεὶ τῶν Σαβίνων καὶ ἀναβαλλομένων εἰς χρόνους μακροὺς τὴν περὶ τοῦ πολέμου βουλὴν, αὐταὶ καθ ̓ ἑαυτὰς ἔγνωσαν τοῖς Ῥωμαίοις πολεμεῖν, ἀποχρῆν οἰόμεναι τὴν δύναμιν τὴν οἰκείαν (12), εἰ καθ ̓ ἓν αἱ τρεῖς γένοιντο, μίαν αἱρῆσαι πόλιν οὐ μεγάλην. Ἐβουλεύσαντο μὲν ταῦτα, συνελθεῖν δ ̓ οὐκ ἔφθασαν (13) εἰς ἓν ἅπασαι στραόπεδον, προεξαναστάντων προχειρότερον τῶν ἐκ τῆς Καινίνης (14), οἵπερ καὶ μάλιστα ἐδόκουν τὸν πόλεμον ἐνάγειν. Ἐξεστρατευμένων (15) δὲ τούτων καὶ δῃούντων τὴν ὅμορον, ἐξαγαγὼν τὴν δύναμιν ὁ Ῥωμύλος (16), ἀφυλάκτοις οὖσιν ἔτι τοῖς πολεμίοις ἀπροσδοκήτως ἐπιτίθεται καὶ τοῦ τε χάρακος (17) αὐτῶν ἀρτίως ἱδρυμένου γίνεται κύριος, τοῖς τε φεύγουσιν εἰς τὴν πόλιν ἐκ ποδὸς ἑπόμενος, οὐδέπω τῶν ἔνδον πεπυσμένων τὴν περὶ τοὺς σφετέρους συμφορὰν, τεῖχός τε ἀφύλακτον εὑρὼν καὶ πύλας ἀκλείστους, αἱρεῖ τὴν πόλιν ἐξ ἐφόδου, καὶ τὸν βασιλέα τῶν Καινινιτῶν (18), ὑπαντήσαντα σὺν καρτερᾷ χειρὶ, μαχόμενος (19) αὐτοχειρίᾳ κτείνει, καὶ τὰ ὅπλα ἀφαιρεῖται. Τοῦτον δὲ τὸν τρόπον ἁλούσης τῆς πόλεως, τὰ ὅπλα παραδοῦναι τοὺς ἁλόντας κελεύσας, καὶ παῖδας εἰς ὁμηρείαν οὓς ἐβούλετο λαβὼν, ἐπὶ τοὺς λοιποὺς (20) ἐχώρει. Γενόμενος (21) δὲ καὶ τῆς ἐκείνων δυνάμεως, ἐσκεδασμένης ἔτι κατὰ τὰς προνομὰς, τῇ παρ ̓ ἐλπίδας ἐφόδῳ, καθάπερ καὶ τῆς προτέρας, ἐγκρατὴς, καὶ τὰ αὐτὰ τοὺς ἁλόντας διαθεὶς, ἀπῆγεν ἐπ ̓ οἴκου τὴν δύναμιν, ἄγων σκῦλά τε ἀπὸ τῶν ἀποίκων (22) κατὰ τὴν μάχην, καὶ ἀκροθίνια λαφύρων θεοῖς (23).", "translation": " Postquam Romulus propter virorum multitudinem virgines rapuerat atque de ea re et de nuptiis virginum per finitimas urbes fama divulgata est, alii graviter eo facto commoveri, alii et consilium raptorum et exitum rei reputantes moderatius ferre. Res tandem in bellum multiplex erupit, praegravante inter cetera Sabino. Quorum omnium felix exitus fuit, ut ei, antequam raptum virginum inchoasset, oraculis praedictum fuerat, laboris quidem ac discriminum plurimum, ceterum prosperos eventus fore. Primae omnium bellum ei intulerunt Caenina, aliaeque (Antemna et Crustumerium) praetexentes quidem ultionem virginum raptarum, sed revera aegre ferentes, conditam urbem brevi temporis spatio adeo increvisse, nec connivendum esse ratae, finitimorum dum communi damno surgeret. Itaque principio quidem legationibus ad Sabinos missis petierant, ut ductu auspicioque illorum bellum gereretur; quippe qui viribus atque opibus praepollerent, imperiumque in vicinos ad se pertinere contenderent, nec minus, quam ceteri, injuriam passi essent: certe enim raptarum virginum maxima pars e Sabinis erat. Sed quum nihil proficerent, obsistentibus legatis Romuli, et gentis favorem verbis factisque exambientibus, pertaesi morarum, Sabinis consilium de suscipiendo bello in dies protrahentibus, decreverunt ipsi suis opibus bellum gerere; satis superque sibi virium esse arbitrati, collatis in unum trium civitatum copiis, ad unam haud maximam urbem expugnandam. Sed quo minus lu una omnes castra convenirent, uti decreverant, Caeninensium fecit praepropera eruptio; qui belli inferendi praecipui auctores erant. Hos a sedibus suis excitos ac Romani terminos agri populantes, Romulus repente infestis signis invectus adhuc imparatos aggreditur, et vallo vixdum munito vi potitur, fugientiumque tergo inhaerens, priusquam oppidani de suorum clade rescivissent, incustodita moenia ac portas patentes nactus, urbem primo impetu capit, regem ipsum cum valido juvenum globo occurrentem sua manu obtruncat spoliatque. Caenina hoc modo capta, armis ademptis sumptisque pro arbitrio suo obsidibus in reliquos movit. Sed et horum copias in abigendis praedis adhuc dispersas nec opinantes adortus fudit ac fugavit, eodemque modo usus victoria, exercitum domum reduxit, detracta hostibus spolia ac votivas manubiarum primitias praeferens. ", "commentary": "70. Cod. Tur. Fol. 159, 14 r. — 159, 32 vso. Haec transcripta e Dionysii A. R. II, 32 sq. — 1. Πρὸς ὀργὴν] δε ̓ ὀργῆς editt. Dion. Cum nostro facit Vatican. — 2. Εἰς ὃ τέλος] sic etiam Valic. Vulgo εἰς τέλος, perperam. — 3. εὐτυχὲς] sic et Vat., ἀγαθὸν vgo. — 4. αὐτῷ] Dion. — 5. ἦσαν δὲ αἱ] Dionys.; ἤσαν δὲ καὶ αἱ codex. Mox Dionysius τοῦ πρὸς αὐτὸν πολέμου. Dein pro Καινίνη codex: Κησίνῃ. — 6. καὶ ἄλλαι] καὶ Ἄντεμνα καὶ Κρουστουμερία (sic), Dionys. — 7. μὴ] om. Dion. — 8. ἀχθόμεναι] Haec vox post γενομένῃ legitur ap. Dion. — 9. ἔχοντα.. δυναμένους, ἄρχειν] Dionys.; ἔχουσαι... δυναμέναις, ἀρχὴν cod. — 10. περιυβρ.] περιυβρισμένας cod.; τῶν ἄλλ. Περιυβρισμένους Dion. — 11. ἐπεὶ δ ̓] ἐπειδὴ δ ̓ Dion. — 12. Τὴν δυν. τὴν οἰκ.] τὴν οἰκ. δυν. codex. Deinde pro καθ ̓ ἓν αἱ τρεῖς codex habet: κατ ̓ ἕνα τρεῖς. — 13. ἔφθασαν] ὤφθησαν editt. Dion.; ἔφθησαν cod. Vat. — 14. Καινίνης] κενίνης cod. — 15. ἐνάγειν. ἐξεστρατ.] Dion.; ἐξάγειν. Ἐκστρατευομένων cod. — 16. ὲξαγαγὼν... Ῥωμύλος] e Dionysio suppleta. — 17. Τοῦ τε χάρακος] τούς τε χάρακας cod. — 18. Καινινιτῶν] καινιτῶν cod. — 19. Μαχομενος] μαχόμενον cod. — 20. λοιποὺς] Ἀντεμνιάτας Dionys. — 21. γενόμενος] γενομένης cod. — 22. ἀποίκων] Sic codex et Dionysius. Vox corrupta. Ἀποιχομένων Portus; ἀποθανόντων vel ἁλόντων Stephanus; ἀποκτανθέντων Casaubonus; περιοίκων dedit Corayus ita explicans: τοὺς τῆς Καινίνης κατοίκους καὶ τοὺς συμμάχους αὐτῶν δηλοῖ τοὺς Ῥωμαίων καταπολεμηθέντας. Quod si verum esset, simplicius foret scribere ἐποίκων. Sed ferri neutrum potest. — 23. Λαφύρων θεοῖς] Dion.; θεοῖς λαφύρων codex.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:70", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:70" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "[ΕΚ ΒΙΒΛ. Ζ’]", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "411", "type": "fragment", "sub_type": "addendum", "fragment_number": "", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": "", "text": "", "translation": "Finis libri septimi Historiarum Nicolai Damasceni. Quaere quae desiderantur de rebus Graecorum. ", "commentary": "Τέλος τοῦ ἑβδόμου λόγου τῆς Νικολάου Ἱστορίας. Ζήτει τὰ λείτπονταπερὶ Ἑλληνικῆς ἱστορίας", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_vii:", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛ. ΤΟΥ ΙΗʹ (Ηʹ?)", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "413", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "71", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Constant. Porphyr. De them. I, 3:", "text": "Τὸ δὲ νῦν καλούμενον Θρᾳκήσιον θέμα πάλαι μὲν καὶ κατ ̓ ἀρχὰς Ἀσία μικρὰ ὠνομάζετο... Θρᾳκήσιοι δὲ ἐπεκλήθησαν ἀπὸ τῆς τοιαύτης αἰτίας. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν Ἀλυάττου τοῦ τῶν Λυδῶν βασιλέως, ἀνήρ τις μετὰ τῆς γυναικὸς καὶ τῶν αὑτοῦ τέκνων ἐκ Μυσίας τῆς τῶν Θρᾳκῶν χώρας ὁρμώμενος, ἧς καὶ Ὅμηρος μνημονεύει λέγων οὕτως, Μυσῶν τ ̓ ἀγχεμάχων καὶ ἀγαυῶν Ἱππημολγῶν, διεπέρασεν εἰς τὰ μέρη τῆς Ἀσίας εἰς χώραν τὴν λεγομένην Λυδίαν, καὶ κατῴκησε πλησίον τῆς πόλεως Σάρδεων. Τοῦ οὖν βασιλέως πρὸς τῷ τῆς πόλεως τείχει καθεζομένου, διήρχετο ἡ γυνὴ τοῦ Θρᾳκὸς, ἐπὶ μὲν τῆς κεφαλῆς βαστάζουσα στάμνον, ἐπὶ δὲ τῶν χειρῶν ἠλακάτην καὶ ἄτρακτον, ὄπισθεν δὲ πρὸς τὴν ζώνην ἵππος τις προσεδέδετο. Καὶ ἐπὶ μὲν τῆς κορυφῆς ὅ στάμνος ἦν μεστὸς ὕδατος, ἐν δὲ ταῖς χερσὶν εἰργάζετο νήθουσα ἐκ τῆς ἠλακάτης τὸν ἄτρακτον, ὄπισθεν δὲ πρὸς τὴν ζώνην ἠκολούθει ὅ ἵππος ἀπὸ τῆς πηγῆς πεποτισμένος. Ταύτην ἰδὼν ὁ βασιλεὺς μεγάλως ἐθαύμασε, καὶ ἠρώτησε πόθεν καὶ τίς καὶ τοίας ἐστὶ πόλεως. Ἡ δὲ ἀπεκρίνατο, Μυσὴ μὲν εἶναι τὸ γένος, Θρᾴκης δ ̓ ἔστιν αὕτη τὸ πολίχνιον. Λαβὼν οὖν ὁ βασιλεὺς ἀπὸ τῆς γυναικὸς ἀφορμὴν, πρεσβείαν πρὸς τὸν τῆς Θρᾴκης βασιλέα ποιησάμενος, Κότυν ὀνομαζόμενον, ἐκεῖθεν ἔλαβεν ἄνδρας μετοίκους μετὰ γυναικῶν καὶ τέκνων, ὄχλον ἱκανόν. [Ἐκ τούτου τοῦ γένους ὠνομάσθησαν οἱ τὴν μικρὰν Ἀσίαν οἰκοῦντες Θρᾳκὴσιοι, διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς ἐργοπόνους, ἐργώδεις τε καὶ χειρώνακτας] .... Ταύτην δὲ τὴν ἱστορίαν Νικόλαος ὁ Δαμασκηνὸς γράφει ἐν τῷ ιη' (l. ηʹ) αὐτοῦ βιβλίῳ, ὁ γεγονὼς ὑπογραφεὺς Ἡρώδου τοῦ βασιλέως.", "translation": " Quod nunc Thracesiorum thema appellatur, olim quidem et ab initio Asia minor vocabatur... Thracenses vero hac de causa vocati sunt. Alyatte apud Mysos regnante, vir, quidam cum uxore et liberis egressus ex ea Thracum regione, cui Mysiae nomen est, cujusque Homerus isto versu meminit, Mysorum pugnax genus et celebres Equimulgos, transiit in Asiae partem eam, quae Lydia dicitur, habitavitque non longe Sardibus. Ac forte rege ad muros urbis considente, praeteriit illius Thracis uxor urnam gestans capite, manibus colum et fusum; zonae autem a tergo adjunctus erat equus. Urna, quae capite gestabatur, aquae erat plena, manibus vero fusum de colo devolvebat; equus qui zonae annexus sequebatur, ductus aquatum fuerat. Hanc rex conspectam miratus rogavit, unde veniret, quaenam, cujatis. Respondit, Mysam se, e modico Thraciae oppido. Hinc rex occasione sumpta, ad Thracum regem, cui tum Cotyi nomen erat, legatione missa impetrat inde colonos cum uxoribus ac liberis numero satis magno. [Ex hac natione appellati sunt Asiae minoris incolae Thracesii, quod sint operosi ac laboriosi et opere manuario victum sibi quaeritantes].... Historiam narrat libro octavo Nicolaus Damascenus, qui scriba Herodis regis fuit. ", "commentary": "71. Verbe graeca dedi ex recensione I. Bekkeri (Constant. Porphyr. Vol. III, p. 22 ed. Bonn. 1840). — «Alio modo candem historiam enarrat Herodotus V, 12, mulierem illam sub Dario Hystaspe (non sub Alyatte) cum duobus fratribus, Pigre et Mantye, e Paeonia ad flumen Strymonem sita Sardes venisse, Darium autem, admiratum illius populi sollertiam et assiduitatem, Megabazo praefecto Thraciae per literas mandasse, ut Paeones a sedibus suis ad se transferat, cum liberis pariter et uxoribus. Nicolauam autem sua hausisse e Xantho Lydo suspicatur doctissimus Corayus.» ORELL. in Supplem. p. 58. — Lydorum historiam e Xantho Nicolaus narravit libris IV, VI, VII. Quod nostro loco legitur ἐν ιηʹ, quum procul dubio corruptum sit, mutandum dixeris in: ἐν ζʹ, praesertim quum probabile sit auctores Excerptorum Constantinianorum nonnisi priores libros septem Nicolai ob oculos habuisse. Sed fateor istam mutationem violentiorem esse; contra vero manu lenissima corrigi ἐν ηʹ. Quem librum octavum Porphyrogenitus apud Stephanum Byzantium, quo uti solet, laudatum repererit. Tum vero consentaneum est rem narratam non e Xantho fluxisse, sed ex alio auctore depromptam data occasione a Nicolao fuisse expositam. Nisi fallor, Nicolaus quoque narravit Paeones a Nario in Asiam transductos esse, eaque opportunitate de aliis dixit Thracibus, quos prioribus temporibus Alyattes in Lydiam advocaverit; atque historiunculam quam de Dario Herodotus narrat, ipse ad Alyatten retulit. Quod si est, optime quadrat libri numerus (ἐν ηʹ). Nam quum Cyri historia libro VII legatur, verisimillimum est de primis Darii temporibus in octavo libro fuisse sermonem. Deinde autem quum illa quae de Mysia Thraciae regione memorantur, aperte dicta sint in eam sententiam, ut Mysis Asiae a Mysis Thraciae nomen acceperit (quod eodem versu Homeri probare studet Posidonius apud Strabonem p. 296): vel hinc colligitur non fluxisse haec e Xanthi Lydiacis. Nam Strabi XII, p. 572 ab iis, qui Thracicam originem Mysis Asiae tribuunt, diserte distinguit Xanthum, quippe qui Mysos Lydicae originis populum esse statuerit. Ceterum qui sit iste Alyattes, nescio. De Croesi patre cogitari nolim, quum ad antiquiora tempora res pertinere debeat. Ex nostris vero fragmentis patet nomen Alyattis etiam inter Heraclidas reges viguisse.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_xviii_viii:71", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:71" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛΙΩΝ ΑΔΗΛΩΝ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "414", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "72", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Athenaeus XIII, p. 593, A:", "text": "Μυρρίνην δὲ, τὴν Σαμίαν, ἑταίραν Δημήτριος εἶχεν ὁ βασιλεὺς, ὁ τῆς διαδοχῆς τελευταῖος, καὶ ἔξω τοῦ διαδήματος κοινωνὸν εἶχε τῆς βασιλείας, ὥς φησι Νικόλαος ὁ Δαμασκηνός.", "translation": " Myrrhinam Samiam meretricem Demetrius (Potiorcetes) habuit rex, postremus ex Alexandri successoribus, eamque, si diadema excipias, regni participem habuit, ut ait Nicolaus Damascenus. ", "commentary": "72. De Myrrhina cf. Idomeneus apud Athenaeum XII, p. 590, A.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_incertis:72", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:72" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛΙΩΝ ΑΔΗΛΩΝ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "414", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "73", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Josephus C. Apion. II, c. 7, p. 373 ed. Didot.:", "text": "Quia vero Antiochus (Epiphanes) neque justam fecit templi deproedationem sed egestate pecuniarum ad hoc accessit, quum non esset hostis, et socios insuper nos suos et amicos aggressus est, nec aliquid dignum derisione illic invenit: multi et digni conscriptore super hoc quoque testantur, Polybius Megalopolitanus, Strabo Cappadox, Nicolaus Damascenus, Timagenes et Castor chronographus et Apollodorus: qui omnes dicunt pecuniis indigentem Antionchum transgressum foedera Judoeorum et spoliasse templum auro argentoque plenum.", "translation": "", "commentary": "73. Cf. Diodor. XXXIV, 1 ed. Didot., Castoris fr. 22.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_incertis:73", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:73" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛΙΩΝ ΑΔΗΛΩΝ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "414", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "74", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Josephus A. J. XIII, 3, 4:", "text": "Ὑρκανὸς δὲ τὸν Δαυίδου τάφον ἀνοίξας, ὃς πλούτῳ τοὺς πώποτε βασιλεῖς ὑπερέβαλλε, τρισχίλια μὲν ἀργυρίου τάλαντα ἐξεκόμισεν, ὁρμώμενος δ ̓ ὑπὸ τούτων πρῶτος Ἰουδαίων ξενοτροφεῖν ἤρξατο. Γίνεται δ ̓ αὐτῷ καὶ πρὸς Ἀντίοχον φιλία καὶ συμμαχία· καὶ δεξάμενος αὐτὸν εἰς τὴν πόλιν, ἀφθόνως πάντα τῇ στρατιᾷ καὶ φιλοτίμως παρέσχε. Καὶ ποιουμένῳ τὴν ἐπὶ Πάρθους αὐτῷ στρατείαν συνεξώρμησεν Ὑρκανός. Μάρτυς δὲ τούτων ἡμῖν ἐστι καὶ Νικόλαος ὁ Δαμασκηνὸς, οὕτως ἱστορῶν· «Τρόπαιον δὲ στήσας Ἀντίοχος ἐπὶ τῷ Λύκῳ ποταμῷ, νικήσας Ἰνδάτην τὸν Πάρθων στρατηγὸν, αὐτόθι ἔμεινεν ἡμέρας δύο, δεηθέντος Ὑρκανοῦ τοῦ Ἰουδαίου διά τινα ἑορτὴν πάτριον, ἐν ᾗ τοῖς Ἰουδαίοις οὐκ ἦν νόμιμον ἐξοδεύειν.» Καὶ ταῦτα μὲν οὐ ψεύδεται λέγων.", "translation": " Hyrcanus, aperto sepulcro Davidis, qui divitiis reges omnes anteibat, tria millia talentorum argenti inde extulit, et his opibus fretus Judaeorum primus coepit externum militem alere. Iniit et cum Antiocho (Pio) amicitiam et societatem, eoque in urbem accepto, omnia exercitui abunde et magnifice subministravit. Quumque ille in Parthos expeditionem faceret, eum comitatus est Hyrcanus. De his vero testimonium nobis perhibet Nicolaus Damascenus, ita narrans: «At Antionchus, erecto tropaeo ad Lycum fluvium, quum Indaten Parthorum ducem superasset, illic per biduum substitit, ad preces Hyrcani Judaei, quod forte inciderat patrium quoddam festum, in quo Judaeis non licebat iter facere.» Et haec quidem dicendo non falsus habetur. ", "commentary": "74. Antiochi Sidetae contra Parthos expeditio cadit in an. 129 a C. Vide Clinton. F. H. tom. III, p. 331. Cf. Appian. Syr. c. 68; Justin. XXXVIII, 10; Diodor. XXXIV, 15. 16.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_incertis:74", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:74" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛΙΩΝ ΑΔΗΛΩΝ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "414", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "75", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem ib. XIII, 12, 6:", "text": "Πτολεμαῖος δὲ μετὰ τὴν νίκην προσκαταδραμὼν τὴν χώραν, ὀψίας ἐπιγενομένης ἔν τισι κώμαις τῆς Ἰουδαίας κατέμεινεν· ἃς γυναικῶν εὑρὼν μεστὰς καὶ νηπίων, ἐκέλευσε τοὺς στρατιώτας ἀποσφάττοντας αὐτοὺς καὶ κρεουργοῦντας, ἔπειτα εἰς λέβητας ζέοντας ἐνιέντας τὰ μέλη ἀπάρχεσθαι. Τοῦτο δὲ προσέταξεν, ἵν ̓ οἱ διαφυγόντες ἐκ τῆς μάχης καὶ πρὸς αὐτοὺς ἐλθόντες σαρκοφάγους ὑπολάβωσιν εἶναι τοὺς πολεμίους, καὶ διὰ τοῦτο ἔτι μᾶλλον αὐτοὺς καταπλαγῶσι ταῦτ ̓ ἰδόντας. Λέγει δὲ καὶ Στράβων καὶ Νικόλαος ὅτι τοῦτον αύτοῖς ἐχρήσαντο τὸν τρόπον, καθὼς κἀγὼ προείρηκα.", "translation": " Ptolemaeus (Lathurus) post victoriam (de Alexandro Judaeorum rege deportatam) regionem populatus, vespere mansit in quibusdam Judaeae pagis, quos feminarum et infantum plenos nactus, militibus impera vit, ut eos jugularent et frustatim dissecarent, et quum membratim in ferventia ahena eos conjecissent, libamenta facerent. Hoc autem mandavit, ut qui ex proelio elapsi fuerint et ad ipsos venerint, hostes humana carne vesci arbitrarentur, idque videntes majore etiam terrore percuterentur. Strato quoque et Nicolaus Ptolemaeum eo quem dixi modo contra illos se gessisse referunt. ", "commentary": "75. In antecedentibus Josephus narravit, quomodo Alexander, Hyrcani f., post mortem Aristobuli fratris regnum adeptus, proelio ad Jordanen fluvium cum Ptolemaeo Lathuro commisso, ingentem caldem passus sit. Strabonis opus, quod h. l. et fr. 87 citatur, intellige τὰ Ὑπομνήματα ἱστορικά.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_incertis:75", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:75" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ϞϚʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "415", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "76", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem ib. I, 3, 6:", "text": "Νικόλαος δὲ ὁ Δαμασκηνὸς ἐν τῇ ἐνενηκοστῇ καὶ ἕκτῃ βίβλῳ ἱστορεῖ περὶ αὐτῶν, λέγων οὕτως· «Ἔστιν ὑπὲρ τὴν Μινυάδα μέγα ὄρος κατὰ τὴν Ἀρμενίαν, Βᾶρις λεγόμενον· εἰς ὃ πολλοὺς συμφυγόντας ἐπὶ τοῦ κατακλυσμοῦ λόγος ἔχει περισωθῆναι, καί τινα ἐπὶ λάρνακος ὀχούμενον ἐπὶ τὴν ἀκρώρειαν ὀκεῖλαι, καὶ τὰ λείψανα τῶν ξύλων ἐπὶ πολὺ σωθῆναι. Γένοιτο δ ̓ ἂν οὗτος, ὅντινα καὶ Μωυσῆς ἀνέγραψεν ὁ Ἰουδαίων νομοθέτης.»", "translation": " Niciaus Damascenus libro nonagesimo sexto de his rebus narrat in haec verba: «Est super Minyada in Armenia mons ingens, Baris dictus, in quem multos diluvii tempore confugientes fama est servatos esse, et quendam in area vectum ad summum ejus jugum appulisse, lignorumque reliquias diu conservatas esse. Iste fortasse idem ille est de quo etiam scripsit Moyses Judaeorum legislator.» ", "commentary": "76. Haec Nicolaus narrationi de rebus Mithridatis inseruisse mibi videtur. Similiter Justinus XLII, 2 post memoratum bellum, quod Ortoadisti Armeniorum regi Mithridates intulit, pergit: Sed quoniam in Armeniam transilum facimus, origo ejus paullo altius repetenda est. Condita est ab Armenio Iasonis Thessali comite, etc. (Cf. Müller. Min. p. 281). Quum Justinus alitqne originem Armeniae ab Iasone Minya deducant, simile quid narraverit Nicolaus Μινυάδα regionem Armeniae commemorans. Hanc enim librorum lectionem cum Müllero l. l. et Dindorfio in edit. Nov. Josephi mutare in Μιλυάδα non ausus sum. Sane quidem apud Plinium V, 31 legitur: Attingit Galatia et Pamphylia Cabaliam et Mylias, quoe circa Barin sunt et Cyllanticum et Oroandicum Pisidioe tractum. Verum Baris haec est Pisidiae urbs (de qua v. Ptolem. V, 5, Hierocles p. 673 ibiq. Wessel., Stephan. Byz s. v. Alia ejus nominis urbs Persica ap. Aeschyl. Pers 552), non vero mons Armeniae. Quare, nisi incongrua plane Josephum miscere dicas, in vulgata acquiescendum est. Bochartus (Geogr. Sacra I, c. 3) Minyadis nomen derivare statuit ab Hebraeorum mini vel mimi, quam regionem cum Ararat (I. e. Gordiene) memorat Jeremias I, 27. Ceterum de Gordiaeis montibus, in quos arca appulerit, v. Berosi fr. 7. De Bari monte ejusque nominis origine opiniones virorum doctorum vide in Steph. Thes. v. Βᾶρις p. 431.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_xcvi:76", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:76" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΓʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "415", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "77", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Athenaeus X, p. 415, E:", "text": "Νικόλαος δ ̓ ὁ Περιπατητικὸς ἐν τῇ τρίτῃ πρὸς ταῖς ἑκατὸν τῶν Ἱστοριῶν, Μιθριδάτην φησὶ, τὸν Ποντικὸν Βασιλέα, προθέντ ̓ ἀγῶνα πολυφαγίας καὶ πολυποσίας (ἦν δὲ τὸ ἆθλον τάλαντον ἀργυρίου), ἀμφότερα νικῆσαι. Τοῦ μέντοι ἄθλου ἐκστῆναι τῷ μετ ̓ αὐτὸν κριθέντι Καλαμόδρυϊ τῷ Κυζικηνῷ ἀθλητῇ.", "translation": " Narrat Nicolaus Peripateticus centesimo tertio Historiarum libro, Mithridatem Ponti regem, quum proposuisset edendi bibendique certamen, cujus praemium erat argenti talentum, in utroque certamine victoriam reportasse: at praemio tamen cessisse ei qui post ipsum secundas tulisse putatus est, Calamodryi Cyziceno athletae. ", "commentary": "77. Hoc fragmentum fugit priores Nicolai editores. Cf. Aelian. V. H. I, 27, qui inter ἀδδηφάγους recenset Μιθριδάτην τὸν Ποντικὸν καὶ Καλαμόδρυν τὸν Κυζικηνόν.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_ciii:77", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:77" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΓʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "415", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "78", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem VI, p. 252, F:", "text": "Μιθριδάτου δ ̓ ἀναγράφει κόλακα Σωσίπατρον, ἄνθρωπον γόητα, Νικόλαος ὁ Περιπατητικός.", "translation": " Mithridatis adulatorem fuisse Sosipatrum, hominem ridiculum, scribit Nicolaus Peripateicus. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_ciii:78", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:78" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΓʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "415", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "79", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem VI, p. 266, E:", "text": "Νικόλαος δ ̓ ὁ Περιπατητιτικὸς, καὶ Ποσειδώνιος ὁ Στωικὸς, ἐν ταῖς Ἱστορίαις, ἑκάτερος τοὺς Χίους Φησὶν, ἐξανδραποδισθέντας ὑπὸ Μιθριδάτου τοῦ Καππάδοκος, παραδοθῆναι τοῖς ἰδίοις δούλοις δεδεμένους, ἵν ̓ εἰς τὴν Κόλχων γῆν κατοικισθῶσιν.", "translation": " Nicolaus Peripateticus et Posidonius Stoicus in suis uterque Historiis narrant, Chios in servitutem redactos a Mithridate Cappadoce traditos esse propriis servis vinctos, ut in regionem Colchorum transportarentur. ", "commentary": "79. Acciderunt haec an. 86 a. C., postquam Archelaus, dux Mithridatis, ad Chaeroneam caldem acceperat. Plura v. ap. Appian. Mithr. c. 47, p. 231 ed. Didot. Ipse Nicoiaus sua ex Posidonio hauserit.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_ciii:79", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:79" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΔʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "416", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "80", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Athen. VIII, p. 332, F:", "text": "Νικόλαος δ ̓ ὁ Δαμασκηνὸς ἐν τῇ τετάρτῃ πρὸς ταῖς ἑκατὸν τῶν Ἱστοριῶν· «Περὶ Ἀπάμειαν, φησὶ, τὴν Φρυγιακὴν κατὰ τὰ Μιθριδατικὰ, σεισμῶν γενομένων, ἀνεφάνησαν περὶ τὴν χώραν αὐτῶν λίμναι τε αἱ πρότερον οὐκ οὖσαι καὶ ποταμοὶ καὶ ἄλλαι πηγαὶ ὑπὸ τῆς κινήσεως ἀνοιχθεῖσαι· πολλαὶ δὲ καὶ ἠφανίσθησαν. Τοσοῦτόν τε ἄλλο ἀνέβλυσεν αὐτῶν ἐν τῆ γῆ πικρόν τε καὶ γλαυκὸν ὕδωρ, πλεῖστον ὅσον ἀπεχούσης τῶν τόπων τῆς θαλάσσης, ὥστε ὀστρέων πλησθῆναι τὸν πλησίον τόπον ἅπαντα καὶ ἰχθύων τῶν τε ἄλλων, ὅσα τρέφει ἡ θάλασσα.»", "translation": " Nicolaus Damascenus libro quarto ac centesimo Historiarum tradit, circa Apameam Phrygiae temporibus Mithridatici belli post terrae motum in ea regione lacus erupisse, ubi nulli antea fuerant, itemque amnes ac fontes terrae concussu reclusos, multos contra, qui prius exstabant, evanuisse; tantam porro aquae amarae copiam scaturivisse eodem in agro, qui a mari plurimum aberat, ut vicina loca ostreis ac ceteris id genus piscibus, quos mare alere solet, opplerentur. ", "commentary": "80. Haec quoque fluxerint e Posidonio, quem multum fuisse constat de terrae motibus, quae partim sua ipsius aetate acciderunt. V. Strabo VI, p. 276; I, p. 58 (Posidon. fr. 68, 6 et fr. 76). Justin. XL, I: Sed sicut ab hostibus tuta Syria fuit, ita tarroe motu vastata est, quo centum septuaginta millia hominum, et multoe urbes perierunt. Quod prodigium mutationem rerum portendere haruspices responderunt. Pertinent haec ad tempora quibus penes Tigranem Syriae imperium erat (83-69).", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_civ:80", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:80" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΖʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "416", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "81", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem V, p. 261, C:", "text": "Νικόλαος δ ̓ ἐν τῇ ἑβδόμῃ καὶ ἑκατοστῇ τῶν Ἱστοριῶν Σύλλαν φησὶ, τὸν Ῥωμαίων στρατηγὸν, οὕτω χαίρειν μίμοις καὶ γελωτοποιοῖς, φιλόγελων γενόμενον, ὡς καὶ πολλὰ γῆς μέτρα αὐτοῖς χαρίζεσθαι τῆς δημοσίας. Ἐμφανίζουσι δ ̓ αὐτοῦ τὸ περὶ ταῦτα ἱλαρὸν αἱ ὑπ ̓ αὐτοῦ γραφεῖσαι σατυρικαὶ κωμῳδίαι τῇ πατρίῳ φωνῇ.", "translation": " Nicolaus libro septimo ac centesimo Historiarum refert, Sullam Romanum imperatorem adeo delectatum fuisse mimis et scurris, quum ridiculis ac jocis summopere esset deditus, ut agri publici multa ejusmodi hominibus jugera largitus sit. Ac quantopere iis rebus delectatus sit, ostendunt comoediae satyricae patria ab eo lingua conscriptae. ", "commentary": "81. Cf. Plutarch. Sulla c. 36: Συνῆν μίμοις γυναιξὶ καὶ κιθαρισταῖς καὶ θυμελικοῖς ἀνθρώποις ἐπὶ στιβάδων ἀφ ̓ ἡμέρας συμπίνων.. ὅθεν καὶ τὴν νόσον ... πολὺν χρόνον ἠγνόει κτλ. Nicolaus quoque de postremis Sullae temporibus loquens haec attulisse debet. Moritur Sulla an. 78.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cvii:81", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:81" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΗʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "416", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "82", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem XV, p. 682, A:", "text": "Νικόλαος δ ̓ ὁ Δαμασκηνὸς ἐν τῇ ὀγδόῃ τῶν Ἱστοριῶν πρὸς ταῖς ἑκατὸν περὶ τὰς Ἄλπεις λίμνην τινά φησιν εἶναι πολλῶν σταδίων οὖσαν, ἧς περὶ τὸν κύκλον πεφυκέναι δι ̓ ἔτους ἄνθη ἥδιστα καὶ εὐχρούστατα, ὅμοια ταῖς καλουμέναις κάλχαις.", "translation": " Nicolaus Damascenus Historiarum libro centesimo octavo circa Alpes lacum esse scribit in multa stadia patentem, in cujus ambitu nascantur quotannis flores odoris suavissimi, pulcherrimique coloris, similes eorum quos κάλχας (calthas latine) vocant. ", "commentary": "82. Cf. Stephan. Thes. Gr. v. κάλχη.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cviii:82", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:82" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΙʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "416", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "83", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem XII, p. 543, A:", "text": "Νικόλαος δ ̓ ὁ Περιπατητικὸς ἐν τῇ δεκάτῃ καὶ ἑκατοστῇ τῶν Ἱστοριῶν Λεύκολλόν φησιν, ἀφικόμενον εἰς Ῥώμην, καὶ θριαμβεύσαντα, λόγον τε ἀποδόντα τοῦ πρὸς Μιθριδάτην πολέμου, ἐξοκεῖλαι εἰς πολυτελῆ δίαιταν ἐκ τῆς παλαιᾶς σωφροσύνης, τρυφῆς τε πρῶτον εἰς ἅπαν Ῥωμαίοις ἡγεμόνα γενέσθαι, καρπωσάμενον δυοῖν βασιλέοιν πλοῦτον, Μιθριδάτου καὶ Τιγράνου.", "translation": " Nicolaus Peripateticus libro Historiarum decimo supra centesimum tradit Lucullum, quum Romam reversus, su- peratis Mithridate et Tigrane regibus, triumphasset, et rationem eorum, quae gesserat, reddidisset, a pristina frugalitate ad sumptuosum ac delicatum victum descivisse, primumque omnium romanis ad luxum signa sustulisse, quum duorum regum, Mithridatis ac Tigranis, opibus esset potitus. ", "commentary": "83. Cf. Plutarchus in Lucull. c. 37.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cx:83", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:83" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΙʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "417", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "84", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem IV, p. 153, F:", "text": "Νικόλαος δ ̓ ὁ Δαμασκηνὸς, εἷς τῶν ἀπὸ τοῦ περιπάτου φιλοσόφων, ἐν τῇ δεκάτῃ πρὸς ταῖς ἑκατὸν τῶν Ἱστοριῶν, Ῥωμαίους ἱστορεῖ παρὰ τὸ δεῖπνον συμβάλλειν μονομαχίας, γράφων οὕτως· «Τὰς τῶν μονομάχων θέας οὐ μόνον ἐν πανηγύρεσι καὶ θεάτροις ἐποιοῦντο Ῥωμαῖοι, παρὰ Τυρρηνῶν παραλαβόντες τὸ ἔθος, ἀλλὰ κἀν ταῖς ἑστιάσεσιν. Ἐκάλουν γοῦν τινες πολλάκις ἐπὶ δεῖπνον τοὺς φίλους ἐπί τε ἄλλοις, καὶ ὅπως ἂν δύο ἢ τρία ζεύγη ἴδοιεν μονομάχων, ὅτε καὶ κορεσθέντες δείπνου καὶ μέθης εἰσεκάλουν τοὺς μονομάχους, καὶ ὁ μὲν ἅμα ἐσφάττετο, αὐτοὶ δ ̓ ἐκρότουν ἐπὶ τούτῳ ἡδόμενοι. Ἤδη δέ τις κἀν ταῖς διαθήκαις γέγραφε γυναῖκας εὐπρεπεστάτας μονομαχῆσαι, ἃς ἐκέκτητο· ἕτερος δὲ παῖδας ἀνήβους ἐρωμένους ἑαυτοῦ. Ἀλλὰ γὰρ οὐκ ἠνέσχετο ὁ δῆμος τὴν παρανομίαν ταύτην, ἀλλ ̓ ἄκυρον τὴν διαθήκην ἐποίησεν.»", "translation": " Nicolaus Damascenus Peripateticae sectae philosophus libro Historiarum decimo supra centesimum Romanos scribit inter coenandum gladiatorum paria committere solitos, his verbis: «Gladiatorum autem spectacula non solum in publicis conventibus et amphitheatris edunt Romani, invecto ab Etruscis more, sed etiam inter epulas. Itaque amicos ad coenam invitant interdum, tum ut alia, tum ut duo triave gladiatorum paria dimicantia iis exhibeant. Igitur postquam vino ac dapibus sese ingurgitarunt, introduci jubent gladiatores; quorum ubi quis jugulatur, universi convivae plaudunt eo spectaculo exhilarati. Quidam etiam testamento jussit mulieres formosas, quas emerat, ferro inter se dimicare: alius item pueros impuberes, quos in deliciis habuerat. Sed populus eam atrocitatem detestatus testamentum eorum irritum esse jussit.» ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cx:84", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:84" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΙʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "417", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "85", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Josephus A. J. XIV, 1, 3:", "text": "Φίλος δέ τις Ὑρκανοῦ Ἰδουμαῖος, Ἀντίπατρος λεγόμενος, πολλῶν μὲν εὐπορῶν χρημάτων, δραστήριος δὲ τὴν φύσιν ὢν καὶ στασιαστὴς, ἀλλοτρίως εἶχε πρὸς τὸν Ἀριστόβουλον καὶ διαφόρως, διὰ τὴν πρὸς Ὑρκανὸν εὔνοιαν. Νικόλαος μέντοι φησὶν ὁ Δαμασκηνὸς τοῦτον εἶναι γένος ἐκ τῶν πρώτων Ἰουδαίων τῶν ἐκ Βαβυλῶνος εἰς τὴν Ἰουδαίαν ἀφικομένων. Ταῦτα δὲ λέγει χαριζόμενος Ἡρώδῃ τῷ παιδὶ αὐτοῦ, βασιλεῖ τῶν Ἰουδαίων ἐκ τύχης τινὸς γενομένῳ· περὶ οὗ κατὰ καιρὸν δηλώσομεν.", "translation": " Erat Hyrcano amicus quidam Idumaeus, nomine Antipater, homo quidem multa abundans pecunia, natura vero gnavus et seditiosus, qui alieno ab Aristobulo erat animo et ab eo dissidebat ex sua in Hyrcanum benevolentia. Nicolaus quidem Damascenus hujus genus a primoribus Judaeorum, qui in Judaeam venerunt Babylone, deducit. Verum hoc dicit in gratiam Herodis ejus filii, quem fors quaedam ad Judaeorum regnum evexit: de quo suo tempore dicemus. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cx:85", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:85" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΙʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "417", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "86", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem ibid. XIV, 4, 3, p. 530 (de Pompeio loquitur Hierosolyma obsidente):", "text": "Μάθοι δ ̓ ἄν τις ἐντεῦθεν τὴν ὑπερβολὴν ἧς ἔχομεν περὶ τὸν θεὸν εὐσεβείας καὶ τὴν φυλακὴν τῶν νόμων, μηδὲν ὑπὸ τῆς πολιορκίας διὰ φόβον ἐμποδιζομένων πρὸς τὰς ἱερουργίας, ἀλλὰ δὶς τῆς ἡμέρας, πρωί τε καὶ περὶ ἐνάτην ὥραν, ἱερουργούντων ἐπὶ τοῦ βωμοῦ, καὶ μηδ ̓ εἴ τι περὶ τὰς προσβολὰς δύσκολον εἴη, τὰς θυσίας παριέντων. Καὶ γὰρ ἁλούσης τῆς πόλεως περὶ τρίτον μῆνα τῇ τῆς νηστείας ἡμέρᾳ, κατὰ τὴν ἐνάτην καὶ ἑβδομηκοστὴν καὶ ἑκατοστὴν Ὀλυμπιάδα, Ὑπατευόντων Γαίου Ἀντωνίου καὶ Μάρκου Τυλλίου Κικέρωνος, οἱ πολέμιοι μὲν εἰσπεσόντες ἔσφαττον τοὺς ἐν τῷ ἱερῷ, οἱ δὲ πρὸς ταῖς θυσίαις οὐδὲν ἧττον ἱερουργοῦντες διετέλουν, οὔτε ὑπὸ τοῦ φόβου τοῦ περὶ τῆς ψυχῆς οὔτε ὑπὸ τοῦ πλήθους τῶν ἤδη φονευομένων ἀναγκασθέντες ἀποδρᾶναι, πᾶν δ ̓ ὅ τι δέοι παθεῖν τοῦτο παρ ̓ αὐτοῖς ὑπομεῖναι τοῖς βωμοῖς κρεῖττον εἶναι νομίζοντες ἢ παρελθεῖν τι τῶν νομίμων. Ὅτι δὲ οὐ λόγος ταῦτα μόνον ἐστὶν ἐγκώμιον ψευδοῦς εὐσεβείας ἐμφανίζων, ἀλλ ̓ ἀλήθεια, μαρτυροῦσι πάντες οἱ τὰς κατὰ Πομπήϊον πράξεις ἀναγράψαντες, ἐν οἷς καὶ Στράβων καὶ Νικόλαος καὶ πρὸς τούτοις Τίτος Λίβιος, ὁ τῆς Ῥωμαϊκῆς ἱστορίας συγγραφεύς.", "translation": " Licet hinc discere quam immenso pietatis studio deum colamus et quam observantes legum simus, quod sacerdotes ex obsidione nihii prae metu impediti fuerint quominus sacra peragerent, sed bls quotidie, mane et hora nona, rem divinam ad aram fecerint, neque, si quid in oppugnatione difficile inciderit, sacrificia omiserint. Etenim capta urbe, tertio mense, die jejunii, Olympiade centesima septuagesima nona, Caio Antonio et Marco Tullio Cicerone consulibus, quum vi ingressi hostes eos qui erant in fano jugularent, tamen qui sacra procurabant nihilo secius rem divinam facere perseverabant, neque metu vitae amittendae neque jam caesorum multitudine in fugam compulsi, quicquid pati necesse erat, illud ad aras ipsas sustinere melius putantes quam ut aliquid legibus patriis praescriptum omitterent. Quod autem ista non sint fabula, unice ad falsae pietatis laudem ostendendam adhibita, sed veritas, testimonio sunt qui res a Pompeio gestas memoriae prodiderunt, et inter eos Strabo et Nicolaus nec non Titus Livius, historiae Romanae scriptor. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cx:86", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:86" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΙʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "418", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "87", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Joseph. A. J. XIV, 6, 4, p. 534:", "text": "Περὶ δὲ τῆς Πομπηίου καὶ Γαβινίου στρατείας ἐπὶ Ἰουδαίους γράφει Νικόλαος ὁ Δαμασκηνὸς καὶ Στράβων ὁ Καππάδοξ, οὐδὲν ἕτερος ἑτέρου καινότερον λέγων.", "translation": " De his autem Pompeii et Gahinil contra judaeos expeditionibus scribit Nicolaus Damascenus et Strabo Cappadox, quorum alter nihil ab altero alienum refert. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cx:87", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:87" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΙΔʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "418", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "88", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Athenaeus VI, p. 252, D:", "text": "Λικινίου δὲ Κράσσου, τοῦ ἐπὶ Πάρθους στρατεύσαντος, κόλακά φησι γενέσθαι Νικόλαος ἐν τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ πρὸς ταῖς ἑκατὸν Ἀνδρόμαχον τὸν Καρρηνὸν, ᾧ τὸν Κράσσον πάντα ἀνακοινούμενον προδοθῆναι Πάρθοις ὑπ ̓ αὐτοῦ, καὶ ἀπολέσθαι. Οὐκ ἀτιμώρητος δ ̓ ὑπὸ τοῦ δαιμονίου παρείθη ὁ Ἀνδρόμαχος. Μισθὸν γὰρ λαβὼν τῆς πράξεως τὸ τυραννεῖν Καρρῶν τῆς πατρίδος, διὰ τὴν ὠμότητα καὶ βίαν ὑπὸ τῶν Καρρηνῶν πανοικίᾳ ἐνεπρήσθη.", "translation": " Licinii Crassi, ejus qui bellum intulit Parthis, adulatorem fuisse tradit Nicolaus libro centesimo decimo quarto Andromachum quendam Carrenum, ab eoque Crassum, qui omnia consilia cum illo communicabat, proditum Parthis ac perditum fuisse; quod quidem scelus haudquaquam inultum dii reliquerunt. Nam quum in praemium ac mercedem sceleris sui tyrannidem Carrarum, quae ejus patria erat, accepisset Andromachus, ob crudelitatem ac violentiam a Carrenis cum omni familia crematus est. ", "commentary": "88. Fusius rem exponit Plutarchus in Crasso c. 20. Moritur Crassus an. 53. Quae fr. 89 e libro 116 afferuntur, spectant ad annum 56. Quare suspicio nascitur altero loco libri numerum corruptum esse.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cxiv:88", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:88" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΙϚʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "418", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "89", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem VI, p. 249, A:", "text": "Νικόλαος δ ̓ ὁ Δαμασκηνὸς (εἷς δ ̓ ἦν τῶν ἐκ τοῦ περιπάτου) ἐν τῇ πολυβίβλῳ Ἱστορίᾳ (ἑκατὸν γὰρ καὶ τεσσαράκοντά εἰσι πρὸς ταῖς τέσσαρσι), τῇ ἑκκαιδεκάτῃ καὶ ἑκατοστῇ φησιν, Ἀδιάτομον, τὸν τῶν Σωτιατῶν βασιλέα (ἔθνος δὲ τοῦτο Κελτικὸν), ἑξακοσίους ἔχειν λογάδας περὶ αὑτὸν, οὓς καλεῖσθαι ὑπὸ Γαλατῶν τῇ πατρίῳ γλώττῃ σιλοδούρους· τοῦτο δ ̓ ἐστὶν Ἑλληνιστὶ εὐχωλιμαῖοι. Τούτους δ ̓ οἱ βασιλεῖς ἔχουσι συζῶντας καὶ συναποθνήσκοντας, ταύτην ἐκείνων εὐχὴν ποιουμένων· ἀνθ ̓ ἧς συνδυναστεύουσί τε αὐτῷ, τὴν αὐτὴν ἐσθῆτα καὶ δίαιταν ἔχοντες, καὶ συναποθνήσκουσι κατὰ πᾶσαν ἀνάγκην, εἴτ ̓ ἐν τόσῳ τελευτήσειε βασιλεὺς, εἴτε πολέμῳ, εἴτ ̓ ἄλλως πως. Καὶ οὐδεὶς εἰπεῖν ἔχει τινὰ ἀποδειλιάσαντα τούτων τὸν θάνατον, ὅταν ἥκῃ βασιλεῖ, ἢ διεκδύντα.", "translation": " Nicolaus Damascenus Peripateticus in immenso Historiarum opere (sunt enim quattuor et quadraginta supra centum libri) libro centesimo decimo sexto narrat: Adiatomum regem Sotiatum (gens est Gallica) sexcentos circa se habuisse lectos homines, quos Galli Soldurios lingua patria vocant: ea vox Graecis devotos significat. Hi cum rege una et vitam agunt et moriuntur, quum eo semet ipsi voto obligaverint; in cujus gratiam ipsi quodammodo participes sunt regeni, eodemque quum rege victu ac corporis cultu utuntur. Ceterum quum rex sive morbo sive in praelio sive alia qua causa interiit, simul ipsis moriendi necessitas incumbit; neque adhuc hominum memoria repertus est quisquam, qui mortuo rege mori recusaverit. ", "commentary": "89. Petitum fragmentum ex narratione de P. Crassi in Aquitanos expeditione, Gallici belli anno tertio (56 a. C. v. Caesar. B. G. III, 20 sqq. Dio Cass. XXXIX, 46. Florus III, 10, 7. Orosius VI, 8). Crassus oppidum Sotiatum oppugnavit. Oppidani tandem petunt ut se in deditionem Crassus recipiat. «Qua re impetrata arma tradere jussi faciunt. Atque in ea re omnium nostrorum intentis animis, alia ex parte oppidi Adcantuannus, qui summam imperii tenebat, cum sexcentis devotis, quos illi Soldurios appellant (quorum hoec est conditio, uti omnibus in vita commodis una cum his fruantur, quorum se amicitioe dediderint; si quid iis per vim accidat, aut cundem casum una ferant, aut sibi mortem consciscant: neque adhuc hominum memoria repertus est quisquam, qui, eo interfecto cujus se amicitioe devovisset, mortem recusaret), cum iis adcantuannus, eruptionem facere conatus, clamore ab ea parte munitionis sublato, quum ad arma milites concurrissent, vehementer que ibi pugnatum esset, repulsus in oppidum, tamen uti eadem deditionis conditione uteretur, a Crasso impetravit.» Haec Caesar III, 22. E Caesare, ut videtur, Nicolaus.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cxvi:89", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:89" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΙϚʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "419", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "90", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Plutarch. Brut. 53, 2:", "text": "Τὸν δὲ Βροῦτον ὁ Ἀντώνιος ἀνευρὼν τεθνηκότα τὸ μὲν σῶμα τῇ πολυτελεστάτῃ τῶν ἑαυτοῦ φοινικίδων περιβαλεῖν ἐκέλευσεν, ὕστερον δὲ τὴν φοινικίδα κεκλεμμένην αἰσθόμενος ἀπέκτεινε τὸν ὑφελόμενον. Τὰ δὲ λείψανα πρὸς τὴν μητέρα τοῦ Βρούτου Σερβιλίαν ἀπέπεμψε. Πορκίαν δὲ τὴν Βρούτου γυναῖκα Νικόλαος ὁ φιλόσοφος ἱστορεῖ καὶ Οὐαλέριος Μάξιμος βουλομένην ἀποθανεῖν, ὡς οὐδεὶς ἐπέτρεπε τῶν φίλων, ἀλλὰ προσέκειντο καὶ παρεφύλαττον, ἐκ τοῦ πυρὸς ἀνασπάσασαν ἄνθρακος καταπιεῖν καὶ τὸ στόμα συγκλείσασαν καὶ μύσασαν οὕτω διαφθαρῆναι. Καίτοι φέρεταί τις ἐπιστολὴ Βρούτου πρὸς τοὺς φίλους ἐγκαλοῦντος αὐτοῖς καὶ ὀλοφυρομένου περὶ τῆς Πορκίας, ὡς ἀμεληθείσης ὑπ ̓ αὐτῶν καὶ προελομένης διὰ νόσον καταλιπεῖν τὸν βίον. Ἔοικεν οὖν ὁ Νικόλαος ἠγνοηκέναι τὸν χρόνον, ἐπεὶ τό γε πάθος καὶ τὸν ἔρωτα τῆς γυναικὸς καὶ τὸν τρόπον τῆς τελευτῆς ὑπονοῆσαι δίδωσι καὶ τὸ ἐπιστόλιον, εἴπερ ἄρα τῶν γνησίων ἑστίν.", "translation": " Bruti cadaver inventum Antonius pretiosissima suarum punicearum tunicarum involvi jussit, et furem, a quo eam subtractam sensit, interfecit. Reliquias autem ad matrem Bruti Serviliam misit. Porciam vero, Bruti uxorem, Nicolaus philosophus et Valerius Maximus memorant, quum mortis cupida ab amicis prohiberetur, qui ei adhaerebant assidui eamque observabant, carbones ex igne arreptos deglutiisse, oreque clauso ita suffocatam periisse. Sane Bruti ad amicos epistola circumfertur, qua eos incusat casumque Porciae deplorat, quae ab ipsis neglecta propter morbum mortem sibi consciscere delegerit. Videtur igitur Nicolaus ignorasse mortis tempus, quando ea epistola, si quidem est genuina, morbum amoremque uxoris et mortis modum significat. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cxvi:90", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:90" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΡΙϚʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "419", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "91", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Strabo XV, p. 719:", "text": "Προσθαίη δ ̓ ἄν τις τούτοις καὶ τὰ παρὰ τοῦ Δαμασκηνοῦ Νικολάου. Φησὶ γὰρ οὗτος ἐν Ἀντιοχείᾳ τῇ ἐπὶ Δάφνῃ παρατυχεῖν τοῖς Ἰνδῶν πρέσβεσιν, ἀφιγμένοις παρὰ Καίσαρα τὸν Σεβαστόν. Οὓς ἐκ μὲν τῆς ἐπιστολῆς πλείους δηλοῦσθαι, σωθῆναι δὲ τρεῖς μόνους, οὓς ἰδεῖν φησι, τοὺς δ ̓ ἄλλους ὑπὸ μήκους τῶν ὁδῶν διαφθαρῆναι τὸ πλέον. Τὴν δ ̓ ἐπιστολὴν ἑλληνίζειν ἐν διφθέρᾳ γεγραμμένην, δηλοῦσαν, ὅτι Πῶρος εἴη γράψας· ἑξακοσίων δὲ ἄρχων βασιλέων, ὅμως περὶ πολλοῦ ποιοῖτο φίλος εἶναι Καίσαρι καὶ ἕτοιμος εἴη δίοδόν τε παρέχειν ὅπῃ Βούλεται, καὶ συμπράττειν ὅσα καλῶς ἔχει. Ταῦτα μὲν ἔφη λέγειν τὴν ἐπιστολὴν, τὰ δὲ κομισθέντα δῶρα προσενέγκαι ὀκτὼ οἰκέτας γυμνοὺς ἐν περιζώμασι, καταπεπασμένους ἀρώμασιν· εἶναι δὲ τὰ δῶρα τόν τε Ἑρμᾶν ἀπὸ τῶν ὤμων ἀφῃρημένον ἐκ νηπίου τοὺς βραχίονας, ὃν καὶ ἡμεῖς εἴδομεν, καὶ ἐχίδνας μεγάλας, καὶ ὄφιν πηχῶν δέκα, καὶ χελώνην ποταμίαν τρίπηχυν, πέρδικα δὲ μείζω γυπός. Συνῆν δὲ, ὥς φασι, καὶ ὁ Ἀθήνησι κατακαύσας ἑαυτόν. Ποιεῖν δὲ τοῦτο τοὺς μὲν ἐπὶ κακοπραγίᾳ, ζητοῦντας ἀπαλλαγὴν τῶν παρόντων, τοὺς δ ̓ ἐπ ̓ εὐπραγίᾳ, καθάπερ τοῦτον· ἅπαντα γὰρ κατὰ γνώμην πράξαντα μέχρι νῦν, ἀπιέναι δεῖν, μή τι τῶν ἀβουλήτων χρονίζοντι συμπέσῃ· καὶ δὴ καὶ γελῶντα ἅλασθαι γυμνὸν ἐπαληλειμμένον ἐν περιζώματι ἐπὶ τὴν πυράν. Ἐπιγεγράφθαι δὲ τῷ τάφῳ· ΖΑΡΜΑΝΟΣ ΧΗΓΑΝ ΙΝΔΟΣ ΑΠΟ ΒΑΡΓΟΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΑ ΠΑΤΡΙΑ ΙΝΔΩΝ ΕΘΗ ΕΑΥΓΟΝ ΑΠΑΘΑΝΑΤΙΣΑΣ ΚΕΙΤΑΙ.", "translation": " His adjici possunt quae a Nicolao Damasceno dicuntur. Narrat hic, se Antiochiae ad Daphnen Indorum vidisse legatos, qui ad Caesarem Augustum venerant. In epistola quidem plures fuisse memoratos, sed tres tantum superfuisse, quos ab se visos ait, ceteris longitudine itineris magna ex parte ahsumptis. Eplstolam porro Graecam fuisse in membrans scriptam, in qua significaretur, Porum esse qui scriberet: quamvis sex centis regibus imperaret, Caesaris tamen amicitiam magni pendere, et paratum esse aditum ei, quacumque velit, concedere, opemque, modo jus fasque sit, ferre. Haec in epistola dicit contenta fuisse. Allata praeterea esse dona ab octo servis nudis subligaculo cinctis et omni aromatum genere delibutis. Ea fuisse Herman brachiis truncum a puero, quem et nos vidimus, tum viperas ingentes et anguem cubitum decem et testudinem fluviatilem trium cubitûm et perdicem vulture majorem. Aderat etlam, ut aiunt, is, qul semet ipse Athenis cremavit: quod quidem alii in rebus adversis facere dic(??)tur, ut praesentia mala effuglant, alii in secundis rebus, quemadmodum hic, de quo agimus. Nam quum omnia ex sententia hactenus illi successissent, abeundum sibi censuit e vita, ne quid adversi accideret moranti diutius. Adeoque ridentem illum et nudum unctumque in rogum insiliisse aiunt; ejus tumulo inscriptum esse: HIC STIUS EST ZARMANUS CHEGAN INDUS E BARGOSA QUI MORE INSTITUTOQUE INDORUM SE E VITA EDUXIT. ", "commentary": "91. Cf. Dio Cass. LIV, 9. Fidem narrationis in dubium vocat, nescio quo jure, Bohlen. Das alte Indien tom. 1, p. 70, not. 222. — ἀπὸ Βαργόσης] «Nomen Βαργόση frustra quaesivi apud veteres. Videtur intelligenda urbs Barygaza, nobilissimum Indorum emporium, hodie Baroantsch. Vide Mannert. Geogr. tom. V, p. 181.» ORELLI. Cf. Forbiger. Geogr. II, p. 506.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libro_cxvi:91", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:91" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΩΝ ΒΙΒΛ. ΡΚΓʹ ΚΑΙ ΡΚΔʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "420", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "92", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Josephus A. J. XII, 3, 2:", "text": "Ὅμοιον δέ τι τούτων καὶ Μάρκον Ἀγρίππαν φρονήσαντα περὶ τῶν Ἰουδαίων οἴδαμεν. Τῶν γὰρ Ἰώνων κινηθέντων ἐπ ̓ αὐτοὺς καὶ δεομένων τοῦ Ἀγρίππα, ἵνα τῆς πολιτείας, ἣν αὐτοῖς ἔδωκεν Ἀντίοχος ὁ Σελεύκου υἱωνὸς, ὁ παρὰ τοῖς Ἕλλησι Θεὸς λεγόμενος, μόνοι μετέχωσιν, ἀξιούντων δ ̓, εἰ συγγενεῖς εἰσὶν αὐτοῖς Ἰουδαῖοι, σέβεσθαι τοὺς ἰδίους αὐτῶν θεοὺς, καὶ δίκης περὶ τούτων συστάσης, ἐνίκησαν οἱ Ἰουδαῖοι τοῖς αὑτῶν ἔθεσι χρῆσθαι, συνηγορήσαντος αὐτοῖς Νικολάου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ὁ γὰρ Ἀγρίππας ἀπεφήνατο μηδὲν αὐτῷ καινίζειν ἐξεῖναι. Τὸ δ ̓ ἀκριβὲς εἴ τις βούλεται καταμαθεῖν, ἀναγνώτω τῶν Νικολάου Ἱστοριῶν τὴν ἑκατοστὴν καὶ εἰκοστὴν τρίτην καὶ τετάρτην (1).", "translation": " M. quoque Agrippam similiter erga Judaeos affectum fuisse accepimus. Nam quum Iones adversus eos graviter concitati rogassent agrippam, ut civitatis, quam eis dederat Antiochus Seleuci nepos, is qui a Graecis Deus est cognominatus, soli ipsi participes essent, postularentque, si quidem Judaei ejusdem generis esse velient, ut eosdem quoque deos colerent: quum res in judicium venisset, causam obtinuerunt Judaei, ut suis moribus sibi vivere liceret, Nicolai Damasceni patrocinio usi. Agrippa enim pronunciavit, nihil sibi innovandum videri. Quae si quis volet exactius cognoscere, is legat Historiarum Nicolai libros vicesimum tertium quartumque supra centeslmum. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_cxxiii_et_cxxiv:92", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:92" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΩΝ ΒΙΒΛ. ΡΚΓʹ ΚΑΙ ΡΚΔʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "420", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "92", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem ib. XVI, 2, 3:", "text": "Τότε δὲ περὶ τὴν Ἰωνίαν αὐτῶν γενομένων (Agrippam et Herodem dicit ex Ponto reduces), πολὺ πλῆθος Ἰουδαίων, ὃ τὰς πόλεις ᾤκει, προσῄει, καιροῦ καὶ παρρησίας ἐπειλημμένοι· καὶ τὰς ἐπηρείας ἔλεγον, ἃς ἐπηρεάζοντο, μήτε νόμοις οἰκείοις ἐώμενοι χρῆσθαι, δίκας τε ἀναγκαζόμενοι διδόναι κατ ̓ ἐπήρειαν τῶν εὐθυνόντων ἐν ἱεραῖς ἡμέραις, καὶ τῶν εἰς Ἱεροσόλυμα χρημάτων ἀνατιθεμένων ἀφαιροῖντο, στρατειῶν καὶ λειτουργιῶν ἀναγκαζόμενοι κοινωνεῖν, καὶ πρὸς ταῦτα δαπανᾶν τῶν ἱερῶν χρημάτων, ὧν ἀφείδησαν ἀεὶ, Ῥωμαίων αὐτοῖς ἐπιτρεψάτων κατὰ τοὺς οἰκείους ζῆν νόμους. Τοιαῦτα καταβοώντων, παρῃτήσατο μὲν ὁ βασιλεὺς ἀκοῦσαι τὸν Ἀγρίππαν αὐτῶν δικαιολογουμένων. Νικόλαον δέ τινα τῶν αὐτοῦ φίλων ἔδωκεν εἰπεῖν ὑπὲρ αὐτῶν τὰ δίκαια. Τοῦ δὲ Ἀγρίππα Ῥωμαίων τε τοὺς ἐν τέλει, καὶ βασιλέων καὶ δυναστῶν τοὺς παρόντας αὑτῷ συνέδρους ποιησαμένου, καταστὰς ὁ Νικόλαος ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων ἔλεξεν (2).", "translation": " Tunc vero quum in Ioniam venissent, magna Judaeorum multitudo, qui urbes illas incolebant, ad Agrippam, occasione fiduciaque sumpta, se contulerunt: et apud eum de injuriis, quae sibi fierent, expostulabant, ut qui suis uti legibus prohibeantur, et sacris diebus in jus vocentur magistratuum iniquitate, et pecuniis spolientur quas Hierosolyma mittere vellent, coganturque ad obeundam militiam et publica munera, et in ea sacras pecunias insumere, quibus semper soluti essent, quum ipsis Romani secundum patrias leges vivere permisissent. Haec dum vociferantur, rogavit Herodes Agrippam, ut illorum rationes audire vellet, allegavitque quendam suum amicum, nomine Nicolaum, qui Judaeorum causam ageret. Quumque assessores sibi advocasset Agrippa Romanorum primores et qui aderant reges et principes, Nicolaus pro Judaeis dicere aggressus est. ", "commentary": "92. Quae sequuntur ex Josepho fragmenta fere omnia pertinent ad historiam Herodis. In qua quum Nicolaus non tam fidei narrationis, quam regis gloriae consuluisse perhibeatur (Joseph. XVI, 7, 1. fr. 67), consentanuem est ea certissime ex Nicolao Josephum mutuatum dici, quae vel I laudem regis vel ad crimina ab eo avertenda afferuntur, ita tamen, ut simul aliorum narratio opponatur. Cadit hoc tum in alia nonnulla, tum in ea quae lib. XV, 6, 2 de causa dicuntur, cur Hyrcanum Herodes interfecerit. Qua exposita, Josephus subjicit: Ταῦτα δὲ γράφοιμεν ἡμεῖς ὡς ἃν ἐν τοῖς ὑπομνήμασι τοῖς τοῦ βασιλέως Ἡρώδου περιείχετο. Τοῖς δὲ ἄλλοις οὐ κατὰ ταῦτα συμφωνεῖ· τὸν γὰρ Ἡρώδην οὐκ ἐπὶ τοιούτοις δοκοῦσιν, ἀλλ ̓ ἐξ ἐπιβουλῆς μᾶλλον Ὑρκανῷ τὴν αἰτίαν ἐπαγαγόντα κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον ἀποκτεῖναι. κτλ. Quae non ita sunt intelligenda, ut Commentarios ab ipso rege de rebus suis in publicum editos a Josepho inspectos esse putemus; nam neque aliunde de iis constat, nec omnino probabile est scribendis iis operam dedisse regem multis ad mortem usque negotiis districtum, cuique Nicolaus ἱστοριογράφος praesto adesset. Verum hic ipse Nicolaus, ut fidem dictis conciliaret, ad regiarum chartarum testimonia provocasse censendus est. Ceterum eundem plane auctorem redolent quae mox sequuntur apud Josephum XV, 7, 6, de animi altitudine, quam oratione ad Caesarem habita Herodes ostenderit. — (1) Uberius rem Josephus suo loco exponit libro XVI, 2, 3. Quare hunc locum fragmento subjunximus. (2) Sequitur Nicolai oratio longissima, quam apud ipsum Josephum legas.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_cxxiii_et_cxxiv:92", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:92" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΩΝ ΒΙΒΛ. ΡΚΓʹ ΚΑΙ ΡΚΔʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "421", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "93", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem ib. XVI, 7, 1:", "text": "Ὁ γὰρ Ἡρώδης, πολλοῖς ἀναλώμασιν εἴς τε τὰς ἔξω καὶ τὰς ἐν τῇ βασιλείᾳ χρώμενος [χορηγίας], ἀκηκοὼς ἔτι τάχιον, ὡς Ὑρκανὸς ὁ πρὸ αὐτοῦ βασιλεὺς, ἀνοίξας τὸν Δαυίδου τάφον, ἀργυρίου λάβοι τρισχίλια τάλαντα, κειμένων πολὺ πλειόνων ἔτι, καὶ δυναμένων εἰ ἅπαν ἐπαρκέσαι ταῖς χορηγίαις, ἐκ πλείονος μὲν δι ̓ ἐννοίας εἶχε τὴν ἐπιχείρησιν, ἐν δὲ τῷ τότε, νυκτὸς ἀνοίξας τὸν τάφον εἰσέρχεται, πραγματευσάμενος ἥκιστα μὲν ἐν τῇ πόλει φανερὸς εἶναι, παρειληφὼς δὲ τοὺς πιστοτάτους τῶν φίλων. Ἀποθέσιμα μὲν οὖν χρήματα, καθάπερ Ὑρκανὸς, οὐχ εὗρε, κόσμον δὲ χρυσοῦ καὶ κειμηλίων πολὺν, ὃς ἀνείλετο πάντα. Σπουδὴν δ ̓ εἶχεν, ἐπιμελεστέραν ποιούμενος τὴν ἔρευναν, ἐνδοτέρω τε χωρεῖν, καὶ κατὰ τὰς θήκας, ἐν αἷς ἦν τοῦ Δαυίδου καὶ τοῦ Σολομῶνος τὰ σώματα. Καὶ δύο μὲν αὐτῷ τῶν δορυφόρων διεφθάρησαν, φλογὸς ἔνδοθεν εἰσιοῦσιν ἀπαντώσης, ὡς ἐλέγετο· περίφοβος δ ̓ αὐτὸς ἐξῄει, καὶ τοῦ δέους ἱλαστήριον μνῆμα λευκῆς πέτρας ἐπὶ τῷ στομίῳ κατεσκευάσατο, πολυτελὲς τῇ δαπάνῃ. Τούτου καὶ Νικόλαος, ὁκατ ̓ αὐτὸν ἱστοριογράφος, μέμνηται τοῦ κατασκευάσματος, οὐ μὴν ὅτι κατῆλθεν, οὐκ εὐπρεπῆ τὴν πρᾶξιν ἐπιστάμενος. Διατελεῖ δὲ καὶ τὰ ἄλλα τοῦτον τὸν τρόπον χρώμενος τῇ γραφῇ. Ζῶν τε γὰρ ἐν τῇ βασιλείᾳ καὶ συνὼν αὐτῷ, κεχαρισμένως ἐκείνῳ καὶ καθ ̓ ὑπηρεσίαν ἀνέγραφε, μόνων ἁπτόμενος τῶν πρὸς εὔκλειαν αὐτῷ φερόντων, πολλὰ δὲ καὶ τῶν ἐμφανῶς ἀδίκων ἀντικατασκευάζων, καὶ μετὰ πάσης σπουδῆς ἐπικρυπτόμενος· ὅς γε καὶ τὸν Μαριάμμης θάνατον, καὶ τῶν παίδων αὐτῆς, οὕτως ὠμῶς τῷ βασιλεῖ πεπραγμένον, εἰς εὐπρέπειαν ἀνάγειν βουλόμενος, ἐκείνης τε ἀσέλγειαν καὶ τῶν νεανίσκων ἐπιβουλὰς καταψεύδεται, καὶ διατετέλεκε τῇ γραφῇ τὰ μὲν πεπραγμένα δικαίως τῷ βασιλεῖ περιττότερον ἐγκωμιάζων, ὑπὲρ δὲ τῶν παρανομηθέντων ἐσπουδασμένως ἀπολογούμενος. Ἐκείνῳ μὲν οὖν πολλὴν ἂν τις, ὥς ἔφην, ἔχοι τὴν συγγνώμην· οὐ γὰρ ἱστορίαν τοῖς ἄλλοις, ἀλλὰ ὑπουργίαν τῷ βασιλεῖ ταύτην ἐποιεῖτο.", "translation": " Herodes autem quum multas erogationes domi forisque faceret, audito, Hyrcanum, qui ante ipsum regnaverat, aperto Davidis sepulero, tria inde millia talentorum argenti abstulisse, quum multo plura restarent sumptus quamvis magnos expletura, jam dudum quidem id imitari in animo habuerat. Hoc vero tempore noctu aperto monumento intrat, sollicitus, ne per urbem hoc innotesceret, ideoque amicorum nonnisi fidissimos assumpserat. Depositas tamen pecunias, ut Hyrcanus, non invenit, sed multum in ornatu auri et gemmarum, quae abstulit omnia. Voluit et ad ditigentiorem indaginem interius penetrare ad conditoria corporum Davidis et Salomonis, sed duo ex ipsius comitatu perierunt, flamma, ut fertur, e penetralibus erumpente. Quels ipse territus paindo facinori ad os monumenti opus struxit magni impendii e marmore. Et operis quidem hujus meminit Nicolaus, qui illa aetate historiam scripsit, sed non et regis descensum illum commemorat, gnarus factum id non ex honesto esse, eundemque morem ubique in scribendis rebus servat. Nam quum vivente illo et regnante scriberet, regi, cujus gratiam magni faciebat, obsecutus est, eaque tantum attigit, quae ad ipsius gloriam pertinerent. Contra vero, quae haud dubie facta erant improbe, ea aut quaesito colore pinxit, aut obduxit silentio. Nam et Mariamnes filiorumque ejus caedem crudeliter a rege patratam specie aliqua recti excolere quum vellet, illius impudicitiam, horum etiam insidias confinxit. Atque ita passim in omni scriptione recte a rege Herode facta supra modum praedicat, peccata vero labobriose excusat. Sed ei forte aliquis veniam det; neque enim in posteritatis usum historiam scribebat, sed operam hanc regi gratificabatur. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_cxxiii_et_cxxiv:93", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:93" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΩΝ ΒΙΒΛ. ΡΚΓʹ ΚΑΙ ΡΚΔʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "422", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "94", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Joseph. A. J. XVI, 9, 4:", "text": "Πέρας οὐδὲν ὁρῶν τῶν περιεστώτων κακῶν (1), ἔγνω πάλιν εἰς Ῥώμην ἀποστέλλειν, εἴ τι δύναιτο μετριώτερον εὑρεῖν διά τε τῶν φίλων καὶ πρὸς αὐτὸν Καίσαρα τὴν ἐντυχίαν ποιησόμενος· κἀκεῖ μὲν ὁ Δαμασκηνὸς ἀπῄει Νικόλαος.", "translation": " Quum nullum tot malorum tinem reperiret Herodes, constituit iterum Romam mittere, si quid amicorum gratia et precibus apud Caesarem impetrare aequius posset. Legationem suscepit Nicolaus Damascenus. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_cxxiii_et_cxxiv:94", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:94" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΩΝ ΒΙΒΛ. ΡΚΓʹ ΚΑΙ ΡΚΔʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "422", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "94", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem ib. XVI, 10, 8:", "text": "Τὰ γὰρ περὶ τὴν Νικολάου πρεσβείαν ἀπέβη τοῦτον τὸν τρόπον. Ὡς ἀνῆλθεν εἰς τὴν Ῥώμην καὶ περὶ τὴν αὐλὴν ἐγένετο, πρῶτον μὲν οὐκ ἐφ ̓ οἷς ἐληλύθει μόνον, ἀλλὰ καὶ Συλλαίου κατηγορεῖν ἠξίου. Καὶ οἱ Ἄραβες δῆλοι πρὸ τῆς ἐντυχίας ἦσαν ἀλλήλους πολεμοῦντες, καὶ ὑπονοστήσαντες ἐξ αὐτοῦ καὶ τῷ Νικολάῳ προσελθόντες τὰς ἀδικίας ἁπάσας ἐμήνυον, καὶ τῶν Ὀβόδου ὡς διαφθαρέντων πλείστων ἐκφανῆ τεκμήρια παρέχοντες. Ἦσαν γὰρ καὶ τῶν γραμμάτων αὐτοῦ κατὰ τὴν ἀπόστασιν ὑφῃρημένοι, καὶ διὰ τούτων ἤλεγχον. Ὁ δὲ Νικόλαος ἐπιτυχίαν ταύτην ὁρῶν αὐτῷ προσγεγενημένην, δι ̓ αὐτῆς ἐπραγματεύετο τὸ μέλλον, ἐπείγων ἐλθεῖν εἰς διαλλαγὰς Ἡρώδῃ ποιῆσαι Καίσαρα· σαφῶς γὰρ ἠπίστατο βουλομένῳ μὲν ἀπολογήσασθαι περὶ ὧν ἔπραξεν οὐκ ἔσεσθαι παρρησίαν· ἐθέλοντι δὲ κατηγορεῖν Συλλαίου, γενήσεσθαι καιρὸν ὑπὲρ Ἡρώδου λέγειν. Συνεστώτων οὖν ἐπ ̓ ἀλλήλους καὶ δοθείσης ἡμέρας, Νικόλαος, παρόντων αὐτῷ τῶν Ἀρέτα πρέσβεων, τά τε ἄλλα κατηγόρει τοῦ Συλλαίου, τήν τε τοῦ βασιλέως ἀπώλειαν λέγων καὶ πολλῶν Ἀράβων, χρήματά τε ὡς εἴη δεδανεισμένος ἐπ ̓ οὐδὲν ὑγιὲς, καὶ μοιχείας ἐξελέγχων οὐ τῶν ἐν Ἀραβίᾳ μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν ἐν Ῥώμῃ γυναικῶν· προσετίθει δὲ τὸ μέγιστον, ὡς ἐξαναστήσειε Καίσαρα, μηδὲν ἀληθὲς διδάξας ὑπὲρ τῶν Ἡρώδῃ πεπραγμένων. Ὡς δὲ ἧκεν ἐπὶ τοῦτον τὸν τόπον, ὁ μὲν Καῖσαρ ἐξεῖργεν αὐτὸν τοῦτο μόνον ἀξιῶν ὑπὲρ Ἡρώδου λέγειν, ὡς οὐ στρατιὰν ἤγαγεν εἰς Ἀραβίαν, μηδὲ δισχιλίους καὶ πεντακοσίους ἀποκτείνειεν τῶν ἐκεῖ, μηδὲ αἰχμαλώτους λάβοι τὴν χώραν διαρπάσας. Πρὸς ταῦτα ὁ Νικόλαος, «Ὑπὲρ τούτων, ἔφη, καὶ μάλιστα διδάξειν, ὅτι μηδὲν ἢ τὰ πλεῖστά γε αὐτῶν οὐ γέγονεν, ὡς σὺ ἀκήκοας, καὶ δίκαιον ἦν ἐπ ̓ αὐτοῖς χαλεπῶς φέρειν.» Πρὸς δὲ τὸ παράδοξον Καίσαρος ἐνδόντος αὑτὸν ἀκροατὴν, τὸ δάνειον εἰπὼν τῶν πεντακοσίων ταλάντων καὶ τὴν συγγραφὴν, ἐν ᾗ καὶ τοῦτο ἦν προσγεγραμμένον, ἐξεῖναι τῆς προθεσμίας παρελθούσης ῥύσια λαμβάνειν ἐξ ἁπάσης τῆς χώρας, τὴν μὲν στρατείαν οὐκ ἐπιστρατείαν ἔλεγεν, ἀλλὰ δικαίαν τῶν ἰδίων ἀπαίτησιν χρημάτων· καὶ μηδὲ ταχὺ ταύτην, μηδὲ ὡς ἐπέτρεπον αἱ συγγραφαὶ ** πολλάκις μὲν ἐπὶ Σατουρνῖνον ἐλθόντα καὶ Οὐολόμνιον τοὺς τῆς Συρίας ἡγεμόνας, «τελευταῖον δὲ ἐν Βηρυτῷ τούτων ἐναντίον Συλλαίου τὴν σὴν τύχην ἐπομόσαντος, ἦ μὴν ἐντὸς ἡμερῶν τριάκοντα παρέξειν τά χρήματα καὶ τοὺς ἐκ τῆς ἀρχῆς τῆς Ἡρώδου πεφευγότας. Ὧν οὐδὲν ποιήσαντος Συλλαίου, πάλιν ἐπὶ τοὺς ἡγεμόνας ἐλθεῖν Ἡρώδην, κἀκείνων ἐφέντων αὐτῷ λαμβάνειν τὰ ῥύσια, μόλις οὕτως ἐξελθεῖν σὺν τοῖς περὶ αὐτόν. Ὁ μὲν δὴ πόλεμος, ὡς οὗτοι τραγῳδοῦντες ἔλεγον, καὶ τὰ τῆς ἐπιστρατείας τοιαῦτα. Καίτοι πῶς ἂν εἴη πόλεμος, ἐπιτρεψάντων μὲν τῶν σῶν ἡγεμόνων, δεδωκυίας δὲ τῆς συνθήκης, ἠσεβημένου δὲ μετὰ τῶν ἄλλων θεῶν καὶ τοῦ σοῦ, Καῖσαρ, ὀνόματος; Τὰ δὲ περὶ τοὺς αἰχμαλώτους ἐξῆς ἤδη λεκτέον. Λῃσταὶ τῶν τὸν Τράχωνα κατοικούντων τεσσαράκοντα τὸ πρῶτον, εἶτα αὖθις πλείονες, τὰς Ἡρώδου κολάσεις διαφεύγοντες, ὁρμητήριον ἐποιήσαντο τὴν Ἀραβίαν. Τούτους ὑπεδέξατο Συλλαῖος ἐπὶ πάντας ἀνθρώπους τρέφων, καὶ χώραν ἔδωκε νέμεσθαι, καὶ τὰ κέρδη τῶν λῃστῶν αὐτὸς ἐλάμβανεν. Ὡμολόγησε δὲ καὶ τούτους ἐπὶ τοῖς ὅρκοις ἀποδώσειν κατὰ τὴν αὐτὴν τοῦ δανείου προθεσμίαν, καὶ δύναιτο ἂν οὐκ ἐπιδεῖξαι κατὰ τὸ παρὸν ἄλλον τινὰ τῆς Ἀράβων χώρας ἢ τούτους ἐξῃρημένους, οὐδὲ πάντας, ἀλλ ̓ ὅσοι μὴ λαθεῖν ἴσχυσαν. Οὕτως οὖν καὶ τοῦ τῆς αἰχμαλωσίας ἐπιφθόνου συκοφαντήματος πεφηνότος, μέγιστον, ὦ Καῖσαρ, κατάμαθε πλάσμα καὶ ψεῦσμα πρὸς τὴν σὴν ὀργὴν αὐτῷ ποιηθέν. Φημὶ γὰρ, ἐπελθούσης ἡμῖν τῆς Ἀράβων δυνάμεως, καὶ τῶν περὶ Ἡρώδην πεσόντος ἑνὸς καὶ δευτέρου, τότε μόλις ἀμυνομένου, Νάκεβον τὸν στρατηγὸν αὐτῶν καὶ περὶ πέντε καὶ εἴκοσι συνέβη πεσεῖν τοὺς πάντας, ὧν ἕκαστον αὐτὸν εἰς ἑκατὸν ἀναφέρων δισχιλίους καὶ πεντακοσίους τοὺς ἀπολωλότας ἔλεγε.» Ταῦτα μᾶλλον ἐκίνει τὸν Καίσαρα, καὶ πρὸς τὸν Συλλαῖον ἐπιστραφεὶς, ὀργῆς μεστὸς, ἀνέκρινεν, ὁπόσοι τεθνήκασι τῶν Ἀράβων. Ἀπορουμένου δὲ αὐτοῦ καὶ πεπλανῆσθαι λέγοντος, αἵ τε συνθῆκαι τῶν δανείων ἀνεγινώσκοντο, καὶ τὰ τῶν ἡγεμόνων γράμματα, πόλεις τε ὅσαι λῃστήρια κατῃτιῶντο. Καὶ πέρας εἰς τοῦτο κατέστη Καῖσαρ, ὡς τοῦ μὲν Συλλαίου καταγνῶναι θάνατον, Ἡρώδῃ δὲ διαλλάττεσθαι, μετάνοιαν ἐφ ̓ οὗς ἐκ διαβολῆς πικρότερον ἔγραψεν αὐτῷ πεπονθὼς, καί τι τοιοῦτον εἰπεῖν εἰς Συλλαῖον, ὡς ἀναγκάσειεν αὐτὸν ψευδεῖ λόγῳ πρὸς ἄνδρα φίλον ἀγνωμονῆσαι (2).", "translation": " Nicolai legatio hunc in modum successit. Is postquam Romam et in aulam venerat, non ea tantum, quorum ergo missus, exsequi, sed ultro Syllaeum accusare constituit. Nam Arabes, priusquam cum iis colloqueretur, aperte inter se dissentiebant, quorum nonnulli quum se a Syllaeo subduxissent, ad Nicolaum se applicuere, facta omnia injusta ei indicates, manifestisque indiciis ostendentes, eum multos ex Obodae hominibus interfecisse: quum enim discessionem fecissent, subreptae arant literae, quibus ipsum redarguebant. Quam rem sibi valde opportunam videns Nicolaus, ea utebatur ad id quod sibi agendum erat, modis omnibus studens, ut Caesarem cum Herode in gratiam redire faceret. Certo enim sciebat, si vellet Herodis facta defendere, non habiturum audientiam; sin Syllaeum accusare constitueret, fore ut occasio sibi daretur Herodis causam melius agendi. Contestata igitur lite dictaque die, Nicolaus, adsistentibus sibi Aretae legatis, et alia Syllaeo objiciebat, et quod regi suo Arabumque multis perniciem attulisset, quod que ad perturbandum statum pecunias mutuo sumpsisset; eum etiam arguebat mulieres cerrupisse tam Romae quam in Arabia: et, quod maximum esset, adjiciebat, Caesarem alienasse, quod ipsum nihil veri de gestis ab Herode docuerit. Ubi autem ad hunc locum ventum est, eum interpellabat Caesar, jubens hoc unum diceret de Herode, annon exercitum in Arabiam duxisset et bis mille et quingentos homines illic occidisset, et direpto agro abduxisset captivos? Ad haec Nicolaus, de his se vel maxime, ait, docere posse, haec partim nihil habere veri, partim non ita facta ut tu accepisti, nec ut ob ea merito succensere Herodi debeas. His praeter opinionem auditis, et Caesare attentiorem se praebente, quum narrasset de quingentis talentis mutuo datis, et de syngrapha, in qua cautum fuerat ut liceret Herodi, ubi dies praestituta cessisset, pignora capere ex universa Arabum terra, hanc expeditionem non expeditionem esse dixit, sed justis de causis pecuniae sibi debitae exactionem. Neque tamen huc festinanter decurrisse Herodem, sed post aditos aliquoties Syriae duces Saturnium et Volumnium: «denique, postquam apud Berytum his coram Syllaeus per tuam fortunam jurasset, omnino intra trigesimum diem se et nomen exsoluturum, et dediturum qui ex ditione Herodis in Arabiam profugerant. Et quum horum nihil Syllaeus praestitisset, iterum ab Herode appellatos duces; quumque hi ei permisissent pignora capere, vix tandem cum suis profectum in Arabiam. Equidem hoc, inquit, est, quod tragice exaggerantes bellum appellant, atque ejusmodi erat ista expeditio. At quomodo bellum dicatur haec juris persecutio post impetratam a ducibus tuis veniam, idque ex praescripto cautionis, post violatum et deorum aliorum numen et tui, Caesar, nominis majestatem? Jam restat dicere, quae ad captos homines pertinent. Quum Trachonitae latrocinari coepissent, quadraginta primum, mox etiam complures, ne ab Herode ad supplicium raperentur, in Arabiam perfugerunt. Hos recepit Syllaeus, et omnium hominum in damnum aluit, locumque ad habitandum dedit, imo et horum ex latrociniis quaestus partem in se vertit. Eoden tamen juramento spopondit, hos se dediturum illa ipsa, die, quae et pecuniae solvendae erat praestituta; nec potest ostendere in praesenti quenquam alium praeter hos ex Arabia abductum, ac ne hos quidem omnes, sed qui latebras reperire nequibant. Jam quum videris illud invidiae plenum de hominibus captis nihil esse nisi calumniam, rogo aliud, Caesar, cognoscas nequissimum figmentum et mendacium, quo usus hic est, ut te ad iram concitaret. Pro cognito enim affirmo, quum in nostras partes irrupisset Arabum exercitus, et eorum qui Herodi parebant unus atque alter periissent, tum demum, et non ante, sua tutante Herode, occubuisse Nacebum illorum ducem, et una homines non supra viginti quinque, e quorum iste singulis centenos faciens, bis mille et quingentos narrabat occisos.» Caesarem jam ante nutantem haec maxime commoverunt; et ad Syllaeum versus, jam manifestus irae, quaerit, quot Arabes interierint. Illo autem haerente et male se edoctum fatente, lecta est rei creditae cautio, lectae et ducum literae et civitatum querelae de latrociniis. Tandem eo perductus est Caesar, ut capitis Syllaeum damnaret, Herodi vero conciliaretur, ut quem jam poeniteret eorum quae calumniis inductus duriora ipsi scriperat; et Syllaeo hoc quoque exprobraret, sese ejus falsis verbis adductum, ut in amicum veterem amicitiae officia exueret. ", "commentary": "94. Quae sequuntur, etsi non laudatis Nicolai historiis afferuntur, appouenda tamen curavimus, quod ad Nicolai res gestas pertinent et probabiliter magnam partem ex Nicolai opere deprompta sunt. — 1. Loquitur de Herede qui ob irruptionem in Arabiam factam accusatus apud Caesarem, quum legati ad causam defendendam Romam missi re infecta redissent, in summis versabatur angustiis. — 2. Proximum Josephi locum (XVI, 11, 3), qui est de Nicolao Herodem exhortante, ne quid acerbius in filios ab Antipatro accusatos statuat, exscripsi ad fragm. 5, not. 11.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_cxxiii_et_cxxiv:94", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:94" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΩΝ ΒΙΒΛ. ΡΚΓʹ ΚΑΙ ΡΚΔʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "423", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "95", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Idem XVII, 5, 4, postquam apposuit orationem Herodis, qua commissa scelera Antipatro filio exprobrat, pergit ita:", "text": "Ταῦθ ̓ ἅμα λέγων εἰς δάκρυα τρέπεται, λέγειν τε ἄπορος ἦν. Καὶ Νικόλαος ὁ Δαμασκηνὸς φίλος τε ὢν τοῦ βασιλέως, καὶ τὰ πάντα συνδιαιτώμενος ἐκείνῳ, καὶ τοῖς πράγμασι, ὃν πραχθεῖεν τρόπον, παρατετευχὼς, δεηθέντι τῷ βασιλεῖ τὰ λοιπὰ εἰπεῖν, ἔλεγεν ὁπόσα ἀποδείξεών τε καὶ ἐλέγχων ἐχόμενα ἦν .... 5. Νικόλαος ἀρξάμενος οἷς τε ὁ βασιλεὺς κατήρξατο λόγοις παλιλλογεῖν μειζόνως ἐκδεινῶν, καὶ ὁπόσα ἐκ βασάνων ἢ μαρτυριῶν συνῆγε** τὴν ἀπόδειξιν τοῦ ἐγκλήματος· μάλιστα δὲ τὴν ἀρετὴν ἐπιπολὺ ἐξηγεῖτο τοῦ βασιλέως ᾗπερ εἴς τε τροφὰς καὶ παιδεύματα χρησάμενος τῶν υἱέων, οὐδαμόθεν εὕροιτο ὀνησιφόρον αὐτὴν, περιπταίων ἑτέροις ἀφ ̓ ἑτέρων. Καίτοι γε οὐχ οὕτω θαυμάζειν τῶν προτέρων τὴν ἀβουλίαν· νεωτέρους γὰρ καὶ κακίᾳ συμβούλων διεφθαρμένους ἀπαλεῖψαι τὰ τῆς φύσεως δικαιώματα, ἀρχῆς θᾶσσον ἢ χρῆν μεταποιεῖσθαι σπουδάσαντας· Ἀντιπάτρου δ ̓ ἂν δικαίως τὴν μιαρίαν καταπλαγῆναι, μὴ μόνον ὑπὸ τοὺ πατρὸς εὐεργετηθέντα τὸν λογισμὸν, ὥσπερ τὰ ἰοβολώτατα τῶν ἑρπετῶν μὴ μαλαχθέντος, καίτοι γε κἀκείνοις τινὸς ἐγγινομένης μαλακίας τοῦ ἀδικεῖν τοὺς εὐεργέτας, ἀλλὰ μηδὲ τὰς τύχας τῶν ἀδελφῶν πρὸς τὸ οὐ μιμητὴν αὐτῶν καταστῆναι τῆς ὠμότητος ἐμποδὼν στήσαντος. «Καίτοι γε, ὦ Ἀντίπατρε, τῶν ἀδελφῶν μηνυτής τε ὧν τολμήσειαν αὐτὸς ἦς, καὶ ἐρευνητὴς τῶν ἐλέγχων καὶ κολαστὴς τῶν πεφωραμένων. Καὶ οὐ τοῦ ἐπ ̓ ἐκείνοις ἐγκαλοῦμεν θυμῷ χρῆσθαι μὴ ἐλλείποντος, ἀλλὰ τοῦ μιμεῖσθαι τὴν ἀσέλγειαν αὐτῶν σπουδάσαντος ἐκπεπλήγμεθα, εὑρίσκοντες κἀκεῖνα οὐκ ἐπ ̓ ἀσφαλείᾳ τοῦ πατρὸς, ἀλλ ̓ ἐπ ̓ ὀλέθρῳ τῶν ἀδελφῶν πεπραγμένα, ὅπως μισοπονηρίᾳ τῇ κατ ̓ αὐτῶν φιλοπάτωρ εἶναι πεπιστευμένος, ἀδεεστέραν ἐπ ̓ αὐτῷ κακουργεῖν παραλάβοις δύναμιν· ὃ δὴ καὶ τοῖς ἔργοις παρέστησας. Ἅμα δὲ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς ἀνῄρεις, ἐφ ̓ οἷς ἤλεγχες πονηροὺς γεγονότας, καὶ τοὺς ὁμοπραγήσαντας αὐτοῖς οὐχ ὑπεδίδους, φανερὸν τοῖς πᾶσι καθιστὰς, ὡς καὶ συνθήκην πρὸς αὐτοὺς κατὰ τοῦ πατρὸς ποιησάμενος, ἐπανείλου κατηγορεῖν, βουλόμενος σοὶ τὴν ἐπιβουλὴν τῆς πατροκτονίας κερδαίνεσθαι κατὰ μόνας, καὶ δυοῖν ἀγώνοιν εὐφροσύνην καρπούμενος, τρόπου τοῦ σοῦ ἀξίαν, φανεροῦ μὲν τοῦ κατὰ τῶν ἀδελφῶν, ᾧ καὶ ἠγάλλου ὡς ἐπὶ τοῖς μεγίστοις, καὶ ἦν ἄξιον οὕτω φρονεῖν, εἰ δὲ μή γε, σὺ χείρων ἦς κρύπτειν δόλον κατὰ τοῦ πατρὰς συντιθεὶς, ἐκείνους μὲν οὐχ ὡς τῷ παρτὶ ἐπιβεβουλευκότας μισῶν (οὐ γὰρ ἂν ἐξώκειλας αὐτὸς ἐπὶ πρᾶξιν παραπλησίαν), ἀλλ ̓ ὡς διαδόχους τῆς ἡγεμονίας σου δικαιότερον ἂν γενομένους· τὸν δὲ πατέρα ἐπισφάζειν τοῖς ἀδελφοῖς*, ἵνα θᾶσσον ὡς ἐκείνων ἐπικαταψεύσαιο μὴ ἐλεγχθῇς, καὶ ὧν αὐτὸς δίκας παρασχεῖν ἄξιος γένοιο, ταύτην παρὰ τοῦ δυστυχοῦς εἰσπράξαιο πατρὸς, ἐπινοῶν πατροκτονίαν οὐ κοινὴν, ἀλλ ̓ οἵαν μέχρι νῦν οὐχ ἱστόρησεν ὁ βίος· οὐχ υἱὸς γὰρ μόνον πατρὶ ἐπεβούλευες, ἀλλὰ καὶ φιλοῦντι καὶ εὐεργετηκότι, κοινωνὸς τῆς βασιλείας ὢν τοῖς ἔργοις καὶ διάδοχος προφανθεὶς, καὶ τὴν μὲν ἡδονὴν τῆς ἐξουσίας ἤδη προλαμβάνειν μὴ ἐπικεκωλυμένος, ἐλπίδα δὲ τὴν εἰσαῦθις γνώμῃ τοῦ πατρὸς καὶ γράμμασι προησφαλισμένος· ἀλλ ̓ οὐκ ἄρα τῇ Ἡρώδου ἀρετῇ τὰ πράγματα, γνώμῃ δὲ καὶ πονηρίᾳ ἔκρινες τῇ ἑαυτοῦ, βουλόμενος τοῦ πάντων σοι ὑπακούσαντος πατρὸς καὶ τὸ μέρος ἀφαιρεῖσθαι· καὶ ὃν προσεποίου τοῖς λόγοις σώζειν, τοῖς ἔργοις τοῦτον ἀφανίσαι ζητῶν, καὶ μὴ μόνον αὐτὸς πονηρὸς καθιστάμενος, ἀλλὰ καὶ τὴν μητέρα ὧν ἐπενόεις πιμπλὰς, καὶ στασιοποιῶν τὴν εὔνοιαν τοῖς ἀδελφοῖς, καὶ τολμῶν θηρίον ἀποκαλεῖν τὸν πατέρα, παντὸς ἑρπετοῦ χαλεπωτέραν τὴν διάνοιαν κατεσκευασμένος, ᾗ τὸν ἐκεῖνον ἰὸν ἐπὶ τοὺς συγγενεστάτους καὶ τοὺς ἐπὶ τοσούτοις εὐεργέτας παρεκάλεις ἐπὶ συμμαχίαις φυλάκων, καὶ τέχναις ἀνδρῶν καὶ γυναικὼν φρασσόμενος κατὰ τοῦ γέροντος, ὥσπερ οὐκ ἀρκούσης τοῦ τῆς διανοίας μῖσος τὸ ὑποικουροῦν παραστῆσαι. Καὶ νῦν ἐλήλυθας μετὰ βασάνους ἐλευθέρων, οἰκετῶν, ἀνδράσι καὶ γυναιξὶ διὰ σὲ γεγονυίας, μηνύσεις τῶν συνωμοτῶν, ἀντιλέγειν τῇ ἀληθείᾳ σπεύδων, καὶ οὐχὶ μόνον τὸν πατέρα ἀναιρεῖν μεμελετηκὼς ἐκ τοῦ ἀνθρωπείου βίου, ἀλλ ̓ ἤδη καὶ νόμον κατὰ σοῦ γεγραμμένον, καὶ τὴν ἀρετὴν τοῦ Οὐάρου, καὶ τοῦ δικαίου τὴν φύσιν. Οὕτως ἄρα τῇ ἀναιδείᾳ πέποιθας, ὥστε καὶ βασανίζεσθαι ἀξιοῖς, καὶ ψευδεῖς λέγων τὰς βασάνους τῶν προβεβασανισμένων, ἵν ̓ οἱ μὲν ῥυόμενοί σου τὸν πατέρα ἐκκρουσθῶσιν τοῦ ἠληθευκέναι, αἱ δὲ καὶ βάσανοι δοκῶσι πισταί. Οὐ ῥύσῃ, Οὐάρε, τὸν βασιλέα τῆς ἐπηρείας τῶν συγγενῶν; οὐδὲ ἀπολεῖς πονηρὸν θηρίον, ἐπ ̓ ὀλέθρῳ μὲν τῶν ἀδελφῶν εὔνοιαν προσποιούμενον τοῦ πατρὸς, ἔνθα δὲ μέλλοι κατὰ μόνας ταχέως ἀποίσεσθαι τὴν βασιλείαν, πάντων αὐτῷ θανασιμώτατον ἀναφαινόμενον; γνοὺς ὅτι πατροκτονία κοινόν ἐστιν ἀδίκημα καὶ τῆς φύσεως καὶ τοῦ βίου, πεφηνυῖα οὐδὲν ἥσσων** ὡς τοῦ βεβουλευμένου, καὶ ὁ μὴ κολάζων ἀδικεῖ τὴν φύσιν.» 6. Προσετίθει δὲ ἤδη τὰ τῆς μητρὸς Ἀντιπάτρου, ὁπόσα πρός τινας ἦν κουφολογίᾳ γυναικείῳ εἰρημένα, μαντείας τε καὶ θυσίας ἐπὶ τῷ βασιλεῖ γεγονυίας, καὶ ὁπόσα μετὰ τῶν Φερώρα γυναικῶν Ἀντιπάτρῳ ἠσέλγητο μετὰ οἴνου καὶ λύμης ἐρωτικῆς, τῶν τε βασάνων τὰς ἀνακρίσεις καὶ ὁπόσα μαρτυριῶν ἐχόμενα· πολλὰ δὲ καὶ παντοῖα ἦν τὰ μὲν προητοιμασμένα, τὰ δὲ πρὸς τοῦ ὀξέως ἀπαγγέλλεσθαί τε καὶ βεβαιοῦσθαι ἐφηυρημένα.", "translation": " Haec (in filium Antipatrum) dicenti Herodi obortae lacrimae finem dicendi fecere. Atque Nicolaus Damascenus, qui et regi amicus erat et convictor prope quotidianus, et plerisque suis rebus, de quibus agebatur, interfuerat, quum eum rogasset rex, ut reliqua adderet, quae pertinerent ad criminum probationem, persequebatur .... 5. Nicolaus accusationem a rege coeptam atrocius persequens, argumenta omnia ad eam firmandam, quae ex quaestionibus aut testium fide haberi poterant, densavit. Inprimis vero regis virtutem praedicabat, et merita in bene educandis instituendisque liberis, quorum ille non modo fructum perciperet nullum, sed inde in alias ex aliis incideret calamitates. Neque tamen adeo se mirari priorum filiorum temeritatem: fuisse enim juvenes, et a malis consultoribus corruptos, ut majori quam oporteret fruendi imperii festinatione a naturae legibus desciscerent. At Antipatri stupendum plane scelus, quem tot patris merita non flexerint, venenati in morem animantis, nisi quod hujus quoque generis aliquid creditur beneficiis emolliri; nec tratrum miseranda exempla absterruerint, quo ninus eos imitaretur obfirmato in duritatem animo. Atqui tu ipse, inquit, Antipater, index fuisti facinoris fratrum, tu argumenta suppeditasti, tu in convictos ut animadverteretur fecisti. Nec id culpamus, quod in illis iram satiasti: sed hoc miramur, te tem subito aemulatum ipsorum improbitatem: et hinc discimus, quae fecisti antea, in iis propositam fuisse non salutem patris, sed fratrum perniciem, dum insectando scilicet ipsorum malitiam id consecutus, ut patris amans filius credereris, majores inde vires et audaciam ad scelus aggrediendum sumeres. Docet hoc res ipsa. Fratres sustulisti ob ea quae admiserant: conscios atque adjutores eorum non dedidisti, ut facile appareat, te tacito cum his foedere inito accusationem aggressum, nimirum, ut solus parricidii compos fieres, et duplicem, sed utramque tuo dignam ingenio perciperes voluptatem: palam quidem confectis fratribus, quo nomine, tanquam rem praeclare gessisses, ultro gloriaris, nec injuria; sin minus, tu illis pejores, qui clam patris vitae insidiatus es, illos, non quod non patri moliti essent necem, odio habens (nam id si esset, non te obligasses eodem crimine), sed quod regni heredes essent justiores. Patrem autem interficere voluisti, scilicet fratribus superadditum, ut periculum effugeres, ne, quae in eos culumnistus es, detegerentur, et quae tu meritus eras supplicia, ea de infelici patre exigeres: repertor non vulgaris parricidii, sed quale bactenus ignorat hominum vita. Non enim tantum patri filius insidiatus es, sed et amanti te, beneficiis ab eo affectus, re ipsa jam particeps regni et successor designatus: ita ut voluptatem imperii re ipsa jam perciperes, et spem plenae possessionis certissimam haberes, conscripta patris voluntate. At tu non Herodis bonitate, sed pravitate ingenii tui res metiebaris, hoc agens, ut patri indulgentissimo partem quae ei restabat de imperio auferres, et cujus conservator volueras dici, eum re ipsa conareris interficere: ac quasi non satis esset temet malum esse, matrem etiam tuis pessimis consiliis implevisti, et fratrum concordiam dissociasti. Atque patrem feram appellare ausus es, ipse pessimos serpentes exsuperans feritate animi, unde illud virus in proximos sanguine et tantorum tibi bonorum auctores in promptu esset, stipato satellitiis, armato astubus, nec virorum tantum sed etiam mulierum adversus senem, quasi tuus ille odio tam injusto insessus animus ad maleficia non sufficeret. Et nunc apparere hic audes, ut post tortos homines, liberos, servos, viros, feminas, tuam unius ob causam, post tot judicia eorum qui tecum conspiraverant, veritatem eximere, parum sit, nisi insuper evertas legem in te scriptam, et Vari aequitatem et ipsam vim justitiae. Itane tuae confidis audaciae et confidentiae, ut etiam tormentis temetipsum subjici velis, dum prius habitis quaestionibus fidem detrahis, ut illi scilicet, qui patrem tuum salvum voluerunt, mendaces habeantur, illis vero credatur quaestionibus, quas tu rexisti? Quando regem liberabis, Vare, a consanguineorum injuriis? Quando exstingues portentum illud hominis, eum dico, qui in fratrum perniceim patris amorem simulavit, ac deinde, quum solus brevi regno esset potiturus, fata ejus maxime omnium praecipitare voluit? Scis quippe parricidium communem in humanum genus universum esse injuriam, et naturae pariter ac vitae hominum infestum, nec ideo minus** ut tantum modo cogitatum; et qui non punit, naturae ipsi facit injuriam.» 6. Addidit super haec Nicolaus quaedam a matre Antipatri muliebri garrulitate effusa, consultos vates et sacra facta, quibus rex devoveretur; et quae in Pherorae uxores Antipater in vino atque amoris aestu proterve fecerat. Tum vero repetiit, quae tormentis et testimoniis comperta erant: multa autem et varia erant partim ex praemeditatione indicata, partim ex tempore et subinde confirmari reperta. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_cxxiii_et_cxxiv:95", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:95" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΩΝ ΒΙΒΛ. ΡΚΓʹ ΚΑΙ ΡΚΔʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "425", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "95", "fragment_letter": "a", "fragment_note": "", "witness": " Idem XVII, 9, 6:", "text": "Καὶ Ἀντίπατρος μὲν τοιάδε εἰπὼν, καὶ μαρτύρων παραστάσεσι τὰ εἰρημένα κρατυνάμενος πολλοῖς τῶ συγγενῶν, παύεται τοῦ λέγειν. Ἀνίσταταί δὲ Νικόλαος ὑπὲρ Ἀρχελάου καὶ ἔλεγεν, τὰ μὲν ἐν τῷ ἱερῷ γνώμῃ τῶν πεπονθότων ἀνατιθεὶς μᾶλλον ἢ ἐξουσίᾳ τοῦ Ἀρχελάου· τοὺς γὰρ ἐπὶ τοιοῖσδε ἄρχοντας, οὐ μόνον τῷ καθ ̓ αὑτοὺς ὑβρίζοντι εἶναι πονηροὺς, ἀλλὰ καὶ τῷ ἀναγκάζοντι εἰς τὴν ἄμυναν αὐτων εὐγνωμονεῖν προαιρουμένους. Ὡς δε πολέ- μια ἔδρων λόγῳ μὲν κατ’ Ἀρχελάου, τὸ δὲ ἀληθὲς εἷς Καίσαρα, φανερὸν εἶναι. Τοὺς γὰρ ὑβριοῦντας, κωλύτας παραγενομένους καὶ ὑπ’ Ἀρχελάου πεπομφότας, κτεῖναι ἐπιτιθεμένους, οὔτε τοῦ Θεοῦ οὔτε τοῦ νόμου τῆς ἑορτῆς ἐν φροντίδι γενομένους, ὧν Ἀντίπατρον οὐκ αἰσχύνεσθαι ἐκδικητὴν καθιστάμενον ἐπὶ θεραπείᾳ ἔχθρας τῆς αὑτοῦ πρὸς Ἀρχέλαον, ἢ μίσει τοῦ ἀρετῇ δικαίου. Οἱ παρελθόντες καὶ μὴ πρὸς διανοουμένους ἄρχοντες ἀδίκων ἔργων, οἷδε εἰσὶν οἱ βιαζόμενοι καὶ μὴ θέλοντας τοὺς ἀμυνομένους ἐφ’ ὅπλα χωρεῖν. Ἀνετίθει δὲ καὶ τὰ λοιπὰ πᾶσι τοῖς ἐν βουλῇ τῶν κατηγόρων οὐδὲν γὰρ ὅτι μὴ οὐ μετὰ γνώμης τῆς αὐτῶν γεγενη- μένον αἰτίᾳ τοῦ ἀδικεῖν ὑπάγεσθαι. Οὐ τῇ φύσει τοιού- τως αὐτὰ γεγονότα πονηρὰ εἶναι, ἀλλα τῷ βλάψαειν ἂν δοκεῖν Ἀρχέλαον. Τοσήνδε αὐτοῖς εἶναι βουλὴν τοῦ ὑβριοῦντος εἰς ἄνδρα συγγενῆ, καὶ πατρὸς μὲν εὐεργέ- την, συνήθη δὲ αὐτοῖς καὶ διὰ παντὸς οἰκείως πεπολι- τευμένον. Τὰς γε μὴν διαθήκας ὑπό τε σωφρονοῦντος γεγράφθαι τοῦ βασιλέως, καὶ κυριωτέρας εἶναι τῶν γε- γραμμένων πρότερον, διὰ τὸ Καίσαρα δεσπότην τῶν ὅλων καταλελεῖφθαι πρὸς τὴν κρίσιν τῶν ἐν αὐταῖς γεγραμ- μένων· μιμήσεσθαί τε οὐδαμῶς Καίσαρα τὴν ὕβριν αὐτῶν, οἳ τῆς Ἡρώδου παντοίως ἀπολαύσαντες παρ’ ὃν ἔζη καιρὸν δυνάμεως, τὰ πάντα ἐπὶ ὕβριν γνώμης ἐπείγοιντο αὐτοῦ, οὐδ’ αὐτῶν περὶ τὸν συγγενῆ τοιού- των γεγονότων. Οὔκουν Καίσαρά τε ἀνδρὸς ὑπ’ αὐτῷ πεποιημένου τὰ πάντα καὶ φίλου καὶ συμμάχου κατα- λύσειν τὰς διαθήκας, ἐπὶ πίστει τῇ αὐτοῦ γεγραμμέ- νας, οὐδὲ μιμήσεσθαι κακίαν τὴν ἐκείνων τὴν Καίσα- ρος ἀρετὴν καὶ πίστιν, πρὸς ἅπασαν τὴν οἰκουμένην ἀνενδοίαστον γενομένην, καὶ μανίαν καὶ λογισμοῦ ἔκστασιν κατακρίνειν ἀνδρὸς βασιλέως, υἱεῖ μὲν ἀγαθῷ τὴν διαδοχὴν καταλελοιπότος, πίστει δὲ τῇ αὐτοῦ προσπεφευγότος· οὔτε ἁμαρτάνειν Ἡρώδην ποτὲ περὶ κρίσιν τοῦ διαδόχου, σωφροσύνῃ κεχρημένον ἐπὶ τῇ Καίσαρος γνώμῃ τὰ πάντα ποιεῖσθαι. 7. Καί Νικόλαος μὲν τοιάδε διελθὼν, καταπαύει τὸν λόγον. Καῖσαρ δε Ἀρχελαον προσπεσόντα αὐτῷ πρὸς τὰ γόνατα φιλοφρόνως ἀνίστη φάμενος ἀξιώτατον εἶναι τῆς βασιλείας.", "translation": " Antipater talia locutus multisque e consanguineis ad ea quae dixerat testimoniis suis firmanda adhibitis, finem dicendi fecit. Surrexit vero Nicolaus, qui Archelai causam egit, dixitque, illa quidem, quae in templo facta, obstinatis potius eorum animis, qui passi sint, imputans quam Archelai potestati. Nam talia coeptantes non eo tantum injustos esse, quod innocentes vexent, sed etiam quod pacis et aequi amantes in ultionem impellant. Hos autem homines verbo quidem in Archelaum patrasse hostilia, re ipsa autem in Caesarem‚ uti pateat. Constat enim (inquit), quos ad vim ac injuriam prohibendam Archelaus miserat, occisos ab illis neque Deum neque fas dierum sanctissimo- rum reverentibus. Etsi sunt, quorum non puduit Antipa- trum suscipere tutelam, sive ut odio in Archelaum suo morem gereret, sive quod jus et aequum omne aversetur. Certe qui adoriuntur alios, nihilque mali suspicantes injuriis lacessunt, hi sunt, qui nolentes cogunt sui tuendi causa ad arma recurrere. Tum reliquorum omnium , quae objecta fuerant, causam assignavit iis ipsis, qui consilio erant accusatoribus. Nihil enim esse quod non illorum instinctu factum jam in injuriae tanquam ab Archelao commissas accusationem producatur : unde color quaeratur injuriae, quod non ipsis factum sit suasoribus. Neque ea per se esse improba, sed in odium Archelai ita reserri, ut improba videantur. Tanto illos agi studio laedendi cognatum hominem de ipsorum parente bene meritum et ipsos omni- bus amicitiae officiis prosecutum. Testamentum a patre factum bene mentis compote, et haud dubie posteriores tabulas potiores esse prioribus, eoque magis, quod Caesari omnium, quae in iis scripta sint, plenissimum arbitrium relinquatur. Non timendum, ne horum iniquitatem Caesar imitetur, qui Herodis, ex cujus viventis potentia fructus plurimos ceperint, nunc mortui voluntatem oppugnent, idque satis sibi conscii, neutiquam se de Herode ita meritos‚ ut Archelaus fuerit. Non eum esse Caesarem, qui viri amici, bellorum socii, qui in omnibus ex Caesare pendere semper voluerit, rescindat testamentum sure commissum fidei. Multum ab horum malignitate ab futuram Caesaris vir- tutem ac fidem toti humano generi testatissimas, neque id in eum cadere‚ ut non sanaee mentis pronuntiet regem, qui primum filio bono hereditatem reliquerit, deinde in hoc ipsius Caesaris fidem imploraverit. Quando testamentum condens Herodes ita sapuerit, ut Caesaris arbitratui cuncta submitteret, in herede quidem eligendo desipere non potuisse. Haec sere quum oratione percurrisset Nicolaus, finem dicendi facit. Caesar autem Archelaum, qui se ad pedes ejus abjecerat, comiter allevavit, regno dignissimum esse dicens. ", "commentary": "95 a. Interfecto Antipatro, mox defunctus est Herodes, qui secundo, quod paullo ante mortem scripserat, testamento successorem regni constituerat Archelaum filum. Is antequam Romam proficisceretur, ut Caesar testamentum patris auctoritate sua confirmaret, Judaeorum seditionem compescuit. Scilicet quum postulatis eorum non obtemperatum esset, festi tempore seditiosos in fano coetus habebant, adeoque se gerebant insolenter, ut vim vi Archelaus repellens ter mille Judaeos occideret. Post haec Romam profectus praeter alios etiam Nicolaum nostrum secum abduxit (Joseph. XVII, 9, 3). Eodem autem tempore Romam venit Antipas, alius Herodis filius, qui quum primo testamento haeres designatus esset, consiliis cedens amicorum (inter quos Ptolemaeus frater Nicolai), successionem regni surripere Archelao moliebatur. Re ad Caesarem delata, contra Archelaum verba facit Antipater, filius Salmones, quae soror Herodis erat. Exprobrat autem adversario tum alia complura, tum illud maxime, quod in Judaeos scelus commisisset, et quod antequam licuisset Caesaris venia, arbitratu suo res administrasset. His expositis subjungit Josephus quae nostro fragmento leguntur.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_cxxiii_et_cxxiv:95.a", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:95.a" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΤΩΝ ΒΙΒΛ. ΡΚΓʹ ΚΑΙ ΡΚΔʹ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "426", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "96", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Joseph. A. J . XVII, 11, 3:", "text": "Τοιαῦτα δὲ τῶν Ἰουδαίων εἰρηκότων, Νικόλαος τούς τε βασιλεῖς ἀπήλλασσε τῶν ἐγκλημάτων, Ἡρώδην μὲν, διὰ τὸ παρ’ ὃν ἔζη χρόνον τυχεῖν ἀκατηγόρητον, οὐ γὰρ δεῖν τοὺς ἐγκαλεῖν ἕχοντας ἐπὶ μετρίοις καὶ παρὰ ζῶντος τιμωρίαν λαβεῖν δυναμένους ἐπὶ νεκρῷ κατηγορίαν συντιθέναι, τὰ δὲ ὑπ’ Ἀρχελάου πραχθέντα ὕβρει τῇ ἐκείνων ἀντετίθει, οἳ ὀριγνώμενοι πραγμάτιον παρὰ τοὺς νόμους, καὶ σφαγῆς ἄρξαντες τῶν κωλύειν ὑβρίζοντας προμηθουμέ- νων, ἀμύνης γενομένης ἐγκαλοῖεν. Ἐνεκοίλει δὲ νεωτε- ροποιίας αὐτοῖς καὶ τοῦ στασιάζειν ἡδονὴν ἀπαιδευσίαν τε τοῦ ἕπεσθαι δίκῃ καὶ νόμοις, ὑπὸ τοῦ Θέλειν τὰ πάντα νικᾶν. Ταῦτα μὲν οὖν Νικόλαος.", "translation": " Quum autem Judaei ejusmodi orationem habuissent, Ni- colaus reges de criminibus purgavit, Herodem quidem‚ quod nulla dere ab illis accusatus fuerit quamdiu viveret, neque fas esse ut qui apud aequos rerum judices accusare et de vivente poenum sumere potuerint, mortuo accusatio- nem conflarent; quae vero ab Archelao acta essent‚ ad illo- rum improbitatem injuriasque referebat, qui quum res contra leges affectassent‚ et illorum caedes tacere coepissent, quibus curae erat illos ab injuriis prohibere, nunc de inju- riis vindicatis quererentur. Iisque objecit rerum novarum studium, quodque seditionibus delectarentur, ut qui justi— tiam colere legibusque parere nescirent, quod in omnibus vincere vellent. Et haec quidem Nicolaus. ", "commentary": "96. In antecedentibus Josephus narravit quomodo Judaeorum legati apud Caesarem de Herodis et Archelai saevitia conquesti petiverint ut suis sibi legibus vivendi sub Romanorum tutela detur potestas.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_cxxiii_et_cxxiv:96", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:96" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛΙΩΝ ΑΔΗΑΩΝ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "427", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "97", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Josephus Ant. Jud. I, 3:", "text": "Ἡσίοδός τε καὶ Ἑκα- ταῖος καὶ Ἑλλάνικος καὶ Ἀκουσίλαος καὶ πρὸς τούτοις Ἔφορος καὶ Νικόλαος ἱστοροῦσι τοὺς ἀρχαίους ζήσαντας ἔτη χίλια.", "translation": " Hesiodus, Hecataeus, Hellanicus, Acusilaus, nec non Ephorus ac Nicolaus veteres olim ad mille annos vitam produxisse aiunt. ", "commentary": "Eadem Syncell. p. 43, Α.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_incertis:97", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:97" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΙΣΤΟΡΙΑΙ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "ΕΚ ΒΙΒΛΙΩΝ ΑΔΗΑΩΝ", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "427", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "98", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Bekker. Anecd. Gr. p. 367, 24:", "text": "Ἄκολασία Θου- κυδίδης ἔφη, ἀκολαστία δὲ Ἄλεξις, ἀκολαστότατα δὲ Ἀριστοτέλης, καὶ ἀκολαστότερα Νικόλαος.", "translation": " Ἀκολασία Thucydides dixit, ἀκολαστία vero Alexis, ἀκολαστότατα Aristoteles, et ἀκολαστότερα apud Nicolaum legitur. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.historiai.e_libris_incertis:98", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:98" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΒΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "427", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "99", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " Exc. De virt.:", "text": "Ὅτι εἰς τιμῆς ἀξίωσιν οὕτω (1) προσεῖπον οἱ ἅνθρωποι, ναοῖς τε καὶ θυσίαις γεραίρουσιν, ἀνά τε νήσους καὶ ἠπείρους διῃρημένοι, καὶ κατὰ πόλεις καὶ ἔθνη, τό τε μέγεθος αὐτοῦ τῆς ἀρετῆς καὶ τὴν εἰς σφᾶς εὐεργεσίαν ἀμειβόμενοι. Δυνάμεως γὰρ καὶ φρονήσεως εἰς τὰ πρῶτα ἀνελθὼν οὗτος ὁ ἀνὴρ, πλείστων μὲν ἦρξεν ἀνθρώπων τῶν διὰ μνήμης, μακροτάτους τε ὅρους ἐποιήσατο τῆς Ῥωμαίων δυναστείας, εἴς τε τὸ βεβαιότατον οὐ τὰ φῦλα μόνον καὶ Ἑλλήνων καὶ βαρβάρων, ἀλλὰ καὶ αὐτὰς τὰς διανοίας κατεστήσατο, τὸ μὲν πρῶτον σὺν ὅπλοις, μετὰ δὲ ταῦτα καὶ ἄνευ ὅπλων, ἐθελουσίους τε προσαγόμενος διὰ τὸ (2) μᾶλλον ἔτι ἔνδηλος γίνεσθαι τῇ φιλανθρωπίᾳ, ἔπεισεν ἑαυτοῦ ἀκροᾶσθαι, ὧν δὴ (3) πρότερον οὐδὲ ὀνόματα ἠπίσταντο οἵ ἄνθρωποι, οὐδέ τινος ὑπήκοοι ἐγένοντο διὰ μνήμης, ἧμερωσάμενος (4), ὁπόσοι ἐντὸς (5) Ῥήνου ποταμοῦ κατοικοῦσιν, ὑπέρ τε τὸν Ἰόνιον πόντον καὶ τὰ Ἰλλυριῶν γένη· Παννονίους αὐτοὺς καὶ Δάκας (6) καλοῦσιν. Ζήτει ἐν τῷ Περὶ ἀνδραγαθημάτων. II. Περὶ δὴ τούτου τοῦ ἀνδρὸς φρονήσεώς τε καὶ ἀρετῆς ἰσχὺν δεῖξαι ὁπόσον δύναται, τὰ μὲν ἐκ τῆς πολιτείας ἥντινα ἐν τῇ πατρίδι ἐπολιτεύσατο, τὰ δὲ (1) κατὰ στρατηγίας μεγάλων πολέμων ἐγχωρίων τε καὶ ἀλλοεθνῶν, ἀγώνισμα μὲν ἀνθρώποις πρόκειται λέγειν καὶ γράφειν, ὡς ἂν εὐδοκιμοῖεν (2) ἐν καλοῖς ἔργοις. Καὐτὸς δ ̓ ἀφηγήσομαι τὰ πεπραγμένα, ἐξ ὧν οἷόν τε γνῶναι σύμπασι τὴν ἀλήθειαν. Πρότερον δ ̓ αὐτοῦ τό τε γένος διέξειμι καὶ τὴν φύσιν, τούς τε γεννητὰς, ἀφ ̓ ὧν ἦν, τήν τ ̓ (3) ἐκ νηπίου τροφήν τε καὶ παίδευσιν, ᾗ χρησάμενος τοσόσδε ἐγένετο. Πατὴρ μὲν οὖν ἦν αὐτῷ Γάῖος Ὀκταούϊος, ἀνὴρ τῶν ἐκ τῆς συγκλήτου. Οἱ δ ̓ αὐτοῦ πρόγονοι, κατά τε πλοῦτον καὶ ἐπιείκειαν ὀνομαστότατοι γενόμενοι (4), ὀρφανῷ ὄντι ἐκείνῳ τὰ χρήματα ἐλίποντο· [οἱ] καταστάντες δ ̓ ἐπίτροποι ταῦτα διεφόρησαν· ὁ δὲ τῶν πρὸς αὐτοὺς δικαίων ἀποστὰς, τοῖς περιλειφθεῖσιν ἠρκεῖτο. III. Ὅτι Καῖσαρ περὶ ἐννέα ἔτη μάλιστα γεγονὼς, θαῦμά τε οὐ μικρὸν παρέσχε Ῥωμαίοις, φύσεως ἀκρότητα δηλώσας ἐν τοιᾷδε ἡλικίᾳ, καὶ τοῖς ἀνδράσι πολὺς ἐγγίνεται θόρυβος ἐν πολλῷ ὁμίλῳ δημηγοροῦντι (1). Ἀποθανούσης δ ̓ αὐτῷ τῆς τηθῆς, παρὰ τῇ μητρὶ ἐτρέφετο Ἀντίᾳ, καὶ τῷ ταύτης ἀνδρὶ Φιλίππῳ Λευκίῳ, ὃς ἦν ἀπόγονος τῶν τὸν Μακεδόνα Φίλιππον κεχειρωμένων (2). Παρὰ δὴ τῷ Φιλίππῳ ὁ Καῖσαρ, ὡς παρὰ πατρὶ, τρεφόμενος πολλὴν ὑπέφαινεν ἐλπίδα, ἤδη τε (3) ἀξιότιμος καὶ τοῖς ἥλιξιν ἐφαίνετο τοῖς εὐγενεστάτοις παισί· καὶ συνῄεσαν πρὸς αὐτὸν παμπληθεῖς, οὐκ ὀλίγοι δὲ καὶ τῶν νεανίσκων, οἷς τὸ πράττειν δι ̓ ἐλπίδος ἦν. Προὔπεμπον δὲ αὐτὸν πάμπολλοι ὁσημέραι καὶ μειρακίσκοι καὶ ἄνδρες καὶ ἥλικες παῖδες, εἴτε ἐφ ̓ ἱππασίαν ἔξω τοῦ ἄστεος προῄει (4), εἴτε παρὰ συγγενεῖς ἢ ἄλλους τινάς. Ἤσκει γὰρ καὶ τὴν ψυχὴν τοῖς καλλίστοις ἐπιτηδεύμασι, καὶ τὸ σῶμα ταῖς γενναίαις καὶ πολεμικαῖς μελέταις, καὶ τῶν διδασκόντων θᾶττον αὐτὸς τὴν μάθησιν ἐπὶ τῶν ἔργων ἀπεδείκνυτο, ὥστε ἀπὸ τοῦδε καὶ ἐν τῇ πατρίδι πολὺν ζῆλον ἐνέγκασθαι. Ἐφεστήκει δὲ αὐτῷ καὶ ἡ μήτηρ, καὶ ὁ ταύτης ἀνὴρ Φίλιππος, ἀνὰ πᾶσαν ἡμέραν πυνθανόμενοι παρὰ τῶν διδασκάλων τε καὶ ἐπιμελητῶν, οὓς παρακατέστησαν τῷ παιδὶ, ὅ τι πράξειε, καὶ ὅποι πορευθείη, ἢ ὅπως διημερεύσειε, τάς τε διατριβὰς μεθ ̓ ὧν ποιήσαιτο. IV. Ἐν δὲ τῷ κατασχόντι ταράχῳ τὴν πόλιν ὑπεκπέμπει ἥ τε μήτηρ Ἀντία καὶ Φίλιππος Καίσαρα εἴς τι τῶν πατρῴων χωρίων. Κατέβαινε δὲ εἰς τὴν ἀγορὰν περὶ ἔτη μάλιστα γεγονὼς τεσσαρεσκαίδεκα, ὥστε ἀποθέσθαι μὲν αὐτὸν ἤδη τὴν περιπόρφυρον ἐσθῆτα, ἀναλαβεῖν δὲ τὴν καθαρὰν, σύμβολον οὖσαν τῆς εἰς ἄνδρας ἐγγραφῆς (1). Περιβλεπόμενος δ ̓ ὑπὸ παντὸς τοῦ δήμου διά τε εὐπρέπειαν (2) καὶ λαμπρότητα εὐγενείας, ἔθυε τοῖς θεοῖς, καὶ ἐνεγράφη εἰς τὴν ἱερωσύνην εἰς τὸν Λευκίου Δομιτίου τόπον τετελευτηκότος (3). Καὶ ὁ δῆμος μάλα προθύμως ἐχειροτόνησε. Καὶ ὁ μὲν ἅμα τῇ μεταλλαγῇ τῆς ἐσθῆτος καὶ τῇ καλλίστῃ τιμῇ κοσμηθεὶς ἔθυε. Καίπερ δὲ κατὰ νόμον εἰς ἄνδρας ἐγγεγραμμένον, διεκώλυεν ἡ μήτηρ ἔξω τῆς αὐλείου (4) θύρας χωρεῖν, πλὴν ὅπη καὶ πρότερον, ὅτε παῖς ἦν, ἐφοίτα, δίαιτάν τε τὴν αὐτὴν ἔχειν ἐπηνάγκαζε, κοιτάζεσθαί τε ἔνθα καὶ πρότερον ἐν τῷ αὐτῷ δωματίῳ. Νόμῳ τε μόνον ἀνὴρ ἦν, τὰ δ ̓ ἄλλα παιδικῶς ἐπεστατεῖτο. Τῆς δὲ ἐσθῆτος οὐδοτιοῦν ἐξήλλαξεν, ἀλλ ̓ ἀεὶ τὴν πάτριον ἀμπείχετο (5). V. Ἐφοίτα δὲ καὶ εἰς τὰ ἱερὰ ἐν ταῖς νομίμοις ἡμέραις νύκτωρ διὰ τὴν προσοῦσαν αὐτῷ ὥραν, ἅτε δὴ καὶ (1) πολλὰς γυναῖκας ἐκμήνας εὐπρεπείᾳ καὶ λαμπρότητι γένους. Ἐπιβουλευόμενος δὲ παρ ̓ αὐτῶν, οὐδαμῆ ἐφαίνετο ἁλωτὸς ὤν· ἀλλὰ τὰ μὲν ἡ μήτηρ ἀπήρυκεν αὐτοῦ φυλάττουσα καὶ οὐδαμόσε μεθιεῖσα, τὰ δὲ καὶ αὐτὸς ἤδη ἔννους ὢν, ἅτε εἰς τοὔμπροσθεν τῆς ἡλικίας προϊών (2). Ἐνστάσης δέ τινος ἑορτῆς Λατίνης, ὁπότε καὶ τοὺς ὑπάτους εἰς Ἄλβαν (3) τὸ ὄρος ἀναβαίνειν ἔδει, πατρίου θυσίας ἕνεκα, τοὺς δ ̓ ἱερεῖς διαδόχους αὐτῶν τῆς δικαιοδοσίας εἶναι, καθίζει ἐπὶ τὸ βῆμα Καῖσαρ ἐν μέσῃ ἀγορᾷ. Προσῄεσαν δ ̓ ἄπλετοι ἄνθρωποι δικαιοδοσίας χάριν, πολλοὶ δὲ καὶ μηδενὸς πράγματος χάριν, θεωρίας ἕνεκα τοῦ παιδός· ἀξιοθέατος γὰρ πᾶσιν ἦν, καὶ μάλιστα ἐν τῷ τότε σεμνότητα καὶ ἀξίωμα προσειληφώς. VI. Καίσαρος δὲ ἤδη κεχειρωμένου μὲν τοὺς ἐν τῇ Εὐρώπῃ πολέμους (1), νενικηκότος δὲ καὶ περὶ Μακεδονίαν Πομπήῖον, ᾑρηκότος δ ̓ Αἴγυπτον, ἐπαναπερῶντος δ ̓ ἔκ τε Συρίας καὶ τοῦ Εὐξείνου πόντου, μέλλοντος δ ̓ ἐπὶ Λιβύης χωρεῖν, ὡς τὰ λειπόμενα τοῦ ἐκεῖ μεταστάντος (2) πολέμου καθέλοι, βουλόμενος συστρατεύειν αὐτῷ ὁ νέος Καῖσαρ, ὡς καὶ πολεμικῶν (3) ἔργων ἔμπειρος εἴη, ἐπεὶ ᾔσθετο ἐναντιουμένην Ἀντίαν τὴν μητέρα, οὐδὲν ἀντειπὼν ἠρέμα εἶχε. Δῆλος δ ̓ ἦν καὶ ὁ πρεσβύτερος Καῖσαρ ὑπ ̓ εὐνοίας οὐδέπω βουλόμενος αὐτὸν στρατεύεσθαι, ὡς μὴ, τήν τε δίαιταν ἐν ἀσθενεῖ σώματι μεταβαλὼν καὶ ὅλην ἕξιν φαύλως διατεθείη. Διὰ μὲν δὴ ταῦτα τῆς στρατείας (4) παρελύετο. VII. Ἐπεὶ δὲ κἀκεῖνον τὸν πόλεμον κατεργασάμενος Καῖσαρ ἐπανῆλθεν εἰς Ῥώμην, σφόδρα ὀλίγοις τῶν ὑποπεσόντων αἰχμαλώτων συγγνοὺς, διὰ τὸ τοῖς προτέροις αὐτοὺς μὴ σεσωφρονῆσθαι πολέμοις, συνηνέχθη τοιόνδε. Ἦν εἰς τὰ μάλιστα Καίσαρι τῷ νέῳ συνήθης καὶ φίλος Ἀγρίππας, ἐν ταὐτῷ τε παιδευθεὶς, καί τινα ἔχων ὑπερβολὴν ἑταιρείας. Τούτου ἀδελφὸς Κάτωνι συνῆν, κατά τε φιλίαν σπουδαζόμενος, καὶ τοῦ Λιβυκοῦ πολέμου κεκοινωνηκὼς, τότε δ ̓ αἰχμάλωτος ᾑρημένος. Τοῦτον, οὐδέν πω (1) πρότερον αἰτήσας Καίσαρα, ἐβούλετο μὲν ἐξαιτεῖσθαι, ὑπὸ δὲ αἰδοῦς ὤκνει, καὶ ἅμα ὁρῶν αὐτὸν, ὡς διέκειτο πρὸς τοὺς ἐν ἐκείνῳ τῷ πολέμῳ ἑαλωκότας. Θαρρήσας δ ̓ οὖν ποτὲ, ᾔτησε καὶ ἔτυχεν. Ἐφ ̓ οἷς περιχαρὴς ἦν τῷ αὑτοῦ φίλῳ τὸν ἀδελφὸν ἀνασεσωκώς· ἐπῃνεῖτο δὲ καὶ ὑπὸ τῶν ἄλλων, εἰς οὐδὲν πρότερον (2) καταθέμενος τὴν αὑτοῦ σπουδὴν καὶ ἔντευξιν ἢ εἰς φίλου σωτηρίαν. VIII. Ἐκ τούτου τὰς θριαμβικὰς ἦγε πομπὰς Καῖσαρ τοῦ κατὰ Λιβύην πολέμου, τῶν τε ἄλλων, οὓς ἐπολέμησε. Καὶ τὸν νέον Καίσαρα, υἱὸν ἤδη πεποιημένος (1), ὄντα δὲ τρόπον τινὰ καὶ φύσει διὰ τὸ ἐγγυτάτω τοῦ γένους εἶναι, ἐκέλευσε τῷ ἑαυτοῦ ἅρματι ἕπεσθαι, κόσμοις αὐτὸν στρατηγικοῖς ἀσκήσας, ὡς ἂν αὐτοῦ σύσκηνον ἐν πολέμῳ γεγονότα. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐν ταῖς θυσίαις, καὶ ἐν ταῖς πρὸς τοὺς θεοὺς προσόδοις ἐγγύτατα ἵστη, τούς τε ἄλλους εἴκειν προσέταττεν αὐτῷ. Καὶ ὁ μὲν ἤδη τὰς αὐτοκρατορικὰς ἐφέρετο τιμὰς, αἳ δὴ μέγισται κατὰ τὸν Ῥωμαίων νόμον ἦσαν, καὶ ζηλωτὸς ἐν τῇ πατρίδι ἦν. Συνὼν δὲ ὁ παῖς αὐτῷ καὶ ἐν τοῖς θεάτροις (2) καὶ ἐν πότοις, ὁρῶν τε φιλανθρώπως ἑαυτῷ διαλεγόμενον οἷα τέκνῳ, καὶ μικρὸν ὅσον ἤδη τεθαρρηκὼς, πολλῶν αὐτοῦ δεομένων καὶ φίλων καὶ πολιτῶν αἰτεῖσθαι σφίσι παρὰ Καίσαρος, ὧν ἕκαστοι ἐν χρείᾳ ἦσαν, ἐπιτηρῶν εὐκαιρίας μετὰ πάσης αἰδοῦς ᾐτεῖτό τε καὶ κατώρθου, πλείστου τε ἄξιος πολλοῖς τῶν ἀναγκαίων ἐγένετο, φυλαττόμενος τὸ μήτε ἀκαίρως παρακαλεῖν, μήτ ̓ ἐκείνῳ προσάντως (3). Καὶ ὁ μὲν οὐκ ὀλίγα ζώπυρα καὶ φιλανθρωπίας ἅμα καὶ φρονήσεως φυσικῆς ἀπεδείκνυτο. IX. Βουλόμενος δ ̓ αὐτὸς ὁ Καῖσαρ καὶ ἔμπειρον τοῦ ἀγωνοθετεῖν (1) ἐν ταῖς τοιαύταις χορηγίαις εἶναι, δυοῖν ὄντοιν θεάτροιν, τοῦ μὲν Ῥωμαϊκοῦ, ἐν ᾧ αὐτὸς παρὼν τὴν φροντίδα εἶχε, θατέρου δὲ Ἑλληνικοῦ, τούτου ἐπέτρεψεν ἐκείνῳ (2) τὴν ἀγωνοθεσίαν. Καὶ ὁ μὲν σπουδάζων ἐπιμέλειάν τε καὶ φιλανθρωπίαν ἀποδείξασθαι ἐν καυματώδεσι καὶ μακροτάταις ἡμέραις, οὐδαμοῦ τε ἀπιὼν, ἄχρι λύσειε τὴν θέαν, εἰς νόσον πίπτει, οἷα νέος καὶ πόνων ἀπείρατος. Χαλεπῶς δὲ διακειμένου, πάντες μὲν ἐν φόβῳ ἦσαν, ἀγωνιῶντες εἴ τε πείσεται τοιαύτη φύσις, μάλιστα δὲ πάντων (3) Καῖσαρ. Διὸ πᾶσαν ἡμέραν ἢ αὐτὸς παρὼν αὐτῷ εὐθυμίαν παρεῖχεν, ἢ φίλους πέμπων, ἰατρούς τε (4) ἀποστατεῖν οὐκ ἐῶν. Καὶ ποτε δειπνοῦντι ἤγγειλέ τις, ὡς ἔκλυτος εἴη καὶ χαλεπῶς ἔχοι· ὁ δὲ ἐκπηδήσας ἀνυπόδητος ἧκεν, ἔνθα ἐνοσηλεύετο, καὶ τῶν ἰατρῶν ἐδεῖτο ἐμπαθέστατα μεστὸς ὢν ἀγωνίας, καὶ αὐτὸς παρεκάθητο· ἀνακτησάμενος δ ̓ αὐτὸν εὔθυμος ἐγένετο. X. Ἐπεὶ δ ̓ ἀνέσφηλεν ἐκ τῆς νόσου, διαπεφευγὼς μὲν τὸν κίνδυνον, ἀσθενῶς δ ̓ ἔτι διακείμενος τὸ σῶμα, στρατεύειν μὲν ἔδει Καίσαρα, ἔνθα διενοεῖτο τὸ πρότερον ἐπάγεσθαι καὶ τὸν παῖδα· τότε δ ̓ οὐχ οἷός τ ̓ ἦν διὰ τὴν προσπεσοῦσαν νόσον. Καταλιπὼν δ ̓ οὖν αὐτοῦ πολλοὺς ἐπιμελητὰς, ὡς δι ̓ ἀκριβοῦς διαίτης φυλάττοιτο, καὶ ἐντολὰς δοὺς, εἰ ῥωσθείη, ἕπεσθαί οἱ, ᾤχετο ἐπὶ τὸν πόλεμον. Ὁ γὰρ Μάγνου Πομπηίδυ πρεσβύτατος παῖς, μέγα στράτευμα ἀθροίσας ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ παρὰ τὴν πάντων ἐλπίδα, διενοεῖτο ἐπαμῦναι (1) τῷ πατρὶ, καὶ τὴν ἐκείνου ἧτταν ἀναμαχέσασθαι, εἰ δύναιτο. Ὑπολειφθεὶς δ ̓ ἐν τῇ Ῥώμῃ Καῖσαρ, πρῶτον μὲν (2) τοῦ σώματος ἐγκρατέστατα ἐπεμελήθη, καὶ ταχὺ ἀνερρώσθη· ἔπειτα δὲ τὴν ἔξοδον ἐκ τῆς πατρίδος ἐποιεῖτο ἐπὶ τὴν στρατιὰν κατὰ τὰς τοῦ θείου ἐντολάς· οὕτω γὰρ αὐτὸν ἐκάλει. Πολλῶν δ ̓ αὐτῷ συνεκδημεῖν σπουδαζόντων, διὰ τὸ μέγεθος τῆς ἐν αὐτῷ ἐλπίδος, πάντας παρωσάμενος καὶ τὴν μητέρα αὐτὴν, τοὺς ὠκυτάτους τῶν οἰκετῶν καὶ ἐρρωμενεστάτους ἐκλεξάμενος, συνέτεινε τὴν πορείαν, καὶ ἀπίστῳ τάχει χρησάμενος διέδραμε τὴν μακρὰν ὁδὸν (3), σύνεγγύς τε ἦν Καίσαρι, διαπε- πολεμηκότι ἤδη τὸν σύμπαντα πόλεμον ἐν μησὶν ἑπτά. XI. Ἀφικόμενος δ’ εἰς Ταρρακῶνα ἀπιστίαν παρέ- σχεν, ὅπως ἀφίκοιτο ἐν τοσῷδε πολέμου ταράχῳ. Οὐχ εὑρὼν δὲ ἐνταῦθα Καίσαρα, πλείω πόνον και κίνδυνον εἶχεν· αφίκετο δὲ εἰς Ἰβηρίαν πρὸς Καίσαρα περὶ πό- λιν Καλπίαν (1). Και ὁ μὲν οἷα τέκνον περιβαλὼν (2), διά τε τὸ νοσοῦντα καταλελοιπέναι καὶ ἐκ πολλῶν πολεμίων καὶ λῃστηρίων περισεσωσμένον ὁρᾶν ἀδοκήτως, ἠσπάζετο, καὶ οὐδαμῆ μεθίει, ὁμοδίαιτόν τε εἶχεν· ἐπῄνει δ’ αὐτοῦ (3) καὶ τὴν ἐπιμέλειαν ἅμα καὶ σύντα- σιν (4), ὡς πρῶτος τῶν ἐκ τῆς Ῥώμης ἐξεληλυθότων ἧκεν. Ἔπιμελὲς δ’ (5) ἐποιεῖτο πρὸς αὐτὸν διαλεγόμενος ὑπὲρ πολλῶν ἀνακρίνειν, ἀποπειρώμενος αὐτοῦ τῆς διανοίας. Ὁρῶν δὲ εὔστοχον καὶ εὐσύνετον καὶ βραχυλόγον, αὐτὰ τε ἀποκρινόμενον τὰ καιριώτατα, ἔστεργε καὶ ὑπερησπάζετο. Ἐκ τούτου πλεῑν ἔδει ἐπὶ Καρχηδόνος· προταχθὲν δ’ αὐτῷ ἐμβαίνειν εἰς τὴν αὐτὴν Καίσαρι ναῦν σὺν πέντε δούλοις, αὐτὸς ὑπὸ φιλοστοργίας καὶ τρεῖς ἑταίρους πρὸς τοῖς δούλοις ἐνεβίβασε· και ἐδεδίει, μὴ τοῦτο γνοὺς Καῖσαρ ἐπιμέμψαιτο. Τοὐναντίον δ’ ἐγένετο· ἥσθη γὰρ ἐκεῖνος ἐπὶ τῷ εἶναι φιλέταιρον, καὶ ἐπῄνεσεν, ὅτι ἀεὶ βούλεται παρεῖναι αὐτῷ τοὺς πάντων ἐπόπτας ἐσομένους ἄνδρας καὶ ἀρετῆς ἐπιμελουμένους, πρόνοιάν τε οὐ μικρὰν χρηστῆς δόξης ἐν τῇ πατρίδι ἤδη ποιοῖτο. XII. Ἧκε δ’ οὖν εἰς τὴν Καρχηδόνα Καῖσαρ, ὡς τοῖς χρῄζουσιν ἐντευζόμενος. Πολλοὶ δὲ συνεληλύθεσαν, οἱ μὲν δικαιοδοσίας χάριν περὶ ὧν εἶχον ἀμφιβόλων πρός τινας, οἱ δὲ οἰκονομίας πολιτικῆς, οἱ δ’ ὅπως ἂν τὰ ἆθλα τῶν ἠνδραγαθημένων λάβοιεν· περὶ ὧν ἐνέτυχεν (1.) Ἄλλοι τε ἡγεμόνες πλεῖστοι συνεληλύθεσαν. Προσφεύγουσι (2) τῷ Καίσαρι καὶ Ζακύνθιοι μεγάλα ἐγκλήματα ἔχοντες, καὶ δεόμενοι βοηθείας. Ὁ δὲ τούτων προῦστη τε, καὶ διαλεχθεὶς ἄριστα πρὸς Καίσαρα ἓν φανερῷ (3), τῶν τε αἰτιῶν αὐτοὺς ἀπήλλαξε, καὶ προὔπεμψεν ἐπ’ οἴκου ἡδομένους τε καὶ πρὸς πάντας αὐτὸν ὑμνοῦντας, σωτηρά τε ὀνομάζοντας (4.) Ἐντεῦθεν πολλοὶ συνέρρεον προστασίας δεόμενοι, οἷς πλείστου ἄξιος γενόμενος, τῶν μὲν διέλυε τὰ ἐγκλήματα, οἷς δ’ ᾐτεῖτο δωρεὰς, οὒς δ’ εἰς ἀρχὰς προῆγε. Πάντες τε (5) ἀνὰ στόμα εἶχον τήν τε (6) ἡμερότητα καὶ φιλάνθρωπίαν καὶ τὴν ἐν ταῖς ἐντεύξεσι φρόνησιν. Αὐτὸς μὴν Καῖσαρ εὐλα[βούμενος?] ***.", "translation": " Huic viro cognomen Augusti in honoris testimonium imposuerunt, templisque eum et sacrificiis venerantur per insulas continentesque dispersi populi atque civitates, ut et virtutes ipsius maximas et collata in se beneficia rependant. Hic enim ille est, qui ad summam tam prudentiae quam potentiae culmen evectus, omnium quos memoria comple- etitur hominum latissime regnavit et longissimis terminis Romanum sepsit imperium, ac firmissime Graecorum bar- barorumque non populos tantum sed animos etiam sibi ad- junxit, primum quidem armis, mox vero etiam nulla usus vi, sed volentes lubentesque ad se pelliciens, quum huma- nitate magis etiam quam viribus inclaruisset, vel iis obse- quium persuasit, quorum antea ne nomina quidem nove- ramus, quique nullius unquam per hominum memoriam imperio subditi fuerant: nam quot populi trans Rhenum habitant et supra mare lonium, et Illyricae originis gentes, quos Pannonios et Dacas vocant, omnes pacavit. Quoere in Excerptis de rebus fortiter gestis. II. Hic vir quantum praestiterit virtute et prudentia, quae quum domi in administratione reipublicae tum foris in difficillimis bellis et civilibus et externis eluxit, dictis scriptisque prosequi materia ingeniis proposita est eorum, qui celebrando praeclara facta ipsi gloriam sibi parare cupiant. Ego vero res ejus gestas ita enarrabo, ut verum omnibus pateat. Primum igitur de genere ejus atque indole dicam, qui ejus parentes ac quae a prima aetate fuerit institutio, cujus beneficio tantus postmodum vir evasit. Pater ei Octavius senatorii fuit ordinis, cui quum majores et opibus et aequitate nobiles impuberi adhuc rem reliquissent, et eam tutores dissipassent, ipse jus suum illis remittens, residuis contentus vixit. III. Annum aetatis circiter nonum agens Caesar haud mediocri admirationi fuit Romanis, quippe qui in tantilla aetate egregiae indolis specimina ederet, ita ut et ab adultae aetatis viris orationem habens ad multitudinem maximo applausu acciperetur. Porro mortua avia (Julia) educatus est apud Atiam matrem et L. Philippum vitricum: qui quidem originem ab iis ducebat, qui Philippum Macedonem superaverant. Apud hunc velut alterum patrem educatus Caesar maximam spem ostendebat, jamque tum ab aequalibus suis, pueris nobilissimis, colebatur. Adjungebant se ei plurimi, inter quos et adolescentes non pauci, quibus capessendae propediem reipublicae spes erat, ac quotidie maxima frequentia juvenum ac virorum et aequalium puerorum deducebatur, sive equitatum extra urbem prodiret, sive ad propinquos aut alios quos viseret. Nam animum quidem optimis artibus, corpus vero generosis ac militaribus exercitationibus iinstruebat; et quae didicerat facilius quam docentes ipsi in rem conferebat; quod vel maxime civitati eum admirabilem fecit. Enimvero eum sollicite observabat mater Attia cum Philippo vitrico; quotidie a magistris et custodibus, quos puero apposuerant, inquirentes studiose, quid rei egisset, quo esset profectus, qua ratione deim transegisset, quibuscum denique esset versatus. IV. Post haec bello civili urbem turbante in villam paternam subductus est a parentibus. Inde annos circiter quattuordecim natus in forum descendit, posita praetexta togam puram indutus, quod virilis tirocinii argumentum est; omniumque civium oculis in eum defixis, ob oris speciem atque generis nobilissimi splendorem diis sacrificavit: et in collegium pontificum adscriptus est in locum L. Domitii (Ahenobarbi), qui e vivis abierat: quod quidem populus suis sufragiis libentissime jussit. Ita simul cum virili toga maximo sacerdotio ornatus, diis sacra faciebat. Ceterum tametsi inter tirones relatus esset ex more ac legibus Romanorum, nihilominus mater ex vestibulo eum progredi vetabat, nisi quo antea praetextatus ventitare consueverat, eodemque cultu illum habebat, et in eodem quo prius cubiculo cubare cogebat, prorsus legibus duntaxat tiro, cetera praetextati instar arctius habebatur. Vestitum porro nunquam mutavit, sed perpetuo patria veste amictus fuit. V. Legitimis diebus templa deorum adibat sed noctu, quum formae decore ac splendore generis plurimas mulieres in amorem sui raperet; saepe vero ab iis tentatus nullis unquam artibus cessit; sed partim matris sollicitudo, quae eum custodiebat, neque evagari sinebat longius, partim ipse semet sua prudentia muniebat, quippe qui aetate in dies progrederetur. Porro quum Latinae feriae adessent (quibus consules sacrificii patrii causa in montem Albanum egredi mos est, jurisdictione interim sacerdotibus mandata,) Caesar medio in foro posita curuli sella consedit. Quem quidem plurimi jurisdictlonis causa adierunt, multi causa duntaxat spectandi adolescentis confluxere, quippe omnium in se oculos convertebat, maxime eo in tempore, quum majestatem ac dignitatem quandam sibi adscivisset. VI. Ceterum quum C. Julius Caesar Europaea bella jam confecisset, ac Pompeium in Macedonia superasset, Aegyptoque esset potitus, tandemque ex Syria et Euxino reversus ponto trajicere in Africam pararet, ut reliquum belli in eam partem translati conficeret: Octavius, qui avunculum in eo bello comitari cupiebat, quo usum rei militaris colligeret, postquam Attiam matrem ab eo consilio abhorrere sensit, tum quidem quievit. Nam Caesar quoque avunculus ut ejus amantissimus, nondum illum proficisci ad bellum velle videbatur, ne adolescens corpore infirmo, mutata repente ratione victus, morbum contraberet. His igitur causis expeditioni minime interfuit. VII. Verum confecto hoc quoque bello quum Caesar Romam rediisset atque ex captivis paucissimos venia prosequeretur, eo quod prioribus bellis minime admoniti fuissent, hujusmodi quid tum temporis evenit. Erat Agrippa singulari amicitia ac praecipua quadam sodalitate cum Octavio conjunctissimus, quippe qui a puero simul educatus fuisset. Hujus frater M. Catoni acceptissimus ac bello Africo comes, tunc inter captivos erat. Cui Octavius veniam quidem impetrare cupiebat, sed quum prae pudore (nondum enim ab avunculo quidquam petierat), tum etiam gnarus, quam infenso animo in cives eo bello captos esset Caesar, identidem cunctabatur. Tandem vero, quum se ipse confirmasset, petiit et obtinuit; qua quidem re magnopere laetabatur, quod amico fratrem restituisset. Sed a ceteris quoque non mediocriter laudabatur, eo quod gratia atque ambitione sua primum ad salutem amici esset usus. VIII. Exinde Caesar ex bello Africo ac ceteris a se confectis bellis triumphum egit, et Octavium, quem sibi filium adoptaverat, quum ob cognationis vinculum paene natura esset filius, currum suum prosequi jussit, ornatum donis militaribus, ac si in eo bello contubernalem habuisset. Pariterque in sacrificiis et quoties deorum templa adibat, juxta se proximum collocabat, utque ceteri ei concederent jubebat. Et jam C. Caesar imperatoriis insignibus ernatus, qui honos Romae maximus habetur, summo in honore apud cives erat. Ceterum Octavius, et in thestro et in conviviis assiduus illius comes, quum illum prorsus paterna benevolentia secum colloqui videret, jam paullisper animo erectior ac confirmatior, captata temporis opportunitate, verecunde apud avunculum intercedebat pro amicis ac civibus, qui ejus suffragio quidpaim obtinere a Caesare volehant, nec difficile impetrabat; multisque adeo necessariorum maximo usui fuit, quum sollicite observaret, ne importune neve moleste avunculum interpellaret. Haectum et humanitatis et insitae prudentiae non obscura nec pauca specimina edebat. IX. Sed quum C. Caesar praebitionibus ludorum atque hujuscemodi editionibus adsuefacere illum vellet, duoque essent theatra, alterum Romanum, Graecum alterum: Romani quidem ipse curam sumpsit, Graeci vero curationem Octavio delegavit. Qui quum operam deret impensius, suam ut industriam ac comitatem testificaretur, persideretque assidue usque ad finem spectaculi, idque maximo aestu ac diebus longissimis, tandem, utpote adolescens nondum assuetus labori, in morbum incidit; quo ingravescente cuncti timore pallebant, solliciti, ne quid ejusmodi indoles tristius pateretur: maxime autem omnlum C. Caesar sollicitus erat. Proinde quotidie aut ipsemet praesens adolescenti animum spemque addebat, aut amicos visendi causa mittebat, medicosque ab eo vetabat discedere. Forte quadam die coenanti nunciatum a quopiam est, adolescentem deliquium pati ac pessime se habere; statimque, ut erat discalceatus, e lecto exsiliens, ad cubiculum, in quo aeger curabatur, contendit, et pavens ac sollicitus medicos enixissime rogavit, ipse lecto adsedit, ac tandem recuperato puero magnopere est gavisus. X. Porro quum Octavius morbi quidem discrimine liberatus, adhuc tamen infirmo corpore esset, Caesar proficisci ad bellum in Hispaniam parabat, quo quidem puerum in contubernio suo deducere ante statuerat, sed ob conflatam aegritudinem haudquaquam poterat. Igitur appositis puero custodibus, qui accurata victus ratione illum regerent, datisque mandatis, quum vires collegisset, se ut sequeretur, ad bellum perrexit. Namque Cn. Pompeius Magni filius major natu, brevi temporis spatio praeter omnium spem magnis copiis comparatis, vindicare patris necem in animo habebat, clademque ejus, quantum in se esset, resarcire. Sed Romae relictus Octavius primum quidem omni diligentia corpus curavit, viresque brevi recuperavit; postea vero statim ad iter se accinxit ex mandatis avunculi (sic enim eum vocabat). Quumque plurimi sese ei comites ambitiose offerrent ob maximam spem quam in se ostendebat, rejectis omnibus atque in his matre ipsa, selecto ex famulis robustissimo quoque ac velocissimo, iter acceleravit, atque incredibili celeritate longissima spatia permensus, tandem haud procul castris avunculi pervenit, qui quidem septem mensibus bellum jam omne confecerat. XI. Tarraconem ingressus, admiratione omnes perculit, quonam pacto in tanto bellorum tumultu advenisset. Nec tamen invento ibi avunculo‚ pluribus laboribus ac periculis conflictatus est, tandemque avunculum in Hispania assecu- tus est circa urbem Calpiam. At Caesar, qui eum aegrotum domi reliquerat, quum salvum ex hostium ac latronum insidiis insperato videret, tanquam silium amplecti ac deosculari coepit. Neque vero eum dimittebat usquam, sed assidue in contubernio babebat, laudabatque ejus industriam simul et festinationem, quod primus eorum, qui ab urbe profecti erant, affuisset, eumque de multis rebus sedulo interrogabat, quo ingenii ac judicii periculum faceret. Sed quum sagacem et sollertem ac modici sermonis eaque so— lum‚ quae ad rem pertinent, respondentem deprehenderet, magis ac magis illum in dies amabat. Hinc quum Carthagi- nem navigandmn esset, jussus in avunculi navem cum quinque famulis conscendere, tres praeterea sodales secum adduxit. Ac verebatur quidem, ne ab avunculo factum nesciente objurgaretur; sed longe aliter res cecidit, siqui- dem ea re delectatus Caesar juvenem laudavit eo, quod sodales diligeret et virtuti ac bonis artibus deditos testes omnium factorum secum habere semper vellet, atque opti— mam sibi famam apud cives comparare multum studeret. XII. Venerat Carthaginem (Hispaniae) Caesar eo, ut adeuntibus copiam sui praeberet; ac permulti eo convene- rant partim jurisdictionis causa ob privatas controversias, partim ob negotia publica, quidam, ut praemia virtutis ac praeclare factorum acciperent: de his igitur aditus illis da- bat. Multi praeterea alii duces in eam urbem confluxerant. Tum Saguntini, qui maximis criminibus urgebantur et auxilio opus habebant, ad Octavium confugerunt; qui sus- cepta ipsorum causa quum palam apud Caesarem prudenter disseruisset, eos impositis criminibus liberavit laetosque et praecones laudum suarum ac servatorem appellantes do- mum dimisit. Exinde complures patrocinii causa ad illum concurrere, quibus industriam suam approbavit, quippe alios calumniis et criminationibus liberabat, aliis praemia impetrabat, aliis magistratus; proinde erat in ore onmium eximia ejus mansuetudo atque humanitas et in congressibus prudentia. Porro ipse Caesar cavens ***. ", "commentary": "99. God. Tur.sol. 160, 1 r. — 162, 32 v. — I, 1. οὕτω] sc. Σεβαστόν. V. Sueten. Octav. 7; Dio Cass. LIII, 16. 18; Oros. VI, 203 Censorin. D. N. 21; Ovid. Fast. I, 587, Calend. Praenest. ap. Orell. Inscr. II‚ p. 346. 382; Fe- riale Cumanum in Museo Rhenan. tom. fV, p. 630; Monum. Ancyr. col. 18. — 2. διὰ τὸ μᾶλλον ἕτι ", "note": " διὰ μαλλόν τι codex. Articulum addidit Valesius; τι in ἔτι mutarunt Orellius et Corayus, qui ita dedit : προσαγόμενος· διὰ. δὲ τὸ μᾶλλον ἔτι κτλ. Pro ἔνδηλος fortasse ἔκδηλος fuisse idem suspicatur Corayus. — 3. δὴ] Coray. , δὲ codex. —— 4. ἡμερωσάμενος In codice haec vox legitur post ἄνθρωποι. Transposuerunt eam Valesius et Corayus. — 5. ἐντὸς] Vales.; ἐν τοῖς codex. — 6. Δάκας] Meminit hujus loci Bernhardyus ad Dionys. Perieg. 305, p. 593, de ratione disputans, qua Dacas a Getis Romani distinxerint. II, 1. δὲ] omis. codex. — 2. εὐδοκιμοῖεν] e conj. Corayi; εὐδοκιμεῖν codex. — 3. Τ ̓] om. Codex. — 4. Cf. Sueton. Octav. c. 3: C. Octavius a principio oetatis et re et existimatione magna fuit ... Amplis innutritus opibus, honores et adeptus est facile et egregie administravit. Quae de tutoribus ejus n. l. leguntur, aliunde non nota sunt. Articulum οἱ ante καταστάντες addidit Corayus. III, 1. δημηγοροῦντι] «Intelligit sine dubio orationem funebrem, quam Augustus vixdum decennis habuit in rostris de laudibus aviae Juliae; de qua re sic Suetonius Octav. 8: Quadrimus patrem amisit, duodecimum annum agens aviam Juliam defunctam pro concione laudavit. Lege decimum annum agens ex Damasceno nostro. Sic Tiberius novem natus annos defunctum patrem pro nostris laudavit, teste Suetonio.» VALESIUS. Ego Suetonii loco nihil mutandum esse censeo. Nam primum cum eo facit Quinctilianus XII, 6, 1: Coesar Augustus duodecim natus annos aviam pro rostris laudavit. Deinde salis sibi constat Suetonius pergens hunc in modum: Quadriennio post, toga virili sumpta (an. 49 a. C.), militaribus donis triumpho Coesaris Africano (an 46 a. C.) donatus est, quamquam expers belli propter oetatem (cf. Nicol. c. 6). Anno vero 46 a. C. Octavius (natus die 23 Septembr. 63 a. C.) annos sedecim natus erat, adeo ut orationem habuuisse debeat annos natus duodecim. Igitur si funebrem istam orationem Nicolaus quoque intellexit, quod addubitari vix potest, de anno quo defuncta sit Julia, aliter statuit aut adulandi causa sciens verum ignorare voluit, aut, quod malim, legendum: περὶ ἕνδεκα.—2. «An potius Περσέα scribendum est? Etenim Q. Marcius L. F. Philippus bellum gessit cum Perseo Macedonum rege, et facilem victoriam Aemilio Paullo successori tradidit.» VALESIUS. At eundem Marcium Philippum jam Philippi regis temporibus in Macedoniam legatum esse constat ex Livio XXXIX, 48. XL, 2. 3. nostro Philippo (L. Marcio L. f., Q. n., Philippo), qui Attiam viduam uxorem duxit, v. Dio XLV, 1; Vellejus II, 59, 3; Cicero Philipp. III, 6, 17; Appian. B. C. III, 10. 13; Plutarch. Cic. 44. Ovid. Fast. VI, 807. Pro Atia in Nicolai excerptis constanter scribitur Ἀντία, uno excepto loco, ubi: Ἀτία. — 3. Τε] deest in cod.; addidit Valesius. Fort. fuit καὶ δὴ. — 4. Προῄει] Coray.; ἄστεως προσήει codex. IV. 1. Togam virilem sumpsit Augustus die 18 Octobr. an. 706 a. u, 48 a. C. (teste Feriali Cumano lin. 5.) paullo post pugnam Pharsalicam. Igitur natus tum erat Octavius annos quindecim. — 2. εὐπρέπειαν] e conj. Corayi; διά τε εὐγένειαν καὶ λ. Εὐγενείας codex. — 3. Intellige L. Domitium, C. f., Ahenobarbum, qui in pugna Pharsalica cecidit. V. Sueton. Nero 3; cicero Phill. II, 11. 27. 29. V, 17; Vellejus II, 59, 3: Pontificatusque creandorum a collegis ad populum translato. — 4. Αὐλαίου] αἰλίου cod.; mox παῖς ὢν et νέμων pro νόμῳ codex; correxit Valesius.—5. Τὴν πάτριον] «Percrebuerat hic mos aetate Ciceronis, ut nobiles adolescentes, atque etiam senatores in hortis ac suburbanis externo uterentur cultu, ac pallium cum crepidis et mitella sumerent. Verba Ciceronis sunt in oratione pro Rabirio Posthumo: Deliciarum causa et voluptatis non modo cives Romanos, sed et nobiles adolescentes et quosdam etiam senatores summo loco natos, non in hortis et suburbanis suis, sed Neapoli in celeberrimo oppido cum mitella soepe videmus, etc. Cf. Gellius N. A. XIII, 20.» VALESIUS. V. 1. ἅτε δὴ] e conj. Corayi. Codex: ὥραν ἀντηδὲ καὶ πολλ. γ. ἐκμείνασα εὐπρ. Vocem καὶ, quam ejecit Coray., retinui. Aliorum conatus, quos Orellius affert, lubens omitto. — 2. Προῖὼν] sic codex, non προσιών, quod Valesius dedit. — 3 Ἄλβαν] Ἀλβανόν edidit Valesius correcturus. VI, 1. πολέμους] fuisse videtur πολεμίους, monente Corayo et Bremio. — 2. μεταστάντος] sic codex, non καταστάντος ut editt. — 3. Πολεμικῶν] editt., πολεμίων codex. — 4. Στρατείας] Coray., στρατιᾶς codex. VII, 1. οὐδέν πω] Coray., οὐδέπω codex. — 2. Post πρότερον in codice vacuum duodecim fere literarum spatium, at non lacunam, sed literas erasas indicans. VIII, 1. Testamentum, quo Caesar Octavium adoptavit, scriptum est die 13 Septembr. an. 709, teste Sueton. Caes. 83. Tum vero jam peregerat Caesar bellum Hispanicum, ad quod profectum esse Nicolaus decimo demum capite narrat. Aut igitur verba υἱὸν ἤδη πεποιημένος mutanda in υἱὸν ἤδη ποιησόμενος, aut excidit ἐν τῇ ἑαυτοῦ γνώμῃ vel tale quid. Hoc etiam suadent quae infra cap. 13 leguntur, ubi de Caesare ex Hispania reduce loquens Nicolaus ait: Ἔγνω μὲν οὖν καὶ πρότερον παῖδα ἀποδεῖξαι, δεδιὼς δὲ ... συνέκρυψε τὴν γνώμην. Ἐν δέ ταῖς διαθήκαις αὐτὸν υἱοῦται. — 2. Συνὼν., θεάτροις] Corayus. Codex: καὶ ἐν θεάτροις συνὼν δὲ ὁ παῖς. — 3. προσάντως] Citat locum Suidas: Προσάντως· ἐπίρρημα· «Μήτε ἀκαίρως παρακαλεῖν μήτε προσάντως.» IX, 1. ἀγωνοθετεῖν] Vales.; ἀγωνοθέτην codex. — 2. τούτου ... ἐκείνῳ] Vales,; τούτῳ .. ἐκείνου codex. — 3. Καῖσαρ]ὁ K. editt. contra codicis auctoritatem. — 4. τε] sic codex, δὲ editt. Mox codex: δείπνοντι. X, 1. ἐπαμῦναι] Coray., ἐπεῖναι codex. Deinde εἰ δύναιτο Valesius pro ἡ δύνατο codicis. — 2. μὲν]e codice supplevi. — 3. Cf. Suetonius Octav. 8 : Profectum mox avunculum in Hispanias adversus Cn. Pompeji liberos, vix tum firmus a gravi valetudine, per infestas hostibus vias, paucissimis comitibus, naufragio etiam facto, sub- secutus, maqnopere demeruit, approbata cito etiam morum indole super itineris industriam. Vellejus II, 29, 2: (Caesar Octavium) dilexit ut suum, natumque annos XVII, Hispaniensis militiae, adsecutum se, postea co- mitem habuit, nunquam aut alio usum hospitio quam suo, aut alio vectum vehiculo. Cf. Dio Cass. XLIII, 41. XI, 1. Καλπίαν] Strabo III, p. 140 Κάλπην dicit. Plura de his nominibus disputat Valesius ad h.l., quae legere etiam est apud Holstenium ad Steph. Byz. v. Κάλπαι et Καρπηία. — 2. περιβαλὼν] Valesius; περιλαβὼν et mox νο- στοῦντα pro νοσοῦντα, codex. — 3. αὐτοῦ] Valesius, αὐτόν codex. — 4. σύντασιν] Coray.; σύνεσιν codex. — 5. Par- ticulam δὲ de suo addidit Valesius. XII, 1. ἐνέτυχεν· ἄλλοι] Coray.; ἔτυχεν. ἄλλων codex. Οἱ δὲ περὶ ὧν ἔτυχεν ἄλλων ἄλλοι τε, κτλ. Vales. — 2. προσφεύγουσι] ValesiUs; προσφέρουσι cod. — 3. φανερῷ] VAl.; φανεροῦ cod — 4. ὀνομάζοντας] Coray.; νομίζοντας cod. — 5. πάντες τε] πάντες τε τε cod. — 6. τήν τε ... φιλανθρ.] Valesius; τής (sic) τε ἡμερότητα φιλανθρωπίαν. Possis etiam τῇν τε τῆς ἡμερότητος φιλανθρωπίαν.", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.vita_caesaris.de_caesaris_institutione:99", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:99" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΒΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "427", "type": "fragment", "sub_type": "addendum", "fragment_number": "", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": "", "text": "", "translation": "(Desunt duae paginae) ", "commentary": "(Λείπουσι σελίδες δύο)", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.vita_caesaris.de_caesaris_institutione:", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΒΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "433", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "100", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " ", "text": "XIII. *** [ἀρ]γυροῦ κατὰ τὰ πάτρια, οὔτε μεθυσκομένοις νεανίσκοις παρεῖναι, οὔτε πλείω χρόνον συμποσίῳ παραγενέσθαι ἄχρις ἑσπέρας, οὐδὲ μέντοι δειπνεῖν πρὸ δεκάτης ὥρας, ἔξω Καίσαρος, ἢ Φιλίππου, ἢ τοῦ γήμαντος αὐτοῦ τὴν ἀδελφὴν Μαρκέλλου, ἀνδρὸς σωφρονεστάτου καὶ κατ’ εὐγένειαν ἀρίστου Ῥωμαίων. Αἰδῶ δ’, ἣν πρέπειν (1) ἄν τις τῇ τοιᾷδε ἡλικία ὑπολάβοι, διὰ τὸ ταῖς· ἄλλαις ἀρεταῖς ἐν τῇ μετὰ ταύτην (2) τὴν χώραν ὑπὸ τῆς φύσεως ἀποδεδόσθαι, διαφανέστατα καὶ ἐν ἔργοις ἐδήλου ἐν τῷ βίῳ παντί. Διὰ τοῦτο καὶ μάλιστα Καῖσαρ αὐτὸν περὶ πολλοῦ εποιήσατο, και οὐχ, ὥσπερ οἴονταί τινες, διὰ τὸ γένος μόνον. Ἔγνω μὲν οὖν καὶ πρότερον παῖδα ἀποδεῖξαι, δεδιὼς δὲ, μὴ ἐλπίδι τοσαύτης τύχης ἐπαρθεὶς, ὃ φιλεῖ τοῖς εὐδαιμόνως τρεφομένοις ἕπεσθαι, ἐκλάθοιτο ἀρετῆς καὶ ἐκδιαιτηθείη, συνέκρυψε τὴν γνώμην, ἐν δὲ ταῖς διαθήκαις αὐτὸν υἱοῦνται, ἄπαις ὢν ἀρρὲνων παίδων, καὶ κληρονόμον ἀποδείκνυσι τῆς τύχης πάσης· τετάρτην δὲ μοῖραν τῶν χρημάτων τοῖς ἄλλοις διένειμε φίλοις τε καὶ ἀστοῖς, ὅπερ ὕστερον ἐγένετο δῆλον (3). XIV. Ἐδεήθη δὲ συγχωρῆσαι αὖτῷ παρὰ τὴν μητέρα ἐλθεῖν εἷς τὴν πατρίδα, καὶ δόντος, ᾤχετο. Ὡς δ ̓ ἧκεν οὐχ ἑκὰς Ῥώμης εἰς Ἰάνουκλον, ὓπήντησεν αὐτῶ σὺν πολλῷ πλήθει ἀνθρώπων ὁ λεγόμενος Γαΐου Μαρίου παῖς, σπουδάζων εἰς τὸ γένος ἐγγραφῆναι, καί τινας γυναῖκας προσειληφὼς τῶν Καίσαρος, αἳ ἐμαρτύρουν αὐτῷ τὴν εὐγένειαν. Οὔτε μὴν Ἀντίαν ἔπεισεν, οὔτε τὴν ταύτης ἀδελφὴν καταψεύσασθαι τοῦ σφετέρου οἴκου· προσήπτετο γὰρ τὸ γένος (1) τὸ Καίσαρός τε καὶ τὸ Μαρίου, τῷ γε μὴν νεανίσκῳ ἐκείνῳ οὐδὲν προσῆκον (2) ἠν. Ὃς τότε σὺν πολλῷ πλήθει ὑπαντιάσας ἐσπούδαζε προσλαβεῖν καὶ τὴν τοῦ νέου Καίσαρος γνώμην, εἰς τὴν τοῦ γένους ἐγγραφήν. Πολλὴ δ’ ἐγένετο σπουδὴ καὶ τῶν συνόντων αὐτῷ πολιτῶν, πειθομένων εἶναι παῖδα Μαρίου. Καῖσαρ δ’ ἐν ἀπορίᾳ δεινῇ γενόμενος ἐσκόπει, τί χρὴ ποιεῖν· τό τε γὰρ ἀσπάζεσθαι ὡς συγγενῆ, ὃν οὒκ ᾔδει, ὁπόθεν εἴη, οὐδ’ ἡ μήτηρ αὐτῷ συνεμαρτύρει, χαλεπὸν ἦν, τό τε διωθεῖσθαι τὸν νεανίσκον καὶ τὸ σὺν αὐτῷ πλῆθος τῶν πολιτῶν, ἄλλως τε καὶ αἰδοῦς ὄντι μεστῷ, πολλὴν δυσχέρειαν εἶχεν. Ἀποκρίνεται γοῦν, ἠρέμα διωσάμενος τὸν ἄνθρωπον, ὅτι Καῖσαρ εἴη τοῦ γένους αὐτοῖς ἡγεμὼν, καὶ τῆς πατρίδος προστάτης, συμπάσης τε τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς· δεῖν οὖν ὡς ἐκεῖνον βαδίζειν, καὶ διδάσκειν περὶ τῆς συγγενείας, καὶ εἰ μὲν πείσειεν, ὑπάρχειν εὐθὺς αὐτῷ καὶ σφᾶς τούς τε ἄλλους οἰκείους πεπεισμένους· εἰ δὲ μὴ, οὐδὲν αὐτοῖς εἶναι κοινώνημα πρὸς αὐτόν· ἐν δὲ τῷ μεταξὺ, πρὶν ἢ Καίσαρα τοῦτο γνῶναι, μήτε προσιέναι πρὸς αὐτὸν, μήτε ὡε παρὰ συγγενοῦς τι ἐπιζητεῖν τῶν δικαίων. Ταῦτα ἐμφρόνως ἀποκρινόμενον καὶ οἱ συμπαρόντες ἐπῄνουν, οὐδὲν δὲ ἧττον ὁ νεανίσκος συμπροὔπεμψεν αὐτὸν ἄχρι τῆς οἰκίας. XV. Ὡς δ ̓ ἧκεν εἰς Ῥώμην, κατάγει πλησίον τῆς Φιλίππου οἰκίας καὶ τῆς μητρὸς, καὶ τὴν δίαιταν εἶχε σὺν ἐκείνοις, καὶ οὐκ ἄνευ τούτων διῆγε, πλὴν εἰ μή ποτε καὶ αὐτὸς τῶν ἡλικιωτῶν τινας βούλοιτο ἑστιᾶν· τοῦτο δὲ σπάνιον ἦν. Διατρίβων δ ̓ ἐν τῇ πόλει, ὑπὸ τῆς βουλῆς ἀποδείκνυται εἶναι τῶν πατρικίων. Ὅτι ἔνηφε καὶ ἐγκρατῶς διῆγεν ὁ νέος Καῖσαρ. Θαυμαστὸν δέ τι κἄλλο συνῄδεσαν αὐτῷ οἱ φίλοι· ἐπ ̓ ἐνιαυτὸν γὰρ ὅλον ἐν τοιᾷδε ἡλικίᾳ, ἐν ᾗ μάλιστα σφριγῶσιν οἱ νέοι, καὶ τούτων δ ̓ ἔτι μᾶλλον οἱ εὐτυχεῖς, ἀφροδισίων ἀπείχετο, φωνῆς ἅμα καὶ ἰσχύος προνοῶν.", "translation": " XIII. *** argenti ex more majorum: neve adolescentum compotationibus interesset; ne convivium usque ad vesperam produceret; neve aute horam decimam coeenaret, nisi forte apud Caesarem aut Philippum aut Marcellum, qui sororem ipsius in matrimonio habebat‚ virum modestia ac nobililate praestantissimum. Jam verecundiam, quae huic maxime aetati convenire videtur (quoniam natura ceteras virtutes hujus asseclas esse voluit), semper prae se tulit, factisque ipsis coluit, quoad vixit. Ea praecipue caisa Caesari acceptus fuit, non ob nudam sanguinis propinquitatem‚ ut quidam existimant. Ac jamdudum quidem Caesar eum adoptare decreverat. Sed veritus ne, spe tantae fortunae elatus, quod adolescentibus in summa felicitate educatis usu venire solet, corrumperetur, neve ab instituto virtutis tramite deflecteret, consilium suum occultavit; ac testamento ipse maseulae prolis expers eum in familiam nomenque adscivit, heredemque omnium bonorum instituit, quadrante duntaxat amicis ac civibus relicto‚ uti postea apparuit. XIV. Tunc temporis Octavius ab avunculo petiit, sibi ut visendae matris copiam faceret: quo protinus impetrato Romani profectus est. Ad urbem quum esset in monte Janiculo, occurrit ei nescio quis magna plebis frequentia stipatus‚ qui se C. Marii filium ferebat, eamque in familiam adscribi ambibat. Idemque aliquot matronas Caesaris necessarias sibi adjunxerat, quae de suis natalibus testarentur; sed neque Attiam‚ neque ejus sororem inducere potuerat, ut decus familiae suae mendacio proderent; quippe Marii ac Caesaris familiae erant arctissima necessitudine conjunctae‚ quibus se juvenis ille prorsus alienus impudentissime iuserehat. Igitur ille cum frequenti turba Octavio tum obviam factus‚ ejus quoque auctoritatem elicere ad generis sui confirmationem studebat: nec minore studio eum se- cuta plebs instabat, pro certo habens‚ illum C. Marii filium esse. At Octavius‚ quid sibi agendum esset, incertus hae- rebat animo: nam et osculari eum hominem‚ quem neque ipse‚ quis et unde esset, sciebat, neque mater agnoscebat, molestum videbatur; ex alia parte juvenem cum tanta civium multitudine aspernari, homini praesertim verecundo erat gravissimum. Tandem hujusmodi responso placide hominem dimisit: Caesarem generis sui et patriae totiusque imperii Romani principem esse; hunc adire eique genus suum approbare illum oportere; cui si id approbaverit, statim se et ceteros agnatos ejus auctoritati accessuros; sin secus, nihil sibi cum ipso esse commune: interim vero, priusquam Caesarem adierit, ne se conveniat, neve, ut a necessario, quidquam requirat. Hanc ejus responsionem, quicumque aderant, magnopere laudarunt. Sed nihilominus eum juvenis domum usque prosecutus est. XV. Romae porro divertit Octavius juxta domum Philippi et matris Attiae, quibuscum ut plurimum agebat coenabatque: nisi forte quum alios aequalium apud se convivio excipere vellet, quod perraro faciebat. Dum in urbe moratur, senatusconsulto patribus adscriptus est. Erat etiam sobrietate ac temperantia singulari; quodque admirabile est, anno integro, ut amici ejus testes sunt, in ea aetate, in qua juvenum ac maxime beatiorum flagrantissima libido esse solet, a venere abstinuit, voci simul consulens ac robori. Finis historiarum Nicolai Damasceni et libri ejusdem De vita Coesaris Augusti, in Exerptis De virtutibus et viliis. ", "commentary": "Fr. 100. Cod. Tur. fol. 163; 1 r. — 163, 25 vso. XIII. 1. πρέπειν] Val. πρέπει cod. — 2. ταύτην] Val. ταῦτα cod. — 3. Cf. Sueton. Caes. 83. XIV. 1. τὸ γένος τὸ] Valesius, τὸ γένος τοῦ γένος τὸ cod. «.Herophilus equarins medicus C. Marium septies consu- lem avum sibi vendicanda ita se extulit, ut veteranorum quam plures et muncipia splendida collegiaque sere onmia pa- tronum eum adoptarent. Quin etiam quum C. Caesar, Cn. Pompeio adolescente in Hispania oppresso, populum in hortos suos admisisset, proximo intercolumnio paene pari studio frequentiae salutatus est. Ceterum decreto Caesaris extra Italiam relegatus, post ejus necem in urbem rediit et consilium interficiendi senatus cepit‚ quo nomine damnatus a senatu in carcere strangulatus est, ut scribit Valerius Max. IX, 15. In Epitome T. Livii CXVI et apud Arrianum Β. C. III, init. C. Amatius traditur. Forte quia Graecum Ἡροφίλου nomen in Latinum speciem mutaverat. Ejusdem meminit Cicero Ad Att. XIV, 6.» VALESIUS. — 2. Προσῆκον] προσήκων cod.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.vita_caesaris.de_caesaris_institutione:100", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:100" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΒΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "433", "type": "fragment", "sub_type": "addendum", "fragment_number": "", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": "", "text": "", "translation": "", "commentary": "Τέλος τῆς Ἱστορίας Νικολάου Δαμασκηνοῦ καὶ τοῦ Βίου Καίσαρος τοῦ νέου. Περὶ ἀρετῆς καὶ κακίας.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.vita_caesaris.de_caesaris_institutione:", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΒΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "434", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "101", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " (Exc. De ins.) XVI:", "text": "Ὅτι ὁ νέος Καῖσαρ τρίτον ἄγων ἐν τῇ Ῥώμῃ μῆνα ἐνταυθοῖ λοιπὸν (1) παρεπεδήμει, ζηλούμενος μὲν ὑπὸ τῶν ἡλίκων καὶ φίλων, θαυμαζόμενος δὲ ὑπὸ τῶν ἐν τῇ πόλει πάντων, ἐπαινούμενος δ ̓ ὑπὸ τῶν παιδευτῶν. Τετάρτῳ δὲ μηνὶ (2) ἧκεν ἐκ τῆς πατρίδος πεμφθεὶς ὑπὸ τῆς μητρὸς ὡς αὐτὸν ἀπελεύθερος τεταραγμένος καὶ πολλῆς ἀθυμίας μεστὸς, ἐπιστολὴν κομίζων, ἐν ᾗ ἐγέγραπτο (3), ὡς Καῖσαρ μὲν ἐν τῇ συγκλήτῳ ἀποθάνοι ὑπὸ (4) τῶν περὶ Κάσσιον καὶ Βροῦτον. Ἠξίου δὲ τὸν παῖδα ἐπανελθεῖν ὡς αὐτήν· ἀγνοεῖν γὰρ ἔφη καὐτὴ τἀποτοῦδε ἐσόμενα· δεῖν δὲ ἤδη ἄνδρα γίγνεσθαι, καὶ γνώμῃ τε ἃ χρὴ (5) φρονεῖν καὶ ἔργῳ πράττειν, ἑπόμενον τῇ τύχῃ τε καὶ τοῖς καιροῖς. Τοιαῦτα ἐδήλου τὰ παρὰ τῆς μητρὸς γράμματα. Ὅμοια δὲ καὶ ὁ ταῦτα κομίζων ἀπήγγελλεν· ἔφη τε ὡς παραχρῆμα Καίσαρος ἀναιρεθέντος πεμφθείη καὶ οὐδαμῆ διατρίψοιεν, ὡς θᾶττον ἔχοι μαθὼν τὰ γενόμενα βουλεύσασθαι περὶ αὐτῶν· μέγαν (6) δ ̓ εἶναι τὸν κίνδυνον τοῖς τοῦ ἀνῃρημένου συγγενέσι, ὃν δεῖ πρῶτον σκοπεῖν (7) ὅπως διαφεύξεται· οὐ μικρὰν γὰρ εἶναι μερίδα τὴν τῶν σφαγέων, οἳ τοὺς Καίσαρος ἐλαύνουσί τε καὶ ἀναιροῦσι. Ταῦτα ἀκούσαντες, ἐν πολλῷ θορύβῳ ἦσαν, μέλλοντες ὅσον οὔπω δειπνήσειν. Ταχὺ δ ̓ ἡ φήμη καὶ τοῖς ἔξω διήγγελλε καὶ ἀν ̓ ἅπασαν ἐφοίτα τὴν πόλιν τἀκριβὲς μὲν οὐ δηλοῦσα, ὅτι μέντοι κακόν τι μέγα εἴη προσπεπτωκός. Συνῄεσαν γοῦν πολλοὶ περὶ ἄκραν ἑσπέραν σὺν φωτὶ τῶν πρώτων Ἀπολλωνιατῶν, διαπυνθανόμενοι ὑπ ̓ εὐνοίας ὅ τι εἴη τὸ ἠγγελμένον. Βουλευομένῳ δὲ Καίσαρι μετὰ τῶν φίλων ἔδοξε χρῆναι τοῖς ἐπιφανεστάτοις δηλῶσαι, τὸ πλῆθος δὲ ἀποπέμψασθαι (8). Καὶ ἐπεὶ ταῦτα ἔπραξεν, μόλις μὲν ἀπῆλθεν ὁ ὄχλος πεισθεὶς ὑπὸ τῶν πρώτων, καιρὸν δ ̓ ἔσχεν Καῖσαρ περὶ τῶν ὅλων βουλεύσασθαι μετὰ τῶν φίλων, πόρρω τῆς νυκτὸς ἤδη διεληλυθυίας, ὅ τι ποιητέον εἴη, καὶ ὅπως χρηστέον τοῖς πράγμασιν. Πολλῆς δὲ σκέψεως (9) γενομένης, οἱ μὲν παρῄνουν τῶν φίλων ἐπὶ τὸ ἐν Μακεδονίᾳ στράτευμα χωρεῖν, ὃ προεξεπέπεμπτο (10) ἐπὶ τὸν Παρθικὸν πόλεμον (ἡγεῖτο δ ̓ αὐτοῦ (11) Μάρκος Αἰμίλιος), καὶ σὺν αὐτῷ ἥκειν τἀσφαλοῦς ἕνεκεν εἰς Ῥώμην ἐπὶ ἄμυναν τῶν σφαγέων· ὑπάρξειν (12) δὲ καὶ τοὺς στρατιώτας ὑπ ̓ εὐνοίας τῆς πρὸς ἐκεῖνον τοῖς * ἀχθομένους (13)· προσγενήσεσθαι δὲ καὶ τὸν ἀπὸ τοῦ παιδὸς οἶκτον ὀφθέντος τῷ στρατῷ. Ἀλλὰ ταῦτα δυσχερῆ ὑπεφαίνετο ἀνδρὶ κομιδὴ νέῳ καὶ μείζω ἢ κατὰ τὴν παροῦσαν ἡλικίαν τε καὶ ἀπειρίαν, ἄλλως τε καὶ ἀδήλου ἔτι οὔσης (14) τῆς τῶν πολλῶν διανοίας, καὶ πολλῶν ἐφεστώτων ἐχθρῶν. Οὐκ ἐκράτει οὖν ἥδε ἡ γνώμη. Τιμωροί τε (15) ἔσεσθαι Καίσαρι προσεδόκων (16) οἳ καὶ ζῶντος ἀπήλαυον τῆς τύχης, εἴς τε ἀρχὰς καὶ πλοῦτον ὐπ ̓ αὐτοῦ προηγμένοι δωρεάς τε μεγάλας ἔχοντες, καὶ οἵας οὐδ ̓ ὄναρ ἤλπισαν. Ἄλλων δὲ ἄλλα παραινούντων, ὡς ἂν ἐν ἀσκόποις καὶ ἀσταθμήτοις πράγμασι, κράτιστον εἶναι ἐδόκει Καίσαρι τὴν ὑπὲρ τῶν ὅλων βουλὴν ἀναβαλέσθαι ἄχρι ἂν τοῖς καὶ γήρᾳ καὶ φρονήσει διαφέρουσι τῶν φίλων συμμίξας κοινωνοὺς ποιήσαιτο τῆς γνώμης. Ἔδοξεν οὖν δεῖν ἠρέμα ἔχειν καὶ εἰς Ῥώμην βαδίζειν, πρότερον δ ̓ ἐν Ἰταλίᾳ γενόμενον γνῶναι τὰ μετὰ τὴν Καίσαρος τελευτὴν ἐπισυμβάντα, καὶ μετὰ τῶν ἐκεῖ βουλεύσασθαι περὶ τῶν ὅλων. XVII. Καὶ οἱ μὲν πρὸς τὸν πλοῦν παρεσκευάζοντο· Ἀλέξανδρος (1) δὲ ὑποτιμώμενος τό τε γῆρας καὶ τὴν ἀσθένειαν εἰς τὴν πατρίδα, τὸ Πέργαμον, ἀπελύετο. Ἀπολλωνιᾶται δὲ ἀθροισθέντες ἄχρι μέν τινος ἐδέοντο Καίσαρος ὑπὸ φιλοστοργίας μένειν παρὰ σφᾶς· παρέξειν γὰρ αὐτῷ τὴν πόλιν εἰς ὅ τι βούλεται, ὑπό τε τῆς πρὸς αὐτὸν εὐνοίας καὶ τῆς πρὸς τὸν τεθνηκότα εὐσεβείας· καὶ αὐτῷ δὲ ἄμεινον εἶναι, τοσούτων ἐχθρῶν ἐφεστώτων, ἐν φίλῃ πόλει τὰ ἐσόμενα καραδοκεῖν. Ὁ δὲ βουλόμενος παρὼν τοῖς πραττομένοις καιροφυλακεῖν, οὐ παρέλυε τὴν γνώμην, ἀλλ ̓ ἀναγκαῖον ἔφη εἶναι ἀποπλείν· Ἀπολλωνιάτας δὲ τότε (3) ἐπῄνεσε, καὶ παρελθὼν εἰς τὴν ἄρχὴν, ἐλευθερίαν τε αὐτοῖς καὶ ἀτέλειαν ἄλλας τε οὐκ ὀλίγας χάριτας ἐπιδοὺς, καὶ εὐδαίμονα τὴν πόλιν ἐν τοῖς μάλιστα ποιήσας. Τότε δὲ μετὰ δακρύων αὐτὸν ὁ πᾶς δῆμος ἀποσπώμενον προὔπεμψε, θαυμάζων τὸ ἐν τῇ παρεπιδημίᾳ κόσμιον καὶ σῶρον, καὶ ἅμα οἰκτείρων τὴν τύχην. Ἦλθον δ ̓ ὡς αὐτὸν ἐκ τῆς στρατιᾶς οὐκ ὀλίγοι ἱππεῖς τε καὶ πεδοὶ, χιλίαρχοί τε καὶ ἑκατοντάρχαι (4) ἄλλοι τε πάμπολλοι θεραπείας χάριν, οἱ δὲ [καὶ] κατ ̓ ἰδίας χρείας· οἳ τότε παρῄνουν ἐπὶ τὰ ὅπλα χωρεῖν, καὶ αὐτοὶ ὑπισχνοῦντο συστρατεύσειν τε καὶ ἄλλους προσποιήσειν ἐπεξιόντας τὸν Καίσαρος θάνατον. Ὁ δ ̓ ἐπαινέσας αὐτοὺς, οὐδὲν δεῖν ἔφη ἐν τῷ παρόντι· ὅταν μέντοι καλῇ ἐπὶ τὴν τιμωρίαν, ἠξίου ἑτοίμους εἶναι. Οἱ δ ̓ ἐπείθοντο. Καῖσαρ δ ̓ ἀνήχθη τοῖς ἐπιτυχοῦσι πλοίοις, χειμῶνος ἔτι ὄντος σφαλερώτατα, καὶ διαβαλὼν τὸν Ἰόνιον πόντον, ἔσχει τῆς Καλαβρίας τὴν ἔγγιστα ἄκραν, ἔνθα οὐδέν πω σαφὲς διήγγελτο (5) τοῖς ἐνοικοῦσι [περὶ] τοῦ ἐν Ῥώμῃ νεωτερισμοῦ. Ἐκβὰς οὖν ταύτῃ πεζὸς ὥδευεν ἐπὶ Λουπίας (6). Καὶ ὡς ἀφίκετο, ἐντυγχάνει τοῖς ἐν Ῥώμῃ θαπτομένῳ Καίσαρι *, οἳ ἀπήγγελλον τά τε ἄλλα καὶ ὡς ἐν ταῖς διαθήκαις ὡς υἱὸς εἴη Καίσαρος (7) ἐγγεγραμμένος, καὶ τρία μέρη τῶν χρημάτων, τὸ δὲ τέταρτον τοῖς ἄλλοις εἴη δεδομένον, ἐξ οὗ καὶ τῷ δήμῳ δοίη κατ ̓ ἄνδρα ε' καὶ ο' δραχμὰς (8), ἐπισκήψειε δὲ καὶ Ἀντίᾳ τῇ μητρὶ τοῦ παιδὸς τῆς ἑαυτοῦ ταφῆς ἐπιμεληθῆναι, ὅπως τε ὁ ὄχλος βιασάμενος ἐν μέσῃ ἀγορᾷ αὐτὸν καύσειέ τε καὶ θάψειε· τοὺς δὲ περὶ Βροῦτον καὶ Κάσσιον σφαγεῖς κατειληφότας τὸ Καπιτωλιον φρουρεῖν, τούς τε δούλους καλεῖν ἐπ ̓ ἐλευθερίᾳ συμμάχους· τῇ τε πρώτῃ ἡμέρᾳ καὶ δευτέρᾳ, καταπεπληγμένων (9) ἔτι τῶν Καίσαρος φίλων, πολλοὺς αὐτοῖς προσέχειν, ἐπεὶ δ ̓ οἱ ἐκ τῶν περιοικίδων πόλεων κληροῦχοι, οὓς ἐκεῖνος κατῴκισέ τε καὶ ταῖς πόλεσιν ἐγκατέστησεν, ἧκον παμπληθεῖς ὡς τοὺς περὶ Λέπιδον τὸν ἱππάρχην καὶ Ἀντώνιον τὸν συνύπατον Καίσαρος, ἐπεξέναι (10) αὐτοῦ τὸν φόνον ὑπισχνουμένους, σκεδασθῆναι τοὺς πολλούς· ἐκείνους δὲ μονωθέντας μονομάχους τινὰς ἀθροίζειν καὶ ἄλλους, οἷς ἦν ἀκήρυκτος ἔχθρα πρὸς Καίσαρα, οἵ τε τῆς (11) ἐπιβουλῆς ἐκοινώνουν. Καὶ τούτους μέντοι ὀλίγον ὕστερον καταβῆναι πάντας ἐκ τοῦ Καπιτωλίου πίστεις λαβόντας παρὰ Ἀντωνίου δύναμιν ἤδη μεγάλην ἔχοντος καὶ διαμεθιέντος ὲν τῷ παρόντι τὴν ὑπὲρ Καίσαρος ἐπέξοδον· ὃ κἀκείνοις αἴτιον ἐγένετο τοῦ ἀσφαλῶς ἐκ τῆς Ῥώμης ὑπεξελθεῖν (12) ἐς Ἄντιον· πολιορκηθῆναι δ ̓ αὐτῶν ὑπὸ τοῦ δήμου καὶ τὰς οἰκίας, ἡγεμόνος μηδενὸς ἐφεστῶτος, ἀλλ ̓ αὐτοῦ τοῦ πλήθους ὑπὸ τῆς περὶ Καίσαρα εὐνοίας δυσχεραίνοντος τὸν φόνον (13), καὶ μάλιστα ἐπειδὴ τήν τε ἐσθῆτα εἶδεν ᾑμαγμένην καὶ τὸ σῶμα νεοσφαγὲς ἐκκομιζόμενον εἰς ταφὴν, ὅτε καὶ βιασάμενος θάψειεν αὐτὸ ἐν μέσῃ ἀγορᾷ. XVIII. Ταῦτα ὡς ἤκουσε Καῖσαρ ὁ νέος εἴς τε δάκρυα καὶ οἶκτον ὑπὸ μνήμης τἀνδρὸς καὶ φιλοστοργίας ἐρρύη, καινότερόν τε τὸ πένθος ἐποίει. Παυσάμενος δέ ποτε ἀνέμενεν ἕτερα γράμματα παρὰ τῆς μητρὸς καὶ τῶν ἐν Ῥώμῃ φίλων, καίπερ οὐκ ἀπιστῶν τοῖς τὰ γινόμενα ἀπηγγελκόσιν· οὐ γὰρ ῥώρα διότι ἂν πλάσαιντο τὰ ψεύδη. Καὶ μετὰ ταῦτα ἀπῆρεν εἰς Βρεντέσιον· ἔγνω γὰρ οὐδένα ἐνόντα τῶν ἐχθρῶν αὐτόθι, πρότερον δ ̓ ὑπιδόμενος (1) μὴ ὑπό του φρουροῖτο ἡ πόλις, οὐκ εἰκῆ τὸν πλοῦν ἐκ τοῦ πέραν ἀπηύθυνεν (2). Ἧκε δ ̓ αὐτῷ καὶ παρὰ τῆς μητρὸς ἐπιστολὴ ἐν ᾗ ἐγέγραπτο δέησις ἰσχυρὰ, ὡς τάχιστα ἀφικέσθαι καὶ ἑαυτὸν ἐκείνῃ τε ἀποδοῦναι καὶ τῷ σύμπαντι οἴκῳ, ὡς μήτις ἐπ ̓ αὐτὸν ἔξωθεν ἐπιβουλὴ συσταίη παῖδα Καίσαρος ἀναδεδειγμένον. Ἐδήλου δ ̓ ὅμοια τοῖς προτερον ἠγγελμένοις, καὶ ὡς ἐπὶ τοὺς περὶ Βροῦτον καὶ Κάσσιον ἐξήγερται ὁ πᾶς (3) δῆμος δυσανασχετῶν ἃ δράσειεν. Ἀπέστειλε δ ̓ αὐτῷ καὶ ὁ πατρῳὸς Φίλιππος, δεόμενος μὴ προσελθεῖν τῇ Καίσαρος κληρονομίᾳ, φυλάξασθαι δὲ καὶ αὐτὸ τοὔνομα, δι ̓ ἃ πάθοι κεῖνος, ζῆν δ ̓ ἀπραγμόνως καὶ ἀσφαλῶς (4). Ὁ δὲ Καῖσαρ ᾔδει μὲν ὑπ ̓ εὐνοίας ταῦτα παραινοῦντα, ἐγίνωσκε δὲ τἀναντία, μεγάλα ἐπινοῶν ἤδη καὶ φρονήματος μεστὸς ὢν, ποιούμενος δὲ ἔδια πόνον καὶ κίνδυνον καὶ (5) ἀνδρῶν ἀπέχθειαν, οἷς οὐκ ἔμελλεν ἀρεστὸς φανεῖσθαι [καὶ] τοσοῦδε ὀνόματος καὶ ἀρχῆς παραχωρήσειν ὅτῳ, οὖν, ἄλλως τε καὶ τῆς πατρίδος συμπροθυμουμένης καὶ ἐπὶ τὰς πατρῴους τιμὰς καλούσης αὐτὸν ἐκ τοῦ δικαιοτάτου· καὶ γὰρ φύσει καὶ νόμῳ τὰς ἀρχὰς αὐτῷ προστήκειν, ἄγχιστα τοῦ (*) γένους ὄντι καὶ ὑπ ̓ αὐτοῦ κείνου παιδὶ τεθειμένῳ· καὶ τὸ ἐπεξελθεῖν δ ̓ αὐτῷ καὶ τιμωρῶσαι τοιαῦτα πεπονθότι πάντων εἶναι δικαιότατον. Ὁ μὲν δὴ ταῦτα ἐφρόνει τε καὶ τὸν Φίλιππον γράφων ἀνεδίδασκεν οὐ μάλα πειθόμενον. Ἀντία δὲ ἡ μήτηρ τὸ μὲν εὐκλεὲς τῆς τύχης καὶ τὸ μέγεθος τῆς δυναστείας ἔχαιρεν ὁρῶσα περιεληλυθὸς (6) τῷ ἑαυτῆς παιδὶ, εἰδυῖα δὲ μεστὸν τὸ πρᾶγμα φόβων τε καὶ κινδύνων, καὶ ἅμα ἑωρακυῖο Καίσαρα τὸν ἑαυτῆς θεῖον οἷα πάθοι, οὐ πάνυ προσίετο πάλιν· ἐῴκει δὲ μεταξὺ ἀμφοτέρων εἶναι τῶν γνωμῶν, τῆς τε τοῦ ἀνδρὸς Φιλίππου καὶ τοῦ υἱέος. Καὶ ἡ μὲν διὰ τοῦτο ἐν φροντίσι μυρίαις ἦν, τοτὲ μὲν ἀνιωμένη, ἐπειδὰν τοὺς ἠρτημένους ἀριθμῆται κινδύνους τῶν συμπάντων ἄρχειν ἀξιοῦντι, τοτὲ δ ̓ ἐπαιρομένη, ἐπειδὰν τὸ μέγεθος τῆς ἐξουσίας τε καὶ τιμῆς λογίζηται. Διὸ ἀποτρέπειν μὲν τὸν παῖδα οὐκ ἐτόλμα μεγάλοις ἐγχειροῦντα καὶ ἐπὶ δικαίαν ἄμυναν ὡρμημένον, οὐ μὴν δὴ οὐδὲ συμπαρορμᾶν διὰ τὸ ἄδηλον τοῦ δαίμονος· συνεχώρει δ ̓ ὅμως τοὔνομα ἔχειν τὸ Καίσαρος, καὶ αὐτὴ πρώτη συνέπαινος ἦν. Πάντων δὲ τῶν φίλων καὶ περὶ τοῦδε ὁ Καῖσαρ πυθόμενος ἃ ἐφρόνουν, οὐδὲν μελλήσας τύχῃ ἀγαθῇ καὶ ἐπ ̓ εὐφήμῳ κληδόνι δέχεται τοὔνομά τε καὶ τὴν υἱοθεσίαν, ἣ καὶ αὐτῷ (7) καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ἀρχὴ ἀγαθῶν ἦν, πολὺ δὲ μάλιστα τῇ πατρίδι καὶ σύμπαντι τῷ Ῥωμαίων γένει. Ἔπεμψε δὲ παραχρῆμα καὶ ἐπὶ τὰς ἐν τῇ Ἀσίᾳ παρασκευὰς καὶ τὰ χρήματα ἃ προὔπεμψε Καῖσαρ πρότερον ἐπὶ τὸν Παρθικὸν πόλεμον. Καὶ ἐπειδὴ ἐκομίσθη, καὶ σὺν αὐτοῖς ὁ ἐτήσιος φόρος τῶν ἐν Ἀσίᾳ ἐθνῶν, ἀρκούμενος Καῖσαρ τοῖς πατρῴοις, τὰ δημόσια εἰς τὸ ταμιεῖον τῆς πόλεως ἀπέπεμψε. Παρῄνουν δὲ καὶ τότε αὐτῷ τῶν φίλων ἔνιοι ἃ (8) καὶ ἐν Ἀπολλωνίᾳ, χωρεῖν ἐπὶ τὰς ἀποικίας τοῦ πατρὸς καὶ τὰ στρατεύματα συγκροτεῖν, κἀκείνους εἰς τὴν ὑπὲρ ἀυτοῦ ἔξοδον (9) ἄλλως τε καὶ τοῦ ὀνόματος μεγάλου **. Ἥδιστα γὰρ καὶ τοὺς στρατιώτας ἡγουμένου τοῦ Καίσαρος υἱέος ἀκολουθήσειν τε καὶ πάντα δράσειν· θαυμαστὴ γάρ τις αὐτοῖς πίστις τε καὶ εὔνοια ὑπῆρχε πρὸς ἐκεῖνον καὶ μνήμη ὧν συγκατειργάσαντο (10) ζῶντι, πόθος τε ἐπὶ τοῦ ἐκείνου ὀνόματος συναγωνίζειν ἣν αὐτοὶ ἐκείνῳ πρότερον περιέθεσαν (ΙΙ) ἀρχήν. Ἀλλὰ τῶνδε μὲν οὐδέπω ὁ καιρὸς ἐφαίνετο εἶναι· ἐσπούδαζε δὲ (12) νομίμως τὰς πατρἰους ἀρχὰς μετιὼν γνώμῃ συγκλήτου μὴ λαβεῖν δόξαν φιλοτιμουμένου μᾶλλόν περ ἢ νομίμου. Διὸ τῶν φίλων τοῖς πρεσβυτάτοις τε καὶ ἐμπειρίᾳ προὔχουσι μάλιστα ἐπείθετο (13), ἀπό τε Βρεντεσίου ὥρμησεν ἐπὶ Ῥώμης. XIX. Ἐπιζητεῖ δὲ τοὐντεῦθεν ὁ λόγος ὅπως συστήσειαν τὴν ἐπιβουλὴν οἱ σφαγεῖς ἐπὶ Καίσαρα, καὶ ὡς τὸ σύμπαν κατειργάσαντο, τά τε μετὰ (1) ταῦτα πραχθέντα, κινηθέντων τῶν ὅλων. Διέξειμι οὖν αὐτήν τε πρῶτον καθ ̓ ὅ τι (2) ἐγένετο καὶ ὅπως, τάς τε αἰτίας ὑφ ̓ ὧν συστᾶσα τοσόνδε ἐπεξῆλθεν· ἔπειτα δὲ περὶ τοῦ ἑτέρου Καίσαρος, οὗ ἕνεκα ὅδε ὁ λόγος ὥρμηται, ὅπως τε παρῆλθεν εἰς τὴν ἀρχὴν, καὶ ἐπειδὴ ἀντ ̓ ἐκείνου κατέστη, ὅπως ἔργα πολέμου καὶ εἰρήνης ἀπεδείξατο. Ἦρξαν μὲν οὖν τῆς ἐπιβουλῆς ἄνδρες τὸ μὲν πρῶτον ὀλίγοι, μετὰ δὲ ταῦτα πολλοὶ καὶ ὅσοι οὔτε πρότερον ἐπὶ ἡγεμόνα μνημονεύονται συστῆναι. Φασὶ γὰρ τοὺς μετασχόντας τοῦ λόγου γενέσθαι ὑπὲρ π' (3)· ἐν οἷς μέγιστον ἠδύνατο Δέκμος (4) τε Βροῦτος, φίλος ἐς τὰ μάλιστα ὢν Καίσαρι, καὶ Γάϊος Κάσσιός τε καὶ Μάρκος Βροῦτος, οὐδενὸς ἧττον παρὰ Ῥωμαίοις τότε ἐπαινούμενος· πάντες δὲ πρότερον ἀντιπόλεμοί τε ἦσαν καὶ τὰ Πομπηίου ηὖξον (*)· ἐκείνου δὲ ἡττηθέντος, γενόμενοι ὑπὸ Καίσαρι, τὸ ἀπ ̓ αὐτοῦ εἰρηνικὸν (5) βίον εἶχον· οὐδὲ, καίπερ Καίσαρος φιλανθρώπως προσαγομένου ἕκαστον (6), ἐν τῇ διανοίᾳ τὸ δύσελπι αὐτῶν ἀφῃροῦντο· ἀμνησίκακος [γὰρ] ἦν (7) τὸ ἦθος πρὸς τοὺς κρατηθέντας διά τινα πραότητα. Καρπούμενος δὴ τὸ ἀπ ̓ ἐκείνου ἀνύποπτον, κατεχρήσαντο αὐτῷ εἰς τὸ μᾶλλόν τι λανθάνειν ἐπιβουλεύοντες ἐπαγωγοῖς τε λόγοις καὶ ἔργοις προσποιήτοις. Αἰτίαι δ ̓ αὐτοὺς ἐνῆγον ἐπιχειρεῖν τἀνδρὶ οὐκ ἀπὸ μικρῶν διαφόρων ἰδίᾳ τε ἑκάστοις καὶ κοινῇ πᾶσι γεγονυῖαι. Οἱ μὲν γὰρ ἐλπίδος τι ἔχοντες, εἰ ἐκεῖνον ἐκποδὼν ποιήσαιντο, αὐτοὶ ἡγεμόνες ἀντ ̓ ἐκείνου ἔσεσθαι, τὴν ἐπιβουλὴν συνίστασαν, οἱ δὲ ὑπὸ ὀργῆς ὧς πάθοιεν παρὰ τὸν πόλεμον, οἰκείων αὐτοῖς ἀπολωλότων ἢ τὰ χρήματα ἀφῃρημένοι ἢ ἀρχὰς ἐν τῇ πόλει, ἐνεπικραίνοντο, καὶ τὸ ὀργιζόμενον ὑποκρυπτόμενοι τοῦ εὐπρεποῦς τι μετεποιοῦντο, ὡς δυσχεραίνοιεν τὴν ἑνὸς ἀρχὴν, ζητοῖεν δὲ κατ ̓ ἰσονομίαν πολιτεύεσθαι. Ἄλλα δὲ ἄλλοις αἴτια συνενεχθέντα ὑφ ̓ ὧς ἔτυχε προφάσεων τὸ μὲν πρῶτον αὐτοὺς τοὺς δυνατωτάτους συνέστησεν, ἔπειτα πολὺ πλείους προσήγετο, τοὺς μὲν αὐτεπαγγέλτους (8) κατ ̓ ἴδια ἐγκλήματα, τοὺς δὲ κατὰ σύμπραξιν ἑτέροις ἐκ τῆς πάλαι φιλίας πολὺ τὸ πιστὸν ὑποφαίνοντας καὶ κατὰ τοῦτο προσηταιρισμένους. Ἦσαν δέ τινες οἱ κατ ̓ οὐδέτερον, ἀλλὰ τῇ τε ἀξιώσει τῶν ἀνδρῶν συνεπιδιδόντες τὴν γνώμην, καὶ ἐκ τῆς πάλαι δημοκρατίας ἀχθόμενοι τῇ ἑνὸς ἰσχύι, ἄσμενοί τε (ἂν), εἰ καὶ μὴ αὐτοὶ ἄρξαι τοῦ πράγματος, ἀλλ ̓ ἑτέρου γε ἄρξαντος συλλαβέσθαι τότ ̓ ἀγαπητῶς μετὰ τοιούτων ἀνδρῶν, εἰ (9) καί τι δέοι παθεῖν οὐκ ὀκνοῦντες. Πολλὰ δ ̓ ἐξώτρυνε καὶ ἡ ἐκ παλαιοῦ Βρούτοις ὑποῦσα εὔκλεια (10) τῶν καταλελυκότων καὶ δημοκρατίαν πρῶτον καταστησαμένων. Οἵ τε φίλοι πρότερον ὄντες τῷ Καίσαρι οὐκέθ ̓ ὁμοίως εὖνοι ἦσαν, εἰς ἴσον ἑαυτοῖς ὁρῶντες τιμωμένους τοὺς πάλαι μὲν πολεμίους, ὑπ ̓ ἐκείνου δὲ σωθέντας. Οὐ μὴν οὐδὲ αὐτοῖς ἐκείνοις τὸ εὔνουν ὑπῆρχεν, ἀλλ ̓ ἐπίπροσθεν τῆς χάριτος γινόμενον τὸ ἀρχαῖον μῖσος οὐχ ὧν εὖ ἔπαθον σωθέντες μνήμην ἐνεποίει, ἀλλ ̓ ὧν ἀπεστερήθησαν ἀγαθῶν κρατηθέντες ἐννοούμενοι παρωξύνοντο (12). Πολλοὶ δὲ καὶ αὐτῷ ἤχθοντο τὸ δι ̓ ἐκείνου σεσῶσθαι, καίτοι γε ἀνονείδιστα αὐτοὺς πάντα πεποιηκότι· ἀλλ ̓ ὅμως αὐτὸ τὸ ἐν χάριτος μέρει λαβεῖν τάδ ̓ ἃ (13) κατὰ πολλὴν εὐμάρειαν κρατοῦσιν ὑπῆρχε, σφόδρα ἐν τῇ διανοίᾳ ἐνὸν ἐλύπει. Καὶ μὲν δὴ κἀκεῖνα τὰ ἔθη αὐτῶν διάφορα ἤδη ἦν, τῶν τε συστρατευομένων πάλιν ἐν ἰδιωτῶν (14) μοίρᾳ τῶν τε ἡγεμόνων καὶ οὐ τιμῆς μεταποιουμένων· τὰ μὲν ὅτι συγκατελέλεκτο (15) εἰς τὸ ἀρχαῖον στρατιωτικὸν τὸ πολέμῳ ἁλοῦν, καὶ τοὺς ἴσους μισθοὺς ἔφερεν. Ἥχθοντο οὖν οἱ φίλοι ἐν ἴσῳ τιμώμενοι τοῖς ὑπ ̓ αὐτῶν αἰχμαλώτοις γενομένοις, ἔστι δ ̓ ὑφ ̓ ὧν καὶ παρωθούμενοι τιμῆς. Πολλοῖς δὲ καὶ τὸ εὖ πάσχειν ὑπ ̓ αὐτοῦ διαφερόντως ἀνιαρὸν ἦν κατά τε χρημάτων δόσεις καὶ ἀρχῶν συντάξεις, ὡς μόνου δυναμένου τοῦτο ποιεῖν, τῶν δὲ ἄλλων πάντων ἐν οὐδενὸς μοίρᾳ παρεωσμένων. Αὐτός τε ἐκεῖνος ἐπὶ πολλαῖς καὶ καλαῖς νίκαις ἀγαλλόμενος οὐκ ἀπεικότως, πλέον τε ἢ ἄνθρωπος ἀξιῶν ἤδη εἶναι, τοῖς μὲν πολλοῖς ἐθαυμάζετο, τοῖς δὲ μεγάλοις καὶ δυναστείας μεταποιουμένοις ἐπαχθὴς ἐδόκει εἶναι. Παντοδαπὰ οὖν συνέστη φῦλα ἐπ ̓ αὐτὸν ἀνδρῶν μεγάλων, μικρῶν, φίλων, πολεμίων, στρατιωτῶν, πολιτικῶν, ἑκάστων προφάσεις ἰδίας εἰς τὸ ἔργον ὑποτιμωμένων (16) καὶ ἀπὸ τῶν οἰκείων ἐγκλημάτων ἐμπιστευόντων καὶ ταῖς παρὰ τῶν ἄλλων κατηγορίαις. Ἕκαστός τε (17) ἕκαστον συνιστάμενον παρώξυνον (18), καὶ τὸ εἰς ἀλλήλους βέβαιον ἐκ τῶν ἰδίᾳ ὑπόντων πρὸς αὐτὸν (19) ἐγκλημάτων παρείχοντο. Δι ̓ ὃ καὶ τοσούτων γενομένων τῶν συστάντων, οὐδεὶς ἐτόλμησε καταμηνῦσαι τὴν πρᾶξιν. Φασὶ δέ τινες ὀλίγον πρὸ τοῦ θανάτου γραμματίδιον (20) αὐτῷ ὑπό του δεδόσθαι μηνύον τὴν ἐπιβουλήν· ὃ μετὰ χεῖρας ἔχων πρὶν ἀναγνῶναι ἀπεσφάγη· μετὰ δὲ ἀποθανόντος ἀνευρέθη ἐν τοῖς ἄλλοις γραμματιδίοις. XX. Ταῦτα μὲν οὖν ὕστερον ἐγνώσθη· τότε δὲ [ἄλλαις] ἐπ ̓ ἄλλαις (1) τιμαῖς αὐτῷ ψηφιζομέναις τῶν μὲν χαρίζεσθαι βουλομένων, ἐνίων δὲ μετὰ ἐνέδρας δεχομένων τὰς ὑπερβεβλημένας καὶ εἰς ἅπαντας ἐκφερόντων, ὡς ἂν φθόνος ὁμοῦ [καὶ] (2) ὑποψία ἐγγένοιτο ἐπαχθὴς, ὅδε ἅτε ἁπλοῦς ὢν τὸ ἦθος καὶ ἄπειρος πολιτικῆς τέχνης διὰ τὰς ἐκδήμους (3) στρατείας, ἡλίσκετο ῥᾳδίως τούτοις, ἐκ τοῦ εἰκότος οἰόμενος γίνεσθαι τοὺς ἐπαίνους θαυμαζόντων αὐτὸν μᾶλλόν περ ἢ ἐπιβουλευόντων. Μάλιστα δὲ τῶν ἐψηφισμένων ἐλύπει τοὺς ἐν τέλει τὸ καὶ τῶν ἀρχῶν ἄκυρον γενέσθαι τῆς καταστάσεως τὸν δῆμον, ἐκείνῳ δ ̓ αὐτὰς ἀποδίδοσθαι οἷς βούλοιτο διδόναι, ὥσπερ τὸ δόγμα ἐκέλευεν οὐ πρὸ πολλοῦ κεκυρωμένον. Παντοδαπαὶ δὲ καὶ ἐν τῷ ὁμίλῳ λογοποιίαι διεφέροντο, ἄλλων ἄλλα διεξιόντων. Οἱ μὲν γὰρ ἔφασκον βασίλειον αὐτῷ ἐγνωκέναι συμπάσης γῆς καὶ θαλάττης Αἴγυπτον ἀποδεικνύναι, ἔνθα βασιλίδα Κλεοπάτραν αὐτοῦ τεκεῖν παῖδα Κῦρον (4) φοιτήσασαν εἰς εὐνήν· ὅπερ αὐτὸς ἤλεγξεν ἐν ταῖς διαθήκαις ψεῦδος ὄν. Οἱ δ ̓ ἐν Ἰλίῳ τοῦτο ἔφασαν αὐτὸν μέλλειν καθίστασθαι, διὰ τὴν παλαιὰν πρὸς τὸ Δαρδανιδῶν γένος συγγένειαν. Γενόμενον δέ τι καὶ τόσον παρώξυνε τὰ μάλιστα τοὺς ἐπ ̓ αὐτὸν συνεστῶτας. Ἦν αὐτῷ χρυσοῦς ἀνδριὰς, ὥσπερ ἐψήφιστο, ἐπὶ τῶν ἐμβόλων (5). Τούτου διάδημα ὤφθη περὶ τῇ κεφαλῇ κείμενον· ὑπόπτως δὲ πάνυ πρὸς αὐτὸν ἔχουσι Ῥωμαῖοι, δουλείας οἰόμενοι εἶναι σύμβολον· ἐπελθόντες δὲ τῶν δημάρχων Λεύκιος καὶ Γάϊος ἐκέλευσάν τινι τῶν ὑπηρετῶν ἀναβάντι καθελεῖν (6) αὐτὸ καὶ ῥϊψαι. Τοῦτο γενόμενον Καῖσαρ ὡς ᾔσθετο, καλέσας τὴν σύγκλητον εἰς τὸ τῆς Ὁμονοίας ἱερὸν κατηγόρησε τῶν δημάρχων, φάσκων αὐτοὺς εἶναι τοὺς περιθέντας κρύφα τὸ διάδημα, ὅπως ἂν ἐν φανερῷ αὐτὸν ὑβρίσειαν καὶ δοκοῖεν ἀνδραγαθίζεσθαι ἐπὶ τῇ ἐκείνου ἀτιμίᾳ, ὡς οὐκέτι (7) βουλῆς οὔτ ̓ αὐτοῦ ἐπιστρεφόμενοι· μείζονός τε γνώμης καὶ ἐπιβουλῆς εἶναι αὐτοῖς τὸ δρασθὲν, εἴ πως δύναιντο εἰς τὸ πλῆθος αὐτὸν διαβαλόντες ὡς ἂν δυναστείας παρανόμου ἐρῶντα (8) καὶ αὐτοὶ ἐξάρχοντες νεωτεροποιίας ἀποκτεῖναι. Ταῦτα εἰπὼν, συνδόξαν τῇ συγκλήτῳ, ἤλασεν (9) αὐτοὺς φυγάδας. Καὶ οἱ μὲν ᾤχοντο φεύγοντες, ἕτεροι δ ̓ ἀντ ̓ αὐτῶν δήμαρχοι ἐγένοντο· ὁ δὲ δῆμος ἐβόα βασιλέα τε αὐτὸν εἶναι καὶ ἀναδεῖσθαι μηδὲν ἔτι μέλλοντα, ἐπεὶ καὶ ἡ Τύχη αὐτὸν ἀνέδησεν (10). Ὁ δὲ πᾶν ἂν ἔφη χαρισάμενος τῷ δήμῳ διὰ τὴν πρὸς αὐτὸν εὔνοιαν τοῦτο [δ ̓] οὔποτε δώσειν, καὶ συγγνώμην ᾐτεῖτο εἰ ἀντιλέγει σώζων τὰ πάτρια· βούλεσθαι γὰρ τὴν ὕπατον ἀρχὴν ἔχειν νομίμως ἢ βασιλείαν παρανόμως. XXI. Τοιαῦτα (1) μὲν δὴ τότε ἐλέγετο· μετὰ δὲ ταῦτα ἑορτὴ ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐγένετο χειμῶνος, Λουπερκάλια (2) καλεῖται, ἐν ᾗ γηραιοί τε ὁμοῦ πομπεύουσι καὶ νέοι, γυμνοὶ, ἀληλιμμένοι (3) τε καὶ διεζωσμένοι, τούς τε ὑπαντῶντας κατακερτομοῦντες καὶ τύπτοντες αἰγείαις (4) δοραῖς. Τότε δὲ ἐνστάσης, ἡγεμὼν ᾑρέθη Μάρκος Ἀντώνιος· καὶ προῄει διὰ τῆς ἀγορᾶς, ὥσπερ ἔθος ἦν, συνείπετο δὲ αὐτῷ καὶ ἄλλος ὄχλος. Καθημένῳ δὲ Καίσαρι ἐπὶ τῶν ἐμβόλων λεγομένων ἐπὶ χρυσοῦ θρόνου, καὶ ἱμάτιον ἁλουργὲς ἀμπεχομένῳ, πρῶτον Λικίνιος δάφνινον ἔχων στέφανον, ἐντὸς δὲ διάδημα περιφαινόμενον (5), προσέρχεται (ἦν γὰρ ὑψηλὸς ὁ τόπος ἐφ ̓ οὗ Καῖσαρ ἐδημηγόρει, βασταχθεὶς ὑπὸ τῶν συναρχόντων) καὶ (6) κατέθηκεν αὐτοῦ πρὸ τῶν ποδῶν τὸ διάδημα. Βοῶντος δὲ τοῦ δήμου, ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τίθεται· καὶ ἐπὶ τοῦτον Λέπιδον καλοῦντος τὸν ἱππάρχην, ὁ μὲν ὤκνει· ἐν τούτῳ δὲ Κάσσιος Λογγῖνος, εἷς τῶν ἐπιβουλευόντων, ὡς δῆθεν εὔνους ὢν, ἵνα καὶ λανθάνειν μᾶλλον δύναιτο, ὑποφθὰς ἀνείλετο τὸ διάδημα καὶ ἐπὶ τὰ γόνατα αὐτοῦ ἔθηκε. Συνῆν δὲ καὶ Πόπλιος Κάσκας (7). Καίσαρος δὲ διωθουμένου καὶ τοῦ δήμου βοῶντος, ταχὺ προσδραμὼν Ἀντώνιος γυμνὸς ἀληλιμμένος (8), ὥσπερ ἐπόμπευεν, ἐπὶ τὴν κεφαλὴν ἐπιτίθησι. Καῖσαρ δὲ ἀνελόμενος αὐτὸ εἰς τὸν ὄχλον ἔρριψε. Καὶ οἱ μὲν τελευταῖοι ἐκρότησαν ἐπὶ τούτῳ, οἱ δὲ πλησίον ἐβόων δέχεσθαι καὶ μὴ διωθεῖσθαι τὴν τοῦ δήμου χάριν. Ἄλλοι γὰρ ἄλλην γνώμην περὶ τῶν δρωμένων εἶχον· οἱ μὲν γὰρ ἐδυσχέραινον, ἅτε δυναστείας δήλωσιν (9) μείζονος ἢ κατὰ δημοκρατίαν· οἱ δὲ χαρίζεσθαι οἰόμενοι συνέπραττον· οἱ δὲ οὐκ ἔξω τῆς γνώμης αὐτοῦ διεθρόουν τοῦτο Ἀντώνιον (10) πεποιηκέναι· πολλοῖς δ ̓ ἦν καὶ βουλομένοις βασιλέα αὐτὸν ἀναμφιλόγως γενέσθαι. Παντοδαπαὶ μὲν φῆμαι ἐν τῷ ὁμίλῳ ἦσαν. Τὸ δ ̓ οὖν δεύτερον Ἀντωνίου ἐπιτιθέντος, ὁ δῆμος ἐβόησε «Χαῖρε βασιλεῦ» τῆς ἑαυτοῦ γλώττης. Ὁ δὲ οὐ δεχόμενος (11) ἐκέλευσεν εἰς τὸ τοῦ Καπιτωλίου Διὸς ἱερὸν ἀποφέρειν αὐτό· ἐκείνῳ γὰρ μᾶλλον ἁρμόττειν. Καὶ πάλιν ἐκρότησαν οἱ αὐτοὶ, ὥσπερ καὶ πάλαι. Λέγεται δὲ καὶ ἕτερος λόγος, ὡς ταῦτα ἔπραττεν Ἀντώνιος ἐκείνῳ μὲν, ὥς γε ᾤετο, χαρίζεσθαι βουλόμενος, αὑτῷ δὲ ἐλπίδα μνώμενος εἰ γένοιτο ποιητὸς υἱός. Τελευταῖον δὲ ἀσπασάμενος Καίσαρα δίδωσι τῶν παρεστώτων τισὶν ἐπιθεῖναι αὐτὸ ἐπὶ τὴν κεφαλὴν τοῦ πλησίον ἀνδριάντος Καίσαρος· οἱ δὲ ἐπέθεσαν. Ἐν δ ̓ οὖν τοῖς τότε (12) οὐδενὸς ἧττον καὶ τόδε πραχθὲν ἤγειρε θᾶττον τοὺς ἐπιβουλεύοντας, πίστιν ἐν ὀφθαλμοῖς μείζω παρασχὸν τῶνδ ̓ ἃ (13) δι ̓ ὑποψίας εἶχον. XXII. Κίννας δὲ μετ ̓ οὐ πολὺ στρατηγῶν Καίσαρα παραιτησάμενος δόγμα ἐκύρωσεν κατιέναι τοὺς ἀπελαθέντας δημάρχους καὶ, ὥσπερ βούλεται ὁ δῆμος, πεπαυμένους τῆς ἀρχῆς ἰδιώτας εἶναι τῶν κοινῶν μὴ εἰργομένους (τῆς ἀρχῆς) (1). Καῖσαρ δὲ οὐ διεκώλυε τὴν κάθοδον· καὶ οἱ μὲν κατῄεσαν· αὐτὸς γὰρ εἶχε τὴν τούτων ἐξουσίαν, ὥσπερ ἐκέλευσε τὸ δόγμα· καὶ δὴ ἀποδείκνυσι εἰς τὸ ἐπιὸν ὑπάτους Οὐίβιον Πάνσαν (3), καὶ Αὖλον Ἵρτιον· εἰς δὲ τρίτον ἔτος Δέκμον (4) Βροῦτον, ἕνα τῶν ἐπιβούλων, καὶ Μουνάτιον Πλάγκον (5). Κατόπιν δὲ τούτου καὶ ἕτερον ἐπράχθη, ὃ σφόδρα ἤγειρε τοὺς συνεστῶτας. Ἀγορὰν κατεσκεύαζε μεγάλην καὶ ἀξιοπρεπῆ ἐν Ῥώμῃ, καὶ τοὺς τεχνίτας ἀθροίσας τὰ ἔργα εἰς τὴν κατασκευὴν διεπίπρασκεν. Ἐν τούτῳ δὲ αὐτῷ προσῆλθον (6) οἱ Ῥωμαῖοι ἄριστοι τιμὰς φέροντες, ἅστινας τότε ἐψηφίσαντο ἐν κοινῷ. Τούτων δ ̓ ἡγεῖτο μὲν ὁ ὕπατος, συνάρχων τότε αὐτῷ ὢν, κομίζων τὰ ἐψηφισμένα· ῥαβδοφόροι τε προῄεσαν ἔνθεν καὶ ἔνθεν τὸν ὄχλον ἀνείργοντες· συνῄεσαν δὲ τῷ ὑπάτῳ οἵ τε στρατηγοὶ καὶ δήμαρχοι καὶ ταμίαι καὶ ἄλλαι πᾶσαι ἀρχαί· μετὰ δὲ ἡ σύγκλητος ἐν κόσμῳ εἵπετο καὶ ὁ λαὸς (7) ἄπειρος τὸ πλῆθος καὶ ὅσος οὐκ ἄλλος· πολλὴ δὲ ἥ τε ἔκπληξις ἦν καὶ τὸ ἀξίωμα τῶν πρώτων εἰς οὓς τὰ συμπάντων ἀνήρτητο κράτη, θαυμαζόντων ἄλλον κρείττω. Ὁ δὲ προσιόντων ἐκάθητο καὶ διὰ τὸ τοῖς ἐκ πλαγίου ὁμιλεῖν οὔτ ̓ ἐπιστρέψας πρὸς αὐτοὺς τὸ πρόσωπον οὔτε προσέχων, ἀλλ ̓ ὁμοίως διοικῶν ἃ ἐν χερσὶν εἶχεν, εἰς ὃ τῶν πλησίον φίλων τις (8) εἶπεν, Ὅρα τοὺς ἐξ ἐναντίας προσιόντας· καὶ τότε ἀποθέμενος τὰ γραμματίδια ἐπεστράφη (9), καὶ περὶ ὧν ἦλθον ἤκουε. Συνόντες οὖν αὐτοῖς οἱ ἐπιβουλεύοντες τὸ γεγονὸς. (10) καὶ τοὺς ἄλλους τῆς πρὸς αὐτὸν δυσμενείας ἀνέπλησαν καὶ αὐτοὺς ἤδη ἀχθομένους· ὤργων τότε καὶ οἱ ἐπὶ ὀλέθρῳ τῶν συμπάντων, μή τί γε ἐπ ̓ ἐλευθερίᾳ ἐπιχειρεῖν τῷ ἀνδρὶ [βουλόμενοι] (11), καὶ προσεδόκων χειρώσασθαι αὐτὸν ἀνίκητον παντάπασι δοκοῦντα εἶναι· δυσὶ γὰρ καὶ τριακοσίαις μάχαις ἐδόκει συμβαλὼν εἰς ἐκεῖνον τὸν χρόνον ἔν τε Ἀσίᾳ καὶ Εὐρώπῃ (12) οὔποθ ̓ ἡττῆσθαι. Μόνος δὲ πολλάκις ἐξιὼν καὶ φαινόμενος αὐτοῖς ἐλπίδα ἐνεδίδου τοῦ ἐπιβουλῇ ἁλώσιμος εἶναι· ἐμηχανῶντό τε, εἴ πως παραλύσειαν αὐτοῦ τὴν ἀμφὶ τὸ (13) σῶμα φυλακὴν, λόγῳ τε κηλοῦντες ὡς χρεὼν εἴη ἱερὸν αὐτὸν πρὸς πάντων νομίζεσθαι πατέρα τε καλεῖσθαι τῆς πόλεως, καὶ ψηφίσματα περὶ τούτων γράφοντες, εἴ πως ἐκεῖνος τούτοις παραχθεὶς τῷ ὄντι πιστεύσειεν ὑπ ̓ αὐτῶν στέργεσθαι, καὶ τοὺς δορυφόρους ἀπολύσειεν, οἰόμενος τῇ πάντων εὐνοίᾳ φυλάττεσθαι. Ὅπερ γενόμενον πολλὴν αὐτοῖς εἰς τὸ ἔργον ῥᾳστώνην παρέσχε. XXIII. Συνῄεσαν δ ̓ ἐν φανερῷ μὲν οὔποτε βουλευσόμενοι, λάθρα δὲ κατ ̓ ὀλίγους εἰς τὰς ἀλλήλων οἰκίας· καὶ πολλὰ μὲν, ὥσπερ εἰκὸς ἦν, ἐλέχθη τε αὐτοῖς καὶ ἐκινήθη, σκοπουμένοις τοσόνδε ἔργον ὅπως τε ἐπιθήσωνται καὶ ὅποι. Τινὲς μὲν οὖν εἰσέφερον διὰ τῆς ἱερᾶς καλουμένης ὁδοῦ ἰόντι ἐγχειρεῖν· ἐφοίτα γὰρ πολλάκις ἐκείνῃ· ἄλλοι δ ̓ ἐν ταῖς ἀρχαιρεσίαις, ἐν αἷς αὐτὸν ἔδει καθιστάντα ἐν τῷ πρὸ τῆς πόλεως πεδίῳ τὰς ἀρχὰς διιέναι τινὰ γέφυραν, διακληρωσάμενοι τὸ ἔργον ὅπως οἱ μὲν ὤσειαν αὐτὸν ἀπὸ τῆς γεφύρας, οἱ δὲ ἐπιδραμόντες κτείνειαν (1)· ἄλλοι δὲ ὅταν θέαι μονομάχων ἄγωνται· ὑπόγυοι δ ̓ ἦσαν· ἔνθα καὶ ὅπλα ὁρᾶσθαι παρεσκευασμένα ἐπὶ τὴν πρᾶξιν ἀνύποπτον ἦν διὰ τὸν ἀγῶνα. Οἱ πλεῖστοι δὲ παρῄνουν ἐν τῇ βουλῇ συνεδρεύοντα κτείνειν, ἡνίκα μόνος αὐτὸς ἔμελλεν ἔσεσθαι· οὐ γὰρ συνεισίασιν οἱ μὴ μετέχοντες αὐτῆς, πολλοὶ δ ̓ οἱ ἐπιβουλεύοντες ὑπὸ τοῖς ἱματίοις ἔχοντες ἐγχειρίδια. Καὶ ἐκράτει ἥδε ἡ γνώμη. Συνέλαβε δὲ καὶ τύχη τις εἰς τοῦτο, ποιήσασα ἡμέραν ῥητὴν αὐτὸν ὁρίσαι εἰς ἣν (2) συνίασιν οἱ ἐκ τοῦ συνεδρίου βουλευσόμενοι περὶ ὧν αὐτὸς ἔμελλεν εἰσοίσειν. Ἐπεῖ δὲ ἐνέστη ἡ κυρία ἡμέρα, συνῄεσαν παρεσκευασμένοι τοῖς πᾶσιν. Ἐγίνετο δὲ αὐτοῖς ἡ σύνοδος εἰς τὴν Πομπηίου στοὰν, ἔνθα ἑκάστοτε (3) συνελέγοντο. Τῷ δ ̓ ἄρα ὁ δαίμων διεδείκνυε τὰ ἐνθάδε (4) ὁποῖα εἴη, ὡς πάντα ἀστάθμητα καὶ τῆς τύχης ἥττω, εἰς τὸ τοῦ ἐχθροῦ αὐτὸν ὑπάγων χωρίον, ἐν ᾧ ἔμελλε πρὸ τοῦ ἐκείνου ἀνδριάντος νεκρὸς κείσεσθαι, καὶ οὗ ζῶντος περιεγένετο, τούτου τεθνεῶτος πρὸς τῷ εἰδώλῳ ἀποσφάττεσθαι. Ἰσχυρότερον δέ τι καὶ ἡ μοῖρα, εἰ δή τις ἐπέστη τούτοις. Οἵ τε (5) γὰρ φίλοι ἐκείνης τῆς ἡμέρας ἐκώλυον, διά τινας φήμας οἰωνιζόμενοι, πορεύεσθαι εἰς τὸ βουλευτήριον· ἰατροί τε διὰ νόσον σκοτώδη (6) ἑκάστοτε συμβαίνουσαν αὐτῷ καὶ τότε προσπεσοῦσαν· ἥ τε γυνὴ πάντων μάλιστα, Καλπουρνία ὄνομα, διά τινας ὄψεις ἐνυπνίων δειματωθεῖσα (7), ἐνέφυ τε αὐτῷ καὶ οὐκ ἔφη ἐάσειν ἐκείνης ἐξιέναι τῆς ἡμέρας. Παραστὰς δὲ Βροῦτος, εἷς τῶν ἐπιβουλευόντων, ἐν δὲ τοῖς μάλιστα φίλοις τότε νομιζόμενος, «Τί σὺ λέγεις, εἶπεν, ὦ Καῖσαρ; Καὶ σὺ ὁ τηλικόσδε, γυναικὸς ἐνυπνίοις καὶ ἀνδρῶν ματαίων κληδόσι (8) προσσχὼν, ὑβρίσεις (9) τήν σε τιμήσασαν σύγκλητον, ἣν αὐτὸς συνεκάλεσας, οὐκ ἐξιών; Ἀλλ ̓ οὐκ, ἤν γέ μοι πείθῃ, ἀλλὰ ῥίψας τὰ τούτων ὀνειροπολήματα πορεύσῃ· κάθηται γὰρ ἐξ ἑωθινοῦ σὲ περιμένουσα.» Καὶ ὃς ἐπείσθη τε καὶ ἐξῆλθεν. XXIV. Ἐν τούτῳ οἱ μὲν σφαγεῖς ηὐτρεπίζοντο, τάττοντες αὑτοὺς οἱ μὲν εἰς πλησίον αὐτοῦ καθέδρας, οἱ δὲ ἐξ ἐναντίας, οἱ δὲ κατόπισθεν. Οἱ δὲ ἱερεῖς θύματα προσέφερον πρὸ τῆς εἰς τὸ βουλευτήριον εἰσόδου θυσομένῳ τὴν ὑστάτην θυσίαν ἐκείνην. Καὶ δῆλον ὡς οὐκ ἐκαλλιέρει. Δυσθυτοῦντες δ ̓ οἱ μάντεις ἕτερα ἐφ ̓ ἑτέροις θύματα ὑπήλλαττον, εἴ τι αὐτοῖς ἄμεινον ὧν (1) ἐσημαίνετο φανείη· τελευτῶντες δὲ χαλεπῶς τἀκ θεῶν ὁρᾶν ἔφασαν, καί τινα ἀλάστορα ἐν τοῖς ἱεροῖς ἐγκεκρυμμένον δίοπτον εἶναι. Ὁ δὲ ἀχθεσθεὶς ἀπεστράφη πρὸς δυόμενον τὸν ἥλιον· καὶ οἱ μάντεις πολὺ μᾶλλον τοῦτο οἰωνίσαντο. Παρόντες δὲ οἱ φονεῖς (2) ἥσθησαν ἐπὶ τούτοις. Ὁ δὲ Καῖσαρ, πολὺ μάλιστα τῶν φίλων δεομένων ἀναβαλέσθαι τὸν σύλλογον ἐκείνης τῆς ἡμέρας διὰ τὰ λεγόμενα ὑπὸ τῶν μάντεων, ἐκέλευσε (3) καὶ δὴ τοῦτο δρᾶν. Ταχὺ δ ̓ οἱ ὑπηρέται αὐτῷ ἐπέστησαν καλοῦντες καὶ λέγοντες ὅτι πλήρης ἡ βουλὴ εἴη. Καὶ ὁ μὲν εἰς τοὺς φίλους διέβλεψεν. Ὁ δὲ Βροῦτος αὑτῷ πάλιν παραστὰς, «Ἴθι, ὦ ἀγαθὲ, ἔφη, τοῖς λήροις τούτων χαίρειν φράσας, καὶ ἃ Καίσαρί τε καὶ τῇ τοσαύτῃ ἀρχῇ διοικεῖν πρέπει, μὴ ἀναβάλλου, αἴσιον οἰωνὸν τὴν σεαυτοῦ ἀρετὴν ποιούμενος.» Καὶ ὁ μὲν ταῦτα παραπείθων, ὁμοῦ τῆς δεξιᾶς λαβόμενος (ἐγγὺς δ ̓ ἦν καὶ τὸ συνέδριον ἦγεν αὐτόν. Ὁ δὲ εἵπετο σιωπῇ. Εἰσιόντα δὲ αὐτὸν ὡς εἶδεν ἡ σύγκλητος, ὑπανέστη εἰς τιμῆς ἀξίωσιν. Οἱ δὲ μέλλοντες ἐγχειρήσειν περὶ αὐτὸν ἦσαν. Πρῶτος δὲ πάντων ἐπ ̓ αὐτὸν καθίετο (4) Τύλλιος Κίμβρος (5), ᾧ ἔφευγεν ἀδελφὸς ἐληλαμένος ὑπὸ Καίσαρος. Ἐν προσχήματι δὴ τοῦ ἀντιβολεῖν αὐτὸν λιπαρῶς ὑπὲρ τοῦ ἀδελφοῦ προσελθὼν ἥπτετο τῆς ἀναβολῆς, καί τι θρασύτερον εἴσω τὰς χεῖρας ἔχοντος ἐδόκει δρᾶν, ἐκώλυέ τε, εἰ βούλοιτο ἀνίστασθαι καὶ ταῖς χερσὶ χρῆσθαι· ὀργιζομένου δ ̓ ἐπιστρεφῶς ἐκείνου, ἔργου εἴχοντο οἱ ἄνδρες, ταχὺ δὲ πάντες γυμνώσαντες τὰ ἐγχειρίδια, ἐπ ̓ αὐτὸν ὥρμησαν. Καὶ πρῶτος μὲν Σερουίλιος Κάσκας (6) κατὰ τὸν ἀριστερὸν ὦμον ὀρθῷ τῷ ξίφει παίει μικρὸν ὑπὲρ τὴν κλεῖν, εὐθύνων ἐπ ̓ αὐτὴν, ταραττόμενος δὲ οὐκ ἠδυνήθη (7). Καῖσαρ δ ̓ ἀνέστη (8) ὡς ἀμυνόμενος ἐπ ̓ αὐτόν· καὶ ὃς τὸν ἀδελφὸν βοᾷ Ἑλλάδι γλώττῃ ὑπὸ θορύβου. Ὁ δ ̓ ὑπακούσας ἐρείδει τὸ ξίφος κατὰ τῆς πλευρᾶς. Μικρὸν δὲ Κάσσιος ὑποφθὰς εἰς τὸ πρόσωπον ἐγκαρσίαν αὐτῷ πληγὴν δίδωσι· Δέκμος δὲ Βροῦτος ὑπὸ ταῖς λαγόσι διαμπερὲς παίει. Κάσσιος δὲ Λογγῖνος ἑτέραν ἐπεκδοῦναι πληγὴν σπεύδων, τοῦ μὲν ἁμαρτάνει, τυγχάνει δὲ τῆς Μάρκου Βρούτου χειρός. Μινούκιος (9) δὲ καὶ αὐτὸς τύπτων Καίσαρα, παίει Ῥούβριον εἰς τὸν μηρόν. Ἐῴκεσάν τε μαχομένοις ἐπ ̓ αὐτῷ. Πίπτει δὲ ὑπὸ πλήθους τραυμάτων πρὸ τοῦ Πομπηίου ἀνδριάντος. Καὶ οὐδεὶς ἔτι λοιπὸν ἦν ὃς οὐχὶ νεκρὸν κείμενον ἔπαιεν, ὅπως ἂν καὶ αὐτὸς (10) δοκοίη τοῦ ἔργου συνῆφθαι, εἰς ὃ ε' καὶ λ' (11) λαβὼν τραύματα ἀπέπνευσεν. XXV. Κραυγὴ δὲ μυρία ἐφέρετο, τῶν μὲν ἐκ τοῦ συνεδρίου φυγόντων μετ ̓ ἐκπλήξεως, ὅσοι μὴ μετεῖχον τοῦ βουλεύματος, καὶ οἰομένων αὐτίκα καὶ ἐπὶ σφᾶς τὸ δεινὸν ἥξειν, τῶν δ ̓ ἔξω Καίσαρι συνόντων (1) πάσης οἰομένων εἶναι τῆς βουλῆς τὸ ἔργον καὶ στράτευμα μέγα (2) εἶναι τὸ ἐπὶ τοῦτο ἐληλυθὸς, τῶν δ ̓ ἄλλων ὑπ ̓ ἀγνοίας τοῦ γεγονότος τοῦτο τὸ ἐξαπιναῖον τοῦ θορύβου καὶ τὰ ἐν ὄψει ὁρώμενα (ταχὺ γὰρ οἱ σφαγεῖς τὰ ἐγχειρίδια ᾑμαγμένα ἔχοντες * (3) δειματουμένων τε καὶ δρόμῳ φερομένων. Πάντα δ ̓ ἦν φευγόντων πλέα μετὰ κραυγῆς. Ἐξανέστη δὲ καὶ ὁ δῆμος οὐδενὶ σὺν κόσμῳ φεύγων ἐκ τοῦ θεάτρου (ἐτύγχανε γὰρ θεώμενος μονομαχίας), τὸ μὲν πραχθὲν βεβαίως οὐκ εἰδὼς, ὑπὸ δὲ τῆς πάντοθεν βοῆς ταραττόμενος. Οἱ μὲν γὰρ ἔφασαν τὴν σύγκλητον ὑπὸ τῶν μονομάχων σφάττεσθαι, οἱ δὲ Καίσαρος ἀποσφαγέντος τὴν στρατιὰν ἐφ ̓ ἁρπαγὴν τῆς πόλεως τετράφθαι, ἄλλοι δὲ ἄλλα ὑπελάμβανον. Ἀκοῦσαι δ ̓ οὐδὲν ἦν σαφές· ἄκριτος γάρ τις ἐπεῖχε τάραχος εἰς ὃ τοὺς σφαγέας εἶδον, καὶ Μάρκον Βροῦτον παύοντα τὸν θόρυβον καὶ θαρρεῖν παρακελευόμενον, ὡς οὐδενὸς κακοῦ γεγονότος· ἡ δὲ σύμπασα διάνοια ἦν, καὶ τὰ λόγῳ κομπαζόμενα τοῖς σφαγεῦσιν (4), ὡς τύραννον κτείνειαν. Ἐγένοντο δ ̓ ἐν αὐτοῖς λόγοι, ὡς χρὴ καὶ ἄλλους ἀναιρεῖν, οἳ ἔμελλον σφίσιν ἐναντίως ἔσεσθαι καὶ περὶ τῆς ἀρχῆς αὖθις ἀγωνιεῖσθαι· οὓς ἐπισχεῖν φασὶ Μάρκον Βροῦτον, οὐ δίκαιον λέγοντα εἶναι, πρὸς οὓς ἐμφανῆ μὴ ὑπέστη (5) ἐγκλήματα, τούτους δι ̓ ὑποψίας ἀποφανοῦς ἀποσφάττειν. Καὶ ἐνίκα ταῦτα. Ἐξαίξαντες δὴ τοὐντεῦθεν οἱ σφαγεῖς ἔφευγον θέοντες διὰ τῆς ἀγορᾶς εἰς τὸ Καπιτώλιον, γυμνὰ ἔχοντες τὰ ξίφη, ὑπὲρ κοινῆς ἐλευθερίας ταῦτα βοῶντες εἰργάσθαι. Εἵπετο δ ̓ αὐτοῖς πολὺς μονομάχων καὶ οἰκετῶν ὄχλος, ἐπ ̓ αὐτὸ τοῦτο εὐτρεπής. Διαδρομαὶ δ ̓ εὐρεῖαι ἦσαν ἔν τε ταῖς ὁδοῖς καὶ κατ ̓ ἀγορὰν, διεξελθόντος ἤδη τοῦ λόγου εἰς τὸ πλῆθος, ὅτι σφαγείη Καίσαρ· ἐῴκει τε ἡ πόλις ἁλισκομένῃ. Ἀναβάντες δὲ εἰς τὸ Καπιτώλιον καὶ διανειμάμενοι τὸ χωρίον ἐν κύκλῳ ἐφρούρουν, δεδοικότες, μὴ τὸ Καίσαρος στρατιωτικὸν αὐτοῖς ἐπίοι. XXVI. Ὁ δὲ νεκρὸς ἐκεῖ (1) ἔκειτο ἔνθα ἔπεσεν ἀτίμως πεφυρμένος αἵματι, ἀνδρὸς ἐλάσαντος μὲν πρὸς ἑσπέραν ἄχρι Βρεττανῶν τε καὶ Ὠκεανοῦ, διανοουμένου δ ̓ ἐλαύνειν πρὸς ἕω ἐπὶ τὰ Πάρθων ἀρχεῖα καὶ Ἰνδῶν, ὡς ἂν, κἀκείνων ὑπηκόων γενομένων, εἰς μίαν ἀρχὴν κεφαλαιωθείη γῆς πάσης καὶ θαλάττης τὰ κράτη· τότε δ ̓ οὖν ἔκειτο, μηδενὸς τολμῶντος ὑπομένειν (2) καὶ τὸν νεκρὸν ἀναιρεῖσθαι. Οἱ μὲν γὰρ παρόντες ἐπεφεύγεσαν, οἱ δ ̓ ἔξω ὄντες τῶν φίλων ἐκρύπτοντο ἐν ταῖς οἰκίαις· οἱ δ ̓ ἐξῄεσαν μεταμφεννύμενοι εἴς τε τοὺς ἀγροὺς καὶ τὰ σύνεγγυς χωρία. Παρέστη δ ̓ αὐτῷ τῶν φίλων οὐδεὶς, πολλῶν ὄντων, οὔτε σφαττομένῳ οὔτε μετὰ ταῦτα, ὅτι μὴ Σαβίνος Καλουίσιος καὶ Κηνσωρῖνος. Οὗτοι δὲ ἐπιφερομένων τῶν περὶ Βροῦτον καὶ Κάσσιον μικρὸν ἀντιστάντες ἔφυγον διὰ τὸ ἐκείνων πλῆθος· οἱ δὲ ἄλλοι τὸ κατὰ σφᾶς περιέβλεπον· τοῖς δὲ καὶ βουλομένοις ἦν τὰ γιγνόμενα. Φασί γέ τοί τινα αὐτῶν εἰπεῖν ἐπὶ τεθνηῶτι· «Ἅλις τυράννου θεραπείας.» Οἱκέται δὲ δὴ τρεῖς (3), οἵπερ ἦσαν πλησίον, ὀλίγον ὕστερον ἐνθέμενοι τὸν νεκρὸν εἰς φορεῖον οἴκαδε ἐκόμιζον διὰ τῆς ἀγορᾶς ὁρώμενον, ἔνθεν καὶ ἔνθεν ἀνεσταλμένων τῶν παρακαλυμμάτων, αἰωρουμένας (4) τὰς χεῖρας καὶ τὰς ἐπὶ τοῦ προσώπου πληγάς. Ἔνθα οὐδεὶς ἄδακρυς ἦν, ὁρῶν τὸν πάλαι ἴσα καὶ θεὸν τιμώμενον· οἰμωγή τε πολλὴ καὶ στενὼ (5) συμπαρεπέμπετο ἔνθεν καὶ ἔνθεν ὀλοφυρομένων ἀπό τε τῶν τεγῶν καθ ̓ οὓς ἂν γένοιτο καὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς καὶ προθύροις. Καὶ ἐπειδὴ πλησίον τῆς οἰκίας ἐγένετο, πολὺ δὴ μείζων ὑπήντα κωκυτός· ἐξεπεπηδήκει (6) γὰρ ἡ γυνὴ μετὰ πολλοῦ ὄχλου γυναικῶν τε καὶ οἰκετῶν, ἀνακαλουμένη τὸν ἄνδρα, καὶ ἑαυτὴν ὀδυρομένη, ὅτι μάτην προὔλεγε μὴ ἐξιέναι τὴν ἡμέραν ἐκείνην. Τῷ δ ̓ ἤδη μοῖρα ἐφειστήκει πολὺ κρείττων ἢ κατὰ τὴν αὐτῆς ἐλπίδα. XXVI. Καὶ οἱ μὲν αὐτῷ τάφον ηὐτρέπιζον, οἱ δ ̓ αὐτόχειρες, πολλοὺς πρὸ τοῦ ἔργου ἑτοιμασάμενοι μονομάχους, ἡνίκα μὲν ἔμελλον ἐγχειρήσειν, ἵδρυσαν αὐτοὺς ἐν ὅπλοις μεταξὺ τοῦ τε βουλευτηρίου καὶ τοῦ θεάτρου ἐν τῷ Πομπηίου περιπάτῳ. Ἦν δ ̓ ὁ τούτους εὐτρεπίζων Δέκμος Βροῦτος (1), προφάσεσι μὲν ὡς ἐπ ̓ ἄλλο, συναρπάσαι δή τινα βουλόμενος, ὡς ἔφη, τῶν εἰς τὸ θέατρον συνιόντων μονομάχων, ὃς αὑτὸν ἐκείνῳ προαπεμίσθωσεν (ἀγῶνες γὰρ τότε ἦσαν· οὓς δὴ (2) καὶ αὐτὸς δώσειν μέλλων προσεποιεῖτο φιλοτίμως ἔχειν πρὸς τὸν τότε ἀγωνοθέτην)· τῷ δ ̓ ἔργῳ ἡ παρασκευὴ ἐγίνετο ἐπὶ τὸν φόνον, ἵν ̓ εἴ τι ἀντικρούσεται τῶν Καίσαρι ἀμυνομένων, παρείη αὐτοῖς ἡ βοήθεια. Τούτους οὖν ἔχοντες κατέβαινον ἐκ τοῦ Καπιτωλίου καὶ ἄλλο οἰκετῶν πλῆθος. Συγκαλέσαντες δὲ τὸν δῆμον διάπειραν ἔγνωσαν αὐτοῦ καὶ τῶν ἐν τέλει ποιήσασθαι, πῶς ἔχουσι γνώμης πρὸς αὐτοὺς, πότερον ὡς τυραννίδα παύσαντας ἀποδέχοιντο ἢ ὡς φονέας ** μείζω (3) κακὰ ἀπ ̓ αὐτῶν ἐκραγήσεσθαι· οὐ γὰρ ἀπὸ μικρᾶς διανοίας καὶ παρασκευῆς γεγονέναι ταῦτα, οὔτε ὑφ ̓ ὧν ἐπράχθη, οὔτε ἐπὶ οὓς ἠβουλήθη· μεγάλα γὰρ δὴ στρατόπεδα εἶναι τὰ Καίσαρος ἐπικουρικὰ, καὶ μεγάλους ἡγεμόνας τοὺς διαδόχους αὐτοῦ τῆς διανοίας ἀπολελειμμένους. Σιγὴ δὲ τότε παρὰ τὸ ἄηθες ἐν θορύβῳ τῆς γνώμης πολλὴ ἦν (4), καραδοκούντων πάντων, ὅ τι πρῶτον ὡς ἐν τῷ τοιῷδε τολμηθείη, καὶ ἄρξειε τῆς νεωτεροποιίας. Ἐν τούτῳ δὲ Μάρκος Βροῦτος, κατὰ πολλὴν ἡσυχίαν τοῦ δήμου τὸ μέλλον προσδεχομένου, σωφροσύνῃ τε βίου διὰ παντὸς τιμώμενος κατά τε εὔκλειαν προγόνων, καὶ τὴν ἀπ ̓ αὐτοῦ ἐπιείκειαν εἶναι δοκοῦσαν, ἔλεξε τοιάδε. Ζήτει ἐν τῷ Περὶ δημηγοριῶν. XXVII. Μετὰ δὲ τὴν δημηγορίαν ἀναχωρήσαντες πάλιν εἰς τὸ Καπιτώλιον ἐβουλεύοντο περὶ τῶν παρόντων ὃ χρὴ ποιεῖν. Ἔδοξε δ ̓ οὖν αὐτοῖς πέμψαι πρέσβεις πρός τε Λέπιδον καὶ Ἀντώνιον, ὅπως ἂν πείσειαν ἐλθεῖν τε πρὸς αὐτοὺς εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἐν κοινῷ βουλεύεσθαι περὶ τοῦ μέλλοντος συνοίσειν τῇ πόλει, ὑπισχνεῖσθαί τε αὐτοῖς, πάνθ ̓ ὅσα ἔχουσι παρὰ Καίσαρος, ἐν δωρεᾶς μέρει κύρια ποιήσειν, ὥστε τούτων γ ̓ οὕνεκα μὴ διαφέρεσθαι. Τοῖς δ ̓ ἥκουσιν ἐκείνοις ἔφασαν εἰς τὴν ὑστεραίαν ἀπόκρισιν δώσειν. Γενομένων δὲ τούτων περὶ δείλην ὀψίαν πολὺ μείζων κατέσχε τὴν πόλιν θόρυβος. Ἕκαστός τε τὸ καθ ̓ ἑαυτὸν ἐφυλάττετο τοῦ κοινοῦ ἤδη ἀφεστηκὼς, φοβούμενος τὰς ἐξαπίνης ἐπιβουλὰς καὶ ἐπιχειρήσεις (1), τῶν πρώτων ἐν ὅπλοις ὄντων καὶ ἀλλήλοις ἀντικαθημένων, σφίσι δὲ ἔτι ἀδήλου ὄντος τοῦ βεβαίως προστησομένου. Καὶ τότε μὲν ἐπεὶ νὺξ ἦν, διελύθησαν ἀπ ̓ ἀλλήλων· τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἦν μὲν ἐν ὅπλοις Ἀντώνιος ὕπατος ὤν· Λέπιδος δὲ ἀθροίσας οὐκ ὀλίγην στρατιὰν ἐπικούρων, διὰ μέσης ἀγορᾶς διεξῄει ἀμύνειν ἐγνωκὼς Καίσαρι. Ὡς δὲ τοῦτο γεγονὸς εἶδον οἱ πρότερον ἐνδοιάζοντες, συνέρρεον πρὸς αὐτοὺς μεθ ̓ ὅπλων κατὰ ἰδίας ἑταιρείας, καὶ μέγα (2) στράτευμα ἐγένετο. Ἦσαν δὲ οἳ τοῦτο δέει ἔδρων οὐ βουλόμενοι φανεροὶ εἶναι χαίροντες ἐπὶ τῇ Καίσαρος τελευτῇ, ἀλλὰ τῷ συνίστασθαι μετὰ τούτων θεραπεύοντες τὴν ἔπειτα ἐλπίδα. Πολλὰ δὲ ἐπέμπετο καὶ εἰς τοὺς ὑπὸ Καίσαρος εὖ πεπονθότας ἢ πόλεων κατοικησίαις (3) ἢ γῆς κληρουχήσεσι ἢ χρημάτων νομαῖς, ὡς μέλλοι πάντα κινεῖσθαι, εἰ μή τι φανείη καὶ ἀπ ̓ αὐτῶν καρτερόν. Πολλαὶ δὲ καὶ ὀλοφύρσεις καὶ ἱκετεῖαι πρὸς τοὺς ἐκείνου φίλους ἐγίγνοντο, καὶ μάλιστα τοὺς συνεστρατευμένους πρότερον μνημονεύειν παρακελευόμεναι, οἷος ὢν οἷα πάθοιεν ἐρημίᾳ φίλων. Συνέρρεον (4) δὲ ἤδη πολλοὶ κατά τε οἶκτον καὶ φιλότητα, καὶ κέρδη ἴδια δὲ καὶ νεωτερισμοῦ εὑρόντες, καὶ μάλιστα ἐπειδὴ μαλακώτερα τὰ ἐκ τῶν ἐναντίων ἐφαίνετο, καὶ οὐχ ὁποῖα τὸ πρότερον προσεδοκήθη κατὰ ὑπόνοιαν ἰσχύος μείζονος. Ἐλέγετο δ ̓ ἤδη ἐκ τοῦ φανεροῦ, ὅτι χρὴ ἀμύνειν αὐτῷ μηδὲ ἄλλως ποιεῖν μηδὲ περιορᾶν ἀτιμώρητον τὸν φόνον (5). Ἄλλοι δὲ ἄλλα κατὰ συστάσεις ἀθροιζόμενοι ἔλεγον, οἱ μὲν πρὸς τῶνδε, οἱ δὲ πρὸς τῶνδε. Ὅσοι δὲ πολιτείας τι μετεποιοῦντο ἡδόμενοι ἐπὶ τῇ συμπάσῃ (6) μεταβολῇ, ἐκάκιζον τοὺς Καίσαρος σφαγέας, ὅτι οὐχὶ πλείους ἀνέλοιεν τῶν τότε ὑπόπτων, καὶ βέβαιον ἀποδοῖεν σφίσι τὴν ἐλευθερίαν· πράγματα γὰρ αὐτοῖς τοὺς λειπομένους οὐκ ὀλίγα παρέξειν· ἦσαν δ ̓ οἱ προμηθείᾳ πλέονι δοκοῦντες καὶ πείρᾳ τῶν ἐπὶ Σύλλα πρότερόν ποτε συμπεσόντων εἰδότες παρακελεύεσθαι ἐκ μέσου συστῆναι ἀμφοτέροις· καὶ γὰρ τότε οἱ ἀπολωλέναι δόξαντες αὖθις ἀναθαρρήσαντες τοὺς νενικηκότας ἤλασαν· πολὺν οὖν πόνον παρέξειν Καίσαρα καὶ ἀπολωλότα τοῖς τε σφαγεῦσι καὶ τῇ τούτων ἑταιρείᾳ, μεγάλων στρατευμάτων ἐνεστώτων καὶ ἀνδρῶν ἐπ ̓ αὐτοῖς δραστηρίων. Οἱ δὲ περὶ Ἀντώνιον πρὶν μὲν παρασκευάσασθαι, διεπρεσβεύοντο καὶ διελέγοντο τοῖς ἐν Καπιτωλίῳ. Ἐπεὶ δὲ πλήθει ὅπλων καὶ στρατιᾶς ἐθάρρησαν, διοικεῖν ἠξίουν τὰ κοινὰ, παύσαντες τὸν ἐν τῇ πόλει τάραχον. Πρῶτον δὲ ἐν σφίσι βουλὴν προὔθεσαν ὅπως χρὴ ἔχειν πρὸς τοὺς σφαγέας, συγκαλέσαντες τοὺς φίλους. Τῶνδε Λέπιδος μὲν ἀπεφήνατο γνώμην, πολεμεῖν ἄντικρυς αὐτοὺς καὶ τιμωρεῖν Καίσαρι· Ἴρτιος δὲ διαλέγεσθαι καὶ φιλίαν τίθεσθαι. Ἄλλος δὲ τὴν ἐναντίαν εἶπε τῷ Λεπίδῳ, προσθέμενος, ὡς καὶ ἀνόσιον εἴη περιορᾶν νήποινον τὸν Καίσαρος φόνον, καὶ αὐτοῖς μέντοι οὐκ ἀσφαλὲς, ὅσοι ἐκείνῳ ἦσαν φίλοι· καὶ γὰρ εἰ ἐν τῷ παρόντι ἡσυχάζουσιν οἱ αὐτόχειρες, ἀλλὰ δύναμίν γε κτησάμενοι χωρήσουσιν ἐπὶ πλέον. Ἀντώνιος δὲ τῇ Ἰρτίου προσθέμενος γνώμῃ, σώζειν αὐτοὺς ἠξίου. Ἦσαν δ ̓ οἱ ἀποπέμψασθαι παρακελευόμενοι ἐκ τῆς πόλεως ὑποσπόνδους (8). XXVIII. Μετὰ δὲ θάνατον καὶ κηδείαν τοῦ μεγάλου Καίσαρος συνεβούλευσαν οἱ φίλοι Καἰσαρι τῷ νέῳ Ἀντώνιον ποήσασθαι φίλον καὶ τῶν πραγμάτων ἐπιμελητήν. ** Πολλῶν (1) δὲ καὶ ἄλλων αἰτίων συμβάντων πρὸς τὴν πρὸς ἀλλήλους διαφορὰν, ἐδόκει αὐτοῖς τὴν ἔχθραν ἐξάπτειν μᾶλλον πρὸς ἀλλήλους, διάφορος μὲν ὢν (2) πρὸς Καίσαρα, συμπράττων δ ̓ Ἀντωνίῳ. Καῖσαρ δ ̓ οὐδὲν ὀρρωδῶν ἐκ τοῦ μεγαλόφρονος, θέας ἐποίει (3) ἐνστάσης ἑορτῆς ἣν ὁ πατὴρ αὐτοῦ κατεστήσατο Ἀφροδίτῃ, Καὶ αὖθις προσελθὼν (4) σὺν πλείοσιν ἔτι καὶ φίλοις, παρεκάλει Ἀντώνιον, συγχωρῆσαι τὸν δίφρον μετὰ τοῦ στεφάνου τίθεσθαι τῷ πατρί. Ὁ δ ̓ ὅμοια ἠπείλησεν, εἰ μὴ τούτων ἀποστὰς ἡσυχίαν ἄγοι. Καὶ ὃς ἀπῄει καὶ οὐδὲν ἠναντιοῦτο, κωλύοντος τοῦ ὑπάτου· εἰσιόντα γε μὴν αὐτὸν εἰς τὸ θέατρον ἐκρότει ὁ δῆμος εὖ μάλα καὶ οἱ πατρικοὶ στρατιῶται ἠχθημένοι (5) διότι τὰς πατρῴους ἀνανεούμενος τιμὰς διεκωλύθη, ἄλλους τε ἐπ ̓ ἄλλοις κρότους ἐδίδουν παρ ̓ ὅλην τὴν θέαν ἐπισημαινόμενοι (6). Ὁ δὲ τὸ ἀργύριον ἠρίθμει τῷ δήμῳ· ὅπερ αὐτῷ μεγάλην εὔνοιαν παρέσχεν. Ἐξ ἐκείνης δὲ τῆς ἡμέρας μᾶλλόν τι φανερὸς ἦν Ἀντώνιος δυσμενῶς ἔχων πρὸς Καίσαρα, ἐμποδὼν γενόμενος τῇ τοῦ δήμου σπουδῇ πρὸς αὐτόν (7)· ἑώρα τε Καῖσαρ (8), ὅπερ αὐτῷ ἐκ τῶν τότε παρόντων καταφανὲς γενόμενον, προστασίας δεόμενος πολιτικῆς· ἑώρα δὲ καὶ τοὺς ὑπάτους ἐκ τοῦ φανεροῦ ἀνθεστῶτας ἰσχύν τε πολλὴν ἔχοντας καὶ ἄλλην ἔτι σφίσι προσποιοῦντας. Καὶ γὰρ τὸ ταμιεῖον τῆς πόλεως, ὃ πολλῶν χρημάτων ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐνέπλησεν, ἐντὸς δυοῖν μηνοῖν ἢ Καίσαρα τελευτῆσαι κενὸν ἐποίησαν καθ ̓ ἣν τύχοι πρόφασιν ἐν ἀκαταστασίᾳ πολλῇ πραγμάτων ἐκφοροῦντες ἀθρόον τὸ ἀργύριον, καὶ τοῖς σφαγεῦσι φίλοι ἦσαν. Μόνος δ ̓ ἔτι λοιπὸς ἦν Καῖσαρ τιμωρὸς τῷ πατρὶ, διαμεθέντος Ἀντωνίου τὸ σύμπαν καὶ τὴν πρὸς τοὺς φονεῖς ἀγαπῶντος ἀμνηστίαν. Συνῄεσαν οὖν πολλοὶ [μὲν] πρὸς αὐτὸν, οὐκ ὀλίγοι δὲ καὶ πρὸς τοὺς περὶ Ἀντώνιον καὶ Δολοβέλλαν. Ἦσαν δ ̓ οἱ ἐν μέσῳ τὴν ἔχθραν ἀνάγοντες αὐτῶν καὶ πράττοντες τοῦτο *. Τούτων δ ̓ ἦσαν κορυφαῖοι Πόπλιος, Οὐίβιος (9), Λεύκιος, πάντων δὲ μάλιστα Κικέρων. Καῖσαρ δὲ οὐκ ἀγνοῶν (10) ὅντινα τρόπον αὐτῷ συνίασιν οὗτοι παροξύνοντες ἐπὶ Ἀντώνιον, οὐ διωθεῖτο, ὅπως αὐτῶν τὴν βοήθειαν φυλακήν τε ἐρρωμενεστέραν περὶ ἑαυτὸν καταστήσοιτο· ᾔδει γὰρ ἑκάστους ἐλάχιστα μὲν τοῦ κοινοῦ προεστῶτας, περισκοποῦντας δὲ ἀρχὴν καὶ δυναστείαν, ὡς ἂν τοῦ ταῦτα κεκτημένου πρότερον ἐκποδὼν (11) ὄντος, αὐτοῦ δὲ κομιδῆ νεωτέρου καὶ οὐκ ἂν ἀνταρκέσαντος, ὥς γε ὑπολαμβάνειν, πρὸς τοσόνδε τάραχον, ἄλλων ἄλλα προσδοκώντων καὶ ἰδίᾳ σφίσιν ἃ δύναιντο (12) κτωμένων. Ἀνῃρημένης γὰρ τῆς εἰς τὸ κοινὸν γνώμης, κατὰ πολλὰ δὲ μέρη τῶν δυνατῶν διεσχισμένων, καὶ ἑκάστων ἑαυτοῖς τὰ κράτη περιποιούντων τὰ σύμπαντα ἢ ὁ πόσα γοῦν δύναιντο παρασπάσασθαι, πολυπρόσωπός τις (*) ἦν καὶ ἀλλόκοτος ἡ ταραχή. Καὶ Λέπιδος μὲν μοῖραν τινὰ τῆς Καίσαρος στρατιᾶς ἀπορρήξας, ἀντείχετο καὶ αὐτὸς ἐξουσίας ἐν Ἰβηρίᾳ τῇ ἐπιτάδε, Κελτούς τε τοὺς γειτνιῶντας τῇ ἄνω θαλάττῃ κατέχων· τοὺς δ ̓ ἐπέκεινα Μουνάτιος (13) Λεύκιος Πλάγκος (14) ὑφ ̓ αὑτῷ ἐπεποίητο σὺν ἑτέρῳ στρατῷ ὕπατος καὶ αὐτὸς ἀποδεδειγμένος. Ἰβηρίας δὲ τοὺς ἐπέκεινα οἰκοῦντας Γάϊος Ἀσίνιος (15), ἄλλου στρατοῦ ἄρχων, ὑπῆκτο. Δέκμος δὲ Βροῦτος τὴν ἰσόνομον ἐκράτει Γαλατίαν σὺν δυοῖν τάγμασιν, ἐφ ̓ ὧν ἔμελλεν αὐτίκα μάλα χωρεῖν Ἀντώνιος· Μακεδονίᾳ δὲ Γάϊος Βροῦτος ἔφερος (10) ἦν, ὅσον οὔπω περαιωθεὶς ἐκ τῆς Ἰταλίας ἐπ ̓ αὐτὴν, καὶ Συρίᾳ Κάσσιος Λογγῖνος, ὅστις ἀπεδέδεικτο (17) τῆς Ἰλλυίδος (18) στρατηγός. Τοσαῦτα μὲν στρατεύματα ἐν τῷ τότε συνειστήκει, καὶ τοσοίδε ἄρχοντες, αὐτός τις ἕκαστος ἑαυτὸν ἀξιῶν τὴν τῶν ὅλων δυναστείαν ἔχειν, ἀνῃρημένου παντὸς νομίμου καὶ δικαίου, κατ ̓ ἰσχὺν δὲ τὴν ἑκάστοις προσοῦσαν τοῦ πράγματος βραβευομένου. Μόνος δὲ Καῖσαρ, ᾧ τὸ σύμπαν κράτος κατελέλειπτο (19) νομίμως κατά τ ̓ ἐξουσίαν τοῦ πρότερον κεκτημένου καὶ συγγένειαν, ἄμοιρος ὢν δυνάμεως ἡστινοσοῦν, ἐπλάζετο μεταξὺ αἰωρούμενος (20) φθόνου τε πολιτικοῦ καὶ πλεονεξίας τῶν (τε) ἐφεδρευόντων αὐτῷ καὶ τοῖς σύμπασι πράγμασιν· ἅπερ ὕστερον ἐπρυτάνευσεν ὀρθῶς τὸ δαιμόνιον καὶ ἡ τύχη. Ὁ δὲ Καῖσαρ ἤδη καὶ περὶ τῆς ψυχῆς δεδοικὼς, ἐνδήλου αὐτῷ τῆς Ἀντωνίου (21) γνώμης γιγνομένης, καὶ οὐδενὶ τρόπῳ δυνάμενος αὐτὸν μεταπεῖσαι, οἴκοι καθῆστο καιρὸν ἐπιτηρῶν. XXIX. Πρώτη δ ̓ ἐν τῇ πόλει κίνησις γίνεται ἐκ τῶν πατρικῶν αὐτοῦ στρατιωτῶν, ἀχθομένων ἐπὶ τῇ τοῦ Ἀντωνίου περιοψίᾳ, καὶ κατ ̓ ἀρχὰς μὲν ἐν ἑαυτοῖς λογοποιούντων, ὅτι ἀμνημονοῦσι τοῦ Καίσαρος, τὸν ἐκείνου παῖδα προπηλακιζόμενον περιορῶντες, ὃν ἐχρῆν ὑπὸ πάντων αὐτῶν ἐπιτροπεύεσθαι, εἴ τις δικαίου λόγος ἢ ὁσίου. Μετὰ δὲ ταῦτα ἀθρόοι γινόμενοι μᾶλλόν τι (1) κατεμέμφοντο σφᾶς συνιόντες ἐπὶ τὴν Ἀντωνίου οἰκίαν· τούτοις γὰρ κἀκεῖνος ἐθάρρει (2)· καί τινας λόγους ἐποιοῦντο ἐκ φανεροῦ, διότι καλῶς ἔχει μετριώτερον αὐτὸν χρῆσθαι Καίσαρι, καὶ μεμνῆσθαι ὧν ἐπέσκηψεν ὁ πατήρ· καὶ γὰρ αὐτοῖς εὐσεβέστερον εἶναι μὴ περιορᾶν ταῦτα, ἀλλὰ καὶ τὰ τυχόντα τῶν ἐκείνου ὑπομνημάτων (3) διασώζειν, μήτι γε τὸν παῖδα καὶ διάδοχον ὑποδειχθέντα, ἐκείνοις τε ὁρᾶν τὴν ὁμοφροσύνην ἐν τῷ παρόντι διὰ τὸ πλῆθος τῶν περιεστώτων ἐχθρῶν ὠφελιμωτάτην. Ταῦτα λεγόντων ὡς μὴ δοκοίη ἐναντιοῦσθαι τῇ ὁρμῇ Ἀντώνιος (4), ἐπειδὴ καὶ δεόμενος αὐτῶν ἐτύγχανεν, ἔφη βούλεσθαι καὶ ταῦτα δοκιμάζειν, εἴγε μετριάζοι κἀκεῖνος, τήν τε προσήκουσαν αὐτῷ τιμὴν ἀπονέμοι, ἕτοιμός τε εἶναι εἰς λόγους ἐλθεῖν, παρόντων ἐκείνων καὶ ἐπακροωμένων. Οἱ δ ̓ ἐπῄνουν, καὶ συνέθεντο αὐτὸν ἄξειν εἰς τὸ Καπιτώλιον, καὶ μεσιτεύειν τὰς διαλλαγὰς, εἰ αὐτὸς ἐθέλοι. Συνέφη δ ̓ οὖν, καὶ εὐθὺς ἐξαναστὰς ᾤχετο εἰς τὸ τοῦ Διὸς ἱερὸν, ἐκείνους τε ἔπεμψεν (5) ὡς τὸν Καίσαρα. Οἱ δὲ συνερρύησαν ἄσμενοι πολλοὶ καὶ ἦλθον, ὥστ ̓ ἐν ἀγωνίᾳ κἀκεῖνον γενέσθαι, ἀπαγγείλαντος τινὸς αὐτῷ, διότι πλῆθος ἥκοι στρατιωτῶν ἐπὶ τὰς θύρας, οἱ δ ̓ ἐντὸς εἶεν ζητοῦντες αὐτόν. Ὁ δὲ ταραχθεὶς, τὸ μὲν πρῶτον εἴς τι ὑπερῷον ἀπεχώρησε σὺν τοῖς φίλοις, οἳ ἔτυχον παρόντες, καὶ τῶν ἀνθρώπων ἐπυνθάνετο διακύπτων ὅ τι βούλοιντο, καὶ τοῦ χάριν ἐληλύθοιεν, ἐγνώριζέ τε αὐτοὺς οἰκείους ὄντας στρατιώτας. Οἱ δ ̓ ἀποκρίνονται ἐπὶ τῷ ἀγαθῷ αὐτοῦ τε καὶ τῆς ὅλης μερίδος, εἰ κἀκεῖνος θέλοι ἀμνησικακεῖν (6) ὧν εἴργασται Ἀντώνιος· οὐδὲ γὰρ αὐτοῖς ἀρεστὰ γέγονε (7) ταῦτα· δεῖν δ ̓ αὐτοὺς πᾶσαν ὀργὴν ἐκβαλόντας διαλλάττεσθαι ἁπλῶς καὶ ἀδόλως. Εἷς δ ̓ αὐτῶν καὶ μείζονι τῇ βοῇ βοήσας θαρρεῖν ἐκέλευε, καὶ γινώσκειν ὅτι κληρονομία οἱ πάντες εἶεν αὐτοῦ· μεμνῆσθαι γὰρ τοῦ κατὰ γῆς πατρὸς ἴσα καὶ θεοῦ, καὶ περὶ τῶν διαδόχων αὐτοῦ ἅπαν ἂν δρᾶσαι καὶ παθεῖν. Ἄλλος δὲ μεῖζον ἐπιφθεγξάμενος καὶ Ἀντώνιον ἂν διαχρήσασθαι αὐτόχειρ ἔφη, εἰ μὴ τὰς Καίσαρος διαθήκας ἅμα καὶ βουλῆς ἴσα φυλάττοι. Καὶ ὃς θαρρῶν ἤδη ἐπ ̓ αὐτοῖς κατέβη τε (8) καὶ φιλοφρονηθεὶς ἥσθη ἐπὶ τῇ εὐνοίᾳ τε καὶ προθυμίᾳ. Ἐκεῖνοι μὲν αὐτὸν παραλαβόντες διὰ τῆς ἀγορᾶς λαμπρότατα ἦγον εἰς τὸ Καῖτώλιον, ἁμιλλώμενοι τῇ σπουδῇ πρὸς ἀλλήλους, οἱ μὲν ἤδη ἀχθόμενοι τῇ Ἀντωνίου δυναστείᾳ, οἱ δὲ κατὰ εὐσέβειαν τὴν πρὸς Καίσαρα καὶ τὸν ἐκείνου διάδοχον, οἱ δ ̓ ἐλπίδος ἕνεκα τῆς ἀπ ̓ αὐτοῦ, μεγάλα ὠφεληθήσεσθαι σὺν τῷ δικαίῳ προσδοκῶντες, οἱ δὲ τιμωρίαν σπουδάζοντες γενέσθαι παρὰ τῶν σφαγέων ὑπὲρ τοῦ φόνου, καὶ ταύτην μάλιστά γε (9) πράξεσθαι διὰ τοῦ παιδὸς οἰόμενοι, εἰ συλλήπτωρ εἴη καὶ ὁ ὕπατος. Πάντες γε μὴν παρῄνουν αὐτῷ ὑπ ̓ εὐνοίας προσιόντες, μὴ φιλονεικεῖν, ἀλλὰ προσέχειν τῷ σφετέρῳ ἀσφαλεῖ, καὶ ὡς δύναιντο συμπροσλαμβάνειν βοηθοὺς, μεμνημένον ὡς σφαλερὸς εἴη ὁ Καίσαρος θάνατος. Ταῦτα ἀκούων Καῖσαρ, καὶ ὁρῶν τὴν τῶν ἀνθρώπων σπουδὴν οὐκ ἀπεικότως περὶ αὐτὸν, ἧκεν εἴς τὸ Καπιώλιον, ἔνθα πολὺ πλείους ἑώρα πατρικοὺς στρατιώτας, οἷς ἐθάρρει Ἀντώνιος, πολὺ μᾶλλον εὔνους αὐτῷ ὄντας, εἴ τι ἀδικεῖν περὶ αὐτὸν ἐγχειροίη. Ἐκ τούτου ἀπεχώρουν οἱ πλείους· περιλειφθέντες δὲ ἀμφότεροι μετὰ τῶν φίλων διελέγοντο. XXX. Ὅτι τοῦ Καίσαρος εἰς τὴν οἰκίαν ἀπιόντος μετὰ τὸ διαλλαγῆναι πρὸς Ἀντώνιον, μονωθέντα Ἀντώνιον αὖθις ἀνερεθίζεσθαι, τὴν εὔνοιαν ὁρῶντα (1) παραπολὺ τοῦ στρατιωτικοῦ παντὸς ἀπονεύουσαν ὡς πρὸς [Καίσαρα]· ἐκεῖνον μὲν γὰρ ἐποιοῦντο παῖδά τε εἶναι καὶ διάδοχον ἀποδεδεῖχθαι ἐν ταῖς διαθήκαις τῷ τε ὀνόματι ὁμοίως προσαγορεύεσθαι, γενναίαν τε ὑποφαίνειν ἐλπίδα καὶ ἀπὸ τοῦ τῆς φύσεως δραστηρίου (2), εἰς ὃ ὁ Καῖσαρ ἀποβλέψας οὐχ ἧττον ἢ τὴν συγγένειαν ἀποδείξειεν αὐτὸν παῖδα, ὡς μόνον ἐχέγγυον αὐτοῦ τήν τε σύμπασαν ἀρχὴν καὶ τὸ τοῦ οἴκου ἀξίωμα διασώζειν. Ἃ δὴ τότε ἐνθυμιαζόμενος Ἀντώνιος μετεγίνωσκε καὶ ἠλλοίωτο τῇ γνώμῃ, καὶ μάλισθ ̓ ὅτε τοὺς Καίσαρος στρατιώτας ἐν ὀφθαλμοῖς εἶδεν ἑαυτὸν μὲν καταλελοιπότας, Καίσαρα δ ̓ ἐκ τοῦ ἱεροῦ ἀθρόως προπέμποντας. Ἐδόκει δέ τισι μηδ ̓ ἂν ἀποσχέσθαι αὐτοῦ, εἰ μὴ ἐδεδίει τοὺς στρατιώτας, μὴ ἐπ ̓ αὐτὸν ὁρμήσαντες τιμωρίαν ποιοῖντο, καὶ ἀκονιτὶ (3) πᾶσαν αὐτοῦ τὴν μερίδα ἀφέλοιντο. Κατελείπετο γὰρ ἀμφοτέροις στρατεύματα ἔφεδροι. Ὁ μὲν δὴ τοιαῦτα λογιζόμενος ἔμελλέ τε (4) καὶ ὤκνει, καίπερ ἠλλοιωμένος τῇ γνώμῃ· Καῖσάρ γε μὴν πιθανὸς ἀδόλως γεγονέναι σφίσι τὰς διαλλαγὰς, ἐφοίτα ὁσημέραι ἐπὶ τὴν οἰκίαν αὐτοῦ, ὥσπερ ἐχρῆν, ὑπάτου τε ὄντος καὶ πρεσβυτέρου καὶ πατρικοῦ φίλου, τήν τε ἄλλην πᾶσαν ἀπένεμε τιμὴν, καθότι ὑπέσχετο, εἰς ὃ Ἀντώνιος τῆς δευτέρας ὑπῆρξεν αὖθις ἀδικίας τρόπῳ τοιῷδε. Ἀλλαξάμενος Γαλατίαν ἐπαρχίαν πρὸς Μακεδονίαν, μετεβίβαζε τὰς ἐν αὐτῇ δυνάμεις εἰς Ἰταλίαν· καὶ ἐπεὶ ἧκον, ἐξῄει ἐκ τῆς Ῥώμης ὑπαντησόμενος αὐταῖς ἄχρι Βρεντεσίου. Οἰόμενος δὲ καιρὸν ἐπιτήδειον ἔχειν πρὸς ἃ ἐπενόει, διαδίδωσι λόγον, ὡς ἄρα ἐπιβουλεύοιτο. Καί τινας συλλαβὼν στρατιώτας ἔδησεν ὡς ἐπ ̓ αὐτὸ τοῦτο πεμφθέντας, ὅπως αὐτὸν ἀνέλοιεν· ᾐνίττετο δὲ Καίσαρα, οὐ μήν πω σαφῶς ἐδήλου. Ταχὺ δ ̓ ἡ φήμη κατὰ τὴν πόλιν διήγγελλεν (5), ὡς ἐπιβουλευθείη ὁ ὕπατος, καὶ συλλάβοι τοὺς ἐπ ̓ αὐτὸν ἥκοντας, σύνοδοί τε τῶν ἐκείνου φίλων εἰς τὴν οἰκίαν ἐγίγνοντο, καὶ στρατιωτῶν σὺν ὅπλοις μεταπέμψεις. Περὶ δὲ δείλην ὀψίαν ἔρχεται καὶ εἰς Καίσαρα ὁ (6) λόγος, ὅτι κινδυνεύσειεν Ἀντώνιος ἀποσφαγῆναι, καὶ μεταπέμποιτο τοὺς φυλάξοντας αὐτὸν ἐκείνην τὴν νύκτα. Καὶ παραχρῆμα πέμψας ὡς αὐτὸν, ἕτοιμος ἔφη εἶναι καὶ αὐτὸς σὺν τῇ ἑαυτοῦ θεραπείᾳ παραγενόμενος πρὸς κοίτην αὐτοῦ τἀσφαλὲς παρέχειν, οἰηθεὶς ὑπὸ τῶν περὶ Κάσσιον αὐτὸς καὶ Βροῦτον ἐπιβεβουλεῦσθαι. Καὶ ὁ μὲν ταῦτα ἐφιλανθρωπεύετο, οὐδὲν ὑπονοῶν περὶ τῶν ὑπ ̓ αὐτοῦ λεγομένων τε καὶ βεβουλευμένων. Ἀντώνιος δ ̓ οὖν οὐδ ̓ αὐτὸν παραδέξασθαι τὸν ἄγγελον ἀφῆκεν ἐντὸς τῶν θυρῶν, ἀλλὰ ἀπεῖρξεν ἀτίμως (7). Ὁ δ ̓ ἐπανελθὼν καί τι πλέον ἀκηκοὼς ἀπήγγελλε Καίσαρι, ὡς οὐδὲ τοὔνομα αὐτοῦ διαφέροιτο περὶ τὰς Ἀντωνίου θύρας ἐν τοῖς ἀνθρώποις, ὡς αὐτὸς εἴη ὁ τοὺς φονέας πεπομφὼς Ἀντωνίῳ, οἳ δὴ καὶ δεσμῶται εἶεν. Ὁ δὲ ἀκούσας τὸ μὲν πρῶτον ὑπὸ τοῦ ἀδοκήτου ἠπίστει· μετὰ δὲ αἰσθόμενος τὴν ὅλην γνώμην, ὡς ἐπ ̓ αὐτὸν εἴη τετραμμένον, μετὰ τῶν φίλων ἐσκόπει ὅ τι χρὴ ποιεῖν. Ἧκε δὲ ὁ Φίλιππος καὶ Ἀτία (8) ἡ μήτηρ διαπορούμενοι τῷ παραδόξῳ, καὶ πυνθανόμενοι τίς ὁ λόγος εἴη, καὶ τίς ἡ διάνοια τἀνθρώπου· παρῄνουν τε αὐτῷ ὑποχωρῆσαι ἐκποδὼν ἐκείνας τὰς ἡμέρας, ἄχρι ταῦτα ἐξετασθέντα ἐκκαλυφθείη. Καὶ, ὃς, ἅτε οὐδὲν ἑαυτῷ συνειδὼς τοιοῦτο, ἔνδεινον ᾤετο (9), ἐκ μέσου ἰέναι καὶ τρόπον τινα καταγινώσκειν ἑαυτοῦ· πλέον γὰρ οὐδὲν περαίνειν εἰς τἀσφαλὲς ἐκποδὼν γενόμενος, ἀλλ ̓ ἴσως καὶ διάρας (10) που μᾶλλον ἐκ τοῦ ἀφανοῦς ἀναιρεθήσεσθαι. Τότε μὲν οὖν ἐν τοιούτοις λόγοις ἦν. Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ἕωθεν καθίζει ὥσπερ εἰώθει μετὰ τῶν ἑαυτοῦ φίλων, ἀναπεταννύναι δὲ τὰς θύρας κελεύει τοῖς εἰωθόσι φοιτᾶν καὶ δεξιοῦσθαι τῶν ἀστῶν καὶ ξένων καὶ στρατιωτῶν, καὶ (11) διελέγετο πᾶσιν, ὥσπερ καὶ ἄλλοτε εἰώθει, μηδὲν ἐναλλάξας τοῦ καθ ̓ ἡμέραν ἔθους. Ἀντώνιος δὲ συνέδριον τῶν φίλων ἀθροίσας εἶπεν ἐν μέσοις, ὡς ἐπιβουλευόμενος καὶ πρότερον ὑπὸ Καίσαρος οὐκ ἀγνοοίη, ἐπειδὴ δ ̓ ἔμελλεν ἔξω τῆς πόλεως βαδιεῖσθαι ὡς (12) ἐληλυθὸς τὸ στράτευμα, καιρὸν παράσχοι τοῦτον καθ ̓ αὑτοῦ. Καί τινα τῶν ἐπὶ τὴν σφαγὴν πεμφθέντων (13) ἀφικόμενον μηνυτὴν αὐτῷ γενέσθαι μεγάλαις δωρεαῖς, καὶ διὰ τοῦτο τοὺς μὲν συλλαβεῖν, ἐκείνους δ ̓ εἰς τὸ παρὸν ἀθροῖσαι (14) συνέδριον, ὡς γνώμας ἀκούσειε καὶ ὅπως χρηστέον εἴη τοῖς παροῦσι. Ταῦτα εἰπόντος Ἀντωνίου ἐπυνθάνοντο οἱ σύνεδροι, ὅπου εἶεν οἱ συνειλημμένοι ἄνθρωποι, ὥς τι γνοῖεν παρ ̓ αὐτῶν. Καὶ ὁ Ἀντώνιος προσποιηθεὶς μηδὲν τοῦτο εἶναι πρὸς τὸ παρὸν, ὡς δῆθεν ὁμολογουμένου τούτου, καὶ εἰς ἄλλα ἄττα ἐκτρέψας τὸν λόγον, ἐκαραδόκει μάλιστα εἴ τις εἴποι ὡς χρὴ Καίσαρα ἀμύνεσθαι καὶ μὴ ἡσυχάζειν. Σιωπῆς δ ̓ ἐκ πάντων γενομένης [καὶ] συννοίας (15), διὰ τὸ μηδένα ὁρᾶν ἐν μέσῳ ἔλεγχον, εἶπέ τις ὡς ἂν εὐπρεπῶς διαλύσειε τὸν σύλλογον, ὅτι ἐπιεικῶς προσήκει αὐτὸν φέρειν τε καὶ τίθεσθαι, καὶ μή τινα ταραχὴν ὕπατον ὄντα ἐγείρειν. Ὁ μὲν τοιαῦτα εἰπών τε καὶ ἀκούσας διέλυσε τὸν σύλλογον (16)· τρίτῃ δ ̓ ἢ τετάρτῃ ἡμέρᾳ εἰς Βρεντέσιον ὥρμησεν, ὡς παραλάβοι τὴν ἀφιγμένην στρατιάν· λόγος τε οὐδὲ εἷς ἦν περὶ τῆς ἐπιβουλῆς, ἀλλὰ οἰχομένου, διαλύουσι τὸ σύμπαν πρᾶγμα οἱ ὑπολειφθέντες ἐκείνου φίλοι, καὶ τοὺς λεγομένους συνειλῆφθαι τῶν ἐπιβούλων εἶδεν οὐδείς. XXXI. Καῖσαρ δὲ καίπερ ἀπολελυμένος τῆς αἰτίας, οὐδὲν ἧττον ἠγανάκτει ἐπὶ τῷ λόγῳ, καὶ μεγάλης ἐπιβουλῆς εἰς αὐτὸν τοῦτο ἐποιεῖτο τεκμήριον· εἴ τε παροῦσα ἐτύγχανεν Ἀντωνίῳ ἡ στρατιὰ τεθεραπευμένη χρήμασιν, ᾤετο μὴ ἂν ὀκνῆσαι καὶ ἐπιχειρεῖν αὐτῷ, [καὶ] ταῦτα (1) μηδὲν ἀδικούμενον, ἀλλ ̓ ἀπὸ ἑτέρας ἐλπίδος ἐπὶ τοῦτο προαγόμενον· δῆλόν τε εἶναι ταῦτα συνθέντα καὶ ἐπὶ ἕτερα χωρῆσαι καὶ ἐθελῆσαι ἂν ἔτι ἐξ ἀρχῆς, εἴπερ ἐνῆν αὐτῷ τοῦτο πράξαντι τὸ ἀδεὲς (2) ἐκ τῆς στρατιᾶς ἔχειν. Ὀργῆς οὖν δικαίας ἐπίμπλατο εἰς αὐτὸν ἅμα καὶ προνοίας περὶ αὑτοῦ, φανερᾶς τῆς ἐκείνου γνώμης γενομένης, πάντα τε (3) περισκοπῶν ἑώρα οὐχ ἡσυχαστέον ὂν ἑαυτῷ· οὐ γὰρ εἶναι τοῦτο ἀκίνδυνον· ἀλλὰ ζητητέον τινὰ ἐπικουρίαν ἀντίπαλον ἐκείνου δυνάμει τε καὶ ἐπινοίᾳ. Τοῦτο οὖν ἐνθυμούμενος ἔγνω χρῆναι φεύγειν ἐπὶ τὰς πατρῴους ἀποικίας, αἷς ἔδωκε τὰς κληρουχίας ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ οἰκιστὴς (*) ἐγένετο τῶν πόλεων, ὡς ἀναμνήσας τοὺς ἀνθρώπους τῶν ἐκείνου εὐεργεσιῶν, καὶ ὀδυρόμενος περὶ ὧν ἐκεῖνός τε ἔπαθε καὶ αὐτὸς πάσχει, λάβοι βοηθοὺς τούσδε, καὶ χρημάτων δόσει προσαγάγοιτο. Τοῦτο γὰρ αὐτῷ μόνον καὶ ἀσφαλὲς ἅμα καὶ εὔκλειαν μεγάλην παρέξειν, ἀνασώσεσθαί τε καὶ τὸ τοῦ οἴκου κράτος· πολὺ γὰρ ἄμεινον εἶναι καὶ δικαιότερον μᾶλλόν περ ἢ ὑπὸ τῶν μηδὲν προσηκόντων περιωθούμενον τῆς πατρῴας τιμῆς ἔτι καὶ προσαπολέσθαι ἀνόμως τε καὶ ἀδίκως, ὃν τρόπον καὶ ὁ πατήρ. Ταῦτα βουλευσάμενος μετὰ τῶν φίλων, καὶ θεοῖς θύσας τύχης ἀγαθῆς συλλήπτορας αὐτῷ γενέσθαι δικαίας καὶ εὐκλεοῦς ἐλπίδος, ὥρμησεν, οὐκ ὀλίγα ἐπιφερόμενος χρήματα, εἰς Καμπανίαν πρῶτον· [ἦν γὰρ ἐκεῖ ἡ (4)] ἑβδόμη λεγεὼν καὶ ἡ ὀγδόη (οὕτω γὰρ τὴν σύνταξιν καλοῦσι Ῥωμαῖοι). Διαπειρᾶσθαι δὲ πρότερον ἐδόκει χρῆναι τῆς ἑβδόμης· (μεῖζόν τε γὰρ ἀξίωμα *)· ἐνδοθείσης δὲ ταύτης τῆς ἀποικίας, καὶ ἄλλων πολλῶν συνεληλυθότων ** (5). Καὶ ταῦτα αὐτῷ βουλευομένῳ καὶ τοῖς ἄλλοις συνεδόκει φίλοις, οἳ μετεῖχον τῆς στρατείας τῶν τε μετὰ ταῦτα πραγμάτων. Ἦσαν δὲ οὗτοι, Μάρκος Ἀγρίππας, Λεύκιος Μικήνας, Κόϊντος Ἰουέντιος, Μάρκος Μοδιάλιος καὶ Λεύκιος (6). Εἵποντο δὲ αὐτῷ καὶ ἄλλοι ἡγεμόνες καὶ στρατιῶται καὶ ἑκατοντάρχαι, καὶ οἰκετῶν πλῆθος [καὶ] ὑποζυγίων (7) τά τε χρήματα κομιζόντων καὶ τὰς ἄλλας ἀποσκευάς. Τῇ μητρὶ δ ̓ οὐκ ἐδόκει τὴν γνώμην δηλοῦν, μὴ ὑπὸ φιλοστοργίας ἅμα καὶ ἀσθενείας, οἷα γυνή τε καὶ μήτηρ, μεγάλαις ἐπινοίαις ἐμποδὼν γένοιτο. Ἔλεγε μὲν ἐκ τοῦ φανεροῦ, (ὅτι) ἐπὶ τὰ ἐν Καμπανίᾳ βαδίζειν τῶν πατρῴων χρημάτων, ὡς κἀκεῖνα ἀποδόμενος ἀθροίσειέ τ ̓ ἀργύριον καὶ εἰς ἃ προσέταξεν ὁ πατὴρ ἀναλοῖεν. Ἀλλ ̓ ὁ μὲν οὐ πάνυ τι πείθων αὐτὴν ἀνέζευξε. Τότε δὲ Μάρκος Βροῦτος καὶ Γάϊος Κάσσιος ἐπὶ Δικαιαρχίαν ἦσαν· καὶ πυθόμενοι τὸ πλῆθος τῶν ἐκ Ῥώμης συνεξεληλυότων Καίσαρι, καὶ τῶν ἀγγέλων ἐπί τι μεῖζον ταῦτα διηγουμένων, οἷα φιλεῖ γίνεσθαι, συνεταράχθησαν καὶ ἐν μεγάλῳ δείματι ἦσαν, οἰόμενοι ἐπὶ σφᾶς εἶναι τὴν ἔξοδον. Καὶ φεύγουσι διὰ τῆς Ἀδριανῆς θαλάττης. Καὶ Βροῦτος μὲν εἰς Ἀχαίαν ἧκε, Κάσσιος δ ̓ εἰς Συρίαν (8). Καῖσαρ δὲ τῆς Καμπανίας εἰς Καλλατίαν ἐλθὼν, ἐδέξαντο (9) αὐτὸν, ὡς εὐεργέτου παῖδα καὶ διὰ πλείστης τιμῆς ἦγον. Καὶ τῇ ὑστεραίᾳ ἐγύμνου τὸν πάντα λόγον αὐτοῖς, καὶ παρεκάλει τοὺς στρατιώτας, ὡς ἀδίκως καὶ ὁ πατὴρ ἀποθάνοι καὶ αὐτὸς ἐπιβουλεύοιτο. Ταῦτα λέγοντος οἱ μὲν ἐκ τῆς βουλῆς οὐ πάντα εἰσήκουον, ὁ δὲ δῆμος καὶ μάλα προθύμως καὶ εὐνόως, καὶ τοῦτον ᾤκτειραν, καὶ ἐπεβόων πολλάκις θαρρεῖν· εἰς ἅπαν γὰρ συλλήψεσθαι αὐτὸν (10) καὶ οὐ περιόψεσθαι, ἄχρι ἂν ἐν τῇ πατρῴᾳ κατστήσῃ τιμῇ. Καὶ προσκαλεσάμενος αὐτοὺς εἰς τὴν οἰκίαν, δίδωσιν ἑκάστῳ φ' δραχμὰς, καὶ τῇ ὑστεραίᾳ τοὺς βουλευτὰς συγκαλέσας παρεκάλει μὴ ἀπολείπεσθαι τῆς τοῦ δήμου εὐνοίας μεμνημένους Καίσαρος, ὃς αὐτοῖς τήν τε κατοικίαν καὶ τὴν τιμὴν περιέθηκε· πείσονται (12) δ ̓ οὐκ ἐλάττω ἀγαθὰ ὑπ ̓ αὐτοῦ· προσήκειν τε οὐκ Ἀντωνίῳ ἀλλ ̓ ἑαυτῷ καὶ καρποῦσθαι τὴν ἀπ ̓ αὐτῶν ὠφέλειαν καὶ χρῆσθαι τῇ δυνάμει τε καὶ τοῖς ὅπλοις. Καὶ μείζονι σπουδῇ ὥρμηντο βοηθεῖν αὐτῷ, [καὶ] συνάρασθαι πόνον τε καὶ κίνδυνον εἰς δέοι. Ὁ δὲ Καῖσαρ ἔπαινέσας τὴν προθυμίαν παρεκάλεσε συμπροπέμψαι αὐτὸν καὶ τἀσφαλὲς τῷ σώματι παρασχεῖν ἄχρι τῆς ἀστυγείτονος ἀποικίας. Ὁ δὲ δῆμος μάλα ἡδόμενος ἐπ ̓ αὐτῷ ἀσμένως ὑπήκουσε, καὶ σὺν τοῖς ὅπλοις ἤγαγον εἰς τὴν δευτέραν ἀποικίαν. Ἀθροίσας [δὲ] καὶ τούτους εἰς ἐκκλησίαν ὅμοια διελέχθη. Καὶ πείθει ἀμφότερα τὰ τάγματα εἰς Ῥώμην αὐτὸν παρὰ τὰς ἄλλας κατοικίας προπέμψαι, τήν τε Ἀντωνίου βίαν, εἴ τι κινοῖ, ἐρρωμένως ἀμύνεσθαι. Προσκατέλεξε δὲ καὶ ἄλλους στρατιώτας μεγάλοις μισθοῖς, καὶ τοὺς μὲν νεολέκτους ἐγύμναζέ τε καὶ ἀνεδίδασκε κατὰ τὴν ὁδὸν ἰδίᾳ τε καὶ κοινῇ πάντας, διαλεγόμενος ἐπὶ Ἀντώνιον ἥκειν. Πέμπει δ ̓ ἑτέρους τῶν ἑπομένων φρονήσει τε καὶ τόλμῃ διαφέροντας εἰς τὸ Βρεντέσιον, εἴ πως δύναιντο καὶ τοὺς νεωστὶ ἥκοντας ἐκ Μακεδονίας στρατιώτας πεῖσαι τὰ αὑτῶν ἑλέσθαι μεμνημένους Καίσαρος τοῦ πατρὸς, καὶ μηδενὶ τρόπῳ καταπροδόντας τὸν ἐκείνου παῖδα. Εἴρητο δ ̓ αὐτοῖς, εἰ ἐκ τοῦ φανεροῦ μὴ δύναιντο, ἀλλὰ ταῦτα γράψαντας διαρρῖψαι πολλαχοῦ (13) ὡς διαράμενοι οἱ ἄνθρωποι τὰ γράμματα ἀναγινώσκοιεν (14). Προέσκηψε δὲ καὶ τοῖς λοιποῖς ἐλπίδων ἐμπλήσας, ἡνίκα δύναμις αὐτῷ συνέσται, ὡς ἂν ἕλοιντο τὰ αὐτοῦ. Καὶ οἱ μὲν ᾤχοντο.", "translation": " XVI. Caesar junior mense tertio, inde a quo Romae versabtur, huc (Apolloniam) profectus est, ubi commorantem aemulabantur aequales et amici, admirabantur urbis cives universi, laudabant magistri. Quario autem mense ex patria advenit missus a matre libertus, qui perturbatus animoque dejecto literas attulit, in quibus scriptum erat Caesarem in senatu a Cassio et Bruto eorumque sociis esse interfectum. Hortabatur tilium ut ad se reverteretur; ipsam enim nescire quae deinceps eventura essent; necessarium vero esse, ut virum jam se gereret, ut quae facienda essent consilio destinaret et re exsequeretur temporibus fidens ac fortunae. Haec mater literis mandavit. Similia qui eas attulerat nuntiavit, addiditque se statim post necem Caesaris ablegatum nec usquam in itinere moratum esse, quo citius rebus compertis deliberare de iis posset. Magnum imminere periculum, quod quomodo effugeretur ante omnia esset dispiciendum. Haud enim parvam esse factionem percussorum, qui necessarios Caesaris pulsuri sint vel interfecturi. Quae quum audiissent, eo ipso fere tempore, quo jam accubitum ituri erant, summa eos invasit consternatio. Ac confestim fama rei ad exteros quoque pervenit, totamque pervadens urbem certioris quidem nihil, attamen magnam accidisse calamitatem nuntiabat. Congrediebantur itaque complures summa jam vespere cum facibus primorum Apolloniatarum, ob benevolentiam sciscitantes quidnam esset nuntiatum. Deliberanti autem Caesari cum amicis placuit, ut praecipuos Apolloniatas certiores faceret, reliquam multitudinem re infecta dunitteret. Quo facto vix tandem a principibus persuasus populus recessit, atque multa jam nocte otium Caesar nactus est cum amicis deliberandi quid faciendum et quomodo rebus utendum esset. Instituentes igitur considerationem multifariam, nonnulli suadebant, ut in Macedonism ad exercitum se conferret, qui Marco Aemilio ducc ad bellum Parthicum praemissus erat, eoque securitatis causa assumpto Romam ad caedem ulciscendam proficisceretur. Milites pro sua in J. Caesarem benebolentia percussoribus fore infestos; huc accessuram commiserationem quam filius ab exercitu conspectus excitaturus sit. At haec difficilia esse videbantur viro admodum juveni, ac majora quam pro praesenti ejus aetate rerumque imperitia, praesertim quum de multitudinis affectione nihildum compertum haberet, multique instarent inimici. Haec igitur sententia non pervicit. Ultoresque Caesaris fore exspectabant eos omnes, qui viventis adhuc fruebantur fortuna, ad dignitates et divitias ab eo provecti tantisque cumulati donis, quanta ne in somniis quidem sperassent. Aliis vero alia suadentibus, uti fit in inopinatis rebus et improvisis, consultissimum Caeseri videbatur, differre de summa re consilium usque dum amicos ob senectutem et prudentiam suspiciendos conveniens socios deliberationis sibi adjungere posset. Interim quietem agere placuit Romamque proficisci, prius vero in Italia explorare quae necem Coesaris secuta sint, et cum versantibus ibi amicis consilia communicare. XVII. Caesar igitur ejusque socii ad na vigationem accingebantur. Alexander senectutem et infirmitatem praetexens Pergamum in patriam abscessit. Apolloniatae congressi aliquantisper Caesarem, quum vehementer amarent, rogabant, ut maneret apud se; nam urbem se ad quodcumque vellet praebituros ob suam tum in ipsum benevolentiam tum erga mortuum pietatem; simulque consultius fore dicebant, ai, tot inimuicis instantibus, in amica urbe Caesar eventus rerum exspectaret. Ille autem quum praesens vellet tempora rerum observare, non mutavit sententiam, sed necessario sibi proficiscendum esse dixit. Apolloniatas vero et tunc collaudavit, et postea regno potitus libertatem ils et immunitatem aliasque haud paucas gratias concedens felicem quammaxime urbem reddidit. Tunc cum lacrimis populus universus aegre discedentem deduxit, admirans quam per commorationem ostendisset modestiam et moderationem, simulque lugens ejus fortunam. Convenerunt eum ex exercitu non pauci equites peditesque, tribuni et centuriones, et alii quamplurimi ministerii causa, nonnulli etiam privatim: qui arma capessere hortabantur, et ipsi pollicebantur semet expeditioni adjuncturos esse aliisque persuasuros, qui secum necem Caesaris ulciscerentur. Octavius autem collaudans eos, nihil in praesenti indigere aiebat, verum quando vocaret ipsos ad vindictam, ut parati essent rogabat. Quibus illi acquieverunt. Tum Caesar navibus, quae ad manum erant, in altum evectus hiemis adhuc tempestate periculosissima, trajecto mare Ionio, in proximum Calabriae appulit promontorium, ubi nihildum certius incolis de urbis rebus novis nuntiatum erat. Egressus ibi pedestri itiuere Lupiam contendit. Quo quum advenerat, reperit qui funeri Caesaris interfuerant. Hi et reliqua nuntiarunt et quomodo in testamenti tabulis pro filio a Caesare adoptatus et heres scriptus ex dodrante, reliqua opum pars aliis esset legata, ex qua etiam plebi urbanae trecenos viritim sestertios destinasset; et quomodo Atiae, matri Octavii, funeris sui curam demandasset; quomodo populus vi adhibita in medio foro corpus Caesaris concremasset et funere honorasset. Praeterea percussores, Bruti et Cassii socios, narrabant Capitolium occupasse, servosque, promissa libertate, advocasse; ac prima die et secunda, perterritis adhuc Caesaris amicis, multos illis se adjunxisse; ubi vero ex vicinis agris coloni, quos ibi habitatum missos Caesar urbibus Imposuerat, tota multitudine ad Lepidum, magistrum equitum, et Antonium, Caesaris in consulatu collegam, venissent, caedem ejus se ulturos pollicentes: plurimos esse dissipatos; conjuratos vero sociis destitutos congregasse gladiatores nonnullos aliosque quibus implacabilis esset in Caesarem inimicitia, et qui insidiarum participes fuissent. Mox tamen hos quoque omnes e Capitolio descendisse, quum fidem iis dedisset Antonius, qui magna jam militum vi instructus, in praesentia ultionem Caesaris non fuisset persecuturus. Quare illis securis urbe egredi Antiumque se conferre licuisset. Ceterum domus eorum a populo obsessas esse, non sub duce aliquo, sed a sola multitudine ob suam erga Caesarem benevolentiam caedem ejus aegre ferente, idque tum maxime, quum vestem ejus sanguine inquinatam et corpus recens necati, dum ad sepulturam efferretur, conspexisset: quo tempore, vi adbibita, illud in medio foro funere honorassent. XVIII. Quibus auditis Caesar junior memoria hujus viri et amore in lacrimas et lamentationem erumpens luctum renovavit. Quo demum sedato, alteras a matre et ab amicis, qui Romae erant, literas exspectabat; quamquam non diffidebat iis qui res gestas ei nuntiaverant. Nihil enim videbat cur mendacia illi finxissent. Post haec profectus est Brundusium. Jam enim noverat nullum ibi incesse hostem. Prius vero suspicatus ne occupata urbs ab hostium aliquo teneretur, non temere ex Apolloniae litore cursum huc dirigere voluerat. Tum allatae sunt a matre literae, in quibus enixe precabatur, ut ocius Romam veniens ipsi et faliliae universae se restitueret, ne foris insidiis, utpote Caesaris filius adoptivus, appeteretur. Praeterea scripsit eadem quae ipse jam compererat, et quomodo contra Brutum et Cassium populus universus facinus eorum graviter ferens consurgeret. Philippus quoque vitricus literas misit, petens ne Caesaris adiret hereditatem atque ipsum etiam nomen caveret, propter ea quae iste perpessus esset; sed ut a publicis se negotiis abstinens vitam degeret securam. Verum Caesar quamvis nosset benevolentia ductum haec Philippum suadere, contraria tamen decrevit, magna jam moliens fiduciaeque plenus, atque propria sibi faciens laborem et periculum et adversariorum inimicitiam, quibus minime gratus videri neque culquam tanto cedere nomine et imperio volebat, praesertim adjuvante ipsum favore civium et ad capessendos vocante honores paternos, idque justissime; nam et natura et lege istas dignitates ad se pertinere censebat, quum genere Caesari proximus esset, ab eoque ipso in filii locum adoptatus; denique ulcisci tanta perpessum poenasque pro eo repetere omnium esse aequissimum. Haec cogitabat de iisque Philippum literis edocebat minime illum assentientem. Atia mater gaudebat quidem tantae fortunae gloriam imperiique magnitudinem ad filium suum devenire videns, simul vero rem metus et periculi plenam esse intelligens et quae Caesar avunoulus passus esset conspicata, rursus haud libenter admodum hoc admittebat, et videbatur inter utramque fluctuare sententiam mariti atque filii. Sic ilia innumeris curis discruciabatur, modo dolore affecta, quando pericula enumeraret de summo imperio contendenti imminentia, modo guadio elata, quando potentiae honorisque reputaret magnitudinem. Quare avertere quidem filium non audebat res magnas aggredientem justamque ultionem molientem, verumtamen neque etiam incitare eum, quod incerta sit fortuna, sustinebat. Concessit tamen ut nomen Caesaris assumeret, imo prima ipsa hoc collaudavit. Caesar vero postquam de his quoque omnes amicos, quid sentirent, consuluerat, nihil moratus bona fortuna faustoque omine nomen Caesaris et adoptionem adiit: quod tum ipsi tum omnibus hominibus bonorum erat initium, prae ceteris autem patriae et Romanorum populo universo. Ac confestim in Asiam misit ad apparatus et pecunias, quae Caesar ad bellum Parthicum praemiserat. Quibus reportatis una cum tributo annuo populorum Asiaticorum, Caesar, paternis opibus contentus, bona publica in fiscum Romam perferenda curavit. Ceterum tunc quoque amioorum nonnulli suadebant, quod jam Apolloniae suaserant, ut in veteranorum colonias a patre deductas se conferret, milites ibi convocaret, cosque ad expeditionem pro ipso suscipiendam tum aliis modis tum magni Caesaris nominis recordatione excitaret; nam lubentissime exercitum etiam filium Caesaris ducem secuturum et imperata omnia facturum esse. Etenim mira quaedam apud illos fides vigebat et benevolentia erga Caesarem, et memoria rerum quae cum vivente peregerant, et desiderium sub hujus nominis auspiciis una cum filio decertandi imperium, quod ipsi olim patri attribuerant. At horum nondum tempus esse videbatur. Porro legitime honores paternos petens sententia senatus non famam ambitiosi hominis potius quam legibus obtemperantis ferre studebat. Quare amicis aetate provectioribus et peritia pollentibus obsecutus Brundusio Romam sese contulit. XIX. In sequentibus narratio nostra exponet quomodo conflata in Caesarem percussorum conjuratio, et tota res peracta sit, et quaenam deinceps gesta sint, concussa tota republica. Primum igitur ipsam persequar conjurationem, quem ad finem et quomodo facta sit, causasque dicam de quibus conflata in tantum evaserit; deinde vero de altero Caesare loquar, cujus causa hanc narrationem institui, quo modo scilicet ad regnum pervenerit, et in illius locum subsecutus quaenam bello et pace gesserit. Conjuratio initio conflata a paucis est; postea autem multi ejus participes facti, et quot antea nunquam in ducem conjurasse memorantur. Nam supra octoginta fuisse dicunt, inter quos principes erant Decimus Brutus, Caesaris ex intimis amicis, et C. Cassius et M. Brutus, gratia tunc apud Romanos meminu inferior. Hi omnes antea adversarii fuerant et Pompeii partibus addicti. Quo debellato, quum in Caesaris potestatem venissent, in praesens quietem agebant; neque vero, quamquam humanitate et gratia singulos conelliare sibi Caesar studebat, malam spem animis expellebant. Et quum immemor injuriarum erga victos esset ingenita lenitate, illi in rem suam convertentes quod nihil Caesar ipsos suspectaret, abusi eo sunt, ut tanto facilius laterent insidiantes verbis blandis factisque simulatis. Causae vero ad manum viro admovendam eos induxerunt diversissimae privatim singulos et communiter omnes. Nonnulli quod sperabant, si Caesarem removissent, ipsos ejus loco imperio potituros esse, insidias parabant; alii ira propter ea quae per bellum passi essent, necessariis orbati, et opibus et muneribus, quibus in urbe functi erant, spoliati, exacerbabantur, sed iram hanc celantes, speciosius aliquid prae se ferebant, aientes graviter se ferre unius viri imperium, atque hoc agere, ut ex juris aequabilitate respublica regeretur. Aliae denique aliis causae erant ex obvio quoque praetextu repetitae; quae initio quidem nonnisi principes conjurationis jungebant, deinde vero multo plures adducebant, partim sponte sua venientes ob privatas criminationes, partim societate sua aliis vetustae amicitiae firmissimam fidem testaturos et propter hoc se conjuratis adjungentes. Erant etiam nonnulli, qui neutro horum, sed dignitate illorum virorum moti suffragabantur iis, atque veteris status popularis memores aegre ferebant unius viri potentiam, et quamquam ipsi rem non suscepturi fuissent, tamen ubi alius eam aggressus esset, tum alacres se adjungere properabant cum ejusmodi viris, etiamsi pati aliquid deberent, haud cunctantes. Multum vero excitabat etiam quae ex antiquo tempore Brutis erat nobilis fama majorum, qui reges post Romulum Romanis imperantes everterant, primumque populare regimen instituerant. Porro pristini Caesaris amici non ejusdem amplius benevoletiae erant, quod pari apud eum honore esse videbant eos, qui hostes olim fuerant et a Caesare servati. Verum ne his ipsis quidem sincera erat benevolentia, sed offuscans gratiam vetus odium non quae in servatos Caesar contulisset beneficiorum memoriam infigebat, sed quae victi bona amisissent recordantes exstimulabat. Multi etiam eo infensi erant, quod salutem suam Caeari deberent, quamquam ne minimo quidem probro ab eo affecti essent; at nihilominus illud ipsum, quod beneficii loco accepissent, quibus victores summa cum commoditate frui potuissent, cogitationi inhaerens contristabat. His porro jam diverso modo hostiliter affectis ii accedebant, qui expeditionum socii fuerant vel gregarii vel ducum munere fungentes, neque ad honores promovebantur, querentes illi, quod bello capti in veteres legiones cooptarentur et eadem mererentur stipendia. Graviter igitur amici ferebant, codem se loco esse cum iis, quos ipsi in captivitatem rodegissent, et a monnuliis corum vel deturbari gradu honoris. Multos etism accepta ab eo beneficia sive pecuniae largitione sive munerum collatione moerore afficiebant, quod solus ille hoc facere posset, ac reliqui omnes ut nullius momenti negligerentur. Denique ipse Caesar multis ac praeclaris victoriis se efferens haud immerito et plus se quam mortalem jam esse existimans, apud multitudinem quidem cum admiratione suspiciebatur, optimatibus vero et imperia ambientibus molestus esse videbatur. Sic multiplex in eum coorta est turba virorum magnarum, parvorum, amicorum, inimicorum, militarium, civilium, qui suos quisque praetextus ad rem afferebant, et ob proprias criminationes etiam aliorum fidebant accusationibus, Singulique singulos convenientes exstimulabant, fidemque mutuam ex iis quae privatim unicuique erant criminibus praebebant. Atque ita factum est, ut in tanto conjuratorum numero nemo rem deferre auderet. Quamquam nonnulli narrant paullo ante necem ei libellum insidiarum indicem a quo dam traditum esse, quem manu tenens, antequam legisset. Interfectus est, quemque deinde ad mortuum inter reliquos codicillos repererunt. XX. Haec igitur postea demum innotuerunt. Tum vero quum aliis super aliis honoribus ei decernendis alii gratificari vellent, nonnulli autem insidiose insignes illos honores adeo admitterent, ut eos tamquam immodicos in vulgus efferrent, atque sic invidiam simul et suspicionem excitarent: Caesar, utpote simplex indole et civilium machinationum ob expeditiones peregrinas parum peritus, facile iis circumventus est, ex aequo putans laudationes illas esse admirantium potius quam insidiantium. Ommium maxime vero inter decreta viros muneribus publicis fungentes illud offendit, quo etiam jus creandorum magistratuum populo ademptum, atque Caesari data potestas est magistratus constituendi quoscumque vellet, sicuti senatus consulto paullo ante sancito jubebatur. Praeterea varii apud plebem sermones ficti circumferebantur, aliis alia persequentibus commenta. Sic nonnulli dicebant statuisse eum regiam terrae universae marisque in Aegyptum transferre, ubi Cleopatra regina Cyrum filium Caesari peperisset. Quod ipse testamento suo tamquam mendacium redarguit. Alii in Ilio sedem regni constituturum ferebant propter cognationem inde ab antiquo cum Dardanidis sibi intercedentem. Praeterea hocce adversarios exasperabat quammaxime. Erat ei status aurea ex populi decreto in rostris dedicata. Huic quondam diadema impostium conspexerunt; idque Romani vehementer suspectabant, servitutis esse signum censentes. Et advenientes tribuni Lucius Coesetius Flavius et Caius Epidius Marullus, unum ex ministris jubent adscendere detractumque diadema projicere. Quod quum comperisset Caesar, convocato in Concordiae templum senatu, tribunos accusavit, ab ipsis dicens diadema impositum esse, quo palam se contumelia afficerent et viros strenuos se ostenderent, nihil amplius neque senatus neque suam ipsius auctoritatem curantes. Altioris consilii et insidiarum huic facto subsesse indicium, si quando possent se populi in invidiam ductum, utpote illegitimae dominationis appetentem, ipsi rerum novarum auctores interficere. Quibus dictis senatu suffragante, exilio eos mulctavit. Illis igitur solum vertentibus alii tribuni substituti sunt. Populus vero acclamans jubebat Caesarem regem esse, et diademate caput cingere nihil morari, quandoquidem ipsa Fortuna statuam ejus redimivisset. Ille autem declaravit omnia se populo gratificantem ob ejus in ipsum benevolentiam, hoc tamen nunquam concessurum esse; atque veniam petivit, si obioqueretur mores servaturus patrios; nam malle se consulare munus habere ex legum praescripto, quam regium imperium legum adeptum contemptu. XXI. Ac tunc quidem talia dicebantur. Post haec festum Romae celebrabatur hiemis tempestate, Lupercalia vocant, in quo pompam ducunt seniores simul et juniores, nudi, uncti et praecincti, obviosque jocis lacessentes ac pellibus verberantes caprinis. Hoc igitur instante festo, dux pompae creatus erat Marcus Antonius. Procedebat ille per forum, uti mos erat, multa comitante plebe. Tum ad Caesarem sedentem pro rostris in sella aurea et amictum toga purpurea, primum Licinius lauream tenens coronam, cui insertum diadema conspiciebatur, adscendit (erat enim editior locus, in quo Caesar concionari solebat, a collegis elatus), et ante pedes ejus disdema deposuit; dein clamante populo, in caput ponit. Contra hunc Caesar Lepidum advecat magistrum equitum. Is vero moras nectebat. Interca Cassius Longinus, conjuratorum unus, bene se affectum simulans, quo lateret tanto facilius, detraxit diadema et in genna reposuit. Una cum eo erat etiam Publius Casca. Caesare autem rejiciente diadema, populoque plaudente, confestim accurrens Antonius nudus unctus, sicuti erat in pompa, rursus imponit capiti. Tum detractum Caesar in populum projecit. Ac postremi quidem ob id plausum ediderunt, sed propius adstantes clamabant, ut acciperet neque rejiceret donum populi. Etenim alii aliter de his sentiebant. Pars aegre id ferebant, ut imperli signum majoris quam popularis status admittered; pars gratificari volentes rem comprobabant. Alii haud absque ipsius Caesaris sententia Antonium hoc fecisse dictitabant. Multis etiam haud invitum erat Caesarem sine controversia regium tenere imperium. Tam varii inter multitudinem rumores spargebantur. Porro quum iterum Antonius diadema capiti Caesaris admoveret, clamare populus: Salve rex. Ille vero recusans diadema Jovi in Capitolium mitti jussit, huic magis id convenire dicens. Ad quae denuo iidem plaudebant, sicuti antea. Ceterum alius quoque de his sermo fertur, ex quo Antonius Illa fecit Caesari quidem, uti sperabat, gratificaturus, sibi autem spem fovens, si forte pro filio ab eo adoptaretur. Postremo Caesarem amplexus adstantibus quibusdam diadema tradidit, qui statuae Caesaris proximae imponerent. Idque illos fecisse aiunt. Inter ea igitur quae tunc evenerunt, etiam hoc inprimis conjuratos ad maturanda destinata consilia incitavit, quum majorem fidem eorum quae suspicabantur ob oculos poneret. XXII. Haud multo post praetor L. Cornelius Cinna, Caesare precibus placato, docretum scribi curavit, quo pulsis tribunis permissum est, ut in patriam redirent, et ex populi voluntate, adempta potestate tribunicia, privati essent, sed a republica capessenda non arcerentur. Itaque, non refragante Caesare, Romam tribuni redierunt. Mox Caesar comitia annua magistratibus creandis habet (nam horum quoque ex decreto penes ipsum potestas erat), et in annum sequentem consules designat C. Vibium Pansam et A. Hirtium, in tertium annum Decimum Brutum, e conjuratis unum, et Munatium Plancum. Post haec aliud accidit, quod vehementer conjuratos excitavit. Etenim forum amplum splendidumque Romae aedificans Caesar opifices convocaverat, iisque opera facienda elocabat. Dum his occupatur, accedunt principes Romanorum, decreta afferentes honorum, quos tunc communi consensu in senatu ei detulerant. Agmen ducebat Antonius consul, Caesaris collega, manu tenens decreta; praeibant lictores hinc inde plebem arcentes; consulem comitabantur praetores et tribuni et quaestores et reliqui omnes magistratus; sequebatur senatus decore incedens, et deinceps immensa numero multitudo et quanta nulla usquam alia. Stupendus erat splendor dignitasque primorum, qui quum summam totius imperii tenerent ipsi alium admirabantur praestantiorem. Accedentibus illis, Caesar sedebat, et cum iis qui obliqui adstabant colloquens ideoque faciem ab advenientibus aversam habens, quae in manu erant negotia tractare pergebat, usque dum ex amicis quidam dicere: «Specta ex adverso accedentes.» Tum positis libellis ad illos se convertit, et de iis quorum causa venerant dedit aditum. Quibus quum interessent conjurati, ob casum illum etiam reliquos suo in Caesarem odio implebant vel ipsos jam male affectos. Animis tunc ardebant vel ii, qui ad perniciem reipublicae, non ad recuperandam libertatem manum viro injicere moliebantur, opportunitatemque exspectabant, qua domare possent eum qui insuperabilis esse omnibus videbatur: nam trecentis ac duobus proeliis, quae ad illud temporis in Asia et Europa commiserat, nunquam cladem tulisse putabatur. Jam quum solus solus saepe exiret et conspiciendum se ipsis praeberet, spes erat fore, ut insidiis circumveniretur. Nihilominus machinabantur si qua ratione corporis custodiam amovere possent, verbis eum demulcentes, quasi sacrosanctus ab omnibus censeri et pater patriae appellari deheret, atque decreta in hanc sententiam scribentes, num forte his seductus et revera se ab ipsis amari confidens omniumque benevolentia satis se custoditum putans satellites dimitteret. Quo demum facto, multa iis exsequendi consilia praebebatur facilitas. XXIII. Ad deliberandum palam coitabant nunquam, sed clanculum bini vel terni in suas invicem domus. Ubi multa, ut consentneum, dicta motaque sunt circumspicientibus tantam rem qua ratione et quo loco aggrederentur. Nonnulli igitur proponebant, ut invaderent per viam sacram euntem; saepius enim illic transibat. Aliis placuit ut in comitiis magistratuum creandorum causa habendis, ubi Caesari in campo ante urbem sito magistratus constituturo pons transeundus esset, ita rem peragerent, ut, divisis partibus, alii de ponte cum detruderent, alii incurrentes (??) confoderent. Nounulli tempus quo ludi gladiatorum celebrarentur destinabant. Qui quidem tunc erant proximi, in iisque armorum apparatus conspici suspicione carebat. Plurimi autem suadebant, ut in senatu trucidarent, quando solus futurus esset: nam is curiam nonnisi senatores admitti, quorum multi forent conjurationis socii pugiones sub veste gestantes. Atque haec sententia praevaluit. Ceterum etiam fortuna quaedam adjuvavit, quae effecit, ut ipse Caesar diem definitam indiceret, qua senatores de rebus ab ipso proponendis deliberaturi essent. Ubi aderat dies indicata, omnibus rebus instructi conveniunt in Pompeii porticum, in quam interdum convocabantur. Unde numen testatum fecit quaenam rerum humanarum sit indoles et natura, quam instabilia sint omnia et fortunae arbitrio obnoxia: siquidem Caesarem in inimici domum induxit, uti mox ad statuam ejus jaceret cadaver, et quo vivo superior fuerat, ejus mortui ad simulacrum jugularetur. At potentius quiddam sane fatum est, quandoquidem vis fati cujusdam in his debet agnosci. Nam et amici eum prohibebant, ex ominibus quibusdam male augurantes, quominus illa die in curiam se conferret; et medici propter vertigines, quibus, quum saepius laboraret, etiam tunc coreptus est; et ipsa denique Calpurnia uxor, quae visis nocturnis territa, omnium maxime inhaesit ei amplexa, neque admissuram sese dixit, ut foras illa die prodiret. Tum vero adstans Brutus, ex conjuratis unus, Caesarique ex intimis, uti putabant, amicis, «Quid tu dicis, inquit, Caesar? Num tu vir tantus, mulieris ad somnia futiliumque hominum vaticinia attendens, senatum, qui honoribus te ornavit quemque ipse tu convocasti, contumelia eo, quod domi manes, afficies? Minime vero, mihi siquidem auscultes; imo, missis nugis istis somniorum, in curjam proficisceris, ubi a mane inde exspectans te senatus considet.» His ille persuasus exlit. XXIV. Interim percussores ita se disposnerunt, ut alii juxta sellam Caesaris considerent, alii ex adverso, alii a tergo. Aruspices vero victimas attulerunt pro introitu in curiam sacra haec facturo ultima. Ac manifestum erat cum non litare. Infausta reperientes exta vates cum aliis alias hostias permutabant, si forto melira iis, quae prioribus portendebantur, apparerent. Postremo infesta esse signa deorum declararunt; vindicem quendam aientes occulatum in extis victimarum esse perspicuum. Quod aegre ferens Caesar quum ad occidentem se solem averteret, hoc ipsum multo magis ominosum esse vates augurabantur. Percussores praesentes his laetabantur. Caesar, enixe rogantibus amicis ut conventum in aliam diem differret, tandem etiam facere hoc volebat. Sed eodem tempore accedentes apparitores in curiam, quae plena jam esset, invocant. Haesitabundus Caesar oculos in amicos defigit. At iterum adstans Brutus, «Age, inquit, o bone, nugas istas valere jubeas; quae Caesarem tantumque decent imperium, ea tractare ne differas; faustum augurium tuam tibi habe virtutem.» Idque persuadens, dextra ejus apprehensa, in curiam, quae in propinquo erat, abduxit. Ille sequebatur taciturnus. Ingredientem ubi conspexit senatus, in honorem ejus assurrexit. Jam manum illaturi undique circumstabant. Primus ad eum prodiit Tullius Cimber, cujus fratrem Caesar exilio multaverat. Is igitur quasi pro fratre obtestaturus instanter, propius accedit, togamque apprehendens audacius aliquid quam pro viro intra vestem manus continente facere videbatur, atque sic impediebat Caesarem, quominus, si vellet, de sede assurgeret et manibus uti posset. Illo autem severiorem in modum irascente, aggredientes rem conjurati illico omnes in eum strictis gladiolis irruerunt. Primus Servilius Casca recto ferro humerum sinistrum ferit paullo supra jugulum, in quod direxerat ictum, sed prae perturbatione aberrans non tetigit. Surrexit Caesar defensurus se; Casca vero fratrem vocat lingua graeca clamans ob tumultum. Audiens ille ferrum infigit lateri. Paullulum antevertens eum Cassius in faciem infligit ictum transversum. Decimus Brutus inguem perfodit penitus. Cassius Longinus alterum addere ictum properans aberrat, manumque tangit Marci Bruti. Minutius Basilus item Caesarem petens Rubrium Rufum in femore sauciat. Certantium de eo praebebant spectaculum. Tandem vulnerum multitudine concidit ad statuam Pompeii; nec jam quisquam relinquebatur, quin exanimi jacentique ictum ingereret, ut ipse quoque particeps facinoris fuisse videretur, usque dum ille triginta quinque confectus vulneribus animam efflasset. XXV. Clamor edebatur ingens partim ab iis qui conspirationis non conscii terrore perculsi e curia se proripiebant, et jamjam iin ipsos quoque tempestatem istam irruituram opinabantur, partim ab iis qui Caesarem comitati foras erant, et commune totius senatus facinus esse magnumque exercitum ad hoc convenisse putabant; partim a reliquis rei ignaris et oh repentinum tumultum atque propter ea quae suis oculis conspiciebant (nam statim percussores cruentos puiones manu tenentes in publicum prodierunt), metu attonitis et huc illuc discurrentibus. Omnia repleta erant fuga ac vociferatione. Exsurrexit etiam populus tumultuanter e theatro prorumpens (nam ludos gladiatorum tum spectabat), de re acta nondum certior factus, sed auditis undique clamoribus perterrefactus: alii dicebant senatum a gladiatoribus trucidari, alii exercitum, occiso Caesare, ad urbem diripiendam se convertisse; alii alia credebant. Accuratius quid comperire non licebat. Anceps obtinebat terror donec percussores conspiciunt et Marcum Brutum sedantem tumultus, bonoque animo esse jubentem: nihil enim accidisse funestum. Summa mens vero corum quae ille dicebat et reliqui percussores orationibus gioriabantur, haec erat, tyrannum ab ipsis interfectum esse. Ceterum sermones inter cos facti sunt de reliquis quoque interficiendis qui adversaturi ipsis et de imperio rursus certaturi essent. Quod suadentes M. Brutus inhibuisse fertur, haud justum esse dicens in quos manifestae criminationes non suppeterent, cos obscurae suspicionis causa occidere. Eaque sententia pervicit. Deinde e curia prosilientes percussores cursim fugerunt per forum in Capitolium, nudos tenentes pugiones, pro communi omnium libertate clamantes haec se perpetrasse. Sequebatur eos multa gladiatorum servorumque turba ad hoc ipsum instructa. Discursatio ingens in viis et foro erat, percrebrescente jam in vulgus sermone de Caesare trucidato. Ab hoste captam urbem fuisse diceres. Isti vero in Capitolium egressi, partibus divisis, circumcira locum custodiebant, metuentes ne milites Caesaris se adorirentur. XXVI. Interea corpus occisi jacebat ubi ceciderat, foede inquinatum cruore, viri illius qui occidentem versus ad Britannos usque et Oceanum penetraverat, qui orientem versus ad Parthorum et Indorum regias expeditionem destinaverat, ut his quoque subactis in unum caput terrae universae marisque imperia conjungerentur. Tunc vero jacebat, nullo manere apud eum audente et tollere mortuum. Nam qui cum eo fuerant in curia, fuga se proripuerant; quos foris habebat amicos, ii in domibus occultabant se, vel mutata veste urbem relinquentes in agros et propinquos locossese subducebant. Extot amicis neme ei adslabat neque dum jugulabatur neque postea, praeter Sabinum Calvisium et Censorinum; sed hi quoque postquam irruentibus Bruti Cassiique sociis aliquantisper restiterant, propter multitudinem adversariorum in fugam se dederunt. Reliqui autem omnes nonnisi suae prospexerunt saluti; nonnullis etiam haud invitis res accidit. Certe unus corum ad mortuum dixisse fertur: «Satis est praestiti tyranno obsequii.» Tandem servi tres, qui prope aderant, paullo post cadaver in lecticam impositum domum reportarunt per forum, ita ut, elevatis utroque latere aulaeis, manus dependentes vulueraque faciei conspicerentur. Tum virum videns pariter ac deum modo honoratum, nemo non lacrimabat; ingens cum lamentatio et emitus utrinque prosequebatur plorantium in tectis, in vestibulis, ubicumque corpus transferebatur. Ubi demum ad aedes Caesaris appropinquabat, tum vero multo major occurrebat ejulatus. Nam prosiluerat uxor cum mulierum servorumque multitudine, invocans nomen mariti, cum fletu se ipsam accusans, quod frustra eum praemonuisset ne domo die ista prodiret. At illi tum fatum jam instabat multo illud quam pro xoris exspectation potentius. XXVI. Ac hi quidem funus adornabant; percussores vero multos antea gladiatores collegerant, quos, ubi Caesari manus illaturi erant, armatos inter curiam et theatrum in Pompeii deambulacro collocaverant. Instruxerat cos Decimus Brutus, verbo tenus ut gladiatorem ex iis qui eo die prodituri in theatrum conveniebant quendam, qui ipsi prius se accepta mercede elocasset, corriperent (scilicet ludi gladiatorii tunc erant, quos quum ipse quoque edere vellet, simulabat se aemulatione ductum cum eo qui tunc edebat, contendere); re vera autem apparatus ille ad caedem pertinebat, ut, si quid adversi ex defendentibus Caesarem accideret, praesto adesset auxilium. His igitur gladiatoribus aliaque servorum caterva stipati e Capitolio descenderunt. Ac convocato populo, periculum ejus et magistratuum facere voluerunt, quomodo essent affecti, utrum se ut liberatores et tyrannicidas excepturi essent, an ut sicarios. ** mox majora etiam mala in rempublicam irruptura esse; nam haud parvo consilio et apparatu haec facta esse neque eorum qui peregissent, neque corum contra quos structa essent; magnos esse Caesaris exercitus auxiliares, ac magnos duces relictos, qui consilia ejus coeptaque persequerentur. Tunc igitur propter rei novitatem altum in magna animorum perturbatione erat silentium, cunctis praestolantibus quidnam primum in tanto discrimine ausuri essent, quodnam rerum novarum foret initium. In hac populi futura exspectantis tranquillitate M. Brutus, honoratus ille ob moderationem per totam ejus vitam conspicuam simulque ob gloriam majorum et quam ipsi tribuebant aequitatem, dixit hunc in modum. Quoere in Exc. de concionibus. XXVII. Post concionem in Capitolium regressi deliberarunt in praesenti rerum statu quid faciendum sit. Placuit legatos mittere ad Lepidum et Antonium, quibus suaderent, ut ad ipsos venirent in templum, ibique in communi deliberarent quae forent e republica; ac simul promittere se omnia quae a Caesare illi accepta tenerent, pro donis rata habituros esse, adeo ut ab hac saltem parte nihil dissiderent. Illi vero legatis dixerunt postridie se responsuros esse. Haec quum sera vespera fierent, multo magis aucta est in urbe animorum perturbatio. Suis unusquisque rebus consulebat, deserta jam republica, metuens repentinas insidias et aggressiones; nam duces in armis erant castra castris opponentes; necdum liquebat quinam firmo imperio rebus praefuturus esset. Et tunc quidem, ubi nox venerat, digressi sunt. Postridie vero Antonius consul in armis erat; Lepidus haud mediocri collecta manu auxiliari, per medium forum prodiit caedem Caesaris ulturus. Quod ubi viderunt qui dubii hucusque fuerant, sumptis armis cum suo quisque sodalitio ad eum confluebant, adeo ut magnus coiret exercitus. Ceterum erant qui metu hoc facerent, nolentes manifestum fieri suum de nece Caesaris gaudium, atque eo, quod illis se adjungebant, spei futuri inservientes. Multum etiam missis nuntiis eos sollicitabant, quos beneficiis Caesar, sive urbibus ad habitandum concessis sive agrorum distributione sive pecuniarum largitione, affecerat, omnia dicentes fore ut statu suo moverentur, nisi ab ipsis quoque fortius aliquid ederetur. Denique multis precibus et lamentationibus amicos Caesaris adibant, eos maxime qui in expeditionibus ejus socii fuerant, meminisse jubentes, quantus vir qualia passus esset quod amicis fuisset destitutus. Sic frequentes jam confluebant, partim miseratione et amicitia ducti, partim vero sua sibi lucra etiam ex rebus novis fore putantes, praesertim quum remissius ab adversariis agi viderent nec uti antea majoris roboris suspicione exspectaverant. Jam palam profitebantur Caesarem ulciscendum, neque aliter faciendum, neque committendum esse, ut caedem ejus impunem sinerent. Alia alii in coetus ab his, ab illis congregti dictitabant. Qui vero liberam rempublicam asserere volebant, facta rerum conversione gaudentes reprehendebant Caesaris percussores, quod non plures eorum, qui suspecti essent, occidissent eoque libertatem stabilivissent: nam relictos haud parum negotii ipsis facturos esse. Nonnulli porro prudentia praestantes et peritia eorum quae Sullae temporibus olim acciderant edocti hortabantur, ut neutri se parti adjungentes, medios se inter utrosque collocarent: nam tunc quoque qui periisse viderentur, resumptis animis victores expulisse. Multum igitur laboris praebiturum Caesarem etiam mortuum percussoribus eorumque factioni, magnis jam imminentibus exercitibus, quibus duces praeessent strenuissimi. Antenius autem ejusque socii antequam ad exsequendum propositum accingerentur, missis legatis cum iis qui in Capitolio erant, collocuti sunt. Et armorum militumque copia fidentes rempublicam administrare coeperunt, sedato in urbe tumullu. Primum vero, convocatis amicis, deliberarunt inter se, quomodo erga percussores ipsis agendum esset. Lepidus armis contra eos dimicandum et Caesaris necem ulciscendam esse censuit; Hirtius transigi et amicitiam jungi voluit. Alius contrariam sententiam cum Lepido faciens proposuit, neque pium esse addens si inultam caedem Caesaris sinerent, neque ipsis ejus amicis alias securitatem fore; «nam si in praesenti, ait, quiescunt interfectores, certe simul ac viribus aucti fuerint, insolescent.» Antonius Hirtii sententiae adstipulans servandos esse censuit. Erant etiam qui ex urbe dimittendos esse pactis induciis existimarent. XXVIII. Post necem et exsequias Caesaris magni, familiares suadebant Caesari juniori, ut Antonium amicum sibi conciliaret eumque rerum suarum procuratorem constitueret. *** Praeterea quum alia multa ad dissidium eorum conferrent, ille a Caesare alienus et cum Antonio faciens, magis etiam excitare inimicitiam eorum videbatur. Caesar vero nihil reformidans prae animi altitudine, spectacula adornavit, instante festo, quod pater Veneri Genitrici instituerat. Ac denuo cum amicis compluribus ad Antonium accedens petivit, ut sellam et coronam patri ponere sibi permitteretur. Ille autem eadem quae antea minabatur, nisi ab his desistens quietem ageret. Abiit Caesar neque quidquam contra molitus est, impediente consule. Ceterum in theatrum ingredientem ingenti plausu populus excepit et patris commilitones, aegre ferentes eum paternos honores renovaturum probiberi; aliosque supra aliis plausus edentes per totum spectaculum favorem suum professi sunt. Porro Caesar argentum populo dinumeravit; unde magnam sibi benevolentiam concilia vit. Inde ab illa die manifestior erat Antonii adversus Caesarem simultas eo quod populi in eum studiis impedimento erat. Viditque Caesar, quod e praesenti rerum statu clare elucebat, indigere se praesidio aliquo publico; vidit etiam consules aperto resistentes magnaque potitos potentia majora adhuc appetentes. Nam aerarium civitatis, quod multis opibus pater ejus impleverat, intra duos menses inde a morte Caesaris exhauserant, obvio quoque praetextu per summam rerum omnium confusionem pecunias dilapidantes; denique percussoribus amici erant. Sic solus adhuc reliquus erat Caesar paternae caedis vindex, quum Antonius totum hoc negligeret et concessam percussoribus rerum anteactarum oblivionem tueretur. Multi sane ad Caesarem accedebant, sed haud pauci etiam ad Antonium et Dolabellam; alii vero in medio positi hoc agebant, ut inimicitiam eorum focillarent. Quorum principes erant Publius, Vibius, Lucius et prae ceteris Cicero. Caesar etsi haud nescius quonam consilio se convenirent hi, qui contra Antonium exstimulabant, non repulit tamen, ut eorum auxilio usus firmiore se custodia muniret. Nam bene noverat singulos illos non salutis publicae curam agere, sed summum magistratum et imperium circumspicere, quum J. Caesar antea his potitus non amplius impedimento esset, ipse vero juvenis admodum, adeoque impar, uti putabant, tantis componendis turbis foret, aliis alia exspectantibus et sibi singulis quae possent vindicantibus. Etenim sublata omni quae ad communem salutem spectaret cogitatione, virisque principibus in multas factiones divisis, singulisque affectantibus aut summam imperii aut quantum ejus pertrahere ad se possent: multiformis et immanis erat rerum conturbatio. Lepidus parte quadam a Caesaris exercitu avulsa, et ipse imperium appetebat, Hispaniam tenens Citeriorem et Galliam quae mari superiori imminet; ulteriores Gallos L. Munatius Plancus in potestate habetbat cum alio exercitu consui creatus. Iberiam ulteriorem tenebat C. Asinius Pollio, alius dux exercitus. Decimus Brutus in Gallia Cisalpina imperabat cum duabus legionibus, contra quas jam exire properabat Antonius. Macedoniam sibi vindicabat C. Brutus tantum nondum ex Italia in eam profectus, Syriam Cassius Longinus, qui Illyriae praetor designatus erat. Tanti exercitus tum contracti erant, tot duces constituti, quorum sibi quisque summam imperii asserere studebat, quum sublata esset omnis legum auctoritas et justitia, atque vi armorum, quibus quisque polleret, res disceptarentur. Solus vero Caesar, ad quem legitime summum imperium ex voluntate ejus qui prius obtinuerat, et secundum cognationem pertinebat, destitutus ab omni potestate errabat inter invidiam fluctuans et averitiam eorum, qui ipsi et summae rerum insidiabantur. Quae quidem postea recte moderatum est numen et fortuna. Interim Caesar, jam de vita sibi timens, quum mentem Antonii persepectam haberet nulloque pacto mutare posset, domi sedebat agendi exspectans opportunitatem. XXIX. Primus in urbe motus a patris commilitonibus profectus est, qui aegre ferentes quem Antonius ostendebat contemptum, initio quidem inter se sermones faciebant, ut qui Caesaris immemores essent atque filium ejus contumeliis affici paterentur, cui omnes se patrocinari deceret, si justi piique rationem haberent. Deinde vero frequentiores acrius se incusabant ad domum Antonii confluentes (his enim militibus Antonius quoque fidebat), et aperte nonnulii profitebantur decere eum Caesare moderatius uti, ac meminisse quae pater ejus mandaverit: nam tum ipsos pletate admoneri ne haec despicerent, sed ut vel minima quaeque ab eo in mandatis scripta observanda curarent, nedum ut filium ejus et successorem designatum tuerentur; tum illis conducere concordiam in praesenti propter inimicos undique imminentes utilissimam. Haec dicentibus, ne refragari eorum studiis videretur Antonius, quoniam ope eorum indigebat, velle se respondit haec probare, modo ille quoque moderatum se gereret debitumque sibi honorem tribueret: se paratum esse in colloquium venire, cui ipsi auditores interfuturi essent. Collaudabant haec milites, ac convenit inter eos, ut Antonium in Capitolium deducerent, ibique, si ipse vellet, reconciliationis mediatores essent. Consentit Autonius et confestim exsurgens in Jovis fanum proficiscitur, illos vero ad Caesarem misit. Qui haud inviti magno numero confluentes ad domum ejus accesserunt, adeo ut in summa Caesar perplexitate versaretur, nuntiante quodam militum multitudinem ad fores esse, aliosque intus eum quaerere. Qua in perturbatione primum quidem una cum amicis, qui tum praesentes erant, in superiora aedium confugit, ac inde prospiciens interrogavit homines, quidnam vellent et cujus rei causa venissent. Respondent illi adesse se eorum causa quae ipsi et toti factioni suae saluti futura sint, si ipse quoque illatas ab Antonio injurias vellet oblivisci; neque sibi haec grata fuisse; debere autem eos, omni ira deposita, sincere et absque dolo reconciliari. Unus vero elatiore voce clamans, bono animo esse Caesarem, atque bene tenere jussit universos ipsius esse hereditatem: nam patris defuncti pariter atque dei se meminisse, atque pro successore ejus omnia facere patique fore paratos. Alius summa voce acclamavit se vel Antonium sua manu interfecturum, nisi Caesaris mandata simul atque senatus exsequeretur. Tum resumpta fiducia Caesar descendit et comiter eos amplexus laudavit ob propensam in se benevolentiam. Illi vero assumentes eum solenni pompa in Capitoloium duxerunt alacritate inter se certantes, partim odio ducti in Antonii imperium, partim pietate erga Caesarem ejusque successorem, partim spe magnorum praemiorum, quae haud immerito ab eo exspectabant, partim desiderio ultionis, qua caedis poenae a percussoribus repeterentur, quas quammaxime a filio exactum iri, si adjutor ei consul esset, existimabant. Omnes certe ob benevolentiam ad Caesarem accedentes hortabantur, ne vellet altercari, sed hoc spectare, ut securitati factionis suae consuleret eique auxiliares adjungeret, memor quam fallax fuisset mors Caesaris. Quae audiens vidensque quanto studio se haud immerito prosequerentur, in Capitolium venit, ubi mullo plures conspexit milites paternos, quibus fidebat Antonius, sed qui multo propensiores in ipsum erant, si forte injuria aliqua ab Antonio afficeretur. Deinde quum plurimi recessissent, Caesar et Antonius cum amicis relicti inter se collocuti sunt. XXX. Caesare post reconcitiationem domum revertente, Antonium narrat, quum solus esset, denuo ad iram excitatum, esse, videntem multo magis in Caesarem inclinare exercitus universi benevolentiam. Hunc enim contendebant et filium Caesaris esse et successorem ab eo in testamenti tabulis designatum, et eodem nomine appeliari, et spem egregiam etiam indolis virtute ostendere, ad quam non minus atque ad cognationem Caesar respiciens pro filio eum adoptasset, ut qui solus ad conservandum imperium domusque dignitatem idoneus esset. Quae in animum inducens Antonius sententiam mutavit, factique eum poenituit, praesertim quum suis oculis cerneret quomodo Caesariani milites, ipso relicto, frequentissimi Caesarem e templo domum deducerent. Neque continuisse se nonnullis videbatur, nisi timuisset, ne milites eum adorientes ultionem repeterent, ac facili negotio totam ejus factionem ad se pertraberent. Relinquebantur enim utrique exercitus eventum rerum aucupantes. Haec igitur secum reputans cunctabatur ac moras nectebat, quamvis mutata jam sententia. Interim Caesar, sinceram fuisse reconciiiationem persuasus, quotidie domum Antonii frequentabat, ut par erat, quum ille et consul esset et senior et amicus paternus, atque reliquum omnem, prouti promiserat, honorem ei habebat, donec denuo Antonius alteram injuriam prior intulit hunc in modum. Quum Macedoniam provinciam cum Gallia commutasset, copias e Macedonia in Italiam traduci jussit. Quae ubi appulerant, urbe exiit ut obviam iis proficisceretur usque ad Brundusium. Censensque tempus opportunum ad exsequenda consilia se nactum esse, rumorem sparsit de insidiis, quibus appetitus esset. Atque milites quosdam comprehendit et in vincula conjecit. Utpote ad hoc ipsum, ut eum interficerent, immissos; auctorem vero Caesarem esse, quamquam non diserte profitebatur, subind icabat tamen. Confestim fama per urbem nuntiat consuli insidias structas, et aggressos eum sicarios comprehensos esse. Coetus fiebant amicorum domum ejus accurrentium, militesque in armis arcessebantur. Circa seram denique vesperam ad Caesarem quoque sermo venit, parum abfuisse quin Antonius a sicariis interfectus esset, eumque corporis custodes in noctem arcessere. Et statim Caesar quosdam ad domum ejus misit qui nuntiarent approperaturum se quoque cum ministerio suo ad lectum Antonii, ut securitati ejus prospiceret. Videlicet a Cassii et Bruti sociis insidias ei paratas esse putabat. Tanta Caesar humanitate eum prosequebatur, quae ille dictitaret ac machinaretur nihil suspicatus. Antonius vero ne nuntium quidem intra fores admitti volebat, sed arcebat ignominiose. Is igitur reversus quae accuratiora de re comperuerat, Caesari retulit, aiens ejus ne nomen quidem ad fores Antonii ab hominibus pronuntiari, quasi ipse percussores, qui jam vincti essent, Antonio immisisset. Quibus auditis Caesar primum quidem ob improvisum rei diffidebat; mox vero totum consilium contra ipsum directum esse sentiens, cum amicis, quid faciendum esset, circumspiciebat. Philippus quoque et Atia mater casu inopinato consternati, advenerunt, sciscitantes quae dicerentur et quid homo iste sibi vellet. Ac suadebant Caesari, ut per dies aliquot ex urbe discederet usquedum res explorata et patefacta esset. Ille vero nullius sibi facinoris conscius, grave ducebat si e conspectu se subduceret, eoque pacto se ipse quodammodo condemnaret; neque ad majorem securitatem facere quod procul abiret, sed fortasse ex urbe digressum tanto facilius se in occulto posse interfici. Tunc igitur in ejusmodi rerum consideratione versabatur. Postero die inde a mane sedet, uti consueverat, cum amicis suis, et aperiri fores jubet iis qui frequentare eum et salutare solebant, civibus, hospitibus et militibus, et cum omnibusque colloquitur, nihil mutata consuetudine quotidiana. Antonius autem, amicis in concilium convocatis, haud ignorare se dixit jam antea Caesaris insidiis appetitum esse, ubi vero ex urbe ad exercitum in Italiam trajectum proficisci voluisset, tunc hanc se occasionem rei exsequendae illi praebuisse; at ex missis ad caedem sicariis unum, ut index rel fieret, magnis donis esse adductum; atque sic percussores comprehensos, ipsos vero ad hocce convocatos esse concilium, ut sententias audiret de ration qua rebus praesentibus utendum esset. Quibus dictis, socii concilii quaesiverunt ex Antonio, ubinam essent comprehensi isti, quos interrogantes rem explorarent. Tum Antonius simulans nihil hoc facere ad rem praesentem, quoniam facinus in confesso esset, et ad alia quaeque orationem devertens, hoc maxime attendebat, si quis dicturus foret vindictam a Caesare sumendam, neque quiescendum esse. Verum quum omnium altum silentium multaque cogitatio esset, quod nullum viderent in medium prolatum facinoris indicium, tandem unus eorum dixit commodum fore dimitti ab eo concillum, quod deceret ipsum moderate rem ferre neque turbas excitare, quippe qui consul esset. Itaque his dictis et auditis Antonius concionem dimisit. Tertio autem vel quarto die post Brundusium contendit, ut traductum eo exercitum assumeret. Neque ulla quaestio de insidiis erat, sed, illo profecto, totam hanc rem relicti ejus amici diluunt, et qui comprehensi ex insidiatoribus dicebantur, nemo quequam vidit. XXXI. Caesar vero etsi crimine exemptus, nihilominus aegre ferebat sparos de ipso rumores, iisque insidiarum, quae sibi pararentur, indicium agnoscebat; et si praesto esset Antonio exercitus largitionibus ad obsequium adductus, haud eum cunctaturum putabat quin adoriretur se, idque nulla affectum injuria, sed alia spe ad hoc permotum. Nam manifestum esse eum qui ista machinatus esset, etiam alia aggressurum, idque voluisse jam inde ab initio, nisi facienti hoc ab exercitu metuendum fuisset. Igitur justae irae plenus in Antonium, cujus consilia in aprico erant, summa utebatur prudentia. Omnia autem circumspiciens haud quiescendum sibi videbat; id enim absque periculo fieri non posse; verum quaerendum esse auxilium quoddam, quod potentiae ejus et molimini opponeret. Haec in animo volvens ad paternas confugere statuit colonias, quibus agros pater distribuerat urbiumque conditor erat, ut beneficia Caesaris colonis in mentem revocans, et de iis quae ille passus esset et ipse pateretur lamentans auxiliares conciliaret sibi nec non pecuniae largitione adjungeret. Hoc enim solum securitatem simul et famam praeclaram praebiturum, domusque potentiam servaturum esse: multo hoc praestare et justius esse quam ab alienis prorsus hominibus paterno depelli honore, ac tandem etiam perire contra fas et jus, quemadmodum patrem suum. De his postquam cum amicis deliberaverat ac sacra fecerat diis faustae fortunae, ut adjutores essent spei justae et gloriosae, magnam vim pecuniae secum ferens primum profectus est in Campaniam, ubi septima et octava erat legio (sic certum quoddam agmen militare Romani vocant). Prior autem exploranda videbatur legio septima, quippe cujus major esset existimatio; et quando haec colonia militaris ad partes suas accessisset, et alii multi convenissent ***. Probarunt hoc ejus consilium etiam reliqui amici, quos expeditionis illius et eorum quae deinde gessit socios habebat. Hi vero erant Marcus Agrippa, Lucius Maecenas, Quintus Juventius, Marcus Modialius et Lucius. Comitabantur eum etiam duces et milites et centuriones et servorum agmen et jumentorum, quae pecunlas reliquumque apparatum portabant. Ceterum matri consilium suum declarare haud videbatur, ne prae amore et imbecillitate, utpote mater et mulier, magnis coeptis esset impedimento. Profitebatur ergo in Campaniam se proficisci, ut venditis qui ibi essent fundis paternis, argentum colligeret, collectamque in ea quae demandasset pater expenderet. Deinde, quamquam matri non persuaserat, iter est ingressus. Marcus Brutus et Caius Cassius, qui tunc ad Dicaearchiam erant, quum de multitudine eorum qui cum Caesare Roma profecti essent, comperissent, atque in majus rem nuntii, ut fieri solet, exaggerassent, turbati metuque perculsi sunt, putantes eum contra ipsos expeditionem suscipere. Itaque aufugientes per mare Adriaticum Brutus in Achaiam, Cassius in Syriam se contulerunt. Caesar vero quum in Callatiam Campaniae urbem venerat, excipientes eum ut filium benefactoris in summo habebant honore. Postero die totam rem iis exposuit, militesque commonefecit quam injuste et pater necatus esset et ipse insidiis appeteretur. Haec dicenti senatores quidem non satis morem gerebant, populus autem animo prompto admodum et benevolo, Caesaremque miserati ac clamando saepius hono animo esse jubebat; nam ad omnia se adjuturos eum minimeque neglecturos esse, donec in honore paterno collocassent. Caesar vero in domum suam advocatis quingentos singulis dedit denarios, ac postridie senatores convocatos hortatus est, ne benevolentia se vinci a populo paterentur, menores Caesaris, cui coloniam et honorem quo ornati essent, accepta referrent, neque minoribus ipsum beneficiis eos affecturos esse promisit. Decere proinde non Antonium, sed ipsum frui commodis, quae copiis suis et armis praestare possent. His majori ipitulandi studio accensi, labores et pericula, si opus fuerit, una cum illo se subituros declararunt. Caesar autem, collaudata hac animorum alacritate, hortatus eos est, ut ad vicinas colonias comitantes ipsum securitatem corpori praeberent. Lubentissime populus obsecundavit et in armis Caesarem ad proximam coloniam deduxit. Ubi in concionem multitudine convocata, quum similia disseruisset, utrique legioni persuadet, ut Romam se per reliquas colonias deducerent, et vim Antonii, si quid contra moliretur, fortiter propulsarent. Praeterea alios milites magna mercede collegit, et recens conscriptos in ipso itinere exercendo erudiebat modo per partes modo in commune omnes, contra Antonium se proficisci dictitans. Nonnullos autem comitum prudentia et audacia insignes Brundusium misit, ut milites e Macedonia nuper transvectos in suas ipsius partes trahere tentarent, exhortantes ut Caesaris patris memores essent neque ullo pacto filium ejus proderent. Quodsi ex aperto in colloquia venire non possent, jussit haec literis consignata multis locis disseminari, ut tollentes scripta milites legerent. Reliquos quoque spe replens eorum, quae largiturum se imperio potitum promittebat, adduxit ut suas partes amplecterentur. Et illi quidem profecti sunt. ", "commentary": "Fr. 101. Cod. Escor. fol. 91, 9 r. — 105, 3 r. XVI, 1. Vox λοιπὸν suprascripta est. Narratio Nicolai initio hujus fragmeti male contracta est. Ceterum nescio an ex eadem v. ἐνταυθοῖ recte colligas Nicolaum quo tempore Vitam Aug. Scripsit vixisse Apolloniae. — 2. Τετάρτῳ δὲ μηνὶ] quarto mense, quem Apolloniae degebat. Appianus B. B. III, 9: Ἔκτον δ ̓ ἔχοντι μῆνα ἐν τῇ Ἀπλλλωνίᾳ ἀγγέλλεται περὶ τὴν ἑσπέραν ὁ Καῖσαρ ἀνῃρημένος. Secundum haec Octavius statim post reditum in Italiam Apolloniam missus foret. — 3. ἐγέγραπτω codex. — 4. ὑπὸ] ὑπὲρ codex. Mox codex Κάσιος et hoc loco et in seqq. — 5. Ἃ χρὴ] supplevi ἃ. Passis etiam: τε χρῆναι. — 6. μέγαν] μέγα cod. — 7. σκοπεῖν] σκοπτεῖν cod. — 8. Ἀποπέμψ.] αὐτοπέμψ. Cod. — 9. Σκέψεως] σκήψεως cod. — 10. Προεξέπεμπτο codex. — 11. ἡγεῖτο δ ̓ αὔ codex. Aemilius ille intelligendus videtur M. Aemilius Scaurus, quem Pompeius dictator exilio multaverat. — 12. ὑπάρξειν] ὑπάρξειν] ὑπάρχειν cod. — 13. Τοῖς * ἀχθ.] τοῖς ἀχβομένοις cod. Nisi scrib. τούτοις. — 14. ἔτι οὔσης] ἐπιούσης codex. — 15. Ante τιμωροί τε aliqua omissa esse videntur, quibut altera sententia introducebatur. — 16. Προσεδύκων] προσεδόκων τε codex. XVII. 1. Ἀλέξανδρος] Alexandrum inter Augusti praeceptores me legere non memini. Ni fallor, pro Alexandro commemorandus erat Apollodorus, de quo Suetonius Aug. 89: Magistro dicendi usus Apollodoro Pergameno, quem jam grandem natu Apolloniam quoque secum ab urbe juvenis adhuc eduxerat. — 2. φίλῃ]φύλῃ cod. — 3. τότε] scrib. Videtur καὶ τότε, nisi in seqq. Pro ποιήσας fuit ἑποίησε. — 4. Ἑκατοντάρχαι] ἑκατοντάρχοι codex; ne potius ἑκατόνταρχοι scriberemus, alii Nicolai loci movebant. Mox addidi καὶ. — 5. Διήγγελτο] διηγγέλλετο codex. — 6. Λουπίας] λύππας codex. Λουπίας habet Appian. B. C. III, 10; Idemque oppido nomen ap. Pausan. VI, 19, 9 (Λουπίας φησὶ κειμένην Βρεντησίου τε μεταξὺ καὶ Ὑδροῦντος μεταβεβληκέναι τὸ ὄνομα, Σύβαριιν οὖσαν τὸ ἀρχαῖον), Ptolem. III, 1; Strabo VI, p. 282. Mox post v. Καίσαρι lacunam notavi; excidit παροῦσι vel simlle quid. — 7. Καίσαρος] vel Καίσαρι; Καίσαρ codex. — 8. Ε' καὶ ο' δρ.] sic etiam Appian. II, 143. — 9. καταπεπληγμένων] καταπεπλημένων codex. — 10. Ἐπεξιέναι] ἐπεξεῖναι codex. — 11. Οἵ τε τῆς] addidi part. τε. — 12. ὑπεξελθεῖν] ἐπεξελθεῖν codex. — 13. Φόνον] φθόνον codex. XVIII. 1. δ ̓ ὑπιδόμενος] scripsi; codex δ ̓ ἐπειδόμενος. De eadem re sic Appian. III, 10: Διέπλει τὸν Ἰόνιον, οὐκ ἐς τὸ Βρεντέσιον (οὔπω γάρ τινα τοῦ ἐκεῖθι στρατοῦ πεῖραν εἰληφὼς, πάντα ἐφυλάττετο), ἀλλ ̓ εἰς ἑτέραν ... πόλιν ... ᾔ ὄνομα Λουπίαι. — 2. ἀπηύθυνεν] ἀπήνθανεν codex. — 3. Πᾶς] παῖς codex. — 4. Ejusdem argumenti epistolam habes ap: Appian. III, 10, nisi quod eam Apolloniae, non in Italia Octavius accepit. Cf. Vellej. II, 60: Non placebat Atioe matri et Philippo vitrico, adiri nomen invidiosoe fortunoe Coesaris; sed adserebant salutaria reipublicoe terrarumque orbis fata conditorem servatoremque Romani nominis. Sprevit itaque coelestis animus humana consilia, et cum periculo, potius summa, quam tuto humilia proposuit sequi, maluitque avunculo et Coesari de se quam vitrico credere, dictitans nefas esse, quo nomine Coesari dignus esset visus, semet ipsum videri indignum. Quae ex ipso Nicolao ducta. Esse diceres. — 5. Καὶ] ἢ codex. Mox addidi καί. — * ἀγχιστάτω cod. — 6. Περιεληλυθὸς] περιεληλυθότος cod. — 7. αὐτῷ] αὐτὸς cod. In antecedentibus codex ἐπευφήμῳ κλήδωνι. — 8. Φίλων ἔνιοι ἃ καὶ] φίλων οἱ καὶ codex. — 9. ἔξοδον] malim διέξοδον, ut supra. Deinde post μεγάλου lacunam notavi. Supplere possis τῇ μνήμῃ ἐποτρύνειν. Fort. Erat: συγκροτεῖν τὰ ἐν ἐκείναις ... ἄλλως τε καὶ τῇ τοῦ ὀνόματος μεγαλειότητι.—10. Συγκατειργάσαντο] συγκατειργάσατο codex. — 11. Περιέθεσαν] περέθεσαν codex. — 12. Supplevi part. δὲ. — 13. Ἐπείθετο] ἐπίθετο codex. XIX. I. Τά τε μετὰ] τάτε με μετὰ cod. — 2. Καθ ̓ ὅτι] καθότι cod. —3 . ὑπὲρ π'] Conspiratum est a sexaginta amplius, Sueton. Caes. 80. — 4. Δέκμος] sic etiam ap. Appianum libri pro Δέκιμος. — * ἠόξων con. — 5. Ὑπὸ Καίσαρι ... βίον] ὑπὸ καίρος τὰ ἀπ ̓ (ὑπὸ Καίσαρι ἐς τὸ παραυτίκα? Εἳρην βίον εἶχον (εἰρήνην ἦγον?) codex. — 6. Οὐδὲ γὰρ ἄλλως φιλανθρώπως προσαγομένου ἑκάστου codex. — 7. Ἀμνησίκακος γὰρ ἦν] μνησίκακος ὢν. Mutato. Ὢν in ἦν, addidi particulam γὰρ. — 8. Αὐτεπαγγ.] ἀντεπαγγ. Codex. — 9. Εἰκαὶ] fortasse ante εἰ excidit alterum καὶ. — 10. Εὔκλεια] εὔκλει codex. — 11. Βασιλεἰς] βασίλεως codex. — 12. Εὐνοουμένους codex. Fort. Praestat εὐνοομένους παρώξυνε. — 13. τάδ ̓ ἃ] τάθ ̓ ἃ codex. — 14. Πάλαι ἐν ἰδίῳ τῶν codex. — 15. Συγκατελέλεκτο] συγκατέτεκτο codex. in seqq. Pro συντάξεις codex συμπράξεις. — 16. Ὑποτιμωμένων] ὑπό τινος μένων codex. — 17. Ἕκαστός τε] ἑκαστότε codex. — 18. παρώξυνον] παρωξύνων codex. — 19. Αὐτὸν] αὐτῶν codex. — 20. De eadem re cf. Appian. II, 116; sucton. Caes. c. 81; Dio Cass. 44, 18; Vellejus II, 57; Florus IV, 2, 94; Plutarch. Caesar. 65, 1, p. 881 ed. Didot. XX. 1. Supplevi v. ἄλλαις uncis inclusam. — 2. Καὶ] supplevi particulam saepius a scriba nostro neglectam; nisi forte scribi malis φθόνος ὁμοῦ ὑποψίᾳ ἐγγένοιτο. — 3. Ἐκδήμους στρατείας] εὐδήμους στρατιὰς cod. — 4. Κῦρον] Corruptum nomen videtur ex Καισαρίωνα, ut apud reliquos scriptores Cleopatrae filius appellatur. Dio Cass. 47, 31: Ἥ τε Κλεοπάτρα ... τὸν υἱὸν, ὅν Πτολεμαῖον μὲν ὠνόμαζεν, ἐπλάττετο δὲ ἐκ τοῦ Καίσαρος τετοκέναι, καὶ διὰ τοῦτο Καισαρίωνα προσηγόρευε κτλ. Cf. Sueton. Caesar. 52; Plutarch. Caesar. 49; Anton. 54, 71; Dio 51, 6. De reliquis cf. Sueton. Caes. 79: Quin etiam valida fama percrebuit migraturum Alexandriam vel Ilium, translatis simul opibus imperii, exhaustaque Italia delectibus et procuratione urbis amicis permissa.—5. De hac historia ab aliis paullo aliter narrata v. Appian. II, 108; Plutarch. Caesar. 61, 3; Dio Cass. 44, 4 et 9; Livius Epit. 116; Sueton. 79; Vellej. II, 68; Zonaras X, 11. — 6. καθελεῖν] καθαιλεῖν codex. — 7. Ὡς οὐκέτι βουλῆς] ὥστε οὐτ ̓ ἐκ βουλῆς codex. — 8. Ἐρῶντα] Dubnerus; εὐρόντα codex. — 9. ἤλασεν] ἤλασαν codex. — 10. Ἀνέδησεν] ἐνέδωκεν codex. Deinde codex ὁ δὲ πᾶν ἀνέφηνε χαρ. ... τοῦτο οὔποτε. XXI. 1. τοιαῦτα] τὰ αὐτὰ codex. — 2. Λουπερκάλια] λουπερκία codex. Ea quae in seqq. Narrantur, Brevius et paullo aliter relata habes ap. Appian. II, 109; Plutarch. Caesar. 61, Antonio 12; Dion. 44, 11; Sueton. 79; cf. Cicero Philipp. III, 5; V, 14; II, 34. — 3. ἀληλιμμένοι] ἀληλειμέναι codex. — 4. Αἰγείαις αἰγίαις cod.; λασίοις σκύτεσι Plutarch. II. II. — 5. Ἐντὸς.. περιφαινόμενον] στεφάνῳ δάφνης περιπεπλεγμένον Plutarch. Caes. 61, 2. διάδημα δάφνης στεφάνῳ περιελίξας Ἀντώνιος Plut. Anton. 12, 1. — 6. καὶ] particulam de meo addidi. — 7. Κάσκας] κασικὰς codex h. l. et infra. — 8. Ἀληλιμμένος] ἀληλειμένος, codex. — 9. Δήλωσιν] δήλωσι codex. — 10. Ἀντώνιον] ἀνταννίου codex. — 11. Οὐ δέχομενος] οὐδ ̓ ἐχόμενος cod. — 12. Τοῖς τότε] supplevi τοῖς. — 13. Παρασχὸντῶνς ̓ ἃ] παραχόντων ὃ codex XXII. 1. τῆς ἀρχῆς] inclusi, ut abundantia, et probabiliter ex antecedentibus male repetita. — 2. Κατῄεσαν] Aliter Appian. II, 122, ubi Cassius et Brutus post mortem Caesaris tribunos illos ex exilio revocandos esse censent. Sueton, c. 80: Post remotos Coesetium et Marullum tribunos, reperta sunt proximis comitiis complura suffragia consules eos declarantium... Quod item de absentibus intelligendum esse videtur. — 3. Οὐίβιον Πάνσαν] ὅρβιον πάνα codex. — 4. Δέκμον] δέγμον codex. — 5. Πλάγκον] πλάγκτον codex. — 6. Eandem distoriam paullo aliter narrant Appian. II, 107; Sueton. Caes. 78; Liv. Epit. 116.; Plut. Caes. 60, 2; Dio Cass. 44, 8. — 7. λαὸς] πᾶς cod. Mox πολλοὶ cod. — 8. Τις] C. Trebatius sec. Sueton. c. 68. — 9. Minus facete excusare Caesarem student illi qui dicunt eum non assurrexisse ὅτι τῆς κοιλίας ἀκρατὴς ὑπὸ διαρροίας ἐγεγόνει. Dio Cass. 44. 8. Aliam excusationem affert Plutarch. Caesar. 60, 2. — 10. Verti quasi scriptum esset διὰ τὸ γεγονός. A verbo ἐπιβουλεύοντες accusativus τὸ γεγονὸς pendere nequit; suspicari autem licet verba συνόντες οὖν αὐτοῖς corrupta esse, scriptoremque dixisse: διασύροντες οὖν αὐτοὶ οἱ ἐπιβ. Τὸ γεγονὸς vel συκοφαντοῦντες δ ̓ οἱ ἐπιβ. Κτλ. Vel ejusmodi quid. Mox codex ὤργουν. — 11. Βουλόμενοι] inserui; si nolis, scribe ἐπιχειροῦντες. — 12. Ἀσίᾳ καὶ Εὐρώπῃ] Ἀσίαν Εὐρώπῃ codex. — 13. Τὸ τοῦ codex. XXIII. 1. Cf. Sueton. Caes. 80: Qui primum cunctati, utrum Illum in campo, per comitia tribus ad suffragia vocantem, partibus divisis e ponte dejicerent atque exceptum trucidarent; an in sacra via vel in aditu theatri adorirentur, postquam aditus Idibus Martiis in Pompeii curiam editus est, facile tempus et locum proetulerunt. — 2. Ἢν] τὴν codex. — 3. Ἑκάστοτε] ἑκάστοτε pro interdum etiam infra occurrit. Quamquam l. l. omissum esse aliquod putari possit, quibus illud ἑκάστοτε definiebatur. Appian. B. C. II, 115: Θέαι δ ̓ ἦσαν ἐν τῷ Πομπηίου θεάτρῳ, καὶ βουλευτήριον ἔμελλε τῶν τις περὶ αὐτὸ οἶκος ἔσεσθαι, εἰωθὸς ἐπὶ ταῖς θέαις ὥδε γίγνεσθαι. De loco cf. Etiam codex Medin Dion. Cass. 44, 17: ἐκεῖ γὰρ που (ad theatrum Pompeii) ἐν οἰκήματί τινι τοῦ περιστώου συνεδρεύειν ἔμελλον, ad quem locum Gronovius: «Videtur locus ita aedificatus fuisse, ut ex area columnis circumsepta ad aliquod quadrati latus discedentes in curiam Pompeiam intrarent.» — 4. Τὰ ἐνθάδε] Dubner.; τὰ ἔθη codex. — 5. Οἴ τε] οὔτε codex. — 6. Νόσον σκοτώδη] Hujus morbi meminit Plutarch. Caesar. 60, 2, ubi eo excusare studet Caesarem senatui decreta afferenti non surgentem. — 7. Δειματωθεῖσα] δειγματωθεῖσα codex. — 8. κληδῶσι codex. — 9. Ὑβρίσεις] ὑβρισεῖε codex. XXIV. 1, ὧν] ὃν codex. In anteced, nota vocem δυσθυτέω, et in sqq. v. δίοπτον. — 2. φονεῖς] φρονεῖς cod. — 3. Ἐκέλευσε] fuisse videtur ἐθέλησε. — 4. Καθίετο] καθείη codex. Fortasse praestat κατῄει. — 5. Κίμβρος] κίμαρος codex. Τύλλιος Κίμβρος Plutarch. Caesar. 66, 2. Τίλλιος Κίμβρος Appian. II, 117. Alii aliter, quos vide ap. Sturz. Ad Dio Cass. 44, not. 98. — 6. μὲν Σερουίλιος Κάσκας] μὲν χῖλων κασικὰς codex. — 7. Cf. Appian. II, 117: Κάσκας δ ̓ ἐφεστὼς ὑπὲρ κεφαλῆς, ἐπὶ τὴν σφαγὴν ἤρεισε πρῶτος· παρολισθὼν δὲ τὸ στῆθος. Plutarch. 66, 2: πρῶτος δὲ Κάσκας ξίφει παίει παρὰ τὸν αὐχένα πληγὴν οὐ θανατηφόρον οὐδὲ βαρεῖαν, ἀλλ ̓, ὡς εἰκὸς, ἐν ἀρχῇ τολμήματος μεγάλου ταραχθείς. — 8. Ἀνέστη] ἀνέστει cod. — 9. Μινούκιος] μαυνίκιος codex. — 10. Αὐτὸς] οὔτος cod. — 11. ε' καὶ λ'] reliqui scriptores 23 vulnera memorant. XXV. 1. Appian. II, 118; Αἱ πλέονες ἀρχαὶ καὶ πολὺς ὅμιλος ἄλλος ἀστῶν καὶ ξένων καὶ πολὺς θεράπων καὶ ἐξελεύθερος αὐτὸν ἐπὶ τὸ βουλευτήριον ἐκ τῆς οἰκίας παρεπεπόμφεισαν. — 2. Μέγα] μέγαν cod. — 3. Ἔχοντες] Lacunam notavi. Plutarch. Caes. 67, 2: Οἱ δὲ περὶ Βροῦτον, ὥσπερ ἦσαν ἔτι θερμοὶ τῷ φόνῳ, γυμνὰ τὰ ξίφη δεικνύντες ἅμα πάντες ἀπὸ τοῦ βουλευτηρίου ἐχώρουν εἰς τὸ Καπιτώλιον κτλ. Appian. II, 119: Οἱ δὲ σφαγεῖς ... τὰ ἱμάτια ταῖς λαιαῖς ὥσπερ ἀσπίδας περιπλεξάμενοι, καὶ τὰ ξίφη μετὰ τοῦ αἵματος ἔχοντες, ἐβοηδρόμουν βασιλέα καὶ τύραννον ἀνελεῖν. Cf. Infra. — 4. Τοῖς σφαγεῦσιν] τοῖς φαγεῦσιν cod. — 5. Ὑπέστη] ὑπέστην cod. XXVI. 1. ἐκεῖ] ἐπεὶ cod. — 2. Ὑπομένειν] ὑπομείνειν cod. 3. Cf. Appian. II, 118 extr. Sueton. 82. — 4. αἰωρουμένας] αἰωρουμένων cod. Sueton. l. l.: Exanimis, diffugientibus cunctis, aliquamdiu jacuit, donec lecticoe impositum, dependente brachio, tres servuli domum retulerunt. — 5. Στενὼ] στένω codex; si genuina vox, addenda lexicis. In antec. Ἴσα καὶ θεοῦ. — 6. Ἐξεπεπηδήκει] ἐξεπηδήκει codex. XXVI. 1. Attingit haec Appian. II, 122. — 2. δὴ] δὲ cod. — 3. Locus turbatus. Supplere possis Ὁ δὲ δῆμος ὑπελάμβανε vel simile quid. — 4. Πολλἠ ἦν] πολλὴν codex. XXVI. 1. ἐπιχειρήσεις] χειρήσεις cod. — 2. Μέγα] μέγαν cod. Idem paullo post φανερὸν εἶναι. — 3. Κατοικησίαις] κατοικησίας cod. Formam κατοικησία nonnisi ex Etym. M. novimus. V. Steph. Thes. v. κατοικεσία. — 4. Συνέρρεον] συννέρρεων cod. Mox fort. Scrib. Ἐκ νεωτερ. — 5. Τὸν φόνον] addidi articulum. — 6 συμπάσῃ] malim συμβάσῃ. 8. Plura excerptor omisit. XXVIII. 1. Lacunam notavi. Codex αἰτιῶν—2. Διάφορος μὲν ὢν] Haec intelligenda puto de Critonio tribuno. V. not. Seq. — 3. Appian. III, 58: Θέαι δ ̓ ἦσαν, ἃς Κριτώνιος ἀγορανομῶν ἔμελλε τελέσειν· καὶ ὁ Καῖσαρ ἐς τὰς θέας τῷ πατρὶ τόν τε χρύσεον θρόνον καὶ στέφανον παρεσκεύαζεν, ἅπερ αὐτῷ κατὰ πάσας θέας ἐψηφἱσαντο προτίθεσθαι. Τοῦ Κριπωνίου δὲ εἰπόντος, οὐκ ἀνέξεσθαι τιμωμένου Καίσαρος ἐν ταῖς αὐτοῦ δαπάναις, ὁ Καῖσαρ αὐτὸν ἐς τὸν Ἀντώνιον ἦγεν, ὡς ὕπατον. Ἀντωνίου δὲ εἰπόντος, ἐς τὴν βουλὴν ἐπανοίσειν, χαλεπήνας ὁ Καῖσαρ, Ἀνάφερε, εἶπεν· ἐγὼ δὲ τὸν θρόνον, ἕως ἂν ᾗ τὸ δόγμα, προθήσω. Καὶ ὁ Ἀντώνιος χαλεπήνας ἐκώλυσεν. Ἐκώλυσε δὲ καὶ ἐν ταῖς ἑξῆς θέαις ἔτι παραλογώτερον, ἃς αὐτὸς ὁ Καῖσαρ ἐτέλει, ἀνακειμένας ἐκ τοῦ πατρὸς Ἀφροδίτῃ Γενετείρᾳ, ὅτεπερ αὐτῇ καὶ τὸν νεὼν ὁ πατὴρ τὸν ἐν ἀγορᾷ ἅμα αὐτῇ ἀνετίθει. Τότε δὴ καὶ μάλιστα μῖσος ἤδη σαφὲς ἐκ πάντων ἐς τὸν Ἀντώνιον ἐγίγνετο κτλ. Cf. Dio 45, 6; Sueton. Caes. 10 et 88; Plutarch. Anton. 16, 2; August. ap. Plinlum H. N. II, 23. De prioribus ludis, quos Critonius edidit, ipsum etiam Nicolaum exposuisse, colligas ex verbis αὖθις προσελθὼν κτλ. — 4. Προσελθὼν] προελθὼν cod. — 5. Ἠχθημένοι] ἡσθημένοι cod. — 6. Ἐπισημαιν.] ἐπισημεν, cod. Mox ἠρήθμει cod. — 7. Αὐτὸν] ἑαυτὸν cod. — 8. Καῖσαρ] καίσαρι cod. — 9. Οὐίβιος] ὄρβιος, ut supra. — 10. Οὐκ ἀγνοῶν] σὐκαινοῶν cod. — 11 ἐκποδὼν] ἐμποδὼν codex.—12. Ἃ δύν.] cod. — * πολὺ πρόσω πίστις codex.—13. Τοὺς δ ̓ ἐπέκεινα Μουνάτιος] τούτους δὲ καμανοὺς cod. Lepido Caesar Galliam Narbonensem et Hisspaniam finitimam tribuerat. Ulteriorem Galliam tenebat Munatius Plancus. Cass. 43, 10. — 14. Πλάγκος] πλάγκτος cod. Deinde πεποίητο. — 15. Ἀσίννιος, altera v litera suprascipta, codex. — 16. Ἔφεδρος] ἔφδρος cod. — 17. Ἀπεδ.] ἀποδεδ. Codex. — 18. Ἰλλυρίδος] Exspectabas Κυρήνης, ut apud plurimos traditur, v. c. ap. Appian. III, 8. Neque tamen omnes inter se consentiunt. Sic Bithyniam Cassio assignatam senatu esse dicit Dio Cass. 47, 21, ubi vide quae affert Sturzius.—19. Κατελελ.] καταλελ. Codex.—20. Αἰωρούμενος] codex ἐωρούμενος.—21. Ἀντωνίου] ἀντωνίνου cod. XXIX. 1. μᾶλλόν τι] μέλλοντι cod. — 2. Κἀκεῖνος ἐθάρρει] sc. Antonius e veteranis Caesarianis satellitium suum delegerat. Conferre eum nostris liceat Appian. III, 29: Ἀπειλησαμένου δὲ αὐτοῦ (Ἀντωνίου) τῷ Καίσαρι πικρότερον, καὶ τῆς ἀπειλῆς ἐξενεχθείσης ἐς τὸ φανερὸν, ἔτι μᾶλλον ἅπαντες ὥρμηντο. Καὶ οἱ τῆς φρουρᾶς Ἀντωνίου ταξίαρχοι ἐστρατευμένοι τε Καίσαρι τῷ προτέριρ, καὶ ἐς τὰ μέγιστα ὑπ ̓ Ἀντωνίου τότε προτιμώμενοι, τὴν ὕβριν αὐτὸν ἐπισχεῖν ἠξίουν καὶ διὰ σφᾶς καὶ δι ̓ ἑαυτὸν, ὑπὸ Καίσαρι στρατευσάμενον, καὶ τῶνδε τῶν οἱ παρόντων ἀγαθῶν παρ ̓ ἐκείνου τυχόντα, κτλ. Cf. Alteram similem militum ad Autonium orationem ibid. c. 32 Scilicet Appianus ab Nicolao differt eo, quod bis reconciliatos Octavium et Antonium narrat. Paucis rem tangunt Dio Cass. 45, 3; Plutarch. Anton. 16, 2. — 3. ὑπομνημάτων] Plutarch. Anton. 15, 1: Ἔλαβε δὲ (Ἀντώνιος) καὶ τὰ βιβλία τοῦ Καίσαρος, ἐν οἷς ὑπομνήματα τῶν κεκριμένων καὶ δεδογμένων ἦν ἀναγεγραμμένα. Cf. Vellejus II, 60. — 4. Ἀντώνιος] Ἀντωνίου codex. — 5. Ἐκείνους τε ἔπεμψεν] ἐκεῖνόν τε ἔπεμψαν codex. — 6. κἀκεῖνος θ. Ἀμνησ.] κακείνοις θ. Μνησικακεῖν codex. — 7. Γέγονε] indicativum librarii esse puto. — 8. Τε] γε codex. — 9. γε] τε codex. XXX. Inter initium hujus capitis et finem antecedentis plura excerptor omisit. Idque lineola in codice indicatum est. Ad ea quae in seqq. narrantur de insidiis a Caesare structis Antonio, cf. Appian. III, 39. 40. Paucis rem absolvunt Plutarchus Anton. 16, 3: Μεθ ̓ ἡμέρας ὀλίγας ἐνέπεσε λόγος, ὡς ἐπιβουλεύοι Καῖσαρ αὐτῷ. Καῖσαρ δὲ ἀπελογεῖτο μὲν, οὐκ ἔπειθε δέ· καὶ πάλιν ἦν ἐνεργὸς ἡ ἔχθρα, καὶ περιθέοντες ἀμφότεροι τὴν Ἰταλίαν τὸ μὲν ἱδρυμένον ἐν ταῖς κατοικίαις ἤδη τοῦ στρατιωτικοῦ μεγάλοις ἀνίστασαν μισθοῖς· Sallust. Octav. 10: Hor tantibus itaque nonnullis percussores ei subornavit. Hac fraude deprehensa, periculum invicem metuens, veteranos simul in suum et reipublicoe auxilium quanta potuit largitione contraxit. Vellejus II, 60: Mox etiam velut insidiis ejus petitus (Antonius) sceleste insimulare coepit, in qua turpiter deprehensa ejus vanitas est. Cic. Ep. XII, 23. Seneca De clementia I, 9. — 1. ὁρῶντα] ὁρῶν τοῦ cod. Prima haec oratione indirecta enuntiata excerptoris esse puta. Mox supplevi vocem Καίσαρα. — 2. Δραστηρίου] δραστήριον cod. — 3. ἀκονιτὶ] ἀκὼν ἔτι cod. — 4. Τε] ται καὶ ὥκνυει cod. — 5. Διήγγελλεν] διήγγελεν cod. — 6. Καίσαρα ὁ] καίσαρος cod. — 7. Sec. Appian. III, 39 ipse Caesar ad domum Antonii defensurus se venit. — 8. Ἀτία] sic h. l. Supra semper Ἀντία. — 9. Ἕνδεινον ᾤετο.. ἰέναι] ἐνδεινώετο ἐκ μέσου εἶναι codex. Possis etiam ἐδεινοῦτο τῷ, sed longius hoc ab acceptis recedit.—10. Διάρας] digressus, eodem sensu quo ἀπάρας. Alterum exemplum hujus usus non novi. — 11. Supplevi v. καὶ quam delevi in antecc., ubi pro τῶν ἀστῶν codex habet καὶ ἀστῶν. — 12 ὡς] ὡστ ̓ cod. — 13. πεμφθέντων] πεμφθέντα cod. — 14. Ἀθροῖσαι] ἀθροίσας cod. — 15. καὶ] supplevi. — 16. Σύλλογον] σύλλον cod. XXXI. I. Καὶ ταῦτα] καὶ supplevi. — 2. Ἀδεὲς] οὐδεὲς cod. Ceterum locus hic male sanus est. — 3. Πάντοπερισκοπῶν cod. * οἰκιστὴς] Dübner.; οἰκειότης codex. — 4. ἦν γὰρ ἐκεῖ ἡ] ἡ γὰρ ἑβδόμη codex. Fortasse plura exciderunt. — 5. Hic quoque turbatum aliquid. De re cf. Appian. III, 40: Δείσας δὲ ὁ Καῖσαρ μὴ μετὰ στρατιᾶς ἐπανελθὼν ἀφρούρητον αὐτὸν λάβοι (Ἀντώνιος), χρήματα φέρων εἰς Καμπανίαν ᾔει, πείσων τὰς πόλεις οἱ στρατεύεσθαι τὰς ὑπὸ πατρὸς ᾠκισμένας. Καὶ ἔπεισε Καλατίαν, ἐπὶ δ ̓ ἐκείνῃ Κασιλῖνον, δύο τάσδε Καπύης ἑκατέρωθεν· ἐπιδοὺς δ ̓ ἑκάστῳ δραχμὰς πεντακοσίας, ἦγεν ἐς μυρίους ἄνδρας κτλ. Vellejus II, 61; Cicero ad Att. XII, 8; Philipp. III, 2. IV, 1. II, 39; Suetonius Octav. 10; Dio Cass. 45, 12. — 6. Qui sit Lucius ille nescio. Neque Quintus Juventius mihi notus est. Modialii nomen corruptum fuerit. Latebit vir gentis Madiae. — 7. Καὶ ὑποζ.] addidi καί. — 8. Δὲ] post Κάσσιος inserui. — 9. Ἐδέξαντο] ἐδεξάτο cod. Seduxit scribam nominativus qui praecedit absolutus, Καῖσαρ κτλ. — 10. Αὐτὸν] sc. τὸν δῆμον, nisi forte αὐτῷ scribendum est. — 12. Πείσονται] hoc quoque loco indicativum infinitivo ab excerptore substitutum esse puto. — 13. Idem narrat Appianus III, 31, sed ita, ut Romae hoc fieri jusserit, antequam in Campaniam proficisceretur. — 14. Ἀναγιγνώσκειν cod. deinde post v. προέσκηψε δὲ accusativus aliquis desideratur.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.vita_caesaris.de_caesaris_institutione:101", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:101" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΒΙΟΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ", "work_note": "", "work_section": "ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΟΣ ΑΓΩΓΗΣ", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "434", "type": "fragment", "sub_type": "addendum", "fragment_number": "", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": "", "text": "", "translation": "Finis vitae Caesaris et scriptionsi Nicolai Damasceni ", "commentary": "Τέλος τοῦ βίου Καίσαρος καὶ τῆς Νικολάου Δαμασκηνοῦ Συγγραφῆς", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.vita_caesaris.de_caesaris_institutione:", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "456", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "102", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΙΒΗΡΕΣ", "witness": " V, 121:", "text": "Ἰβήρων αἱ γυναῖκες κατ ̓ ἔτος ὅ τι ἂν ἐξυφήνωσιν ἐν κοινῷ δεικνύουσιν· ἄνδρες δὲ χειροτονητοὶ κρίναντες τὴν πλεῖστα ἐργασαμένην προτιμῶσιν· (2) Ἔχουσι δὲ καὶ μέτρον τι ζώνης, ᾗ τὴν γαστέρα περιλαβεῖν ἂν μὴ δυνηθῶσιν, αἰσχρὸν ἡγοῦνται.", "translation": " Iberorum mulieres quotannis in publicum exhibent opera quae telâ confecerunt. Viri autem suffragiis lecti de ipsis judicant, et quam earum plurimum elaborasse inveniut, ei primos honores deferunt. 2. Habent quoque zonam certae mensurae, intra quam si venter cujusquam comprehendi nequeat, pro dedecore id habetur. ", "commentary": "102. Seriem fragmentorum exhibemus ex adornatione Westermanni in Paradoxographis. Cf. Apostol. IX, 60; Arsen. p. 263; Ephorus ap. Strabon. IV, p. 199; Aelian. V. H. XIV, 7; A. Gellius N. A. VII, 22.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:102", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:102" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "457", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "103", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΤΑΡΤΗΣΣΙΟΙ", "witness": " XLIV, 41:", "text": "Παρὰ Ταρτησσίοις νεωτέρῳ πρεσβυτέρου καταμαρτυρεῖν οὐκ ἔξεστι.", "translation": " Apud Tartessios minori natu adversus majorem testimonium ferre non licet. ", "commentary": "103. Cf. Philostrat. Vit. Apoll. V, 1; Eustath. Ad Dionys. Perieg. 337.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:103", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:103" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "457", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "104", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΚΕΛΤΟΙ", "witness": " VII, 40:", "text": "Κελτοὶ οἱ τῷ Ὠκεανῷ γειτνιῶντες αἰσχρὸν ἡγοῦνται τοῖχον καταπίπτοντα ἢ οἰκίαν φεύγειν. (2) Πλημμυρίδος δὲ ἐκ τῆς ἔξω θαλάττης ἐπερχομένης μεθ ̓ ὅπλων ἀπαντῶντες ὑπομένουσιν ἕως κατακλύζωνται, ἵνα μὴ δοκῶσι φεύγοντες τὸν θάνατον φοβεῖσθαι.", "translation": " Celtae Oceani accolae pro dedecore habent, si quis muro aut domui ruenti se subducat. (2) Quum Oceani aestus accedit, armis induti ei obviam eunt, subsistuntque donec mergantur, idque ne fugientes videantur quoquo modo mortem formidare. ", "commentary": "104. 2. Haec hauserit vel ex Ephoro vel e Posidonio, quos de his laudat Strabo VII, p. 293, vel ex Aristot. Eth. Eudem. II, c. 1. Cf. Aelian. V. H. XII, 23.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:104", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:104" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "457", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "105", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " XLIV, 41:", "text": "Κελτοὶ σιδηροφοροῦντες τὰ κατὰ πόλιν πάντα πράττουσι. (2) Μείζω δ ̓ ἐστὶν ἐπιτίμια κατὰ τοῦ ξένον ἀνελόντος ἢ πολίτην· ὑπὲρ τοῦ μὲν γὰρ θάνατος ἡ ζημία, ὑπὲρ τοῦ δὲ πολίτου φυγή. (3) Τιμῶσι δὲ μάλιστα τοὺς χώραν τῷ κοινῷ προσκτωμένους. (4) Τὰς δὲ θύρας τῶν οἰκιῶν οὐδέποτε κλείουσι.", "translation": " Celtae gladiis cincti omnia reipublicae negotia tractant. (2) Graviorem poenam apud eos luit, qui peregrinum, quam qui civem interemerit; illi enim mors irrogatur, huic exilium indicitur. (3) Ante omnes honore eos afficiunt, qui victoria potiti agrum aliquem publico acquisiverunt. (4) Januas aedium nunquam occlusas habent. ", "commentary": "105. Postrema leguntur etiam ap. Damascium in Append. Ad Stobaei Floril. p. 74 ed. Gaisf. Ad § 2 cf. Caesar. B. G. VI, 23; Aristot. Mirab. c. 85.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:105", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:105" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "457", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "106", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΟΜΒΡΙΚΟΙ", "witness": " VII, 39:", "text": "Ὀμβρικοὶ ἐν ταῖς πρὸς τοὺς πολεμίους μάχαις αἴσχιστον ἡγοῦνται ἡττημένοι ζῆν, ἀλλ ̓ ἀναγκαῖον ἢ νικᾶν ἢ ἀποθνήσκειν.", "translation": " Umbri turpissimum ducunt amissae victoriae superesse, sed ita statuunt, aut vincendum aut moriendum esse. ", "commentary": "106. Contra Theopompus mollitiem Umbrorum notat ap. Athenaeum XII, p. 527, F.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:106", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:106" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "457", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "107", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " X, 70:", "text": "Ὀμβρικοὶ ὅταν πρὸς ἀλλήλους ἔχωσιν ἀμφισβήτησιν, καθοπλισθέντες ὡς ἐν πολέμῳ μάχονται, καὶ δοκοῦσι δικαιότερα λέγειν οἱ τοὺς ἐναντίους ἀποσφάξαντες.", "translation": " Umbri, quum controversias inter se habent, armati, ut in bello, pugnant, et videntur justiorem habere causam, qui adversarium interemerint. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:107", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:107" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "457", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "108", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΛΕΥΚΑΝΟΙ", "witness": " XLIV, 41:", "text": "Λευκανοὶ δικάζονται ἀλλήλοις ὥσπερ ἄλλου τινὸς ἀδικήματος, οὕτω καὶ ἀσωτίας καὶ ἀργίας. Ἐὰν δέ τις ἀσώτῳ δανείσας χρέος ἐλεγχθῇ, στέρεται αὐτοῦ. Καὶ Ἀθήνησι δὲ τῆς ἀργίας εἰσὶ δίκαι.", "translation": " Lucani, tanquam criminis alicujus, etiam luxuriae ignaviaeque judicia agitant. Si quis convictus sit luxurioso mutuum dedisse, mutuo isto mulctatur. Athenis quoque ignaviae judicia sunt. ", "commentary": "108. De Lucanorum moribus cf. Justin. XXXIII, 1.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:108", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:108" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "457", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "109", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΣΑΥΝΙΤΑΙ.", "witness": " XLIV, 41:", "text": "Παρὰ Σαυνίταις κατ ̓ ἔτος οἵ τε ἠίθεοι κρίνονται δημοσίᾳ καὶ αἱ παρθένοι, ὁ δὲ κριθεὶς ἄριστος εἶναι λαμβάνει ἣν βούλεται, εἶτ ̓ ὁ μετ ̓ ἐκεῖνον δεύτερος καὶ οὕτως ἐφεξῆς.", "translation": " Apud Samnites de adolescentibus et virginibus quotannis publicum habetur judicium. Quem eorum optimum esse sententia judicum pronunciarit, is sibi ex virginibus eligit uxorem, quam vult, deinde secundus ad eo alteram, et sic de ceteris fit deinceps. ", "commentary": "109. Cf. Strabo V, p. 250.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:109", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:109" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "458", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "110", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΔΑΡΔΑΝΕΙΣ.", "witness": " V, 51:", "text": "Δαρδανεῖς, Ἰλλυρικὸν ἔθνος, τρὶς ἐν τῷ βίῳ λούονται μόνον, ὅταν γεννῶνται, καὶ ἐπὶ γάμοις, καὶ τελευτῶντες.", "translation": " Dardani, gens Illyrica, ter tantummodo in vita lavantur, quum in lucem recens editi sunt, quum nuptias contrahunt, quum fato sunt functi. ", "commentary": "110. Idem narrat Aelianus V. H. IV, 1. Cf. Strabo VIII, p. 310.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:110", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:110" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "458", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "111", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΛΙΒΥΡΝΙΟΙ", "witness": " XLIV, 41:", "text": "Λιβύρνιοι κοινὰς τὰς γυναῖκας ἔχουσι, καὶ τὰ τέκνα ἐν κοινῷ τρέφουσι μέχρις ἐτῶν πέντε· εἶτα τῷ ἕκτῳ συνενέγκαντες ἅπαντα τὰ παιδία τὰς ὁμοιότητας πρὸς τοὺς ἄνδρας εἰκάζουσι καὶ ἑκάστῳ τὸν ὅμοιον ἀποδιδόασι πατρί· ἀφ ̓ ἧς δ ̓ ἂν ἀπολάβῃ τὸ παιδίον, ἕκαστος υἱὸν ὑπολαμβάνει.", "translation": " Libyrnii uxores habent communes et liberos communiter alunt asque ad annum aetatis quintum. Anno autem sexto in unum convocant omnes pueros, atque tum ex similitudine ad quemlibet virorum conjecturam facientes, cuilibet similem patri filium assignant. Quem ita a matre infantem quisque accipit, eum filium suum esse putat. ", "commentary": "111. Cf. quae similia de Libybus Tritonidis accolis leguntur apud Herodotum IV, 180.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:111", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:111" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "458", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "112", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΑΥΤΑΡΙΑΤΑΙ", "witness": " LIV, 39:", "text": "Αὐταριᾶται τοὺς ἀδυνάτους τῶν στρατιωτῶν ἐν ταῖς ὁδοιπορίαις οὐδέποτε ζῶντας ἀπολείπουσι.", "translation": " Autariatae (Illyrica gens) milites per viam aegros imbecillesque factos in vivis nunquam rebiquunt. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:112", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:112" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "458", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "113", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΒΟΙΩΤΟΙ", "witness": " XLV, 41:", "text": "Βοιωτῶν ἔνιοι τοὺς τὸ χρέος οὐκ ἀποδιδόντας εἰς ἀγορὰν ἄγοντες καθίσαι κελεύουσιν, εἶτα κόφινον ἐπιβάλλουσιν αὐτοῖς· ὃς δ ̓ ἂν κοφινωθῇ, ἄτιμος γίνεται. Δοκεῖ δὲ τοῦτο πεπονθέναι καὶ ὁ Εὐριπίδου πατὴρ, Βοιωτὸς ὢν τὸ γένος.", "translation": " Quidam Boeotorum eos, qui non sunt solvendo, in forum adducunt et considere jussis cophinum superinjiciunt; ac qui hac cophini poena affectus fuerit, inde infamis fit. Quam poenam irrogatam etiam Euripidis patri, qui ex Boeotis oriundus erat, sunt qui existiment. ", "commentary": "113. Cf. Müller. Min. p. 408. Quod de Euripidis patre Nicolaus affert, aliunde non novimus, fictaque crimimtio esse videtur. Moschopolus in Vit. Eurip.: Εὐριπίδης, Μνησάρχου καὶ Κλειτοῦς, οἳ φεύγοντες ἐς Βοιωτίαν μετῴκησαν.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:113", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:113" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "458", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "114", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΙ", "witness": " Ibid.:", "text": "Λακεδαιμονίοις τέχνας μανθάνειν ἄλλας ἢ τὰς εἰς πόλεμον εὐθέτους αἰσχρόν ἐστιν. (2) Ἑστιῶνται δὲ πάντες ἐν κοινῷ. (3) Τοὺς δὲ γέροντας αἰσχύνονται οὐδὲν ἧττον ἢ τοὺς ἰδίους πατέρας. (4) Γυμνάσια δ ̓ ὥσπερ ἀνδρῶν ἐστι, οὕτω καὶ παρθένων. (5) Ξένοις δ ̓ ἐμβιοῦν οὐκ ἔξεστιν ἐν Σπάρτῃ οὔτε Σπαρτιάταις ξενιτεύειν. (6) Ταῖς δὲ αὐτῶν γυναιξὶ παρακελεύονται ἐκ τῶν εὐειδεστάτων κύεσθαι καὶ ἀστῶν καὶ ξένων. (7) Χρηματίζεσθαι δ ̓ αἰσχρὸν Σπαρτιάταις. (8) Νομίσματι δὲ χρῶνται σκυτίνῳ· ἐὰν δὲ παρά τινι εὑρεθῇ χρυσὸς ἢ ἄργυρος, θανάτῳ ζημιοῦται. (9) Σεμνύνονται δὲ πάντες ἐπὶ τῷ ταπεινοὺς αὐτοὺς παρέχειν καὶ κατηκόους ταῖς ἀρχαῖς. (10) Μακαρίζονται δὲ μᾶλλον παρ ̓ αὐτοῖς οἱ γενναίως ἀποθνήσκοντες ἢ οἱ εὐτυχῶς ζῶντες. (11) Οἱ δὲ παῖδες νομίμως περί τινα βωμὸν περιιόντες μαστιγοῦνται, ἕως ἂν ὀλίγοι λειφθέντες στεφανωθῶσιν. (12) Αἰσχρὸν δέ ἐστι δειλῶν σύσκηνον ἢ συγγυμναστὴν ἢ φίλον γενέσθαι. (13) Κρίσις δὲ τῆς γεροντίας ἐπὶ τῷ τέρματι τοῦ βίου προτίθεται τοῖς τε εὖ ἢ κακῶς (καὶ κᾶλως Or.) ζήσασιν. (14) Ὅταν δὲ στρατεύωνται ἔξω χώρας, πῦρ ἀπὸ τοῦ βωμοῦ τοῦ Ἀγήτορος Διὸς ἐναυσάμενος πυρφόρος λεγόμενος σύνεστι τῷ βασιλεῖ ἄσβεστον αὐτὸ τηρῶν. (15) Συνεκπέμπονται δὲ τῷ βασιλεῖ μάντεις καὶ ἰατροὶ καὶ αὐληταὶ, οἷς ἐν ταῖς μάχαις ἀντὶ σαλπίγγων ἀεὶ χρῶνται. Μάχονται δὲ ἐστεφανωμένοι. (16) Ὑπανίστανται δὲ τῷ βασιλεῖ πάντες πλὴν τῶν ἐφόρων. Ὀμνύει τε πρὸ τῆς ἀρχῆς ὁ βασιλεὺς κατὰ τοὺς τῆς πόλεως νόμους βασιλεύσειν.", "translation": " Lacedaemonii inhonestum ducunt aliis operam navare artibus quam ad res bellicas pertinentibus. (2) Cibum omnes viri una capiunt. (3) Senes reverentur non secus ac parentes suos. (4) Ut viris, ita etiam virginibus sua sunt gymnasia. (5) Peregrinis Spartae degere fas non est, nec Spartanum peregre proficisci. (6) Uxoribus suis potestatem faciunt prolem suscipiendi ex pulcherrimis tum civium tum peregrinorum. (7) Quaestum facere Spartano indecorum. (8) Numis utuntur ex corio; quodsi contingat aurum domi alicujus vel argentum deprehendi, morte poenam luit. (9) Maxima omnibus gloria, si se humiles et obedientes magistratibus suis praebeant. (10) Beatiores apud eos judicantur, qui praeclaram mortem oppetunt, quam qui in magna prosperitate vivunt. (11) Pueri ex lege quadam aram (Dianoe Orthioe) circumeuntes flageflantur, donec pauci ex iis reliqui perdurantes sub flagris coronas praemium auferunt. (12) Turpe est timidum aliquem contubernalem vel gymnasii socium vel amicum sibi jungere. (13) De iis qui probe et honeste vixerunt ad terminum vitae (post exactum vitoe annum sexagesimum) judicium habetur, num senatorum consilio adscribendi sint. (14) Quum exercitus educitur extra limites regionis, sacerdos, qui ignifer dicitur, ab ara Jovis Duetoris, ignem incendit quem a rege non procul remotus praefert, inexstinctum servans. (15) Adjunguntur autem regi in bellum eunti vates, medici, tibicines: nam tibiis in bellis vice tubarum utuntur. Pugnantes autem coronis ornantur. (16) Regi assurgunt omnes praeterquam ephori. Jurat rex, antequam regnum adeat, imperaturum se juxta leges reipublicae. ", "commentary": "114. 8. σκοτίνῳ] Haec ficta esse videntur Müllero Dor. II, p. 205. σιδηρῷ scr. Fischer.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:114", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:114" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "459", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "115", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΚΡΗΤΕΣ", "witness": " Ibid.:", "text": "Κρῆτες πρῶτοι Ἑλλήνων νόμους ἔσχον τοῦ Μίνωος θεμένου, ὃς καὶ πρῶτος ἐθαλασσοκράτησεν. Προσεποιεῖτο δὲ ὁ Μίνως παρὰ τοῦ Διὸς αὐτοῦ μεμαθηκέναι δι ̓ ἐννέα ἐτῶν εἴς τι ὄρος φοιτῶν, ἐν ᾧ Διὸς ἄντρον ἐλέγετο, κἀκεῖθεν ἀεί τινας νόμους φέρων τοῖς Κρησί. Μέμνηται δὲ τούτου καὶ Ὅμηρος, ἐν οἷς λέγει· Τοῖσι δ ̓ ἐνὶ Κνωσσὸς μεγάλη πόλις, ἔνθα γε Μίνως ἐννέωρος βασίλευε, Διὸς μεγάλου ὀαριστής. (2) Οἱ δὲ Κρητῶν παῖδες ἀγελάζονται κοινῇ μετ ̓ ἀλλήλων σκληραγωγούμενοι, καὶ θήρας καὶ δρόμους τε ἀνάντεις ἀνυπόδητοι κατανύοντες, καὶ τὴν ἐνόπλιον πυρρίχην ἐκπονοῦντες, ἥντινα πρῶτος εὗρε Πύρριχος Κυδωνιάτης Κρὴς τὸ γένος. (3) Συσσιτοῦσι δ ̓ ἐν κοινῷ οἱ ἄνδρες τὴν αὐτὴν δίαιταν ἔχοντες ἐξ ἴσου πάντες. Δῶρα δὲ αὐτοῖς ἐστιν ὅπλα τιμιώτατα.", "translation": " Cretenses primi inter Graecos leges habuerunt a Minoe rege conditas, qui et primus maris imperio potitus est. Fingebat autem Minos se ab ipso Jove didicisse, quod per annos novem ad montem quendam commearet, ubi antrum Jovi sacrum erat, a quo reversus semper leges aliquas Cretensibus attulit. Cujus Homerus quoque meminit hisce versibus (Od. 19, 178): Inter illas est Gnossus, urbs magna, ubi Minos Novem annis imperavit, qui Jovis magni confabulator erat. (2) Cretensium pueri in greges distributi communi duraeque educationi adstringuntur; scilicet venationibus operam dant, per acclivia nudis pedibus discurrunt, et armati ad saltationem pyrrhicham dictam magno labore assueflunt, cujus inventor fuit Pyrrhichus Cydoniates, genere Cretensis. (3) Viri autem simul in publico cibum capiunt, eademque victus ratione aequaliter omnes utuntur. Dona apud ipsos plurimi aestimata sunt arma. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:115", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:115" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "459", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "116", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΤΕΛΚΙΝΕΣ", "witness": " XXXVIII, 56:", "text": "Τελχῖνες ἄνθρωποι ὀνομαζόμενοι τὸ ἀνέκαθεν Κρῆτες, οἰκήσαντές [τε] καὶ ἐν Κύπρῳ, μεταναστάντες δ ̓ εἰς Ῥόδον καὶ πρῶτοι τὴν νῆσον κατασχόντες, βάσκανοί τε σφόδρα ἦσαν καὶ φθονεροί· τεχνῖται δὲ ὄντες καὶ τὰ τῶν προτέρων ἔργα μιμησάμενοι Ἀθηνᾶς Τελχινίας ἄγαλμα πρῶτοι ἱδρύσαντο, ὥσπερ εἴ τις λέγοι Ἀθηνᾶς βασκάνου.", "translation": " Homines illi, qui Telchines dicuntur, antiquitus Cretenses, postea Cyprum inhabitarunt; hinc vero in Rhodum migrantes, primi eam insulam occuparunt, maligni admodum et invidi erant. Quumque artes mechanicas exercerent majorumque opera Imitarentur, Minervae Telchiniae (Lindiam intellige) statuam primi erexerunt, quod nomen sonat, ac si dicas: Minervae praestigiatricis. ", "commentary": "116. Cf Strabo XIV, p. 653; Welcker. Tril. p. 184 sq.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:116", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:116" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "459", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "117", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΚΙΟΙ.", "witness": " CXXIII, 12:", "text": "Κίοι τοὺς ἀποθανόντας κατακύσαντες καὶ ὀστολογήσαντες ἐν ὅλμῳ τὰ ὀστᾶ καταπτίσσουσιν, εἶτα ἐνθέντες εἰς πλοῖον καὶ κόσκινον λαβόντες ἀναπλέουσιν εἰς πέλαγος καὶ πρὸς τὸν ἄνεμον ἐξοδιάζουσιν, ἄχρις ἂν πάντα ἐκφυσηθῇ καὶ ἀφανῆ γένηται.", "translation": " Cii (Ciani) mortuos quum cremarunt, ossa eorum colligunt, quae in mortario contundunt. Tum in navigium imponentes in altum navigant, ubi per cribrum ea ad ventos dispergunt, donec omnia difflantur et evanscunt. ", "commentary": "117. Κίοι] Corayus aut Κεῖοι (Cel ins. Incolae) aut Κιανοὶ (Cii urbis incolae) scribendum esse putat. Quamquam Κία apud seriores etiam Ceos ins. (Zia hodie) nominata esse videtur. Certe Κία est in mappa insularum maris Aegei medio aevo delineata, quam ex codice Paris. Ptolemaei affert Broendstedius Itiner. Gr. tab. XXIX, p. 92. Eademque forma usus esse videtur Ptolemaeus V, 15; denique Philo II p. 540 ed. Mangey. Ceum ins. Dicit Κίανον, quod item Κίαν potius fuerit quam Κέω, notante Schneidewino ad. Heraclid. Pol. p. XXXVIII et 69. De Ceorum Circa defunctos cura nonnulla habes in Heraclid. fr. 9. Etiam quae n. l. narrantur a moribus eorum non abhorrere putat Schneidewinus. Westermannus de Cii urbis incolis cogitasse videtur. Ego quoque ponti accolas intelligo Ciosque pro Cianis dici puto.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:117", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:117" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "459", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "118", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΤΡΙΒΑΛΛΟΙ", "witness": " LIV, 40:", "text": "Τριβαλλοὶ τέτταρας φάλαγγας ἐν ταῖς μάχαις ποιοῦνται, τὴν πρώτην τῶν ἀσθενῶν, τὴν ἐχομένην τῶν κρατίστων, τὴν τρίτην τῶν ἱππέων, τελευταίαν τὴν τῶν γυναικῶν, αἳ αὐτοὺς εἰς φυγὴν τρεπομένους κωλύουσι βλασφημοῦσαι.", "translation": " Triballi quatuor ordines in acie instruunt: primum faciunt imbecillium, alterum ab eo fortissimorum quorumque, tertium equitum, ultimum mulierum, quae in fugam versos conviciis sistant. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:118", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:118" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "460", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "119", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΤΡΑΥΣΙΑΝΟΙ", "witness": " CXX, 24:", "text": "Καυσιανοὶ (Τραυσιανοὶ) τοὺς μὲν γεννωμένους θρηνοῦσι, τοὺς δὲ τελευτήσαντας μακαρίζουσιν.", "translation": " Causiani (Trausiani) eos, qui in lucem eduntur, deplorant; qui autem e vita excedunt, eos beatos judicant. ", "commentary": "119. Rem Herodotus V, 4 narrat de Trausis, Thraciae gente. Quare apud Nicolaum Τραυσιανοὶ pro Καυσιανοὶ scribendum esse proponit Corayus. Cf. Zenob. V, 25; Valer. Max II, 6, 12; Porphyr. De abstin. IV. 18.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:119", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:119" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "460", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "120", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΤΑΥΡΟΙ", "witness": " CXXIII, 12:", "text": "Ταῦροι, Σκυθικὸν ἔθνος, τοῖς βασιλεῦσι τοὺς εὐνουστάτους τῶν φίλων συγκαταθάπτουσιν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀποθανόντος φίλου ἢ μέρος ἢ τὸ ὅλον ἀποτέμνει ὠτίον, πρὸς τὴν ἀξίαν τοῦ τελευτήσαντος.", "translation": " Tauri, gens Scythica, una cum regibus mortuis gratissimos quosque eorum amicos humare solent. Rex vero quum amicum aliquem morte amittit, aut partem auriculae aut totam eam abscindit, prout dignitas amici mortui merebatur. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:120", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:120" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "460", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "121", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΣΙΝΔΟΙ", "witness": " Ibid.:", "text": "Σίνδοι τοσούτους ἰχθῦς ἐπὶ τοὺς τάφους ἐπιβάλλουσιν, ὅσους πολεμίους ὁ θαπτόμενος ἀπεκτονὼς ᾖ.", "translation": " Sindi quum quenquam sepeliunt, tum quot hostes in vita occiderit, totidem pisces ejus sepulcro injiciunt. ", "commentary": "121. Ἰχθῦς Clavier., probante Corayo, improbante Orellio, legi voluit λίθους. Sindi, gens Scythica.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:121", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:121" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "460", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "122", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΣΑΥΡΟΜΑΤΑΙ", "witness": " XLIV, 41:", "text": "Σαυρομάται διὰ τριῶν ἡμερῶν σιτοῦνται εἰς πλήρωσιν. (2) Ταῖς δὲ γυναιξὶ πάντα πείθονται ὡς δεσποίναις. (3) Παρθένον δὲ οὐ πρότερον συνοικίζουσι πρὸς γάμον πρὶν ἂν πολέμιον ἄνδρα κτείνῃ.", "translation": " Sauromatae (Sarmatoe) per tres dies cibo se ita ingurgitant, ut repleantur. (2) Uxoribus in omnibus obtemperant tanquam dominabus. (3) Virgini non prius nuptias concedunt, quam hostem aliquem interfecerit. ", "commentary": "122. Cf. Herodot. IV, 117.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:122", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:122" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "460", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "123", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΓΑΛΑΚΤΟΦΑΓΟΙ", "witness": " V, 73:", "text": "Γαλακτοφάγοι, Σκυθικὸν ἔθνος, ἄοικοί εἰσιν, ὥσπερ καὶ οἱ πλεῖστοι Σκυθῶν, τροφὴν δ ̓ ἔχουσι γάλα μόνον ἵππειον, ἐξ οὗ τυροποιοῦντες ἐσθίουσι καὶ πίνουσι, καὶ εἰσι διὰ τοῦτο δυσμαχώτατοι, σὺν αὑτοῖς πάντη τὴν τροφὴν ἔχοντες. (2) Οὗτοι καὶ Δαρεῖον ἐτρέψαντο. (3) Εἰσὶ δὲ καὶ δικαιότατοι, κοινὰ ἔχοντες τά τε κτήματα καὶ τὰς γυναῖκας, ὥστε τοὺς μὲν πρεσβυτέρους αὐτῶν πατέρας ὀνομάζειν, τοὺς δὲ νεωτέρους παῖδας, τοὺς δ ̓ ἥλικας ἀδελφούς. (4) Ὧν ἦν καὶ Ἀνάχαρσις, εἷς τῶν ἑπτὰ σοφῶν νομισθεὶς, ὃς ἦλθεν εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἔνα ἱστορήσῃ τὰ τῶν Ἑλλήνων νόμιμα. (5) Τούτων καὶ Ὅμηρος μέμνηται ἐν οἷς φησιν· Μυσῶν τ ̓ ἀγχεμάχων καὶ ἀγαυῶν Ἱππημολγῶν, Γλακτοφάγων ἀβίων τε, δικαιοτάτων ἀνθρώπων. Ἅβίους δ ̓ αὐτοὺς λέγει ἢ διὰ τὸ γῆν μὴ γεωργεῖν ἢ διὰ τὸ ἀοίκους εἶναι ἢ διὰ τὸ χρῆσθαι τούτους μόνους τόξοις· βιὸν γὰρ λέγει τὸ τόξον. (6) Παρὰ τούτοις οὐδὲ εἷς οὔτε φθονῶν, ὥς φασιν, οὔτε μισῶν οὔτε φοβούμενος ἱστορήθη διὰ τὴν τοῦ βίου κοινότητα καὶ δικαιοσύνην. (7) Μάχιμοι δ ̓ οὐχ ἧττον αὐτῶν αἱ γυναῖκες ἢ οἱ ἄνδρες, καὶ συμπολεμοῦσιν αὐτοῖς ὅταν δέῃ, καὶ διὰ τοῦτο Ἀμαζόνας γενναιοτάτας εἶναι, ὥστε ποτὲ ἐλάσαι μέχρις Ἀθηνῶν καὶ Κιλικίας, ὅτι τούτων παρῴκουν ἐγγὺς τῆς Μαιώτιδος λίμνης.", "translation": " Galactophagi, gens Scythica, in aedibus non degunt, ut et plerique alii Scytharum. Victus eis solo equarum lacte constat, unde caseos conficiunt, atque eo tum potu tum cibo utuntur; itaque non facile bello superantur, quod commeatus ubique ipsis praesto sit. (2) Hi etiam Darium in fugam verterunt. (3) Sunt autem justissimi, et facultates et uxores communes habent: unde inter se seniores quosvis patres suos appellant, juniores filios, et aequales fratres. (4) Ex his oriundus Anacharsis in septem sapientum numero habitus, qui in Graeciam venit, ut leges et instituta Graecorum disceret. (5) Meminit eorum etiam Homerus, ubi inquit (Il. 13, 5): Mysorum cominus pugnantium et illustrium Hippomolgorum Et Galactophagorum parco untentium victu, justissimorum hominum. Ἀβίους autem vocat eos, sive quod terram non colerent, sive quod sine domibus degerent, sive etiam, quod hi soli arcus in bellis usurparent: arcus enim poetae βιὸς dicitur. (6) Apud hos nemo invidia laborare aut odio flagrare aut metu percelli fertur, propter vitae istam communionem et justiliam. (7) Bellicosae autem ipsorum non minus mulieres sunt quam viri, quae, ubi usus fert, una in proelium eunt; propterea etiam Amazonas fortissimas esse, adeo ut Atbenas et in Ciliciam usque progressae sint quod videlicet (Galactophagorum) horum vicinae habitarent juxta Maeotidem paludem. ", "commentary": "123. Cf. Hippocrat. Tom. I, p. 84 ed. Coray., Herodot. IV, 59—76, Strabo VII, p. 296 ibique interpr. — «Verba ἀβίους δ ̓ αὐτοὺς... τὸ τόξον in margine habet codex Parisinus, omisit Trinc.; scholion redolent Gaisfordio. Cf. Steph. Byz. v. Ἄβιοι.» WESTERMANN.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:123", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:123" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "461", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "124", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΚΟΛΧΟΙ", "witness": " CXXIII, 12:", "text": "Κολχοὶ τοὺς τελευτήσαντας οὐ θάπτουσιν, ἀλλὰ κρεμῶσιν ἀπὸ δένδρων.", "translation": "", "commentary": "124. Cf. Aelain. V. H. IV, 1; Apollon. Rhod. III, 802 ibiq. Schol.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:124", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:124" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "461", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "125", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΚΕΡΚΕΤΑΙ", "witness": " XLIV, 41:", "text": "Κερκέται τοὺς ἀδικήσαντας ὁτιοῦν τῶν ἱερῶν ἀπείργουσιν. Ἐὰν δέ τις κυβερνῶν σκάφος διαμάρτῃ, προσιόντες ἐφεξῆς ἕκαστοι ἐμπτύουσιν αὐτῷ.", "translation": " Cercetae (gens Colchica) reos cujuscumque admissi criminis sacris interdicunt. Si quis scapham gubernans impegerit, accedentes ordine singuli illum inspuunt. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:125", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:125" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "461", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "126", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΜΟΣΥΝΟΙ", "witness": " Ibid.:", "text": "Μόσυνοι τὸν ἑαυτῶν βασιλέα τρέφουσιν ἐν πύργῳ κατάκλειστον. Ἐὰν δέ τις δόξῃ κακῶς ποτε βεβουλεῦσθαι, τῷ λιμῷ αὐτὸν ἀποτείνουσι. Τὸν δὲ τρεφόμενον σῖτον ἐξ ἴσου διαιροῦσι, μέρος κοινῇ ἐξελόντες τοῖς ἀφικνουμένοις ξένοις.", "translation": " Mosyni (aliis Mosynoeci) regem suum educant turri inclusum. Si quis judicatus sit minus bene in publicum consuluisse, eum fame enecant. Frumentum, quod ipsis ex agris provenit, aequaliter distribuunt, partem inde aliquam in commune conferentes pro peregrinis advenientibus. ", "commentary": "126. Cf. Mela I, 19. Nymphodorus ap. Schol. Apoll. II, 1015 sqq. Xenophon Anab. V, 4; Diodor. XIV, 30; Strabo XII, p. 549. — τὸν δὲ τρεφόμενον κτλ.] «Videntur haec verba loco posita alieno ad fragmentum (128) de Phrygibus pertinere, quum plane abhorreant a moribus Mosynorum, populi scilicet omnium, qui montes Moschicos in habitabant, immanissimi hospitibusque infestissimi, quippe qui, ut auctor est Strabo XII, p. 549, ἐπέθεντο καὶ τοῖς ὁδοιποροῦσι, καταπηδήσαντες ἀπὸ τῶν ἰκρίων.» CORAY ET ORELLIUS.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:126", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:126" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "461", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "127", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΘΥΝΟΙ", "witness": " XXXVIII, 38:", "text": "Θύνοι τοὺς ναυαγοὺς φιλανθρώπως δεχόμενοι φίλους ποιοῦνται, τῶν δὲ ξένων τοὺς μὲν ἀκουσίως ἐλθόντας σφόδρα τιμῶσι, τοὺς δ ̓ ἑκουσίως κολάζουσιν.", "translation": " Thyni (Thracioe populus) naufragos homines humaniter excipiunt, et amicitia sibi devinciunt, et ex peregrinis eos, qui inviti ad eos deferuntur, eximie honorant; qui vero sponte accedunt, eos puniunt. ", "commentary": "127. Ἀκουσίως ... ἐκουσίως] libri ἑκουσίως ... ἀκουσίως, quod mutavimus, Corayo et Orellio proponentibus. De Thynis cf. Strabo XII, p. 541, Eustath. Ad Dionys. 795, Heraclid. Pont. Polit. fr. 18.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:127", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:127" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "461", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "128", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΦΡΥΓΕΣ", "witness": " XLIV, 41:", "text": "Φρύγες ὅρκοις οὐ χρῶνται οὔτ ̓ ὀμνύντες οὔτ ̓ ἄλλους ἐξορκοῦντες. (2) Ἐὰν δέ τις παρ ̓ αὐτοῖς γεωργικὸν βοῦν ἀποκτείνῃ ἢ σκεῦος τῶν περὶ γεωργίαν κλέψῃ, θανάτῳ ζημιοῦσι.", "translation": " Phryges omni abstinent jurejurando, ita ut nec ipsi jurent, nec alios ad jurandum adigant. (2) Si quis apud eos bovem aratorem interfecerit, aut agriculturae instrumentum surripuerit, morte mulctatur. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:128", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:128" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "461", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "128", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΦΡΥΓΕΣ", "witness": " CXXIII, 12:", "text": "Φρύγες οὐ κατορύττουσι τοὺς ἱερεῖς τελευτήσαντας, ἀλλ ̓ ἐπὶ λίθους δεκαπήχεας τιθέασιν ὀρθούς.", "translation": " Phryges non defodiunt in terram sacerdotes mortuos, sed super columnas lapideas decem cubitorum erectos statuunt. ", "commentary": "128. Cf. Socrates Hist. Eccl. IV, 28: Φαίνεται δὲ τὰ Φρυγῶν ἔθνη σωφρονέστερα εἶναι τῶν ἄλλων ἐθνῶν· καὶ γὰρ δὴ καὶ σπανιάκις Φρύγες ὀμνύουσιν· ἐπικρατεῖ γὰρ τὸ μὲν θυμικὸν παρὰ Σκύθαις καὶ Θρᾳξὶ, τῷ δὲ ἐπιθυμητικῷ οἱ πρὸς ἀνίσχοντα ἥλιον τὴν οἴκησιν ἔχοντες πλέον δουλεύουσι· τὰ δὲ Παφλαγόνων καὶ Φρυγῶν ἔθνη πρὸς οὐδέτερον τούτων ἐπιρρεπῶς ἔχει· οὐδὲ γὰρ ἱπποδρομίαι οὐδὲ θέατρα σπουδάζονται νῦν παρ ̓ αὐτοῖς.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:128", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:128" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "461", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "129", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΛΥΚΙΟΙ", "witness": " XLIV, 41:", "text": "Λύκιοι τὰς γυναῖκας μᾶλλον ἢ τοὺς ἄνδρας τιμῶσι καὶ καλοῦνται μητρόθεν, τάς τε κληρονομίας ταῖς θυγατράσι λείπουσιν, οὐ τοῖς υἱοῖς. (2) Ὃς δ ̓ ἂν ἐλεύθερος ἁλῷ κλέπτων, δοῦλος γίνεται. (3) Τὰς δὲ μαρτυρίας ἐν ταῖς δίκαις οὐκ εὐθὺ παρέχονται, ἀλλὰ μετὰ μῆνα.", "translation": " Lycii plus honoris mulieribus quam viris deferunt, nominaque eis a matribus induntur. Itemque bonorum haeredes filias, non filios relinquunt. (2) Si quis liber condemna tus fuerit furti, poena servitutis ei irrogatur. (3) Testimonia in causis non protinus ferunt, sed post mensem demum. ", "commentary": "129. Ad § 1 cf. Herodot. 1, 173; Nymphis fr. 13; ad § 3 Heraclid. Polit. fr. 15; Welcker. Trilog. p. 587.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:129", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:129" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "461", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "130", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΠΙΣΙΔΑΙ", "witness": " Ibid.:", "text": "Πισίδαι δειπνοῦντες ἀπάρχονται τοῖς γονεῦσιν, ὡς ἡμεῖς θεοῖς παρασπονδίοις (περισπονδίοις Orelli). (2) Ἡ δὲ μεγίστη κρίσις ἐστὶ παρακαταθήκης· τὸν δὲ ἀποστερήσαντα θανατοῦσιν. (3) Ἐὰν δὲ μοιχὸς ἁλῷ, περιάγεται τὴν πόλιν ἐπὶ ὄνου μετὰ γυναικὸς ἐπὶ ἡμέρας τακτάς.", "translation": " Pisidae convivantes parentibus epularum primitias libant perinde ut nos diis foederum amicitiaeque praesidibus. (2) Gravissimum apud eos judicium depositi agitur, quod qui fraude invertere convictus fuerit, morte afficitur. (3) Si quis in adulterio comprehensus fuerit, is cum adultera asino insidens per urbem circumducitur, idque ad constitutum aliquot dierum spatium. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:130", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:130" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "462", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "131", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΑΣΣΥΡΙΟΙ", "witness": " Ibid.:", "text": "Ἀσσύριοι τὰς παρθένους ἐν ἀγορᾷ πωλοῦσι τοῖς θέλουσι συνοικεῖν, πρώτας μὲν τὰς εὐγενεστάτας καὶ καλλίστας, εἶτα τὰς λοιπὰς ἐφεξῆς· ὅταν δ ̓ ἔλθωσιν ἐπὶ τὰς φαυλοτάτας, κηρύττουσι, πόσον τις θέλει προσλαβὼν ταύταις συνοικεῖν, καὶ τὸ συναχθὲν ἐκ τῆς τῶν εὐπρεπῶν τιμῆς ταύταις προστίθενται. (2) Ἀσκοῦσι δὲ μάλιστα εὐθύτητα καὶ ἀοργησίαν.", "translation": " Assyrii virgines in foro vendunt quibuslibet eas sibi jungi desiderantibus. Primo veneunt nobilissimae et venustissimae, deinceps reliquae. Quum ventum tandem fuerit ad maxime deformes, per praeconem divulgant, quantum quisformosarum venditione redactum in elocandas deformes impendunt. (2) Exercent in moribus potissimum aequitatem et mansuetudinem. ", "commentary": "131. Cf. Herodot. I, 196; Aelian. V. H. IV, 1 ibiq. Perizon. — εὐθύτητα] sic optimi codd.; reliqui βαθύτητα, cujus loco Corayus scribi voluit πραὔτητα; gravilatem (βαρύτητα) vertunt Gesnerus et Cragius.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:131", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:131" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "462", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "132", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΠΕΡΣΑΙ", "witness": " Ibid.:", "text": "Πέρσαι ὃ μὴ ποιεῖν ἔξεστιν οὐδὲ λέγουσιν. (2) Ἐὰν δέ τις πατέρα κτείνῃ, ὑποβλητὸν αὐτὸν οἴονται. (3) Ἐὰν δέ τινα προστάξῃ ὁ βασιλεὺς μαστιγῶσαι, εὐχαριστεῖ, ὡς ἀγαθοῦ τυχὼν ὅτι αὐτοῦ ἐμνήσθη ὁ βασιλεύς. (4) Ἆθλα δὲ λαμβάνουσι παρὰ τοῦ βασιλέως πολυτεκνίας. (5) Οἱ δὲ παῖδες παρ ̓ αὐτοῖς ὥσπερ μάθημά τι τὸ ἀληθεύειν διδάσκονται.", "translation": " Apud Persas quod factum turpe existimatur, id nec dictu honestum censent. (2) Si quis patrem necaverit, eum subdititium, filium existimant. (3) Si quem jusserit rex flagris caedi, is tanquam beneficio affectus gratias agit, quod ejus rex meminisset. (4) Quibus soboles numerosa est, ii praemium eo nomine a rege ferunt. (5) Pueri apud ipsos vera dicere non secus atque disciplinam aliquam discunt. ", "commentary": "132. Cf. Herodot. I, 136; Strabo XV, p. 733.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:132", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:132" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "462", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "133", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΒΥΑΟΙ", "witness": " Ibid.:", "text": "Ἐν Βυάοις Λίβυσιν ἀνὴρ μὲν ἀνδρῶν βασιλεύει, γυνὴ δὲ γυναικῶν.", "translation": " Apud Buaos, Libyae gentem, vir inter viros dominatum gerit, mulier inter mulieres. ", "commentary": "133. Βυάοις] Ὑάλοις codd. Paris.; Βύκοις Damasc.— «Quinam fuerint Βύαοι nescire se fatetur Coray. Fortassis legendum Βάγαῖοι vel Βόαιοι a Βάγαῖ vel Βόαἳ, Bagai, oppido Numidiae haud longe ab Abiga flumine, qui ex Auraso monte defluit. Vide Wesseling. Ad Aug. Itinerar. p. 37; vel etiam Βακάκαι, quos in Marmarica Ptolemaeus habet.» ORELLI. Fortasse leg. Ἀβύλλοις. V. Steph. Byz. s. v.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:133", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:133" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "462", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "134", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΜΑΣΟΥΛΙΕΙΣ", "witness": " Ibid.:", "text": "Μασουλιεῖς Λίβυες ὅταν πολεμῶσι, τὰς μὲν νύκτας μάχονται, τὰς δ ̓ ἡμέρας εἰρήνην ἄγουσι.", "translation": " Masulienses, Libyae gens, quum bellum gerunt, noctii quidem proelium committunt, interdiu vero pacem servant. ", "commentary": "134. Codices Βασουλιεῖς; correxit Valesius. Eosdem Μασσυλεῖς dicit Polybius VII, 19, 1. V. Steph. Byz. s. v. ibique interpr.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:134", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:134" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "462", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "135", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΔΑΨΟΛΙΒΥΕΣ", "witness": " Ibid.:", "text": "Δαψολίβυες ὅταν συναχθῶσιν, πάντες ἅμα γαμοῦσιν ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ μετὰ δύσιν πλειάδος, καὶ μετὰ τὴν ἑστίασιν χωρὶς τῶν γυναικῶν κατακειμένων κατασβέσαντες τὸν λύχνον εἰσέρχονται, καὶ ὁ τυχὼν ἢν ἂν τύχῃ λαμβάνει.", "translation": " Dapsolibyes ubi in unum convenere, universi simul nuptias contrahunt eodem die, post occasum Pleiadum. Etenim post convivium, ad mulieres seorsim accumbentes exstiuctis luminibus adeunt, quamque earum forte quispiam nactus fuerit, eam uxorem ducit. ", "commentary": "135. «Sine dubio legendum est Θαψολίβυες a Thapso, urbe Africae maritima inter Rhuspinam et Rhuspas, non procul a Syrti minore et Lepti parva, cujus nomen saepissime a librariis corrumpi in Tasus, Dapsus, observat Ruperti in Varr. Lect. Ad Silium Ital. III, 261.» ORELLI. Δαψιλόβιοι. Damasc.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:135", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:135" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "462", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "136", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΜΑΧΛΥΕΙΣ", "witness": " Ibid.:", "text": "Μαχλυεῖς Λίβυες ὅταν πολλοὶ μνηστεύωνται γυναῖκα, παρὰ τῷ κηδεστῇ δειπνοῦσι παρούσης καὶ τῆς γυναικὸς, πολλὰ δὲ σκωπτόντων ἐφ ̓ ᾧ ἂν ἡ γυνὴ γελάσῃ, τούτῳ συνοικεῖ.", "translation": " Machlyenses, gens Libyca, quum multi simul eandem sponsam ambiant, apud sponsae petitae patrem coenant, praesente etiam puella. Dum vero multa dicteria fundunt, cui corum peulla arriserit, is eam ducit. ", "commentary": "136. Vulgatam Ἰαλχλευεῖς correxit J. Voes. Ad Melam I, 7, 27 ex Herodoto IV, 178.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:136", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:136" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "463", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "137", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΣΑΡΔΟΛΙΒΥΕΣ", "witness": " Ibid.:", "text": "Σαρδολίλυες οὐδὲν κέκτηνται σκεῦος ἔξω κύλικος καὶ μαχαίρας.", "translation": " Sardolibyes nullam supellectilem sibi parant praeter calicem et gladium. ", "commentary": "137. Σαρδολίβυες codd. Parisin.; vulgo Σορδολίβυες; Damasc. Παρδοὶ Λίβυες. De colonia quam Sardus, Maceridis f., ex Libya in Sardiniam duxit, v. Pausanias X, 17, 2. Coray. fortasse legendum esse putavit Σαλδολίβυες a Saldis (Σαλδαί), urbe maritima Mauritaniae Caesareensis, hodie Tedles vocata et finitima hodiernae Algerioe.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:137", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:137" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "463", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "138", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΑΛΙΤΕΜΝΙΟΙ", "witness": " Ibid.:", "text": "Ἀλιτέμνιοι Λίβυες τοὺς ταχυτάτους αὑτῶν αἱροῦνται βασιλεῖς, τῶν δ ̓ ἄλλων τιμῶσι τὸν δικαιότατον.", "translation": " Alitemnii Libyes pernicississimos eligunt reges: ex reliquis prout quisque maxime justus, est, ita et dignitate eminet. ", "commentary": "138. Ἀλιτέμνιοι] sic cod. Paris. alter et Damascius: Ἀλιτέμιοι reliqui. Populus aliunde, ut videtur, non, notus.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:138", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:138" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "463", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "139", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΝΟΜΑΔΕΣ", "witness": " Ibid.:", "text": "Οἱ Νομάδες τῶν Λιβύων οὐ ταῖς ἡμέραις, ἀλλὰ ταῖς νυξὶν αὐτῶν ἀριθμοῦσι τὸν χρόνον.", "translation": " Nomades, Libyum gens, in temporum dinumeratione non diebus, sed noctibus utuntur. ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:139", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:139" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "463", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "140", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΑΤΑΡΑΝΤΕΣ", "witness": " Ibid.:", "text": "Ἀτάραντες Λίβυες ὀνόματα οὐκ ἔχουσιν. (2) Ἡλίῳ δὲ ἀνίσχοντι λοιδοροῦνται ὡς πολλὰ κακαὶ φήναντι. (3) Τῶν δὲ θυγατέρων ἀρίστας κρίνουσι τὰς πλεῖστον χρόνον μεμενηκυίας παρθένους.", "translation": " Atarantes Libyes nominibus propriis carent. (2) Soli orienti convicium faciunt, ut qui multa mala in lucem proferat et ostendat. (3) Ex filiabus optimas eas censent, quae tempore quam longissimo virgines manent. ", "commentary": "140. Vulgatam Ἀφάραντες ex Herodoto IV, 184 correxit Salmasius ad Solin. p. 292. Cf. Voss. Ad Melam I, 8. λοιδοροῦνται] Cf. Herodot. l. l.; Diodor, III, 8; Strabo XVII, p. 822.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:140", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:140" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "463", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "141", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΠΑΝΗΒΟΙ", "witness": " CXXIII, 12:", "text": "Πάνηβοι Λίβυες, ὅταν αὐτοῖς ὁ βασιλεὺς ἀποθάνῃ, τὸ μὲν σῶμα κατορύττουσι, τὴν δὲ κεφαλὴν ἀποκόψαντες καὶ χρυσώσαντες ἀνατιθέασιν ἐν ἱερῷ.", "translation": " Panebi Libyes mortuo rege corpus reliquum terra condunt, caput autem trunco amputatum inaurantes in sacris statuunt. ", "commentary": "141. Panebi aliunde non noti. De re cf. quae de Issedonibus narrat Herodot. IV, 26 et quos ibi laudat Baehr.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:141", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:141" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "463", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "142", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΑΙΘΙΟΠΕΣ", "witness": " LXIV, 41:", "text": "Αἰθίοπες τὰς ἀδελφὰς μάλιστα τιμῶσι, καὶ τὰς διαδοχὰς μάλιστα καταλείπουσιν οἱ βασιλεῖς οὐ τοῖς ἑαυτῶν, ἀλλὰ τοῖς τῶν ἀδελφῶν υἱοῖς. Ὅταν δ ̓ ὁ διαδεξόμενος μὴ ᾖ, τὸν κάλλιστον ἐκ πάντων καὶ μαχιμώτατον αἱροῦνται βασιλέα. (2) Ἀσκοῦσι δὲ εὐσέβειαν καὶ δικαιοσύνην. Ἄθυροι δ ̓ αὐτῶν αἱ οἰκίαι, καὶ ἐν ταῖς ὁδοῖς κειμένων πολλῶν οὐδὲ εἷς κλέπτει.", "translation": " Aethiopes sororibus potissimum honorem exhibent, et successionem tradunt reges, non suis, sed sororum filiis, Quodsi ex iis nullus supersit, cui succedere jus sit, tum pulcherrimum omnium et bellicosissimum regem deligunt. (2) Exercent ii praecipue pietatem et justitiam. Aedibus ipsorum nullae sunt januae, quumque in viis publicis multa posita sint, nemo eorum aliquid furatur. ", "commentary": "142. Cf. Herodot. III, 20; Strabo XVII, p. 822.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:142", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:142" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "463", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "143", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΙΝΔΟΙ", "witness": " CXXIII, 12:", "text": "Ἰνδοὶ συγκατακαίουσιν ὅταν τελευτήσωσι τῶν γυναικῶν τὴν προσφιλεστάτην. Αὐτῶν δὲ ἐκείνων ἀγὼν μέγιστος γίγνεται, σπουδαζόντων νικῆσαι ἑκάστην τῶν φίλων. [Τὸ αὐτὸ καὶ Ἡρόδοτος ἐν πέμπτῃ Ἱστοριῶν παρὰ Σκυθῶν τῶν ὕπερθεν Κρηστωναίων γίγνεσθαι λέγει.]", "translation": " Indis mortuis jungitur in rogum uxor ex omnibus dilectissima una cremanda. Inter ipsas autem accerrimum certamen oritur, adjuvantibus quamlibet suis amicis, uti vincat. [Idem Herodotus libro quinto (c. 6) Historiarum apud Scythas, qui supra Crestonaeos habitant, fieri tradit.] ", "commentary": "", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:143", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:143" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "463", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "143", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΙΝΔΟΙ", "witness": " XLIV, 41:", "text": "Παρ ̓ Ἰνδοῖς ἐάν τις ἀποστερηθῇ δανείου ἢ παρακαταθήκης, οὐκ ἔστι κρίσις, ἀλλ ̓ αὑτὸν αἰτιᾶται ὁ πιστεύσας. (2) Ὁ δὲ τεχνίτου πηρώσας χεῖρα ἢ ὀφθαλμὸν θανάτῳ ζημιοῦται. Τὸν δὲ μέγιστα ἀδικήσαντα ὁ βασιλεὺς κελεύει κείρασθαι, ὡς ἐσχάτης οὔσης ταύτης ἀτιμίας.", "translation": " Apud Indos si quis fraudatur mutuo aut deposito, actionem non habet, sed sibi culpam imputare debet, quod credidit. (2) Si quis artificem manu vel oculo privaverit, morte poenam luit. Qui gravissimo obnoxius delicto est, jubente rege tondetur, tanquam hoc extremae sit ignominiae. ", "commentary": "143. Ad § 1 cf. Strabo XV, p. 699, 714; Aelian. V. H. VIII, 18. Ad § 2 cf. Strabo XV, p. 709; Aelian. V. H. IV, I; Bohlen. Indien II, p. 9.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:143", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:143" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "464", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "144", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΑΡΙΤΟΝΟΙ", "witness": " V, 50:", "text": "Ἀρίτονοι τῶν ἐμψύχων οὐδὲν ἀποκτείνουσι. Τὰ δὲ κεράμεα τῶν χρηστηρίων ἐν χρυσοῖς ἐλύτροις φυλάττουσι.", "translation": " Aritoni nullum animal mactant. Vasa figulina ad quotidianos usus parata in aureis involucris custodiunt. ", "commentary": "144. Pro Ἀρίτονοι cod. Paris. A. praebet Ἀρίστονοι, Damascius Κρίτονοι. Nomen in reliq. Graecis auctoribus haud obvium. Ἀρρητῖνοι conj. Coray. At verum haud dubie vidit Censor Lipsiensis libri Orelliani, qui Ἀρίτονοι Nomen esse statuit populi Indici, cujus meminit Herodotus III, 100: Ἑτέρων δέ ἐστι Ἰνδῶν ὅδε ἄλλος τις τρόπος· οὔτε κτείνουσι οὐδὲν ἔμψυχον οὐδέ τι σπείρουσι, οὔτε οἰκίας νομίζουσι ἐκτῆσθαι κτλ. Bohlen (D. alte Indein, tom. I, p. 319) Ἀριτόνιοι vocem indice esse Arhatas, I. e. venerabiles, quo nomine saepius signentur Buddistoe.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:144", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:144" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "464", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "145", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΠΑΔΑΙΟΙ", "witness": " IX, 52:", "text": "Ἐν Παδαίοις, Ἰνδικῷ ἔθνει, οὐχ ὁ θύων, ἀλλ ̓ ὁ συνετώτατος τῶν παρόντων κατάρχεται τῶν ἱερῶν. Αἰτεῖται δ ̓ ἀεὶ παρὰ τῶν θεῶν οὐδὲν ἄλλο πλὴν δικαιοσύνης.", "translation": " Apud Padaeos, gentem Indicam, non is qui sacrificat, sed prudentissimus omnium, qui praesto sunt, sacra auspicatur. Petitur autem a diis nihil aliud quam justitia. ", "commentary": "145. Παδαίοις] Vulgatam Παιδαλίοις correxit Valckenaer. Ex Herodot. III, 99.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:145", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:145" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΑΡΑΔΟΞΩΝ ΕΘΩΝ ΣΥΝΑΓΩΓΗ", "work_note": "ΕΚ ΤΟΥ ΣΤΟΒΑΙΟΥ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟΥ", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "464", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "146", "fragment_letter": "", "fragment_note": "ΠΡΑΥΣΙΟΙ", "witness": " XXXVII, 38.", "text": "Πραύσιοι τοὺς ἀστυγείτονας, ἐὰν λιμῷ πιεσθῶσι, τρέφουσι.", "translation": " Praysii vel Prasii vicinos fame affictos alimento sustinent. ", "commentary": "146. Πραύσιοι Straboni XIV, p. 702 sunt Πράσιοι. Cf. Arrian. Ind. c. 10.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.morum_mirabilium_collectio:146", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:146" }, { "volume": "Volumen tertium", "sub_volume": "LIBER SEPTIMUS", "sub_volume_note": "AB AUGUSTO USQUE AD TRAJANUM. 27 A.C. - 98 P.C. CAECILIUS CALACTINUS. LYSIMACHUS ALEXANDRINUS. NICOLAUS DAMASCENUS. JUBA MAURITANUS. ATHENODORUS TARSENSIS. DIONYSIUS PERGAMENUS. DIODORUS GADARENUS. THEODORUS GADARENUS. STRABO AMASENSIS. CHAEREMON STOICUS. SELEUCUS ALEXANDRINUS. THRASYLLUS MENDESIUS. POTAMO MYTILENAEUS. APION OASITA. PAMPHILA EPIDAURIA. CLAUDIUS CAESAR. POLYAENUS SARDIANUS. JUSTUS TIBERIENSIS. HERMOGENES TARSENSIS. THALLUS. MEMNON.", "author": "NICOLAUS DAMASCENUS", "section": "NICOLAI DAMASCENI FRAGMENTA", "work": "ΠΕΙΣΑΝΔΡΟΥ ΡΟΔΙΟΥ", "work_note": "", "work_section": "", "work_section_note": "", "book": "", "book_note": "", "chapter": "", "paragraph": "", "sub_paragraph": "", "page": "464", "type": "fragment", "sub_type": "", "fragment_number": "147", "fragment_letter": "", "fragment_note": "", "witness": " ", "text": "Ἀνδρὶ μὲν Ἱππαίμων ὄνομ ̓ ἦν· ἵππῳ δὲ Πόδαργος· καὶ κυνὶ Θήραργος, καὶ θεράποντι Βάβης. Θεσσαλὸς, ἐκ Κρήτης, Μάγνης γένος, Αἵμονος υἱός· ὤλετο δ ̓ ἐν προμάχοις ὀξὺν Ἄρη συνάγων.Τούτου τοῦ ἐπιγράμματος μέμνηται Νικόλαος ὁ Δαμασκηνὸς ὡς ἀρίστου.", "translation": " Hippaemon vir dictus erat, sonipesque Podargus, Therargusque canis, mancipiumque Babes: Thessalus, e Creta, Magnes genus, Haemone natus, occidit, in primo dum movet arma loco. Hujus epigrammatis meminit Nicolaus Damascenus tamquam optimi. ", "commentary": "147. Epigramma hoc cum lemmate adscripto exhibet codex Vaticanus Antholog. Palat. VII, 304. Quonam in libro Nicolaus hujus epigrammatis mentionem fecerit, nescio. Ceterum v. Jacobs. Ad h. l. et Dübnerum in Fragm. Pisandri p. 12.", "note": "", "urn": "urn:lofts:fhg.3.nicolaus_damascenus.nicolai_damasceni_fragmenta.pisandri_rhodii:147", "cite_urn": "urn:cite:lofts:fhg3.nicolaus_damascenus:147" } ]