" Lt P B QU | ΙΓ We " ÜNNERSVIY aut p ον » «Ὁ Zac eL LI aM V X - e her UN PN Di co ^. ΠΝ ὦ oca " δ LP ἘΣ ΠΕ ΝΑ δῶν Ma (35 ΤΌΣ Io. Nic. Mapviari, PROFESSORIS HAUNIENSIS, ADVERSARIA CRITICA AD SCRIPTORES GIUBOOS ET LATINOS. VOL: DE ARTE CONIECTURALI. EMENDATIONES GRZEC 2. HAUNLE MDCCCLXXI. SUMPTIDUS LIBRARUE GYLDENDALIANE (FREDERICI HEGEL), TYXPIS I. H. SCHULTZII, EL Cep MD int ls nte" ge : NS Io. Nic. Mapvicri, i € A. E n ] eet HAUNIENSIS, ADVERSARTA CRITICA AD SCRIPTORES GRAECOS, "s MY E A e. e. D MÜ NI SLE eRITICUE CONIECTURALIS ADUMBRATIO. HAUNULE MDCCCLXXI. SUMPTIBUS. LIBRARUE eYLDEYOALUNE (PREDBIICI WEGEL). TYPIS d, H SCHULTZII. Qut 5.513 [S ONIVEASITATI VREDFRICIANAE CENTS LANES MEMOR TEMPORIS NUPER IUCUNDISSIME IN EA ACTI HUNC LIBRUM SCRIPTOR, GRATI ANIMI TESTEM DICAT. gy Y T 4 o * ioi win 2433 V dd M 1 ὰ y 1 Kv * & rs Y SW mS E] E i εἰ " A 213 Pd ^ τ. ἮΝ — P sni Premonitum et Addenda. AAA D. huius operis consilio et forma quoniam in pro- cmio satis dietum est, tantum monendi hoc loco sunt, qui evolvent, (— neque enim quisquam preter libri primi capita duo aut tria continuum perleget —) typis id describi ceptum esse, nondum tota materia sic composita et digesta, ut numerari posset, quod in hoc scribendi genere necessarium non erat, extremo anno 1868 deinde, septem plagulis ab- : solutis, in quibus si quia temporum notationes sunt, ad illum annum. referuntur. intervenisse a. 1869 iter Italicum et Helveticum ; eum redux telam inceptam pertexere aggre- derer, brevi apparuisse, tantam esse materiam, ut in unum volumen cogi non posset. Itaque hae parte continentur, prater librum primum ad utrasque litteras antiquas zequa- liter pertinentem, ea, qu» in Grecorum seriptorum monu- mentis emendavi; qua ad Latinos collecta habeo, alterum volumen explebunt, si animi patientia perdurabit; sane enim speraveram celerius me ex his minutiis evasurum. Indiees hüie volumini suos adiunxi. Quod praevideram (p. 5, 6) fore, ut, quamvis permulta, in qu: ipse incidissem, sustulissem , quod antea ab aliis inventa essent, tamen in II nonnulla inecurrerem ab aliis precepta, id in primis plagulis sepius accidit, ubi editiones aliquot scriptorum recen- lissimas nondum inspexeram, sed ne postea quidem evitari potuit. Itaque hie bona fide aliis restituam, qus eorum esse sero cognovi. Inde a libro tertio, ubi inter errorum typothetze corrigendorum operam animadversum est (ple- rumque ἃ iuvene docto et amico, qui mihi in hae re bene- volam et dilipentem operam commodavit, — Aichardo Christensen), aliquid ab alio ante inventum esse, sed tam sero, ut iam tolli sine magna molestia non posset, fere statim adscriptum rei indicium est, ut p. 411, 469, 489 cet. Itaque eos locos hie omitto. Perpauea alius generis addam typorumque errores aliquot corrigam. P. 9 v. imo (text.) pro is scrib. lis ἴ v. 8 ab imo scrib. disputationes afferri, 11 v. 99 scrib. in contextu 18 v. 13. Velleii locum correxit iam Mommsenius (Haasius ed. 2). 99 v. 10 scrib cum fallentibus ex intervallo 94 v. 4. 'E£wxvoiro apud Stra- bonem iam Meinekius in praefat. 26 not. v. 2 pro D6 F scrib. | 0. F 329 v. 4. Luciani locum eodem modo correxit G. Dindorfius. 43 v. 9 ab imo. Herod. I, 167 iam Kruegerus et alii simi- | liter correxerunt. 45 v. 18 Quintiliani utrumque locum emendavit e codd. Halmius, cuius editio his demum impressis a. 1868 ex- eunte ad nos pervenit. 63 v. 6. Plutarchi locum eodem modo emendavit Cobetus. 67 n. 9. Cum hac nota con- iungenda, quz ad Thucyd. II, 83 scripsi p. 312; add. Plat. lege. Tip ΤΡ 9, Diod. Sie. XV, 49 et 538, Strab. II p. 96. Plut. Arat. c. 94, Lucian. nav. c. 17, Paus. X, 2, 5, cel. | 68 v. 6 pro et scrib. tum 71 v. 8 ab imo scr. 800; 144 v. 95. Capti gentis pro caput gentis codex Med. Taciti ann. XIII, 39. 84 v. 3 pro I scrib. 1I 85 v. 5." Eócwxav legitur tamen anab. VII, 7, 81, παρέδωκαν Hellen. IV, 4, 15. 130 im. (text.). De voc. &ógog cfr. Diodori fr. XXXI, 17 a Dind. ) Tos. agp 145 post v. 6. Nomina propria 114 LU 118 180 182 184, 220. oblitterata preter locos hic positos notavi οὖ restitui apud Diod. Sic. XVII, 95, XVIII, 3 et 52, Strabon. X p. 471 (III p. 151), Plut. Drut. c. 4; falso positum sus- tuli Plut. Thes. c. 27. not, v. 11 et 12. Φήσειν et (XXIV, 68) àv... ὁμολογῆσαι Dindorfius; ποιήσασϑαι in XLI, 12 reliquit. v. 24. Iam Dindorfius ye- νήσεσϑαι apud Lucianum scripsit. v. 12. Quod annotavi de alis preter χρῆν vaticinandi verbis apud poetas cum aoristo infiuitivi positis, fit etiam in πέπρωται ἴῃ AEschyli fragm. Promethei, qui solvitur, 196. n. 2. ''Einzíg ἐστὶν cum aoristo infinitivi Demosth. Philipp. I, 2, Olynth. I, 14, in Aristocr. 106. V. 10. Apud Lysiam, ll, 21 cod. Palatinus, teste Kaysero, recte δουλώσεσϑαι. Y. X. "Im Herod. IX, 108 Steinius e cod. Sancroft. αἰτήσεσϑαι. In Luciani locis vera te- nuit aut restituit Dindor- fius, nisi quod nav. c. 4 non correxit, In Sophoclis (Ed. Col. 367 ἔρως pro ἔρις iam Tyr- whittus. 238 244 263 306. 306 ΠῚ v. 6 scrib, detulit. v. ino scrib. τόδε. v. 14. In Iphig. T. v. 1393 iai Piersonus ἐπείχετο scribi iussit. Paucitatem οὖ tenuitatein emendationum Herodotearum minuent dua, quas absoluta iam hac parte libri mecum a Siesbyio meo communi- catas hic ponam. Nam VII, 10, 6 ἐπειχϑῆναι πᾶν πρῆγμα pro eo, quod est: τὸ ἐπεί- γεσϑαι ἐν παντὶ πράγματι accipi recte nequit: rectis- sime contra et aptissime dieitur: ἐπειχϑὲν μέν vvv πᾶν πρῆγμα τίκτει σφάλ- uaca (festinanter acta et trac- tata omnis res cet.); eiusdem autem libri c. 119 (τὸ γὰρ δεῖπνον τοιόνδε τι ἐγένετο, οἷα ἐκ πολλοῦ χρόνου προ- εἰρημένον καὶ περὶ πολλοῦ ποιεύμενον) prorsus contra usum et sine exemplo res, qui accurate et diligenter fit, dicitur (passive) περὶ πολλοῦ ποιεῖσϑϑαι. Dus res notantur, cons denuntiatio ante facta ^et M hominum studium et cura: οἷα ἐκ πολλοῦ yQ. προειρημένον xai περὶ πολλοῦ ποιευμένων. v. b ab imo, In Thucydide nescio qua incuria aut in- stabilitate consilii omissa est locorum extra ordinem alibi tractatorum mentio (etiam memorabilium, ut ΠΙ, 38 et IV VIIL 46); itaque indicem v. d'hucydides adhiberi per- velim. 315 v. 3. De μεῖναν cfr. μὲν εἶναι scriptum pro μεῖναι apud Strabonem VIII p. 338. 326 v. 10. De δεῖ post δέ aut δή omisso cfr. Plat. legg. X p5:905"A, XT p* $30. A. 338 n. Aristidis locus reperitur I p. 312 ed. Iebb. 968 v. imo scrib. ἐστερῆσϑαι. 915 v. 12. Lucianiloco addendus alter Phalar. I c. 8. 4583 et 454. Qus correxi in Lysie X, 4, XXI, 17. XXVI, 14. XXVIL 14, precepta sunt ab E. Zielio, Emperio, cheibio, Kaysero. 455. /Eschinis locum III, 201 iam Hamakerus correxit; Dinarcho I, 25 eandem fere emendationem adhibuit 1. G. Schneiderus. 488. Polybii locum XXXI, 17 a eodem, quo ego volui, modo scriptum habet Dindorfius (1868). DIO; nr Diod me 30-0, 17 Dindorfius σννενόησεν, eadem sententia. ὥς 554 v. 6. Meinekius in przfat.: ἐπι[μελεῖ] μηδέν | Sed μηδέ ferri nequit et in eo latet alterum. 566. Plutarch. Thes. c. 7. lam Sintenisius: αὐτός Ὁ 568. Plut. Lyc. c. 18: κομεζόμενα iam Sinten. in pref. 571. In Plutarchi c. Sol. 21 vellem intactum reliquisse λογισμὸν ἀνθρώπου. Utrumque recte dicitur. 589 n. Inter vocabula nova ad- dendum ἔχστρεμμα, resti- tutum Plutarcho de pro- fect. in virt. c. 11. 627. Apud Plutarchum de fort. Rom. c.3scribendum: z « o a- ϑεῖ (pro παρέχει) δέ τι καὶ τῷ προσώπῳ πρὸς τὴν ἅμιλλαν ἐρύϑημα τῆς φι- λοτιμίας aut simili verbo. 628 v. 8. De fort. Rom. c. 18 p. 326 B miro errore Wytten- bachii coniecturam a Dueb- nero a. 1856 receptam pro codicum et editionum scrip- tura aecepi, in quibus recte scribitur, nisi quod post ἀληϑώς geminando additur ὡς (ὡς ἀληϑῶς ὡς mí). 644 v. ὃ ab imo scrib. ἐπαγαγὼν. Cal. Novembr. MDCCCLXX. PRO(EMIUM. (μά ordior neque argumenti splendore commendabile neque dieendi ornamentis opportunum neque materi» dis- positione et ordine artifieiosum, humile totum et simplex, iis tamen, ut opinor, qui in Graecis Latinisque litteris studia paulo intentius ponunt, non inutile nec prorsus iniueundum. Qus enim mihi quadraginta iam annos in his litteris tradendis oecupato veterumque scriptorum utriusque lingue libros assidue versanti diligenterque οὐ attente tractanti subnata est prster ea, qui iam eiusdem generis edidi, copia emendationum coniectura repertarum, sed eonieetura codieum vestigia rimanti et presse cauteque sequenti, ampla et ad multos et principes et inferioris gradus scriptores pertinens, eam decrevi, quoniam animus iam his studiorum angustiis et minutiis fessus per alia, etiam extra philologiam, liberius evagari et in iis, quiequid sexaginta quattuor annos supergresso coneedetur temporis, ponere avet, collectam quam brevissime potero et quam minime ambitiose edere. Nam neque indigna editione, qua domi hactenus servavi, ut in hoc genere, videntur, neque, si quid in iis est utilitatis, cur usum eorum differri velim, intellego; et rectius commodiusque a me ipso edentur quam aliis fortasse edenda relinquentur; nam et tollere potero, si quid denuo inspectum displieebit, et aliis extremam manum imponere et rationes, ubi opus erit, exponere. 9 . Procemium. Continebunt hi adversariorum libri (sic enim recepto iam inter philologos nomine et plurium exemplo compro- bato appellare placuit) eodem fere numero Greca et Latina, priore loco illa, quod Graeez littere et tempore et dignitate praecedunt. Atque erunt fortasse, qui aliquid mihi in Latinis litteris tribuant et in eo genere nova a me libenter accipiant, de Grecis mirentur ac minus benevolam exspec- tationem afferant, quod eam philologie partem adhuc minus scribendo atügi. Ego autem cum adolescens vel praecipuo amore et studio Grzecas litteras coluissem, pri- mum prope casu accidit, ut, cum specimen aliquod edendum esset, de Ciceronis potius Academicis et libris de legibus emendandis commentarer quam de Platonis legibus, quarum iam tum bonum locorum numerum correxeram!); deinde eum subito nequedum satis paratus professoris Latinarum litterarum , qua partes tum apud nos a Greca professi- one plane separate? erant, vice fungi iussus essem et post ires annos sic legitimam philologie antiqu: professionem adissem, ut tamen et consuetudine et quod collegx multo maioris natu et bene de me meriti voluntatem concertatione ledere nolebam, intra Latinos fines docendi scriptoresque enarrandi opera continenda esset, per tredecim fere annos studia precipue ad Latinas litteras et res Romanas contuli. Et tamen commentarii Ciceroniani declarant, me eo tempore preter seriptores Graecos, qui res homanas attingunt, quos tum inde a Polybio ad Dionem Cassium pertractavi, etiam is, e quibus philosophie Graec cognitio petitur, non 1) In libello illo tres posui Grecorum locorum correctiones, unam scholiorum in Euripidis Orestem, quam qui eo loco usi sunt, tenuerunt, alteram Platonis de legg. XII p.953 D, ubi id, quod ego coniectura posueram, multo post Stallbaumius et alii e codice. antiquo protraetum probaverunt, tertiam Herodoti I, 33, in quo loco sententiam perspexi, non orationis singularem formam. Procmium. B! levem operam tribuisse. Tum autem edita a. 1842 gram- matiee Latin» arte, cum consilium cepissem ad eandem formam syntaxis Graec componendz, enixo studio prseter Homerum Herodotumque Atticos scriptores et pros» orati- onis et poétas legi, ecpique quasi furtim Grzcos scriptores enarrare, omissis tamen poétis, quos ἃ me scholis tractari collega et amieus segre laturus erat. Critiez:e emendationis seges initio etsi aliqua, tamen non ita magna provenit, quod neque illud artis eondends» et in pleno testimoniorum fundamento constituendz consilium diu in singulis morari me sinebat neque in eodicum Graecorum sstimatione et usu eam, quà opus est, exercitationem habebam nequedum satis prompte et celeriter omnia ex sermone et rebus meditanti suecurrebant. Quis quidem et de legibus ser- monis iudicavi praeepique et coniectando conatus sum, ea mihi etiamnune fere omnia probantur!) Interiecti sunt tres anni et paulo plus, quibus ab academia abfui, negotiis publicis occupatus. ^ Redditus academic ab initio ann! 1852 liberius iam, quoniam tres eramus philologie pro- fessores, (Greca, etiam poétas, scholis tractare copi. deinde, collega maiore natu post aliquot annos mortuo, multo maiorem scholarum et studiorum partem Grecis rebus et scriptoribus tribui, nisi quod per tres annos Livius multum sibi vindieavit; quantum studiis detraxerint ne- gotia extra academiam a me obita, malo oblivisci. Itaque et ut rerum historieque et institutorum ipse imaginem ad testimonia vetera exigerem, et litterarum plenius cog- noseendarum et sermonis copie augend:» causa et eorum seriptorum, qui ante Alexandrum fuerunt, opera relegi et !) Quam habuerim collectam materiam ad sermonis formam prz- ceptis comprehendendam, perspici fere potest ex libello paucis noto et ita vitiose typis descripto, ut aliquot locis prorsus con- traria, atque volui, dieantur: Bemerkungen über einige Punkte der griechischen Wortfügungslehre 1848. ]* 4 Procmium. Aristotelis quzdam adieci et ex Alexandrinis Callimachum et Apollonium Rhodium οὐ Theocritum (hunc quidem festinanter) et inferioris statis inde a Diodoro Siculo et Strabone persecutus sum, e quibus antea tantum Plutarchi vitas et Lucianum diligentius legeram. Horum igitur an- norum, hoe est, statis usu et perpetuitate studiorum confirmatz, maior pars est eorum, quas ad Grecos scrip- tores hie proferam eos, in quibus ita. sum versatus, ut aliquid nasceretur emendationis; alios celeriter percurri aut partibus cognovi. Quos enim totos attente perlegendos susceperam, in iis me ad hoc orationis ad veram formam revocandze studium ferebat et plus fere, quam vellem, in eo detinebat animi propensio sana et certa quarens et de- lectatio ex sensu facultatis cuiusdam ad ea perspicue re- perienda exercitatione confirmatze, cum mihi viderer quasi ipsos illos veteres coram interrogare. Ponam in his libris, si summa consilii spectatur, tan- tum qus mea et nova puto, hoc est, coniecturas easque emendationes, in quibus, etiamsi proxime codicum vestigia sequantur, aliquid tamen de meo accesserit. Qu:e in vete- rum scriptorum operibus simpliciter e codicibus restituenda. in marginibus notavi, aut omnino neglecta aut probata olim ab uno pluribusve, sed a recentissimis reiecta, quasque superiorum emendationes iniuria spretas et aut contortis corruptae codicum seripture enarrationibus aut pravis coniec- turis postpositas probavi, prztermitto; nam et infinitum esset persequi et habent prudentes, ubi quaerant et sumant. Et tamen non solum interdum mes emendationis con- firmande causa aut invitante similitudine mendi et correc- tionis et opportunitate brevis admonitionis commendabo in aliis locis codicum scripturas aliorumve econiecturas, sed ne id quidem mihi prorsus interdico, ne liceat aut in trans- eursu vicinam loco a me emendato bonam codicum scrip- turam ab neglectu vindicare aut emendationem ponere, quam eum ipse fecissem, postea ab alio praeceptam viderim Prooemium. 5 aut superioris aut huius temporis philologo; habet enim hoc veritatis confirmationem minus exercitatis utilem, si quid, quod non unicuique statim occurrat, a pluribus inventum est. Sed perraro hoe faciam; nam si longius progrediar, sit hoc ipsum prope infinitum. Nihil enim mihi szepius aceidit, quam ut, quod ipse, cum exemplo seriptoris alicuius uterer nullo apparatu critico aut exiguo instructo, exeogitassem, id aut in codicibus seriptum esse aut ab alio esse coniectura re- pertum postea viderem!) Atque id alius rei causa com- memoro. Nam operam dabo, ne quid mihi, quod alienum sit, arrogem; sed qui possum in tot tamque disiunctis: utriusque lingus seriptoribus, in tanta emendationum copia perlustranda et digerenda, perficiendi presertim aliquando huius operis et mei ex hae materia eripiendi cupidus et ideo festinans, qui possum, inquam, efficere, quod ne in uno quidem setiptore, quem quis sibi tractandum sumpserit et ad quem per complures annos omnia undecunque conges- serit, plane efficere possit, nihil ut me aut non multa ν᾽) Exempli causa unum ponam. A. 1843, cum fragmenta tragico- rum Grecorum percurrerem utererque sola Dindorfii editione prima poétarum scenicorum, emendaveram qusedam, maxime Euripidis. Ea cum postea adhibitis aliis libris perlustrarem, ut, numquid editione dignum esset, viderem, repperi, quod in Alexandri fragm. 7 scribendum annotaram (roig σοῖσι νικᾷς). à Musgravio preceptum, item, que in Archelai fragm. 13 (στρα- T7yO), in Erechthei fragm. 19 (ro) βλέποντος μὴ καλῶς). in Cretensium fragm. 9 (del ei τῆς Τυρίας), in Sthenobese fragm. 9 (ἀλδαίνει), in Sylei fragm. 3 v. 4 (δεσπότης), in Alc- monis fragm. 3 (παῖδ᾽ ἣν δῷς ἐμοί), ab eodem Musgravio, H. Grotio, Salmasio, Bothio, quod autem in Belleroph. fragm. 90 v. 2 et 3 annotaveram (ϑέλει χρῆσϑαι), e codicibus positum inveni. Restabant ea, qui in Philologo I p. 671 edidi. De his et similibus si quem dubitaturum crederem, possem testes dare; sed tantam, opinor, mihi esse coniecturarum copiam etiam, si qui minus benevoli sunt, concedent, ut nulla sit alienas sublegendi causa. ὃ Procmium. fugiant aut apud antiquos philologos latentia aut per libros, quos periodicos vocamus, per programmata scholarumque indices similibusque locis sparsa? Przstabo tamen, quam potero, voluntatem sua cuique relinquendi adhibitisque prz- cipuis et recentissimis cuiusque scriptoris editionibus et quae apparatum criticum habent, qus ibi repperero, de meis tollam. Perpauca a me ipso ante vulgata hic iterabo, ut uno libro, qui hac curant, collecta habeant, qua in hoe critico genere a me inventa cognosci ab alis velim, preter ea, que iam libris ἃ me ipso editis continentur (emenda- tionibus Tullianis a. 1826, epistola ad Orellium, disputatione de Asconio, opusculorum academicorum duobus voluminibus, commentaris in Ciceronis libros de finibus, emendationibus Livianis et prafationibus singulorum fasciculorum Livii a me et Ussingio editi); sed qui sic edita antea sunt, ut satis ad notitiam hominum pervenisse videantur et ratio- nibus firmata esse (ut pleraque, quze cum Halmio commu- nieata ab eo, Daitero, Kaysero in editiones Ciceronis scrip- torum recepta sunt), verbo tantum indicabo. Atque hanc brevitatem servabo etiam in novis, ut parva et aperta (in libro II reliquisque) sine ulla rationis significatione ponam, ea, qua. nude poni nequeant, breviter explicem. Hae quo- que enim virtus critici videtur, ipsa argumentorum capita et pondera breviter comprehendere posse et monstrare. Coniecturarum tantum affero numerum, quantum raro quisquam. Et tamen nemo est, qui magis quam ego leves et temerarias coniecturas oderit severiusque coniecturaruim eausam et necessitatem exigat, in coniectando autem viam ac rationem certas veritatis notas sequentem servari iubeat; sed idem manifestis indicis et argumentis obscuras et inanes verborum ambages opponi sspe indignor; multitudo autem conieeturarum ex ipsa multitudine scriptorum, quos paulo, quam in legendo fierisolet, diligentius pertractavi. In hae materia expromenda sic scriptorum ordinem et tempora sequar, ut ἃ Grecis ad homanos, a poétis ad prose ora- Procmium. Y tionis scriptores veniam, eos scriptores, quorum paucos locos attigi, in miscellanea capita congeram. Sed quoniam sepius dixi, me artem quandam et conieetandi et con- iecturas :xstimandi efficere conari, qua et superstitionem ignaviamque et lusum temeritatemque excluderet, antequam ad singulos scriptores venio, primo libro generatim quzdam eomprehendam , quz ad totius huius rei rationem intelle- gendam pertineant et utilem iunioribus, si non disciplinam, at admonitionem habeant ae quandam vie monstrationem. Nam etsi neque preeeptis quisquam criticam facultatem et artem assequi potest neque omnes, qui litteris antiquis. student, ut aut precipue aut valde in hoc genere ipsi nova quzrendo elaborent, hortor, tamen ad recte iudicandum et ad vera ae probabilia a falsis et temerariis discernenda deduci possunt, qui bons indolis et voluntatis aliquid afferunt, et hactenus omnes, qui philologos se volunt, critici esse debent, ut aliorum bene inventis prudenter et sine instabili dubitatione uti et prava statim reiicere possint. Sic autem dieam, ut exemplis ad res declarandas in sin- gulis generibus utar paucis, novis omnibus et meis, sed certis, ut opinor, et in quibus, vero semel posito, neque de mendo neque de correctione dubitari posse putem. Ita, qui emen- dationum promissum statim exsolvi postulabunt nee pre- cepta et aridas de minutis rebus disputationes afferri habebunt, quod flagitant. Exempla hoe loeo delegi ex aptis et perspicuis, et qui longiorem et cum proprietate scrip- torum valde coniunetam explicationem non desiderarent, ea, quie se non diu qusrenti offerebant, quibus reliqui libri in omni genere multa, in nonnullis quidem prope infinita addent. Et postea quoque in singulis scriptoribus quzdam similitudine eoniuneta sub unum conspectum adducentur. 8 Lib. I. Liber I. Cap. I. Cause οὖ genera mendorum in veterum scriptorum codicibus mon- strantur universe cum exemplis. | Ordiemur ἃ rebus notis et ad non admodum suapte natura reconditas perveniemus, Veterum operum litteris consigna- torum forms, quem textum appellare consuevimus, recte constituendee fundamentum omne codicibus manuscriptis continetur, quibus rara adiunguntur aliorum scriptorum (inter quos scholiastz? numerantur) testimonia, aut verba quaedam ipsa proferentium aut aperte (etiam manifesta imitatione) significantium. De codicum propagine in scrip- toribus et libris ἃ prima et communi origine repetenda, de generibus eorum distinguendis, auctoritate eorum comparanda et s»stimanda cum ab aliis dictum est, tum a me ipso in praefatione editionis librorum Ciceronis de finibus et in emendationibus Livianis in decadum procmiis; neque enim universa huius codicum coniunctionis et in genera descrip- Unis ratio alia est in Grecis, alia in Latinis, sed eadem. Codieum testimonio aut consentienti aut meliore, hoe est, non interpolatorum aut minime interpolatorum, simplieiter standum est, nisi aut necessaria causa est ab eo discedendi aut saltem probabilis de eo dubitandi. Dubitatio de codicum testimonio et coniectura proba- bilis aut necessaria causa oritur aut ex ipsius testimonii dissensu, cum codices fide digni sic inter se discrepant, ut nulla sit scriptura, ex qua ceterz errore ortz videri possint, (nam deteriorum aberratio contra bonorum consensum nulla aut exigua et tali, cuius origo facile intellegatur, discre- pantia turbatum nullam habet vim,) aut ex testimonii con- sentientis aut melioris et alioquin fide digni eum orationis lege et consuetudine aut cum scriptoris sententia et con- silio pugna. Ac persepe ea melioris testimonii cum ora- tionis lege aut cum sententia pugna ex tam parvo et mani- Lib. I. 9 festo et ad corrigendum facili errore oritur, ut iam in codicibus recentioribus et alioquin nulla fide dignis ab homi- nibus non prorsus indoctis, qui illos scripserunt, 510 correctus nee preterea quiequam requirendum tentandumve sit. Verum ubi aut omnes codiees improbabilem habent serip- turam aut meliores improbabilem eiusmodi, quie ex ea, quie in recentioribus eorrigendo substituta est, aberrando nata esse putari non possit, (si presertim, quod szpe accidit, hiec ipsa diligentius considerata nec orationi nec sententie vere satisfacit, sed vanam tantum speciem habet,) ibi coniec- tura quaerendum verum est tollendumque mendum ceodieum : pluresve mendi forms ex uno initio ortz!). Vitiati sunt codices interdum labe adventicia et qu: ad seribas librarios nihil attineat, si aut folia excisa detractave sunt aut loco mota et transposita aut foliorum partes desectze aut humore aliove modo corrupte, ut scriptura legi non possit; eiusmodique labes si in aliquo codice olim accidit, ex quo plures deinde ducti sunt, ad hos omnes necessario pertinet, hoe est, interdum ad omnes, quos nos habemus, seriptoris aut operis alieuius veteris codices. Verum hzc casu acciderunt et in certis tantum scriptoribus operibusque, damnumque habent nulla arte reparabile, nisi in transposi- 1) Ridicule interdum. homines, ut sibi videntur, cauti et prudentes, coniecturam laudant ut probabilem, sed in nullo codice reperiri queruntur; recepturos se fuisse, si vel in uno codice reperiretur. Quid coniectura opus esset, si codices verum preberent? Quid in re dubia codex iuvaret nisi fide dignus et qui ceterorum consensum vinceret? Infinits? sunt in codicibus recentioribus coniecture, bons non pauese in parvis. ut dixi, et apertis er- roribus, prav: plures. Omnino non pauci, etiam qui multa de rebus criticis verba fecerunt, tamen ignorant, in quali funda- mento constitutum habeamus veterum scriptorum contextum, quemadmodum sensim et mendis obscuratum antiquioribus et deinde coniectura interdum leviter emendatum, swpius graviter depravatum et interpolatum. 10 Dibj:l. tionibus foliorum corrigendis et in lacunis versuum trunca- torum aliquo modo coniectura ex reliquo contextu explendis. Illa ad omnes eodiees pertinet et latissime patet labes et critica arte eluenda, quantum fieri potest, est, quz in scrip- tura ἃ librarüis, dum propositum oculis exemplar sequuntur, vitiata cernitur. Nam codicum dictante altero scriptorum, quod quidam finxerunt, nullum est neque in subscriptionibus neque, quod eaput est, in errandi generibus vestigium, qua omnia pendent ab oculis et ab memorie animique vi, dum, quod oeuli viderunt vidisseve videntur, manu perscribitur. (Apparent in Graecis codicibus rara vestigia recentioris pronuntiationis vocales quasdam confundentis, ut apud Pla- tonem de legibus III p. 697 € Sehneiderus vidit, ἐσὲ ἔτε scriptum esse pro ἐστὲ ἔτη, apud Pausaniam autem VIII, 23, 7 in cod. Par. est ὅσα ἔτε pro ὅσα ἔτη quot- annis, quod recte scribitur 24, 11; verum hee non dietando orta sunt, sed quod inter oculi et manus actio- nem scriba memoria confudit, quae sono ab ipso non distinguebantur. Eademque causa efficit, ut in Latinis codici- bus frequentissime b et v cum alibi, tum maxime in verbo- rum terminationibus permutentur et pro amavit scribatur amabit contraque !).) Librarios increpant omnes, nonnulli ita, ut, cum ignoran- tiam et stuporem et neglegentiam eorum gravissimis proscide- runt conviciis, eosdem callidos quosdam astutosque homines !) Turpi oblivione notissim: rei Haasius (nam Fickertum non tam miror) in Senecs epist. 95, 54 ecodicibus posuit: In superva- cuum precepta iactavimus (superiores edd. iactabi- mus), nisi illud przecesserit cet., et toto loco et futuro ex- acto indicium facientibus id dici, quis eventus futurus sit. Sed apud Senecam multa eodem modo nuper administrata. Contra apud Senecam Rhetor. p. 134 Bip. (116 Burs.), ubi editur: Sed nec ille diu declamationibus vacabat, pravo imperfecti usu, e codicum scriptura vacabit fit vacavit. Coo UROR We REPE Lib. I. 11 fingant ac pene fraudulentos; qua condicione opus fecerint, qua eos errandi opportunitas necessitasque, quae quasi in- 511 circumsteterint, non ita multi placide et considerate iudicant; quod si facerent, separarent primum iudicando ip- sum hominum animum ingeniumque et operz ad nostrum usum eventum. Id quidem tenendum ante omnia est, frau- dis, qu» ad decipiendos deliberato consilio legentes et in falsam opinionem de ulla minima re inducendos spectaret, neque illecebras ullas ae ne tenuissims quidem gloriole premium fuisse neque in his, quos profanos appellamus, scriptoribus ullum vestigium prudenter iudicanti apparere !). Omnis euipa posita est aut in ipso scribendi errore, cum imprudentes et inviti aliud, aique in exemplo proposito erat, reddiderunt, aut in correctione, cum sclentes et vo- lentes, sed sine malo consilio, pro eo, quod in exemplo erat, aliud substituerunt, non verum scilicet; nam si in verum inciderunt, coniecturam laudamus. Omnino enim in homi- nibus humilibus et simplicibus iudicandis, etiam iis, qui confidenter et licenter interpolarunt, obliviscuntur philologi, illos codices descripsisse, quibus ipsi et alii eiusdem temporis et fere scienti: homines in legendo uterentur, nobis codices te- stium loco esse, quibus utamur in eontextus scriptorum ad nostrum usum constituendo; itaque fere una illa relinqui- tur justa reprehensio, si qui mercede inducü diffieiliorem, quam eui se aptos scirent, operam imponi sibi passi sunt aut festinanter neglegenterque scripserunt. Sed illius mu- tationis non in ipso seribendi errore posit;2, quam om- nem interpolationis nomine comprehendere licet, multi sunt gradus, duo preeipui, ut altera sit simplex et ru- !) Ne id quidem verum est, quod olim homines quidam nimis nequi- tiarum cupidi finxerunt, monachos obsesmna in veterum scriptis describendo occultasse et minus turpibus verbis involvisse. Spurea omnia bona fide, quantum poterant, reprwsentarunt, 12 Lib. I. dis incertaque et vix conscia consilii, easu et ex suo ipsa sepe errore oriens, altera deliberato consilio, et libere plura persequens. Ipse seribendi error etsi casui est subiectus, tamen quibusdam causarum momentis regitur, quorum caput est, quod omni deseribendi opere intervenit et memoria ea, quz oculus in exemplo vidit, dum et oculus et manus in novo exemplo oeceupatz sunt, servans, et aut intellectus oculum manumque regens aut intellegendi obscurus conatus et imaginandi vis, incertas species obiiciens. Itaque constat, si eadem sit diligentia, eum multo rectius aliquid descri- bendo reddere, qui, quz scribat, intellegat. quam qui, sermonis ipsius ignarus, tantum litterarum formas norit sequaturque. quod quale sit, intellegi potest in Latinis librariis Grzecas voces interpositas Latinis pingentibus aut etiam in lis, qui nunc Greca Latinave manu scripta typis exprimunt; nam et raro tam perspicue littera scribuntur, ut non in legendo multipliei coniectura utamur, ex sententia verba, ex verbis singulas litteras agnoscentes, et deficit in ignotis aut vacillat illa, quam dixi, memoria eorum, quz oculus legit. Sed certum seri-- bendi adiumentum is demum habet, qui plane et orationem et sententiam eorum, quz scribit, intellegit et vere animo scribenda persequi potest; et tamen. si curam remisit, aberrat interdum, obiecta animo alius sententie aut verbi (etiam ex proximis) cogitatione et imagine; qui orationis uni- versam formam tenet, sed sententias non curat nec res, de quibus agitur, novit, multo plura committit, praesertim si scripture forma minus facile recta verba obiicit, quod apud antiques aecidebat, nee verbis divisis distinetisve nee sententiis interpunetis. Itaque nihil mirum est, iam veteres de libra- riorum erroribus et codicibus mendosis queri!) Qui vero !) Cic. ad Qu. Fr.III. 6: De Latinis libris quo me ver- tam, nescio; ita mendose et scribuntur et veneunt. Lib. I. 13 neque sententiam resque omnes aut plerasque intellegit neque omnem orationis motum ac ne omnia quidem verba verborum- que formas, is, etiamsi vult solo oculo duce uti, tamen, quia quaedam intellegit et fortasse pleraque (saltem ex aliqua parte) et quia conquiescere animus nequit neque ab eo, in quo homo cummaxime occupatur, abduci, oculum in singulis litteris continere non potest (in quibus ipsis sententia non com- prehensis memoria fallitur), sed verborum et sententiarum vanis simulacris et φανεάσμαοιε luditur et imagines verborum prius, quam litteras omnes perspexit, animo conceptas ad manum transfert. Atque hse fuit et inferioris Byzantinzque statis: Graecorum librariorum, eum veterum scriptorum opera, pra- sertim oratione et rebus difficilium, iis proponebantur, condicio et multo magis hominum Italorum, Gallorum, Germanorum post sublatam prorsus ex hominum usu Latinam linguam; ita- que quod multo propinquior tamen et familarior Byzantino homini pro eius temporis captu litteris imbuto occurrebat vete- ris sermonis Graci species quam Latini monacho, ut hoc utar, Gallo Germanove noni aut decimi seculi, quamvis sint depravati αὐτοὶ eodices, tamen nunquam usque ad eam barbariem verborum et formarum et ad ea monstra deventum est, quz in Latinis sepe obiiciuntur, cum infra palimpsestos et pau- cissimos, qui ex seeulo quinto proximoque supersunt, descen- dimus!) | Atque hzec memori et cogitationis obseurze oeulum praeurrentis et, decipientis et scribentem ad nota et usitata Exstant de eadem re Martialis et Gellii querele, de Grecis Galeni et aliorum. 1) Hoe discrimen Graecorum et Latinorum codicum quale sit, per- spiciet, qui (quod adolescentibus philologis svadeo ut faciant) aliquot paginas Platonis sie, nulla littera mutata, descriptas legerit, quales sunt in codice Oxoniensi aut Parisino A, deinde idem experimentum transtulerit ad Ciceronis, ut hoc utar, co- dicem Vaticanum Philippiearum aut magis etiam ad Livii Pu- teaneum aut Vindobonensem, 14 Lib. I. Sibi trahentis vis, qui fons est uberrimus mendorum, varia- batur multis modis librarii diligentia aut incuria ac festinatione, scientia sermonis tolerabili aut inscitia, exercitatione legendi aut insolentia, tum etiam exempli propositi forma et :zetate propinqua aut remota. Nam ut facile scriba sequitur ex- emplum eodem seripture genere, quo ipse utitur, aut non valde dissimili confectum, ita, si exemplum proponitur litte- rarum forma longe diversum et in quo etiam (ne de verborum copulatione dicam) multa verba aliter scribantur, atque ipse scribit scriptaque legere solet (ut st pro est, quoius pro cuius), apparet, quantopere hac insolentia et novitate augeatur errandi periculum. Itaque quanquam in libris multum lectitatis sspe describendo multiplieatur errorum oceasio (nam in unoquoque exemplo novi committuntur errores), tamen, quod fere ob oculos describentibus fuerunt exempla non multo antiquiora et ad legendum facilia, non poterat tanta oriri confusio et verborum sententiarumque, ut ita dicam, peremptio, quanta in eo opere, cuius ἃ paucis lecti et fere ignorati antiquum aliquod exemplum, plurium secu- lorum, ex angulo aliquo protractum scriba reddere conaretur. Quod quale sit, in Varronis de lingua Latina libris intellegi potest. Et aecedit interdum aliud. Nam si multa inter- ponuntur extra continuam seriem orationis, velut scriptorum, maxime poétarum, testimonia, brevia presertim et sine plena sententia et verbis parum usitatis intermixta, necessario per- turbatur deseribentis animus et hebetatur, cuius rei, ut in Varronis illo opere, sic in Athenso, in Nonio, aliis exempla sunt. Ipsa autem scribendi diligentia et cura non librarii modo persona variabatur, sed ipsius scriptoris genere. Multo enim studiosius et severius antiquitus describebantur eorum scriptorum codices, qui rectz et elecantis orationis auctores et prope regule ipse habebantur et in scholis tractabartur, quam ceterorum; itaque longe aliter Plato aut Cicero (si summam rem spectes) scribebantur quam, ut his utar, Plutarchi libri, presertim qui moralium nomine com- Lib. I. 15 prehendi solent, nulla arte auctoritateve commendati, sed ita ampli voluminis, ut festinandi causa esset ei, qui tamen scri- benda sumpsisset, aut Senec: !). Etin libris frequenter lec- Üitatis, et quorum in scholis usus erat, exemplarium com- paratione, si non in scribendo, at postea in legendo, arce- bantur magna ex parte errores illi, quibus omnia verterentur littereeque tantum dissolute relinquerentur; sed simulin eis- dem et antea et renascentium litterarum tempore longe facilior erat aditus libere cuidam interpolationi, facilem lectionem et intellectum adiuvare studenti, velut in Catilinariis Ciceronis. (Recentior quidem interpolatio etiam in Seneca, qui tum in honore esse ceperat, liberrime grassata est. ^ In poétarum operibus versuum perpetua et nota forma, ut hexametrorum et trimetrorum, scribam aliquo modo continebat et monebat ; poterat tamen ipsa quoque insolentia aliqua (velut hiatu legitimo, sed raro) non simpliciter scribenti, sed incaute iu- dicanti interpolandi occasionem dare; ignota versuum genera cum verborum novitate et orationis libertate coniuncta quam vim habere debuerint, apparet. De seribendi mendis ex uno codice ad alios propagatis auetisque nihil opus est dici. Iam qui ex hoe communi fonte proprie et separata oriuntur errorum species, eas diffielle est certis fini- bus describere, quod et diverse causs et errandi initia eundem erroris effeetum habere possunt et plures eauss inter se coniungi; itaque usu hse discuntur attente trac- tandis aut ipsis codicibus aut scripturis e codicibus varii generis plene et fideliter enotatis; sed tamen precipua quaedam genera pereurrere conemur et exemplis illustrare ; etsi simplicia satis exempla reperire interdum subdifficile est, quod plerumque primo errori aliquid accessit commenti. ') Ea causa est etiam, cur plura exempla ex inferioris mwtatis serip- toribus, Plutarcho, Seneca, aliis, sumpserim, in quibus et 16 Lib. I. Ea autem genera, qua ipso scribendi errore continentur, posita sunt in similium permutatione, in prava separatione et continuatione, in semel aut bis scribendis, qus bis aut semel scribenda erant, in transiliendo et transponendo, in àccommodando ad proxima, in scribendis, quz ad tex- tum propositum non pertinent. Sed ex his, qus posui, ceneribus, postremum magis ex sclentie defectu et iudieii errore nascitur, in prioribus oculorum acies et animi in oculis dirigendis intentio offieio deest. Similium permutatio accidit primum in ipsis littera- rum formis non valde dissimilibus ob ductuum obscurita- tem et ambiguitatem aut acie minus intenta!) Ac de hae litteràrum similitudine et permutatione, qua et apud Graecos et apud Latinos alia fuit aliis statibus et in aliis scripture generibus, ab iis exponitur, qui paleographiam tractant, ostenditurque, in quibus codicibus, ut his utar, permutationi obnoxia sint 2,4 et 7/ et 4, M et 2, M et AA (ἅμα et ἀλλα), O οὐ O, II et 77. apud Latinos autem C et G aut E et F aut (quod f et 1 vix supra versum protenduntur et quod ductus, quibus i, u, m constant, vix dignoscuntur) syllabe iu, ui, in, ut, lu aut iee, lee, tee (adiectus,adleetus,etiam adfectus, conieetus,con- tectus), ceteraque eiusdem generis, quz animadvertendo fa- cile discas ; et tamen haud pauci obliviseuntur, quam exiguum in talibus litteris et syllabis sit testimoniorum pondus. Plato R. P. VII p. 529 C, eum animum, qui in rebus sensibus sub- iectis hzereret, nunquam vere sursum spectare, sed semper menda infinita et gravia et manifesta sunt et magnam partem non animadversa nec tractata. Haasium in Seneca utinam sine exceptione laudare possem. 1) Si quid in exemplo proposito prorsus evanuerat aut deletum erat, scriba aut omittere cogebatur aut plane coniectura uti, parum ad eam factus. ' Lib. I. 17 deorsum dicens, quamvis supinus et facie obversa sive humi sive mari incumbens aliquid discere conaretur, sie scrip- serat: xüv ἐξ vnvíac HEN (ἢ iv) yg ἢ ἐν ϑαλάσσηῃ μανϑάνῃ. Pro HEN seriptum est, MEN. ut est in codice omnium principe, Parisino A (Vindob. s»), quod cum pra- vum esse intellegeretur, postea interpolando natum est in alis codicibus ἐξ ὑσιτίας ναίων ἐν γῇ poético verbo et inepto (quid est enim ἐξ ὑπτίας ναίειν ?), in aliis νέων, quod mire patienter editur; nam vei» ἐξ ὑσιτίας ipse pos- sum, qui ἐξ ὑσιτίας ἐν γῇ naret, vidi neminem. (Necessa- rium esse ad sententiam duplex 7, ut significetur: ubi- cunque id faciat, ex abundanti addo. Lepido lusu ipsum ἐξ ὑπιτίας μανϑάνειν coniungitur.) 7/ pro 74 scriptum corrupit, adiecto post alio errore exiguo, alium eiusdem operis loeum, VIII p. 568 D, ubi, unde tyrannus pecuniam ad mercenarios alendos habiturus sit, his verbis declaratur: Δῆλον, ἔφη, ὅτε, ἐών τε ieod χρήμιατα ἢ ἐν τῇ πιόλει, ταῦτα ἀναλώσει, ὅσιοι LOVE ἂν ἐξαρκῆ τὰ τῶν ἀπιοδομένων, ἐλάτ- τους εἰσφορὰς ἀναγκάζων τὸν δῆμον εἰσφέρειν. — Aperte desideratur alterum pecunis conficiende genus, quod re- spondeat illis ἐάν ve ἱερὰ cet., frustraque anacoluthi excu- satio advoeatur; deinde non minus manifestum est, interpungi oportere post ἐξαρκῇ (in eas res, in quas sufficient), quod recte Hermannus fecit; postremo, qui sint τὰ τῶν d-000néror, frustra expedire student enarratores; nihil enim aliud signifieant verba nisi eorum res et pecu- nias, qui vendiderunt; itaque Hermannus, τά in τὸ mutato, mirabilem excogitavit enarrationem, ut vendentes (qui saltem o£ ἀσποδιδόμενοι dicendi erant, presenti tem- pore) prodigi intelleeantur eorumque aliquod proverbium finmatur. — Plato alterum genus reditus posuerat eorum bona, quos tyrannus interfecisset: ἐών ve iege ἢ χρήματα ἐν τῇ πόλει, ἀναλώσει, «.«..ὦ τῶ τὸ τῶν ἀπολομένων. Nam etiam vé post v« sublatum est, quod poterat per se exeidere. Plutarchus adv. Stoieos c.27 (p. 1071 E) eum MADVIGII Apvxns. Curr. 92 18 Lib. I. sic scripsisset: 'Exveid δὲ ἐνταῦϑα λόγου γεγόναμιεν, ví ἂν φαίης μᾶλλον εἶναι παρὰ τὴν ἔννοιαν ἢ τὸ μὴ λαβόντας ἔννοιαν ἀγαϑοῦ μηδὲ ἔχοντας ἐφίεσϑαι τοῦ ἀγαϑοῦ καὶ διώκειν, ex, τί ἄν factum est στῶν, pro quo video aliquem coniecisse scribendum esse srevzoc, oblitum, ora- tionem sine ἄν vitiosam esse!). Et ut huius prim: omnium erroris speciei etiam Latina exempla ponantur, neque in Lucilii fragmento (lib. XXVII), quod Nonius p.296, expe- dit enarrans utile esse, primum testimonium ponit ( Ego enim an per eiciam, ut me amare expediam) ulla est dubitatio, quin E pro F substitutum sit (perficiam, ut me amare expediat, relicto in litteris an mendo), neque, quin Velleius Paterculus II, 29, 2de Cn. Pompeio sic scripserit: potentie, qus honoris causa ad eum deferretur, non vi ab eo occuparetur, cupidis- simus, ubi editur non ut, prorsus otiosa et perversa particula et sublato orationis artificio, quod est in tribus contrarie inter se relatis, honoris causa et vi, ad eum et ab eo, deferretur et occuparetur. Longius serpsit error apud Ciceronem in oratione de domo 12, ubi cum inter se contraria posuisse illud nativum et hoe adiectum malum, factum est prinum adlectum, tum, quod habent codices, ut videtur, omnes, delictum, deinde, quod in editionibus multis est, delatum. Verum persspe non ipsarum litterarum figurz per se propter similitudinem permutabantur, sed, cum duo vocabula totidem litteras et preter unam ceteras communes haberent, oculo non in unam illam litteram intento, ex ceteris pro vocabulo seripto alterum occurrebat, si praesertim. notius et magis tritum erat; nee tantum vocabula prorsus litterarum numero et ordine 1) Perversissime Stallbaumius (non Hermannus) in Platonis r. p. IX p. 581 D sprevit certissimam Graseri emendationem τέ o/óus- ϑα pro ποιώμεθα scribentis, quo omnia apta et recta fiunt. Nimi- rum facilia et simplieia sordent. Hanc quoque emendationem ante multos annos ipse feceram. Lib. I. 18 cqualia permutabantur, sed etiam prope zqualia. Velut quod apud Plutarchum de cohibenda ira e. 15 (p. 463 A) inter affectus, quibuscum ira comparatur, pro timore nominatur esdes (φόνου δὲ καὶ χείρων ἐστί pro φόβου, quanquam cal- lide vertendo substituitur homicidii affectatio, quasi is affeetus sit), non sane ex similitudine litterarum Μ᾽ et Ν᾽ natum est, sed ex totarum voeum, itemque quod apud Xenophontem hist. gr. VI, 5, 3 pro σιάλεν (ἐψηφίσαντο μίαν σιάλεν τὴν Μαντίνειαν σιοιεῖν καὶ τειχίζειν τὴν sw0Àcv) scriptum est σιόλεν eum vitiosa eiusdem vocis repetitione et obscurato eo, quod eaput rei erat, «οὐ quod apud Lucianum Hermot. 30 in re apertissima pro ἀπόντων (ὥστε οὐκ ἐχρῆν ἀπιόντῶΤν καταγιγνώσκειν οὐδὲ ἐρήμην ἡμῶν καταδιαιτᾶν) substi- tutum est ἀπάντων. (Pars an omnes condemnentur, ad rem non pertinet. ^ Contra in 77 et 7'in certo scripture genere similitudo ipsarum litterarum valere potuit, quibus permutatis apud Platonem in symposio p. 200 A scriptum est ὅτου pro ὅπου (φύλαξον saga σαυτῷ uépvrnévoc, onov, memor, ubi econdideris, ut depromere pos- sis; amorem semper esse alicuius, dictum erat, non, cuius esset;) et in Gorgia p. 485 E δεασιρέσιεις pro. διατρέσεις (καὶ φύσιν ψυχῆς ὧδε γενναίαν μειρακεώδει τινὶ διατρέ- nere μορφώμιατι,. pervertis οὐ dedecoras; prorsus ab- surde et sine ulla vera sententia dieitur φύσεν δεασερέσ εἰν πορφώματι) et alia alibi eorrupta. Suetonius Claud. 44 seripserat de morte Claudii ab Agrippina festinata: Prius igitur, quam ultra progrederetur, preventus est ab Agrippina, quam prater hzc conseientia quo- que nee minus delatores multorum criminum ur- guebant, id est, ad festinandum impellebant. —Substitu- tum est arguebant. Num igitur illa, απὸ antea Sueto- nius de Claudio narrat, Agrippinam arguebant?') Abstineo ') Contrarium mendum (urguebatur pro arguebatur) apud Tacitum ann. VI, 29 (35) Ernestius sustulit. ok 20 Lib. I. exemplis, in quibus confirmo et conformo permutantur. Valerius Maximus IIT, 7 E. 6 Prusiam ridens, qui in re bel- lica plus extis quam Hannibali credidisset, sie seripsit: Et sane, quod ad exploranda bellica artificia ssti- mandosque militares ductus attinebat, omnes foculos, omnes aras Bithynise, Marte ipso iudice, pectus Hannibalis pregravasset. Pro eoscribitur in codicibus editurque ab omnibus bellica sacrificia, pror- sus ridicule, quasi in Hannibale sacrificiorum peritia laude- tur et ea recte aut saltem tolerabiliter cum militaribus ductibus coniungantur, aec non hoe ipsum Valerius dicat, bellieam Hannibalis peritiam omnibus sacrifieüs prseferen- dam fuisse. Communes littere ificia alterum vocabulum obiecerunt; etsi etiam, cum a littera semel scripta factum esset bellieartificia, vocabulum capite truncum prava coniectura, quod de extis aliquid pracesserat, suppletum esse potest. Senece quidem de constantia sap. 15, 3 sola noeuit similitudo, qui cum per figuram , ut solet, experi- mentum capere iubens sic scripsisset: (Qusre et aspera et quacunque toleratu gravia sunt audituque et visu refugienda; non obruetur eorum coetu et, qualis singulis, talis universis obsistet, substi- tuto quare pro quasre perturbata plane oratio est, cui frustra nuper incredibilem anaeoluthi speciem adhibuerunt (quare aspera .... non obruetur); superiores inter- polatione temeraria usi erant (quare etsi aspera quantumeunque...sint) Una littera longius σι ελάγεος apud Strabonem bis pro σελάγεος positum est, primum III p. 167: εἰσὶ δὲ καὶ πλάγιαι μᾶλλον αἱ Πιτυούσσαε καὶ πρὸς ἑσστέραν κεαλιμέναι vov υμνησίων (magis ad alterum latus verse; Germanice dicas: liegen mehr seitwürts); πελάγεαι οὐ στελάγιαε μάλλον, ut scribitur et editur, iure tam mirum Meinekio in insulis visum est, ut stellulam apponeret; deinde V p. 244, ubi editores adeo nesciunt, quid faciant verbis τὴν Lib. I. 2] ἀσιολαμιβανομένην μέχρι Μισηνοῦ γῆν ἀπὸ τῆς σιελαγίας τῆς μεταξὺ Κυμιης καὶ avrov, ut prorsus deleri velint τῆς σπιελαγίας. Scriptum fuerat «no τῆς σιλαγίας. ἃ li- nea transversa inter Cumas et ipsum (lacum Aver- num)!). Una littera brevius, sed simul pervagatius verbum subiectum est pro non raro sane nec ignoto apud Velleium Patereulum, qui IT, 103, 3 sic scripserat: L:xtitiam illius diei (quo Tiberius ab Augusto adoptatus est) vix in illo iusto opere abunde persequi poterimus, nedum hie implere tentemus. [Contenti simus] id unum dixisse, quam ille omnibus faverit. (Enumerat deinde bona omnis generis inde sperata et nata.) Scribitur nune fuerit et tentatur supplementum (omnia omnibus fuerit) nee Latinum (omnia esse alicui) nec sententiz aptum; nam neque dies, de quo agitur, neque Tiberius omnia omnibus fuit, etiamsi id Latine diceretur?) Valerius Maximus ΠῚ, 5, 4 Q. Hortensium dixerat in maximo et ingenio- sorum civium et amplissimorum proventu summum auctoritatis atque eloquentix» gradum optinuisse; substituto ingenuorum et eloquentim significatio periit (— itaque Halmius post amplissimorum addidit ora- torum -—) et ridieule tanquam memorabile ponitur, aliquando multos fuisse ingenuos; qua enim :tate populus ex libertinis potissimum constitit? Transpositas litteras habent voces apud Plutarehum eommutatz in Sulle e. 17. ubi in codicibus est: '4fqoreoot δὲ ταὐτὰ περὶ τῆς τοῦ ϑεοῦ ομφῆς ἔφραζον, id est, περὶ «τῆς τοῦ ϑεοῦ 1) Tertii loci idem mendum corrigam, ubi ordine eo ventum erit. *) Dico pro disco positum correxeram ante multos annos apud Senecam Rhet. in prefat. libri V controversiarum p. 319 Bip. Nune rectum Bursianus e codicibus restituit. In aveo et habeo preter illam litterarum b et v pronuntiandi similitu- dinem, quam supra commemoravi, aecedebat alterius verbi mi- nus frequens usus. 22 Lib. I. μορφῆς. Nam de dei forma et specie agi satis declarant, quie subiiciluntur: τῷ γὰρ ᾿Ολυμισιίῳ Zt καὶ τὸ κάλλος καὶ τὸ μιέγεϑος παραφιλήσιον ἰδεῖν ἔφασαν. Neque ὀμφήν in prosa oratione aut Plutarchus aut quisquam tolerabilis seriptor dixit. (Editores fere omittunt τοῦ Sov, tenent ομεφῆς.) ApudSenecam ep. 118, 7 similiter transpositze littere; nam eum scripsisset: maiorque pars (hominum) miratur ex intervallo fallentia, et vulgo nova pro magnis sunt, codices et editiones bona habent; quam inepte bona eum ex intervallo fallentibus coniungantur et quam incredibile sit, Senecam queri bona haberi pro mag- nis, non animadvertitur, ne quid dicam de toto disputationis contextu!) Sed in his, qus attuli, exemplis aut sola aut prope sola similitedo erroris causa fuisse videtur; afferamus unum et alterum, in quo appareat simile simili, sed notius et tritius paulo minus trito (nec tamen utique ignoto aut raro) substitutum esse; sed argutioribus abstineamus, quale est, quod suo loco in Platonis sophista p. 240 D aperiam, nune tantisper in latibulo iacere patiar, si quis interim ipse protrahere possit; apertioribus utamur, ipsius Platonis pri- mum. Nam in r. p. IX p. 587 E, postquam Socrates lu- dens, qua numerorum proportione rex tyranno beatior sit, exposuit, Glauco, "Jjumyoevov, ἔφη, λογεσμοὸν καταφιεφόρη- 4uc τῆς διαφορότητος τοῖν ἀνδροῖν, τοῦ vs δικαίου καὶ τοῦ ἀδίκου, σιρὸς ἡδονήν τε καὶ λύπην. Quid sit χαταφο- θεῖν (quo verbo Plato ÀAtüicique scriptores omnino abstinent) λογισμὸν διαφορότητος, nemo erit, qui recte expediat; Plato repertam et deprehensam proportionem dixit, duabus vocalibus aliter scriptis: κατασιεφρώρακας. Quod eiusdem operis lib. VHI p. 560 A scribitur: καί τενὲς τῶν ἐπκεϑυμιῶν Y 2 f € ' - Y αἱ μὲν διερϑαρησαν, αἱ δὲ xat ἐξέπεσον, αἰδοῦς τινὸς ! Bonos pro novos recte Gronovius restitui iusserat qusstt. nat, IIT, 25, 4; obtemperatum non est. Lib. I. 28 ἐγγενομιένης ἐν τῇ τοῦ νέου ψυχῇ. neque corrumpuntur cupiditates pudore orto et, si vertas intereunt (quo- modo διαφϑείρεσϑαι de excisis et exstirpatis non dicitur), falsum id esse ostendit, quod additur quasi maius et gra- vius: αἱ δὲ καὶ ἐξέπεσον. Seripserat Plato διετράστησαν. victze et confuse desistunt; id est enim διατρέσεσϑαι. Plutarchus adversus Stoicos c. 35, 4 (p. 1077 B) Stoicos dixit putare mundum post conflagrationem in semen conversum irn (— μεταβαλεῖν recte Wyttenbachius pro μετέβωλε —), ita ut ex minore corpore et mole magnam haberet fusio- nem, hoe est, late se denuo panderet: χύσεν ἔχοντα σιολ- λήν. Substitutum est qvo, quod (πολλὴν ἔχειν qvo) nihil est*). Paulo longius a litteris discessum in libello eodem 32,1 (p. 1075 E), ubi Stoiei Epicurum incessentes omnibus indig- nantium vocibus et exclamationibus uti dicuntur ; scribitur enim : οὐδὲν ἀπολείπουσε vOv πραγμάτων, ἰοὺ ἰοὺ, φεῦ φεῦ βοῶντες. Apparet nihil hic agere v« σρράγμιατα. Serip- serat Plutarchus: οὐδὲν ἀπολείπουσι τῶν κεκραγμάτων, vocabulo Aristophanis utens. Idem de animi tranqu. c. 15 (p. 476 B) sapienti lieere dixit, facta commodorum et in- commodorum comparatione, τῆς gii» ἀρεστῆς καὶ οἰκείας μιδρίδος ἐπικρατούσης, ἡδέως ζῆν, τῶν δὲ ἀλλοτρίων καὶ σαρὰ φύσιν ὑπερβαλλόντων, αδεῶς ἀπελϑεῖν. Virtuti (— nam in eodieibus et editionibus scribitur ἀρετῆς, quo posito debebat saltem scribi καὶ τῆς οἰκείας μερίδος ---Ὁ) in hae eomparatione nullus est loecus?). Strabo VI p. 269 e Syracusarum divitiis natum esse ait proverbium de iis, qui sumptuose viverent, ὡς οὐκ ἂν ἐχγέγοιτο αὐτοῖς » Συρακουσσίων δεκάτη. Corruptum esse ἐχγένοιτο consen- --- “το κὰ ') De defectu oracul. c. 40 init. (p. 432 C) δύναμις σύμφυτος καὶ ἀμυδρὰ καὶ δυσφάνταστος appellatur, que a Plutarcho σύγχυτος καὶ ἀμυδρά, confusa et obscura, appellata erat. Y) "4oscróg, ne quis de eo dubitet, legitur apud Plutarchum Pe- lopid. e. 21. 24 Lib. I. tiunt Kramerus et Meinekius et satis patet; quz enim ho- minum luxuria ex eo significatur, quod iis non eventura sit decima Syracusanorum? medicina nondum reperta est, quse non difficilis est; scribendum est enim ἐξικρνοῖτο, non suffecturam iis (in talibus sumptibus) decimam Syr. Est tamen hoc mendum Stephano Byzantino antiquius. Apud eundem Strabonem I p. 16 Hipparchus eum, qui omne genus scientie? et artis Homero tribuat, similiter facere ait, ὡς ἂν εἴ τις ᾿Αττικῆς εἰρεσιώνης κατηγοροίη καὶ ἃ μὴ δύναται φέρειν, μῆλα καὶ Oyyvac. Alienissimum a re accusandi verbum est; requiritur et sententiam explet unum χκαταρτῴη,. Ssuspendat. Adiungamus etiam poétz -ex- emplum. Nam Sophocles in Trachinüs 323, ubi Lichas Iolen dicit, si quid loquatur, prorsus a superioris temporis consuetudine discessuram, neque στόμα διοίσει posuit, quod nihil esse consentiunt, neque δεήσει (— nam aliud est φωνή» aut γλώοσαν ἱέναι, aliud Óuévor, id est nihil —), sed 510 scripsit: oU τὥρα TO ye πρόσϑεν οὐδὲν ἐξ ἴσου χρόνῳ διοίξει γλῶσσαν. Non tam ipsius verbi quam formze alicuius minus tritus usus apud Lucianum Abdic. 17 effecit, ut substitu- eretur aliud verbum una littera longius, una prseterea differens. Editur enim: Ὅταν γοῦν πολλάκις ποιήσωμεν δὴ σπιλησίον γενέσϑαι τοῦ τέλους καὶ ἐλσιίσωμεν,. ἐμσιεσόν τὶ μικρὸν ἁμάρτημα. ἐπακμάσαντος τοῦ σπά- ϑους, ἅπαντα ῥᾳδίως ἐκεῖνα ἀνέερειψεν, quam nulla sen- tentia, ostendere potest Gesneri interpretatio (cum enim sepe effecimus, ut prope finem simus, cum spe- ramus, cet., etsi στοεῶ γενέσϑαι svAgorov ,Grecum om- nino non est hoc significatu); bonus Marcilius scribi volu- erab o/rcogíev, barbaram formam ponens, sententiam vi- dens; Lucianus posuerat οἰγϑώμεν. E Latinis Seneca cons. ad Marciam 17, 6 naturam dicentem inducit, incertum esse, numquid liberi nati fructus letitieque allaturi sint: Tu si Lib. I. 25 filios sustuleris, poteris habere formosos, et deformes poteris; fortasse muti nascentur. Pro muti substitutum multi, quod cum ferri non posset, editores varie loeum interpolarunt!). Gellius XII, 2, 14 Senece dicendi genus reprehendens, adolescentium, inquit, indolem non tam iuvant, qus bene dicta sunt, quam inficiunt, quz scevissime. Substituto Sepissime periit sententia, periit contrariorum apta in- ler se relatio. Alius qus male dixisset; Gellius neque iam miti et simplici verbo neque positivo contentus fuit. Apud Ovidium, ut Latini quoque poéte exemplo utar, metamorph. IV, 139 sqq. de Thisbe Pyramum lugente hzc leguntur: Et laniata comas amplexaque corpus amatum Vulnera supplevit lacrimis fletumque cruore Miscuit. Quid sit vulnera supplere lacrimis, nemo dixit dicetve, ut intellegi possit; nam quod Gierigius idem dicit esse atque fletum cruore miscere, ea non enarratio est?). Ovi- dius scripserat sublevit (lavit), hoc est, quod XIII, 490 dieitur, laerimas in vulnera fudit. De permutatione similium, quz in utroque sermone in certis quibusdam vocibus (ut z4ewoc, κοινός, καινὸς. σιάλεν, σ«λαι, t0207, quzeso, quasi, utile, vile, subtile, cet., maximeque in particulis, αὖ ὧν, «v, ὡς, ἕως, καὶ τί, κατά, ut, et, etiam in et, ei) amplissimam habet materiam et quibusdam prope infesta est (ut «,reoyést oc. ἄττα), satis dictum erit, si addiderimus, etiam termina- tiones quasdam esse verborum, qui, quia non valde dissi- Ὁ Mutis pro multis recte Gruterus restituit in libro de vit. beata 2, 3. *) Statius, tumidus poéta et omnia ridicule exaggerans, Theb. III, 130 vulnera alta lacrimis repleta habet; sed longe aliud esset suppleta, ut lacrims pro vulneribus essent. 26 Lib. I. militer cadant, deficiente etiam in extrema parte vocabuli longioris memoria aut animi intentione, sspe a librariis ad grammaticam sententie formam non attendentibus aut re- gule ignaris confundantur, ut ve: et σϑαι, σαι et oca, runt, rint, oc, orc, ne oerv et oat, σδεσϑαε et oaoda: ἢ. l. attingam !). Alterum erroris genus diximus esse in verbis male separandis aut continuandis. Nam cum apud veteres, ut in antiquissimis nostris codicibus, continua omnia scriberen- tur, nulla verborum distinctione, tum, cum verba separata seribi eccpta sunt, facile aut ex primis aliquot litteris spe- cles vocabuli integri obiiciebatur idque separatim scribebatur aut, cum non insisteretur, ubi oportebat, ex duobus pluri- busve unum eonflabatur voeabulum. Sed cum in priore erroris specie relinquerentur litterze sensu casse, in altera interdum tantum pars sequentis vocabuli ad prius trahere- tur, ut reliquz littere eodem modo superessent, prope ne- cessario statim adiungebatur eonatus aliquis corrigendi, ut litteras addendo, detrahendo, mutando saltem verborum Graecorum Latinorumque forma, etsi neque oratio recte cohzrens neque sententia, oriretur. Ad perficiendum quo- que illud, quod primum animo obiectum erat, vocabulum !) Βιώσεται pro βιώσεσϑαι scribendum est apud Plutarchum de sera numinis vind. 22 (p.56 F), προστρίβεται pro προστρίβεσϑαι de Pyth. orac. 3 (p. 395 E), contra συμβιώσεσϑαι et στρατεύσεσϑαι pro indicativis deStoic. repugn. 20, 3 (p. 1043C). Apud Pausaniam II, 1, 2 pro ἀνοικίσαι altero loco scribendum est ἀνωκίσϑαι. Nam si activum de Cesare Pausanias posuisset, non addidisset ἐπὶ τῆς ἀρχῆς τῆς αὑτοῦ. (Scribendum αὐτοῦ.) Alim terminationes permutantur propter obscuram aut non intellectam notam, ut cum tacebunt pro tacebuntur scribitur. In quibusdam co- dicibus, ut in Senece philosophi antiquis aliquot, interdum vo- cabula, festinante librario, extrema parte truncantur, ut cons. ad Mare. 11 extr. in A (Fiekerti notis utor) est paucissimo circuitus annor, id est, ut editur, paucissimorum circ. annorum. Hine aliquoties correctio petetur. Lib. I. 27 sepe litterze aliquot mutabantur. Atque etiam ante, quam verba seribendo separabantur, in legendo hi errores acci- dere poterant et scribentem turbare et ad mutandas litte- ras impellere. Itaque multiplex nascitur confusio. Ra- rissime enim omnes littere supersunt, tantum male divisa, ut apud Platonem r. p. VII p. 519 B, ubi optimi co- diees (Par. A et ali) sie seriptam habent: (αἱ μιο- AvBÓ/Ósc) περὶ κάτω στρέφουσι τὴν τῆς ψυχῆς owNuv, Plato ipse περεκάτω legi voluerat, usus popularis sermonis adverbio, quo signifieabatur summis ad imum versis, capite deorsum verso (kopfunter), quod Aristophanes : κατωκάρα dieit. [ἃ adverbium Photius in lexieo (steorzevo τρασήσεται) συνήϑως AíysoÓOwr scribit; usus eo est et antiquos e& communem sermonem sequens Plutarchus de facie in orbe lun: 28, 8 (p. 943 D), ubi editur: ἐνίας δὲ x«t vor ἐκεῖ (ψυχῶν) megi[va|xavo τρεσιομένας οἷον εἰς βυϑὸν αὖὐϑις ὁρῶσι καταδυομένας. Recte codices στερε- κάτω τρεστομένας. (Platonis editores ex interpolatis codi- eibus tenuerunt zeo; τὼ κάτω. Hermannus κάτω, deleto σεερί.) ln Sophoclis Antigon. 205 sq. αἐκεσϑέντ᾽ pro eizi- σϑὲν v scriptum (x«i Ócpag ἰδεῖν vtgoe οἰωνῶν xat stooc κυνῶν ἐδεστὸν αἰκισϑὲν v) fecit, ut pravae et mire ex- eogitarentur verborum iuncture. Illud pene incredibile, apud Xenophontem in Cyrop. ILI, 4, 17 etiamnune edi: οὖς σὺ λαβὼν εὐθὺς «ἀνίοις pro evOve ὧν (org, cum prae- sertim et ἀνεέναι ad rem ineptum et sine ἄν oratio soleca sit, quanquam non deest, qui defensorem citet nec qui citetur. (Mitem iubendi esse formam ἔοες ἄν, notum est.) Sed gravissimi vulneris speciem habet Strabonis locus II p. 110, ubi de homine mathematiee et geographies subtilitatis experti hee dieuntur: ὠνατέλλοντα μὲν γὰρ ὁρᾷ ἥλιον καὶ δύνοντα καὶ μεσουρανοῦντα, τίνα δὲ τρόπον. οὐκ ἐσπισκοσιεῖ, (οὐδὲ γὰρ χρήσιμον αὐτῷ σιρὸς τὸ σιροκεί- μίδνον, ὥσσιερ οὐδὲ τὸ παράλληλον ἑστάναι τῷ σ:αρεστῶτι ἢ μή") τάχα δ᾽ ἐσιιοκοσιοῖ μὲν ἄν τι, δόξει δ᾽ ἐν τοῖς 74 28 Lib. I. μαϑηματικῶς λεγομένοις καϑάπερ οἱ ἐπιχώριοι. Nec poten- tialis modus (ἐστεσκοστοῖ &v) rationem habet (et in codicibus solis fide dignis est ἐσιεσκοσιεῖ) nec στε, quid vero sit (ut de futuro tempore nihil dicam) δοκεῖν ἐν τοῖς p. À. aut etiam δοκεῖν τοῖς μι. 4., ne fingi quidem tolerabiliter potest. Conflemus igitur tria divulsa; clarum erit et perspicuum, quod nascetur: τάχα δ᾽ ἐσιεσκοσιεῖ μὲν, ἀντιδοξεῖ δὲ τοῖς μιαϑη- μιατικῶς λεγομένοις. Nam corrupto verbo additum est ἐν ἦ). Ne apud Senecam quidem epist. 89, 4 quiequam ex litteris periit, sententia tota, quem locum Haasius (nam superiores delendo grassati erant) sie scriptum edidit: Philosophia unde dieta sit, apparet; ipso enim nomine fatetur. Quidam et sapientiam ita ** quidam finierunt, ut dicerent divinorum et humanorum scientiam. Seneca scripserat verbis ludens: ipso enim nomine fatetur, quid amet (se esse sapienti:e amorem). Sapien- tiam ita quidam finierunt cet.?). Sed hoe, ut dixi, rarum. Una tantum littera intercidit apud Thucydidem VIII, 46, ubi cum is scripsisset: εὐτελέστερα δὲ τά δ᾽ εἶναι (facilius esse et minoris constare id, quod ipse svaderet) βραχεῖ μορίῳ τῆς Óanavngc.... «περὶ ἑαυτούς τοὺς “Πλληνας κατατρῖψαι, librarius effecit εὐτελέστερα δὲ τὰ δεινά, multumque editores vexavit, e quibus nuper Kruegerus sive: subesse suspicatus est, litteras ταῦδ' abii- ciebat?). Apud Platonem, cuius alios locos paulo subtiliori 1) Obtemperatum oportuit Bekkero, in Platonis r. p. IX p. 578 C δυστυχήσῃ (si mala fortuna usus fuerit) scribi iubenti pro δυστυχὴς 7. Sed ipse idem corrigere debuit VIII p. 561 A (εὐτυχήσῃ καὶ μὴ πέρα ἐκβαχχευϑῇ pro εὐτυχὴς ἢ). 5 Hanc emendationem ante aliquot annos adumbravi et adolescen- tibus reperiendam proposui in libro trimestri Danico ((Tidskrift for Philologi) V, 24 et reppererunt complures. 3) Huius loci emendationem cum ante plus viginti annos (duobus, ni fallor, ante 1848) Ioanni Classenio Haunie monstrassem, in idem se incidisse dixit. Lib. I. 29 disputatione egentes tractabimus, cum ad ipsum in ordine ventum erit, de legg. XII p. 967 A ex οἴονται natum esse oiov vs ostendam paulo post, ubi eundem locum propter accommodationis errorem commemorabo. Littera una mutata est apud Strabonem VI p. 257, qui de Rhegio condito sie scripserat: ὡς δ᾽ ᾿Αντίοχος φησι, Ζαγκλαῖοι μετεπέμι- ψψαντοὸ τοὺς Χαλκιδέας καὶ οἰκιστὴν Αἰντίμνηστον συνέστησαν (dederunt) ἐκοινώνησαν δὲ τῆς ἀποικίας Μεσσηνίων φυγάδες τῶν ἐν Πελοποννήσῳ. Librario ex primis verbi litteris obiecta est species pronominis ἐκείνων, itaque una littera mutata scripsit, ut editur: συνέστησαν. ἐκείνων" ἤἦσων δὲ —, pronomine vitioso (debebat enim, ut aliqua esset sententia, esse ἐξ ἑαυτῶν), vitiosa etiam proxima oratione; neque enim Graecum est serves τῆς ἀσεοικίας DIO μιδτέχειν aut κοινωνεῖν"). Plutarchi quzstiones convivales etsi merito ἃ paucis- simis perleguntur, tamen mirere in libro a Wyttenbachio et Duebnero edito hzc relicta esse V,3,2,6 (p.676 E), ubi inducitur rhetor eum falsa specie doctrine de coronis in ludis Isth- miis disserens, ne ad Graecorum quidem verborum speciem (xavevpior) adducta: Ἢ ταῦτα, εἶπεν, οὐκ ἀνέγνω κατευ- [iG 000 τὴν πίτυν, ὡς οὐκ ἐσιείσακτον οὐδὲ νέον ἀλλὰ σάτριον καὶ παλαιὸν δὲ στεμμάτων ᾿Ισϑιίων σεμινύνοντες ἐκίνησεν οὐ νέους ὡς ἂν πολυμαϑηὴς ἀνὴρ καὶ πολυ- γράμματος. Primum una voeali mutata (« in e in illo κατευκαι), litterisque ter recte divisis habebimus hominem orationem sie superbe interrogatione terminantem: ' 7 ταῦτα, εἶπεν, οὐκ ἀνεγνώκατε ὑμεῖς oi τὴν πίτυν ὡς οὐκ ἐσεδίσακεον οὐδὲ νέον, ἀλλὰ πάτριον καὶ παλαιὸν δὴ (sie scribendum: scilicet) στέμμα τῶν ᾿Ισϑμίων ocu- vvvortec; Deinde Plutarehus effectum gloriose orationis ostendit: '"Ex/vgosv οὖν νέους (τοὺς νέους.) ὡς ὧν ἢ) Idem Strabo I p. 20 non seripsit τὸν Κιμμερικὸν Βόσπορον πρὸς βορρᾶν καὶ fog 0r, sed πρόσβορρον καὶ ξοφαδη. 30 Lib. I. σιολυμιαϑὴς ἀνὴρ καὶ πολυγράμματος. Tum, quomodo species glorioso homini detracta sit, narrat (Ὁ μιέντοι “Πουκάνιος z. v. λ.). Prorsus memorabile exemplum vocis paulo rarioris in tres eum aliqua litterarum mutatione dis- tracte habet eiusdem Plutarchi vita Pyrrhi c. 3, ubi de Glaucia Illyriorum rege, ad quem Pyrrhus infans a eusto- dibus fugientibus delatus erat, sic scribitur: Ὃ δ᾽ ἣν ἐπὶ γνώμης Κάσανδρον δεδοικὼς ἐχϑρὸν ὄντα τοῦ Αἰακίδου (Pyrrhi patris) καὶ σεωσι ἣν εἶχε πολὺν χρόνον βουλευό- μενος. | Neque Grece ullo exemplo dicitur εἶναι ἐσεὶ γνώμης, et si diceretur, ut esset deliberare, manifesta esset tautologia in proximo ϑουλευόμιενος. | Plutarchus seripserat: 'O δ᾽ suquyvogst (incertus sententim erat). Idem in Nicia c. 9 postquam dixit aliquamdiu e variis indielis intellectum esse, Lacedzeemoniorum et Atheniensium animos belli tzedere, postremo quid factum sit, his verbis ponit: ἔσειϑ'᾽ οὕτω περὶ παντὸς εἰς λόγους συμιβάλλον- τες ἐσιοιήσαντο τὴν εἰρήνην. Et inepte per se de omni- bus rebus collocuti esse dicuntur, neque hoc recte superiori- bus respondet neque ipsum in Graecis verbis inest; neces- sario enim scribendum erat seg; πάντων. Sed Plutarchus scripserat: ἔσιειϑ᾽ οὕτω περιφανῶς εἰς λόγους συμ- βάλλοντες ἐ. τ. sig. Ut ad Latina exempla transeam, quam sspe Livii librarii e prima syllaba verbi quiesco et adiectivi quietus pronomen qui effecerint, ceteris pessundatis, dictum est in emendatt. Liv. p. 617 et in prefat. Livii a me editi vol. IV fasc. I p. 13. In Taciti quoque codice Medieeo XIV, 22 pro quieti urbis scribitur qui e turbis!); sed mansit mendum ex eadem causa paulo alia forma natum in ann. XIV, 26, ubi editur: unde (legati Hyreanorum) vitatis Parthorum finibus patrias in sedes remeavere. Quin et Tiridaten per Medos !) Contra apud Val. Max. IV, 7 E. 2 codex opium quietam habet pro qui ea. didis Lib. I. 31 extrema Armeni intrantem ... abire procul ae spem belli omittere coégit. Prorsus ineptum est quin in transitu ad aliam rem prorsus diversi a superiore generis et ubi ne minima quidem est ascensus ad maius significatio. Seripserat Tacitus: remeavere quieti. 'CTiridaten cet. Apud Gellium VI (VII), 3, 34 in codicibus sic scribitur: Usum esse Catonem dicit (Tiro) .. . argumentis parum honestis ac non viri et qui alio fuit, sed vafris ac fallaciosis. Ex hisfitfacilime: ac non viri equi (equi) alioqui, sed vafris ae fallae. Cum alio à qui separatum esset, hoc transiit in fuit, mediis duabus litteris servatis. Quam necessarium esset alioqui, sense- runt, qui sic ediderunt: viri eius, qui alioqui fuit. Ceterum apud Latinos paulo rarior hzc videtur esse, quam apud Graeos, erroris species, in qua longioris vocabuli prima pars pro integra voce ponitur; alterius illius, in qua vox integra conflatur eum sequenti aut aliqua sequentis parte, exempla videamus. ^ Apud Plutarchum qusstt. cony. IV, 5, 2, 2 (p. 670 A) editur: 7v δὲ ov ἀποχρη- στῆσαι καὶ τιμᾶσϑαι λέγουσι, et additur deinde causa, eur honos sui habeatur. ^ Ex verbo inaudito et particula x«i fit ἀπὸ χρηστῆς αἰτίας τιμᾶσϑαι. Sed prorsus eodem errore, quo hie in libro exigui pretii, verbum non minus barbarum natum est apud nobilem poétam, Euripidem, in Heraelidis 495 (nam Nauckium quattuor versus sibi molestos facili delendi opera amolientem non moror), ubi eum poéta seripsisseb: εἰ μη vw τούτων ἐξ ἀμηχάνων (uev (nisi ex his difficultatibus nos expediemus), conflato ἐξαμεηχάνων, corrigendo futuri temporis aliqua forma effieta est (ἐξα μιηχανήσομ 6»). In Plutarchi Cimone c. 2, ubi in vitis hominum narrandis potissimum iu pulchris factis immorandum dicit, hzee seribuntur: ἐν τοῖς καλοῖς «raznày- θωτέον 07:69 ὁμιοιότητα τὴν cAÀZ5Oca». — Sed nihil omnino est explere veritatem tanquam similitudinem (quasi similitudo sit); ipsa veritas (die Wirklichkeit), quam simillime fieri potest, exprimenda est, idque Plutarchus 32 Lib. I. dixit: ὡς παρομοιότατα. Ex ὡς πὰρ factum ὥσσιερ, eo facilius, quod adiectivum compositum minus tritum erat quam simplex, tum ὁμοιότητα propter ὥσσιερ. Apud Lucianum navig. 32 editur: οὐδεὶς γὰρ ὁ ἐναντιωϑησόμιενος ἡμῖν và ὅπλα τοσούτοις οὖσιν. Ut ferri posset, quod ferri non potest, inauditum ἐναντεωϑήσομιαι pro ἐναντιεώ- copio, tamen nemo Zvaverovo 2o: transitive dixit (τὰ 02a); dividamus et unam litteram corrigamus; habebimus verum: ἐναντία ϑησόμενος ἢ. τὰ ὅσιλα. Longius progressa est in- terpolatio ex prava separatione et copulatione orta apud Plu- tarchum adv. Colotem 28, 5 (p. 1123 E), ubi assensum retinere (Aeademieorum recentiorum more) rectum esse dicitur, εἰ μηδὲν ἄλλο. τήν ys διαφωνίαν ταύτῃ» (philosophorum de veritate τῶν φαντασιῶν) λαβόντας αἰτίαν ἀποχρῶσαν ὑσιονοίας πρὸς τὼ πράγματα καὶ οὐδὲ οὕτως ὑγιὲς οὐδὲν, ἀσάφειαν δὲ xoi ταραχὴν ἔχοντα πᾶσαν. Sententia, quae recta esset, si scriberetur tantum srgoe τὰ πράγματα ὡς οὐδὲν ὑγιὲς .. . ἔχοντα, interpositis ilis καὶ ουδὲ οὕτως prorsus perimitur. Sed in illis primum latet ipsum illud, quo earere non possumus, ὡς, deinde, illo seiuncto, efficitur aptissime: ὑσονοίας πρὸς τὰ πραάγματὰ καὶ δέους ὡς ὑγιὲς x. τ. Δ. Oum ex δέους (quod ove ec eoaluerant in οὕτως) solum superesset δὲ post καί, factum καὶ οὐδέ. Apud Senecam de vita beata 18, 3, ubi docet Epicuro, si honesta tueri velit, abiiciendum esse voluptatis nomen et titulum, sub quo disciplinam constituerit, sie Scribitur in codicibus fide dignis (nam interpolatos et quz inde nata sunt in superioribus editionibus, omittamus): Titulus itaque honestus eligatur et inscriptio ipsa excitans animum qua statim venerunt vitia. Haasius, ut speciem (satis profecto malam) sententiz efficeret, quinque verba interposuit, nulla, cur omissa essent, signi- fieata causa; videamus nunc, quam facile omnia in ordinem redeant: Titulus itaque honestus eligatur et in- scriptio ipsa exeitans animum; quz stat, invenerunt "coc s Ü 2 ow πολ ἐμ LS PR Lib. I. 33 vitia. Voluptatis tanquam summi boni inscriptionem ἃ vitiis ad se obtegenda inventam ait. Apud eundem de clementia 1, 12 sie Haasius edidit: Sed mox [de Sulla] consequemur, quomodo hostibus irascendum sit utique si in hostile nomen cives et ex eodem corpore abrupti transierint. Bellam vero orationem: consequemur, quomodo irascendum sit! Seneca scripserat: Sed mox de Sulla, cum quisremus, quomodo eet. Ad illum locum differt etiam de Sulla iudicium. Ex conqueremus natum consequemur. (Cfr. persequere- tur substitutum in codieibus pro per se quireretur apud Livium XL, 12, 11.) Tertium ponam eiusdem Senecz exemplum (nee copiam exhauriam), qui epist. 91, 11 in in- cendio montis describendo his verbis usus erat: Vasta vis ignium colles, per quos relucebat, erosit et quondam altissimos vortices, solatia navigan- tium ae speculas, ad humile deduxit, apte duobus aeeusativis et duobus verbis copulatis. €um vasta vis conflatum esset, littera extrema mutata, in vastavit, ex ignium, quod optimus codex servavit, natum est ignis, turbata tamen membrorum orationis cohsrentia, quam Haasius ut restitueret, ex ignium fecit ignis solum quattuor litteris adiectis, inciditque in vitiosam copulationem: vastavit ... erosit et... deduxit. (Superiorum interpolationes hie ut alibi omitto.) Senec: addamus Festum, apud quem hoe errore natum est vocabulum non tantum ipsa longitudine mirabile: Priéciamitatores dicuntur, qui flaminibus ... antecedentes exclamant cet. Id nomen ex praeeisc (qui apud Paulum p. 224 Muelleri appellantur) et alio eonflatum esse, iam Scaliger intellexit, modo ne meftatores posuisset, quos hine alienos esse recte iudieatum est, sed viatores, qui aptissimi sunt. Hic tamen error Paulo antiquior est, apud quem totidem litteris preeiamitatores ponuntur Apud Gellium XX, 1, 34. iureconsultus, legem XII tabularum eontra Favorinum MADVIGII Apvxns. Chir. 3 » e E ' k D RERO RU uw m 34 Lib. I. defendens, qui ,negaverat eum, qui membrum per talionem rumpere vellet, efficere posse rumpendi pariter membri squilibrium*, concedit difficile hoc esse, sed eam legis sententiam esse negat. Concessio ea his verbis concepta est: Verum est, mi Favorine, talionem rarissime fieri [et] difficillime. Codices et non habent; raritas ad rem nihil attinet; agitur de difficultate prorsus paris talionis; itaque primum in raris subest paris, in litteris sime (sume) latet summe (summe), ut talionem paris summ habeamus, id est, magnitudinis. Tertio genere scribze errabantin litteris, syllabis, verbis, qu: bis eadem aut pzne eadem scribenda erant, semel tantum, quod oculus ea non distinxisset, scribendis aut, quod paulo minus late patet, in geminandis, quz» semel acri- benda erant, quod se iam scripsisse obliviscerentur. In litteris syllabisque facillime hoc accidebat in confiniis verborum. Ex Aristotelis politicorum 11, 8, 7 (c. 11 sub fin. Bekk.) profertur verbum inauditum et inaudita forma fictum ἀρισταρχεῖν. Aristoteles scripserat Grsece: διὸ δεῖ τοὺς δυναμιένους ἄριστα ἄρχειν, τούτους ἄρχειν. Plato cum- in Philebo p. 17 D distinxisset ἕτερα τοιαῦτα ἐνόντα sad ἢ γιγνόμενα, natum est, altero » omisso, editurque ἐνόντα παάϑη γιγνόμενα. ut γίγνεσϑαι πάϑη dicantur, qu» iam insint!). Strabo XIV p. 648 scripserat: ᾿Ζναξήνορα δὲ τὸν κιϑαρωδὸν ἐξῆρε uiv καὶ τὰ ϑέατρα,᾽ ἀλλ᾽ ἐτίμα μάλιστα Zvvovioc. Semel scripto μια, factum est ἀλλ᾽ ἔτε μάλιστα, in quo cum Meinekius iure hzsisset, substi- tuit ἀλλ᾽ ὅτε μάλιστα, prave posito ὅτε μιαλ. pro simplici superlativo nec attendens post ἐξῆρε μὲν... ἀλλ᾽ requiri alte- rum verbum. Plutarchus in vita Periclis c. 1 scripserat: ése ἐσὶ τῶν ἄλλων οὐκ εὐϑυὺς ἀκολουϑεῖ τῷ ϑαυμάσαι τὸ σιραγ- 1) In Platonis Euthyphrone p. 6 A quantas turbas dederit ἐ semel seript um, cum bis scribi deberet, suo loco exponetur. S'EMEELCUEL— Y: — Lib. I. 35 ϑὲν ὁρμιἢ πρὸς τὸ τιρᾶξαιε (quoniam in ceteris rebus non con- tinuo admirationem faeti sequitur studium faciendi) ^ Omisso ἐπὶ genetivus non habet, unde pendeat, sententiaque expediri grammatice omnino nequit. Diodorus Siculus XIV, 53, ubi de Motya, Sicilie urbe, a Dionysio et Syracusanis capta narrat, Sicilienses dixerat ὠμότητα ὠμότητι σπεύδοντας ἀμύνεσθαι omnes sine diserimine ullo sexus aut :etatis occi- disse. Omisso nune ὠμιότητι sententia prava est; nam «90c τὸ ἀμύνεσϑαι ὠμότητα nihil opus est ipsum s;evire. Propter hane denique errandi causam non paucis scriptorum loeis post δὴ aut δέ excidit δεῖ, de quo mendo alibi dicam. Apud Iustinum (ut ad Latinos convertamur) XV, 2, 8 scri- bitur perverse: ut appareret eos non odii, sed dig- nitatis gloria accensos, quod leepius (ad XII, 5, 1) mire nescio qua zeugmatis figura exeusat, quasi ex gloria alius ablativus ad odii sumi possit; nec tamen odio seribendum, sed, geminata littera, non odiis, sed. Apud Senecam de tranquill. animi 6, 3 quod editur: alius in- firmum eorpus laborioso pressit officio, neque persepremere corpus offieio recte dieitur neque satis ex- primit, qui exprimi debet, effectum rei et eventum; is ex- primetur, 51 bis scripta o et p erunt: laborioso oppressit offieio!). Velleius Paterc. IT, 88, 2 de M. Lepidi con- siliis Augusti interficiendi a M:eeenate oppressis nune sic narrare videtur, quasi ob ipsa illa eo demum tempore, quo ea inita essent, Mecenas urbi praepositus sit (Tune urbis eustodiis prepositus C. Mscenas); verum et ex hi- storia constat et ex reliqua ipsius Velleii narratione perspieuum est, Micenatem, eum iam pridem in ea potestate esset, Le- pidi consilia comperisse et prevenisse. Recta omnia erunt retraetis quattuor litteris, qu: bis seribi debuerant: con- 1) Etiam apud Val. Max. IV, 6, 3 debuerat teneri ab Halmio, quod in codice aliquo corrigendo, sed recte corrigendo ortum est, morbo oppressa pro pressa. 3* 36 Lib. I. silia inierat. Erat tune urbis custodiis prepositus C. Maecenas. M. Varronis est fragmentum e Bimarco satira apud Nonium p. 248 sic expressum: Socius es ho- stibus, socius ita bellum geris, ut bella omnia domum auferas. Restituetur acumen apertissime form:e retracta voce, qui post hostibus excidit: Socius es hostibus, hostis sociis;itabellum geris cet. Apud Ci- ceronem de domo 128 codices habent: statuebantur ar, quie religionem afferrent ipsi si loco essent con- secratz. Et tota condicio inepta est (— quis enim aras re- ligionem allaturas putare poterat, si non essent consecratz?) et loco, quod sie positum significare debetrecto et apto loeo, sententiam non habet; ipsi editores aut delent aut in ipsz mutant, quod vitiose abundat. Seripserat Cicero: qua religionem afferrent ipsi ei loco, quo essent consecrate. Cum excidisset quo post co, etiam ei in si transiit. Excidit qus post aqua apud Senecam qusstt. nat. Il, 25 et 26, qui locus sic scribendus et continuan- dus est: cum (nubes) sinthumidz, imo uda, quomodo possuntgignereignem,quemnon magis verisimile est fieri ex nube quam ex aqua, quae ex nube na- scitur? Apparet, quam apte extrema hzc conclusionis causa addantur; vulgo verba Ex nube nascitur sine ulla sententia per se ponuntur, etiam in novi capitis initio. Idem epist. 21, 9 sie scripserat: iubeo illum dividere sententiam et sequor, quod probo (id est, eam par- tem divise sententie, quam probo) Eo libentius Epi- curi egregia dicta commemoro, cet. Omisso quod post (se)quor sententia et oratio pessundata est, quam Haasius adiuvare infeliciter studuit. Qui dividi iubet sen- tentiam, non totam sequitur. Paulo longius aberratum est apud Seneeam Rhet. p. 172 (153 Burs.): Obiecit patri. quod fratrem abdicasset, nonschemate, sed certo. Neque omnino certo obiicere dicitur neque contrarium est ei, quod per figuram et tecte fit. Scriptum erat sed J A Lib. 1. 31 directo; omisso altero d, ex sed irecto factum est sed certo. Sunt quedam in Latinis codicibus inter se in con- eursu prope infesta, ut alterum sspe extrudatur, velut non et con, euius rei nune duo exempla sufficiant, alterum Gellii XIV, 1, 19, ubi seribendum est: quzrebatque (Fa- vorinus), qui non conveniret (vulgo qui conveniret); nam eonvenire et fieri debere dicebat; alterum Valerii Maximi I. 1 E 2, ubi e codice omnium principe B, qui a prima manu ita habet: factum Masinisse? animo quidem Punieo sanguini eonveniens, scribi debet: factum Massinisse animo quidem, Punico sanguini non conveniens; (vulgo ex interpolatis codicibus edebatur: animo plus quam P.s. conveniens; Halmius coniecit: animo quam P. s.convenientius); tum m in fine voeabuli et initio proximi im, «quo errore i fragmento Sallustii apud Nonium p. 489 (hist. III, 15 Dietsch.) seribitur: nam tertia nune (recte iam alii luna) erat et sublima nebula eoelum obseurabat; scribi debet nam incerta luna erat; numerus ad rem nihil facit. (Bis apud Tacitum sic ex impotentia factam potentiam suo loeo ostendetur!). n his igitur semel scripta, quz bis (aut tota eadem aut admodum similia) seribi debebant. Con- trarii erroris, quem paulo minus late patere dixi, simplicis- simum exemplum Strabo przebeat, qui eum II p. 117 posuisset τὰς εὐϑείας (rectas lineas) μεκρὰ ovrrevovoac σοιεῖν, hoe est, leniter convergentes, librarius fecit μεχρας συν».. quod Kramerus et Meinekius ediderunt, quasi brevitas line: quiequam ad rem pertineat (et ϑραχεῖαι ille essent, non 4uxocr); superiores inde a Xylandro 4x00», recta sententia. Apud eundem VIp. 280 eum esset: οἱ δὲ σταλέντες κατέ- λαβον (deprehenderunt) rovc ᾿“γαιοὺς πολεμιοῦντας τοῖς βαρβάροις, geminatis litteris «o barbarus natus est *) Altera e duabus vocibus relativis (quod cum, quoniam cum) facile omittitur etiam ob compendiorum similitudinem. 38 Lib, I. verbi medii usus κατελάβοντο ἢ. Ne illud quidem, quod apud Platonem in Politico p. 309 B scribitur χροκωδει διανήματι, vocabulo et inusitato (nemo enim nec δεάνημια nec διανήϑειν dixit, non magis quam Latine pernere) et inepto ad rem (agitur enim simpliciter de filo), aliam ha- buit originem ; óv« enim ex óc; natum est. Εἰ Latinis apud Ciceronem in oratione II de leg. agr. 92, cum ab ipso serip- tum esset: infinita potestas innumerabilis peeuniz eonfieciendze vestris vectigalibus non fruendis, sed alienandis, geminando effectum est conficienda de (nam sepe conficiende scribebatur); pecunia conficitur fruendis vectigalibus, non de íruendis. Apud Valerium Max. IV, 6, 1 editur: ΤΊ. Gracchus anguibus domi sue mare àc femina adprehensis, vitioso participio (— saltem comprehensis dicendum erat —); sed id or- tum est ex deprehensis littera a, que praecedit, geminata, tum ex adeprehensis sublato e?). In fragmento ora- tionis Seipionis Africani apud Gellium VI(VII), 11, 9, ubi adversarium iubet vitia obieeta sponsione defendere et falsa esse convincere, sie scribitur: Non vis nequitiam (de- . fendere); age,malitiam saltem defendes. Si tu verbis conceptis cet. Et perse prave in huiusmodi provocatione futurum ponitur et propter age; sublato altero s rectum ert: age, malitiam saltem defende. Apud Senecam 1) Contra apud Plutarchum in vita Ciceronis c. 4 semel scripto, quod geminandum erat, τὸ natum esi activum verbum non minus vitiosum pro medio: ὥσπερ ὄργανον ἐξήρτυε (scr. ἐξηρτύετο) τὸν ῥητορικὸν λόγον. Nam deinstrumento, quo quis accingatur, tantum ἐξαρτύεσϑαι dici, ostendit, si opus est, ipse Plutarchus Brut. c. 98, Pericl. c. 8, de sollert. anim. 19, 8. 7) Contra apud Senecam Rh. p. 95 (80) acutula sententia e con- trariis. membris: Dammnata deiecta est (incesta de saxo), absoluta adscendit corrupta est semel scripto a, tum ad- dito e, ut esset descendit. ἱ Lib. I. 29 de vita beata 23, 4 et ex volet orto et vitiosa facta est oratio (et habebit itaque, copulato et itaque!) et sententie progressio sublata; primum enim per se dicitur: sic(sapiens) pauper,si potuerit esse dives, volet; tum adiungitur, qua ratione in divitiis se gesturus sit. Quid vitii proximo capite (24, 3) ad formam rhetoricam habeat eadem particula ex 1u bet orta, non exponam. (Hominibus prod- esse natura iubet; servi liberine sint hi,...quid refert? "Vulgo iubet, et servi cet. Accessit ad ge- minationem alius error apud eundem in libro de constan- tia sap. 9, 2, ubi editur irritatis in nos potentiorum motibus, miro sane loquendi genere; sed codices optimi habent motis; semel scripta littera m (otis), efficietur fa- cile rectum: potentiorum odiis. Apud eundem Sene- cam qui in epist. 89, 13 Ariston Chius appellatur usi- tato cognomine, quo a Ceo distinguitur, epist. 94, 2 prorsus inusitate Ariston Stoicus dicitur, cum presertim nulla sit schole magis in eo quam in Cleanthe (S 4) notandz causa. Sed ex repetita syllaba ston natum Stoicus est, cum Seneca Chius scripsisset. (Alius generis est geminatio, quie oritur, eum ei, quod prave scriptum est, librarius, errore animad- verso, rectum addit nec tamen prius illud delet parcens nitorii quomodo apud Senecam quistt. nat. VII, 50, 5, eum ab ipso Seneca sic scriptum esset: Quam multa ani- maliahoeprimumeognovimusseeulo! quam multa ne hoe quidem! Multa venientis evi populus ig- nota nobis seiet, librarius primum exnehoe effecit nego- tia — et erratur alibi non multo aliter, — deinde recte scripsit . et nune quoque in editionibus utrumque eoniungitur: quam multa negotia ne hoe quidem seculo! Qus, quiso, h»c est negotiorum eognitio, futuro seculo reservata et 1) Rectissimum est, ne quis me oblitum credat: itaque et .. et et..itaque .. et, hoc quidem apud eos, qui omnino itaque extra primum locum ponunt. 40 Lib. I. cumi animalium cognitione coniuncta? Neque ex alio fonte orta mira penatium mentio apud eundem Senecam,de vit. beata 25,4: iura reges penatium petant; ipse serip- serat tantum: iura reges a me petant.) Quarto genere aberrabant oculi minus attenti omittendo (extra illa, que bis eadem aut pzene eadem scribenda erant). In ipsis mediis verbis litterz:e et syllabze omittebantur aut sola festinatione et casu aut alius verbi non dissimilis specie obiecta, ut cognatus hic error sit cum primo, quod supra posuimus, genere. Sola festinatio effecisse videtur, ut apud Plutarchum in vita Crassi ὁ. 11 Romani a Crasso ad collem aliquem occupandum missi in penculum inci- disse dicantur indicio duarum feminarum sz:9o09vouévov τοῖς πολεμίοις. cum Plutarchus scripsisset σεροϑυμιουμέ- vov (que faverent et cuperent hostibus); nam προϑύειν τινί est deo alicui primum sacra facere, σιροϑύειν (προϑύεσϑαι) τοῖς πολεμείοις nihil, nec hic sacrorum men- tioni ullus locus est; utraque causa valuit, ut moribus pro maioribus scriberetur, quod mendum Bursianum decepit apud Senecam Rhet. p. 110 (93); (amoribus pro a maioribus codex Pal. 1 in Cicer. de fin. IT, 115 ;) acces- sit tertia ex similitudine syllabarum vicinarum, ut apud Cice- ronem de fin. V, 55 pro :&tatulis scriberetur etalis. Inter- dum ambigas, utra ex duabus illis prior fuerit, velut apud Lueianum paras. 39, ubi editur: ὅτε δὲ κατὰ “«ολλὰ δια- φέρει φιλοσοφίας 20b ῥητορικῆς ἡ παρασιτικη» «τῶς ἐστε-- δεικνύεις: sed ita interrogari nullo modo potest, quoniam in multis iam negotiis et vita partibus suam artem alteris ilis prestare parasitus docuit, nune transit ad eius in uno aliquo novo genere prestantiam demonstrandam ; scriptum fuerat: ὅτε δὲ κατὰ τὰ πολιτικὰ διαφέρει φιλοσοφίας x. t. 4. Hoe enim deinceps exponitur, et pace et bello in reipubliee administratione superiorem et philosopho et ora- tore parasitum esse. Seneca de benef. IT, 34, 1 scripserat: Lib. I. 41 Primum fecit (aliquid is, quem tu negas quicquam fe- cisse); bono animo bonum (animum) obtulit et, quod est amicitix, ex wquo posuit. Deinde aliter cet. Ex posuit facto post (ex quo. Post deinde aliter cet.) prioris sententize etiam forma eversa est (qui enim coniunguntur hiec obtulit et..exzaquo?), tum mire przce- denti primum subiicitur post deinde!). Ab omissis in mediis verbis ad verba tota singula plurave omissa trans- eamus. Et omittitur interdum in codicibus sic verbum unum et alterum, ut preter neglegentiam festinationemque et casum nulla causa afferri possit; sed tamen in antiquis et aecurate scriptis prater paucos, qui hoc genere peccant, velut is, quo uno Livii libri quinque postremi continentur (vid. emendd. Livian. p. 490 sqq. et de codicibus librorum Cieeronis de finibus praefat. nostro editionis p. L), exeeptis minoribus quibusdam voculis, qu: facilius oculos fugiebant, id raro aecidit, ut certis et firmis rationibus maxime ex manifesta totius sententie forma ei pugnandum sit, qui vocabulo simpliciter addendo codicum mendum cor- rigere conetur nec eausam eius omissi reddat. Plerumque aliqua ex preeedentis aut subsequentis vocis aut partis vocis similitudine causa apparet, etiam in minoribus illis vocibus, velut quod in Grsecis codicibus non raro scribitur vitiose ἤκεστα, μάλιστα prO ἥκιστ᾽ ἄν, μάλιστ᾽ ἄν, quo genere testimoniorum quidam incaute utuntur?). Sed ta- men apud Valerium Maximum IX, 2 E 4 in his verbis: cui (Zisemi Thracie regi) neque vivos homines medios secare neque parentes liberorum vesci ceorpori- 1) In Ciceronis III de finib. 44 codex archetypus habuit Postne; in recentioribus recta coniectura scriptum est Potestne. *) Contra etiam ex ἥκιστα oritur ἥκιστ᾽ ἄν. Etiam negandi par- ticulas interdum omitti, de Latinis ostendi ad Cic. de fin. Ill, 42 Lib. I. bus nefas fuit, excidisse in altero membro infinitivum activum eum secare copulatum certum est, etiamsi causa omissi afferri nequeat (corporibus cogere nefas fuit); nam, ut constructionem duram et pravam taceam, ipsius tyranni actio et imperium necessario significari debet. (Si fuit vesci eogere corporibus, potuit oculus ad alterum eo in corporibus aberrare.) — Et ex duabus vocibus uni- verse similibus omissa altera cadit sub id genus, quod proxime tractavimus (semel scribendi); sed si ex duabus tantum initio aut fine similibus altera excidit, tenemus iam genus erroris notissimum, quo propter duas similes voces aut vocum partes intervallo non ita magno positas librarius, oeulo a priore ad alteram transiliente, alteramutram cum interpositis omuibus neglegit et excludit. (Ὁμοιοτελεύτου nomen non totam rem comprehendit. Atque hoe genus erroris in omnium scriptorum codicibus omnibus (ex nostro- rum archetypis propagatum) interdum reperitur, in quorun- dam, velut e Graecis Plutarchi (in moralibus), e Latinis Sene- cx» late patet, non raro iam animadversum et correctum, (quanquam etiam prave hoc genus emendandi non ita raro tentatum est) Novum exemplum hie ponatur e Plutarchi libello, Non posse svaviter cet., 2, 4 (p. 1087 E), ubi tanquam ex Epieuri mente hec ponuntur: Πᾶσα γὰρ ἡδονὴ περὶ ἄρϑρα καὶ νεῦρα καὶ πόδας καὶ χεῖρας. Qui Epicuri sen- tentias vel leviter norunt, sciunt, non in articulis et nervis, arthritidis et aliorum dolorum sede, non in pedibus et mani- 14 p. 473 ed. 2, de Grecis exempla quidam aliis locis ponam; sed in iis quoque valet sepe aliqua similitudinis causa, ut in non omisso antecon; in Platonis de legg. p. II, 659 B, quem 1o- cum mihi ante XL annos in margine correctum Winckelmannus preripuit, ad ὦ prscedens accessit fortasse gravior causa, com- parandi forma negativa et brevis librariis insolens. Lib. I. 43 bus, podagre et chiragre domicilio (et addit Plutarchus post χεῖρας: οἷς ἐνοικίζεται naÓv δεινὰ καὶ σχέτλια, cetera), sed in ventre et pudendis eum voluptatis originem posuisse; scripserat Plutarchus: Πάσα γὰρ ἡδονὴ not y«ovtégu, πᾶσα δ᾽ ἀλγηδὼν περὶ ἄρϑοι καὶ νεῦρα 4. T. À., etsi potest etiam post γαστέρα addidisse ze; αἰδοῖα. Apud eundem in vita Lycurgi e. 30 scribitur: 424 » σειϑαρχία μάϑημια μέν ἐστιν ἄρχοντος (ἐμιστοιεῖ yag ὁ καλῶς ἄγων τὸ καλῶς ἕπεσθαι w. v. À.). Mire per se obedientia imperantis virtus ponitur, quz videtur imperio subditi,et mira etiam subiicitur ratio, cur obedientiam impera- tor discat. Sed argumentationem supervaeuam facit una particula μέν, alterum membrum desiderari ostendens; huiusmodi enim fuit sententia et oratio Plutarchi: — 422. ἡ πιειϑαρχία μάϑημα μὲν otv ἀρχομένου, δίδαγμα δ᾽ ἄρχοντος. ldem (nam in latissime patenti erroris genere et ad sententiam pergravi et szpissime fallenti tribus ex- emplis unius seriptoris uti placet, cetera alibi ponenda re- linquere), idem igitur in vita Coriolani c. 4 cum de Coriolano semper novis belli decoribus priora superante et de imperato- ribus in eo ornando certantibus sie scripsisset: καενὸς «e! ϑουλόμενος εἶναι ταῖς σιράξεσιν ἀριστείαις ἀριστείας συνῆσιτε καὶ λάφυρα λαφύροις ἐπέφερε καὶ τοῖς σιρ0- τέροις ἀεὶ τοὺς ὑστέρους ἡγεμόνας εἶχε σιερὶ τῆς ἐκείνου τιμῆς ἐρίζοντας καὶ μαρτυρίας σπου δώ - ζοντας μαρτυρίαις ὑπερβαλέσϑαι aut. simillime (— nam ζητοῦντας scripsisse potest et verba sic ordinasse: μαρτυρίαις o9t. μαρτυρίας —), omissis duabus vocibus et sententia depravata est (neque enim de testimoniis supe- randis universe agitur) et structura; nam neque vsreogaAc- σϑαι, unde pendeat, habet neque Graee dicitur ἐρίζω sr&0i Μάρκου τιμῆς xat ὑπερβαλέσϑαι μαρτυρίας. | Addamus nune Plutarcho scriptorem maioris et antiquitatis et digni- tatis, Herodotum, cuius locus, qui est in libro I e. 167 initio, quas habeat, qualis editur, difficultates quamque 44 Lib. I. frustra hactenus eas editores tollere conati sint, non dicam; ponam, quod et ex tota narratione et ex eorum, quz in- tacta manserunt, forma manifestum est Herodotum serip- sisse: 7'v δὲ διαφϑαρεισέων νεῶν τοὺς ἄνδρας of ve Καρχηδόνιοι καὶ οἱ Τυρογγοὶ διενείμαντο, καὶ oi Τυρσηνοὶ ἔλαχὸν τε αὐτῶν πολλῶ πλείους καὶ τού- tovc ἐξαγαγόντες κατέλευσαν. (Potuisse etiam διείλοντο scribi et addi δύο μέρη. quid opus est dici? Nam in hoc genere sententia et orationis forma, non omnia verba praestari possunt.) Postremo redeamus ad inferiores et ex lis Plutarcho adiungamus Diodorum Siculum, apud quem XIV, 25 (in Proxeni oratione) mirum est neminem sensisse in his verhis: τῷ βασιλεῖ λέγειν, ὡς, ἂν περὶ ἡμῶν κακὸν vt βου- λεύηται, διὰ τούτων (1 οϑὑ τῶν ὅσι λων) πρὸς αὐτὸν ἀγωνιού- μεϑα περὶ τῶν ἀγαϑῶν τῶν κοινῶν et sententiam alte- ram esse mancam, quoniam altera tantum condicio ponatur ex duabus, et apertissime initio repugnare exitum στερὶ τῶν ἀγαϑῶν vor κοινῶν. Nam neque de bonis, quz universe dicuntur, sed de vita et salute tum esset dimicandum neque ulla erant tum communia bona (regis et Graecorum). Serip- tum fuerat hac forma: ὡς, ἂν σερὶ ἡμῶν κακὸν τι βουλεύηται, διὰ τούτων σιρρὸς αὐτὸν ἀγωνιούμεϑα, ἂν δ᾽ ἀγαϑὸν τι, pev αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἄλλους ἀγω- νεούμεϑια «περὶ τῶν ἀγαϑῶν τῶν κοινῶν. Mutavit Dio- dorus nonnihil, quze apud Xenophontem dicuntur anab. II, 1. 12. In Latinis ut a brevissimo exemplo ordiar, apud Senecam de tranqu. an. 5, 5 scribitur: Curius Dentatus aiebat, malle esse se mortuum quam vivere. Non gravis hec cum acumine aliquo sententia est, sed desperationis vox ad mortem ocius consciscendam spectans, aliena a Dentato, aliena a loco, in quo hoe disputatur, virtutem ne periculoso quidem et tristi tempore desidem torpere debere. Itaque non vit», sed desidi et turpi vitz mortem Dentatus preferebat, dixeratque malle esse se mortuum quam nequam vivere; scriba a priore quam ad alterum tran- Lib. I. 45 siluit. Apud Valerium Maximum ΙΝ, 4, 11] sic interro- gatur: Quid ergo modieam fortunam quasi przci- puum generis humani malum diurnisconvieiisla- eeramus, qu: cet.? hidieule perpetua convicia et quie omni tempore audiantur, diurna dicuntur, ut diligenter nox exeluda- tur. Rectum esset quotidianis. Nam quod inde a Livio etiam «quis ad singulos dies pertinent et unius diei men- suram habent, diurna dieuntur (ut cibus, apud ipsum Valerium VI, 9, ὃ diurns captura), nemo tamen pro quotidiano, id est, quod nullo non die fiat, id adiectivum posuit. Apparet Valerium scripsisse diurnis atque noc- turnis, librarium à priore urnis transiluisse ad alterum. Quintilianus VII, 7, 9, proposito declamationis artificiose sane excogitat» exemplo, in qua libertinus homo et eius filius, qui ἃ communi patrono heres institutus ipsius patris patronus factus est, in vicem manus iniectionem petunt, alter patris, alter patroni iure, deinde, cuius rei causa ex- emplum posuit, demonstrat utrique litigatori de iure contro- versiam esse. Sed huius demonstrationis, quod utrumque membrum similiter incipiebat, prius membrum excidit, ut manca sit neque consilio Quintiliani respondeat. Is sic posuerat: Et pater * * et patronus negat ius patris illi fuisse, quia ipse inmanu patroni fuerit. | Ipsa verba, quibus Quintilianus de patre usus erat, fingi pluri- bus modis possunt; sed forms loei id quoque manifestum vestigium superest, quod antiquissimus codex Turicensis à prima manu habuit et pater; itaque librarius his scriptis media atque et patronus omiserat transieratque ad negat ius; cum autem intellegeretur, verba, quz» superessent, in patrem non convenire, corrigendo factum estetpatronus. Necessario et ad mendi intellectum οὐ ad emendationis confirmationem cum hoc loeo eoniungendus est alter eius- dem scriptoris in libro V, 10, 56, ubi quod sententis? huius confirmandz: causa: Genus ad probandam speciem minimum valet, plurimum ad refellendum alterum 46 Lib. I. ponitur exemplum: nec, quod non est virtus, utique potest esse iustitia, id et per se pravissimam habet sententiam et orationem (— sie enim dicitur, qvasi quis ex eo, quod aliquid non sit virtus, concludere conetur, ne- cessario sequi, ut possit esse iustitia —), neque aut ei sententi2 , cuius causa ponitur, recte respondet (— deest enim, ex quo appareat genus non valere ad probandam speciem , —) aut priori exemplo, quod plenum et aptum est. Sed hie quoque indicium mendi manifestum est in ipsis antiquis codicibus; nam in Turic. Ambros., Florent. scribitur quod est virtus aul q. v. est (sine negatione), deinde in Turic. et Flor. utique mon potest esse iu- stitia (Ambros. et Flor. iniustitia). Ita igitur sup- plendus locus est: Nec, quod virtus est, utique est iustitia, sed, quod virtus non est, utique non potest esse iustitia. Sic demum et oratio et sententia recta et ex- emplum consilio aptum est. In poétarum operibus in mediis versibus hoc genus erroris propter ipsum versum non fa- cile accidit (etsi fieri potest, ut, oculo librarii a vocabulo praecedentis versus ad simile sequentis aberrante, tamen versus forma servetur); illud accidere potest, ut librarius ab initio versus alieuius ad simile versus alicuius subse- quentis initium aberrans priorem aut posteriorem et medios omittat; maximeque in distichis sic errari potest, si aut hexa- metri duo proximi aut pentametri similiterincipiunt. Eius rei exemplum est in Ovidii Epist. VIII, ubi in v. 21 et 22 neque oratio constat (neque enim post si omitti esset aut fuisset potest) neque sententia ulla est. Ovidius scripserat: Sit socer exemplo nupte repetitor ademptz (sequere exemplum soceri tui); deinde excidit pentameter et hexa- meter ab si incipiens eondicionemque continens (Si, ut tu, lente raptam coniugem tulisset), euius apodosis est in v. 22: Nupta foret Paridi mater, ut ante fuit. Cum praetermissis oculo transiliente verbis coniuncta est transpositio quedam, eum aliquid primum a scriba ad Lib. I. 41 inferiora aberrante pretermissum postea aut ab ipso statim, animadverso errore, loco non suo inseritur, aut in margine sive ab ipso sive ab alio annotatum deinde ab alio novi ex- empli librario in contextu alieno loco ponitur, interdum etiam plurium versuum sententie. Interdum seriba uno paueisve verbis ex inferiore loco praeceptis redit ad rectum ordinem eaque, quz preceperat nec, ne nitori exempli noceret, dele- verat, iterum suo loco scribit; rarius etiam ex superiore loco verbum verbave oculo oblata iterum ponit, qui error non facile fallit!). Aberratio autem illa ad posteriora in- terdum ita fiebat, ut, cum, finità pagina aut columna, ad novam transeundum esset, oculi scribe oscitantis non in proximam, sed in subsequentem inciderent; itaque ex his erroribus etiam de forma codicum, ex quibus nostri orti sunt, coniectura ducitur. Sed ea hie persequendi locus non est. Praceptorum ex inferiore loco verborum exemplum praebeat Plutarchus, apud quem in Mario c. 15 in his: 7ὴν δὲ κομιδὴν ὧν ἔδει τῷ οτρατεύμιατι poxoür καὶ πολυ- τελῆ πρότερον οὖσαν πρὸς τὴν ϑάλασσαν αὐτὸς εἰργά- σατο ῥᾳδίαν xoci ταχεῖαν quid significent verba πρὸς τὴν ϑάλασσαν, nemo quamvis enarrandi artifex tolerabiliter expediet; neque enim agitur de rebus ad mare deportandis, sed de rebus mari advectis in terram exponendis, ut deinde terrestri itinere. longius portentur. Sed tria illa verba, quibus deletis omnia reetissima sunt, hue ex inferiore eius- dem capitis loco translata sunt, ubi apte ponuntur de fossa ex Rhodano in alium littoris locum ducta et λεῖον καὶ 1) Fefellit tamen hominem errorum satis patientem Sintenisium in Plutarchi vitis swpius, ut in Pelopidw vita c. 16 (ἐκ μεταβο- λῆς), in Cleom. c. 25 (ὥς φησι); fefellit etiam Haasium in Senece» de benef. VII, 14, 2, ubi recte superiores (cuius faciendi occasionem non habuit, deleto non esse); ipse recte cum ceteris c. 15, 8 delendum significavit debes, eodem modo ortum. 48 Lib. I. ἄκλυοτον στόμα λαβούση πρὸς τὴν ϑάλασσαν. E Latinis Seneca consol. ad Mare. 9, 5 cum sie scripsisset: Quic- qaam tu putas non futurum, quod scis posse fieri, quod multis vides evenisse, recte primum absolute zo δυνατὸν ponens, in quo nihil loci multitudo aut paucitas habet, deinde rem sspe factam, prave ex posteriore loco multis etiam in prius membrum illatum est: quod multis scis posse fieri, in quo etiam plane inusitatum est multis fieri pro eo, quod est multis accidere. Longe enim aliter dieitur: Quid ei fiet? aut idem facio ceteris (vid. ad Cicer. de fin. II, 79 p. 274). Si posset dativus poni, dicendum erat omnibus. Plurium verborum et totius sententiz traiectze exemplum Grecum sumi potest e Strabonis lib. XVI p. 778, ubi me- die narrationi de Arabibus in stratis ex radicibus frutieum odoriferorum dormientibus et propterea in veternum inci- dentibus prorsus inepte interponuntur aliquot verba de mercibus odoratis ab Arabie finibus per propinquos populos ultra portatis: διαδεχόμενοι δ᾽ οἱ σύνεγγυς ἀεὶ τὰ φορτία τοῖς μιεϑ᾽ αὐτοὺς (editur μετ΄ αὐτοὺς) παραδιδόασι μέχοε Συρίας καὶ Μεσοποταμίας, que manifesto trans- ferenda et ponenda infra sunt post ea verba, quibus merces ab ipsis Arabibus portate describuntur, hoe est, post δὲρ- ματίνοις σελοίοις. Apud eundem XI p. 502 sq. sie scribitur (de Albanis ad Caueasum): Θηρευτικοὶ δὲ καὶ αὐτοὶ καὶ ol κύνες αὐτῶν εἰς ὑπερβολὴν, ov τέχνῃ μᾶλλον ἢ οπουδῇ τῇ περὶ τοῦτο. Διαφέρουσι δὲ καὶ οἱ βασιλεῖς. Apparet illud de arte et studio in canibus saltem non recte poni, de regibus autem nimis infinite dici, abundare etiam, ut nunc oratio habet, «7 περὶ τοῦτο. Strabo sine dubio scripserat: . . . εἰς ὑπερβολήν. Διαφέρουσι δὲ καὶ oi βασιλεῖς οὐ τέχνῃ μᾶλλον ἢ σπουδῇ τῇ πσιερὶ τοῦτο. E Latinis apud Hirtium (sive alius est scriptor) belli Alexandrini e. 72 Zelz, oppido Ponti, eireumiecti colles de- scribuntur: quorum editissimus unus, qui propter Lib. I. 40 victoriam Mithridatis et infelicitatem Triarii detrimentumque exercitus nostri superioribus locis atque itineribus pene coniunctus oppido magnam in illis partibus habet nobilitatem nec multo longius milibus passuum III abest ab Zela. Quis non videt, illa superioribus locis — con- iunctus oppido ne umbram quidem coniunctionis habere eum nobilitate eollis ex victoria Mithridatis et clade Triarii, sed eohsrere cum situ collis et ab oppido intervallo? Ita- que manifestum est, verbis illis transpositis sic locum esse scribendum: quorum editissimus unus, qui propter ... detrimentumque exercitus nostri magnam in illis partibus habet nobilitatem nec multo... abest a Zela, superioribus locis atque itineribus pne coniunctus oppido. In Senece philosophi scrip- tis etsi Haasius aliquoties iniuria hoe erroris genus depre- hendisse sibi visus est (velut epist. 15, 7 et 9), alibi tamen manifestum mendum recte sustulit, ut de beneficiis III, 29, 5. Nee minus certus aut error aut correctio est in eiusdem operis libr. III, 12, 2, ubi in eomparatione bene- fieorum, quas aut ad ornamenta aut ad solatia et tutelam acciplentium pertineant, in his verbis: invenies rursus, qui dignitati sua quam securitati eonsuli malit et qui plus ei debere se iudicet, per quem tutior est, quam ei, per quem honestior, utrumque genus eonfundi apparet et apertissime repugnare dignitati sua aliquem consuli malle et eundem plus ei se debere iudieare, per quem tutior sit quam per quem ho- nestior, id est, per quem dighitate augeatur. Omnia recta erunt, posteriore hoc. membro ad prz:cedentem sententiam, à qua avulsum est, sic retracto: Invenies, qui nihil putet esse iucundius, nihil maius quam habere, in quo ealamitas acquieseat, et qui plus ei debe- re se iudicet, per quem tutior est, quam ei, per quem honestior; invenies rursus, qui dignitati MADVIGII Apvxas. Cnr. 4 cc ls ota cud — 50 50 Lib. I. sus quam securitati consuli malit; proinde ista cet. Et legitur sic in codice Rottendorfiano seculi XII, ut errorem non ex omnium nostrorum principe propagatum esse appareat. Nam coniectura illa setate huiusmodi nihil corrigebatur. Manifestissimam totius, ut opinor, in codice archetypo, columns transpositionem in consolatione ad Marciam factam alio loco aperiam!). Sed tamen hi errores, si cum ceteris generibus, quz persequimur, comparantur, omnibus partibus pauciores sunt. Coniuncta ex aliqua parte cum hoc transponendi errore, genere tamen ipso aliquantum diversa est perfrequens illa, frequentior tamen in Latinis codicibus (velut Ciceronis), maxime inferiorum seculorum, quam in Grecis, ordinis ver- borum continuorum permutatio (αὖ bonus vir pro vir bonus scribatur contrave et similia infinita), quae non tam oculorum errore oritur quam memorie plura verba simul scribendi causa eomprehensa non ordine servantis, interdum quod magis adsuetus scribenti alius est ordo (velut quis enim est quam quis est enim), raro, quod verba ad sententiam coniungenti falsa species occurrit. Atque ex hac verborum transpositione, quz» in certis quibusdam voci- bus, ut verbo substantivo, liberius etiam fit et frequentius, inanissim:s à nonnullis duetz sunt suspiciones ad verba propter instabilem sedem damnanda et eiicienda, potiusque aut additamenti aut alius mendi suspicio iure nascitur, si vox constanter eo loeo scribitur, quem sententia aut oratio- nis regula eam tenere non patitur. Sed quanquam hz minores vocum transpositiones plerumque ad sententiam nullius aut exigui, ad orationis consuetudinem rhetoricamque formam nonnullus sunt momenti, interdum tamen ipse sensus transponendo mutatur, maxime cum transpositio in eonfinio sententiarum aut membrorum sententis» accidit ') Prorsus similem ei, quam apud Cicer. de orat. III, 201 factam Kayserus animadvertit et sustulit, Eam ego a. 1848 animad- verteram et in margine exempli mei emendaveram. Lib. I. 51 et terminos migrat. Sed in eiusmodi loeis non raro falsa sententie species obiecta scribam decepit, ut iam interpo- latio hac sit. Velut apud Plutarehum in vita Lycurgi c. 28, ubi agit de Helotis fortibus a Spartanis dolo sublatis, quod editur: οἷς μήτε σπιαραχρήῆμα μήτε ὕστερον ἔχειν τινὰ λέγειν, ὅτῳ τρότπιῳ διεφρϑάρησαν. ᾿“ριστοτέλης δὲ μά- λιστά φησι καὶ τοὺς ἐφόρους, ὅταν εἰς τὴν ἀρχὴν κα- ταστῶσι σιρῶτον, τοῖς εἵλωσι καταγγέλλειν πόλεμον. ὅσιως εὐαγὲς ἡ τὸ ἀνελεῖν, prorsus inepte Aristoteles, qui novi, quod superioribus additur, auctor laudatur, maxime hoe tradere dicitur. Fuerat: ὅτῳ τρόπω διεφρϑάρησαν μιάλιστα. ᾿“ριστοτέλης δέ quot κ- τ. à. Notissimus adverbii usus in interrogando cum dubitatione librario tamen ignotus fuisse videtur. Cicero in oratione de domo 71 P. Lentulum laudat, quod tam honorifice de suo reditu tulerit: voluisti . .. me ita esse in republica, magis ut arcessitus imperio populi Romani viderer quam ad administrandam civitatem restitutus. Apparet in hac comparatione ad restitutionem , qua nihil contineba- tur, nisi ut Ciceroni liceret in patria esse et qua sola Len- tulus non contentus fuisse dicitur, nihil pertinere illud ἃ ἃ administr. civit. et incommode addi quasi augendi causa, contra ad honorifieum illud populi imperium, Ciceronis se prudentia et virtute carere non posse iudicantis, quam maxime pertinere, scribendumque esse particula in suam sedem retraeta: arcessitus imperio p. R. viderer ad administrandam civitatem quam restitutus. Apud Senecam epist. 15, 12 (de ea fortuna, qui data sit, grato animo aceipienda nec semper maioribus petendis) sie scri- bitur: Finem eonstitue, quem transire ne possis quidem, si velis. Debebat esse: ne si velis qui- dem, possis. Sed potestatem finem transeundi ipsi constituere non possumus , voluntatem in certo fine consi- stendi, quamvis ultra progredi fortasse liceat, prwstare nostrum est. Scripsit igitur Seneca: quem transire, ne 4* 59 Lib. I. si possis quidem, velis. Non intellecta implieatione verborum et ne-quidem ad unum possis relato, parti- eula condieionalis transposita est eodem modo, quo in Ci- ceronis oratione pro Milone 32 factum id esse olim docui. Non ita raro librarii pro potest non (subiecto infinitivo, ad quem negatio pertineat) non potest scripserunt (quod mendum in Ciceronis Philippicis ἃ Mureto, alibi ab aliis correctum est); etiam apud Senecam quzstt. nat. VIL, 25, 2, ubi seribitur: adeo animo non potest liquere de ce- teris rebus, ut adhue ipse se quarat, scribi debet: adeo animo potest non liquere; hoc enim docetur, mirandum non esse, si animus de aliis quoque rebus dubitet nec certam sententiam habeat, non negatur, quic- quam animum. scire posse; nec in ea re Seneca liquere posuisset, quod in hace incerti iudicii significatione propriam habet sedem. In quinta erroris classe accommodationem posui gram- maticam, quz fit, cum librarius, ad totam sententiam non attentus, voces vicinas et continuas aut saltem non longe dissitas, sed grammatice separatas, obscuro animi motu tanquam grammatice copulatas forma (casu, numero, genere, persona, modo) similes reddit, harentem ex priore in animo formam ad alteram aut (quod rarius fit) praeceptam ex posteriore ad priorem transferens.. Itaque eoniecturee quoddam hoc et interpolationis initium est, sed ita obseurum et a consilio voluntateque seiunctum, ut inter scribendi errores numerari debeat. Dixi de toto hoc genere emendatt. Liv. p. 10 (et aliis locis, quos index ostendit, quadam addidi) quamque late pateret, quam nonnullos nuper editores fefellisset, declaravi. Itaque hoc loco de Latinis breviori mihi esse licet. Adiectivi aut participii substantivo non suo accommodati in Platonis legibus ex- emplum memorabile post alia emendata restat in libro XII p. 967 A, ubi de astronomis vulgo in impietatis suspi- eionem vocatis ita scribitur: oi μὲν γὰρ (oi πολλοὶ) Lib. I. 55 διανοοῦνται τοὺς τὰ τοιαῦτα μεταχειρισαμένους aoroo- γομίᾳ ve καὶ ταῖς μετὰ ταύτης ἀναγκαίαις ἄλλαις τέχναις ἀϑέους γίγνεσϑαι, χαϑεωρακότας 0c οἷόν τὲ γιγνόμενα ἀνάγκαις πράγματ᾽ ἀλλ᾽ οὐ διανοίαις βουλήσεως ὠγαϑῶν σιέρε τελουμένων. — Prorsus abundat et pravum est ze2ov- μένων, quoniam volüntas de bonis perficiendis Grzce non dieitur reo? ἀγαϑῶν τελουμένων. — Contra recte contraria inter se ponuntur γιγνόμενα ἀνάγκαις πράγματ᾽, ἀλλ᾽ οὐ διανοίαις βουλήσεως ἀγαθῶν πέρε τελούμενα ΐἿ. (Sed simul aliud mendum tollendum; neque enim vulgus putabat. astronomos vidisse, quantum fieri maxime posset, res necessitatibus regi, quod totum inane est, sed eos falsa opinione sibi persuadere, res necessario fieri : χαϑεωρακότας, ec οἴονται, γιγνόμενα ἀνάγκαις σιράγματα.) Platoni adiungamus Euripidem, apud quem Hippolytus in tragedia eognomini v. 1386 vehementissimos, quibus opprimitur, cruciatus nune ἀνάλγητον πάϑος àp- pellat, significatione inaudita (σὥς ἀπαλλάξω ϑιοτὰν ἐμὰν τοῦδ᾽ ἀναλγήτου παάϑους). sed a poéta sine dubio iussus erat dicere τοῦδ᾽ ἀνάλγητον πάϑους, huius eruciatus ') I p. 683 B, quod prorsus eiusdem forms» mendum in codicibus est: καὶ ἐν ἁρπαγαῖς τισὶ διὰ πολλῶν πληγῶν ἑκάστοτε γιγνο- μένων pro. γιγνομέναις, Hermannus post Astium correxit, Etiam ΤΙ p. 653 D, ubi editur: ἵν᾿ ἐπανορϑῶνται τάς ys τροφὰς, γενο- μένας ἐν ταῖς ἑορταῖς μετὰ τῶν ϑεῶν, manifestum esse debet, non egere emendatione τροφὰς γενομένας ἐν ἑορταῖς μετὰ τῶν ϑεῶν (quod frustra Hermannus enarrando obscurare conatur), sed victum vulgari vits: consuetudine depravatum emendari, cum homines festis diebus cum diis versentur. Itaque necessario scribendum esse γενόμενοι ante quadraginta annos annotavi et in idem incidit Hermannus, sed non tenuit. Mire Stallbaumius in ipso initio libri VI de rep. p. 484 A. tenuit et plumbeo acumine defendit apertissimum huius generis mendum in una vocali positum, oi μὴ διὰ μακροῦ τινὸς διεξελϑόντος λόγου pro διεξελθόντες. 54 Lib. I. doloreliberatam (ita ut liberetur) Negavi olim (Phi- lolog. II p. 136) in Euripidis Ione 751, quod in codicibus et editionibus scribitur: οὐκ εἰς ἀπίστους Óeomorag ϑαλεῖς χαράν, Grece dici βάλλειν χαρὼν εἴς viva (αὖ sit χαράν vivi ἐμβάλλειν); itaque scribendum esse dixi οὐκ εἰς ἄπιστον δεσπότας βαλεῖς χαράν, non in fallacem letitiam coniicies, idque Nauckius primum receperat, postea iniuria deseruit. Substantivum sequenti adiectivo manifesto errore aecommodatum est apud eundem poétam in Daechis 1387, ubi Agave, furore liberata, et loca furori conscia et feminas ejus participes detestatur. Scribitur enim: δάχχαις δ᾽ ἀλλαισε μέλοιεν. Sed neque quid aliis Dacchis cordi esse velit, apparet (nam Citharon et thyrsus mire coniunguntaur), neque quas alias significet Bacchas, quie omnes perosa sit. Alis, non sibi Daechas earumque res cordi esse iubet: Βάκχαι δ᾽ ἄλλαισε μιέλοιεν ). Substantivum pronomini praecedenti accommodatum est apud Strabonem X p. 482, ubi Lycurgus, qui verebatur, ne falso sibi obiicerentur insi- die fratris filio , cuius esset tutor, parata, prorsus absurde timuisse dicitur, ne insidie ex ipso puero obiicerentur: "λαβὼν δ᾽ ὑπόνοιαν ἐκεῖνος ὡς ἐκ τοῦ λόγου τούτου διαβάλλοιτο ἐπιιβουλῆ ἐξ αὐτοῦ τοῦ παιδὸς. Apparet, Strabonem scripsisse: ἐξ αὐτοῦ (ἃ sua parte) τῷ σαι δί. (De dativo τῷ παιδί adiuncto substantivo ἐσεβουλή nihil opus est dici, et tamen fortasse hzc coniunctio non intel- lecta aut non animadversa errorem adiuvit.) ^ Apud Plu- tarehum in libello de fortuna Romanorum c. 11 (p. 323 F), ubi sic editur: 77 δὲ εὔροια τῶν σ«:“ραγμάτων καὶ τὸ ῥόϑιον τῆς εἰς τοσαύτην δύναμιν καὶ αὔξησιν ὁρμῆς οὐ χερσὶν ἀνθϑρώσων οὐδὲ ὁρμιαῖς σιροοχωροῦσαν ἡγεμονίαν, Oei δὲ πορισιἢ καὶ σινεύματει τύχης ἐσιιταχυνομένης ἐπσει- 1) Hanc emendationem edidi in annalibus Philologie Danicis vol. V p. 15 et 157. Lib. I. 25 δείκνυται τοῖς ορϑῶς λογιζομένοις, scribendum esse ita: ov χερσὶν ἀνϑρώσπων...προχωρούσων ἡγεμονίαν, ϑείᾳ δὲ "02U] καὶ σινεύματι τύχης ἐσπειταχυνομένην ἐσιεδείκ- γνυται vel reliqua orationis forma et participium éz/2ejvvo- μένης mire abundans ostenderet, etiamsi non certissime demonstraret ἐσιεταχυνομένης barbare pro ἐσεεταχυνούσης positum. (De στροχωροῦσαν nihil opus est dici. In eodem libello c. 9 (p. 322), ubi de pace Augusti tempore turbata hzc ponuntur: αἱ γὰρ ἀπὸ Καντάβρων ταραχαὶ καὶ Γαλατίας συρυαγεῖσαι 1 ερμανοῖς συνετάραξαν τὴν εἰρήνην, quo- niam neque Cantabrorum tumultus Germanos attigerunt neque tumultus colliduntur hominibus, sed homines (terra) homi- nibus (ut Grecia barbaris» lento collisa duello), satis manifestum est scribendum esse: xe; ['&A«c/« συρραγεῖσα I'*ouovoic, sed mendum utrum ex accom- modatione an ex geminata errore littera o (f'«2«víeg ovoo.) originem habuerit, non facile dicas. Proprii aliquid erroris habet lapsus scribe in eiusdem Plutarchi Flaminino c. 8, qui locus sic scribitur in codicibus et editionibus: 7'0 μὲν οὖν δεξιώ περιῆν ὁ Φίλιππος ἐκ τόπων κανταφερῶν ὅλη » ἐσιερείσας τὴν φάλαγγα τοῖς “Ρωμιαίοις, τὸ βάρος τοῦ συνασσισμοῦ καὶ τὴν τραχύτητα τῆς προβολῆς τῶν σαρισσῶν οὐχ ὑσπομεινάντων. Nullus color induci potest genetivorum absolutorum huie iuneture et huic verborum ordini: τοῖς “βωμαίοις vo βάρος ... οὐχ ὑπομιεινάντων, scribendumque simpliciter est ovy vst o €( va σεν, sed anim- advertendum, librarium propter σαρεσσῶν genetivum posuisse, genus masculinum tenuisse. Ad artieulum non suum prz- cedentem aecommodatum substantivum est apud Diogenem Laért. VII, 6, ubi de Zenone philosopho hsc ponuntur: ᾿ΑἸντεσιοιοῦντο δ᾽ αὐτοῦ καὶ oi ἐν Σιδῶνι Κιτιεῖς. Nul- los quisquam novit in urbe Sidone Citienses, Cypri incolas omnes, eosque nominavit Diogenes, ab iis Sidonios Zenonis nati gloriam ad se transferre conatos esse narrans: zfvre- σιοεοῦντο δ᾽ αὐτοῦ xai oi ἐν Σιδῶνι Κιτεεῦσεν. Articuli 56 Lib. I. ad nomen non suum accommodatio alio errore aucta est apud Xenophontem hist. er. II, ?, 8, qui eum 510 scripsisset: ἐν τῷ "Axadypío καλουμένῳ γυμνασίῳ, primum factum est ἐν τῇ ᾿“καδημία. deinde, eum id nullo modo coiret cum καλου-- μένῳ. addito τῷ effectum est ἐν τῇ ^ Axaónuíe τῷ κα- λουμένῳ γυμνασίῳ, quod si quid signifieat, significat locum quendam Academiam, qui (solus) peculiare nomen habuerit gymnasii, non, quod dicl debet, illud gymnasium, quod (e pluribus) nomen habuerit Academias. Solum genus mutatum est apud Plutarchum in Nicia c. 4: Ζούτοις δ᾽ ὅτε μὲν πολὺ TO σιρος δόξαν καὶ φιλοτιμίαν στανηγυ-- Quxnv καὶ ἀγοραῖον ἔνεστιν, οὐκ ἄδηλον. Vix recte di- citur aut apte φιλοτιμία πανηγυρική, sed ut dicatur, mendum arguit membrorum non solum mira inequalitas, sed etiam plane vitiosa compositio (vo πρὸς δόξαν καὶ ἀγοραῖον pro ze; τὸ ἀγοραῖον, quamquan vel sic nimis nude et infinite dicetur τὸ πρὸς δόξαν); scripserat enim Plutarchus apte: «o πρὸς δόξαν καὶ φιλοτιμίαν πανήης- yvorxov καὶ ἀγοραῖον. Verbi modus constructione prave continuata ad proximum przcedens accommodatus est, cum remotiori respondere deberet, apud Strabonem VIII p. 375, ubi sic scribendum est: Mvo;uóovac δὲ κληϑήναί φασιν, ef. ὅτε μυρμήκων τρόσιον ὀρύττοντες τὴν γῆν int- φέροιεν ἐσιὲ τὰς πέτρας. ὥστ᾽ ἔχειν γεωργεῖν, ἐν δὲ τοῖς ὀρύγμασιν οἰκοῖεν φειδόμενοι stÀ(vOov, non oi- κεῖ, ut editur; neque enim hoe consilium erat terre in rupes congerend:z, sed altera, eur a formiearum similitu- dine nomen aecepissent, causa. Sed traxit seribam proxi- mum γεωργεῖν. Apud Diodorum Sie. XVII, 58 (in deserip- tione pugnz ad Arbela) de curribus faleatis inepto rei foe- dz verbis variandz studio sie scribitur: Ζοιαύτη γὰρ ἦν ἡ οξύτης χαὶ βία τῶν χεχαλχευμένων σιρὸς ἀπῶώλειατ ὅσιλω» ὥστε πολλῶν μὲν βραχίονας σὺν αὐταῖς ταῖς ἀοσιίοσιν ἀσιοκόσιτεσϑαι, οὐχ ὀλίγων δὲ τραχήλους παρα- ούρεσϑαι καὶ τὰς κεφαλὲς σείσιτειν it τὴν γῆν βλεσεὸν- Lib. I. 51 vov ἔτε τῶν ομμάτων καὶ τῆς τοῦ σπιροσώπου διαϑέσεως διαφυλαττομένης, ἐνίων δὲ τὰς σιλευρὰς ἐσπικαιρίοις τὸ- μαῖς ἀναρρηττόντων χαὶ ϑανάτους ὀξεῖς ἐσιιφερόντων. Apparet eapitum in terram eadentium mentioni recte ad- iungi primos illos genetivos absolutos, quibus significatur, quali habitu ceciderint (βλεσιόντων — διαφυλαττομέντ ς). sed perversissime cetera (ἐνίων δὲ x. v. 4.), qus perti- nent ad variorum vulnerum enumerationem continuandam, eum presertim sie vulnerum effectio transferatur ἃ curribus ad quosdam illos homines (ἐνίων δὲ --- ἀναρρηττόντων). qui manifesto ipsi ex misere trucidatis sunt. ^ Diodorus superiorem enumerandi formam per infinitivos ab ὥστε pen- dentes reliquerat interpositis genetivis illis, deinde autem recta oratione addiderat: ἐνίων δὲ τὰς swAsevgac -- ἀνέρρηττον (currus) zat Qoavatove οξεῖς ἐσιέφερον. Scriba proximi membri structura et genetivo ἐνίων» deceptus hie quoque partieipiorum genetivos effecit addito vov et de- iracto augmento!). Latina perpauca, ut dixi, Livianis ex- emplis ex aliis scriptoribus addamus. Cicero igitur de in- vent. I, 91 sie posuerat: Quodsi non P. Seipio Cor- neliam filiam Ti. Graccho eollocasset atque ex ea duos Graeehus procreasset, tant» seditiones nate non essent. Librarius propter duos scripsit Graechos, et sic editur, quo fit primum, ut P. Seipio ipse duos Graechos ex filia proereasse dicatur (nam ne mi- nima quidem est significatio subiecti in verbis per atque 1) Nune Dindorfium in postrema editione (1867) video ἀναρρήττεσθαι et ἐπιφέρεσθαι posuisse, ut simpliciter superior constructio continuetur, Sed et mutatio longe violentior est, nee ab illa forma scriba tam facile aberrasset. Ex eadem accommodationis specie, quam in Strabonis et Diodori locis ostendi, apud Pla- tonem de rep. IX p. 591 D natum est φαίνηται propter prwce- dens μέλλῃ. taque teneri debuit restitutum ex lamblicho φανεῖται, non damnari verbum. 58 Lib. I. copulatis mutati; scribendum saltem fuerat atque is), deinde, ut hoc condonetur, inepte Gracchus duos Gracchos proereasse dicitur; nam Gracchus ex legitima uxore nisi Graechos procreare non potest. Apud eundem in orat. de domo 87 Q. Metelli laus ad sempiternam memoriam temporis calamitate propagata dicitur. Verum laus neque ad memoriam temporis (incerti et infiniti) propagatur neque ad sempiternam memoriam temporis, sed ad omnis aut longi temporis memoriam, scripseratque Cieero ad sempi- terni memoriam temporis, librarius adiectivum prox- imo substantivo adiunxit!) Apud Varronem de L. L. VII p. 93 Bipont. scribitur: ἃ quo Accius ait personas distortas oribus deformis miriones. Si personas distortas Accius appellasset, aut omisisset oribus defor- mes aut coniunctionem interposuisset (et potius distor- tas oribus et deformes dixisset, quod persona aut ab- solute deformis aut certo oris habitu deformis apte dicitur, non ore deformis); sed scripserat Varro: personas dis- tortis oribus deformes; praecedens substantivum adiec- tivum sibi adiunxit. Apud Valerium Max. I, 7 E. 4 per- tinax easus imminentis violentise lanceam petenda fere gratia missam in Atyn Croesi filium detorsisse dicitur; sed neque casus, qui unius temporis et momenti est, pertinax recte dicitur neque casus violenti? aut violentia imminens. Seripserat Valerius: pertinax casus imminentis vio- lentia. Hie quidem, ut violentis scriberetur aecom- modate ad imminentis, effecit etiam casus errore pro nominativo acceptum. Seneca de tranquill animi 16, 2 scripserat acute de magnorum virorum iniquo fato per- emptorum desiderio leniter tamen ferendo: Quid ergo est? Vide, quomodo quisque illorum tulerit, et, si fortes fuerunt, ipsorum illos animo desidera, hoc !) Hane emendationem cum Halmio per litteras communicatam Baiterus et Kayserus in contextu posuerunt. iM c "c: ———À————" ——————asá———— À— Ó— Lib. 1. 59 est, desidera illos forti ijo animo, quem ipsi gesserunt (ipsorum animo), sque fortiter. (Consol. ad Polyb. 14, 4: magno fratrem desideravit animo.) Atque hzc quidem non «coniectura, sed optimorum codicum omnium (B, G, A, Bongars. apud Fickertum) scriptura est; et tamen editur, quod in deterioribus acceommodando ad illos factum est: ipsorum illos animos desidera, nulla sententia ; neque enim, quid desiderandum sit, sed quomodo, agitur). Substantivum precedentibus substantivis non recte accom- modatum est, tanquam simpliciter eis copulatum esset, apud Senecam epist. 90, 26, qui scripserat: Non arma nee muros nec bello utilia molitur (sapientia; paci favet et genus humanum ad concordiam vocat. Propter arma et muros scripto etiam bella, et alioquin orationis forma turbata est (— nam suum verbum prior pars necessario habere debet —) et perverse in hac belli et pacis comparatione nudum illud utilia interponitur. He sunt quinque, ut dixi, summa genera eorum, qui proprie seribendi errores appellari possunt, ex oculis et animo scribe non satis attente proposita legentis et memoria, dum seribit, servantis pendentes, qui primum quam varie inter se complicentur et coniungantur, vix ut distingui possint, in tam multis ex iis scriptorum exemplis, 1) Prope incredibile est in eiusdem libelli c. 2, 10 Haasium (Fickertum enim nullo prorsus loco numero) descriptionem mentis incerts?, quam spes inchoat» habent suspen- sam, deplorats tristem, in qua aptissime verba propria inter se referuntur (spes inchoatze et deplorat», mens suspensa et tristis), corrupisse codicibus parentem, in qui- bus deplorat: inter duos accusativos adiectivorum singularis numeri interpositum in eandem formam transiit. Quid voluit esse habere (tenere) mentem deploratam? Spes inchoatas quomodo tristem habere mentem putavit? Rationem captivam sub iugum codieum misit, 60 Lib. I. qui posui, iam signifieatum est, ut hie duo facillima exempla addere satis sit, alterum Graecum Plutarchi ex libello Non posse suav. 3, 4 (p. 1087 E), in quo loco iam supra verba propter eandem vocem bis positam omissa ostendi; nam sequuntur hae: οἷς (τοῖς ἄρϑροις καὶ νεύροις xat σιοσὶ καὶ χερσὶν) ἐνοικίζεται πάϑη δεινὰ καὶ σχέτλια, σοδαγριχὰ ῥεύματα καὶ φαγεδαινικὰ καὶ διαβρώσεις καὶ ἀσιοσήψεις. Longissiime ἃ ῥεύμασιν abesse gangrenam (φαγέδαινα»ν) omnes norunt, coniunetissimam eandem cum διαβρώσει et estoozwer. Scripsit igitur Plutarchus: στοδα- γριχὰ ῥεύματα καὶ φαγεδαινικαὶ διαβρώσεις καὶ ἀσιοσήινεις. Id duplici errore corruptum est, accommoda- tione (ποδαγριχὰ ῥεύματα καὶ φαγεδαινιχα) et gemina- tione (φαγεδαινιγὰ καῇ. — Latinum. alterum exemplum sumetur e Gellii libro XIII, 8, 2, ubi eum, qui sapiens esse rerum humanarum velit, oportere docet sapere atque consulere ex his, quz pericula ipsa rerum docue- rint, non quae libri tantum aut magistri per quas- dam inanitates verborum et imaginum tanquam in mimo aut in somnio delectaverint. Et totum delectandi verbum hinc alienum esse et prorsus barbare eum accusativo rei dici (consulere ex his, qu: magistri deleetaverint), tam manifestum est, ut demonstrari pluribus nihil attineat. Gellius verbum ad vanas species aptissimum posuerat obiectaverint; eius prima littera, quod eadem przecedebat, hausta est semel scribendo; simul i supra versum producto natum est blectaverint; hine faetum corrigendo illud delectaverint. Interdum duo plurave menda non in idem vocabulum, sed in proxime con- iuncta ineurrentia gravius orationem et sententiam turbant. Velut in Plutarchi quisstt. conviv. IT, 7, 2, 1 (p. 641 D) hzc in codicibus scribuntur: Σχοπώμεν δὲ, εἶπον, ὅτι πολλὰ ουμσπιτώματα ἔχοντα σεν αἰτιῶν λαμιβάνει δόξαν οὐκ ὀρϑῶς. Satis apparet, hoc dici, causarum speciem et dignitatem accipere ea, quz reapse alium loeum teneant. Lib. 1. 61 Scriptum fuerat ovi t o jua v o v ἔχοντα v & $£uv αἰτιῶν Auqi- βάνει δόξαν, verbis accurate inter se respondentibus. Ex ἔχοντα τάξιν, semel scripto τὰ, factum est ἔχοντα σιν. simul ουμισετωμάτων accommodatum est ad σιολλώ, eo quidem facilius, si alter error prius acciderat. Apud Cice- ronem pro Murena 73 sie in codicibus scriptum est, nulla sententia; Hà:c omnia sectatorum, spectaculorum, prandiorum item crimina a multitudine in tuam nimiam diligentiam, Servi, coniecta sunt; in quibus tamen Murena senatus auctoritate defen- ditur. Ipsius Servii Sulpieii nimiam diligentiam in minutis et nullius momenti criminibus colligendis significari, Halmius intellexit seripsitque recte: nimia diligentia, Servi, conlecta sunt; sed prave et violenter (illo genere dam- mandi, de quo paulo post dicam) delevit verba à multitudine in, relicto tua, nec rectam sententiam effecit; displicuisse enim populo et Servio noecuisse nimiam hane diligentiam Cicero dixit; scripsit autem: Hasc... crimina multi- tudine inuita nimia diligentia, Servi, conlecta sunt. ltaque in his verbis hac acciderunt: a geminatum est (erimina à mult), distractum inuita et ex uità factum tua; ex eonleeta, 1 breviore scripto, natum con- iecta; tum, ut videtur, propter coniecta in additum m ün tuam nimiam diligentiam),etsi hoc proprio quoque errore nasci potuit. Deindeillud quoque in superioribus ex- emplis permultis apparuit, ipsi primo errori accessisse ali- quem corrigendi conatum, rudem plerumque et simplicem, qui si non accessisset, pro verbis litterae dissolutze restarent. Ea iam interpolatio est. | Sed antequam ad eam, quie vere interpolatio appellari debet, venimus, attingendum est, quod sextum et postremum supra posuimus scribendi errorum genus, non ex oculorum et memorie in singulis litteris et syllabis fallacia nascens, sed ex iudicio, a mutandi tamen voluntate, hoc est, ab in- terpolatione seiunetum. Id accidit, cum scriba, qus in id 62 Lib. I. proposito exemplo in margine aut inter lineas declarandi aliquid causa annotata sunt, errore ipsi scriptoris orationi interponit, quod eius partem esse putat. Ab hoe diversum est, cum aliquid scriba aut corrector eodicis, quod deesse orationi eredit, ipse eo consilio addit, ut inter verba scrip- toris legatur, hoe est, orationem sciens mutat et interpolat. Philologi autem plerique primum interpolationis nomine fere de solis iis utuntur, qus veris scriptoris verbis aliena adduntur; deinde duplex addendi genus, alterum in errore, alterum in consilio positum, non separant, quod si facerent, se ipsi admonerent, ut paulo cautius et subtilius de addi- tamentis notandis et tollendis iudicarent; quamquam non om- nibus locis discerni potest, utrius originis additamentum. sit. Primum igitur sepe aut in margine eius exempli, quod ad describendum propositum erat, aut inter lineas reperie- bantur interpretamenta ad verbum unum alterumve scrip- toris declarandum aut ad rem personamve significandam adscripta, interdum ne grammatica quidem forma ad con- tinuam orationem accommodata (ut Saguntini Liv. XXT, 19, 9, quod ut orationi includeretur, debebat esse Sagun- tinos, Siculi Cic. Act. I in Verr. 58; emendati. Livv. p. 212); ea interpretamenta scriba imprudens ipsi orationi inserebat. Huiusmodi est apud Platonem r. p. II p. 364 E in his verbis: ὡς «oc λύσεις καὶ xe «oot ἀδικημάτων διὰ ϑυσιῶν καὶ παιδιᾶς ἡδονῶν eio/, vocabulum ἡ δονῶν adscriptum ad σιαεδεῶς nomen, quo ipso festorum dierum hilaritas ludicra significatur; nam neque sre:ót& ἡδονῶν neque oret σιαἰδιῶς rectum est, ne quid de qualitate membrorum dicam?!) ^ Apud Plutarchum in Theseo c. 84 (“λέξανδρον uiv vov iv Θεσσαλίᾳ Πάριν ὑπ᾿ “χιλλέως χαὶ Πατρόκλου μάχη χρατηϑῆνα!) ad Alexandri nomen 1) Prorsus eiusdem generis est τὸν τάρταρον adscriptum ad εἰς ὅ,τι X p. 616 A, recte ab Hermanno notatum. dmt Lib. I. 63 eum adscriptum esset «ov Πάριν, id sic orationi insertum, ut articulus à nomine divelleretur, plane eam vitiosam ef- fecit ( “2λέξανδρον τὸν ἐν Θεσσαλίᾳ Πάριν); itaque Co- raes, Schefer, Sintenis transponendo subvenire conantur, quasi non omni loco zque inaniter lectores admoneantur ᾿“λέξανδρον esse τὸν Πάριν. In eiusdem Lycurgo c. 2 cum in his γενομένων δὲ vov 0gzíov declarandi causa supra seriptum esset ὁμολογιῶν idque in ordinem sic receptum : τῶν ὁρκίων ὁμολογιῶν, editores ze; ὁμολογιῶν scripse- runt, quomodo sepe hoec mendi genus occultatur. (Emen- datt. Liv. p. 14 et 16!), Apud Pausaniam IX, 21, 6 ad αἱ ἀσπίδες admonitionis causa, ne quis seuta intellegeret, adscriptum erat ab aliquo τὰ ϑηρία, deinde errore effectum est in ipso textu τὰ ϑηρία αἱ ἀσπίδες, mira coniunetione, miro etiam ordine. Apud Senecam epist. 85, 10 (Numquid dubium est, quin vitia mentis hu- manae inveterata et dura, qux morbos vocamus, immoderata sint, ut avaritia, ut crudelitas, ut impotentia, impietas) extremum vocabulum ad im- potentie nomen, quod, ubi de impotenti iracundia dicitur, smpissime librariis offensioni fuit, declarandum, inepte sane, adscriptum esse, ostendit non solum omissa in hoc membro vitiose partieula ut, sed certius, quod impietas nunquam inter affectus et perturbationes animi (τὰ σ΄ ἀϑη) a Stoicis numeratur. — Apud Gellium XIII, 20 (19), 12 declarandi causa, quis filius significaretur M. Catonis M. F. M. N. (consulis a. 118), adscriptum est cum gravissimo errore maiorem Catonem, e quibus verbis nullo artificio quie- quam extorqueri recti potest. lustinus V, 1l, 1 scripserat: Aleibiades absens Athenis insimulatur Cereris initiorum sacra, nullo magis quam silentio sol- lemnia, enuntiavisse, Additum est in margine my - steria, quo in orationem inserto vitiose Latina Grecaque ap- ') De Alexand. c. 74, Othon. c. 5 dicam suo loco. 64 Lib. I. pellatio miscetur οὐ m ysteria sacra satis abundanter dieun- tur; itaque recte complures iam id vocabulum damnarunt, modo ne Cereris nomen damnatione comprehendissent; XXVIII, 3, 11 neminem animadvertisse video in vulgus adscriptum ad declarandum, quod praecedit, in publicum, loco paulo inferiore in orationem receptum esse; itaque alia tentantur. In poétarum versus noti et certi generis non facile aditus erat eiusmodi additamentis (nisi maiore accedente muta- tionej; in anapzstis tamen ex Euripidis Cretensibus apud Porphyrium servatis (fr. 475 a Dind.) ad φοινεκογεγνοῦς τέκνον adscriptum stai τῆς Τυρίας versibus accommodari potuit. Sed quanquam minime rarus hie est interpreta- mentorum inserendorum error, tamen. parum caute in hoc genere probabilitatem sstimant et ii, qui, quiequid apud veteres ulla ex parte abundat aut tolli sine incommodo potest, eiieiunt et in eo genere corrigendi sibi nimis pla- cent, in quam reprehensionem nostra ztate et Bakius et ali Batavi et. Germani quidam ineurrunt, et ii, qui eritieze desperationis hoec perfugium habent, ut, qu: neque enarrare probabiliter neque corrigere potuerunt, interpretando et in- terpolando addita dieant; nam interdum etiam homines alioquin prudentes sie se molestis verbis liberare student, ut oblivisci videantur, scribas simplices quidem illos homines fuisse, sed tamen sanc mentis. Velut quod Kruegerus ad Thucydidis lib VIII, 46, quem locum supra emendavi, primum adscripsit (— nam postea ad verum prope aeces- sit —), τὰ Óerv« interpretandi causa adiectum esse posse (kónnte Glossem sein), quorum, quiso, verborum illa interpretatio est et qualis? et quz, illa sublata, relinqui- tur constructio (εὐτελέστερα κατατρῖψαι). Sed prorsus eodem modo in Iustini loco, quem paulo post emendabo, VI, 6, 7 et 8 verba capit hine Thessaliam uncis amoliri leepius eoenatus est. Nihil igitur additamentum habendum est (neque huiusmodi, de quo nune agimus, neque eiusmodi, quod vere interpolando statim ipsi orationi interponitur), Lib. I. 65 nisi quod et ipsum iustam habeat in sententia aut oratione offensionem et cuius addendi causa probabilis et a scri- barum simplicitate non abhorrens ostendi possit et quod consilio addentium aliquo modo respondere intellegatur. Atque idem iudieandum est de maioribus illis totarum sententiarum et periodorum aut longiorum etiam locorum additamentis, quae ex annotationibus margini adscriptis orta interdum sunt, inter- dum. iniuria finguntur. Nam et in codieibus quibusdam anti- quis, Latinis tamen magis quam Greeis, scriptorum histori- corum in margine breviter argumenta et progressus narrationis annotabantur ezeque annotationes postea a seribis errore con- texta» orationi insertze sunt, de quo genere in emendd. Liv. p. 21 sqq. (efr. addend. ad p. 528) dixi (— nam in Livii eodieibus aliquot is error frequens est —), et in aliorum eodieum marginibus interdum scholia ad sententias breviter eomprehendendas et explieandas et ad res declarandas ad- scripta postea in contextum recepta sunt, cuius rei ex Ciceronis orationibus olim duo exempla memorabilia in opusc. acad. l p. 148 posui, alia in libris de finibus II, 108 et (post alios) V, 21 notavi, in libro autem I de off. 36 primus scholion historicum deprehendi, simile eius, quod III, 114 Heusinger deprehenderat. Sed quidam, cum inciderunt in locos aut sententia et eum reliquis nexu obscuros (for- tasse aliqua ipsius scriptoris culpa, ut in Ciceronis de phi- losophia libris facile credi potest) aut etiam alio mendo la- borantes (velut transpositione), faeili se remedio expediunt annotationem mmarginalem in orationem illatam incusantes, neque quaerunt, quibus librariis e£ quo tempore in mentem venire potuerit huiusmodi annotationes de rebus sententiis- que ἃ scriptore non significatis addere aut unde materiam sumpserint aut quo eos probabile sit, si tale quid conati essent, orationis genere et quibus verbis usuros fuisse. Verum quoniam nobis toto hoe eapite nostrarum sententia- rum explicatio proposita est, non alienorum errorum re- futatio, et quoniam refutari ii singulatim — sine longiore MADVIGII Apvxns, Curr. 5 66 Lib. I. plurium locorum pertraetatione non possunt, satis erit hic totum genus notasse, pluraque desiderantes ad ea ablegare, qu: in commentariis ad Ciceronis libros de fin. ad V,86 p. 759 contra Davisium dixi (— quis enim Theophrasti mentionem fecisset , 81 ἃ Cicerone ipso omissa esset?), δὰ III, 35 p. 403 et ad V, 9 p. 617 contra Bakium (— quanquam altero loco non marginalis annotatio videtur fingi, sed li- brarius in ipsam orationem ad Ciceronem scilicet excusan- dum hsec verba ut poetice loquar infersisse putandus est —), ad III, 22 p. 381, ad III, 58 p. 443, ad IV, 62 p. 915 contra Iacobum, aut in emendatt. Liv. p. 9398 et p. 469 in notis contra Weissenbornium. Nam hoc quoque aut deficientis critic:e perfugium aut levitatis campus est. Α scribendi erroribus ad interpolationem venimus, quo nomine, ut dixi, omnem mutationem a librario volente et prudente factam comprehendo. Eius prima forma, tam rudis, vix ut abipso scribendi errore seiungatur, deprehen- ditur in litteris exempli propositi, quas ipsas scriba recte videbat, sed quid signifiearent, non intellegebat aut non attendebat, male interpretandis et mutandis. Ad hoe genus pertinentlitterze pro suis ipse nominibus positze aut pro nu- meris, sed pro partibus vocabulorum acceptz (aut contra pro numeris, qui vocabula erant, ut in Ciceronis epp. ad fam. XV, 4, 9), compendia vocum non intellecta, sed alio detorta,. vetusque omnino scribendi usus, qu: orthographia appellatur, prave redditus. Qua quoniam multa et varia in utraque lingua sunt, quas explieari hoe loeo non possunt, paucis defungamur exemplis. Apud Grecos ev scriptum in seeunda persona passive verborum forms, ubi posteriore state » scribebatur, eum alibi errores genuit, tum apud Euripidem in Electra 238, ubi Electr», quid nuntians et quzrens is, cuius sub persona Orestes latet, adsit, interro- canti sic is respondet: εἰ je ostov ve ζῶσα συμιφορὰς ἔχεις. Nihil omnino est ἔχεεν ποὺ συμφορᾶς (Grecum esset. ὅπως Gvgpiq. ἔχεις), rectum et verum: ostov ovjgo- Lib. I. 61 οἷς ἔχει, hoc est ἔχη, quo (malos) fortun:w loco tene- aris coustitutaque sis (ἐν τῷ συμφορᾶς, ut Sophocles dixit Antig. 1229)!). A nullo commemoratum memini, iota in dativo prima» declinationis antiquo more vocali adseriptum, eui postea subscribebatur, persepe pro o acceptum genetivum pro dativo effecisse, velut apud Thueydidem II, 51 ubi scribendum est: ἕτερος ἐφ᾿ ἑτέρου ϑεορασιείωᾳ aras σιλάμιενοι (alter ab altero, dum eurant et fovent, implebantur et contingebantur; vulgo ϑεραπείας, quod Dobreus tolli volebat, Kruegerus ab «sro pendere, di- vellens ἕτερος ἀφ᾽ ἑτέρου), et apud Platonem sophist. p. 224 À (xat πολλὰ ἕτερα τῇ ψυχῆ τὰ μὲν παραμυϑίας, τὰ δὲ xat σπουδῆς χάριν ἀχϑέντα καὶ πωλούμενα pro τῆς wvvyrc)?) Quid erasis rariore scribendi forma significata nocuerit Platoni in Phaedro p.253 A, r. p. X p. 606 C, suo loco dicetur. Apud Latinos quoties ex st (est) factum sit aut sit aut sunt, dixi opusce. acad. I p. 184, II p. 222, ad Cic. de !) Idem mendum in Sophoclis (Ed. Col. 989 ex alia etiam causa suo loco tollam. ?*) Eadem correctio (ut copia quadam exemplorum res confirmetur) adhibenda Plutarcho in ZEmil. Paul. 33 (τῇ ἀναισϑησίᾳ pro τῆς ἀναισϑησίας; non mutatione non sentiendi miserabiles erant Persei liberi, sed ad fortuns» mutationem miserabiles eo ipso, quod eam propter statem puerilem nondum sentiebant) et Alex- and. c. 58 (τὴν πλείστην φϑορὰν ἀπορίαι τῶν ἀναγκαίων καὶ àvo- κρασίαι τοῦ περιέχοντος ἀπειργάσαντο τῇ στρατιὰ pro τῆς στρατιᾶς), de fort. Rom. 7 (ἐπὶ μαντείᾳ σεμνυνόμενον, non ἐπὶ μαντείας, quod etiam geminatione littere c ortum esse potest), de Iside et Osir. 15 (ἔρεισμα τῇ στέγῃ ὑπέστησεν, non τῆς oré- γης), de cupid. divit. 7 extr. ἐπαγαγὼν τῇ ψυχῇ τὰς φροντίδας, non τῆς ψυχῆς), Straboni V p. 240 (καὶ ταῖς ὑπωρείαις τῇ τε ἐχτὸς μέχρι τῆς παραλίας τῆς ᾿ἀδριατικῆς καὶ τῇ ἐντός, non bis τῆς), Luciano navig. 27 (ἐς τέλος μου τῇ εὐχῇ ἐπηρεάξων, non τῆς εὐχῆς), Ῥαυβδηΐ IT, 20, 4 (ἐκράτει τῇ μάχη, non τῆς μάχης). 68 Lib. I. fin. IIL, 58 p. 444, emendatt. Liv. p. 585; et tamen su- persunt non ita pauci loci hoe mendo inquinati, velut Gellii IV,9, 18 (invidiosast) et Columelle II, 20, 3 (de- messast) et Senece cum ali (de brevit. vit. 18, 1 data st, de benef. IV, 3, 3 causast, epist. 92, 11 impeditura st) et hic ad Marciam 14, 1: quota enim quaque domus usque ad exitum omnibus partibus suis constitit, in quanon aliquid turbatum sit? Nam ridicule interrogatur, quota quaque constiterit, in qua non turbatum sit, id est, qus non constiterit. Recte bis inter- rogatur: ... constitit? in qua ... turbatum st? De erroribus ex quoi pro cui scripto ortis dixi emendatt. Liv. p. 286; ob eam causam apud Senecam de vit. beat. 28, 2 scripbum est: nihil.. quo manus iniiciat pro cui; (nam manum aliquo iniicere pro eo, quod est ali- cui, non dicitur); apud eundem de otio ὃ, 4 editur: sic ad iter, quod inhabile sciet, non accedet; debet esse: cui (quoi) inhabilem se sciet; eiusdem libri 5, 1 pro quid porro? hoc non erit probatum ...? scri- bendum est: cui (quoi) porro hoe non erit proba- tum ...?!) Etiam Ovidius metam. VIII, 640 seripserat: Membra senex posito iussit relevare sedili, Cui (non Quo) superiniecit textum rude sedula Baucis. Sed residet hoc mendum multo notiore loco; neque enim Horatium a. p. 9350 scripsisse, quod omnes toties legimus: nec semper feriet, quodcunque minabitur arcus (in quo durissime ita auditur infinitivus, ut adiiciatur eliam se: quodcunque se percussurum esse mina- bitur; nam minari aliquid longe aliud est), hoc, inquam, eum non scripsisse ostendunt codiees, in quibus est, fide quidem dignis omnibus, quocunque, hoc est, quoieunque. !) De brev. vit. 10, 3 recte Gruterus: Nemo nisi cui (quoi) omnia acta suntsub censura sua, Codd. quo, edd. a quo. Lib. I. 69 Et quoniam apud Latinos frequentior quam apud Graecos compendiorum scribendi usus est, huius quoque generis er- rorem ponamus pervagat:z originis: Nam apud Senecam epist. 14, 14 editur: Sed postea videbimus, an sa- pienti opera perdendasit; interim ad hostevoco cet. Id quidem Senees in mentem non veniebat quzrere, perdendane esset sapienti opera, (sine ulla enim dubitatione negabat); quid quirere differret, paulo ante ipse dixit (13): Potest aliquis disputare, an illo tempore capes- senda fuerit sapienti respublica. Codices omnium optimi (Pp) habent: an sapientiora perdenda sit; Seripserat Seneca: an sapienti opera r. p. danda sit; ex r. p. danda ortum perdenda; et r. p. hic subesse, iam Pineianus senserat. Sed vel in hoc exemplo apparet, quam vieinà haee prima interpolationis initia sint scribendi errori; quis enim neget fieri posse, ut non consilio r. p. in per mutatum sit, sed ipso oculi errore cum illo confusum? sed aecedit danda, cum semel erratum esset, in denda mutatum. Cum his mendis ex ignoratione aut oblivione veteris orthographis ortis coniuncta est infinita illa negle- gentia in lineola litteram m extremam significanti addenda detrahendave (quod nihil fere valere videbatur scribis), quam in emendd. Liv. p. 8 sqq., p. 256 sqq. sie declaravi et notavi, ut nonnullos saltem ad abiieiendam in hoe genere mendi superstitionem adduxerim. Sed tamen, preterquam quod multa expellenda sunt, qu: his triginta annis critici Scilicet. cauti et grammatici subtiles bonis codicibus male utendo in veterum orationem intulerunt vitia!), non ita pauca supersunt bona fide ab omnibus servata, ut apud ?) In Iustino Ieepius hune librariorum errorem ipse commemora- vit ad XII, 10, 1, et tamen his gemmulis scriptorem in huius- modi saltem rebus recte loquentem exornavit: VI, 4, 8 potiti victoriam, IX, 7, 12 ultionem potita est, XII, 10, 4 reversus in nave (de eo, qui navem iterum conscendit), XXV, 5, 1 Antigonum in urbem clausum. τ Lib. I. Ciceronem pro Sulla 80 (grave est hoc dictum pro dictu; neque enim agitur de dicto aliquo), apud Senecam epist. 95, 61 (quedam admonitionem in philoso- phia desiderant, quedam probationem et quidem multa, quia involuta sunt vixque summa dili- gentia ... aperiuntur; apparet, causam afferri, cur de- siderent probationem et quidem multam), apud Pli- nium Mai. h. n. XXXIII, 100 (Et alias argentum vivum non largum inventum est pro inventu; ne- que enim Plinius perfecto tempore, quid aliquando factum sit, narrat, sed rei naturam indicat) ?). Altera est et longe uberrima interpolandi materia, cum commissum scribendi errorem idem aut alius postea scriba emendare conatur, plerumque infeliciter, mendum tantum. simul augens et occultans. Atque hoc totum quale sit, iam ex permultis eorum exemplorum, quibus ipsos sceri- bendi errores declaravimus, intellegi potest, quoniam iam in iis aliquid accesserat commenti, interdum audacis (ut quod apud Plutarchum adv. Colot.28, 5 ex za: δέους ὡς primum errore καὶ δὲ οὕτως, deinde autem, si dis placet, emendando factum erat x«i οὐδὲ οἵτως); sed tamen unum et alterum exemplum huius interpolationis proprie decla- rand causa ponamus, rudis illius dico, cui fere satis est singulis verbis Graecam Latinamve formam inducere, inter- dum usque ad risum simplicis, euius rei libenter specimen soleo ponere illud, quod apud Livium XXII, 16, 4 in egregio codice Puteaneo exstat, fortuns» minas saxa, ex Formi- 1). Editorum culpa, non animadversa recentiorum librariorum scri- bendi ratione, apud Senecam epist. (8, 21 scribitur: Rursus si mors accedit et vocat, licet immatura sit, licet me- diamprzecidat:s»tatem,perceptuslongissime fructus est; nam neque longe fructus percipitur neque de ea re agi- tur; Seneca longissime scripsit, hoe est, idem fructus, qui ex longissima :etate percipi potest. Lib. I. 71 ana saxa natum, aut quod in Ciceronis oratione pro Sestio 62, 130 pro ad Numidici illius cum in codice Parisino scrip- tum esset δὰ unum dicitius, manus secunda in eodem effecit ad unum dicto citius. Palmam enim simplicitatis Latini scribe tenent, rudiores quam Greci, ut dixi supra. Quan- quam quid potest esse ad simplicitatem admirabilius eo, quod in Plutarchi libello de facie in orbe lunz c. 15, (p.928) effectum est? Nam cum sic Plutarchus de luna in ethere nanti et zethe- ra infra se habenti scripsisset: 4/44 ὅμως ὁρῶν σιάρεστιν οὐκ αἀτπτιοχεχριμιένην τοῦ αἰϑέρος τὴν σελήνην, ἀλλ᾽ ἔτι σιολλῶ τῷ σιερὶ αὐτὴν ἐμφερομένην, σ΄ ολὺν δὲ vg ἑαυ- τὴν ἔχουσαν, ἐν o δινεῖσϑαι καὶ κομήτας, primum ex σιολύν àccommodatione ad ἐμιφερομιένην factum est σεολ- λήν. deinde geminatis extremis litteris participii ἔχουσαν natum est «vsvo, tum ex hoc effectus genetivus substan- tivi Greci evéuov, qui editur cum nota lacunz. — Sed exempla Graeca cetera (ne delectu vagemur) ex uno suma- mus Strabonis opere!). Is primum libro I p. 55 duplicem maris cirea fretum Siculum commemorat :stum, ταῖς μεσουραγή- 060€ τῆς σελήνης ἀμφοτέραις ουναρχόμενγον,.. ταῖς δὲ συνάψεσι ταῖς σιρὸς τὰς ἀνατολὰς καὶ δύσεις π᾿ αυόμενον. Sie enim seripserat, estum incipere una cum luna in medio eclo commoratione; semel scripto o (ἀμιφοτέραερυναρχο- μενον»), cum verbum depravatum esset, corrigendo non consona retracta est, sed vocalis mutata (£v«gy.); sed nus- quam ἐνάρχεσϑαι dicitur cum dativo de initio in aliquod tempus incidente. In libro II p. 121 postquam exposuit alias aliorum locorum et regionum esse virtutes et vitia, partim naturalia, partim adventicia et hominum opera nata (ἐκ κατασκευῆς), ex his primum naturalia geographo ceom- 1) Poteram illustriora ponere exempla ex principum scriptorum co- dicibus perantiquis, velut Platonis r. p. VIII p.544 C, polit. p. 294 A, Aristophanis, quo nihil est memorabilius, pac. 800 sed utendum hic fuit iis, quie breviter declarari possent; illa suis locis ponentur. 12 Lib. I. memoranda esse dicit, deinde etiam ex adventiclis (ταῖς ἐσιιϑέτοις) ea, qua diu manere possint, declaranda (καὶ τούτων δὲ τὰς σπιλείω χρόνον συμμένειν δυναμένας ἐμκι- φανιστέον). ium addit hzc in codicibus sie seripta: «uy σολὺ μιὲὲν ἄλλως δὲ ἐπιφάνειαν [μέν recte delerunt Coraes et Meinekius] ἐχούσας vive καὶ δόξαν, ἢ πρὸς τὸν ὕστερον χρόνον σαραμένουσα τρόπον τινὰ συμφυῆ τοῖς τόποις σιοιεῖ καὶ μγκέτι οὖσαν κατασκεύυγν, quorum prima quia sensu cassa sunt, alii frustra corrigere conati sunt, Meinekius lacune notam ante μιῇ posuit. Et tamen certissimum est ex re et ex superioribus et ex adiectis, quid Strabo serip- serit: y ἀπολλυμένας μὲν, ἄλλως δὲ x. v. À. Preter ea qui diu manere possint, etiam ea commemoranda dicit, qui intercidant illa quidem, sed aliquam fama claritatem habeant. Propter eandem syllabam («e») brevi intervallo positam haustz sunt littere μένας, ut superesset: 7 αστολ- Avuev ἄλλως. Hine illaà nata μἢ πολὺ μὲν ἄλλως, Graeca scilicet omnia. Sed et occultum magis primum inspi- centi et mirum, quod accidit libro VIII p. 357, ubi sic scribitur: Παρὰ δὲ τὴν ᾿Ολυμιπίαν ἐστὶ καὶ ἡ "osa χαὶ αὕτη τῶν OxvO, δι ἧς ῥεῖ ποταμιὸς Παρϑενίας ὡς εἰς Φηραίαν ἰόντων (ea regione veniens, quasi Pheream eas). Herz urbis nomen exspectari unumque aptum esse, Tzschuckius intellexit, Pheream nusquam nominari; et est ipsa forma nominis suspecta; nam oc! (Paga!) oppida sunt. lam qui attenderit, p. 360 in simili regionis signi- ficatione diei non εἰς, sed aptius we zs τὴν ᾿Ανδανίαν ἐόντων (ad Andaniam versus), leviter admonitus intelleget, Strabonem hie quoque scripsisse ὡς ἐφ᾽ "Hoe/av ἰόντων, coaluisse, omisso e, Φγραίαν, perstantemque in errore li- brarium iterum scripsisse: ἡ δὲ Φηγραία ἐστὶ τῆς ᾿ρκαδίας, cumque desideraretur przpositio, additum esse εἰς ἢ). Lati- *) Quod apud Polybium (IV, 77) Philippus Macedonum rex ἐξ Ὀλυμ- níag ἀναξεύξας τὴν ἐπὶ Φαραίαν primum Telphussam (qua lon- uS HESS 2d Lib. I. 13 num interpolationis scribendi errori supervenientis primum przbeat exemplum Lucili apud Nonium p. 382 versus, qui cum huiusmodi esset: α quondam populi risu res pectora rumpit, male diremptis litteris factum est ris ures, tum vocum Latinarum formam explendo: qu: populi oris aures pectorarumpit. Alterum sit, quod apud Va- lerium Max. IX, 12, E. 8, sie editur: (Anacreontem poétam.) dum passe uv:z succo tenues et exiles virium reliquias fovet, unius grani pertinacior in aridis faucibus umor absumpsit. Neque in granis humor est neque humor quomodo pertinacior et in aridis faucibus pertinaeior dici possit, intellegitur, neque quemadmodum humor, id est succus, qui ipse expetebatur, hominem ab- sumpserit; absumpsisse poétam ipsum granum (acinus) in aridis faucibus hzerens et eas, dum emoveri nequit, irritans putabatur (Plin. ἢ. n. VII, 44). Sceripserat nimirum Va- lerius: unius grani pertinacior in aridis faucibus mora absumpsit. Semel scripto a (morabsumpsit), ad supplendas litteras mor prepositum est u. Apud Senecam Rhet. p. 188 (169) Cestius pro patre contra filium qui luxuriari desisse videri vellet, declamans emen datum esse (filium) non concessit, et assidue dixit, nihil magis sequi intervallum hoc luxuria; etiam vere intermissa vitia vehementius surgere, Posui verba, qualia Bursianus edidit; in illis nihil magis... luxu- ria nulla omnino est sententi: species; postrema recta essent 81 omitteretur vere; nam in intermittendis vitiis veritas gius ad septentrionem est), deinde Heream venisse dicitur, valde suspicor, non oppidum significari (quod si esset, genétivum po- nendum fuisse Schweighsuserus sensit, nec tamen intellegeretur, cur ad oppidum ab iis diversum, quz reapse peteret, iter di- rexisse diceretur), sed adiectivum latere compositum, τὴν ὑπώ- ρειον aut simile. 14 Lib. I. nulla est. Codices pro etiam vere habent etiamerei, Antverpiensis etiamere. Videamus nune erroris gradus ; sunt enim manifestissimi. Scripserat Seneca: nihil ma- gis se quam intervallum hoe luxurie timere; intermissa vitia vehementius surgere. Cum conflata essent se et quam, fortasse compendio particule quam obscuro, factum est sequi; deinde, cum extrema vocalis voeabuli luxuriae adhssisset sequenti infinitivo (luxuria etimere), factum est etiam, relictis tamen inanibus lit- teris ere et, geminato i (ex intermissa), erei, e quibus postea demum recentior aliquis scriba aut editor antiquus illud vere composuit. Agmen hoe Iustini claudat locus in VIL, 6, 7 e£ 8 de Philippo Macedone, quem sie scriptum Ieepius edidit: Post hos bello in Illyrios translato multa milia cedit: urbem nobilissimam Laris- sam [capit. Hinc Thessaliam] non prede eupidi- tate, sed quod exercitui suo robur Thessalorum equitum adiungere gestiebat, nihil minus quam bellum metuentem improvisus expugnat. Et sane cohzrent hc: urbem nob. Larissam ... expugnat; sed quam violenter improbabiliterque deleantur tria verba, quie addere nemini in mentem venire potuerit, apparet. Pro hine alii eodices hic in aut hic habent. Seripserat Justinus: Larissam (caput hoc Thessalizs) ... ex- pugnat. Cum librarius aut solo casu aut quod post ac- cusativos urb. nob. Larissam verbum exspectabat, ca- put in eapit mutasset, successit, qui ex Thessali:z obiectum verbi expugnat efficeret; restabat hoc, ex quo hine et alia facta. Sed eadem voluntas, qu: vere depravata corrigere infeli- citer conabatur, necessario etiam ea attingebat, qus, cum essent vera et recta, hominibus, non satis peritis, quod non intellegebantur graviterque eos aut insolentia constructionis aut verbi novitate offendebant, corrupta videbantur, pra- sertim si ex propinquo species aliqua probabilior: oceurre- Lib. I. 15 bat. Simplicissimum huiusmodi interpolationis exemplum est, quod in Platonis symposio p. 175 A, ubi servus Agathonis . dieitur nuntiasse Socratem ἔν v 0v cov γειτόνων προϑύρω Stare (sic enim Plato seripsit), substitutum est ἐν τῷ τῶν γειτόνων σιροϑύρῳ. Neque certum aliquod vestibulum (τὸ 21904.) significatur neque plurium vicinorum unum fuit (τὸ τῶν y.), sed in unius vieinorum vestibulo Socrates stabat!). ^ Librario post ἐν vix cogitanti dativus sub acumen stili venit. Paulo iam est audacius, quod apud Xeno- phontem Hellen, I, 2, 10 aecidit. Nam cum is sic serip- sisset: "oie δὲ Συρακοσίοις καὶ Σελινουσίοις κρατί- στοῖς γενομένοις (οἱ Egéotot) ἀριστεῖα [é£Owzav] καὶ χοινῇ καὶ ἰδίᾳ πολλοῖς καὶ οἰκεῖν ἀτελεῖ ἔδοσων TO Boviopévo ἀεί (ut, qui vellet, tributo immunis Ephesi habitaret), quod ἔδοσαν» substantivi aecusativum requirere videbatur, scriptum est ἀτέλεεαν, turbata prorsus et structura, in qua nune locus verbo οἰκεῖν non est (neque enim Grze- cum est ἀτέλειαν οἰκεῖν δίδωμιί τινε pro ἐξουσίαν) et sententia; neque enim nudum habitandi ius pro beneficio dabatur. (De ἐδωκὰν delendo dieam paulo post.) Licen- tius tamen fecit, qui apud Platonem r. p. Il p. 373 A rariori et ignoto sibi vocabulo notum satis, sed a re pror- sus alienum substituit. Nam in hae enumeratione rerum ad victum tantum pertinentium: xe? ὄψα δὴ καὶ μύρα xut ϑυμιάματα καὶ ἑταῖραι καὶ πέμματα nihil loci esse ἑταίραις consentiunt Nitsehius, Stallbaumius, alii; sed neque pervagatum vocabulum ἕτερα subest, quod frustra Stallbaumius commendat (nam neque, quod in ὥλλος fit, transferri ad ἕτερος potest neque Graecus homo dicturus erat '!) In Euripidis Ione v. 551 pro Προξένων δ᾽ ἐν τῷ κατέσχες scri- bendum esse £v rov, dixi Philolog. vol. II p. 136, et sic nunc editur; sed emendatio L. Dindorfio adscribitur, qui ubi eam fecerit, nescio. 16 Lib. I. ϑυμιάματα καὶ ἄλλα πέμματα), neque quod Nitschius vo- luit, sed nomen rei cum σεέμιμίασι coniunctz et tale, quod similitudine aliqua litterarum ἑταίρας illas obiiceret, éoyogitat,. hoc est, panes delicati. Atque his exemplis Grecis paria respondent Latina. Velut apud Senecam epist. 88, 25 legitur nune: Multa adiuvant nos nec ideo partes nostre sunt; Seneca scripserat nostri; neque enim aliter dieitur Latine de partibus, ex quibus consta- mus; nostra sunt partes, quas aliarum rerum, velut predz, agri, habemus quarumque domini sumus; sed librarius il- . . lius genetivi ignarus aut oblitus feminini generis adiectivum necessarium putavit, prorsus ut ille Grecus ἐν vo. Idem epist. 99, 26 scripserat: Hi sunt, qui nobis obiiciunt nimium rigorem et infamant precepta nostra duritis, hoc est, accusant, in famam duritie vocant, quem- admodum epist. 22, 7 legitur: non est, quod quis- quam temeritatis illos apud te infamet. Librarius constructione perrara offensus duritia posuit; sed duritia pracepta infamant, qui ipsi duritia vitz precepta in eiusdem vitii suspicionem adducunt. Mirum videtur et tamen mani- festam habet causam, quod accidit apud Ovidium epist. IIT, 30 $qq., ubi Briseis de legatis ad Achillem mitigandum missis (Iliad. libr. IX) sie seribens inducitur, si eredimus editoribus: Auxerunt blande grandia dona preces, Viginti fulvos operoso ex zre lebetas Et tripodas septem pondere et arte pares. Atqui precibus legatorum accedunt et pondus addunt adiecta dona; preces (que significatz? sunt ipsa legationis mentione) auxisse dona (qus significata non sunt) perridi- cule dieuntur; atque hoc confirmant codices, qui habent, boni quidem constantissime, blandas, non blande. Sed quid fiet proximis aceusativis fulvos .. lebetas .. tri- podas? Simpliciter in nominativos transibunt fulvi .. le- betes..tripodes. Nam cum librarius hiatum in fulvi operoso non ferret (qui in arsi tertii pedis iustam habet 4 Mew. MM———LE——e——— Lib. I. 11 excusationem, ut VIII, 71, IX, 131), fulvos fecit, deinde ad id lebetas et tripodas accommodavit, blandas, quod simul mutandum erat, quia precesserat, oblitus est mutare?) Itaque suo ipse indicio deprehenditur. ^ Atque etiam prorsus alius vocabuli pro ignoto et obscuro non er- rore, sed coniectura substituti exemplum przbeat Seneca. Is in epist. 113 a plerisque Stoicis, qui fere virtutes ζῶα esse docebant, dissentiens ad hane sententiam ab- surditatis convineendam et aliis utitur exemplis et ad ex- tremum illo modo etiam ambulationem animal dici debere ait. Deinde sic pergit (283): Ne putes autem me pri- mum ex nostris non ex przscripto loqui, sed mez sententie esse, inter Cleanthem et discipulum eius Chrysippum non convenit, quid sit ambula- tio. Itane vero? De hoc, quod Seneca irridens exempli causa arripuerat, illi iam serio disputaverant, nec, essetne animal, sed omnino, quid esset? Et vide iam, quid ex illa -eontroversia afferatur: Cleanthes ait spiritum esse a principali usque in pedes permissum, Chrysip- pus ipsum principale. Hoe vero ultra modum ridi- eulum, Chrysippum dixisse ambulationem esse τὸ zyejovexov τοῦ avÓgunov. Sed nugari desinamus. Inter ipsos prin- cipes schol» Seneca negat convenire, quid esset animatio, τί 3») ζωοποίησις vel ἡ ζώωσις (utroque enim vocabulo Stoici usi sunt), ut sibi quoque in hae de animali et ani- matione quastione suam sequi sententiam liceat?) Additorum interpolando verborum in utriusque lingua !) Studio aecusativos efficiendi librarius etiam operosos scrip- sisse videtur, quod est in antiquissimo omnium codice Parisino, sed in ceteris sublatum est, *) Singularem quandam sententie mutatis casibus perversionem interpolando factam ostendam suislocis in Plutarchi Pyrrh. c. 16, (Strabone p. 228), Senec. de const. sap. 4, 3. 18 Lib. I. scriptoribus exempla differo paulisper, ut id genus, quod propriam habet formam, separatim attingam. Ex his, quas demonstravi, originibus nata interpolatio quemadmodum deinde latius serpserit et postremo in qui- busdam codicibus ad summam licentiam et foedam labem progressa sit, generatim partieulatimve persequi omitto, quia et multiplex materia est nee generibus certis divisa et potius in certis codicibus perpetuo consideranda eaque disputatio seiungi a codicum secundum states stirpesque distributione et sstimatione nequit. Tantum dicamus bre- viter, initia qusedam et stamina interpolationis, maxime huius tertii et postremi generis, quod positum est in prava: integrorum, sed ob inscitiam aut inconsiderantiam non intellectorum mutatione, antiquissima esse eiusque conatus satis temerarios deprehendi, sed raros et magnis intervallis, non solum in antiquissimis et diligenter alioquin religioseque scriptis codicibus communis generis, velut in Platonis Oxoniensi (seculi noni exeuntis) et Parisino ἃ (quem Bekkerus illo antiquiorem putat), in Aristophanis Ra- vennati, in Latinis Ciceronis et Livii aliorumque eiusdem statis, non hie nata, sed traducta ex exemplis propositis, sed etiam in palimpsestis, velut in Ciceroniano de r. p. 1; 91, ubi additum esse eo nomine ostendi et editoribus Turieensibus persuasi, et II, 36, ubi iam Mosero su- spectum fuit postquam pro post seriptum. Nonnullis locis grammaticorum scholiastarumqueaut aliorum scriptorum testimonio antiqua huiusmodi interpolatio codices nostros omnes obsidens convincitur, velut, ne poétas scenicos attin- gam, in Platonis Euthydemo p. 293 D σιάντα λέγεις pro σιαταγεῖς 1), in Ciceronis Verrinarum libroI, 39 non modo non pro non modo, et 141 verum aut tectum pro 1) Miro iudicio Hermannus scripture apud grammaticos servate, quam ad hune locum pertinere certissime scholium (πάντ᾽ ἄγεις) demonstrat, pretulit .planissimam* codicum scripturam, id est, manifestam interpolationem. Lib. I. 79 vafrum, in Catulli carmine LXIV, de Peleo et Thetide, v. 23 et 24, quo exemplo ad audaciam interpolationis nihil est illustrius*). Interdum huiusmodi testimonio ex insperato accedit repertus aut inspectus antiquus aliquis co- dex, qui ceterorum labem effugit, ut in Catilinaria secunda Ciceronis 27 revocatam (primum a Steinmetzio) e scholiis et grammaticis duobus veram scripturam (conivere possum pro eonsulere sibi possunt) postea duo codices con- firmarunt; in luvenale quidem cum scholiis et Prisciano in huiusmodi locis fere aut codex Pitheanus consentit (ut VII, 139 et in proxima satira ter in Laterani nomine pro Da- masippi) aut alius aliquis (IV, 43, VIII, 155), T, 169 nullus. Fit etiam interdum, ut solus subite ex angulo aliquo emergens antiquus codex interpolationem per ceteros varie sparsam eoarguat verumque ipsum contineat, ut in Ovidii metam. VII, 275 sqq. nuper e codice Marciano antiquissimo prolata a Merkelio nee tamen intellecta aut arrepta est recta et vera scriptura (de Medea sacra ad ZEsonem recoquendum parante): His et mille aliis postquam sine nomine rebus Propositum instruxit mortali barbara maius, Arenti ramo iampridem mitis olivze Omnia confudit summisque immiscuit ima. Mortali maius dicitur propositum et consilium hominem ex sene iuvenem recoquendi?). Aut scribendi errore aut quod !) Miror enim, ne Láchmannum quidem pro his versibus: Heroes salvete, deum genus, o bona mater, Vos ego s»pe meo, vos carmine compellabo, in quorum priore unius illius matris appellatio perversissima est, in altero et inanis repeti- tio et putidum illud s: pe offendunt, e scholiis Vergilianis ad JEneid. V, 80 revocasse egregiam scripturam: Heroes sal- vete, deum gens, o bona matrum Progenies, salvete iterum; vos compellabo. *) De brevitate comparandi, qua res mortali maior dicitur, que maior quam pro mortali est, non puto opus esse disputare (Gr. 80 Lib. I. scriba vocabuli, quod est propositum, usum ignorans substantivum desideravit, pro. maius scriptum est trans- fusumque in ceteros omnes codices munus; deinde et alia nata et monstrum illud, quod Merkelius posuit: in- struxit remorari Tartara munus. Itaque hse, ut dixi, in antiquis codicibus, si summam spectes, rara sunt (in nonnullorum tamen scriptorum codici- bus, ut Plutarchi et Senece, minus) maximeque in iis menda scribendi errore orta aut ipsa relicta sunt aut ita rudis ad- hibita correctio, ut aut facile prima vestigia invenias aut saltem specie sanitatis non ludaris. Sensim deinde per in- feriora secula interpolandi licentia crevit, qua et plura, in quibus hareretur, attrectaret et maxime in mendis corri- gendis a primis vestigiis longius discederet, illiciente et alente libertatem in Latinis ipso, quod renascebatur, vete- rum seripta legendi et enarrandi studio; in Grecis, qu: iam antea gramiaatiei Byzantini ausi erant, propagata ex- tremà state ad plures scriptores sunt, cum ad Italos alios- que Graeeorum librorum cupiditas translata esset. Itaque et multos antiquos optimosque codices altera manus longe recentior multis locis interpolavit primse scripture correc- tione prava superposita, et ex codicibus ab aliquo homine fortasse pro illorum temporum eaptu non indocto correctis (cu- - iusmodi hominum etiam nomina nobis in Sophoclis, in Cice- ronis, in poétarum Latinorum elegiacorum codicibus et alibi tradita sunt) desceribebantur codices communi interpo- latione inquinati nec nisi novis erroribus et ulterioribus conatibus discrepantes, quibus codicibus cum primi editores fere asi essent, in aliis scriptoribus antea, in multis (ut e Grecis Platone, Isocrate, Demosthene, Sophocle, Aristophane) hoc demum seculo ad fideliores et antiquiores codices ex Lat. $ 304 n. 4. Horatius ep. I, 17, 40: onus parvis ani- mis et parvo corpore maius) Lib. I. 81 angulis protractos reditum est. Neque mirandum est, iuste horum. testium reverenti;:? adiungi perversam superstitio- nem hominum neque omnem codicum, etiam antiquorum, condieionem perspicientium neque ad auctoritatis et rationis momenta inter se comparanda ingenio, exercitatione, ser- monis rerumque antiquarum scientia satis instructorum, aut esse etiam, qui a simplici veritate ad interpolationem amplectendam ipsa lieenti:& singulari magnitudine tanquam thesauro invento decepti relabantur!). Sed de toto hoc co- dicum discrimine, quod in unoquoque scriptore separatim tractandum est, dixi iam hoe loco agi non posse. Brevis- sime, quod dixi de sublatis recentiore interpolatione veri indieis, quze prima mendi forma in antiquis codicibus con- tinentur, duobus exemplis, Graco altero, altero Latino de- clarabo. Plato lege. I p. 633 D fortitudinem positam esse dicit in certamine non solum eum timoribus et zegritudinibus, sed etiam eum desideriis et voluptatibus et blandimentis adulatoriis (ϑωσιείας κολακεκάς appellat), e? καὶ τῶν σεμι- νῶν οἰομένων εἶναι τοὺς ϑυμοὺς ποιοῦσιν. Sic enim codices habent, nulla sententia. Itaque in codicibus Bek- keri (e septem) duobus (altero omnium optimo) in margine adseribitur aperta coniectura xz0oívovc, in uno recenti al- tera manus hoe in eontextu posuit (x70. sorovorv), in uno item recenti statim scriptum est, sed post ποιοῦσιν. De- inde eadem altera manus in eodem codice μιαλαττούυσαι - addidit; itaque editur aut μαλάττουσαι κγρίνους stotov- σεν àut (a recentissimis) tantum z59. σιοιοῦσεν, nec quis- quam vidit, in antiqua scriptura unam addendam esse litte- ram, ut efficeretur verbum poétieum et elegans de vehe- 1) Nihil in hoc genere perversius quam quod A. G. Zumptius in Ciceronis orationibus agrariis et pro Murena commisit, de quo etsi Halmius dixit, qusdam alibi addam. X Nam nihil ex illis sordibus relinquendum est, MADVIGHII Apvxns, Cuir. 6 82 Lib. I. menti motu et incitati animi perturbatione, sz voro vo:»!). Apud Senecam epist. 90, 26 editur: non dedecoros cor- poris motus (sapientia eruit aut effecit) nec varios per tubam ac tibiam cantus, quibus exceptus spiritus aut in exitu aut in transitu formatur in vocem. Mirificos vero cantus (eteantus per tibiam), qui- bus excipiatur spiritus et in vocem formetur! Apparet de- scribi partem instrumenti musici spiritum, quo infletur, exei- pientis et in vocem transformantis. Et sie quidem, ut edi- tur, ceteri codices omnes (modo de omnibus recte taceatur) habent, sed in antiquissimo DBambergensi pro cantus quibus est cantisaliqui quibus. Detracto qui, quod ex quibus ortum est, restat cantisali, id est canalis (varios per tubam ae tibiam canalis, quibus ex- ceptus cet.), de quo Seneca ipse vetabit quemquam dubi- tare, epist. 108, 10 sie scribens: spiritus noster cla- riorem sonum reddit, cum illum tuba per longi canalis angustias tractum patentiore novissime exitu effudit. Sed quanquam codex DBamb. ad verum inveniendum hic dux fuit, tamen ea vestigia, quz in ee- teris plane obruta is servavit, adeo sunt tenuia et confusa, ut simul hie locus documento esse possit, quam sint gra- vibus mendis nulla non pagina obsiti antiqui et inter ce- leros optimi Senecae codices. Distuli supra singularem interpolationis formam, quz constat verborum data opera adiectione, cognatam cum al- tero additamentorum gencre, quz errore ex margine sus- cepta sunt, et ita specie similem, ut interdum distingui nequeat. Neque enim raro librarii, quod aut rariorem lo- quendi formam non expediebant, aut sententie» cohzren- tiam membrorumque coniunctionem οὐ distributionem et ') Hanc emendationem posui in annalibus philol. Danicis V p. 17 et 158. n Í Lib. I. 83 quid ex prioribus audiretur vel ex sequentibus adsumeretur, non animadvertebant aut quod verborum, qus legebantur, vi non intellecta aliquid desiderabant, ad explendam, ut eredebant, orationem verbum aliquod aut etiam duo plu- rave addiderunt, interdum etiam ad mendum aliquod, ut putabant, corrigendum, id est, oceultandum. Ea labes quam sit antiqua et optimos quoque codices attigerit, in- tellegi potest, ut hoc utar, ex vocibus iam ab aliis recte in Platonis Phaedone damnatis et contra ceteros codices et eontra Oxoniensem (p. 73 C πρότερον, p .14 E toov, p. 78D χαλῶν ἃ Classenio, p. S5 D ἡ ab Heindorfio, p. 88 ἃ 7; a Schleiermachero, p.90 D τοὺς λόγους, p. 100 D εἴτε a Daehnio, p.105 B ἐν τῷ σώμιατι, p.113 B τῇ yz). Et tamen hac quoque interpolatione sszpe antiquissimos codices et inte- gros carere, qu: in recentioribus demum nata sit, et ex. Platonis locis, quos iam attigimus, r. p. VII p. 529 C, legg. I p. 633 D, intellegi potest, et ex Plutarchi, quem paulo post afferemus (Themist. e. 2), et exemplo perquam memo- rabili declarabitur proximo capite in Platonis Thezteto p. 175 O. Sed nune in novis quibusdam exemplis quid quoque loco fraudem interpolatori obiecerit, animadvertamus; quorum primum sit ex ipso illo, in quo complura iam notata dixi huius generis, Platonis dialogo. Nam in Phzdone p. 93 D, ubi sie scribitur: ^ 442« προωμιολόγηται. ἔφη, μηδὲν μᾶλλον μιηδ᾽ ἧττον ἑτέραν ἑτέρας ψυχὴν ψυχῆς εἶναι τοῦτο δ᾽ ἔστι τὸ ὁμολογημα, μηδὲν μᾶλλον μιηδ᾽ ἐπὶ σιλέον μηδ᾽ ἧττον μιηδ᾽ ἐσ ἔλαττον ἑτέραν ἑτέρας ἀρ- μονίαν ἁρμονίας εἶναι, necessario tollendum in extremis ver- bis ἁρμονίας, additum aperta de eausa, ut hoc membrum simile superiori esset, (ψυχὴν Ψυχῆς); verum non quzritur, qua- tenus ἀρμονία ἁρμονία sit, sed Socrates, de eorum sen- tentia, qui animum ἀρμονίαν definirent esse, disputans, ex eo, quod antea concessum est, animum omnem :zeque esse animum, concludit, si animus ἁρμονία sit, non alium ani- mum magis, alium minus esse cogior/«r (ἑτέρα» ἑτέρας m 84 | Lib. I. vyrv ψυχῆς ἁρμονίαν εἶναι), Sed omnes 2que, ut expe- diri nequeat, cur alius animus sibi conveniat constetque, alius discordet. Alterum sumatur exemplum e r. p. I p. 363 A, ubi sie scribitur: ἕνα δοκοῦντι δικαίῳ εἶναι yíy- γηται «50 τῆς δόξης ἀρχαί vé καὶ γάμοι καὶ ὅσασιερ Γλαύκων διῆλϑεν ἄρτι ἀσιὸ τοῦ εὐδοκιμιεῖν ὄντα τῷ ἀδίκῳ. Non aptissimum hoe τῷ αδίκω est; neque enim Glauco iniusto simpliciter hzc evenire dixerat, sed iniusto, qui iu- stus videretur. Sed omnes codices habent, quod ferri nullo modo potest, τῷ δικαίῳ. Id non corngendum violenter erat, sed tollendum, ut recte sine dativo dicantur illa com- moda ex bona fama oriri (ei, qui eam habeat). Interpolator propter praecedentia δοκοῦντι δικαίῳ εἶναι dativum desidera- verat,in eo ponendo a sententia aberraverat. Eiusdem operis libro VI p. 505 A hee leguntur: ἐσεεὶ ὅτε ys ἡ τοῦ ἀγα- ϑοῦ ἰδέα μέγιστον μιάϑημα, πολλάκις ἀκήκοας, ἡ ὁί-- καία καὶ τἄλλα «πιροσχρησάμενα χρήσιμα καὶ ὠφέλιμα γίγνεται. Ut pretermittam, dicendum fuisse vd δίκαια, prorsus ridiculum est et a Platonis mente alienissimum, iu- sta diei boni.idea fieri utilia; nam neque de iustorum utilitate agitur et iusta τῇ τοῦ δικαίου ἰδέᾳ valent. Mani- festum est comparari varia μαϑηήματα et hoc dici, ita summum «vc esse boni ideam, ut per eam demum cetera quoque μαϑηήματα utilia fiant. Seripsit igitur Plato ἡ καὶ τἄλλα. Librarius oscitans καί pro et, non pro etiam accipiens, addidit, quod responderet scilicet τοῖς ἄλλοις (quemadmodum Gorg. p. 47? D additum est ἡ λύπῃ, ut responderet verbis ἢ βλάβῃ. non intellecto, hoc ipsum referri ad superiorà z ἀγεαρότατον x«i «vie ὑπερβάλλον). Platonieis exemplis adiungamus unius preterea scriptoris, Plutarchi, interposito tamen illo, quem iam paulo ante ob aliud mendum attigimus, Xenophontis loco Hellen. I, 2, 10: τοῖς δὲ Συρακοσίοις καὶ Σελινουσίοις .... ἀριστεῖα ἔδωκαν καὶ κοινῇ καὶ ἰδίᾳ πολλοῖς καὶ οἰκεῖν ἀτελεῖ ἔδοσαν τῷ βουλομιένῳ ἀεί. Nam in hoe loco et vehe- * ND ] ' ) Lib. I. 85 menter per se offendit repetitum moleste in utroque membro dandi verbum et variata forma ἔδωκαν, ἔδοσαν. Cum ac- cedat igitur, ut Xenophon constanter ἔδοσαν» dicat (T, 2, 9, V, 3, 10, V, 4, 11, VI, 1, 18 et in compositis I, 2, 18, I, 3, 3 et 21, cet.), nusquam zÓwzcv, apparet hoe adiec- tum esse ab aliquo, qui substantivum ἀρεστεῖα suo verbo carere noluerit. In Plutarchi vitis non pauca sunt huius generis, quorum quzedam iam alii animadverterunt, velut illud manifestissimum homo, si vixisset diutius, multum Grzcis seriptoribus profuturus, Emperius, quod Pyrrh. c. 24 cum Plu- tarehus scripsisset ϑίᾳ τῶν vstaosuorov (invitis et repug- nantibus stipatoribus), non intellecto usu vocabuli βίᾳ ad- ditum est μετά (ϑίᾳ μετὰ τῶν ὑπ᾿). Huic simile, sed paulo oceultius est, quod in Pelop.c. laccidit, ubi sic scri- bitur: ᾿“λλὰ Συβαρίταις μὲν ἐκτετηκόσιν ὑτιὸ τρυφῆς χαὶ μαλακίας διὰ τὴν πρὸς τὸ χαλὸν ὁρμιὴν καὶ φιλο- τιμίαν εἰχότως ἐφαίνοντο μισεῖν τὸν βίον οἱ μὴ φοβού- μένοι τὸν ϑάνατον. — Hzc nihil aliüd significant nisi Sy- baritas propter honesti studium et glorie cupiditatem ener- vatos esse delieiis et mollitia; qux sententia quoniam supra modum ridicula est, qui Greece sciebant et sano iudicio utebantur, Coraés et Schwferus, transpositione subvenire conabantur, ut illa διὰ «xv ... φιλοτιμίαν coniungi cum his oí 4 φοβούμενοι vov ϑάνατον possent. Sed ne id quidem recte fieret, quoniam in hac acuta contrariorum re- latione: (ἐφαίνοντο) μισεῖν τὸν βίον οἱ μὴ qogovusvor τὸν ϑάνατον nihil addi potest, nec profecto causam non timendz mortis hie opus erat significari. Plutarchus scrip- serat aptissime: ᾿“2λλὰ Συβαρίταις μέν, ἐχτετηχόσιν ὑσιὸ τρυφῆς καὶ μαλακίας τὴν πιρὸς τὸ καλὸν δομιὴν καὶ φιλοτιμίαν (Sybaritis, qui deliciis et mollitia studium ho- nesti et glorie eupiditatem amiserant et tanquam exustam et liquefactam deposuerant); librarius, qui ignorabat usita- . am optimzs :etati formam loquendi, ἐχτέτηχα τὴν ὁρμήν * (ut apud Dionysium Halic. VIII, 45 femina dicitur ?xre- 86 Lib. I. τηπέναι τὰς ὁράσεις Uno δακρύων, Sed iam apud Xeno- phontem ἀσιοσέσηπα τοὺς δακτύλους, eadem ratione, qua in passiva verbi forma ἐκκέχομμιαι τὸν ὀφϑαλμὸν et in- finita alia), ad accusativum expediendum addidit διά, ut in Pyrrho μετά ad genetivum. Alcibiad. e. 18 postquam Hermzs truncati commemorati sunt et fama de Corinthiis rei auctoribus, sic in codicibus pergitur: Οὐ μὴν nero ye τῶν πολλῶν oUO οὗτος ὁ λόγος οὔϑ' ὁ τῶν σημείων δεινὸν εἶναι μηδὲν οἰομένων, ἀλλ᾽ οἷα φιλεῖ φέρειν ἄκρατος ἀκολάστων νέων εἰς ὕβριν ἐκ σ«αιδιὰς Uno- φερομένων — Quoniam aperte cohzrent ὁ τῶν οἰομιέ- »o» neque genetivus partitivus ullum habet locum, corri- gunt scribuntque σημεῖον, prava sententia; nam sic non negatur portentum illud esse (τῶν 7 σημιεῖον εἶναι οἰο- μένων). sed portentum nullum (unquam) esse terribile statuitur, quod iudicium ad hane rem nihil pertinet. Tol- lenda est simpliciter vox addita ab aliquo, qui cum a struc- tura verborum aberrasset, articulum substantivo carere no- luit; significatur oratio hominum animo sedato rem con- temnentium, qui periculi nihil subesse (δεεένον εἶναι μη δὲν) putabant, sed lasciviam e vino natam. Graviter perturba- tus est stolido additamento eiusdem vitz alius locus in cap. 35, ubi Aleibiadi sua ipsi gloria nocuisse dieitur, quod, cum omnia efficere posse crederetur, si qua in re minus ei suc- cessisset, curam defuisse homines putarent, quippe qui non potuisse eum perpetrare non in animum inducerent: " Eor«ze δ΄, εἴ τις ἄλλος, ὑπὸ τῆς αὐτοῦ δόξης καταλυϑῆναι. Με- γάλη γὰρ οὖσα καὶ τόλμης καὶ συνέσεως γέμουσα ἀφ᾽ ὧν κατώρϑωσεν, ὕποσιτον αὐτοῦ τὸ ἐλλεῖπιον ὡς oU σσιουδάσαντος, ἀπιστίᾳ τοῦ μὴ δυνηθῆναι, σιαρεῖχε" σπουδάσαντα γὰρ οὐδὲν ἄν διαφυγεῖν. Ridicula est gloria plena audacie et prudenti (γέριουσα συνέσεως); sed ea nata est, quod, cum sic simpliciter Plutarchus scrip- sisse: μεγάλῃ γὰρ οὖσα xal τόλμης καὶ ουνέσεως (cum magna et audacie et prudentiae esset, cum magna in ΑἸοὶ- Lib. I. 87 biade καὶ τόλμης καὶ συνέσεως δόξα esset), scriba gene- tivi rationem non expediens participium, unde penderet, ineptum adiecit. Sed non minus aut molestum aut mani- festum eiusdem generis vulnus inflictum est initio proximi capitis (36): 7ῶν δὲ μισούντων τὸν ᾿“λκιβιάδην ἐν τῷ σερατοσιέδῳ Θραούβουλος ὁ Θράσωνος ἐχϑρὸς ὧν «nz- ! ρὲν εἰς ᾿ἥϑηήνας κατηγορήσων. tane vero? Thrasybu- lusne inimicus erat eorum, qui Alcibiadem oderant? Hoc enim, neque quicquam przterea, verba significant. Sed de- mus £y99oc referri ad Alcibiadem; qu:e est hzc orationis balbuties, ex iis, qui Alcibiadem odissent, unum eius ini- mieum fuisse? Nimirum Plutarchus inter eos, qui Alcibi- adem odissent, Thrasybulum fuisse dixerat (7 ὧν μισούντων — Θρασύβουλος ὁ Θράσωνος ov), scriba, quo referretur ὧν, non animadvertens aut non memor dici eva: τῶν u- covvrOv, predicatum (ἐχϑρός) addendum putavit. His unum addamus singularis form: additamentum in Agesilai 6. 32 sub fin, ubi hzc leguntur: ᾿“ναχωρῆσαι δὲ τοὺς Θηβαίους ἐκ τῆς “ακωνικῆς οἱ μὲν ἄλλοι λέγουσι χειμιώ- vov γενομένων καὶ τῶν “ρκάδων ἀρξαμένων ἀπιεένωι καὶ διαρρεῖν ἀτάκεως, οἱ δὲ τρεῖς μιἦνας ἐμιμιεμιενηκότας | ὅλους καὶ τὰ sAelovo τῆς χώρας διαπεσιορϑηκότας. Nihil | vitio sententiz: et orationis manifestius; nam neque τοῖς ἄλλοις respondere potest infinitum οἱ δέ, sed certum et de- finitum aliquid, a quo illi separentur, neque ullo modo tan- quam in divisione contraria poni possunt χειμώνων . .. | ἀτάχτως et τρεῖς μῆνας .. διασιεσιορϑηκότας, quorum illa eausam discessionis, hse tempus commorationis et ef- feetum signifieant, sed cohsrent et unam faciunt summam. Itaque his omnibus continuatis: '4reyoozoa: δὲ τους O- Buíove οἱ μὲν ἄλλοι... διαρρεῖν ἀτάχτως, τρεῖς μἢ- ψᾷς ὅλους. .. δεωτσι ἐσιορϑηκοότας, contrarium infertur: Osonopnog δὲ φησιν καὶ v. Δ. Scriba cum non attendis- | set, inter se referri infinitum et finitum (οἱ μιὰν» ἄλλοι... Θεόσιομισιος δὲ), post oi μὲν (ὥλλοι) inferendum. putavit, P—— — 0 -—-—c-.——————À —— 88 Lib. I. οἱ δέ, addiditque incommodissimo loco. Atque hsc addi- tamenta, qui et per se manifesta sunt et inter se confirmant et apertas habent ex simplieissima iudicandi levitate cau- sas, in scriptura integra antea et incorrupta acciderunt. Illud iam ex mendo ante illato natum est; nam in Themi- stocle c. 2 de Themistocle puero hzxe leguntur: | "Ewei καὶ τῶν παιδεύσεων τὰς μὲν ἡϑοποιους ἢ ngoc ἡδονὴν xat χάριν ἐλευϑέριον σπουδαζοιμιένας ὀχνηρῶς καὶ ἀπροϑύ- μὼς ἐξεμάνθϑανε, τῶν δὲ εἰς σύνεσιν ἢ πρᾶξιν λεγομέ- vov δῆλος ἣν οὐχ ὑπερορῶν παρ᾿ ἡλικίαν, ὡς τῇ φύ- σει πιστεύων. Mirum est de puero disciplinarum et ar- tium studioso ovy ὑσιερορῶν, non contemnere, addita prz- sertim causa, quod nature confideret, qux» ad contemp- tum tollendum nihil valebat. Sed optimus omnium, ut in Plutarcho, codex Sangermanensis et alii omnino non habent ovy. Seripserat igitur Plutarchus δῆλος ἦν ὑπερερῶν. Vocali « in o mutata, additum est in aliquot codicibus ovy. In Pyrrhi autem vita c.22 de rege deliberante, utrum res Italicas an Graecas an Sicilienses potissimum capessat, hac scribuntur: |. Ziva τοῖς X£XuxsAtxoig μειζόνων ὑσιοκεῖσϑαι πραγμάτων δοκούντων, “ιβύης ἐγγὺς εἶναι δοκούσης, ἐσιὶ ταῦτα τρέψας Κινέαν μὲν εὐϑὺς ἐξέσιεμετμε σιροδια- λεξόμιενον, in quibus Sintenis, homo patientissimus,. δοκούσης iniuria suspectum quibusdam fuisse annotat; equidem meritissimo suspectum dico non solum ob ge- minatum in eadem constructionis forma idem parti- cipium aut quod cause (μιεεζόνων ... δοκούντων) causa necessario alia forma subnectenda erat, sed quod totum ineptum est, Africam visam esse propinquam esse Sicilie, quo nihil erat certius aut notius. Plutarchus sic posuerat: τοῖς Σικελικοῖς μειζόνων ὑποκεῖσϑαι σιραγ- μάτων δοκούντων τῷ “ιβύης ἐγγὺς εἶναι, ini ταῦτα «τρέψας x. v. Δ. Cum τῷ post τῶν excidisset, additum est ad strueturam efficiendam δοκούσης. Sed Graecorum exemplorum abunde iam est. Latinorum agmen Cicero Lib. I. 89 ducat, in cuius oratione pro P. Quinctio 75 hae leguntur: unum tamen hoc (testes, qui ab adversario parantur) cogitent, ita se graves esse, ut, si veritatem ve- lint retinere, gravitatem possint obtinere; si eam neglegere, ita leves sint, ut omnes intelle- gant, non ad obtinendum mendacium, sed ad ve- rum probandum auctoritatem adiuvare. Primum, si et gravitas et levitas commemorarentur, debebant hzc ex sequo poni: ita se graves esse ... ita leves esse; perversum, si quid aliud, est: ita se graves esse, ut ita leves sint; deinde aperte sie contraria priori hcec ponitur condicio: $i eam neglegere (audito ex superiore membro velint), ut etiam consecutio (ut omnes intel- legant)ex eodem (ita se graves esse) pendere debeat; postremo hoc ipsum: ut omnes intellegant, ... auc- foritatem adiuvare necessario non ad levitatem refertur, in qua nulla est auctoritas, sed ad gravitatem. Itaque omnis sententia pertinet ad gravitatem finiendam et terminandam et necessario sie decurrit: ita (hoe est, hactenus et hac eondi- cione) se graves esse, ut, si veritatem velint retinere, gravitatem possint obtinere, si eam neglegere, ut omnes intellegant, cet., sublatis verbis ita leves sint, quie addita sunt ab aliquo, qui neque partieule ita vim neque duplicis et contrarie sententie inde, dupliei condicione posita, pendentis rationem intellexerat!). Apud eundem in orat. pro Cluent. 199 sic scribitur: atque etiam nomina necessitudinum, non solum nature» nomen et iura (Sassia) mutavit, uxor generi, noverca filii, filix pellex. Mire ex altera parte nomina, ex altera nomen 1) Hac emendatione cum Halmio communicata Kayserus usus est. De ut, quod semel positum utrique membro sufficiebat (ut, $i ..., possint, si..., omnes intellegant), ante alte- ram sententiam consecutivam repetito dixi breviter ad Cic. de fin. V, 10 p. 618. 90 Lib. I. et eum nomine iura ponuntur; quomodo autem Sassia nature nomen mutavit? Sceripserat Cicero apte et recte: etiam nomina necessitudinum, non solum naturz iura, mutavit; deinde, qui sit hec nominum mutatio, declarat: uxor generi cet. Qui non attenderat necessi- tudines nature, nomina iuribus respondere, nomina cum nomine (ob singularem naturas numerum) comparari vo- luit; ad vocabulum orationi inserendum additum est et. Mire manifestum additamentum latuit apud Valerium Max. IV, 7, 2, ubi Blossius et Pomponius et Lstorius, ille Ti- berii, hi C. Graechi usque ad extremum amici, furiosi conatus strenui comites appellantur, sinistris quidem auspiciis amicitie condicionem seeuti, sed quo miseriora, hoc certiora fideliter culte nobilitatis exempla. Neque nobilitatem illi in Grac- chis coluerant, quam si sequi voluissent, contra Graechos stetissent, neque eius rei hoc capite Valerius exempla colligit, quod de amicitia est et inscribitur. Nobilitatis addidit, qui dormitans non attendit audiri ex proximo amiciti:s. Apud eundem IX, 1, 4 prave post comparativum additum quam frustra et olim et nuper corrigendo tentatum est, quo eiecto recta et sententia et oratio huiusmodi erit: Et quanto tamen insequentium seculorum zdificiis et nemoribus angustiorem introduxerunt atque inchoatam ἃ se lautitiam posteris relinquere quam ἃ maioribus acceptam continentiam reti- nere maluerunt. In codicibus est angustiorem quam introd. Paulo longius Valerius lautitiam reiecit, quod duas sententias quodammodo conflavit, alteram hanc: Et quanto .... angustiorem introduxerunt lauti- tiam, alteram hane: inchoatam a se lautitiam po- steris relinquere quam ... maluerunt!) Sed in ') Simili mendo apud Columellam bis post tantum, quo sequente ut aut ne finis significatur, ad quem usque progrediendum . ——dÁ—— — Lom n — c mm RN "TL — — RE ἘΠ πεν Lib. I. 91 Valerio Maximo singulare hoe accidit, quod codex omnium princeps, Bernensis, additamenta quasdam habet, sed punc- tis notata, quod scriba, diligentius considerato exemplo, quod sequebatur, intellexit ea, in margine aut inter versus annotata, in orationem recipienda non fuisse; nam coniec- tura ea delere sane in mentem non venit. Id ita esse in VII, 6, 3 (effectum) post Pighium Halmius intellexit, sed tribus locis a vero aberravit. ^ Nam IV, 1, 14 per- spieuum est, e codice optimo additis duabus litteris scri- bendum sie esse: Tot familiis in uno genere laudis enumeratis, Poreium nomen, velut expers huius- ce glorie, silentio praetereundum esse (cod. se), negat posterior Cato (id est, factis suis preeteriri vetat). Cum levi errore turbatus orationis nexus esset, post ne- gat additum est fieri debere, sed, ut dixi, in eod. Ber- nensi notatum, in ceteris sine noia. De VI, 9, 1 et VII, 3, 10 iam non opus esse puto separatim dici. Gellii lo- cum I, 3, 29 facilime sic decurrentem: quoniam pro- fecto eausarum ac temporum varietates discri- minumque ac differentiarum tenuitates decre- tum (derectum?) atque perpetuum distinctumque in rebus singulis priceptum...non capiunt (id est, non recipiunt nece admittunt) prorsus perturbavit par- lieipum ignorantes inter tenuitates et decretum propter longiorem verborum seriem et propter ignoratam verbi capiunt vim additum. Postremus sit ex hoe ge- nere Senecz locus in epist. 3G extr., ubi quod editur: si hoe unum adiecero, nee infantes nee pueros nec aut ultra quem progrediendum non sit, prave additur quan- tum, II, 10, 27: serito tantum, [quantum] ut singuli cyathi seminis locum occupent decem pedum lon- gum et quinque latum, et I, 4, 8: atque ares pedem tantum complectatur, quod ait Cato, [quantum] ne villa fundum qusrat neve fundus villam. 99 Lib. I. mente lapsos timere mortem, neque verum per se est, (— nam pueri vehementer mortem extimeseunt —) neque aptum ad id, quod significatur, mortem neque ab iis timeri, in quibus ratio nondum lumen extulerit, neque ab iis, in quibus exstincta sit. Duo genera Seneca fecerat: nec infantes pueros nec mente lapsos; interpolator inscite pueros ab infantibus separavit. Satis hoc est exemplorum, quibus eadem cautio ad- iungenda est, quam in eognato scribendi errore addidi. Nam hice quoque non raro de librarüs incredibilia fingun- tur, nec tantum de singulorum verborum, sed de maioribus et magis artificiosis additamentis. Nam ut in prose ora- tionis scriptoribus annotationes marginales interdum licen- ter et temere finguntur, sie in poétarum operibus nimis facile versus singuli compluresve in suspicionem adducun- tur à nescio quibus interpolatoribus et falsariis eo consilio compositi esse, ut veris intersererentur; nam prorsus frau- dulentos nobis, non simplices homines rudesque critici qui- dam fingunt. Ut enim exempla sunt versuum singulorum aut paucorum ad lacunam antiquiorem codieum explendam aut mendum, quo sententia pessundata esset, occultandum aut etiam ad sententiam, qua curti aliquid habere videre- tur, amplifieandam exeogitatorum, ita prorsus ab omni pro- babilitate abhorrent, quz nunc a quibusdam de tragoediis Grecis versibus spuriis impletis narrantur. Nam, contenti futiles et ineptos interpolatores appellare, neque quando ili; homines vixerint, dicunt, neque cuiusmodi scientia et arte prediti fuerint, neque quo consilio illos versus, quibus sublatis omnia bene habere affirmantur, interposuerint neque quomodo eos in ceodiees insinnaverint; si autem iudicii causas in singulis loeis quzras, aut nihil nisi convicia communia reperias aut superba edicta, quibus vetantur tragici copia quadam et ubertate naturali dicendi personas utentes inducere (ut Sophocles in Aiace 327) genera- lemve sententiam interponere, aut eiusmodi dubitationes, quae p Lib. I. 93 in multos alios versus non minus cadant aut propter tra- gice orationis fines non satis ubique nobis notos aut prop- ter scribendi mendum ; interdum quidem menda tam aperta sunt et manifesta, ut verba litterzeve sensu casse interpo- latori quamvis perverso tribui nequeant; itaque delendo nihil agitur nisi ut difficultas vi occultetur; estque hoc quoque perfugium eriticorum non se expedientium neque libere, quie 510 res, fatentium, quo perfugio interdum ita abutuntur partieulas versuum violenter mutatas et transpositas con- .. flantes (ut in Sophoclis Antig. 23 sqq.), ut, rideas an in- id dignere, nescias. Ceteros tamen in hoc genere (nisi quod Hartungius excipiendus est) nuper vicit Gu. Dindorfius, vir Grace perdoctus et in rebus grammaticis exercitatissimus, sensim ab aliis initiis in hanc viam ingressus, neque ulla peius vexata est tragoedia quam Iphigenia Aulidensis. Nam quod epilogus iustze suspieioni aditum dabat, omnia licere rati et Dindorfius uterque et ceteri fabulam ab Euripide imperfectam relietam (et tamen actam et editam) narrant, et interpolatores fingunt alios Aristotele antiquiores!), sed . . iamen nee versuum leges nec sermonis satis callentes, alios . multis (ut ipse Dindorfius ait) seculis inferiores, et longos versuum Ordines eliciunt, quibus ipsi confitentur fabulam . earere non posse (ut in carmine chori, quod a v. 164 in- | . eipit, euius quattuordecim versus Dindorfius relinquit, sed . plures Euripidem additurum fuisse, si fabulam perfecisset, putat, et v. a 418 ad 441), iis, qus significavi, argumen- . tis utentes. Praiverat in hoe critiee genere in Latinis Hofman-Peerlkamp , qui cum suas Horatio poésis leges scripsisset et multos in sententiis et verbis intellegendis errores et prava de rebus ad Latinum sermonem pertinen- ——————— 1) Vid. Dindorfii przefat. ed. quint» poét. scenic. p. VI de Iphi- genie Aulidensis v. 80 (Aristot. rhetoric. III, 11). In Sophoclis j quoque Antigona (900—928) Aristotelem interpolatione decep- | ium fingunt (Arist. rh. III, 16. 94 Lib. tibus iudicia adiecisset, Horatium laniavit. Qui tamen ne solus in hac pravitate esset aut temeritate summus, nuper (ne Gruppium eommemorem) Lehrsius in Ovidii epistolis (que Ovidium, quz alios scripsisse iudicabat, eadem lege secans), in Iuvenale Ribbeckius effecerunt. Ego si ita in scriptorum veterum operibus refingendis et amplificandis interpolatorum licentiam grassatam esse aut grassari po- tuisse crederem, omnem eorum contextus constituendi co- natum abiiclendum putarem; nune hase somnia lususque arte nostra parum dignos iudico. Exposui, qui essent summa et preecipuà mendorum in eodicibus veterum scriptorum genera et fontes, totam- que hane vere scripture depravationem ostendi sic non solum statibus et ingeniis et condicione librariorum , sed etiam scriptorum genere et forma ipsaque fortuna variari, ut ad rectum codicum usum in singulis scriptoribus eorum proprietates et bona et mala exquirenda :sstimandaque sint. Ac iam si quis querat, quid ex hae depravationis universe cognitione profici ad ipsam artem criticam exer- cendam maximeque, de quo hie agitur, ad rectum coniec- ture usum putem, scio dieoque, qui errandi genera universe norit, neque ideo aut, ubi sit erratum, scire (— nàm om- nia illa, que tanquam exempla posui menda et correxi, sermonis et rerum scientia et recta sententie exquisitione deprehendi —) aut, quomodo, neque emendandi viam ipsam tenere; sed instructus erit ad quzrendum scietque, quz tentari possint debeantque, poteritque, quid probabile sit &ccidisse, quid non sit, sstimare, modo ad hune universum depravationis intellectum adiecerit illam proprie scriptorum fortune cognitionem, qua probabilitatis iudieium certius regitur et, qui sit in unoquoque seriptore conieeture usus, qui condieio, constituitur. Aliorum enim scriptorum, quorum libri inde ab antiquis temporibus perpetuis homi- num studis celebrati sunt, codicibus tam antiquis dili- genterque scriptis utimur, tantaque ad codices adiungitur 1 Uc ΨΥ υνν ἃ * n, Lib. I. 25 testimoniorum in scholiis et apud grammaticos aliosque vis, quid antiquitus lectum fuerit, ostendentium, ut omnis hzc, que medie inter antiqua et nova tempora :etatis seculis codices inquinavit, depravatio arceatur aut pellatur coniec- lureque paene aditus preeludatur aut perangustus relin- quatur, qualis Homeri Vergiliique condicio est, a quibus non ita longe Horatium distare iudico cautissimeque eum attingo; aliorum antiquos et bonos codices habemus, sed iamen et xtate et auctoritate inferiores et pauciores, raris accedentibus extra codices testimoniis, ut coniecturs» et usus non parvus sit et adminicula firma, qualis (ut his utar exemplis) nune Platonis fere totius fortuna est et Ci- ceronis in magna operum parte, quanquam in his ipsis magis varia; alia denique veterum opera aut mature neg- legenter describi et graviter vitiari coepta sunt aut recen- tioribus tantum et interpolatis codicibus continentur, ut coniectura multa egeant, sed ea, in quo tuto consistat, vix inveniat, etsi in quibusdam depravationis simplicitas adiuvat. Cap. II. Mendorum corrigendorum via breviter monstratur et exemplis declaratur. Primum est emendationis initium, sine quo tentari coniectura non debet, mendum demonstrare et certis indi- ciis convincere aut saltem ita probabiliter arguere, ut iuste suspicioni sit locus; in quo ante omnia tenendum est, sic esse coniunctam scriptorum interpretationem enar- rationemque et criticam artem, ut haec illi primum recto codicum usu textum preparet purgetque, deinde ipsa ab ea denuo evocetur et ad conandum instigetur, cum in eo, qui e codicibus constitutus sit, textu enarrandi operam non recte procedere nec absolvi posse intellectum sit. taque omnia, qux in bono enarratore, eadem in critico esse de- 96 Lib. I. bent et vel maxime coniecturam regere, sermonis scientia ratione et usu confirmata et legum gnara et naturalis libertatis et inflexionis, rerum sententiarumque et earum, qui) proprie in quoque opere tractentur, et earum, quse ex communibus antiquitatis institutis, historia, opinioni- bus intercurrant, intellegentia, sensus ad aliorum cogitata e verbis percipienda natura et exercitatione aptus, prudens de scriptorum arte et consuetudine et consiliis iudicium et pro- babilitatis in iis, quz de scriptoribus aliisve (librariis) eredi possint, sestimatio. Et quanquam ita comparata res est, ut non pauea, quae ad ipsam tantum orationis formam grammatieam et communes sententias pertinent, recte iu- dicari et corrigi etiam àb eo possint, qui argumenti ἃ scriptoribus proprie tractati non multam nec accuratam cognitionem intellegentiamque afferat, tamen non exiguum est periculum, ne quis fines transiliat et ad ea, quibus non sufficiat, progrediatur ἢ). Et in eodieum quidem dissensu aperto et notabili, si id, quod tolerabilem orationem sententiamque videtur habere, in recentibus tantum suspectisque codicibus reperitur, in bonis autem et fide dignis litterze et verba manifesto prava, quae ex illa altera scriptura errore detorta et postea facili probabilique coniectura ad illam revocata videri nequeant, id iam sufficere debet ad sanitatis speciem tollendam, ut ex meliorum codicum vestigiis coniectura verum qu:ratur, etsi fere semper accedit, ut id, quod in deterioribus codici- bus sit, paulo diligentius exeussum orationis aut sententiz vitium habere reperiatur aut saltem languidum esse et iners nec consilio scriptoris aptum. Deteriorum autem co- 1) Exemplum lusus critici rerum intellegentia prorsus carentis, sed simul iudicii et in codicibus zsstimandis et in rebus gram- maticeis tractandis levis et perversi olim Wakefieldium descripsi, Lucretii editorem (opusc. acad. I p. 305 sqq.), postea Goeren- zium, ex omni pravitatis genere squabiliter conflatum, PEMIEUEUTSRRUTPUSEmUMN i» m , - Lib. I. 97 dicum ἃ bonorum scriptura per se non suspecta dissensus nullam omnino habet coniecture causam nihilque inanius esse potest suspicionibus, qua ex huiusmodi mendis et in- terpolationibus ductz etiam non eontemnendorum philologo- rum, velut Nice. Heinsii, commentarios implent. Omnium autem codieum aut bonorum consensu stabilita scriptura mendi convincitur, si ex ea oratio sententiaque eiusmodi non efficitur, quz seriptori tribui iure possit. Neque enim, quid sit per se rectum aut etiam elegans, quzsritur, sed, quid ita eum scriptoris ingenio et consuetudine et operis universa forma conveniat et ita inter se cohzereat, ut, etiamsi re- prehendi fortasse aliqua ex parte possit, tamen in id inci- dere seriptor potuerit; atque, si quid corrigi tanquam mendo- sum velis, eo dirigenda accusatio est, ut absurdum esse repugnareque inter se et cum proximis ostendas aut a scriptoris tempore, ingenio, scientia esse alienum neque probabilem habere excusationem aut, cur exciderit scriptori, explicationem. Nam multa scriptor aut non utique malus aut etiam alibi bonus rebus falsa, sententia vitiosa, oratione inconecinna posulsse potest (ne de unius alteriusve rei ig- noratione aut errore dicam) aut festinans aut etiam materiz non satis par, euius generis exempla permulta in Ciceronis de philosophia libris notavi deque tota re dixi in praefatione ad libros de finibus ἃ me (iterum) editos p. LXII sqq., atque interdum etiam consilio non vere scripsisse aut acumen cap- tans in inania incidisse (quod aliquotiens Tacito accidit) et ab orationis consueta norma aberrasse. Sed et ubi scriptor sententia aberrat, tamen apparet voluntas ad propositum ali- quod tendens formaque eo consilio instituta, et, ubi impro- prie loquitur aut constructione excidit, a sui tamen tem- poris loquendi usu, utita dicam, gradatim aut novi notionis significandze aut rhetorici artificii causa aut lusu ad insoli- tum verbi usum aut propter singularem orationis implica- tionem ad constructionem inusitatam et perturbatam dela- bitur nec aperte et simpliciter legi et usui communi aut MADVIGII Apvxnas. Cnr. - 98 Lib. I. sus statis contraria ponit. Ipse autem usus quam habeat libertatem et motum, quaerendum est ea grammatiee pro- babilitatis lege, de qua alio huius libri loco dicam, nec in ge- neribus sermonis ἃ communi usu remotis angustiores cer- lioresve termini, quam verus scienti: nostre modus patitur, constituendi (velut in sermone tragico cum de aliis multis, tum, ut exemplo utar, de media verborum forma pro aetiva interdum posita). In poétis eadem, quz in rebus grammaticis, etiam in metricis cautio adhibenda est. Atque in his omnibus ut fugi- enda est ignavia difficilia et prava non sentiens et superstitio in apicibus scriptis timide haerens et ad eos defendendos artificiosa et contorta et incredibilia quzque nemo veterum intellegeret fingens, sie non minus vitandus est contrarius quidam error ea, 4185 ad communem sensum et usum ac- commodate dicuntur, ad rabularum subtilitatem revocans et ealumniis oppugnans, quod Bentleius in Horatio non raro fe- cit, interdum etiam in aptissimis et apertissimis significa- tionibus et iocis aberrans (ut in digito male pertinaci od. I, 9,24). Nihil est autem in mendo arguendo firmius quam $i plura rationum momenta a diversis ducta initiis concur- runt, ut si ad sententie vitium insolitus verbi usus accedit aut grammatiez legis violatio aut rhetoriee form: mani- festo institute perturbatio (ut apud Velleium Paterc. II, 29, 2, quem locum supra correxi), aut si etiam ad eas, quz intus oriuntur, dubitandi causas adiungitur, si diligentius attendas, aliquid extrinsecus aut ex scholiastze annotatione ad id, quod scriptum est, non apta aut ex imitatione aliqua (cuius generis exemplum iu Aristophanis pace v. 800 suo loco monstrabitur) aut in illa ipsa scriptura, qu: tanquam codicum omnium defenditur, aliqua tamen a codicibus dis- cessio, velut (quod perfrequenter accidit) in verborum or- dine. Atque hoe, quod extremum posui, admodum notabili exemplo declarare libet. Nam in Plutarchi Pelopida c. 23, ubi deseribuntur Spartani sic exercitati, ut in proelio, si acies dissoluta esset, quem cuique locum casus et Lib. I. 99 fortuna obtulisset, eo facile uterentur ibique proximis se aggregantes pugnarent, hee leguntur: σιρος οὐδὲν οὕτως énaídevov aUtoUG καὶ συνείϑιζον, ὡς τὸ μὴ σιλανᾶσϑαι μιγδὲ ταράττεσϑαι τάξεως διαλυϑείσης, alid χρώ- μενοι πᾶσι σιάντες ἐσπιστάταις καὶ ζευγίταις, ὅστοι σιοτὲ συνίστησιν ὁ κίνδυνος καὶ καταλαμβάνει, καὶ συναρμιόττειν καὶ μάχεσϑαι σιαραπιλησίως. Vehementer offendit illud συνίστησιν ὁ κίνδυνος, quod debet esse: quo eos periculum defert, presertim sequente, quod necessario prius est, καὶ χαταλαμιβάνει (defert et depre- hendit). Verum in codicibus primum omnibus est χατα- λαμιβάνοι, aptum ad preteritum tempus verbi sententiz primarie (éstaíÓevov, συνείϑιζον), quod editores propter συνίστησιν mutarunt; deinde boni codices omnes καί non ante χαταλαμιβάνοι. sed ante συνίστησιν habent, hac forma: ὅσιοι ποτὲ καὶ συνίστησιν ὁ κίνδυνος καταλαμι- θάνοι. Itaque mendum manifestum tenetur, ad cuius cor- rectionem ut perveniamus, animadvertendum est, sententiam universam recte per se absolvi his ὅσιου (sic enim scriben- dum est) ποτὲ ὁ κίνδυνος καταλαμιβάνοι (ubi eos peri- culum deprehenderet); itaque illo συνίστησι» continetur aliquid, quod ad id, quod adverbio ὅσεου monstratur, am- plificandum pertineat; id efficietur vocabulo in tria, ex qui- bus eoaluit, sic dissoluto, ut una littera adiiciatur, una mutetur: ὅπου sorti zat σὺν οἷστισιν ὁ κίνδυνος xa- ταλαμιϑάνοι, ubi et cum quibuscunque periculum eos deprehenderet. Facile intellegetur, accidere interdum, ut mendi suspicio non temeraria nec levis oriatur nec tamen id prorsus certo convineatur; non ita raro rem conficit reperta ipsa emen- datio ita omnibus indiciis vestigiisque apta et respondens itaque manifesto mendi originem declarans, ut omnis dubi- tatio tollatur, euius rei exempla ex locis compluribus su- periori eapite tractatis sumi posse arbitror. Convietum mendum primum nudandum plane est de- T7* 100 Lib. I. trahendaque et abiicienda omnia, qus ad id oceultandum accesserunt, non tantum longius progressa, sed etiam prima interpolationis stamina, et prima, quantum fieri potest, erroris forma invenienda; velut in Livii XXII, 28, 4 ab eo, quod codices vulgares habent, semper occursurum, red- eundum mihi fuit non solum ad per occursurum, quod in Colbertino est, sed ad per ocursurum, quod in Pu- teaneo, ut inde verum erueretur procursurum (emen- datt. Liv. p. 200); tum autem etiam circumscribendum terminandumque sua sede vulnus, ne sana et recta, quz id cingunt, hoe est, sibi constantia et apta οὐ formam senten- tie orationisque demonstrantia, simul in dubitationem tra- hantur convellanturque (ut in Plutarchi, quem paulo ante tractavimus, loco hee: ὅσοι ποτὲ καὶ... ὃ xívÓvvoc καταλαμβάνοι, etsi ὅσεοι suum habet mendum, sed perexi- guum). Sed abiecta sic interpolatione subsistendum est paulisper videndumque acriter, ne non solum ad proximam vero formam, sed ad ipsum verum perventum sit; nam in- terdum mens, manifesta interpolationis pravitate depulsa, tamen confusa semel et perturbata non animadvertit, se id tenere, ultra. quod nihil querendum sit et quod non intel- lectum interpolationem pepererit. Egregius est ad huius admonitionis vim monstrandam Platonis locus in Thesteto p. 175 C, ubi Soerates ostendit, quid aecidere soleat, cum philosophus aliquem e vulgo hominem a communibus opinioni- bus et sermonibus sursum ad altiora et ad ideas contem- plandas vocare et extollere conetur; sie enim ibi scribitur nunc: “Ὅταν δέ γὲ τινὰ αὐτὸς, ὦ φίλε, ἑλκύσῃ ἄνω xal ἐθελήσῃ vic αὐτῷ ἐκβῆναι ἐκ τοῦ" ví ἐγὼ σὲ ἀδικῶ ἢ σὺ ἐμέ: εἰς σχέψιν αὐτῆς δικαιοσύνης ve καὶ ἀδικίας, τί τὸ ἑκάτερον αὐτοῖν καὶ τί τῶν πώντων ἢ ἀλλήλων διαφέρετον, ἢ ἐκ τοῦ, εἰ βασιλεὺς εὐδαίμων κεκτημένος τ᾿ αὖ πολὺ χρυσίον, βασιλείας πέρι καὶ ἀνθρωσίνης ὅλως εὐδαιμονίας καὶ ἀϑλιότητος ἐσιὶ σκέψιν. σοίω τὲ τινὲ ἐστὸν καὶ τίνα τρόπον ἀνθϑρώσου φύσει προσήκει τὸ Lib. I. 101 piv κτήσασϑαι αὐτοῖν, τὸ δ᾽ ἀποφυγεῖν, περὶ τούτων ἀσιάντων ὅταν δέῃ λόγον διδόναι τὸν σμικρὸν ἐκεῖνον τὴν ψυχὴ» καὶ δριμιὺν καὶ δικανικόν, σιώλεν cv τὰ &v- τίστροφα ἀποδίδωσιν (prorsus ei paria accidunt iis, quz ante in philosopho ad communes hominum sermones de- tracto commemorata erant) Primum ut in priore membro recta oratione positum erat exemplum (ἐκ τοῦ" τί ἐγὼ σὲ ἀδικῶ, ab huiusmodi iudicii οὖ sermonis forma: quam ego lbi iniuriam facio?), sie in altero, deleto εἰ, inducendus est homo recta oratione vulgi more regem Persarum bea- tum ob pecunie magnitudinem predicans: ἐκ τοῦ" βασιλεὺς εὐδαίμιων κεκτημένος vav πολὺ χρυσίον (ab huiusmodi judicio: rex beatus est magnam pecuniam possidens); εἰ significaret dubitationem, beatusne rex esset necne, a vulgari opinione alienissimam. Sed hoe parvum; illud agitur, quid faciendum sit illi τ᾿ αὖ apertissime orationem perturbanti et, ut nune est, abundanti; itaque alii aliter corrigunt sine ulla probabilitate (ut Heusdius z«»v), Hermannus autem, mirabili ultra fidem iudicio, quia a codice omnium longe prestantissimo, Oxoniensi, abest sz2v, tollendum notat, quid putas? non πολύ, sed τ᾿ αὖ, quod ex illo natum cre- dit; ita, inquam, τ᾽ αὖ ortum ex s:02v, quod non scriptum erat. Abest autem σιολὺ non solum ab Oxoniensi, sed ἃ Vat. 4 et Ven. JI, hoc est, post Oxoniensem opti- mis, nisi quod in /7, ut manifestior interpolatio sit, altera manu additum est. Eo igitur sublato supersunt hze: βασιλεὺς εὐδαίμιων κεχτημένος vov. χρυσίον. | Apparet, ubi v«v scriptum est, requiri ad sententiam efficiendam adiectivum multitudinem (et eam magnam) significans. Id quomodo reperietur? Adest vero ipsum, nulla littera mu- tata v«v, annotatum apud Hesychium sie: reve, μιέγας; σιολύς, cul subiicitur ταύσας, μιεγαλύνας, σιλεονάσας. In vulgi iudieio et sermone imitando usus est Plato plebeio vocabulo, apud scriptores inusitato; eiin deterioribus codici- bus interpretamentum id ipsum adiunctum est, quo Hesy- 102 Βρέ. chius secundo loco utitur; similis generis est, quod supra Platoni restitui στερεκάτω, simile etiam x«A« παταγεῖς alia- que. Greco huie exemplo adiungatur Latinum, quod in su- periore capite posui, ex Ovidii metam. VII, 276!). In- terdum 1loco gravem mendi suspicionem habenti atque, qualis editur, prorsus vitioso subvenitur non scriptura mu- tata, sed tantum oratione melius distincta novaque ita sententia effecta, quo genere mendi speciem tollendi et olim memini me non ita raro uti et utar sepius; nunc iria exempla ponamus, in quibus unum eiusmodi, quod etiam rarum et ignoratum habeat vocabuli alieuius usum. Apud Demosthenem orat. Ladv. Aphobum 63 sic nunc editur “που γὰρ δέκα ἐτῶν διαγενομένων παραὶ uiv τῶν οὕτω μικρὰ κεχομίσμαι (Σ κεκομίσϑαιε Funkhaenel χεκόμιεσται), τῷ δὲ xai προσοφείλων ἐγγέγραμμιαι, πῶς οὐκ ἄξιον aya- νακτεῖν; δῆλον δὲ vavvastaou el κατελείφϑην μὲν ἐνιαύ- σιος. ὃξ ἔτη δὲ στροσεστετροπιεύϑην ὑσι αὐτῶν, οὐδ᾽ Gv τὰ μικρὰ ταῦτα παρ᾿ αὐτῶν ἀπέλαβον. Verum initium hoc sententi:e ὅσσου γάρ non ad interrogationem et excla- !) Admonet me Platonis locus ob ignorationem insoliti vocabuli omnibus litteris recte scripti depravatus simillimi erroris non- dum ex Horatii satir. II, 2, 29 consensu omnium expulsi, quod, postquam semel verum in mentem alicui venit, fieri pridem oportuit. Nihil enim certius est quam Horatium scripsisse: Carne tamen, quam vis, distat nihil hac magis illa, id est, ab hoc catino, in quo pavo appositus est, ille, in quo gallina, Nam quod obscure hoc scriptum aiunt, Romanis, qui magida norant, nihil magis perspicuum esse poterat quam hoc: illa magis non distat hac. Sed verentur homines confi- teri a tot millibus hominum summisque philologis vocabulum non ignotum pro adverbio pervagato habitum esse, nec celebra- tum tot tamque longis disputationibus locum tam facile expe- diri et silentio tradi s»quo animo ferunt. ^ Quot poterant etiam- nune de illo Platonis et hoc Horatii loco programmatum pa- gine impleri? Potuisse dixi? Poterunt; ne desperaveris, — on MR — —- ὦ τ d Lib. I. 103 mationem de indignitate rei preparandam aptum est, sed ad ratiocinandum, quid alia condicione posita eventurum fuerit, idque etiam apertius fit additis illis δέκα ἐτῶν δια- γενομένων. (Ex Germanica interpretatione res facilius fortasse sentietur: Wenn ich nach Verlauf von zehn Jahren —.) Deinde illud δῆλον δέ confirmationem promittere videtur superiorum; itaque etiam in vulgaribus eodicibus apte ad hanc sententiam interponitur γάρ (εἰ γάρ); atqui sequitur non confirmatio, sed gravioris, si alia condicio fuisset, eventus significatio, prorsus ἃ δῆλον δὲ aliena, aptissima ad illud initium ὅπου γάρ. Quid igitur fiet? Coniungantur, qua cohzrent, argumenti conclusi partes: “Ὅπου y«g ... ἐγγέγραμιμιαι, πῶς οὐκ 6| κατελείφρϑην μὲν ἐνιαύ- σιος, &E ἔτη δὲ προσεσιδτροπεύϑην, οὐδ᾽άν τὰ μικρὰ ταῦτα παρ᾽ αὐτῶν ἀσπιέλαβον; His interponitur per par- enthesin exclamatio, indignum esse, quod dicturus orator sit, sed manifestum: (ἄξιον ἀγανακτεῖν, δῆλον δὲ σταν- τάπασιν),). Sed notabilior βοπθοῖθ locus in epistola 92, 12, qui nune, revocata optimorum codieum scriptura, nullo sensu sic editur: Itaque non est bonum per se munda vestis, sed mund: vestis electio, quia non in re bonum est, sed in electione, quali actiones nostre honeste sunt,non ipsa, quz aguntur. Qusro et universe, quie sit eleetio, quali aliquid fiat, et no- minatim, que electio, quali actiones nostre ho- nestze sint, magisque, que electio, quali non ipsa, quae aguntur, honesta sint; sed quoniam, qui id mihi dieat, reperturum me despero nee melior res fit deteriorum !) Κεκομίσϑαι illud nihil nisi error optimi codicis est; verbum passivum terti: persons ab hae coniunctione παρὰ μὲν τῶν... τῷ δὲ xci... προσοφείλων ἐγγέγραμμαι et ἃ tota argumenti conelusione alienum est. Nee recte de redditis bonis dici- tur μικρὰ κεκόμισται. 104 Lib. I. codicum et superiorum editorum interpolatione, qua aut quia pro quali substituentium, mihi ipse sie consulo, ut pri- mum hane extremam sententiam prorsus separem et per se po- nam, plenam ei absolutam: Actiones nostrs (hoe est, agendi forma et voluntas) honestas sunt, non ipsa, quz aguntur (materia et effectus agendi in ea positus); deinde autem ne in prioribus quidem ullam litteram mutem; recte enim non communi usu, sed schole dicitur: sed in elec- tione quali, hoe est sor, certe cuiusdam qualitatis. Sic ipsum Senecam dixisse epist. 117, 27: prius aliquid esse debet, deinde quale esse, et ante eum Cicero- nem academ. I, 28, lexica docent; addatur nune tertium hoc testimonium. Reditum etiam ad codices (hie quidem plerosque, non solum optimos) apud eundem Senecam epist. 94, 7, ubi agitur de minuendo tollendoque eorum timore, que vulgo hominibus terribilia videntur, sed reditum ita prava sententia, ut Haasius quinque verba delenda putaret, forti et facili remedio utens; sic enim scripsit: efficias, ut, quiequid publice expavimus, sciat non esse tam timendum quam fama circumfert: [nec dolere quemquam nee mori.]scpe in morte, quam pati lex est,magnumni esse solatium, quod ad neminem redit; in dolore cet. Interpolando factum erat: ... cireumfert, nec dolere quoque nec mori, quod Latine dicendum erat: ne dolere quidem nec mori. Sed illis sublatis manet pravitas in adverbio sz:epe; nam hoe solatium, quod nemo plus semel moriatur, non sepe, sed semper adest. Trans- feramus punctum; habebimus: non esse tam timendum quam fama circumfert; nec dolere quemquam nee mori sepe;in morte...magnum esse solatium cet. Occurretur, ut rectissime dicatur, neminem mori sspe, ita negari non posse, quemquam dolere sspe. Supergressus est igitur Seneca, dum declamatorie loquitur et acumen captat, veritatem eadem audacia, qua Epicurus negabat ullum mag- num dolorem longum esse (quas sententia proxime aliis Lib. I. 105 verbis subiicitur); poterat acumine servato et sententie forma rectius scribere: nec dolere quemquam semper nec mori szpe; nee ausim contradicere, si quis semper excidisse dixerit aut de industria omissum esse ante nostro- rum codicum etatem, quod sceribze non attento uni tan- ium adverbio locus esse videretur!). Verum ubi leni hoc remedio nihil proficitur, quod ve- rum subest mendum, ibi iam omnia versanda, rimanda nec ullum minimum vestigium contemnendum; sspe enim perexiguo litterarum indicio et mendum iam deprehensum certius eonvinci et eius formam genusque et viam correctionis monstrari, cum infinita alia ostendunt exempla, tum hoe, quod ex Seneez consolat. ad Marciam c. 10, 1 ponam. Editur ibi βίο: Quiequid est hoe, quod cirea nos ex adven- ticio fulget, liberi, honores, opes, ampla atria et exelusorum clientium turba referta vestibula, clara, nobilis aut formosa coniux ceteraque ex ineerta et mobili sorte pendentia alieni commo- datique apparatus sunt. Mendum oratio et sententia arguunt, primum quod prava et a Seneca non minus quam ab aliis huius setatis scriptoribus aliena est hxc enumerandi forma: clara, nobilis aut formosa, particula disiune- tiva inter primum et secundum membrum omissa, inter secundum et tertium posita?), deinde quod in coniugii feli- citate recte nobilitas uxoris aut forma laudatur, claritas ex rebus gestis nulla solet esse aut expeti. Sed his, qus per se certa sunt, tamen multi credere non auderent, qui autem erederent, si nihil accederet prsterea, neque, quale esset !) Ep. 93, 9 recte superiores editiones: Et tamen quousque vivimus? Omnium rerum cet. Negat Seneca causam esse vit:: longius protrahend:» et causas negandi addit. Apud Fi- ckertum et Haasium sine ulla sententia scribitur: et tamen, quousque vivimus, omnium rerum cet, *j Horat. sat. I, 6, 38 scribendum est Syri Dam: aut Dionysi filius, non Syri, Dams. Duo servorum nomina Horatius ponit, priori cum contemptu patrie nomen addit. 106 Lib. I. mendum neque quz correctio adhibenda, seire possent. Nune codex Mediolanensis (A), ceteris et state et bonitate longe prsestans, qui non clara, sed clarum scriptum habet, Senecam ostendit scripsisse: clarum momen, no- bilis et formosa coniux, librarum autem ἃ priore syllaba no ad alteram aberrantem vocabulum omisisse. Aptissime inter cetera adventicia et externa claritas generis et nominis ponitur. Plane iam perpurgatis, qua in codieibus posita sunt, tum vero retractanda omnia ea orationis sententieque in- dicia, quibus iam in mendo arguendo usus sis, consideran- dumque non solum, quid respuat locus, sed quid desideret ad eum sententie et argumenti tenorem, cuius vestigia su- persint et qui precedentibus subsequentibusque apte adiun- gatur, continuandum et absolvendum, ad grammaticam ora- üonis structuram eam, qua ex iis, qua integra manserunt, pelluceat et emineat, persequendam, ad formam rhetoricam, quie in contrarie relatis, in adscensu aut alio modo appa- reat, perficiendam, ad verborum colorem imaginumve seriem, quam proxima habeant, conservandam, atque hzc omnia cum codicum vestigiis nudatis et accurate inspeetis confe- renda, apud 'poétas adhibita versus lege et certo fine. Effieietur enim ssepe simile aliquid prorsus mathematico- rum formulis, cum in iis, quas squationes appellant, quz- ritur, quid unum condicionibus undique constitutis respon- deat; quomodo olim (opusc. aeadem. I p. 486) in Cicero- nis oratione pro Sestio 104 ostendi in litteris malexatur necessario subesse praesens indicativi tempus verbi depo- nentis prime coniugationis in xor exeuntis, studium et amorem signifieantis; id esse amplexatur. Sed hoc in- terest, quod apud nos neque tam certis terminis notisque eireumscribi id, quod quzritur, potest neque, ut presto sit, necessario cogi, quod apud illos fit, si recte constituta equatio est. Nam sspe animus aut non in rectam partem quarendo intenditur aut incidit, aut memoria criticus defi- — πππτ-π-σ-τττ---- E —^— —-— —- —— oni Lib. I. 107 citur in iis, quxe olim legit eognovitque, aut ommino rem à scriptore significatam aut verbum ab illo positum orationisve formam ignorat. Velut in illo, quem paulo ante tractavi- mus, Platonis ex Thezteto loco cum, ubi zev scriptum exstaret, adiectivum neutri generis requin intellexissem, ipse littere omnes servate fecerunt, ut ipsum adiectivum, de quo antea me nunquam cogitasse fateor, invenirem aut potius agnoscerem; si prima littera mutata fuisset, non in- venissem. . Quid, si Hesychius id non annotasset? Quid, si subest alicubi nomen loci, hominis, rei non solum nunquam tibi lectum, sed omnino nusquam apud eos, qui supersunt, scriptores positum? Itaque ad menda non prorsus vulgaria et facilia varii generis corrigenda et rerum et sermonis scientia opus est ampla et accurata et preterea (quo maxime bonus conieetor censetur) libero 'quodam et celeri mentis motu in rerum verborumque copia certa acie lustranda et ad extremum recto subtilique, quid euique conveniat, quid non conveniat, sensu iudicioque; adiungendaque illa etiam, de qua superiore capite disputa- vimus, quid aecidere potuerit accidisseque probabile sit, intellegentia; nam et ad inveniendam emendationem prod- est de erroris origine cogitare et ad confirmandam magnam habet vim mendi causam et genus probabiliter demonstrare. Atque hoc totum, quod de indiciis notisque, ad quas emen- datio dirigenda sit, inveniendis, componendis sequendisque breviter diximus, quale sit, age, hic paucis ex utriusque linguz scriptoribus exemplis declaretur; nam et ex superiore capite permulta hue transferri possunt et plurima per re- liquos libros spargentur. Apud Platonem r. p. X p. 608 A Socrates se et Glauconem ait poéticeam suam causam agen- iem benevole quidem audituros, sed tamen caute et ut sibi ad arcendam fraudem carmen accinant: ἕως δ᾽ ὧν ju οἵα T 5 αἀπολογήσασϑαι, ἀκροασόμιεϑ'᾽ αὐτῆς ἐπάδοντες ἡ μεῖν αὐτοῖς τοῦτον τὸν λόγον, ὃν ἐλέγομιεν, καὶ ταύτην τὴν ἐπωδὴν, εὐλαβούμενοι πάλιν ἐμισιεσεῖν εἰς τὸν σταιθὲ-- κὸν τὸ καὶ τὸν τῶν πολλῶν ἔρωτα" αἰσϑόμεϑα δ᾽ οὖν, 108 Lib. I. ὡς οὐ σπουδαστέον ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ποιήσει ὡς ἀληϑείας τε ἀσιτομιένῃ καὶ σπουδαίᾳ, ἀλλ᾽ εὐλαβητέον αὐτὴν κ. τ... In his αἰσϑόμεϑα vitiosum esse neque quemquam Graecum nisi multis post Christum natum sseulis αἴσϑομιαε presenti tempore dixisse, non exsequar post Stallbaumium; id ad- dam, non minus pravum esse, quod ipse sine ulla probabi- litate substituit, αἰσϑανόμεϑα (quod quis in illud mu- tasset?). Nam neque presenti verbi.tempori neque ani- madvertendi et sentiendi signifieationi (qua sola est in αἰσϑάνομιαι. non iudici et sententie) ullus est locus. Apertum est, si quid unquam, his verbis: oe ov oszov- δαστέον x. v. À. contineri id ipsum, quod sibi Socrates et Glauco cavendi causa, ne decipiantur, insusurraturi sint, partieulisque δ᾽ ov» verbo subiectis adiungi certiorem il- lius, quod proximis ilis ἐσιάδοντες ziv αὐτοῖς... καὶ εὐλαβούμενοι significatum erat, declarationem, eodem verbi' tempore conceptam, quod per totum locum servatum est (ἀχουσόμιεϑα ... κερδανοὔμιεν ... ἐσόμεϑα ... ἀκροασό- q69o). Itaque hac demum, quid facturi sint, declaratione absoluta Glauco respondet, ita prorsus esse se facturos (Παντάπασιν, ἢ δ᾽ ὅς, ξύμφημι. Futurum requiri sen- serant, qui ἴῃ πο et altero codice recenti εἰσόμιεϑα sub- stituerunt, et Schleiermacherus) Latet igitur in illo «i- σϑόμιεϑα futurum medie forms verbi ab ἐπωδῆς significa- tione non remotum. Id autem nisi unum esse nequit fa- cillimeque eruetur: ἀσόμιεϑα δ᾽ ovv, canemus autem (erit autem earmen illud et admonitio huiusmodi, non esse operam dandam cet). Cum iota adseriberetur (47X0O- MEO A), syllaba «/c subiecit litteram $9, ut αἰσϑόμεϑα esset. Alterum exemplum Euripidis sit ex Heraclidis, ubi v. 892 sqq. chorus, cognita ex servo meliore Alemene Hereulisque liberorum fortuna, quam sit hoe suave, ami- corum, qui antea minus bona fortuna usi sint, sortem in melius mutatam videre, aliarum rerum alioquin suavium comparatione extollit: "UR Num Fw Lib. I. 109 "Euoi χορὸς μὲν ἡδύς, εἰ λίγεια “Πωτοῦ γάρις ἐνὶ δαιτί, Ein δ᾽ εὔχαρις ᾿“ΤΙφροδίτα" Tsonvov δέ τι καὶ φίλων ag εὐτυχίαν ἰδέσθαι Τῶν sooc οὐ δοκούντων. Manifestum est inter comparationem let» ad tibiam in convivio saltationis et mutate in melius amicorum fortunz prorsus prave interponi votum de gratia Veneris, idque ipsum male verbis conceptum esse; neque enim usquam evyagre propitius est, sed gratus et iucundus, quod pro epitheto recte adiungitur Veneri, pessime, ut talis sit, optatur. Ne id quidem obscurum est, comparationem illam duarum rerum nimis brevem esse postularique ad sententiam explendam progressum aliquem per duo membra, antequam ad summum veniatur (ut in noto illo eiusdem figure exemplo: amicus Socrates, amicus Plato, sed magis amica veritas) taque Venerem quoque ama- bilem (εὔχαρε») sibi gratam esse chorus dicit, inestque in ilo εἴη δ᾽ adiectivum feminini generis (ad Venerem rela- tum), quod respondeat precedenti ἡδύς, sequenti τερπνόν. Id autem ipsum illud esse ἡδύς et litterze demonstrant et orationis figura: "Epol χορὸς μὲν ἡδύς, εἰ λίγεια “ωτοῦ χάρις ἐνὶ δαιτί, "Hósia δ᾽ εὔχαρις ᾿“Ιφροδίτα" '"Teosuvov. δέ τε x. τ. λ.Ὦ. Apud eundem poétam Hecuba in fabula cognomini postquam se Polyxenze mortus funebre aliquod munus et ornamentum daturam dixit, non iam dignum, sed quale nunc apud cives captivas reperire possit, si qua pretiosi aliquid celet, reno- vata memoria pristinarum opum, v. 619 sqq. 810 loquitur: "(2 σχήματ᾽ οἴκων, ὦ nov εὐτυχεῖς δόμιοι, 42 «λεῖστ᾽ ἔχων κἀλλιστά v εὐτεκνώτατε B jg Hunc locum emendavi in annal. ,philol. Danicis V, 14 et 157. 110 Lib. I. Iloíaue, γεραιά 9^ ἠδ᾽ ἐγὼ μήτηρ τέκνων, “Ως εἰς τὸ μηδὲν ἤκομιεν, φρονήματος Tov πρὶν στερέντες. Perapte ad rem, qu: agitur et unde hzc conquestio oritur, multarum rerum possessio in Priamo commemoratur (o σιλεῖστ᾽ ἔχων), nisi quod preter multitudinem pretii et magnificentie significationem requirimus; contra Priami in liberis fortune minime apte hie mentio fit (— longe aliter se ipsam matrem miseratur —), idque orationis forma non Greca; nam quanquam superlativo interdum apud poétas additur superlaüvus adverbii gradum significantis (zAei- στον ἔχϑιστος, μιέγιστον ἐχϑίστη Med. 1323), nemo tamen unquam superlativum adverbii laudem significantis super- lativo addidit (κάλλιστα εὐτεκνώτατος); ne positivi qui- dem gradus adiectivo ex ev composito recte adiungeretur χαλῶς simileve adverbium (καλῶς evvexvoc) | Iam im codice optimo et fide dignissimo (Veneto) non, ut editur, Scribitur, sed "(2 mÀsiov &yov κάλλιστα κ᾽ εὐτεκνώτατε. Manifestum est igitur, Priamum diei habuisse plurima (nÀeiora) pulcherrima (κάλλεστα) et huic laudi aliam ad- junctam (καί) latere in εὐτεχνώτατε. ln ea laude véxvowv nomen nihil agit, plurimum τῆς τέχνης. Soeripserat igitur Euripides κάλλιστα κευτεχνώτατα, pulcherrima et egregia arte facta. Nam εὔτεχνος et de homine artis perito et de re arte facta dici recte poterat, ut εὐτυχής et alia!) Redeamus ad prose orationis scriptores Platonique Xenophontem adiungamus, apud quem Hellenie. I, 2, 1 hae seribuntur: Θράσυλλος δὲ τά ve ψηφισϑέντα “πλοῖα λαβὼν καὶ πεντακισχιλίους τῶν γαυτῶν σιελταοτὰς σιοιησάμενος ὡς ἅμα καὶ πελτασταῖς ἐσομιένοις ἐξέσελευ- σεν ἀρχομένου τοῦ ϑέρους εἰς Σάμιον. Apparet, qualia nunc cetera sunt, verba ὡς ἅμια.... ἐσομιένοις, etiamsi pro !) Huius quoque loei emendatio ibidem posita p. 13 et 157. Lib. I. 111 dativo violenter accusativum posueris (σπελταστὰς ἐσο- μένους), tamen incredibiliter vitiose abundare (peltastas enim fecisse nautas 'Thrasyllus dicitur, ut simul peltastz essent); itaque editores e textu circumscribenda putant, quis tam nulla eausa tam perversa forma addiderit, non curan- tes, nec vident se barbariem manifestam relinquere, z:0:7- σάμενος pro ποιήσας. Quoniam igitur σιοεεῖοϑαι est faciendum aliquid curare, requiritur rei, quam Thra- syllus faciendam curaverit, significatio, apparetque non nau- iás factos dici, sed aliquid nautis paratum, ut simul pel- tastz essent; recte enim iam dativo (σιεντακισχιλίοις) dativus adiunctus erit; paratum est autem nihil nisi ipse pelt2:, seripsitque Xenophon: πεντακισχιλίοις vov γαυτῶν πέλτας ποιησάμιενος ὡς ἅμα καὶ πελτασταῖς ἐσομένοις. Antiquis et Atticis scriptoribus unum saltem adiungamus in hac exemplorum serie inferioris statis, Lu- cianum, in cuius Toxari 60 de homine certamen ineunte sie scribitur: 'O δὲ λαβὼν «à ὅσιλα τὰ uiv ἄλλα σπεριε- δήσατο, τὸ χράνος Ó ovx ἐσπιέϑηχεν, ἀλλ᾽ ἀπὸ γυμινῆς τῆς κεφαλῆς καταστὰς ἐμάγετο. Οἰγροιχη est de galea sibi imponenda ἐσιέϑετο, non ἐσιέϑηκεν. nec ulla signifi- catur, eur non galeam quoque sumpserit, causa. Sed co- diees non ovx ἐσιέϑηκεν, Sed ov κατέϑηκχεν habent. Nibil hine effiei potest, quod hominis actionem apte significet, sed efficitur facile, quod de ipsa galea dicatur ostendatque, eur ea homo usus non sit; scriptum enim fuerat: τὸ χράώνος δὲ ov καϑῆκεν, galea (capiti) non conveniebat. Pro minus triti verbi imperfecto subiectus est aoristus no- tissimus. Καϑηκειν eodem modo Polybius dixit III, 78 (τὰς ἐοϑῆτας τὰς καϑηχούσας ταῖς περιϑεταῖς) et alii. Apud eundem in navig. 27 hse leguntur: 'Ev λέγειν, ὅσας ἐπιβουλὰς μετὰ τοῦ σιλούτου καὶ ληστὰς καὶ φϑόγνον καὶ μῖσος σιἀρὰ τῶν “πολλῶν. Non obscurum est, inepte inter insidias et invidiam odiumque medios in- terponi latrones nece orationem verbo ullo modo carere 112 Lib. I. posse, cui aecusativi adhzreant. In codicibus scribitur non καὶ λῃστάς, Sed 5 ληστάς. Certum est igitur, in his litteris verbum latere secunde persone (nam alloquitur Lycinus eum, qui dives factus fingitur) et perfecti tempo- ris; nec littere dubitare sinunt, quin active forms fuerit. Scribendum est igitur εἴληχας. Nam id potius. quam εἴληφας corruptum puto. Postremo veteris et prsstantis- simi scriptoris, Thucydidis, locus, argumentis ex sententie forma ductis liberetur mendo non in litterarum vocisve commutatione posito. Nam III, 38, 2 Cleon, Athenienses ad supplicium de Mytilenzis sumendum exhortans, mirari se ait, quis contendere ausurus sit (0024€ ἔσται ὁ αξιώσων ἀσιοφαίνειν), τὰς μὲν τῶν Μυτιληναίων ἀδικίας ἡμιῖν ὠφελίμους οὔσας, τὰς Ó ἡμετέρας ξυμφορὰς τοῖς ξυμι- μάχοις βλάβας καϑισταμένας. — Apparet significari sen- tentiam absurdam et sibi contrariam nec ab utraque parte idem statuentem. Verum priori membro (Mytileneorum iniurias utiles Atheniensibus esse) prorsus non contrarium est alterum (Atheniensium calamitates dammnosas esse so- ciis), omninoque haec duo inter se nihil habent commune nec calamitates Atheniensium earumque ad socios effec- tus quicquam ad totam hane comparationem pertinent. (Itaque nihil agunt, qui ovz addunt. Quod autem Krue- gerus τὰ δὲ ἡμέτερα ξύμφορα scripsit, ut mutationem ipsam non valde probabilem esse taceam, ne sic quidem repugnantia illa, quze inesse debet, apparet nec, quid Athe- niensium commoda hie agant. Omnino omnis comparatio constitui et repugnantia ostendi in una re debet, ταῖς ἀδικίαις. Sic enim Cleon ratiocinatur, si qui persuadere conentur, Mytilenzorum iniurias etiam utiles esse Atheni- ensibus, idem sstimandum esse de Atheniensium iniuriis, ut non nocere sociis, sed utiles iis esse putandz sint. lta- que inter se contraria sunt τῶν Μυτιληναίων ἀδικίας et τὰς ἡμετέρας (ἀδικίας), ἡμιῖν et τοῖς ξυμμάχοις, οὔσας οὗ καϑεσταμιένας , (quem. autem in priore membro locum δι 113 tenet ὠφελίμους, in altero tenere debet vox contrarim sig- nificationis; qux quoniam duplex est, ξυμφοράς et βλαβάς (nam substantivo hic pro adiectivo Thucydides usus est), manifestum est, alteram additam interpolando esse; nec obseurum est, et per se βλαράς,. quod vulgarius est, faci- lius quam ξυμφοράς addi potuisse et omnem errorem na- tum esse ex eo, quod, eum ξυμιφοράς cum zpezépac prave coniunctum esset et pro subiecto habitum, praedicatum desi- deraretur. taque sie scribendum est: τὰς δὲ ἡμετέρας ξυμφορὰς τοῖς ξυμμάχοις καϑισταμιένας ). Eadem, quam hec exempla monstrant, via alias mendorum formas, ut laeunas ex simili verbo bis posito ortas, deprehendi et cor- rigi, si suis et propriis exemplis declarari opus est, sumi ea possunt ex primo capite, ubi de iis mendorum generibus dietum est. Itaque Greca hse sufficiant; transeamus ad Latina. Eorum primum dabit Valerius Maximus, apud quem II], 2E. 5 de Epaminonda moriente hec leguntur: e cor- pore deindesuo hastam educi iussit eoque vulnere expiravit, quo (sie eodex DB; interpolati quod), si eum di immortales vietoriis suis perfrui passi essent, sospes patrie monia intrasset. A sententia aber- rarunt nuper Fertschius et Halmius, qui sie scripserunt: expiravit. Quid, si... passi essent ef sospes... intrasset? Hoc enim sie interrogatur, quasi expirandi verbo magne alieuius rei effectio significata sit, qua etiam maiora effecturus Epaminondas fuerit, si vixisset. Rectius Perizonius sensit, inepte hic, postquam multis verbis nar- ratum sit, quid Epaminondas vulneratus fecerit dixeritque, vulneris nomen poni (eoque vulnere, quasi hasta e vul- nere educta ipsa vulnus 510, Manifestum est ex tota orationis forma (eo ...quo, si... passi essent, .. . intrasset), hoc dici, Epaminondam in ipsa morte aliquid habuisse idem, quod, si di sissent, habiturus fuerit lztissimo ') Hoe posui in annal. philol Danicis I p. 41 et 174. MADVIGII Apvxne. Cuir, 8 114 Lib. I. et gloriosissimo die, et hoc tanquam praeclarum commemo- rari. Eius rei nomen latet (si latere iam dici potest) sub iln vulnere; non potest autem nisi unum esse. Nam Epaminondas, victoriam et patrie gloriam sus» vite prz- ferens, eo vuliu expiravit, quo, si eum di immor- tales victoriis suis perfrui passi essent, sospes patrie monia intrasset. Vulneris praegressa mentio librarii animo ex tribus primis litteris nominis (vul) alterum illud obiecit. Ovidius in a. a. III, 440 feminas, ut suis consiliis et monitis credant, hortans, interponit in transcursu exemplum admonitionum et consiliorum cum magna calami- tate spretorum, his, si editionibus credimus, verbis: Vix mihi credetis; sed credite! "Troia maneret, preceptis.Priami si foret usa sui. Ut omittam inepte suum Priamum dici, nihil Priamus dixisse narrabatur et przcepisse, cui si Troiani obedissent, urbs mansisset; neque codices boni (velut antiquissimus Parisi- nus) id habent, quod editur, sed Priame, quod versus non recipit, et tuis. Apparet tamen, Ovidium spretum illum monitorem vocativo casu appellasse. Reperiendus est igitur pro Priame vocativus versum explens et aptam personam appellans. Apta est autem una Cassandra, dei iussu non unquam eredita Teucris (Verg. /En. II, 247). Seripserat igitur Ovidius: preceptis, Priamei, si foret usa tuis; vocativi autem duas extremas vocales in unam syllabam contraxit, ut fit in Pompei apud Horatium, in rei, aliis). Idem poéta epistola VII Dido inducit ad ZEneam a discessu deterrendum describentem, quam sensurus sit, si in mari cum tempestatibus conflictetur, poenitentiam; is locus sic concluditur (v. {1 sq: Quid tanti est totum merui concedite dicas quique cadent, in te fulmina missa putes? 1 De hoc quoque loco dixi in annal. philol. Danie. V p.22 et 159. c --—— - —— τ ΞΣ-- u—— V α»- | —— τ Lib. I. 115 Sic enim Merkelius edidit, apposita, ut par erat, priori versui mendi nota, in quo tamen vetustissimus codex tutum habet, non totum. Apparet, hoc dici, non committendum esse /Enez (non esse tanti) ut, cum illud advenerit tempus, se ipse accuset (merui) et, ceteris remotis (concedite, hoc est, discedite. et mihi locum date). pons offerat; efficiendum est igitur, ut dicas et putes recte cum quid tanti est coniungantur, fortasse etiam, ut temporis illius futuri significatio aliqua sit. Id efficiet et locum sanabit ut pro tu in antiquissimi codicis scriptura substitutum (et praecedit t): Quid tanti est, ut tum, Merui, concedite, dieas, quique cadent, in te fulmina missa putes? Apud Senecam in Hercule tragedia, ubi Theseus describit Herculem ad Cerberum, quem in vincla petebat, accedentem. hzc leguntur (795 sqq.): Ut propior stetit Iove natus, antro sedit incertus canis. et uterque timuit; ecce latratu gravi loca muta terret, sibilat totos minax Serpens per armos. Neque per se ullo modo Iove natum hic timor (non brevis momenti hzsitatio) decet, et manifestum est ex iis, qua subiieiuntur, perverse hic Herculem interponi, cum omnia pertineant ad Cerberum primum paulisper perculsum, deinde animos resumentem; sed ne Cerberum quidem illud tam simplieiter positam timuit decet nec convenit cum eo, quod precedit, sedit incertus. Itaque pravum est uterque et pro eo aliquid efficiendum est, quo adiuncto timuit de solo Cerbero etiam aptius dicatur. Id erit hoc: antro sedit incertus canis Leviterque timuit. Ex leuiter factum est et uter. Redeamus ad prosam orationem et in nobili scriptore cceptam ab alis emendationem absolvamus et stabiliamus. 8 116 Lib. I. Nam apud Tacitum annal. XIV, 20, ubi eorum exponitur sententia et oratio, qui pollui scena proceres Romanos equestremque ordinem segre ferebant, hzc leguntur in codice Mediceo: Quid superesse, nisi ut corpora nudent et cestus adsumant easque pugnas pro militia etarmis meditentur. An iustitia augurii et de- curias equitum egregium iudieandi munus exple- turos, si fractos sonos et dulcedinem vocum perite audissent? Apparet augurium illud alienissi- mum esse, nec minus manifestum est, quod Lipsius intel- lexit, duo esse membra interrogationis, suum quodque sub- iectum et infinitivum habens; itaque recte in augurii subesse augendi verbum sensit; si acrius attendisset, sensisset etiam et propter expleturos et propter audis- sent (quod futuro exacto rectz» orationis respondet) et propter sententiam (— quzritur enim, quam utilitatem res nova habitura sit, —) requiri futurum infinitivi tempus idque multo propius ad litterarum vestigia accedere; scripsit igitur lTaeitus: an iustitia auctü iri; (utor ea scribendi ratione, e qua in rariore presertim verbi forma mendum ortum est; nam alibi quoque hie infinitivus passivus depra- vatusest)!). Sed, ut omittam qusrere, expleturos ferrine possit an, quod arbitror, restituendum sit expleturas, modo intellegatur hane dubitationem | ad reliquam loci formam nihil omnino pertinere, restat tamen aliud; nam ut ex expleturos ad auctum iri perventum est, sic et ex auctum iri et ex tota sententie forma apparet, non interrogari, expleturine sint equites iudicandi munus, sed meliusne, quam hactenus, id expleturi sint haec canendi peritia adiecta. Nee munerislaus (egregium) hoe loco aut apta est aut recto vocabulo significata; nam egregie expleri iudicandi munus potest, ipsum egregium non est, sed ho- nestum, utile, summ: dignitatis. Nimirum Tacitus, ut 1) Cie. de divin. II, 18 codd. inventurum pro inventum iri. -- Lib. I. 117 Juvenalis XI, 12, egregius comparativo gradu adverbium posuit. (Egregior Lucretium dixisse notum est; vid. Nevii Lateinische Formenlehre II p. 31.) "Tacito adiungatur Seneca. qui epist. 26, 8 debitam Lucilo ex promisso in unaquaque epistola acutam et bonam superioris alicuius philosophi vocem, quas posthac se a Stoicis sumpturum dicit, ab Epicuro sumens sic scribit, si codices sequimur: Interim com- modabit Epicurus, qui ait: Meditare mortem vel, Si commodius sit, transire ad nos. Hie patet sensus. Egregia res est mortem condiscere: Haasius transire ad divos posuit, Epicurum ex atheo et acerrimo immortalitatis animorum adversario, qui fuit. prope Christianum efficiens; nam veteres. qui animos post mortem manere censebant, ad divos tamen transire non dicebant, nisi qui, ut Hercules et Liber pater imperatoresque Homani, deis adscriberentur. Sed tamen, si hse pars est Epicuri sententie, ad nos sensum non habere, manifestum est; nec ullus/omnino transitus cum mortis meditatione coniungi potest. Hhidieulum etiam in gravi de summa re precepto illud: si commodius sit, solecum praterea in sit pro est. Nihilo melius illa perspieuitatis sententis laus (810 enim accipi debet, etsi inusitate dicitur): Hie patet sensus interponitur ante novam eiusdem sententie inter- pretationem. Ne illa quidem recta est substantivi et infi- nitivi in sententia breviter ponenda coniunctio: Meditare mortem vel... transire. Sed nihil opus est plura accusandi eausa dicere; illud dicamus, inter duas eiusdem sententie formas: Meditare mortem et Egregia res est m. e. nihil per illas voces vel, si commodius sit, interponi posse, nisi quod ad interpretationis utriusque. com- parationem pertineat, et ila transire ad nos ipsam translationem Grze:s sententie ad Romanos significare. Forma orationis qualis fuerit, ipse ostendit Seneca epist. 28, 9, in eadem duplicis interpretationis comparatione sic Seribens: Molestum est semper vitam inchoare. 118 Lib. 1. aut, si hoe modo magis sensus potest exprimi: Male vivunt, qui semper vivere incipiunt, et 97, 13 (aut, si hoe modo melius hune explicari posse iudieas sensum). His indiciis et certis condicionum terminis haee omni ex parte respondet scriptura: vel, si commodius sie transire ad nos hic potest sensus: Egregia cet. Tres littere mutandze fuerunt!) Sed in hoe loeo exemplorum series desinat, modo adiecerimus, optime in eo intellegi posse, quid ad emendationem et inve- niendam et confirmandam conferant similes eorundem aliorumve scriptorum loci ex propinquo memoriae occurrentes et animum in rectam viam indueentes. Verum, ut dixi, szpe res aut vox indiciis monstrata, etiamsi non ignota qusarenti est, tamen non recto tempore presto est; itaque etiam aliqua in eo fortuna est, ut inter- dum, quod quieras, recens aliqua lectio et memoria suggerat, interdum, quod frustra qusesieris, paulo post casus aliquis obiiciat. Velut cum apud Plutarchum in libello, quo cum principibus viris philosopho esse disserendum disputat (στερὶ τοῦ. ὅτι μιάλιστα τοῖς ἡγεμόσι x. T. 2.) hiec legerem c. 2, 5 (p. 77? D): Ov γὰρ y μὲν ᾿ΑἸφροδίτη ταῖς τοῦ προσ- πόλου ϑυγατράσιν ἐμήγιεν, ὅτε σερῶται μίσεα μηχανή- σαντο καταχέειν νεανίσκων, ἡ δ᾽ Οὐρανία xat Καλλιόστη 1) Hoc quoque ex annal. philol. Danicis I p. 43 et 174. Animadverti velim speciminis et admonitionis causa Fickerti de hoc loco iudicium. Patientissimus enim omnium solecismorum et inanis- simarum nugarum homo hic subito, postquam constantem omni- um bonorum et tolerabilium codicum scripturam magis inqui- navit fedissimo recentissimorum aliquot codicum interpretandi conatu, qui post ad nos addunt vel nos ad eam, omnia hzc vel si commodius — ad eam tolli vult tanquam, ,si non ab Epicuro, tamen a Seneca aliena*. (In Epicuri sententia ferri tamen oportebat, quz ab Epieuro non aliena essent.) Sed talia sunt infinita, quz difficile est condonare diligentie in codicum scripturis colligendis et edendis. ἡ Lib. I. 119 χαὶ ἡ Κλειὼ χαίρουσι τοῖς en &Qyvoro διατιϑεμένοις τὸν λόγον (sic Wyttenbachius pro ἐν «oy. διαδεχο μένοις τ. λ.), eum hse, inquam, legerem, intellexi annotavique, non 70007,0240» nescio quem a Plutarcho iram Veneris subisse dici, sed hominem ex fabulis notum, cuius filixze traderentur primz corpore quaestum fecisse; sed is quis esset, non reperiebam. Ecce anno post cum Ovidii metamorphoses legens in libro X ad hos versus pervenissem (238 sqq.): Sunt tamen obscene Venerem Propotides ausz esse negare deam; pro quo sua, numinis ira, corpora cum forma prime vulgasse feruntur, renovata Plutarchi memoria, facile erat videre, apud eum scribendum esse ταῖς τοῦ Πρωποίτου ϑυγατράσιν, quan- quam, ut fit in talibus fabulis, apud Ovidium Venus ipsa penz causa Propoetidas ad corpus vulgandum impulisse dieitur, apud Plutarchum ob vulgatum corpus iis succen- suisse'). Si Ovidius nomen non posuisset, incerta in Plu- tarchi loco hzereret suspicio; neque enim alibi fabule me- moriam superesse puto; ne nomen quidem ipsum in alio homine reperio Non nomen, sed verbum certe formae subesse persuasum mihi est apud Xenophontem Cyrop:zd. II, 2, 11, nec tamen reperio. Nam huie per interrogandi figuram affirmationi: 7'Y δ᾽ ἄλλο ye, ἔφη, εἰ μὴ γέλωτα σιοιεῖν ἐϑέλοντες; ignave prorsus relativo pronomine idem adiungitur: ὑσεὲρ οὐ λέγουσι ταῦτα x«i ἀλαζονεύονται. Sub tribus illis ὑστὲρ ov Aiyovo: unum latet verbum signifi- eatione cum ἀλαζονεύεσϑαι cognatum, ut hze sit sententize forma: 171 δ᾽ ἄλλο ys, ἔφη, εἰ μιὴ γέλωτα ποιεῖν ἐϑέλον- τες [τερατολογοῦσι] ταῦτα καὶ ἀλαζονεύονται: Sed ipsum τερατολογοῦσιε malus videtur quam pro re et paulo longius ') Subesse apud Plutarchum poéte versum, satis patet; sed eum editores iusto longiorem faciunt: πρῶται... νεανίσκων, nec ipse choliambum expedio. Parum quoque ad rem significandam aptum videtur μίσεα καταχέειν νεανίσκων. j^ 120 Lib. I. litteris discedit nec antiquiorem meteorologicis Aristoteliis auctoritatem habet; quod ad sententiam aptius esset et ad litteras propius, αστειρολογοῦσι, non reperitur apud scriptores, osrergoAoyío tantum e Sexto Empirico annotatur. Atque hzc, quam adumbravi, conieeturz ratio est, ubi in codieum vestigiis aut firmis aut non nimis lubrieis con- stitui potest; οὖ sententize tenore perspicuo sermonisque genere noto et certo regitur. Ubi aut nulli sunt nisi recentes et leves codices aut ubi etiam per vetustiores codices (ut in Czsaris belli civilis libris, in prima quidem libri primi parte psne incredibiliter) magna et ex scripturz antiquioris ignoratione depravatio et interpolatio pervasit, quo magis coniectura opus est, eo fere minus efficere ea potest. Ubi vero ad incertam codicum fidem etiam alia accedunt impedimenta, velut ex sermonis parum exemplorum copia firmati audacia et insolentia, et librariis ad errandum opportuna et nobis ad iudicandum difficili, et ex turbata in carminibus versuum forma, dubitandi amplissima est materia, plane coargui paueiora possunt, correctionis vero certa fides etiam rarior est, ut cohibere conatum et dubitationem aut etiam mendum "eertum relinquere quam periculose ludere prestet, velut Sepe in Aschyli tragcediis, etsi minime zqualiter in omni- bus. [n aliis facilioris generis scriptoribus multis locis per menda ad speciem gravissima et summam litterarum per- turbationem pellucet tamen, prasertim si rudi tantum tegu- mento obducta vulnera nec alio longe detorta sunt, ita. certa sententie progressio et verborum rem necessario sequentium forma, ut verum et inveniri et invento confidi possit. Quid potest enim fcedius corruptum esse hoc Plu- tarchi in qusstt. conviv. IV, 5, 3, 1 loco, ubi ratio red- ditur, cur leporum earne Iudzi abstineant: Ov δῆτα. ἔφη] o /Zapsioíac vnoAafov, ἀλλὰ τοῦ μὲν λαγωοῦ [ἀπέχον] φαι διὰ τὴν πρὸς τὸν μένον vs. αὐτῶν nv* *gra ϑηρίον ἐμφέστατον. 'O γὰρ λαγὼς μιεγέϑους ἔοικε καὶ τάχους ἐν δεινοῖς εἶναι" καὶ γὰρ 5 ygoa καὶ τὰ ὦτα καὶ τῶν wi. AT Lam POL DNWESM TS Lib. I. 121 ὀμμάτων d λιπαρότης καὶ τὸ ἀλμυρὸν ἔοικε ϑαυμασίως᾽ ὥστε μηδὲν οὕτω μηδὲ μικρὸν μεγάλῳ τὴν μορφὴν ὅμοιον γεγονέναι. ἘΠ tamen. iam Xylander (in interpre- tatione Latina) intellexit eum asino comparari leporem, nisi quod odio ludzis asimum fuisse dici putavit; nam et com- munis antiquorum opinio fuit (vid. Tacit. hist. V, 4 et qui ibi citantur), in honore apud Iudzsos esse asinum, et id apud ipsum Plutarchum paucis versibus ante significatur (c. 2, 10); verba autem scribenda sic sunt: ἀσέχονται διὰ φὴν σιρὸς τὸ τιμώμενον UTI. αὐτῶν μάλιστα ϑηρίον ἐμφέρειαν, τὸν ὄνον. ὋὉ γὰρ λαγὼς μεγέϑους ἔοικε καὶ πάχους ἐνδεὴς ὄνος εἶναι (asinus magnitudine et mole corporis carens) καὶ γὰρ ἡ χρόα... «καὶ τῶν ὁ,ι-- μάτων ἡ λισιαρότης καὶ τὸ γλαμυρὸν ἔοικε ϑαυμια- σίως " ὥστε μηδὲν οὕτω μικρὸ» μεγάλῳ τὴν μορφὴν ὅμοιον γεγονέναι (omisso μιηδέ: ut nihil ita, parvum magno, simile sit). Contra apud Senecam quzstt. nat. V, 10, ubi exponitur eorum de etesiarum causa sententia, qui putabant ideo inde a solstitio flare, quod sole ad septentrionem appropinquante nives et terra in hac parte mundi plus humidi exhalarent, ut plura ex septentrionali parte coli corpora exirent et in loca tepidiora (meridiana) deferrentur. post Canieule ortum desinere, quod vis illa solis iam defecisset, ὃ 4hee verba, quie ad alteram sententie partem pertinent: ac sol mutato cursu in nostra rectior tendit, externam habent sanitatis speciem, propius inspecta non solum in comparativo (reetior) et in tota hae significatione recte vie (que a sole alienissima est) convineuntur. sed, quod eaput est, manifesto contrariam ei, quod dici debet, sententiam habent et rerum nature repugnant. Neque enim sol aut inde a solstitio aut inde a Canicule ortu mutato cursu in nostra tendit, sed, cum usque ad solstitium ad nos appropinquavit, cuius appropinquationis effectus (illorum hominum opinione) proxime demum post solstitium sentitur, ab eo tempore retro ad meridiem versus 122 Lib. I. eedit, ut post Canieule ortum, exhausto effectu prioris appropinquationis, etesie desinant. ^ Seripserat Seneca: ultra ortum Canieule non valent, quia iam multum e frigida cceli parte in hane (submissi- orem ae tepidiorem) conieetum est aec sol, mutato cursu, in austrum retro tendit et alteram partem aéris (meridianam) attrahit, illam veroimpellit (con- trariam, septentrionalem; male codd. et edd. aliam, quod Koler pravum esse intellexit, sed alteram substitui voluit). Sed ne hie quidem teste veritas prorsus caret; nam codex Bambergensis, omnium optimus, non habet in nostra, sed in ar'a. Omnia in coniectura sic rettuli ad codicum vestigia, ut, etiamsi plane aliud vocabulum, ae scriptor posuisset, vocabulave vel in antiquissimis codicibus substituta essent, tamen, si aliquam interpolatio similitudinem secuta esset reliquissetque, verum reperiri argumentisque stabiliri posse dicerem, ubi prorsus nihil ex vera forma in codicibus restaret, nihil coniectura effici nec, quamvis suspicionis iusta causa appareret aut certum esset, scriptorem aliud posuisse, auxilium, quo quidem ad veram emendationem dedueeremur, ullum esse nisi in testimonio easu aliunde (in scholiis aut apud grammatieos aliosve scriptores) oblato. Sed oritur, ecce, Gu. Dindorfius, qui (in praefat. edit. quinte poétarum scenieorum p. III col. 2) hane, quse codieum vestigiis insistat, emendationem non suffieere disputat et ,sspe nihil prodesse locis gravius corruptis, ubi librarii, qua in exemplaribus antiquioribus, unde «codices super- stites originem ducant, situ et vetustate aliisque casibus obseurata vel oblitterata essent, utcunque instaurare conati sint, et prorsus absurde adhiberi corrigendis non paucis inter- polatorum commentis, qui multis ante nostros codices seculis plurima, quas corrupta essent vel quacunque de eausa displicerent, ita ad arbitrium suum conformarint, ut litterarum | similitudinem, quam hodierni critici consectari v τ ΤΟ νυ Lib. I. 128 soleant, nihili facientes sua ipsorum inventa vel tradite» in codicibus seripturz substituerent vel, quod non raro factum esse noverimus, locis defectis, quos redintegrare conarentur, inferrent.^ Addit deinde alia de jinterpolatione ab histri- onibus aliisque veteribus versificatoribus^ profecta. | Hzc ego omnia hoc loco, ubi mea exponere, non aliena refellere mihi proposui, non copiose argumentando oppugnabo; tantum dieam, esse sane vulnera, quibus tollendis coniectura codicum vestigiis insistens non sufficiat, sed nullam aliam esse, quie iure et utiliter ei substituatur; nam reliqua illa omnis disputatio ad licentiam et temeritatem ab arte et scientia semotissimam in nostras litteras invehendam et ad perdendos veteres scriptores pertinet. Nam et finguntur licenter illa de interpolatoribus et versificatoribus aut ex tenuibus quibusdam scholiorum annotationibus ultra modum amplifieantur et exaggerantur, et manifestum est, si ita illi interpolatores tragicorum fabulas aliave scripta pro arbitrio mutassent, secuissent, auxissent, nihil ad illam labem tollendam et amissa reparanda profuturam esse similem nostra statis hominum, qus ,quaeunque de causa displi- cerent*, tollendi et in alia omnia vertendi licentiam. Itaque qua in historica fide posita sunt, ea, ubi et incor- rupta testimonia desunt et indicia ex corruptis verisimiliter dueta, aut relinquenda pro incertis sunt aut sine restitu- tionis eonatu simpliciter damnanda. Si quis sibi privatim et coram alis fingere, quc accidere potuerint. vult, non intereedo, modo fingi illa confiteatur nee prorsus impro- babilia fingat. Nam mihi quidem, qui (ut hoe utar) pro huiusmodi versu: δεινῆς Ó'asioíag σινευμάτων v οὐ τυγχάνων (Eurip. Iphig. Taur. 15) hune substituit: τυχὼν δ᾽ ἀπιλοίας πνευμάτων δεινῶν βίᾳ (non Dindorfi, sed alius ingeniosi et docti hominis hoc inventum est), non hoe sibi proposuisse videtur, ut versum ab Euripide positum reperiret, sed ut sententiam eandem sua ratione et arte in versum inceluderet. ^ hevertamur igitur ad coniecturam 124 Lib. I. . testimoniis et testimoniorum vestigis nixam, addamusque, ut in quzrendo vero liber animo cursus in omnes partes permit- lendus est, sic inter veritatis invente notas esse, si animus in uno aliquo ita certus consistat, ut nihil przeterea nec anquirat nec accipiat; nam qui inter plures corrigendi vias incerti hzrent, fere a vera aliquantum absunt. Boni autem critici est et via ac ratione progredientis et artem habentis scire. quousque processerit, et cum ad verum pervenerit, firmiter id tenere abiectaque instabili suspicione et dubitatione, loco sanato uti et frui. Imperiti homines, qui neque ad repe- rienda ipsi vera ingenio valent neque ad inventa intelle- genda iudicio et scientia, inani quadam velitatione in locis, quos semel corruptos esse decretum est, ludunt nec huius lusus eampum sibi certis emendationibus eripi patiuntur, maximeque reluctantur, ubi magnas turbas et quz multos vexarint, facili remedio et leni prorsus sedari confitendum est (velut in Platonis r. p. X p. 608 A, in Horatii sat. II, 2, 29 et haud paucis ex iis locis, quos superioribus paginis ipse emendavi) Ea vero est prater ceteras palmaris appellanda emendatio, que una duabusve litteris mutatis aut transpositis novum sententie lumen, novam orationis formam profert et ex dissolutis et perturbatis apta et recta efficit. Artis autem in hoe genere maxime est a sanis abstinere et aliorum proterviam arcere, vera menda certa ratione coar- guere, bona ingenii inventa probare et sua sede collocare. Eam artem etsi non preceptis comprehensam quidam naturali quadam prudentia tenuerunt, velut Richardus Por- sonus, etsi in uno fere Grecorum scriptorum genere inge- nium exercuit, alii, qui magni critici haberi solent, aut ex aliqua parte sepe eam violarunt, ut Bentleius in mendis arguendis etin suspicione continenda, aut prorsus ea carue- runt, ut G. Hermannus, qui non maximum numerum bonarum emendationum obruit innumerabili inanium et levium opinionum festinanter iactarum multitudine. rursus ——— undi NN TI. Lib. I. 125 non raro, ubi libido aut obtrectatio abripuerat, strenuus pravorum defensor. Cap. III. Nomina propria a librariis obscurata et sublata eruuntur, quzedanr falso posita eiiciuntur. Antequam ad simplicem scribendi formam, quam mühi extra hunc primum librum proposui, transeo, ut in emendationibus expromendis scriptorum et librorum ordinem sequar, placet hoc loco, quz» in uno genere in scriptis Grz- eorum et Latinorum emendavi, coniunctim exponere et sub unum conspectum adducere, quod et erroris similitudine et eius demonstrandi tollendique ratione cognata sunt et correctionis evidentia vim quandam singularem persuadendi habent, aptam ad fidem iis, quz deinceps explicabuntur, preparandam, et quod mendi occultandi rudia initia (maxime in abiiciendis litteris, quze effecta aliqua verborum specie supererant) in hoe genere sspe eminent. Dixi enim iam supra, ni fallor, non raro a librariis nomina propria homi- num locorumque, quod, in continua presertim scriptura, ignota et nova oeulis animisque occurrerent et s:pe aut tota aut ex parte sinilitudine aliqua aliarum vocum deci- perent, depravata et prorsus obscurata esse, cum ex litteris unius pluriumve vocum species, adhibita fere, cum primum aberratum esset, interpolatione, interdum admodum rudi, efficeretur. Atque huiusmodi menda permulta in utriusque lingue scriptorum operibus partim iampridem ἃ primis editoribus aut insecute setatis criticis, partim nuper sublata sunt (velut succurrit ex hoe genere nuper apud Thucydidem I, 61, 3 restitutum ἃ Pluygersio ἐστὶ Στρέψαν pro ἐπεστρέψαντες, apud Xenophontem hist. Gree. lll, 2, 30 a L. Dindorfio Φέας pro σφέας et III, 4, 20 a Gu. Tellio '40eiov pro ἄλλον (4111 pro .1.1), apud Lucianum Alexand. 57 a Burmeistero “ύὔεετος pro αὐτός); ipse quoque 126 Lib. I. unum et alterum in Latinis antea correxi, ut in Ciceronis acad. II, 129 Erilli pro ulli restitui, in epitoma Livii libri LXVII in Velloeassis pro in belli easus (in belli- cosis); sed latent etiamnune satis multa, nec omnia in scriptis, quz ἃ paucis leguntur, pleraque attente legentibus gravi offensione et sententie vitio se prodentia. Ex his non ita pauca et deprehensa a me et emendata (preter Plutarcheum illud, quod paulo ante p. 119 emendavi, Propotze nomine restituto) hic ponam; alia quedam interponam, in quibus nomen proprium subesse certum est, ipsum nomen propter rei ignorationem aut reperiri non potest aut dubi- tationem habet; postremo ostendam, etiam contrarium errorem , quod pane mirere, accidisse nonnullis locis, ut nomen proprium seriberetur aut acciperetur pro appella- tivo. Erunt autem ex his locis nonnulli, qui ad rerum historicarum fidem satis notabiles sint. Sed initium faciam à tribus locis, Graecis duobus, Latino uno, in quibus nomen proprium hominis omnibus litteris exstat in codicibus aut etiam editur, sed pro appellativo aecipitur. Nam (I) Eu- polidis versus in scholis ad Aristophanis pac. v. 1051 e Πόλεσιν comqdia vulgo quidem sie scribuntur: 52e οὖν viv ἐλϑῶ δῆτά σοι τῶν μάντεων; Πότερος ἀμείνων ἀμφοτέρων, ἢ Στιλβίδης: Sed in codice Veneto est ἀμφότερος. Sic igitur oratio distinguenda, ut duo nomi- nentur et in comparationem veniant vates: Ilovegoc ἀμείνων, ᾿ΑἸμιφότερος ἢ Στιλβίδης: ᾿ΑἸμφότερος hominis nomen preter eos locos, qui ex Homero, Apollodoro, Arriano in lexieis ponuntur, reperitur apud Plutarchum in apophthegm. regum p. 177 F, ubi Wyttenbachius Curtium appellat III, 3 (1, 19) et IV, 23 (5, 14) et 34 (8, 15), etsi eius loci ad eundem pertinent hominem, qui ab Arriano nominatur!). 1) Apud Plutarchum pro ' Exarsgo? nomine e codicibus et Arriano ponendum Κρατεροῦ. Craterum Philippus ' Zugoórsoov esse dicebat, Lib. I. 127 (II) Apud Plutarchum in Arati c. 6, ubi de Arati consiliis Sieyonis liberande exponitur (ex quo loco aliud mendum suo tempore tollam), hzc scribuntur: '"Eyuo$w6a10 δὲ καὶ διὰ σιρώτου Ξενοφίλου τῶν ἀρχικλώσιων οὐ πολ- λοὺς στρατιώτας. Cur primum per Xenophilum milites conduxerit (nam hoc significant verba sic posita διὰ σιρώτου X., etsi rectum erat πρῶτον διὰ ΞΞενοφίλου), non magis apparet quam, unde genetivus ἀρχεκλώπων pendeat; quod autem fuerunt, qui scribi vellent διὰ Sev. πιρώτου τῶν ἀρχεκλώσιων, αὖ dux latronum significaretur, ne dicam sic σερώτος, omisso presertim articulo, dici non posse, non σιρῶτος τῶν ἀρχικλώσεων erat Xenophilus, sed σιρῶτος τῶν κλωσιῶν, hoc est ἀρχίκλωψ. Apparet preter Xenophilum alterum nominatum fuisse praedonum ducem; scripserat enim Plutarchus δὰ Πρώτου καὶ Ξενοφίλου τῶν ἀρχι- κλώσιων. Cum πρώτου pro appellativo acciperetur, omis- sum est x«í. Πρῶτος nomen proprium in lexicis e De- mosthene, Plutarcho ipso (So0l.c.2), inscriptionibus annotatur; idem in vita Dionis ὁ 25, cum pro numerali acciperetur, Scheferus agnovit. (III) In Ciceronis oratione pro Sulla 55, ubi defendit -erimen gladiatorum specie muneris a Fausto dandi empto- rum Sulle obiectum, sic locus concluditur: Iam si in paranda familia nulla suspicio est, quis przfu- erit, nihil ad rem pertinet. Sed tamen munere (contra codices scribitur in munere) servili obtulit se ad ferramenta prospicienda, praefuit vero nun- quam, eaque res omni tempore per Bellum, Fausti libertum, administrata est. Aptissime hzc adduntur et cohzrent: Etsi quoniam ad rem nihil perti- net, poteram omittere, tamen addam Sullam aliquid sane Amphoterum οὐδέτερον. Tollitur lusus, si pro Cratero sub- stituitur homo iam id nomen (inauditum alioquin) gerens, in quo insit significatio ἀμφοτέρου. 128 Lib. I. fecisse in ea re, verum nunquam familie prefuisse*. Itaque prorsus arcendi sunt infelices eorum conatus, qui hse iransponendo divellere voluerunt. Sed ut dicatur Latine: servili munere me offero ad aliquid faciendum pro eo, quod est: ad servile munus (servili muneri) me offero, tamen Cicero nunquam dicturus erat senatorium et pratorium hominem, quem defenderet, servile munus subisse. Scilicet Cicero scripserat: Sed tamen munere Servili obtulit se cet. Familia Fausto empta locata fuerat Servilio nescio cui munus eodem tempore danti; tum Sulla obtulerat se ad ferramenta prospieienda. (Munere Servilii sine przpositione dicitur noto usu; vid. gr. Lat. ὃ 276 n. 2.) Sed veniamus ad eos locos, in quibus nomen mutatum nonnihil et depravatum est, scriptoresque linguarum et temporum ordine persequamur. Primum igitur (IV) apud Xenophontem hist. Grze. 11, 4, 34, postquam narratum est, Pausaniam regem Lacedaemoniorum, cum Athenienses per- sequens usque ad theatrum Pirzi progressus esset, vehe- menter ibi oppugnatum esse primum a levis armature mili- libus compluresque ibi e Lacedamoniis cecidisse, adduntur hec: Ὁρῶν δὲ ταῦτα ὁ Θρασύβουλος καὶ oi ἄλλοι ὁπλῖται ἐβοήϑουν καὶ ταχὺ παρετάξαντο τιρὸ τῶν ἄλλων ἐστ᾽ ὀκτώ. Qui fieri potuit, ut, qui postea subsidio veniret, gravis armature milites ante leves et expeditos, qui iam excurrerant et hostibus inhasrebanpt, constitueret? Thrasy- bulus vero πρὸ τῶν Ao» exercitum constituit; itaque eum Pausanias conversus collecta et densa phalange in Athenienses ingruisset, hi impetum non sustinentes partim ἐξεώσθησαν εἰς τὸν ἐν ταῖς ᾿“λαῖς σ“τηλὸν (quem post tergum reliquerant), partim fugerunt. “λῶν (τῶν ᾿4ξω- γνίδων), demi Pirzeo vicini, et paludum situm Kieperti tabula monstrabit !). 1) Minus diligenter Xenophon scripsit καὶ οἱ ἄλλοι ὁπλῖται, Si ita scripsit. Nam nulli antea pugnaverant ὁπλῖται, sed, cum ades- Lib. I. 129 (V) Apud Diodorum Sieulum XIII, 114 pacis inter Carthaginienses et Dionysium maiorem Olymp. 93, 4 facto condiciones his verbis indieantur: τῇ» εἰρήνην ini τοῖσ- δὲ ἔϑεντο" Καρχηδονίων εἶναι μὲν τῶν ἐξ ἀρχῆς ἀποίκων ἄλλους ve καὶ Σικανοὺς, Σελινουντίους δὲ καὶ ᾿“κραγαν- τίνους, ἔτι δ᾽ ᾿Πιιεραίους" ... “εονείνους δὲ καὶ Mec- σηνίους καὶ Σικελοὺς ἅπαντας αὐτονόμους εἶναι " καὶ Συρακοσίους μυὲν κι v. Δ. Primum v prorsus prave verbo eive: subiicitur; deinde admirabiles sunt illi τῶν ἐξ ἐρχῆς ἀποίκων ἄλλοι (alii ex colonis ab initio deductis), qui ita infinite significati cum Sieanis coniunguntur, quasi li quoque omnium antiquissimi Sicilie incole coloni Peno- rum fuerint, etsi tum dicendum erat ἄλλους ve vov ἐξ ἀρχῆς ἀπιοίκων καὶ Xu. Pace omnium primum cavetur, ut Carthaginiensium sint veteres, quos ipsi illue deduxerant, coloni, hoe est. Motye eiusque ager (vid. XIIT, 54 et XIV. 47: Μοιύη, «“ιόλις ἄποικος Καρχηδονίων); deinde iis dantur indigenarum proximi, Sicani et alter populus, cuius nomen latet sub illo ἄλλους, facillimum repertu, si quis Thucydidis libri VI ὁ. 2 legit, ne alios excitem ; tum Grzez urbes iis deduntur magne et nobiles. Seriptum erat anti- quitus: Καρχηδονίων εἶναι μετὰ τῶν ἐξ ἀρχῆς ἀποίκων Ἔλύμους ve καὶ Σικανοὺς, Σελινουντίους δὲ x. τ. λ. (VI) Apud eundem Diodorum XIV, 117 de Pausania, rege Lacedzemoniorum, hsc narrantur (Olymp. 94, 3): 'O δοῦν Παυσανίας xov ἔφοδον τῆς oxaóíac ἐμβαλὼν εἰς τὴν λιν Πασιῶνα μὲν φρούριον εὐϑυς εἷλεν ἐξ ἐφόδου " μετὰ δὲ ταῦτα διὰ τῆς ᾿ΑἸἰκρωρείας ἀγαγὼν τὸ στρατόσιεδον τέτταρας σιόλεις σιροσηγάγετο x. τ. Δ. Quid sent of rs πελτασταὶ πᾶντες καὶ οἱ ὁπλῖται τῶν ἐκ Πειραιῶς (33), hactenus tantum oi ψελοί excurrerant. Fortasse igitur Xenophon tantum καὶ oi ἄλλοι posuit, ὁπλῖται a librario addi- tum est. Video, quid dicturi contra sint, rovg ἄλλους ὁπλίτας esse τοὺς ἄλλους, τοὺς ὁπλίτας. MADVIGII Apbvxns. Cnr. 130 Lib. I. sib κατ᾽ ἔφοδον “ρκαδίας invadere in Elidem, nemo dixerit, ne quid dicam de miro horum concursu xav ἔφοδον '4o- χαδίας eb ἐξ ἐφόδου eilev. Manifestum est Diodorum dixisse, per quam Arcadi» partem et locum Pausanias Elidem intrarit. Nihil propius videtur quam κατὰ '"Uogíóoc. Si quis propius ad litteras nomen loci in occidentali Arcadia ad Elidem versus siti, apti ad viam significandam, mon- strarit, accipiam. (VII) Idem XIX, 88 de prelio inter Alcetam, Epiro- tarum regem, filiumque Alexandrum et Lyciscum, Macedo- num ducem, sie scribit: γενομένης. οὖν μάχης ἐοχυρᾶς ἀνηρέϑησαν πολλοὶ τῶν στρατιωτῶν, £v oig ἦσαν ἄλλοι vé τινὲς τῶν * ἀνδρῶν xol Μίκυϑος ὁ στρατηγὸς καὶ “ύσανδρος ᾿4ϑηναῖος ὁ καταοταϑεὶς int τῆς “ευκάδος ὑσιὸ Κασσάνδρου. Mire Micythus, qui ante omnino nomi- natus non est, subito imperatoris locum tenet, quem Lyci- scum fuisse Diodorus apertissime dixit (ὁ τεταγμένος éni «ἧς xzogvaviame στρατηγός). Sed adiecta inter homines honestiores, qui ceciderint, Lysandri Atheniensis mentio satis ostendit scriptum fuisse Μίκυϑος o Στράτιος. Illam hominum ultra vulgus militum evectorum significationem non posse contineri zo» «vógov appellatione apparet!) Poterat videri excidisse adiectivum ante ἀνδρῶν. Sed scri- bendum est ἄλλοι vé vivec vov & 0g v, hoc est, maiorum et przstantium, quomodo ipse Diodorus «óg« crocodili δήγματα appellat I, 35, Dionysius Halicarn. νοήματα ὑψηλὰ καὶ ἀδρὰ καὶ καλά, alia alii, qui in Thes. Stephani ed. Par. nominantur. ?) 1) Dindorfius in quarta editione stellulam apposuit mendi notam. ?) XIX, 19 video etiam Dindorfium in edit. quarta animadvertisse subesse nomen proprium; nam.zixoievog neque Grecum est neque aptum requiriturque manifesto significatio, quo via ferat (ut sequitur de altera via: 7 δὲ διὰ τῶν Κοσσαίων); ipsum nomen vix verum est; mihi in mentem venerat subesse urbis nomen, a qua appellata Chalonitis regio. Lib. I. 131 (VIII) Idem Diodorus XX, 25 Eumelum, Bospori regem, narrat mille Callatianis, qui ex sua urbe a Lysimacho ob- sessa effugissent, perfugium tutum dedisse: ἀλλὰ καὶ s0A«v ἔδωκε κατοικεῖν, ni δὲ τούτοις τὴν ονομιαζομένην "Poor καὶ τὴν χώραν κατεκληρούχησεν. Nonapparet, cur urbis nomini (id enim *Po«v in hae orationis forma esse debet, adiecto καὶ τὴν χωραν) addat τὴν ονομιαζομένην, minus etiam, cur hoc separaverit ab illis πιόλὲν ἔδωκεν nec scrip- seri& ἀλλὰ καὶ "Po«v πόλιν ἔδωκε κατοικεῖν. Manifestum est in litteris ψοανκαιίτὴν unum subesse adiectivum regio- nem signifieans, qux przter urbem non nominatam Calla- lanis exsulibus divisa sit, ut hsc fuerit orationis forma: τὴν ὀνομαζομένην Ῥοανκαιτικὴν (ἸΡοαντικὴν Ὁ) χώραν κατεκληρούχησεν. Ipsam formam nominis quis reperiat aut prestet? (IX) Eodem libro c. 31 de Agrigentinis h:e sceribun- tur: Oi δὲ ταύτην (Ennam) ἐλευϑερώσαντες παρῆλϑον ent vov ' Eoffyooov, φρουρῶς ἐν αὐτῶ παραφυλαττούσης τὴ" πόλιν. Non solum mire abundat ἐν αὐτῷ, sed prorsus vitiosum est eum sequatur vov srt0A:«v, nisi quis hoc feren- dum putat: ,cum praesidium in eo oppidum custodiret*. Id ad rem pertinet, quale illud fuerit presidium; apparet autem peregrinorum et mercenariorum fuisse ab Agathocle ad urbem continendam impositum. Seripserat sine dubio Diodorus: φρουρᾶς Σαμνιτῶν σπαραφυλαττούσοης τὴν v0Àw. Samnites inter mercenarios Agathoclis fuisse, con- stat e cap. 64. (Error copit littera σ semel scripta, ut αμινε- τῶν esset.) (X) In excerptis Hoschelianis (vitiosissime scriptis) libi XXIII Diodori hoe legitur frustulum (6, in Dindorfii edit. quarta XXIII, 4, 2): Ὅτι "AÓgavove κώμην xal . Maxshàav πολλὰς ἡμέρας πολιορκήσαντες Potaiot | «7:5A90v ἄπρακτοι. Oppidum ᾿αϑρανον novimus et ab D alis ei bis ab ipso Diodoro commemoratum, Adranona non novimus. Sed magis mirabilis κώμης appellatio obsessus- t " 132 Lib. 1. que a Romanis multos dies vieus. Manifestum est inter Adranum et Macellam tertium oppidi aut castelli muniti nomen interpositum fuisse; id ex ve et κώμην efficitur Νακόνην. quam Sicilie σιόλὲν a Philisto commemoratam Stephanus Byzantinus in ordine ponit. Scribendum igitur: "Aógavov, Νακόνην καὶ Μάκελλαν. (XI) Diodorum excipiat Strabo, state non multum distans, apud quem ut propter argumenti naturam infinita esb nominum propriorum copia. ita etiam huius errandi generis occasio non exigua fuit. Apud eum V p. 242, ubi de Campanis veteribus incolis agitur, hzc leguntur: ἄλλοι δὲ λέγουσιν οἰκούντων Οπικῶν πρότερον καὶ dvoovov: οἱ δ᾽ ἐκείνους κατασχεῖν vovegov," Ocuov τι ἔϑνος, τούτους δ᾽ ὑπιὸ Κυμαίων, ἐκείνους δ᾽ ὑπὸ Τυρρηνῶν ἐκπεσεῖν. Apparet constructionem in illis οἱ δ᾽ ἐκείνους prorsus tur- batam esse (qus esset recta, si hsc sola legerentur: οἰκούντων Οπικῶν σρότερον xoi Αὐσόνων κατασχεῖν "Ooxov τι ἔϑνος), tum omnino non intellegi, qui sint ἐκεῖνοι. qui Opicis et Ausonibus successerint ipsique à Cumanis eiecti sint; eos a Strabone necessario suo nomine appellatos fuisse, adiecto appositione illo '"Oozwv τι ἔϑνος. Id nomen adeo notum est et tam manifestis litterarum vestigiis monstratur, ut mirum sit neminem vidisse; Strabo enim scripserat: o/zovrzov ᾿Οπικῶν πρότερον καὶ “Ὁσό- νων Σιδικίνους κατασχεῖν ὕστερον, "Oouov τι ἔϑνος. τούτους δὲ z.7.A. Strabo ipse eodem libro p. 2381: Οὗτοι δὲ (οἱ Σιδικῖνοι) "Ooxot, Καμπανῶν ἔϑνος ἐκλελοισος. (Invit errorem, ut o; fieret, vetus littere Σ' forma.) (XII) Apud eundem Strabonem libr. VI p. 267, ubi deSieilis ora orientali sub radicibus /Etnz agitur, in codi- cibus optimis et fide dignis et in Meinekii editione (cum nota mendi ante συνελϑοῦσαι) sic scribitur: αἱ δὲ μιδταξυ Κατάνης καὶ Συρακουσσῶν (πόλεις) ἐκλελοίπασι, Νάξος xci Μέγαρα. ὅσιου καὶ αἱ τῶν ποταμῶν ἐκβολαὶ συνελ- ϑοῦσαι καὶ πᾶντα καταρρξόντων ἐκ τῆς “ἴτνῆης εἰς v — — dll ada -4RR o o Lib. I. 133 εὐλίμενα στόματα. Non dicam multis de ostiis fluminum congressis (ἐχβολαῖς ovveAOovoarc) nec de verbis nullam omnino structuram habentibus καὶ zt «vv, pro quibus in editio- nibus ante Meinekium substitutum est ex codicibus interpolatis unum πάντων, quod debebat saltem esse s«vrov cor καταρρδόντων; alioquin enim non omnes ii fluvii, qui ex AMtna decurrant, significantur, sed omnes fluvii ex Etna decurrere dicuntur; sed ut sie scribatur, falsissimum erit nihilo minus, omnes fluvios, qui in /Etna oriantur, in orien- tali ora uno ore exire; nam in diversissimas partes labun- tur. Manifestum est, Strabonem non infinite fluvios hie exire scripsisse, sed certos fluvios nominasse; nec diffi- cile est, si locorum situm consideres, nomina ex litteris EZTNEAOOTZ£ZAI ΚΑΊ ILAN'T'4. eruere. Scripserat enim Strabo: αἱ τῶν ποταμῶν ἐκβολαὶ Συμαίϑου καὶ Παντακίου, καταρρεόντων ἐκ τῆς “ἴτνης εἰς εὐλίμενα orojcve. Neuter fluvius in hae ora teste eget. Alterius nominis, cum πάντα tanquam plenum scriptum esset. extrema pars abiecta est, eo facilius, quod sequebatur κα ! ). (XIII) Ineertior videtur Strabonis in eodem libro locus p. 284, ubi. postquam Canusium et Argyrippam (Arpos) commemoravit, subiicit: “έγονται δὲ ἀμφότεραι Zhiogua;- δοὺυς κτίομιατα , tum universe addit: xe; ἄλλα στολλὲ δείκνυται τῆς Διομήδους ἐν τούτοις τοῖς τόσιοις δυνα- οτείας σημεῖα. que deinde singulatim persequitur. Sed his interponitur aliquid miri; sic enim scribitur: “έγονται δὲ ἀμφότεραι Διομήδους κτίσματα" καὶ τὸ «ιεδίον xai ἄλλα πολλὰ δείκνυται κ΄ v. Δ. Apparet et ridiculum esse. planitiem ostendi notam et monumentum imperii Diomedis. et illa καὶ ἄλλα σιολλὰ x. τ. À. Sic adiungi factz primum in oppidis Diomedis mentioni, ut nihil interponi potuerit. Quid igitur fiet? — Scilicet latet in illis τὸ σπιεδίον tertii oppidi nomen, cuius preter Canusium et Argyrippam Diomedes 1). Annal. philol. Dan. V p. 19 et 158. 134 Lib. I. conditor ferebatur. Id ipse Strabo sine nomine significavit paucis ante versibus (p. 283), vo ἐμιπόριον τῶν Kavvoi- τῶν ad Aufidum flumen situm; nomen ex tabula Peutinge- riana (si, αὖ videtur, hoc est Aufinum) et itinerario Antonini (p. 314 edit. Wessel. Aufidena) scimus ex flumine ductum fuisse; ex litteris vo πεδίον videtur facillime effici Avqí- διον. Ad hane saltem formam Strabonem scripsisse patet: Àcyovrat δὲ ἀμφότεραι Διομήδους κτίσματα καὶ τὸ “ὐφίδιον" καὶ ἄλλα σιολλαὰ δείκνυται... σημεῖα. (XIV) Libr. VII p. 290 Strabo ex populis Germanis, qui olim ad orientalem Hheni ripam habitassent, alios scribit iu Gallicam ripam a Romanis traductos, alios ipsos in interiora Germanis» recessisse (ταύτης δὲ τὰ [ἔϑνη vo] μὲν εἰς τὴν Κελτικὴν μετηήγαγον Ῥωμαῖοι, τὰ δ᾽ ἔφϑη μεταστάντα εἰς τὴν ἐν βάϑει χώραν, καϑάσερ Μαρσοῖ), tum addit: λοεποὶ δ᾽ εἰσὶν ὀλίγοι καὶ τῶν Σουγάμβρων μιέρος. Poterat ferri ἄλλοι τ᾽ ολίγοιε καὶ οἱ Σούγαμβροι, non potest oàÀ/yor καὶ Σούυγαμιβροι, multo autem minus ὀλίγοι καὶ Σουγάμιβρων μέρος. Hoc enim sic dicitur, ut necessario przcedere debeat alius populi, qui totus manserit, nomen. Id Ubiorum (Ovfi:o:) esse nequit, quoniam ii ab Agrippa iam aliquanto ante, quam Strabo scripsit, Rhenum traducti erant (quod ipse Strabo IV p. 194 commemorat); itaque Ovo:sr oc (sic enim Usipios Strabo appellat p. 292) aut e Ptolemeo Ovosnoí in mentem veniunt. (XV) In eiusdem Strabonis libr. VIII p. 345 obscuratum est ludierum nomen lepide fictum ab homine festivi et proeacis ingenii. Nam quod in Odvsse» libro III, 368 sqq. Minerva sub Mentoris persona latens, postquam se dixit ad navem redituram et mane ad Cauconas versus abituram, sie Nestorem alloquitur: ov δὲ τοῦτον, ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δώμια, Πέμννον ovv δίφρω τε καὶ υἱέϊ" δὸς δὲ οἱ ἵσισεους, Οἵ τοι ἐλαφρότατοι ϑείειν καὶ κάρτος ἄριστοι, id illo loco a Strabone sie narratur: KeAever γὰρ ἡ μὲν ᾿“ϑηνά κατὰ τὸν Σωτάδην τῷ Νέστορι τὸν μὲν Τηλέμαχον εἰς — m NN »" Ὁ I ΡΝ...» Lib. I. 135 τὴν “ακεδαίμονα πέμψαι σὺν δίφρῳ ve καὶ υἱέϊ εἰς τὰ σιρος ἕω μέρη, αὐτὴ δ᾽ ἐπὶ ναῦν βαδιεῖσϑαι νυχτερεύ- σουσά φησιν ἐπὶ τὴν δύσιν καὶ εἰς τοὐτιίσω. lure vehe- menter mirantur Sotadis mentionem in sententia versuum Homericorum simpliciter ponenda; Kramerus quidem, quo- modo explicanda sit, neminem unquam divinaturum credit, nee nimis anxie querendum putat; totam enim paginam (usque ad verba μιέχρε Πύλου vov Μεσσηνιαχκοῦ p. 346) nugatoris utens argumentis exsecat tanquam alienam; quasi interpolator Strabonis disputationem dilatans magis quam Strabo ipse Sotadem ex inferis arcessitum in Homeri versus πδρεικάτω (ut verbo supra explicato utar) iniecturus fuerit. Ego, quod neminem divinaturum Kramerus putat, satis certo scio, inductus ad id inveniendum particula j«év, quie pravissime ante '9*yv& sic additur, ut iubeamur alius persone mentionem exspectare, quz aliud iusserit. Nimirum Strabo, utrum Mentoris an Minerva testimonium appellaret, h:sitans usus erat nomine lepide ἃ Sotade ficto ad conflatam ex utroque personam signifioandam: ἡ ἢεντορα ϑηνῶ. Librarius cum μιὲν scripsisset, '//9»va scripturus esset, vog omisit (ut supra VI p.267 x/ov inter πάντα et καταο- θεόντων). Ἷ) 1) Eiusdem libri VIII p. 364 infeliciter ἃ Kramero expletum est nomen proprium, cuius pars maior in codice ἃ periit (— ceteri lacunam habent —); sic enim scripsit: Μεσσόαν δ᾽ οὐ τῆς χώρας εἶναι μέρος (φασίν), [ἀλλὰ] τῆς Σπάρτης, καϑάπερ καὶ τὸ ᾿Διμναῖον κατὰ τὸν [(Θρᾷϊ]κα. (Cod. quattuor fere litterarum vacuum spatium habet inter τὸν et κα.) Intellegi vult Dionysium Thracem grammaticum, qui neque in huiusmodi rebus (ad geographiam et antiquitates pertinentibus) unquam testis citatur neque sic uno cognomine significari a Strabone poterat. (Longe alia ratio est librorum grammaticorum et scholiorum.) Strabo scripsisse videtur καϑάπερ τὸ 4iuvoiov xal τὴν Βαβύκαν. Babycen Sparte fuisse omnes norant; quid et ubi esset, quirebant; Plutarch. Lyc. c. 6, Pelopid. c. 17. 136 Lib. L (XVI) Libro XV p. 731 Strabo de pecunia ab Alexan- dro Persis victis capta et reperta exponit; ibi hac leguntur: Φασὶ δὲ χωρὶς vov ἐν BofvAovi xot vov ἐν τῷ στρατο- σιέδῳ τῶν παρὰ ταῦτα ua] ληφϑέντων αὐτὰ τὰ ἐν Σούσοις zai τὰ ἐν Περοίδι τέτταρας μυριάδας ταλάντων ἐξετασϑῆ- ναι. Mirifice prorsus dicitur, quanta fuerit summa prater eas pecunias, quz» non capte sint (χωρὶς τῶν μῇ λῃηφ- ϑέντων). Quid autem sit παρὰ ταῦτα (plurali numero), omnino ignoro; nam ut fingam esse propter hoc (διὰ τοῦτο), quo id referatur quzve significetur causa, ne suspi- cari quidem possum, nec sane qusrere curo; nam in codici- bus scribitur περὶ ταῦτα, mutatum a Corae. Postremo histori;e . vehementissime hoc repugnat; quis enim nescit Alexandrum omni gaza, quam Darius secum habuisset, post proelium ad Arbela et Gaugamela potitum esse? (Arrian. III, 15, Curt. V, 1, 2) Et eur alioquin huius pecunie Strabo mentionem faceret? ^ Manifestissimum est, Strabonem hoc scripsisse, χωρὶς vov ἐν Βαβυλῶνι καὶ τῶν ἐν τῷ οτρατοπέδῳ .. . . ληφϑέντων ea sola, qua Susis et in Perside reperta sint, quadraginta illa talentorum millia explevisse tradi, ut, si quis illa addat, multo maior fiat summa. [n illis autem περὶ 7.47 7.4MH significatur. quo loco illi in eastris thesauri capti sint. 7' bis in JU mutato tres habebimus nominis syllabas; quarta, cum effec- tum esset ταῦτα μή. (ut VI p.267, VIII p.345) omissa est. presertim 2»; sequente; erat enim 4e. Seripserat enim Strabo: τῶν ἐν τῷ στρατοπέδῳ vo περὶ Γαυγάμηλα ληφθέντων. (Coraes, qui σιερί prave mutavit, cum 4 tamen perversum esse recte intellexisset, a Kramero repre- hensus est.)!) ') Ànn. philol. Dan. V p. 19 et 159. Eadem Strabonis pagina (131) paulo post, ubi hzc leguntur: Εὐδαίμων δ᾽ οὖσα ἡ Σουσὶς ἔκπυρον τὸν ἀέρα ἔχει καὶ καυματηρὸν (xoi ante xov in codd. excidit) καὶ μάλιστα τὸν περὶ τὴν πόλιν, ὥς φησιν ἐκεῖνος, mm07 ὑπ, ἀν Ὁ WMhoL ’ 137 (XVII) Libro XVII p. 836 in descriptione ore Africz ad occidentem Cyrenz hzc leguntur: "Eoz. δὲ ἄκρα Ae- γομένη Ψευδοσιενεὰς, ἐφ᾽ ἧς ἡ Βερενίκη τὴν ϑέσιν ἐχεε saga. λίμινην τινὰ Τριτωνίδα. ἐν ἡ μάλιστα νησίον ἐστὶ καὶ ἱερὸν τῆς Αἰφροδίτης ἐν αὐτῷ. Nihil omnino loci habet μιάλεστα (quasi dicas: lacus est et in eo potissi- mum insula); subest nomen insule ignotum. (XVIII) Antequam a Strabone discedo, addam eiusdem ultimi libri locum, in quo non nomen proprium, sed tamen prorsus eodem modo appellativa vox rarior certi loci index, substituto pervagato vocabulo, sublata est, quod mendum eum subesse et locum quendam significari intellegerem, diu nomen proprium frustra anquisivi donec casu in rectam viam deductus sum. Nam p. 831 Strabo urbes eius Numidia partis, in qua Cesar bellum eontra Scipionem et Iubam gessisset, plerasque eversas et deletas scribit, eas quoque, ad quas Cssar Scipionem vicisset: συνηφανίσϑησαν δὲ τοῖς ἡγεμόσι καὶ αἱ πόλεις, Τισιαοῦς .. . . καὶ Ζαμια καὶ Ζίγχωα καὶ πρὸς αἷς κατεπολέμιησς Καῖσαρ Σκιπίωνα 0 ϑεὸς, πρὸς Ῥουσσιίνῳ μὲν sootov νικῶν, εἶτα πρὸς Οὐξίτοις,. εἶτα sgoc Θάψω καὶ τῇ πλησίον λίμινῃ καὶ ταῖς ἄλλαις. Perversissime in distincta trium preliorum enumeratione eius urbis nomini, ad quod postremo pugnatum est, adhzret illud infinitum καὶ ταῖς ἄλλαις. | Nam τῇ πλησίον λίμνη ideo additur, quod circa urbem et lacum vieinum pugnatum est. ut ex belli Africani libro, qui cum Owsaris commentariis servatus est, constat. Atqui eius in pronomine hoc, quod quo referatur non habet, nomen pro- prium subesse, iam alii intellexerunt. (Kramerus, qua est ad librariorum errores defendendos fingendi levitate, ,haud pauca, preterea neglegentie vestigia in hac Straboniani operis parte offendi^ narrat. Huiusmodine? Saltem unum exemplum po- suisset.) Litter» longe recedunt ab eo, quod subesse suspicere, Πολύκλειτος (p. 728, 735, ubi codd. Πολύκριτος, 142). 138 Lib. I. scriptor pugnz narrationem ordiens sic incipit (c. 80): Erat stagnum salinarum, inter quod et mare angustiz quaedam non amplius mille et D passus intere- rant. Itaque Strabo scripserat una littera minus: srooc Θάψω καὶ τῇ πλησίον λίμινῃ καὶ ταῖς ἅλαις. Nam saline ἃ Strabone ἅλαε appellantur, non ἅλες, apertissime libr. XII p. 561: eot δ᾽ ἐν τῇ Ξιμήνη &Aot ὀρυκτῶν ἁλῶν. Femininum genus apparet etiam XII p. 546: ὠνόμιασται δὲ ἀπιὸ τῶν ἁλῶν ἃς παραρρεῖ.Ἶ) (XIX) Straboni proximus erit Plutarchus, euius et in vitis et in moralibus quaedam huius generis menda depre- hendi. Ex illis primum est in Publicole e. 17 extremo, ubi sie seribitur: Τοῦτον τὸν ἄνδρα Movxtov ὁμιοῦ τι ᾿«αάντων καὶ Σκαιόλαν καλούντων, “ϑηνόδωρος ὁ Σών- δωνος ἐν τῷ πρὸς ᾿Οχταουΐαν τὴν Καίσαρος ἀδελφὴν καὶ ᾿Οψίγονον ὠνομάσϑαι φησίν. Hoc si recte scribere- tur, Athenodorus tantum Mucii Sesvole nomini addidisset (καὶ) alterum cognomen; sed orationis forma maiorem de ipso nomine dissensum significat. Seripserat Plutarchus non xe. sed Γάϊον ᾿Οψίγονον, primum (ut sunt Greci neglegentes in, nominum Romanorum ratione) non attendens, qui Gaius 510, eundem Mucium esse, deinde non intellegens, "Owíyovov Athenodorum posuisse pro Cordi cognomine, quo nonnuli Mucium ante, quam Sezvola appellaretur, usum esse tradebant (Zonar. VII, 12, schol. Bobiens. ad Cic. pro Sest. c. 21 p.299 Or., Aurel. Viet. de vir. illustr. 125; nam cordum interpretabantur sero natum. (Etiam Quintilianus I, 4, 25 Cordum inter cognomina ex casu nascentium ducta ponit.) (XX) In vita Marcelli c. 4 prodigium C. Flaminio, P, Furio eoss. (223 a. Chr) nuntiatum sic narratur: «4$; 1)'41àv et ἁλαῖς et ἁλάς (bis) transisse in ἄλλων, ἄλλαις, ἄλλας apud Dionys. Halic. hist. Rom. II, 55, III, 41, Sylburgius intellexit. M —— Lib. I. 139 μὲν αἵματε ῥέων ὁ διὰ τῆς Πικηνίδος χώρας ποταμός. Male me habet flumen sine nomine sie positum, addito artieuloj quasi unum fuerit et certum in Piceno flumen. (Nam Orosius IV, 13 infinite dicit flumen in Piceno sanguine fluxisse.) Itaque cogor suspicari nec tamen affirmo, scriptum fuisse a Plutarcho o διὰ τῆς Πιχη- νίδος Κύπρας ποταμός, ut significetur fluviolus per oppi- dum Cupram, in quo templum Iunonis nobile fuit, in mare decurrens. (XXI) In Marii c. 19 Plutarchus Ambrones narrat, eum ad aquas Sextias ad pugnandum procederent, crebro suum ipsos nomen clamando ingeminasse (ἅμα τὴν αὐτῶν (pÓcyyovio πολλώκις moooryooíav "tifoovec); tum addit: τῶν δ᾽ ᾿Ιπαλικῶν πρῶτοι καταβαίνοντες im αὐτοὺς Λίγυες, ὡς ἤκουσαν βοώντων καὶ ουνῆκαν, ἀντεφώνουν καὶ αὐτοὶ τὴν πάτριον ἐσιίκλγσιν αὑτῶν εἶναι" σφᾶς γὰρ αὐτοὺς οὕτως ονομιάζουσε x«t γένος “Ἵίγυες. He sie accipiuntur, ut Ligures contra clamando responderint, se idem Ambronum nomen ἃ maioribus traditum gerere; in quo primum admodun mirabilis est casus et fortunz lusus; deinde hoc verba Graeca significare nullo modo possunt; nam ut omittam ἀντεφωνεῖν non esse respondere, in illa sententia necessario pronomen (z»v αὐτήν aut ταύτην) addendum erat, articulus detrahendus, ut esset: τὴν αὐτὴν πάτριον ἑαυτῶν (vel potius ἑαυτοῖς) ἐπίκλησιν εἶναι. Longe alia Plutarchi mens est; hoc enim dicit, Ambronibus suum nomen ingeminantibus Ligures suum e contrario nomen clamando rettulisse (ὠντεφώνουν x«i αὐτοὶ τὴν πάτριον ἐσίκλησιν αὐτῶν), non vulgare illud, sed minus notum aliquod, quo ipsi se κατὰ γένος, hoc est, gentem et stirpem proprie signantes, appellaverint ; . id imest in litteris ναι, appositione adiunctum ad τὴν ἐσπιίκλησεν (nominativo easu ut paulo ante vv... προο- ryooíav "A4ufjoevec), eique adduntur explicandi eausa illas σφᾶς γὰρ αὐτοὺς οὕτως x. τ. 4. lam quantum ille 140 Lib. I. litterze. distent a nominis Ligurum gentilis forma a Plu- tarcho posita, quis dicat? Equidem nihil de eo usquam traditum — repperi; tantum hie positum ἃ Plutarcho fuisse Scio. (XXII) Transeo ad Plutarchi scriptorum alterum corpus, e quibus primum attingam libellh de fortuna c. 4 (p. 99 D). Ibi exponitur, artificum operibus Minervam praesse, non fortunam, nee nisi unum exemplum commemorari huius- modi operis casu effecti; pictorem enim aliquem, cum equum pingeret nec spumam frenos mordentis apte colo- ribus exprimere posset, iratum spongiam in tabulam impe- gisse; ea spuma similitudinem egregie perfectam esse. Ea narratio sic incipit: "ve μιέντοι φασὶν ἵππον Goya - φοῦντα τοῖς μὲν ἄλλοις κατορϑοῦν εἴδεσε καὶ yoouao:, «οῦ δ᾽ ἀφροῦ x. v. À. Si Plutarchus artificis nomen omi- sisset, quod vix in tali fabula exempli loco ponenda fecisse videri potest, ἕωγραφόν τένα commemorasset; nunc év« illud tam inepte ponitur, primo etiam loco, ut appareat, sub illo ipso artificis nomen latere. Id nomen Plinius hist. nat. XXXV, 104 servavit; scribendum igitur est: Ne«Ax» μιένφτοε φασὶν x. v. À. (Praecedit littera v.). (XXIII In convivio sept. sap. c. 18 (p. 155 F), ubi editur sic: καὶ ὁ Πιττακὸς, Xv δέ ye, εἶπεν, οὕτως ἐξ-᾿ ὑβρίσας εἰς τὸν νόμον, ὥστε πέρυσι γὰρ καὶ νυνὲ με- ϑυσϑεὶς ἄϑλον αἰτεῖν καὶ οτέφανον, iam. Wyttenbachius suspieatus est nomen hominis subesse. E codicum vestigiis (παρὰ ArBovr ἀδελφῷ pro ills γὰρ καὶ νυν) effici videtur παρὰ 4Διβουτάδη Ζελφὼῶ μεϑυσϑείς. Nam 05 ante /fe hauriri facile potuit.!) (XXIV) In declamatione de gloria Atheniensium c. ὃ (p. 350.O), ubi oratorum libri cum imperatorum rebus gestis comparantur, quod in textu patienter tenetur «zc ;4o:- !) Quastt. Rom. 90 quod restituturus eram "Oo? ooc (Geryonis canis ita appellatur) preripuit Wehle mus. Rhen. XX p. 309. m » Lib. I. 141 στείδου vtaQayyeArac νίκης pro παρὰ Πλαταιαῖς νίκης, in interpretatione Latina tacite correctum est; sed in eodem loco paulo post hzxe leguntur: 7j τοῖς κοινοῖς στεφράγοις, οὖς τὴν ᾿Βλλάδα ἐλευϑερώσας ἔλαβε, vov Δημοσθένους περὶ τοῦ στεφάνου παραβάλωμεν; et Latine ponitur publicis coronis. Apparet subesse nomen imperatoris, qui τὴν 'EAAadw ἐλευϑερῶσαι dici possit. Seripserat Plutarchus τοῖς Κόνωνος στεφάνοις, honores ei habitos post victoriam Cnidiam et restitutos Athenarum muros significans. (XXV) In libello de c; Delphico c. 15 (p. 391 C) vereri Plutarchus se dicit, ne Plato, ut Anaxagoras, alienas sen- tentias pro suis posuisse videatur. Prolatis deinde nonnullis e Platonis libris, quas pertinent ad quinari numeri in mundi constitutione vim, subiicit: Πυϑόμενος, φησὶ, δὴ τις ταῦτα πρότερος συνιδὼν Πλάτωνος δύο E καϑιέρωσε τῷ ϑεῷ, δήλωμα καὶ σύμβολον τοῦ ἀριϑμιοῦ τῶν πάν- των. Ut nihil dicam de φησί verbo subiecto carente, nisi per se manifestum esset, nominari certum hominem debuisse, qui ante Platonem hse vidisset, solus concursus participiorum στυϑόμιεενος et συνιδών mendum monstraret, eum presertim de intellecta re et reperta, non de audita et ab aliis comperta (πυνϑανεσϑαι)ὺὸ agatur. Scripserat Plu- tarehus: Πυϑαγόρας, φήσει δή vie, ταῦτα πρότερος (περότερον Ὁ) συνιδὼν Πλάτωνος κ. τ. λ. (XXVI) In libro, quo quzritur, senine sit gerenda respublica, c. 27 (p. 797 C), ubi exemplis declaratur, quantum sepe senum auctoritas in rebus publicis valuerit, Plutar- chus, senem Spartanum Agidi regi, acie iam instrueta ad prelium eum hostibus committendum progredienti, accla- masse narrat, malo eum malum sanare velle: 'O δὲ ' 4yic ἀκούσας ἐσιείσϑη xol ἀνεχώρησε uiv, ἐχράτει δὲ καὶ δίφρος ἔκειτο καϑ'᾽ ἡμέραν παρὰ ταῖς ϑύραις τοῦ ἀρχείου, καὶ πολλάκες ἀνιστάμενοι πρὸς αὐτὸν οἱ ἔφοροι διεσιυν- ϑάνοντο καὶ συνεβουλεύοντο πιερὶ τῶν μεγίοτων. ᾿Εδόκει 142 Lib. I. ydo ἔμφρων ἀνὴρ εἶναι καὶ συνετὸς ἱστορεῖσϑαι. — Ad- duntur plura de eo, etiam eum ΟἿ summam senectutem de- bilis e& plerumque χλενήρης esset, ab ephoris arcessito in forum et, ut imperio obediret (τῷ δεσπότῃ σιείϑοιτο), ire conato. | Multa hic perversa, primum illud de Agide se reciplente illo quidem, sed tamen victore (nam quod postero die alio loco pugnavit vicitque, nihil ad hanc rem pertinet nec poterat tam obscure significari), tum in hoc ipso aoristis mire et prave subiectum imperfectum (ἐκράτει). deinde vero omnia, qus deinceps adduntur, ἃ regis per- sona alienissima, ad civem privatum honoratum apta, illud vero de vita ad ultimam senectutem producta prorsus Agidis historie repugnans. Hsec omnia incommoda tollet litterarum distractarum sine ullius mutatione in unum nomen congregatio: 'O δὲ "yug ἐπείσϑη καὶ ἀνεχώρησε. Μενεκράτει δὲ καὶ δίφρος ἔκειτο x. v. Δ. Iam omnia, qua sequuntur, ad Menecratem pertinent, cuius memoriam extra hune locum servatam non arbitror!) "Thucydides quidem V, 65. neque nomen hominis ponit neque ea, qua de honore ei postea habito Plutarchus ex alio fonte, ut sepe, addit. (Prseterea sic seribendum est: ze: ουνετός. “]στορεῖται δὲ, ὅτι καὶ [δὲ καὶ, ὅτι] παντάπασιν x. τ. λ.) (XXVII) De Stoicorum repugn. c. 2, 4 Plutarchus in vita scholastica et otiosa, quam Stoici maximeque Chry- sippus reprehendant, nullos magis consenuisse ait quam Chrysippum, Cleanthem, Diogenem, Zenonem, Antipatrum, οἵ γε καὶ τὰς αὑτῶν κατέλισιον πατρίδας, οὐδὲν ἐγκα- λοῦντες. GÀÀ ὅπως xo ἠουχίαν ἐν τῷ ἡἠδίονε καὶ 8mi ζωστῆρος σχολάζοντες καὶ φιλολογοῦντες διάγωσιν. Mirum illud ἐν τῷ ἡδίονι διάγειν, quod vertunt in suavi otio, comparativi saltem nullam rationem habentes, magis tamen £m! ζωστῆρος διάγειν, quod interpretatio 1) Sympos. IH, 5, 1, 4 ΜΜενεκράτης ex μὲν Κράτης restituit Reiskius, in libro Non posse suaviter, c. 21, 9 Μενανδρεῖον pro μὲν dv- δρεῖον Mezeriacus. ELA T οἂαομ CR 9M ps Lib. I. 143 omittit. Nihil erit miri, 81] ἐσσὶ Ziwov7ooc scripseris, ut Attice; vicus et promuntorium intellegatur, ad quod philo- sophos sstivare et otiari solitos apparet. Itaque etiam ἐν τῷ ἠδίονι alius significatur Athenarum aut Attice locus a philosophis celebratus; is, ni fallor, odeum fuit: ἐν vo ωδείῳ. (Alterum o extritum loeum dedit interponendi.) "Ev τῷ ῳδείῳ Chrysippum σχολάσαι, Diogenes Laert. VII, 184 testis est. (XXVIII) Apud Lucianum in piseatore c. 39 Parrhe- siades, omnibus sententiis absolutus, exclamat: Προσεκύνησα τήν ye πρώτην" μάλλον δὲ τραγικώτερον αὐτὸ σιοιήσειν μιοε δοκῶ" σεμνότερον γάρ᾽ «2 μέγα σεμνὴ Νίκη, x. v. λ. Verti video: Equidem initio iam adoravi Sed neque «ἣν σιρώτην est initio, neque γέ ferri potest (saltem initio) neque omitti recte, quem veneratus sit deum (neminem autem est veneratus, c. 29), et longe aliam senten- tiam postulat, qua sequitur, correctio μῶλλον δέ. Mani- festum esse iam ex orationis forma debet s90ooexvroc notissimo usu dieci pro praesenti de affectu nunc erum- pente; veneratur autem iudieio victor Victoriam, primum simpliciter: Προσεχύνησα τὴν Πτερωτήν. Deinde magnificentius poétz verbis utitur. Alata dea in hoe ora- tionis contextu qus significaretur, nemo Graecus dubitabat. (XXIX) Idem Lucianus in libro adv. indoctum c. 4 hominem libris coemendis doctrine laudem aucupantem negat, etiamsi pretiosissimos codiees possederit, quicquam ad doctrinam profecturum: Κατὰ δὴ ταῦτα ἔχε ξυλλαβὼν éxeiva τὰ τοῦ ΖΔημιοοϑένους, ὅσα τῇ χειρὶ τῇ αὑτοῦ ὁ ῥήτωρ ἔγραψε, καὶ τὰ τοῦ Θουκυδίδου, ὅσα παρὰ τοῦ 4ημοσϑένους καὶ αὐτὰ οὀχτάκες μεταγεγραμιμένα εὐρέϑη καλῶς, ἅσιαντα ἐκεῖνα. ὅσα ὁ Σύλλας ᾿αϑήνηϑεν εἰς ᾿Ιταλίαν Ótéztegue, τί ἂν σιλέον ἐκ τούτου εἰς σιαιδείαν κτήσατο; lgnave prorsus et pravissimo loco post εὐρέϑη illud καλῶς additur in codice pretium a manu Demosthenis habenti, manifestumque est hoc sententie membrum finiri 144 Lib. I. in μιδταγεγραμμένα εὐρέϑη. Deinde ἅπαντα ἐκεῖνα male his adiunguntur; nam in libris ἃ Sulla Athenis Romam in preda missis non Demosthenis neque Thucydidis codices eommemorabantur, sed Aristotelis et "Theophrasti libri Nelei Scepsio hereditate relicti et postea Athenas translati (vid. Strabon. XIII. 608, 609, etsi fuisse, qui ad Ptolemsum Philadelphum pervenisse traderent, ex Athe- neo I p. 3 A scimus). Coniunxit igitur Lucianus tria egregia χϑιμιήλια, Demosthenis orationes ipsius manu scriptas, Thucydidis historiam ἃ Demosthene (ut fama ferebat) oeties descriptam, antiquissimos et rarissimos, quos Neleus possederat, codices: ὅσα... evoéOw, καὶ Νηλέως ἅπαντα ἐκεῖνα, ὅσα ὁ Σύλλας x. v. Δ. Ex καινηλέως factum χαλῶς. Sed restat aliquid. Neque enim Graece παρὰ τοῦ Ζημοσϑένους μιδταγεγραμμένα pro ὑπὸ dicitur; illa przpositione significantur, qus» quis ἃ Demosthene, id est, ex eius codicibus ipso permittente, descripserit; et tamen priorem illam sententiam et fama alibi tradita et totus locus et additum ze? αὐτὰ (non minus quam Demosthenis ipsius orationes) postulant. Ita- que pro παρά scribendum, non ὑπό, quod nemo mutasset, sed, opinor: ὅσα γραφείῳ τοῦ ΖΔημοσϑένους καὶ αὐτὰ ὀκτάκις μιεταγεγραμμένα εὐρέϑη. Variavit Lucianus, quod in priore membro dixit v7 χειρί. (XXX) Pausanias VIT, 23, 7 et 8 exponit, quce homo Sidonius secum aliquando de Apollinis, hoe est solis, et JEsculapii, hoc est aeris salubritatisque, coniunctione disputa- verit; deinde addit: ἄγω δὲ ἀποδέχεσϑαι μὲν τὰ εἰ- ρημένα, οὐδὲν δὲ τι Φοινίκων μᾶλλον ἢ καὶ ᾿Ελλήνων ἔφην τὸν λόγον, ἐπεὶ καὶ ἐν Τιτάνῃ τῆς Σικυωνίων τὸ αὐτὸ ἀγαλμα ᾿ γγίειών τε ὀνομάζεσθαι καὶ σπαιϊδιὴν (sie eodd., non σπαιδὲ εἶναι) δῆλα, ὡς τὸν ἡλιακὸν δρόμον ini γῆς ὑγίειαν ποιοῦντα ἀνϑρώσοις. Recte intellectum est, huic ᾿7γίειάν τὲ alterum respondere debere nomen, verum id non ZEsculapii esse debet (exeo enim nihil, quod 4 Lib. I. 145 ad rem pertineat, efficitur), sed aut solis aut cum sole eoniunetum, ut ex eo intellegatur, etiam Grecos hsc copu- lasse; deinde non addendum alibi id nomen est, sed ex σεαεδεην exsculpendum. ( γγίειών τὲ ὁνομάζεσθϑαι xal. ..), αὖ adiungatur: δῆλα, oe (videlicet, quod) Nomen ipsum non audeo definire. (ᾧΠλεώδα 9) (XXXI) Transeamus ad Latinos, quorum agmen ducet Cieero. Nam quod ad Attic. III, 8, 2 scribitur: ram Phaetho libertus eum (Q. Ciceronem) non vidit; vento reiectus ab illo inMacedoniam Pell» mihi presto fuit, vento ab homine non reiicimur aliquo, nedum ab eo, quem non viderimus. Ab 1lio, cum Asiam peteret, Phaetho erat vento reiectus. (XXXII) Cieeroni adiungatur Asconius, qui in exordio commentarii in Pisonianam (p. 119 Hot.) scripsit: magis naturale est, ut Piso recenti reditu invectus sit in Ciceronem, non, ut editar, ipso recenti, pronomine male abundanti. (XXXIII) Seneca rhetor p. 173 (155) narrat Latronem, . J eum Oxsare Augusto presente deelamaret, qusdam de adoptione dixisse, quaxe C:esarem tangere crederentur (— verba corrupta sunt necdum probabiliter emendata -—); tum Mzece- nas (ne progrediens Latro gravius offenderet) innuit patro fascina recusarem finiret iam :declama- tionem. Sie enim codices. In patro subesse Latron: recte Iahnius intellexit; sed aliud praterea latet nomen proprium, quo eruto reliqua etiam certam habent emenda- tionem; fere enim tantum litter: separande recte sunt, Mecenas innuit Latroni, festinare Cz:sarem; finiret iam declamationem. (XXXIV) Apud eundem p. 250 (227) hse scribuntur: Saturninus Furius, qui volens (eodd. voles) vel condemnavit, maius nomen in foro quam in dei elamationibus habuit. In Furio, inter deelamatores non valde noto, in memoriam revocatur nobilis aceusatio- MADVIGII Apvxns. Cuir. 10 ——— , νι. cce at ——————————" ἜΜ ΨΥ "wf q-————Á cC-— 146 Lib; I. qua reum condemnaverat. hei nomen littere satis mon- strant: qui Votienum condemnavit. Votienum maiestatis damnatum, omisso accusatoris nomine, commemorat Tacitus ann. IV, 42. (XXXV) Valerius Maximus VIII, 7 E. 3 de Platone Aegyptum (Alexandrie vicinam) peragranti sie scribit: Nili fluminis inexplicabiles ripas vastissimosque campos, effusam barbariem et flexuosos [088 - rum ambitus AEgyptiorum senum discipulus lustrabat. Apparet prave dici lustrare barbariem et barbariem effusam vitiosissimeque inter locorum appellationes (ripas, campos, fossas) barbariem illam interponi. Latet sub barbarie nomine locus aliquis in vicinia Alexandrisz notabilis, qui natura sua apte effusus dici potuerit. Is lacus aut palus est. Nimirum scriptum fuerat: effusam Mareotidem; semel scripto m, ex areotidem factum sensim barbariem. (XXXVI) Apud eundem Valerium VIII, 15 E. 1 de Pythagora hec leguntur: Magnus honos (fuit, quod satis videbatur ad rem demonstrandam, ipsum dixisse), sed schola tenus; illa urbium suffragiis tributa: Enixo Crotoniatz studio ab eo petierunt, ut sena- tum ipsorum ... consiliis suis uti pateretur, opulentissimaque civitas tam frequenter (cod. B frequentem) venerati post mortem domum Cere- ris sacrarium fecerunt, quaque (recte Kempfius: quoadque) illa urbs viguit, et dea in hominis memoria et homo in des religione cultus est. Mire, cum urbium suffragia nominasset, una urbs appellatur, Croton; cur deinde illa opulenti» laus (opulentissimaque civitas) non statim ponitur? qu: est illa frequentia venerationis? quove pertinet particula tam (tam fre- quenter)? Intellegi iam ex his indiciis potest, in corruptis ilis tam frequenter latere alterius urbis (vel potius, propter venerati et fecerunt, incolarum) nomen. Acece- Lib. I. 147 ; | dit, quod. nemo Pythagor:x morienti aut post mortem hono- rem habitum a Crotoniatis tradidit, sed eum aut ab iis oceisum aut inde fugisse Metapontique mortuum esse. Itaque nihil certius esset quam Metapontinos hie cum Cro- toniatis coniunctos fuisse, etiamsi non apertis verbis Diogenes Laert. VIII, 15 (efr. 40) et Iustinus XX, 4, 18 ipsum hoe de Pythagore domo in sacrarium Cereris conversa ad Me- tapontinos referrent. Seripserat igitur Valerius: Enixo Crotoniatzx studio ... pateretur, opulentissi- maque eivitas Metapontini venerati post mortem domum Cererissacrarium fecerunt. Quoniam autem haec emendatio omni dubitationi exempta est, in hoc loco ut in proximo et in aliquot superioribus animadverti velim, eum semel a nomine proprio aberratum esset, quam licenter litterze ad vocabula appellativa efficienda mutatz sint. Nam ex Meta superest ta, ex pontini tantum nt. (XXXVII) Apud Plinium hist. nat. II, 224 enumerantur fluvii, quorum aqu:e lacuum, quos transirent, aquas supermeare nee iis misceri credebantur, his verbis: Quedam vero X et dulces (aquae) inter se supermeant alias, ut j in Fucino lacu invectus amnis, in Lario Addua, in Verbanno Ticinus, in Benaco Mincius, in Se- binno Ollius, in Lemanno hhodanus, cet. Ibi quin proprium eius quoque fluvii, qui Fucino lacui invehatur et eum supermeet, nomen positum fuerit, non inane et a constructione n Fueino laeu) alienum participium, dubium non est, etsi a nullo annotatum video; sed quod id nomen fuerit, si tamen traditum usquam est, iis relinquo reperiendum, qui Apenninos et rivos fluviolosque inde in Fucinum decur- rentes melius norunt quam ego. (XXXVIII) Tacito in Agricole c. 24 insignis in hoc genere et eum historia coniuncta adhibenda emendatio est Seribitur enim ibi sie: Quinto expeditionum anno nave prima transgressus ignotas ad id tempus gentes erebris simulae prosperis proliis domuit; 10* “- 148 Lib. I. eamque partem Britanniz, quz Hiberniam adspi- cit, eopiis instruxit cet. Manifestum est, non omitti potuisse, quod caput narrationis est et sine quo omnia hzc inania sunt el ipsa oratio vitiosa, quid (quod flumen mareve) Agrippa transgressus sit; deinde nihil sane in ipsa Britannia erat, quod classe et navibus transiret; ineptissima quoque est primz: navis mentio; nam si hoc Tacitus significaret, Agrip- pam exemplo fuisse exercitui primum ipsum euntem (prima nave, non nave prima), saltem perieuli et difficultatis aliqua significatio precedere debebat. Nolo persequi inutiles mendi manifesti enarrando oceultandi eonatus; apparet enim, in 1115 nave prima nomen latere fluminis, quod Agrippa transierit, ut in partem Britannie, qus Hiberniam aspicit, veniret. Seripserat igitur Tacitus: Quinto expeditionum anno Sabrinam transgressus. Eius nominis multo cla- riora vestigia quam supra Metapontinorum apud Vale- rium aut Mareotidis supersunt; nam ex brinam factum prima, tum ex na, quod restabat, nave. Agrippa in meridianam partem eius regionis, quam nune Valisiam appel- lamus, intravit. ἢ) (XXXIX) Apud Gellium XVII, 21, 17 et 18 hee leguntur in editionibus: Hostes tune populi Romani fuerant Fidenates. Itaque qui in hoe tempore nobiles celebresque erant, — Sophocles ac deinde Euripides tragici poetz et Hippocrates medieus et philosophus Democritus, — Soerates Atheni- ensis natu quidem posterior fuit, sed quibusdam temporibus iisdem vixerunt. Totum locum descripsi, 1) Ann. III, 68, ubi doleo Nipperdeium facili delendi, quse nemo additurus fuit, auxilio usum, subesse nomen proprium matris Silani, multi viderunt; id nomen ad litteras alia prope acce- dere debet, deinde eiusmodi femins esse, cuius ob genus et cognationem principis singularis ratio habenda fuerit. Utrique condicioni unum satisfacit plenissime Atia (Atia parente geniti) di 4 | : Lib. I. 149 ut appareret, quam mirabili ineptoque interpungendi arti- ficio vir perdoctus, sed iudicii in re critica interdum parum liberi et firmi, M. Hertzius, pronomen qui (quod alii sim- pliciter eiiciunt) tueri conatus esset (qui . . . nobiles erant ..., Socrates .. . fuit). Sed manet ultra fidem perversa argumenti conclusi significatio in itaque. Gel- lius scripserat: Hostes tunc populi Romani fuerunt Fidenates /Equique. In hoc tempore nobiles cele- bresque erant Sophocles . . . Democritus Soerates cet. Plusquamperfectum neque per se neque inter perfecta, quz» praecedunt et sequuntur, ferri poterat. (XL) Apud poetas versus latere vetat hoc mendorum genus, nisi ubi pro nomine proprio appellativum eiusdem | prorsus mensura substitui potuit. Id factum est memora- bili exemplo apud Statium Silv. IL 6, 64, ubi Flavium | Ursum calamitates, si quz przdiis fructibusque eius inci- - dissent, fortiter laturum fuisse ita affirmat, ut simul pos- - sessiones. per omnes Italie partes et per provincias late * e cogni adulatorie persequatur: O, quam divitiis censuque exutus opimo Fortior, Urse, fores; si vel fumante ruina Ruetassent!) dites Vesuvinà incendia Locros Seu Pollentinos mersissent flumina saltus, Seu Lucanus ager seu Thybridis impetus altas In dextrum torsisset aquas, paterere serena Fronte deos. Vesuvii incendia et flumina exundantia quid in agris vicinis effieiant, intellego; «quid ager Lucanus nocere ipse aliis possit, prorsus non intellego ae ne id quidem video, utrum ager mergere saltus (ut eoniungatur eum superioribus) an, ut Tiberis, torquere aquas suas dieatur; tertium nihil esse M — — —À '") Hoe verum esse nequit, Vesuvius flammas ructat, non urbes. Vastassent vulgare est pro Statii ingenio et longius discedit, Opinor scriptum fuisse raptassent. L ^. 150 Lib. I. video. Nugse hse mers sunt de agro Lucano. Statius hic quoque flumen agris timendum nominaverat : Seu Lueanus ΑΘ" seu Thybridis impetus cet. Acirim Lucanie fluvium inter Sirim et Metapontum Strabo et Plinius nominant; eum Statius, omissa terminatione Graeca sive malumus Latina, vulgari forma appellavit aut Acris fecit. Dixi supra, etsi multo facilius pro nominibus propriis appellativa substituantur, hoe est, pro minus notis et non exspeetatis communia et trita, quam contra, esse tamen, ubi in appellativorum locum errore subrepserit propriorum species. Id suspicor accidisse in (XLI) Plutarchi Aristide 6, 25, ubi editur: Ke: γὰρ vo χρήματα φησιν (Θεόφρα- ovoc) ἐκ Zhjiov βουλευομένων “ϑήναζε κομίσαι παρὰ τὰς συνθήκας καὶ Σαμίων εἰσηγουμένων εἰσιεῖν ἐκεῖνον ([Ζριστείδην), ὡς οὐ δίκαιον μὲν, συμιφέρον δὲ τοῦτ᾽ ἐστίν. Nam Samios, quos non multis annis post acres libertatis suze defensores exstitisse novimus, neque omnino huius consili adiutores fuisse probabile est neque id Athe- nis ad deliberandum proposuisse (δἐσηγεῖσ 9o:)!) ; neque ulla ceteris locis (Plut. Pericl.c.12, Diodor. Sie. ΧΙ, 38, Iustin. III, 6) Samiorum mentio fit. Multo mihi hsec res cum “Ελληνοταμίαες coniunctior videtur; itaque valde vereor, ne Plutarchus scripserit καὶ τῶν ταμεῶν sionyovucvov. (XLID) Sed ut hoc incertum sit, prorsus certum est in vita Arati c. 16 Plutarchum non scripsisse, quod editur e codicibus: o δὲ goxoguvóoe, ὑψηλὸν ὄρος, ἐκ μέσης ἀνασπεφυκὼς τῆς ᾿Βλλάδος. Nam neque ad rem, de qua agitur (claustra Peloponnesi Aerocorinthum esse) pertinet, in media Gracia eum esse, neque id ita fuisse Gracorum opinione usquam signifieatur, et totum hoe ex media Grecia Acro- eorinthum se extollere, sic dieitur, quasi in reliqua Grzecia plana aut non multo secus hic supra cetera eminuerit mons. 1) Legi, qu: Curtius scripsit in hist. Greciwe II p. 139. x . ἌΝ Lib. I. 151 Atqui undique Grzciam longe maiores altioresque montes ob- tinebant. Id ad rem pertinet verumque est et apte dicitur, ex omnibus cirea planis arduum hunc et undique przeruptum collem surgere, quod sic Plutarchus dixerat: vw»Aov ὅρος ἐκ μέσης ἀναπεφυκὸς τῆς σι εδιά δος. Nam necessario eoniungenda sunt ὄρος cvastequxzoc!). (XLIID In eiusdem Plutarchi vita Cleomenis c. 7 Cleomenes dicitur expeditione suscepta ' Hoa/«v καὶ ' AAoaiav τοὺς πόλεις ταττομένας Uno τοῖς “χαίοις ἑλεῖν. — Alscwes nomen neque legitur usquam et satis peregrinum sonat; sed hoc ferri debet, non potest ferri articulus per se ineptus et pravissimus verborum ordo (τὰς πόλεις ταττομιένας). Seripserat Plutarchus: 'Zoc/av zat ἄλλας τινὰς πόλεις ταττομένας vno τοῖς ᾿“γχαίοις εἷλεν aut ἄλλας ἐνίας σιόλεις. Sic recte noto maioris oppidi nomini subiicitur in ceteris generis significatio. (XLIV) Apud eundem Plutarchum de curiosit. c. 1 (p. 515) ignoti poet; hic versus ponitur: "OQocov ὕδωρ κατ᾽ ᾿“λίζονος y δουὸς ἀμιφὶ στέτηλα, τοσοῦτον σειλῆϑος εὑρήσεις ἁμαρτημάτων ἐν τῷ βίῳ x. v. À. Fluvii nomen inauditum esse, ferre debemus; id ferre non debemus, hunc tam obseurum poni tanquam omnium ditissimum aqus (etsi hee ipsa laus copie aquarum mira est); ne id quidem tolerabile est κατ 'A/fovoec dici pro ἐν AAlCovi aut κατ᾽ ᾿“λίζονα, nec Grieecum: (ὅσα) σεέτηλα ἀμφὶ δρυὸς. Nimirum conflatum fluminis nomen totum est ex duabus vocibus veraque versus forma h:e fuit: "Oococ ὕδωρ x40. ἁλὸς στόνος ἢ δρυὸς cuqi cerra, quantus est fragor per aquas maris et circa folia quercus. (XLV) In Luciani navigio e. 20 Adimantus ridieule fingit se, thesauro invento, omnia iam ultra modum magna et splendida coemisse: ZuU9ue οὖν κατὰ vOv ᾿Ησίοδον 7) Ann. philol. Danic. V p. 16 et 158. 152 Lib. I. οἶκος τὸ πρῶτον, ὡς ἂν ἐπισημότατα οἰκοίην, καὶ τὰ σιδρὶ τὸ ἄστυ πιάντα ὠνησάμην ἤδη σιλὴν ὅσα ᾿Ισϑμοῖ καὶ Πυϑοῖ, καὶ ἐν ᾿λευοῖνε ὅσα ἐπὶ ϑαλάττῃ καὶ σεερὶ vov Ιοϑμὸν ὀλίγα τῶν ἀγώνων ἕνεκα, εἴ stove δὴ τὰ "Ioóquo. ἐσπιεδημήσαιμιε, καὶ τὸ Σικυώνιον πεδίον x. τ... Mire ex Atticis possessionibus excipiuntur Isthmies et Pythiee, qua Attieze non sunt, nee minus mire hic Isthmia et Delphica ante Eleusinia, quae in Attica sunt, nominantur, tum iterum Isthmia. Codices (Marcianus et alii) pro Πυϑοῖ habent A/2o:r, rectissime; nam omnia circa urbem coemit homo subito fortune rivo inauratus exceptis desertis et infructuosis (tesquis et saxis), quz contemnit et aliis relin- quit. Itaque in 7o2,:0i latet, quod saxis respondet, αὐλ- μοί, αὖ sib: πλὴν ὅσα αὐχμοὶ καὶ λίϑοι. (XLVI) In Latinis idem accidisse, primum ostendat Turpili exemplum, cuius e Philopatro comoedia hzc citantur apud Nonium p. 281: Forte eo die Meretrices ad me de lenitate Attice ut Convenerant condixerantque canam apud me Thais atque Erotium, Antiphila, Pythias. Seripserat poeta: Meretriees ad me de vieinitate alique. Convenerant cet. Ex qua urbe essent meretrices, qui) convenissent ad eam, quz loqueretur, sane non opus erat dici, quoniam necessario ex eadem erant, in qua ipsa esset et loqueretur. (XLVII) Seneca rhet. p. 319 (291) in praefatione libri X (olim V) eontroversiarum qua de Scauri ingenio desidia corrupto dicit, his verbis concludit: Declamantem audivimus et novissime quidem M. Lepido ita ut, quod difficillimum erat, sibi displiceret. Neque ad rem pertinet, ubi Scaurus postremo declamaverit, neque homo senatorius in aliena et privata domo declamavit neque dativo ullus in ea re significanda locus est (pro eo quod est: apud M. Lepidum). Seneca scripserat: novissime ἡ Ξ Lib. I. 153 quidem tepide ita, ut... sibi displiceret. Etiam calorem, qui ante Scaurum adiuverat, Seneca defecisse sig- nificat. Praenomen Lepido accessit ex ultima przecedentis vocis littera. Teporem in oratione scriptor dialogi de oratoribus appellat c. 21, tepide dicere apud Augustinum est, translatione facili ab affectibus tepescentibus. (XLVIII) Apud Velleium Patereculum I, 18, 1 neque dubitari potest neque dubitatum est, quin corruptum esset in Italia (quz: urbes in Italia talium studiorum fuere steriles); sed qui tollunt aut transponunt, neque mendi causam expediunt neque vident illo sublato aliquid ad sententiam deesse; nam eum Velleius proxime tantum de eloquentia dixerit ita una Atheniensium urbe clausa, ut nemo Argivus aut Thebanus aut Lacedzmonius orator no- minetur, non recte talium studiorum mentio, si nihil additur, ad omnes litteras refertur; (rectum esset omnino talium st.) Velleius scripserat: qu ze urbes et in alia talium studiorum fuere steriles, hoc est, etiam in reliqua genera, ad alia tentanda. (XLIX) In copiosa et dilucida Asconii narratione de exde Clodii rebusque cum ea coniunctis ad Ciceronis Milo- nianam p. 144 Hot. Q. Metellus Scipio inter alia dixisse dieitur, Milonem, cum sciret in Albano parvulum filium Clodii esse, venisse ad villam et, cum puer ante subtractus esset, ex servo Halicore quaestionem ita habuisse, ut eum articulatim eonseearet; villicum et prseterea duos servos iugulasse. Quaero, cur unius servuli nomen ponatur, vilici et duorum reliquorum (ut par erat) omittatur; etiam, quid id ipsum sit nominis Halieor aut cui simile; postre- mo, cur ex hoc uno servo ae non ex ceteris maximeque ex villico quiesitum sit. Qusesitum scilicet ex eo est, ad quem proxime pueri cura pertineret: ex servo alitore, hoc est, qui puero alendo et curando praepositus erat; eum 154 Lib. I. probabile erat de alumno scire. In infante altor est, qui post pzdagogus f). (L) Cum nominibus proprüs ita coniuncti sunt libro- rum tituli, etiam quadam errandi opportunitate, ut eorum obseuratorum aut non animadversorum tria exempla hie adiungere appendicis loco libeat. Eorum primum est in Plutarchi Demosthene c. 28, ubi sic editur: " Eojgustztoc δὲ τὸν 4oyíav ἐν τοῖς “ακρίτου τοῦ ῥήτορος μαϑητὴν ἀναγράφει. Quid vitii esset, interpolatores intellexerunt, quorum qui eodicem C scripsit, in quo multiplex nee inscita correctio est, ἐν τοῖς sustulit, alii, quos Coraes secutus est, μαϑηταῖς substituerunt. Plutarchus scripserat: " Eopuezistoc δὲ τὸν 'doyíav ἐν βίοις “ακρίτου v. ὁ. μιαϑητὴν ava- γράφει. Notissimus est liber, qui et sine articulo (ἐν βίοις citatur, et ἐν τοῖς (oic, ut ter apud Diog. Laertium, (quemadmodum apud Athenzum Clearchus et ἐν τῷ πρώτῳ «τῶν βίων VI p.234 F et similiter alibi, sed ἐν δευτέρῳ βίων IV p.157 C, XV p.6810€, ἐν τετάρτῳ βίων XII p. 514 D et ad eundem modum alibi. Alioquin faeile erat pro τοῖς Scribere τοῖς βίοις. (LI) Apud Philostratum in vitis sophistarum I, 22, 2 sic seribendum est: ^Zhs&uv γὰρ (Διονύσιος ὁ Mir otoc) vov Ζημοσϑένην vov μιδτὰ Χαιρώνειαν σιροσάγοντα τῇ βουλὴ ἑαυτὸν (prius hoc est declamationis thema, ab edi- toribus animadversum) ἐς τήνδε τὴν μονῳδίαν τοῦ λόγου (Scr.vov λόγον) ἐτελεύτησεν" ,0 Χαιρώνεια πονηρὸν χωρίον καὶ στάλιν αὐτομολήσασα πρὸς τοὺς βαρβάρους Βοιωτία" (et Βωούϊα iterum ad barbaros transgressa, ut ante fecisti bello Persico; vulgo καὶ σιάλεν a verbis ficti Demosthenis separantur; στενάξατε οἱ κατὰ γῆς ἥρωες, ἐγγὺς Πλαταιῶν νενικήμεϑα“, καὶ πάλιν ἐν τοῖς πκρινο- μένοις ἐσιὶ τῷ μισϑοφορεῖν" , Αρκάσιν ἀγορὰ πολέμου σιρόχειται καὶ τὰ τῶν ᾿Βλλήνων χακὰ τὴν ᾿Αρκαδίαν !) Ann. philol. Dan. V p. 23 et 160. Lib. I. 155 τρίφει, καὶ σιεριέργεται σιολεμος αἰτίαν οὐκ ἔχων. (Alterum hoc est declamationis thema: o£ χρενόμενοι ἐσὶ τῷ μισϑοφορεῖν. Vulgo h»c cum verbis sequentibus con- tinuantur, quasi omnia ex Demosthenica illa declamatione desumpta sint.) (LII) Inter fragmenta Ciceronis librorum incertorum ponitur hoe e Nonio p. 225 (Bait. et Halm. IV p. 1059. Bait. et Kays. XI p. 141): Pre negotiatoribus Achzis sy n- graphas, quas nostra voluntate conscripsimus. Nonius ex oratione pro negotiatoribus Achzis reliqua verba posuerat. Cap. 1V. Probabilitatis critic:e in rebus grammaticis vstimandz leges expli- cantur et certo exemplorum genere declarantur !), Proprium quoddam est genus emendationum, quas grammatieas appellare licet, ad restituendam legitimam orationis structuram mendis vitiatam pertinens, in quo emendandi necessitas conficitur, cum comparatis rationibus, qua ex sermonis usu et constantia ducuntur, et testimoniis exemplisque ponderatis demonstratur, non credi posse, a communi lege ita aberratum ab ipsis scriptoribus esse, quemadmodum in ecodieibus eorum aberretur. Eo demon- strato fere una et simplex aut certe non multiplex osten- ditur menda ex eommuni errandi opportunitate orta cor- rigendi via; interdum tamen graviores et ex aliis causis orli errores grammatieo vitio eoarguuntur. Huius emen- dandi generis plures species in Latinis scriptoribus coniunc- tim tractavi; hoc loco speciem aliquam ad Grecos scriptores pertinentem placet universe tractare non tam singulorum 1) Grammaticas quistiones hie eas solas attingo, qus ad orationis struend» leges pertinent (syntacticas) Nam de ipsis verborum formis et declinationibus (quas flexiones nunc vocant) aut omnino rectis aut apud quemque scriptorem probandis qu:rendi cautiones persequi a meo proposito alienum est. 156 Lib. I. locorum causa quam ut semel in apto et perspicuo exemplo exponam, quomodo in toto hoc genere et rationum e testimoniorum momenta exquirendaà et ponderanda censeam. Sed ordiendum est à narrando. Plus viginti sunt anni, cum in syntaxis Grees arte et alia quzdam ad modorum et temporum verbi usum per- tinentia certioribus et magis perspieuis, quam qu: vulgo traderentur, przceptis comprehendere conatus sum et aoristi infinitivus. ubi preteriti significationem haberet, ubi non haberet, simplici apertoque fine discrevi (S 172), primus, nisi fallor, certo praecepto rem complexus, in qua sensum quendam superiores secuti erant, Henricus quidem Stepha- nus eiusdemque :etatis alii rectius constantiusque quam recentiorum multi. Qus ibi breviter posueram, notato tamen (ὃ 172 a not.) librariorum errore, quem veterum scriptorum editores non raro secuti essent, ea in libello, quem arti in Germania edite comitem esse volui (Be- merkungen über einige Punkte der griechischen Wort- fügungslehre, G«ettingz 1848), uberius explicavi (p. 29 sqq.). Collecta enim dispositaque materia ostendi, in ipsa summa rei non ita multum, ut ipse dixi, ab Elmsleio (mus. erit. IV p. 475) discedens, sed quibusdam accuratius terminatis, in iis, qu: de aoristo infinitivi sine ἄν apud verba dicendi - (minandi, promittendi, iurandi cet.) putandique (credendi, exspectandi cet.) significationem habentia pro futuro aut similiter posito traderentur (nam pro ipso futuro se accipere negant, qui subtiliores videri volunt), quanquam clarorum philologorum nomina inde ab Hemsterhusio ad Hermannum, Lobeckium, Kruegerum aures circumsonarent, quod quidem ad scriptores ante Byzantinam ztatem attineret, nihil esse nisi menda incuriose corrasa et opinionum commenta, omissis ipsis recte quzrendi initiis, levissime iacta, et si quis indicia veri exquireret, perspicue apparere, segregatis e verborum locorumque confusa turba iis, quse suam et propriam haberent regulam (ut 2As/c et cognatis, &/4oc MIT; 7 Gab 157 ἐστιν, χράω), exemptisque paucis locis, qui recte scripti male intellegerentur, in ceteris, nisi quod in uno et altero aliud latere&£ mendum, aut futurum lenissima mutatione (δέξεσϑαι pro δέξασϑαι, στοιήσεεν pro svorocr) restituen- dum esse aut c» non minus plerumque leni (ἡ κεστ᾽ ἄν, μάλιστ᾽ ἄν) addendum, multosque locos aliorum meave emendatione correxi!) Sperabam effectum esse, ne quis paulo prudentior peritiorque ἔφη (w&vo) στοιῆσαι (σπιοιῆσαί vivo), ut esset: facturum se (aliquem) esse, aut etiam χακώσειν καὶ χειρώσασϑαι edere auderet, tribus quattuorve locis similibus adscriptis appositave contortula et inani distinetione. Sed ea disputatio, exposita in libello iniquis- simo tempore inter belli turbas edito, unum et alterum commovit (H. Sauppium in Platonis Protag. p. 316 C, G. Sauppium in Xenophonte, Steinium, ut opinor, in Herodoto ex aliqua parte, Koehium in Aristophanis nub. v. 35 et 1141); plerique Grecorum scriptorum editores eam aut ignorasse aut neglexisse videntur; nam aut tacite (ut Bek- kerus in Homero, in Platone Hermannus) aut veterem can- tilenam oecinentes (quod maxime in Kruegero miror, nisi grammatice sus auctoritatem, qua ceteri in hae re utun- tur, deserere non in animum induxit) menda aut omnia aut pleraque tenuerunt; quidam, meo libello aut appellato aut significato, ea adseripserunt, ut nihil eos attendisse aut intellexisse appareat?); qui autem his proximis annis veriora 1) Non paucos locos notaverat Dobraeus, veri tenax, alios Schsferus et Bekkerus, sed inconstantius. ?) Rauchensteinius ad Lysis orat. XII, 19 ad defendendum ὥοντο χτήσασϑαι pro κτήσεσϑαι positum, quod ego notaveram, me ipso utitur auctore, iis, qu: in syntaxi de ἐλπίς et cognatis scrip- seram, ad οἶμαι iranslatis, oblitus, quam diligenter illa a dicendi putandique verbis separavissem (Bemerk. p. 43); deinde in ὃ 26, ubi οἴεε δοῦναι pro δώσειν accipitur, correctionem vix necessariam esse, superiore illa notula demonstratum putat, in XIII, 53 negat certo affirmari. Quid id ad tempus? 158 1.1. tenuerunt, alium videntur auctorem secuti esse. Facta est enim his annis ad parendum in re parva veritati non parva progressio. Nam aliquot post illa a me scripta annis C. G. Cobetus, homo et ingeniosus in hoc genere ad inveni- endum et Graece perdoctus, in variis lectionibus (1854, p. 98, 262, 269) ab eadem vera aoristi infinitivi cum illis verbis coniuncti significatione profectus, animadversa et declarata singulari nonnullorum locorum pravitate, ceterum tota re non plene exposita nec terminata (ita ut possent ei quzedam eum veri specie opponi, ut aoristi cum εἰκὸς ἐστι usus), eandem, quam post Elmsleium et alios ego, duplicem corrigendi rationem iis scriptorum locis, in quibus aoristi infinitivus futuri vim habere putaretur, adhibendam pronuntiavit eosdemque magnam partem locos, quos ego notaveram, Thucydidis, Lysie, aliorum posuit, omissis sane iis aliorum locis, quorum difficilior erat correctio, ad idemque emendandi genus rediit in novis lectionibus (1858, p. 164, 365 sq., 405), nonnullis quidem locis iterum positis. Atque eius auctoritas, etsi habuit obtrectantem in hae quoque re Herbstium nee parentem Kruegerum, alios movisse videtur, primum quidem L. Dindorfium. Nam is non solum a. 1858, cum Xenophontis historiam Graecam Oxonii ederet, aoristum pro futuro (1, 6, 14: oux ἔφη .. . οὐδένα ᾿Βλλήνων ... ἀνδραστοδισϑῆναι) tenuit adscriptis defensionis causa uno Xenophontis, uno Plutarchi loco, sed etiam 1857, cum Cyropzdiam ederet, restituit ille quidem in illo, quo ad Hellenica usus erat, loco futurum (τεεχεοῦσϑαι) e bonis codieibus (pro τεεχίσασϑαι), sed tamen aoristum ferri posse significavit, citata illa ad Hellenicorum locum annotatione et additis duobus Dionis Chrysostomi (vel potius Dionis et Sapphus) locis. Sed deinde totus commutatus et in Xeno- phontis scriptis et in Diodori Siculi et in Dionis Chryso- stomi (Polybium et si quos alios postea edidit, non pervo- lutavi) ubique aut post alios aut primus verum secutus est, saltem ubi futuro restituto (s pro « et δὲν pro e) ab- CUT Lib. I. 159 solvi res poterat; nam ubi ἄν addendum erat. addidit interdum, ut in Xenophontis Hellenicorum loco (οὐδέν᾽ &v ᾿βλλήνων .. . ἀνδραποδισϑῆναι), alibi omisit, ut apud Diodorum Siculum XV, 51 (ὑπελάμβανον cvtovg ῥᾳδίως ὑσπιὸ τῶν Σπαρτιατῶν καταπολεμηϑήναι, ld est, χατα- σ-ολεμιηϑῆναι ἄν) et Dionem Chr. or. 4. (tom. Il p. 391 R: τοῖς φάσκουσι μήσιοτε καταλισιεῖν «» σιρός 66 φιλίαν, id est, 40v «»)') Eandem viam ingressus est Sinte- nisius in Plutarchi scriptis (in edit. Teubneriana), in aliis scriptoribus alii; Gustavus quidem Sauppius (1865) ad Xe- nophontis anab. I, 2, 2, restituto recte ὑποσχόμενος “ἢ σρόσϑεν παύσεσϑαι pro παύσασϑαι, Futurum, inquit, vix unus liber habet, nunc quivis postulat. Itaque iam supervacaneum videri possit de hoe loco quzrere et disse- rere. Sed primum, quod quemvis postulare Sauppius dieit, non postulat Bekkerus in Homero, Kruegerus et Classenius in Thueydide (ne Herbstium dicam) multum abest ut po- stulent, aliique in aliis, ipsique, qui ποιήσειν et δέξεοϑαι pro σιοεῆσαε et δέξασϑαι reponunt, relinquunt aliquot locis infinitivos aoristi non minus vitiosos, sed festinantibus minus emendatu faciles, qui loci quamdiu intacti restant, res con- fecta non est neque effugia praclusa circumspectantibus, cum presertim ipsa causa a Cobeto, quem fere sequuntur, ἢ In. uno Diodori libro XIV aoristos sustulit 41 (χρήσασϑαι), 44 (καταχτήσασϑαι coniunctum cum αὐξήσειν), 61 (δωρή- σασϑαι .. . ποιήσασϑαι), 95 (δωρήσασϑαι), 98 (cvyxaca- κτήσασϑαι), 110 (ποιήσασϑαι), et post ἐλπίξω verbum (cur hoc seorsum ponam, post apparebit) 13 (πεῖσαι), 56 (ἐπισχεῖν coniunctum cum ἐμφράξειν, recte factum ἐπισχήσειν), D (δια- νήξασϑαι). Incuria relictum est XV, 8 ἔφησε συγχωρῆσαι pro συγχωρήσειν. Nam XVI, 55, ubi editur: διεβεβαιώσατο πᾶν, 0, τι ἂν αἰτήσῃ, χαρίσασϑαι fortasse incerta visa est correctio, quoniam fpotentialis orationis forma (πᾶν àv.. χαρίσασϑαι) parum apta videtur; mihi Diodorus χαρίσεσϑαι pro χαριεῖσϑαι non refugisse videtur. 160 Lib. I. non ita argumentis expositis peracta sit, ut et corrigendi necessitas manifesta sit et frequentia, quz videtur deterrere posse, quam inanis sit, appareat. Vereor etiam, ut ipsi illi, qui de summa re reete sentiunt, omnes corrigendi necessi- tatem et veniam recte terminent, ut χράω, εἰκὸς ἐστι. alia et excludantur et, cur excludantur, intellegatur. Saup- pius ipse excepit, quod excipiendum non erat, ἐλατίζω δέξ-- ασϑαι (anab. VI, 5, 17). |. Est. autem necessarium huius- modi errores et dubitationes prorsus, vero perspecto, tolli ; nam neque aliter in ipsa grammatica breviter et perspicue et ad scriptorum intellegentiam apte precipi potest neque in re critica ex grammatica pravitate indicia certa ad alia coarguenda menda duci. Itaque repetitis plerisque auc- tisque, que in illo libello a paucissimis lecto adumbrata sunt, aliis autem omissis, totum hune loeum eo, quo initio dixi, consilio οὐ modo pertractare decrevi. (1 Primum igitur, eum quzritür de forma aliqua loquendi singulari et dubia, eius questionis initium ducen- dum est a recta et perspicua communis et legitimi et certi usus cognitione et definitione et ad eam stabiliendam ad- vocanda, qui proxime cum eo usu coherent. Nam sic demum intellegetur, quantum declinet ille, de quo dubi- tatur, usus, num quam habuerit nascendi occasionem et in sermone opportunitatem, utrum facile an difficulter nec sine przcipiti,;ut ita dicam, saltu ad eum deveniri potu- erii; hsec autem omnia ad probabilitatem :zestimandam magnopere pertinent. Itaque ut olim (ad Cic. de fin. I, 10 p. 26 ed. IT) eos reprehendi, qui ad indieativi pro con- iunctivo usum in formis quibusdam sententiarum deftenden- dum certe» et incerte rei distinctionem . advocarent, quod nulla minima in coniunctivo (in sententiis pendentibus) esset incerti significatio, sed tantummodo cuiusdam sen- tentiarum cohsrentie , sic etiam inconsideratius facere censeo, qui, cum quasrant qu (ὁμολογῶ, ὄμνυμι, Cet.) aut οἴμιαι σιοιῆσαι possitne significare, dico aut puto fac- Ü * Lib. I. 161 turum esse, non prius constituant, quid soleat hzc con- iunetio certo et legitimo usu significare. Nam qui unum quemvis librum Grecum legit, ei notum esse debet, se quavis pagina, interdum quidem ter quaterve, et ipsum φημὶ (odio) σεοιῆσαι interpretari dico (puto) me fecisse et, si magister est, a discipulis postulare, ut sie interpretentur, nec unquam in hae coniunetione aoristum, deposita certi temporis significatione, pro pr:senti actionis, ut ita dicam, momentanez indice poni, quemadmodum ϑούλομιαι σιοιεῖν el ποιῆσαι dicatur; deinde, si στοιῆσαί quic (oigo) in aliam etiam transferatur signifieationem , nullam relinqui formam, qua Greci in hae verborum coniunctione przeter- itum tempus universe certo et perspicue notent; (nam σεδσιοιηχέναι propriam quandam habet significationem ;) postremo in infinita oratione apud huiusmodi verba hzc irià v0(700t, στοιῆσαι ἄν, σιοιή σειν respondere ad amussim his in recta oratione, ἐσοίησα, ποιήσαιμε Gv, ποιήσω, (ποιῆσαι ἄν etiam recto ἐσσοίησα &»,) ut, sl ποιῆσαι certum loeum amittat, in obliqua sententia certo reddi non possit reet: orationis significatio neque, translato in alium locum "εοεῆσαε, ut pro futuro dicatur, ulla tamen nasci possit nova signifieatio, quz ullam rectz orationis inclinationem adumbret. Itaque perridiculi sunt (neque enim miliore vocabulo de iis uti possum, qui admoniti et ssepius ad- moniti has nobis nugas occinunt) et qui ideo zorzoe: apud φημί et οἶμαι in futuri signifieationem transferri posse narrant, quod aoristus infinitivi nullam certi temporis sig- nifieationem habeat, et qui mira quadam et subtilia se rep- perisse putant, qui assequantur Greci, si σοεῆσαι ἔφη aub ὥδτο pro ποιήσειν dixerint; nam ipse, cuius oratio Sic redditur, non poterat nisi aut σοεήσω aut σιοεησαίμιε ἄν dicere.) In haec autem tam aperta et facili et apta !) Poteram multa mirifica proferre, si aut Hermanni aut, ut mi- nores nominem, DBaumleinii, Herbstii, aliorum disputata nune evolvere otium et animus esset; sed tria, qus mihi hee scri- MADVIGII Apvxas. Cuir. 11 162 Lib. I. trium distinctione (ποιῆσαι, σοιησειν, ποιῆσαι ἄν) quo- modo aberrari quave de causa potuerit unum membrum certam sedem amittere, omnino non intellegitur. Hzc qui consideraverit, ei per se summopere improbabile videbitur, φημὶ (oit) ποιῆσαι unquam in illam, quam quidam putant. significationem transisse, idque ut credatur, inex- pugnabilem vim certissimorum testimoniorum dari postulabit. Atque eo magis hoc faciet, cum.ei in mentem venerit. benti et veterum locos inspicienti in commentariis se obtu- lerunt et qu: breviter absolvi possunt, exempla ponam. Ad Aristophanis nub. 35, ubi Kockius, meo nomine appellato, errorem (ἐνεχυράσασϑαί φασιν de pignerationem minitantibus) correxerat, Teuffelius aoristum adscribit actionem simplicem et per se sine temporis nota significare, ut si Germanice dicas: .Sie sagen, sie pfánden aus*; deinde, ut nune in hac re fieri adsolet, Kruegeri grammatica appellatur. Omitto neque Teuf- felium neque quemquam de minitantibus sic Germanice loqui; sed ubi Teuffelius legit φημὶ ποιῆσαι, ut esset, quod vult, dico me facere? Hoc enim ne illi quidem, qui pro φημὶ ποιήσειν dici posse putant, tradunt (quanquam memini Stallbaumium alicubi in Platone in prava scriptura enarranda sic vertere). Ad Sophoclis Electram 443, ubi δοκεῖ... δέξασϑαι νέκυς vo- lunt esse mortuum accepturum esse, Schneidewinus negat, assentiente Nauckio, δέξεσϑαι recte dici potuisse, quod id (Ger- manicis verbis utendum est, ne quid corrupisse vertendo videar) ,aAuf ein bevorstehendes δέχεσϑαι bestimmt weiset^. Ergo ubi aliquid futurum negamus credique futurum esse vetamus, non debemus futuri significatione uti. Quid ergo? ^Dicemusne ominis causa, non factum? Classenius ad Thucyd. II, 3, 2 ad κρατῆσαι de re futura positum confirmandum illud quoque ad- scribit, sic etiam cum ἄν poni aoristum. Quid est omnia con- fundere, si hoc non est, ex eo, quod fiat in ποιῆσαε ἄν (— ποιήσαιμι ἄν), efficere, quid fiat in ποιῆσαι (— ἐποίησα) (Gravi errore ibidem Thuc. V, 1, 1 citatur, ubi ποιῆσαε satis apertam preteriti significationem habet.) ZEgerrime fero in ho- minibus nec indoctis nec, si cogitandi spatium et libertatem sumerent, imprudentibus, hanc fingendi et quicquid sub acumen stili venerit, scribendi temeritatem. εἰ -- Lib. I. 163 quam sepe ex adverso contraria in eadem sententia apud hse verba ponantur aoristus et futurum infinitivi, velut apud unum Thucydidem et alibi et his locis: IV, 83: Περδίχκας οὔτε διχαστὴν ἔφη Bo«aoídav τῶν σφετέρων διαφορῶν ἀγαγεῖν. . . ἀδικήσειν τες εἰ (neque se sump- sisse . . et iniuriam illum facturum), et IV, 98: οὔτε ἀδιχῆσαι ἔφασαν οὐδὲν οὔτε τοῦ λοιστοῦ ἑκόντες βλάψειν, et V, 30: πρόσχημα σιοιούμενοι τοὺς ἐσιὶ Θρώκης ny a9000- σειν" ὁμοόσαι γὰρ αὐτοῖς ὅρκους. (Add. IV, 63: ὠγϑημεν σγθάξειν . . . νομίσαντες εἰρχϑῆναι, et IV, 114: ovi γὰρ... δρᾶσαι. . . οἴεοϑαι τεύξεσϑαι.) Cui enim non ultra fidem mirabile videbitur, in eodem sermone, apud eundem sériptorem illud ovre ἀδικῆσαι ἔφασαν posse etiam signifieare: neque iniuriam se facturos dice- bant? At nune non hoe solum iubemur credere, sed etiam aoristum illum futuri significatione cum ipso futuro aut copulative aut in partiendo, ubi certissime idem prorsus tempus intellegitur, ut nulla minima significationis inclina- tio in aoristo esse possit, coniungi. Sic enim et alii et Poppo et Kruegerus et (quousque processit) Classenius scribunt, acriter contra Cobetum (meque, si novisset) de- fendente Herbstio, ΠῚ, 46 (Z'v« οἴεσϑε ἥντινα πόλιν οὐκ ἄμεινον ἢ νῦν παρασκευάσασϑαι σιολιορκία τε σι ἀρατεγνεῖσϑαι ἐς τοὔσχατον) et IV, 28 (λογιζομιένοις δυοῖν ἀγαϑοῖν τοῦ ἑτέρου τεύξεοϑαι, ἢ Κλέωνος ἀπαλ- λαγήσεσϑαι . .. ἢ “1ακεδαιμονίους σφίσι χειρώσασϑαι, ubi etiam communi futuro τεύξεσϑαι hsc duo partitionis membra subiieiuntur ἀπαλλαγήσεσθαι... yergooaod a) et IV, 52 (τήν «e Λέσβον κακώσειν xai τὰ ἐν τῇ ἠσείρῳ lola σιολίσματα χειρώσασϑαι) et VI, 24, 3 (οἴσειν. . . καὶ προσχτήσασϑαι) et VIII, 5, 5 (ἐνόμιζε » wopteioOqt . .. καὶ ἅμα ... ποιήσειν καὶ ... ἢ ζώντα ἄξειν ἡ ἀποχτεῖναι), ut prorsus mirari subeat, eur 1V. 21 non tenuerint δέξασϑαι x«l) τοὺς ἄνδρας ἀπο- ᾿ δώσειν. Cetera quidem ipsi colligunt (Poppo et post eum ΤΕ" N 164 Lib. I. Kruegerus ad III, 46, advocato etiam Pflugkio, qui in Eu- ripidis Helena v. 278 defendebat hane scripturam: σπιόσεν σιοϑ᾽ ἥξειν καί 7 ἀπαλλάξαι κακῶν) ac neque illud animadvertunt hzc, quz ineredibilia sunt, etiam ceteris fidem detrahere, neque quam manifestum fraudis indicium in ipsis verbis insit, de quo statim dicam. Nam locos tantum corradunt, de sermonis natura ac testimoniorum habitu ac forma zeque incuriosi; illud addo, eos, qui hzc sic ἃ Grecis confusa et perturbata narrant, nihilo minus Greci sermonis subtilitatem in hoc ipso admirari. (2) In ipsis testimoniis in tali re etiamsi nihil preter numerum spectes, tamen non simplieiter ea numeranda sunt, sed eum comparatione (quod nunc relative fieri dici- mus); nam non solum, quam difficilis res ad credendum sit, ratio habenda est, sed multo maxime, quam sspe, si certo aliquo modo loqui lieuisset, sic loquendi occasio fuerit et quanta sit contrariorum consuetz forms exemplorum copia. Nam interdum decem aut etiam quinque exempla multa sunt in forma loquendi non mirabili nec permagno numero exemplorum contrariorum, quod omnino utriusque form: usurpandz rara fuit occasio. Sed cum quseritur, qua infinitivi forma Greci ad rem futuram signifieandam apud dicendi putandique verba usi sint, quinquaginta aut centum exempla ex omni genere et state scriptorum collecta, etiamsi ipsa codicum discrepantia aperte incerta spernantur, quod non fit, tamen, si nihil habent proprii firmamenti (de quo mox dicam), non multa sunt, quod aliquot locorum millibus apud eos scriptores, ex quibus collecta sunt, huiusmodi verba cum infinitivo et de re przterita et de futura con- iunguntur et quod omnibus partibus plura sunt illa exempla, in quibus in tali coniunctione sro:7o«£ pro preterito est, de re futura ποιήσειν aut potentialiter et dubitative σιοιῆσαε ὥν Scribitur. Hzc tota comparatio qualis sit, significavi olim unius et alterius libri exemplo, velut in Lysim oratione XIII bis (15 et 40) in codicibus, qui omnes Lib. I. 165 recentes sunt et auctoritate carent, scribitur ovx ἔφασαν ἐσειτρέινναε (idem verbum) in futuri significatione, sed ter (21, 28, 25) ἔφη cum futuro infinitivi ponitur (accedente, ut statim dicam, singulari firmamento), semel (21) cum aoristo et c», aoristus autem ipse quater (52, 70, 75, 76) pro preterito; in eiusdem autem Lysie primis decem ora- tionibus aoristus infinitivi apud qvx, voco similiaque verba pro praterito fere quinquies decies legitur, futurum septies (in una oratione secunda), aoristus cum cv modo potentiali (— nam σπτοεῆσαε ἄν condieionale pro ἐσοίησα ἄν ad hane rem nihil pertinet —) semel (VII, 34); aoristi sine ἄν de re futura positi nullum est exemplum. (Locos, qui volent, facile ipsi volutando reperient) Apud Thucy- didem e libro primo unum olim proferebatur exemplum aoristi illo modo positi ex c. 26; post Bekkerum e codicibus ommes γρήσεσϑαι edunt; (aoristum apud εἰχός de eo, quod probabile sit futurum, I, 81 positum huie cause totum infra eximam;) de re preterita aoristus apud dicendi pu- tandique verba, si recte numeravi, vicies semel ponitur, de re futura futurum septies decies, bis (70, 72) aoristus cum ἄν. Eadem aut fere eadem ubique ratio est; nam ut ex alio Thucydidis libro tria quatuorve aoristi vitiosi exempla proferantur, apparet, ad universam rem nihil mutari; nec aliter se res in reliquis scriptoribus habet!). p (3) Non satis est, in testimoniis, qus in re dubia ... proferuntur, codicum scripturam non variare, sed videndum est etiam, e cuiusmodi codieibus proferantur. Nemo enim ignorat, in aliis nos veterum seriptis bonis et antiquis co- dicibus uti, ut orationis forms ex iis eonstitutz fides haberi possit, aliorum nullos superesse codiees nisi recentes et minoris aut plane exigus auctoritatis. Itaque quod ante 1) Si eui multa videntur loci, quos supra a L. Dindorfio nune in ὃ uno Diodori libro XIV mutatos dixi. is numeret in eodem libro 1 ceteros eiusdem generis; videbit, quot partibus plures sint. 166 Lib. I. plus triginta annos de Latinis in simili questione dixi (opusc. I p. 383), perverse facere, qui testimonia ex omnibus Ciceronis orationibus promiscue sumerent, idem ad Graeos pertinet, ut imperiti aut inconsiderati sit in tali re idem tribuere exemplis e Lysix orationibus sumptis atque e Demosthenis et Isocratis post codices Parisiensem X et Urbi- natem collatos, idem exemplis Xenophonteis aut etiam Thucydideis atque Platonicis, eorum presertim dialogorum, qui codice. Bodleiano continentur. ^ Animadverti igitur velim plura in hae disputatione iactari Lysie exempla e multo minore orationum corpore quam Demosthenis aut Isocratis, Platonis quoque vix unum et alterum proferri!). 1) In Phzedone p. 97 D codices non pauci nec spernendi habent Qumv ... καί μοι φράσειν ... ἐπεχδιηγήσασδαι, copulatione illa, quam nonnulli apud Thucydidem amplexantur, sed Bodleianus verum tenet. Utriusque cautionis, quam hic posui, exemplum Latinum subiiciam olim a me proditum. Nam ante viginti sex annos scripsi (Bemerkungen über verschiedene Punkte der latein. Sprachlehre. p. 65 et 66), abhinc, excepto quod duobus apud Ciceronem et Plautum loeis pro ante (superius aliquod tempus) positum reperiretur, constantissime cum accusativo poni, eique rei fidem feci prolatis sex Ciceronis locis, uno Plauti, tribus Terentii, uno Horatii, undecim Velleii ex parva parte opuseuli, uno M. Antonii apud Suetonium, his unum contrarium esse Ciceronis in oratione pro Rosc. Com. 37 (abhinc annis XV), in qua tamen duobus versibus post legeretur abhinc trien- nium; eius orationis textum a codicibus esse infirmissimum., Hoc adeo pro indicto fuit, ut ne Halmio quidem aut Baitero aut Kaysero, hominibus meorum sane non contemptoribus, innotuerit. Poteram addere ex reliquo Velleii opusculo (nam delectatur hac forma tempora rerum a sua state retro compu- tandi) saltem viginti locos, duos etiam contrarios, alterum II, 65, 2, adeo manifesto pravum (post urbem conditam abhinc annis DCCVIIII) ut Haasius abhine sustulerit, alterum II, 103, 2, ubi cum precederet post. urbem conditam annis DCCLIIII, factum est etiam abhinc annis XXVII, quod Haasius correxit. Lib. I. 167 (4) Sed propria quadam est prxter codicum fidem testimoniorum per se firmitas infirmitasve, qua spectatur primum ipsa verborum forma mutationi et in aliam formam translationi opportuna aut non opportuna; deinde accedit apud poetas ex formis non eiusdem mensure versus lex alteram recipiens, alteram excludens. Priorem illam cau- tionem in quzstionibus ad Latinam grammaticam pertinen- tibus sepe commemoravi; nam et cum de indicativo et eoniunetivo quereretur, sunt et sint aut sit post vocalem litteramve m pro testimonio aecipi vetui, et, cum de aecu- sativo et ablativo ageretur, singularis numeri formas sola littera m extrema distantes, et in alia re cum venerint pro venerunt scriptum quiequam valere negavi contra cum veni, cum venisti; nec Graeca exempla difficile erat afferre, quz- dam supra in transcursu significata (velut de ἤἥκεστα et ἥχεστ᾽ ἄν); sed nullum est hoe ipso, quod tractamus, ad monen- dum apertius. Nam ex omni illa exemplorum copia, qua aoristi illius defensores utuntur, longe maxima pars eius- modi est, in quibus aoristus sola littera « pro 6 a futuro differat (δέξασϑαε pro δέξεσϑαι); multo pauciora e: pro δι» habent (v0£50o£ pro nonosw)s paucissima acristum habent longius a futuri forma distantem, ut «» excidisse statuendum sit (quemadmodum ipsi apud Thucydidem V, 96 Elmsleio obsecuti zrov' ὧν ἀναγκασϑῆναι edunt, ubi &vincodieibus non est). Velut ex Thucydide excitantur ex aliis locis χρήσασϑαι. δέξασϑαι (I, 26, V, 92), χρατῆσαι (Il, 3, etsi apud ZEneam Taetieum, qui loeum eitat, χρωτήσειν seribitur), vytozoz5oc: (III, 24, ubi tamen non vsroro- 7.50se(v Scribendum videtur, sed νομίζοντες ἡκιοτ ὧν ... ὑποτοσιἤσαι); sed nihil eo memorabilius, quod accidit in sex lis locis, quos supra (1) citavi, in quibus duo pluresve infinitivi concurrunt (III, 46, IV, 21, IV, 28, IV, 52, VI, 24, VIII, 5); nam in his locis aoristi hi ponuntur, omnes sola vocali a futuro distantes, σπαρασχευάώσασϑιαι, δέξασϑαι, χειρώσκοϑαι (bis), προσκτήσασϑαι, unus ex 168 Lib. I. uno codice receptus, ἀποκτεῖναι, cum in ceteris sit dz 0- κτείνειν, id est apertissime ἀποκτενεῖν, futura autem omnia sunt ea, quz longius ab aoristo distant (παρατε- νεῖσϑαι, ἀποδώσειν, vevEcodat, ασπαλλαγήσεσϑαι, οἴσειν, χομιδῖσϑαι, ἄξειν, etiam. χακώσειν eb ποιήσειν). Hzc una res, sj causa ageretur apud iudices in qu:rendis male- fieiis et interrogandis audiendisque testibus exercitatos, fidem faceret certissimam, aoristos illos fraude aut errore ortos, futura sola vera esse. Unus est apud Thucydidem locus praeter illum, quem ipsi defensores aoristi tenere non ausi sunt (V, 36), in quo non corrigenda vocali aut cc: in σειν mutando absolvatur emendatio, VI, 24, ubi accedit eadem, quam in quinque illis locis notavi, aoristi et futuri in diiuncetione copulatio: vogwitorv τοὺς ᾿4ϑηναίους ἢ ἀσιοτρέψειν 7, εἰ ἀναγκάζοιτο στρατεύεσϑαι, μάλιστα οὕτως ἀσφαλῶς ἐκπλεῦσαι. Scribendum esse μάλεστ᾽ ἂν οὕτως ne Poppo quidem negavit; Kruegerus, qui in V, 36 ἄν addiderat, hic fortis fuit in pravo defendendo. Ac ne quis dubitet, librarios illos aoristos vocali mutata effe- cisse, iidem IV, 120 (ov πρὸς τὸ ἔλασσον νομιίξζων voé- ψεσϑαι, ἀλλ᾽ mb τὴν ναῦν, καὶ ἐν τούτῳ αὑτὸν σώσειν) effecerunt, τρέψασϑαι (τρέψασϑαι---σώσειν, ut in ceteris), Grecam formam, sed alius, atque hic requiritur, significa- tonis (τρατιἐσϑαι); iidemque alibi prorsus barbaras formas aoristorum effinxerunt, σιροσάξασϑαι et αἱρησασϑαι et φεύξασϑαι, quod vix eredas apud Plutarchum consol. ad Apollon. c. 16 p. 110 in editionibus servatum esse usque ad Duebnerum.!) Idem autem, quod apud Thucydidem, 1) Infimz statis Greculos Byzantinos aoristi et futuri infinitivi distinctionem ignorasse, indeque orta esse precepta Thom: Magistri p. 159—169 (p. 64 sqq. Ritschl), dixi antea, ibique, etsi parum commode perspicueque res tractaretur, recte tamen prz- cipi (p. 69 R), putandi et dicendi verbis de re futura futurum, de preterita aoristum subiiciendum esse. Lib. I. 169 apud ceteros accidit. Nam apud Lysiam in orat. XIII ἐπιτρέψειν bis in ἐπιτρέψαι mutari potuit, ἐρεῖν (21), σιροήσεσϑαι (28), ovrewnAcvocio9«a: (25) non potuerunt, et in XII χτήσεσϑαι (19) οὐ ἀπολογησεσϑαε (62) mutari potuerunt (quorum alterum apud συν ϑάνομιαι Marklandus et editores Turicenses correxerunt, alterum apud «ovro reli- querunt, Rauchensteinius me etiam defensore advocato), cetera post eiusdemmodi verba futura (etiam in oe) intacta manserunt, que numerare supersedeo?) lam apud poetas (quod alterum est confirmationis genus) qus, si recte compares, perpauca reperiuntur aoristi vitiosi exempla, ea quoque tantum non omnia eiusdemmodi sunt, posita in voeali «, quie sine versus detrimento substitui poterat; in quibus formis hoe fieri non poterat, non aberratur a lege. Velut apud Homerum, segregatis locis quibusdam, qui gravi interpretandi errore hue ἃ nonnullis tracti sunt (ut Odyss. II, 171 et IV, 504, quos versus post alios Ameisius recte enarrat, Iliad. III, 98, ubi à pluribus intellectum est, Menelaum non praedicere, separatum iri Achzos et Troianos, sed iubere et censere, in qua sententia rectissime dicitur φρονέω διακρινϑήμεναι ), relinquuntur. z/o«69«: (lHiad. III, 28, ubi codex Venetus z/oso 9a: habet, et 366, Od. XX, 121), παύσασϑαε (Od. II, 198, ubi tamen Bekkerus παύ- 1j Omnia eadem reperiet, qui Diodori Siculi locos libri XIV supra positos inspexerit. Prswter ea futura, qus ἃ et s separant, unum rarius ἐπισχήσειν transiit in aoristum usitatiorem (quem- admodum in Isoer. Panath. 107 olim edebatur ἤλπισαν xara- σχεῖν, nunc ex Urb. recte κατασχήσειν). Apud Polybium, Dio- | nysium Halicarn., Plutarchum, Lucianum, ceteros rara, apud unum et alterum paulo plura menda eiusdem generis sunt, quie nihil animadvertens in unum acervum Lobeckius ad Phrynichum p. 749 sqq. congessit. *) φρονῶ διακρινϑήμεναι, censeo separari; gramm. Lat. 8 396 n. 4, Bemerkungen p. 78 n. 170 er Iib. L oso 9« edidit), μυϑήσασϑαι (Od. II, 373)!), et si quod simile est, uno loco ὀλέσϑαε pro ὀλεῖσϑαι (Od. IX, 490; nam Ameisii interpretatio prava est). Duo tamen videntur eertiora exempla esse, alterum Od. XXII, 35: ὦ χύνες, ov p ἔτ᾽ ἐφάσκεϑ᾽ ὑπότροπον οἴκαδ᾽ ἱκέσϑαε, alterum Od. IV, 254: ὥμοσα καρτερὸν ooxov Μὴ μιὴν πρὶν Οδυσῆα μιδτὰ Τρώξοο᾽ ἀναφῆναι. Ex his prius scholia eripiunt totamque rem egregie confirmant; habent enim οἴκαδε γνεῖσϑαι, antiquum verbum, quod pro futuro poni notissimum est; pro eo a librarüs vulgarius substitutum est. Alterum exemplum per se sane firmissimum videtur; sed ne id quidem, ad hane solitudinem redactum, prorsus dubitationem excludit; nam quoniam Homerus versus causa et ὀνομήνω (Od. IV, 240, Iliad. IX, 121) et φαείνω, id est φανώ, (θά. XII, 383) pro futuris dixit, mixto coniunctivi et futuri usu, non nimis audax sit, qui suspicetur etiam ἀναφήνειν dicere potuisse. Sed ut relinquatur unum hoe exemplum mutatze in antiquissima poesi licenter syntaxis, non magis id ad constitutum certius postea sermonem pertineat quam ἴδωμαι pro. futuro positum. In Sapphus fragmento apud Dionem Chrys. or XXXVII extr. (IE p. 128 R) nunc L. Dindorfius Casaubonum secutus μνάσεσϑαι pro μινάσασϑαε scripsit. Apud Pindarum autem Nem. VII, 71 ὄρσαι, quod. Dissenius pro futuro aecipit, praeteriti significationem habere ostendit v. 15 (εἴ τε πέραν ἀερϑεὶς ἀνέκραγον). Apud Scenicos poetas paucissima, si cum infinita contrariorum copia comparentur, exempla obiiciuntur et fere expeditu perfaeilia. Quem enim post ea, qu: disputata hactenus sunt, morari potest Sophoclis Electr. 443 (εἴ σοι... δοκεῖ Πέρα... δέξασϑαι νέκυς, Heathius δέξεσϑαι), aut Euri- 7) Ameisius: ,Aorist ohne Bezug auf die Zeit*. Veterem cantile- nam! Recte iam Nitzschius ad Od. II, 198 apud Homerum aoristum verbis putandi adiunctum tantum preteriti significa- tionem habere scribit. ' Lib. I. 171 pidis Iphig. Aul. 402. (ubi nunc omnes edunt: οἴμιαε γάρ viv ixevevoeiv vade pro íxevevoor) aut. Aristophanis nub. 85 (ἐνεχυράσασϑαι, vid. supra) οὐ 1141 (διχάσασϑαί φασί pot post oU φαοίν ποτὲ ἀπολήινεσϑαι in v. 1140; nam ἀπολήψασϑαι neque librarii efficere neque Teuffelius de- fendere poterat, aut ran. 901 (s9060oz&v .. . τὸν μὲν ἀστεῖον τι λέξαι... τὸν δὲ. . . συσκεδῶν, cum prse- sertim melior auctoritas λέξειν tueatur? ^ Addo, quem locum à nullo annotatum video, in Euripidis Iphig. T. v. 1041 scribendum esse: Καάχεῖνο vüiwerv (pro viver), σοῦ ϑιγόντος ὥς » ἐρώ. Nam perspicue hoc Iphigenia ait, se dieturam, hoe quoque signum se lavaturam esse tanquam tactu Orestis pollutum, et hoc pretextu id e templo elatu- ram. Restant duo loci, alter ZEschyli in Septem 425, ubi editur (de Capaneo): Θεοῦ τὲ γὰρ ϑέλοντος ἐκιτέρσειν σιθλιν Καὶ μὴ ϑέλοντός φησιν οὐδέ νιν Διὸς " Epi Ttc οκήψασαν ἐμσιοδὼν σχεϑεῖν, adiuncta illa copula- lionis pravitate (vecgoerv, σχεϑεῖν), quam sspe iam noto. Quid seripserit /Eschylus, clarissime ipse ostendit, v. 469 Eteocli minas sie exprimens: ὡς οὐδ᾽ ὧν orc oq ἐκβα- λοι πυργωμάτων, et Euripides de eodem Capaneo. sic scribens Phoeniss. 1175: ἐχοόμσιασε MgÓ ὧν τὸ σεμινὸν σιῦρ νιν εἰργαϑεῖν Διὸς x. v. Δ. Fuit igitur: οὐδ᾽ ἄν γεν Zhogc "Eo .. . σχεϑεῖν.. Alter est Sophoclis locus in Aiace 1083: '&vegv νόμιζε τὴν s0Am χρόνῳ σοτὲ AES ovgíov δραμιοῦσαν ἐς βυϑὸν nsociv, ubi cum Wun- derus sensisset σιεσεῖν pro futuro poni non posse, vertit cecidisse puta, quod et πεσιτωκέναιε dici debebat et repugnat verbis χρόνῳ s orc. Sed repugnant eadem vehe- menter Hermanni sententie, ab Elmsleio (ad Eur. Med. 362) et Sehneidewino probate, aoristum hune ex eo genere esse, quos gnomieos appellant; quos vellem dixisset. ubi infinitivo modo repperisset; tota enim h:zee forma narra- lionem rei tanquam faet:? pro sententia generali substi- tuens recte orationis propria est. Seribendum est simpli- 172 P ib. E citer sov ἄν. Persepe c» in fine versuum excidit. — Hzc ex scenicis poetis materia duci potest, et numero et pon- dere nullius prorsus momenti. Apud Apollonium Rhodium, ut etiam Alexandrinos attingam, vitiosa hse sunt, emendatu facillima: 11, 298 (ὠμιοσᾶν᾽ . . . μὴ piv... πελάσσαι pro πελάσσειν — "15 ἐπώμοσαν» ἢ μὲν ἀρηξειν, IV, 1085 ἐνέχεται ὅρκοις .. . ϑησεσϑαι), 4600. (πείσμιατ᾽ ἀνάψασϑαι μιυυϑήσατο pro ἀνάψεσϑαι), IV, 15 (οἵσσατο μή μιν ἀρωγὴν ληϑέμεν, αἶψα δὲ πᾶσαν ἀναπλήσειν κακότητα. prava etiam copulatione, pro λήσεμιδν); cetera omnia — et sunt plurima — recte scribuntur, quia mutari longe pleraque non poterant!) Uno loco III, 767 et 768 Apollonius φῇ de Medea animo fluctuanti sic posuit, ut, cum opinionis (putabat se facturam, videbatur sibi factura) et voluntatis (volebat ipsa mori) significatio conflata esset, ad ambiguam hanc significationem et futu- rum infinitivi tempus et aoristus (χκαταφϑίσϑαι ... ϑανέειν) accommodaretur. Apud Callimachum una est apud ἔολστα dubitatio in ἃ pro 8 posito (in Dian. 222), cetera recta. In poematis, qus Theoeriteo corpore continentur (— quis enim nescit ea originis et statis diversissimze esse? —) duo reperiuntur pravi aoristi exempla, alterum in XXI (carmine, ut opinor, satis recentis zetatis), 59: ὦμιοσα δ᾽ οὐκέτι λοιπὸν ὑπὲρ σιδλάγους σδα ϑεῖναι, αλλὰ μενεῖν ἐπὶ γᾶς καὶ τῷ yovoo βασιλεύσειν) non solum tempora sine ulla causa variata habens, sed manifestissimum et ἃ multis animadversum solecismum (οὐκέτε pro μηκέτι), quem qui corriget, etiam ϑήσειν scribet, qui cum Meinekio 1) In solo libro II inde a v. 500 et in tertio hsc notavi: II, 618 (τελέεσϑαι φάτο), 645 (ὀΐομαι... ἔσσεσϑαι), 115 (ἀρήξειν), 950 (δωσέμεναι), 1197 (τεύξεσϑαι), III, 89 (νοστήσειν), 524 ᾿(ξόσσεσϑ'αι), 582 (φλέξειν), 594 (τίσειν), 1080 (ἐπιλήσεσϑαι), 1190 (ἐξανύσειν); contra de re prz»terita II, 797 (οὐδὲ 8 φημι... ἐπελάσ- σαι), 1168 (ὀΐω ... ἱκέσϑαι), IV, 1480 (ἐδέσϑαι). Lib. I. 173 scriptori tribuet, poterit etiam alterum tribuere; (in XXII, 134 recte scribitur 0,0006 . . . μήσπιοτε — ἐσεσϑαεὴ alterum. in XXVII (carmine non minus dubiw originis), 60: φής μοι σιάντα δόμεν" τάχα δ᾽ ὕοτερον οὐδ᾽ ὥλα δοίης. adiuncto hic quoque altero solecismo (δοίης pro ἂν δοίης); nam Hermanni inanissimas argutias non curo. Has igitur relinquo Byzantine statis notas.!) Hao, qui generatim persecutus sum, veritatis et erroris indicia qui coniuncta libero animo consideraverit nec, ub fit, sine ulla rei nature cogitatione aut testimoniorum distinctione unum aut alterum locum arripuerit inanemve distinctionis speciem, is, adhibita illa, de qua statim dicam, cerborum verborum separatione et exceptione, universam illam de aoristo infinitivi apud dicendi putandique verba futuri significatione aut ad futurum inelinanti posito, quod δα scriptores Dyzantino temipore priores attinet, plane ab- lieiet mendorumque unius et simplieis generis communem emendationem alterius utrius form: sine ulla h:sitatione accipiet ab aliis aut ipse adhibebit. Ac vix iam opere pretium videtur unum et alterum locum adscribere, cui 1) In mentem mihi hzc revocant rem ἃ me olim expositam. Dixi enim (1835, et repetii 1842 in opuse acad. II p. 77) multis annis ante cceptam vulgari Ritschelii Plauti editionem, quoniam apud Plautum et Terentium non modo multo pluribus locis legeretur faxo scies quam faxo scias, sed in omnibus iis locis, ubi forms discrimen ad versum pertineret, ita ut triginta quattuor locis esset faxo laudabitis et similia, nusquam faxo lau- des, cum presertim accederet, ut faxo scies facile in scias mutaretur a librariis omissum esse αὖ putantibus, scias in scies non facile transiret, manifestum esse veteres illos semper duobus futuris ex :quo coniunctis dixisse faxo scies, sciet, non scias, sciat. Eius admonitionis video breviter nuper mentionem iniectam a Lorenzio, auditore olim meo; nemo pri- lerea, quod sciam, aut commemoravit aut quistione dignam rem putavit. 174 Lib. I. eam nondum admotam seiam!); paucos quosdam locos per- eurram, in quibus paulo altius latens aut aliunde ortum mendum dubitationem afferre posse videtur. Primum enim apud Platonem in Phaedro p. 285 D Hermannus e coniec- tura Wexii seripsit: τοῦτο αὐτὸ, ὁ λέγεις, ποίγσον" τῶν ἐν τῷ βιρλίῳ βελτίω ve καὶ uo ἐλάττω ἕτερα ὑπόσχες εἰσιεῖν, τούτων αἀπεχόμδνος, barbare; neque enim Grzcus quisquam ὑσιέχω erimeiv dixit, ut esset suseipio dicere; vulgo edebatur ὑσπιοσχέϑητι. in codicibus est ὑποσχέσει. Sed omnis promittendi significatio hine aliena est; agitur enim de eo, quod Socrates iam significarat se facturum, exsequendo, quod si Socrates fecerit, ipse Phiedrus premium 1) In Platonis Phedone p. 84 D scribendum est: εἴ πη ὑμῖν φαί- νεται βέλτιον ἂν λεχϑῆναι (sicubi vobis melius diei posse videtur; vulgo βέλτιον λεχϑῆναι, id est, melius dietum esse), p. 105 À: αὐτὸ τὸ ἐπιφέρον τὴν vo) ἐπιφε- ρομένου ἐναντιότητα μηδέποτε δέξεσϑαι (nunquam esse accepturum, accipere non posse; vulgo δέξασθαι); in Euthyd. p. 218 C: ἐφάτην yàg ἐπιδείξεσϑαι (v. ἐπιδείξασϑαι); (Protag. p.316 C recte Sauppius post Stephanum et me, idemque p. 946 B ita' enarravit, ut enarrandum dixeram in annal. philol. Danic. I p. 34;) in Demosthenis orat. XVI, 20 (nisi nuper Dindorfius aut alius emendavit) scribendum est: oiuot ... ἐμοὶ ταὐτὰ φήσειν (pro φῆσαι), in XXIV, 68: οἴομαι ἁπάντας ὑμᾶς ὁμολογήσειν, δεῖν x. τ. Δ. (v. ὁμολογῆσαι), in XLII, 12: ἐπείσϑην τὴν μὲν σύνοδον... ὁμολογῆσαι ποιήσεσϑαι (V. ποιήσασϑαι). Quid attingam Dionem Chrys. (LXXIV, II p. 397 R, ubi scribendum est: μηδέποτ᾽ ἂν ἐγκαταλιπεῖν) aut Plutarchum (de adul. et amico c. 26 p. 67 D) aut Philostratum (vit. Apol- loni VII, 88: ἀκροάσασϑαι ᾧετο. VIII, 8 recte editur ὥοντο αὐτὸν βοήσεσϑαι ... ποιήσεσϑαι, sed VIII, 15, 8 iterum ἀκροάσασθαι ᾧοντο, rectum tamen e duobus codd. annotatur), nisi ut ostendam ubique unum et alterum eiusdem forms occur- rere? In Luciani piscat.c.9 et Anachars.c.24 vix credo dzoo- γήσασϑαι ὑπολαμβάνω et ἡγούμεθα χρήσασϑαι pro ἀπολογή- σεσϑαι οὖ χρήσεσϑαι ἃ Bekkero et α. Dindorfio preter- misss esse. -w UU Tac. Lib. 1. 175 iocose promittit: χαΐί oo( ἐγὼ ὑπισχνοῦμαι χρυσῆν εἰχόνα . . . ἐς Δελφοὺς ἀναϑήσειν, que verba arctissime eum superiore imperativo coniungenda sunt: fae... et promitto; dixerat autem Socrates se παρὰ ταῦτα ὧν ἔχειν ἕτερα εἰσιεῖν μὴ χείρω. Hoc igitur a Phaedro facere jubetur: τοῦτο αὐτὸ soígoov: τῶν ἐν τῷ βιβλίῳ βελτίω τε xal qt ἐλάττω εἴἶπιον (aub eivez), τούτων ἀπεχόμενος. Imperativo (cuius utraque forma Plato utitur) corrupto natum est pravum illud ὑποσχέσει (quod qui scripsit, v5ocy5oy scribere. voluisse videtur), quasi duo promissa inter se compararentur. In Lysie oratione ΧΙ, 26 («i9 ὅτι μὲν, ὡς φῆς. ἀντειπὼν οὐδὲν ὠφέλησας, ἀξιοῖς χρηστὸς νομίξεσϑαι, ὅτε δὲ ουλλαβὼν απιέκτεινας, οὐκ οἴει ἐμιοὶ καὶ τουτοισὶ δοῦναι δίκην :) olim δεῖν post ote: addendum putavi, ut οἵεε δεῖν responderet praecedenti ἀξιοῖς (— nam de postulatione Eratosthenis agitur, ut ne οἴει- δώσειν quidem plane aptum futurum fuerit --- Ὁ; nunc potius ipsum οἴει male additum puto, cum non intellegeretur, in his: οὐκ ἐμοὶ ... δοῦναι δίκην audiri ἀξεοῖς post ovx. (Cfr. X, 18.) Ex hoc pravi supplementi fonte ortum est vitium orationis apud Diodorum Sic. XIX, 86: παρεκάλεσεν «“41»ν- δρόνικον vOv φρούραρχον παραδοῦναι τὴν σιόλεν καὶ δωρεάς τε xol τιμιὰς ἀδρὼς ἐπηγγείλατο δοῦναι. Tol- lendum δοῦναι. Apud Lucianum in Anacharsi c.30 (οἐόμεε- vot φύλακας ἡμιῖν τῆς noÀsoc ἀγαϑουὺς γενέσϑαι καὶ ἐν ἐλευϑερίᾳ βιώσεσθαι δι αὐτοὺς) γενέσϑαι non infre- quenti errore scriptum est pro longiore forma γενησεσϑιαι, ut apud Strabonem XV p. 715, ubi Calanus mundi interitum adesse predicit: χκενδυνεύει τὲ ἀφανιομος τῶν ὄντων γενηοεσϑαι, non, ut editur, γενέοϑαιῖ). Restat, quem 1) Eadem mutatio facienda videri possit apud Demosthenem XVI, 4: ἔστι τοίνυν ἔν τινι τοιούτῳ καιρῷ τὰ πράγματα vOv, . . . ὥστε Θηβαίους μὲν ᾿Ορχομενοῦ καὶ Θεσπιῶν καὶ Πλαταιῶν οἰκισϑεισῶν ἀσϑενεῖς γενέσθαι, Πακεδαιμονίους δ᾽, εἰ ποιήσονται 176 Lib. I. in hac causa citatum olim a L. Dindorfio video, Plutarchi in Alcibiad. c. 31 loeus: ^26 οὖν éemavelOO0vea τὸν ᾿Αλκιβιάδην ὁ Φαρνάβαζος ἠξίου καὶ αὐτὸν ὁμόσαι σιερὶ τῶν ὠμολογημιένων, οὐκ ἔφη πρότερον ἢ ἐκεῖνον αὑτοῖς ὀμόσαι, in quo alterum ὁμιόσαι tollendum puto, ut ad οὐκ ἔφῃ πρότερον ἢ ἐκεῖνον αὐτοῖς ex superiore ὀμόσαι audiatur verbum alio tempore (ὀμιεῖσϑαι). Venio ad eas, quas sepius significavi, cautiones et exceptiones; nam pauca quzdam et certa verba locutiones- que communi illi significationi vieine tamen propter singu- larem quandam notionis et usus proprietatem aut omnino regula eadem non continentur aut aliquam dubitationem habent. Ac primum prorsus separandum est yoz» verbum, quod de deorum oraculorumque przdictionibus ita ponitur, ut a iubendi et przcipiendi notione et significatione pro- fectum eamque retinens aoristum adsciscat; est enim fato constituere, ut aliquid fiat. Τὰ ita esse, non uno nec dubio exemplo, sed certissimis monstratur, primum Herodoti in libro VIL, 220: ἐκέχρηστο ydg τοῖσε Σπαρτιή-- v5O0t . . . ἢ «“ἽἜὨακεδαίμονα ἀνάστατον γενέσθαι... ἢ τὸν βασιλέα ρφέων ἀπολέσϑαι (ubi pessime Steinius ex uno nullius auctoritatis libro pro γενέσϑαι, quod librarii non tam facile attrectare poterant, ἐσεσϑαι posuit, deinde ex paulo pluribus ἀπολέεσϑαι), Thucydidis ΠῚ, 96: χρησϑὲν αὐτῷ ἐν Νεμέᾳ «τοῦτο παϑεῖν, Aristophanis vesp. 160: ὁ ϑεὸς μοὔχρηοεν, ὅταν τις ἐκφύγη μ΄, ἀποσκλῆναι vote!) Quodque in verbo accidit, idem in substantivis '"Agxaüioav ὑφ᾽ ξαυτοῖς ..., πάλιν ἰσχυροὺς γενήσεσϑαι. Nam idem necessario in utroque membro requiri tempus, iam Schze- ferus vidit; requiritur autem certissime futurum de eventu rei etiamnune future. Sed tollendum prorsus est priore loco ytvéctü'a, male interpositum, ut γενήσεσϑ'αι extremo loco positum et ad ἀσϑενεῖς et ad πάλιν ἰσχυροὺς pertineat. 1) Futurum apud χρῆν omnino non memini legere; ubi simpli- citer est iubeo, ut cetera, et presens habet et aoristum (Thuc. | Lib. I. 171 , χρησμός et λόγιον, apud Herodotum VIII, 60: λόγεόν ἐστι τῶν ἐχϑοῶν χατύστιερϑε γενέσϑαι, et Platonem r. p. IIIp.415C: χρηομιὸς ἐστε. . . τὴν σπιόλιν διαφρϑαρῆναι, traduciturque, saltem apud poetas, etiam ad alia vatici- nandi verba, ut apud Homerum Iliad. XIIT, 666 ad eisteiv (cemev οἱ φϑίσϑαι ἢ. . . δαμήναι), apud Euripidem ad ϑεοσίζειν (Phoeniss. 1597: “αΐῳ μ᾽ ἐθέσπισε φονέα γενέ- σϑαε πατρός, et Iphig. T. 1014); eodemque modo apud JEschylum Prometh. 667 post hee: fetu ἦλϑεν "Ivéyo σαφῶς ἐπισκήπτουσα καὶ μυϑουμένγ, ei, quod iubetur, subiicitur przdictio hzc et mine: ze 5 ϑέλοι, ... μολεῖν «&0cvvov!). Hxc exemplorum copia et firmitas ut ipsa dubita- tionem excludit, sic admonet, in ceteris verbis omnia esse contraria. Idemque dicendum est (dietumque ἃ me ante multos annos, Bemerkungen p. 43 n.) de εἰκός ἐστιν, quod qui annotant apud Thucydidem cum aoristo terdecies repe- rii, eum futuro nunquam (Herbstius, Kruegerus, Classenius ad I, 81, 2), ex hac ipsa constantia, cum in ceteris verbis vix singuli aoristi forms facillime mutabilis inter vicena futura partim forms» non mutabilis reperiantur, nisi aut studio exci fuissent aut ipsa capita qusstionis neglexissent, intel- lexissent, sixoc ἐστιν suam habere legem a ceteris sepa- ratam dicique sie de rei per se probabilitate, ut tempo- ris significatio omittatur, non apud solum Thucydidem, . sed apud ceteros quoque?) Implicatior est quzstio in II, 102, V, 16 cet., JEschyl. Eumen. 208, Eurip. Elect. 973 cet.). 1) Apud Euripidem etiam Alcest. 19 ἤνεσαν decreti, non promissi significationem proprie habet. *?) Citavi olim preter Thucydidem Pindar. Pyth. I, 35, Plat. Phedr.p.232A, p.233A, Xenoph. Hell, III, 5, 10 et 14, IV, 3, 2; addo anab, IV, 6, 9. Oritur igitur in sxóg ἐστε ambiguitas aliqua ex eo, quod futurum exeluditur; nam sxóg ἐστι ποιῆσαί τινα significat etiam, verisimile est aliquem fecisse (Thucyd. I, 10, 4, Lys. VII, 38 cet.). MADVIGII Apvzns. Cuir. 12 178 Lib. I. vocibus spem significantibus, ἐλστίς, ἐλσείζειν coniunctisque. Nam ut, quod in spei notione sic inclusa est futuri cogi- tatio, αὖ eius temporis significationem per se exprimi minus necesse sit, et quod nulla in his vocibus ex aoristi usu ambiguitas oritur, quoniam de preterito spes non dicitur nisi rei absolute, ut perfecto, non aoristo locus sit (ἐλστίζω σιεπράχϑαι v))!), fieri potuisse apparet, ut actio, quz speraretur, tantum aoristo infinitivi tanquam finiti temporis (momentanea) signifiearetur, presertim cum spes et fiducia de praesentis temporis statu semper presenti infinitivi, non aoristo significetur?), et ut hoc apud Grecos factum ali- quando esse, certis exemplis constat, ita quousque id patu- erit, non facile est definitu. Sed tamen testimonia perscru- tantibus non dubium erit, quin sic aoristus ponatur fre- quenter (nec tamen ut excludatur futurum) apud ἐλπίς (ἐλπ ρθη) ἐστιν (cum simplicis infinitivi, tum accusativi cum infinitivo) et apud ἐν ἐλσείδι εἰμιί 85). apud Homerum 1) Perraro ἔλπομαι, credo, aoristum de re preterita adiunctum habet (Hom. Iliad. VII, 199, Apoll. Rh. II, 611, III, 370). De ἐλπίζω dicam paulo post. 3) Iliad. XIIL, 310, Herod. IX, 113, Plat. apol. Socr. p. 40 €, Eurip. Or. 1070. 3) "EAzíg ἐστι (ἦν) cum aoristo infinitivi simplicis annotatum habeo ex Euripidis Or. 779 (cc97vo:) , Hel. 433 (λαβεῖν), Alc. 146 (σώσασϑαι, presens σώξεσϑαι non ponitur nisi de spe presentis status) Thucyd. IL, 80 (λαβεῖν), IIL, 8 (ἐπιπεσεῖν), Plat. Phz- don. p. 68A (τυχεῖν), Xen. anab. II, 1, 19, Lys. XIX, 8, Lycurg. 60, adiuncto accusativo subiecto ex ZEschyli Sept. 367 (μολεῖν). Thucyd. V, 9 (φοβηϑῆναι), Plat. Phedr. p. 281 E (τυχεῖν), Xenoph. Cyrop. IL 4, 23 (ὀφϑῆναι,, IV, 5, 25, Hellen. VI, 3, 20 et VI, 5, 35 (δεκατευϑῆναι), Isocr. Panegyr. 141. Non de- scendi infra Atticos Formas infinitivorum notari velim. Apud Homerum ἐλπωρή sie ponitur Od. II, 280 (τελευτῆσαι), VI, 314 et VIL, 16 (ἐδέειν καὶ ἱκέσθαι). Cum futuro legitur ἐλπίς ἐστιν (ἐλπωρή Odyss. XXIIL 287 ἔσεσϑαι) apud JEschylum Agam. 679 (ἥξειν), Eurip. Ale. 294, Med. 767, Plat. Phedr. p. 282 E 1 Lib. I. eliam apud ἔλπομιαι, etsi longe rarius quam futurum!); his adiungemus adiectivum ἐσείδοξος (τυχεῖν, de eo, quem opinio est consecuturum aliquid)?); alia quzdam, rarius eum infinitivo coniuncta, minus certa sunt?); de ipso verbo, quod est éAs/6Co, valde dubitabimus vel potius negabimus, de prosw orationis scriptoribus prorsus. Nam et apud verbum magis quam apud substantivum (ἐλσιίς) quasi eminet infinitivus suamque temporis notam requi- rit, (nam ἐλσείς ἐστε accedit similitudine aliqua ad εἰκός ἐστι.) et iam in ἔλπομαι apud Homerum perrarus est aoristi usus, futurilegitimus, et in frequentissimo apud 179 s oe (γενήσεσϑαι). (Etiam in Platonis soph. p. 250 E scribendum οὕτως ἀναφανεῖσϑαι. Prwesens de eventu qusstionis instituendz pravum est.) 'Ev ἐλπίδι εἶναι cum aoristo Thucydides dixit IV, 10 (ἀναλαβεῖν), cum futuro VIT, 46 (αἱρήσειν); Xenophontis in utramque partem exemplum infirmum est Hell. V, 4, 43 (ποιή- σασϑαι) et VII, 2, 10 (παραστήσεσϑαι). ᾿ς ἢ) ΓἙλπομαι (ξολπα)ὴ cum aoristo de futuro legitur Iliad. XII, 407 (ἀρέσϑαι), XV, 289 (ϑανέειν), Odyss. III, 319, apud Pindarum Pyth. IV, 243 (πράξασϑαι). Futurum in una Iliade plus decies positum Dammius monstrabit. Apollonius Rh. aoristum apud ἔολπα habet I, 1343 (δηρίσασϑαι, exemplum non firmum), futurum II, 1049, 1225, III, 784, IV, 1379; Herodotus II, 11 aoristum cum ἄν. ?) Herod. I, 89, Plat. Thest. p. 143 D, Isocr. Archid. 8. ὅ) ᾿Ελπίδα ἔχω aoristum habet apud Pindarum Pyth. HI, 111 (s$o£c9o.), futurum apud Sophoclem El. 952, Euripidem Hera- clid. 521, Med. 1033, Thueyd. VIII, 48 et apud eundem aoristum cum ἄν Il, 51; ἐλπίδα παρέχω ποιῆσαι est apud Platonem symp. p. 198 D. ᾿Ανέλπιστόν ἐστι cum aoristo (accus. cum inf.) legitur Thucyd. VI, 33 (τὸ τοιοῦτο συμβῆναι), ἀνέλπιστός εἶμι cum futuro (σωϑήσεσϑαι) VIII, 1, cum aor. et ἄν III, 80. Ἐδελπίς εἶμι apud ZEschylum Prom. 510 (σὲ... ἐσχύσειν) et apud Thuc. VI, 24, ubi ad σωθήσεσθαι et οἴσειν tertium ad- iungitur fraudem prsferens manifestam προσχτήσασϑαι. Appa- ret, nisi in ἀνέλπιστόν ἐστι, quod comparari potest cum εἰκός ἐστι, nullo aoristum testimonio firmo Attici scriptoris defendi. 1g" 180 Lib. I. ceteros scriptores infinitivi verbo ἐλυτίζω subiuncti usu!) vix ex totis litteris Atticis decem proferuntur aoristi exempla, quedam iam eodieum auctoritate correcta corrigendave, pleraque una littera a recta futuri forma distantia, reliqua preter unum alia quoque de causa dubia. Suspecte ille aut saltem exiguum testimonii pondus afferentes aoristi formz leguntur apud Thucydidem IV, 24 (χειρώσασϑαι), VIL, 21 (κατεργάσασϑαι), apud Xenophontem Cyrop. I, 5, 9 (διαπράξασϑαι, sed codex Guelf. δεασιράξεσϑαι), anab. VI, 5, 17 (δέξασϑαι), apud Lysiam IT, 21 (δουλωσασϑαὺ),, apud Isocratem adv. Euthyn. 15 (πτράξασϑαι), nec multo firmius apud Thucydidem IV, 80 ἀποστρέψαι. — Apud Xenophontem Cyrop. II, 4, 15 (ubi proxime precedit S 14 ἐλσείξω φίλον αὐτὸν γενήσεσϑαι) codex Altorfinus habet recte ἐλσαιίζω ἐκείνους ἐλϑεῖν ἂν πρὸς oc. Relinquuntur firmamenta cause primum Thucyd. IV, 18, 1: ἐλσείζοντες TO κατὰ TOV λιμένα τεῖχος... ἑλεῖν μηχαναῖς, ubi item ἄν post ἑλεῖν excidit, prorsusque similis in [Xenophontis] Agesilao locus, 7, 6: ἤλσιεζον ἑλεῖν τὰ τείχη, deinde duo Euripidis loci, alter Herc. fur. 145: πάλιν ἔμολεν α σιάρος οὔποτε διὰ φρενὸς Πλπισεν παϑεῖν γῆς ἄναξ, ubi tantum abést, ut versus hane scripturam tueatur, ut versus eausa Fixius et Dindorfius ἄν post φρενὸς addiderint, cum Hermannus ἐστήλστισεν scripsisset, ut syllabam illam eonsequeretur, alter in Iphigenia T. 1016: ἅπαντα γὰρ Ξυνϑεὶς τάδ᾽ eig ἕν νόστον ἐλπίζω λαβεῖν, qui me quo- que vexavit (Bemerkung. p. 48), donee intellexi λαβεῖν recte pro preterito positum esse (ut in Ione 348: ϑῆράς σφε τὸν δύστηνον ἐλστίζει κτανεῖν), et hoc Orestem dicere, 1) In uno libro quarto Thucydidis octies ἐλπίζω futurum habet, c. 8, 9, 43, 62, 11, 76, 85, 105; apud Euripidem saltem sexies, Hec. 820, Electr. 2949, Heracl. 152, Suppl. 845, Ion. 1087, Troad. 995; aoristum cum ἄν habet apud Thucyd. IIL, 30, Plat. de rep. V p. 458 D, Xenoph. de vectig. 3, 11 et alibi smpius. F xw, — Lib. I 181 se sperare reditum sibi ab Apolline datum promissumque esse. Corruit igitur tota defensio, etiam de poetis; nee quisquam iam, opinor, dubitabit apud Isocratem quoque ad Demonicum $24, ubi editur: ἤλσιεζε γὰρ avrov καὶ sept σὲ γενέσϑαι τοιοῦτον, οἷος καὶ σιερὶ ἐκείνους γέγονε, restituere γενή- σεσϑαι pro γενέσϑαι. ut paulo ante apud Diodorum et Strabonem fecit) (Idem error, eadem correctio facienda Plutarchi Nic. c. 11.) De iis locis, in quibus προσδοκᾶν eum aoristo pro futuro coniunctum creditur, vix opus est dicere; adeo sunt et pauci in infinita contra- riorum multitudine et erroris manifesti; nam in Isocratis orat. de antid. ὃ 312 recte nunc ex Urbinate editur 7ye»v;- σεσϑαι προσεδόκησεν, olim erat γενέσϑαι, eo mendo, quod ex orat. ad Demonic. sustuli; restabat apud eundem Panegyr. 859 βιάσασϑαι προσδοκήσας, apud Is&eum XI, 22 ἐξαπα- τῇσαι, hee quoquenuper correcta. (De Aristoph. ran. 901 supra dietum est.) Sed tamen superest, in quo olim hs»si (Bemerk. p.43), ZEschyli locus in Agam.675: Μενέλεων γὰρ ovv IToo- τόν τε καὶ μάλιστα προοδόκα μιολεῖν. Sedidem hie ceteros meque decepit interpretandi error, qui in Iphigenie Tau- riee loco.. Nam si μολεῖν de futuro adventu accipitur, mirifica oritur in proximis tautologia: εἰ δ᾽ ovv ..., ἐλσείς τις αὐτὸν πρὸς δόμους ἥξειν σ΄ ώλιν. taque μολεῖν, ut oportet, preteritum tempus signifieat estque hzc sententia: Menelaum igitur, de quo quzritis, primum maximeque ad- ventasse (iter huc tetendisse) scitote et in illa tempestate fuisse; si igitur inde evasit, spes est, eum rediturum domum esse. Postremo dixi olim fortasse suspicionem de exceptione aoristo apud verbum δοκεῖν danda subnasci posse, sed eam 1) Fortasse cavendi erroris causa iam hie corrigendus est Platonis locus de rep. V p.451 A, etsi ibi nemo facile coniunget ἐλπίξω γενέσϑαι. Sed barbarum est ut quod maxime: ἐλπίξω ἔλαττον ἁμάρτημα φονέα γενέσϑαι. —Excidit sivo: post litteras rua, seribendumque est: ἐλπίξω (credo) γὰρ οὖν ἔλαττον ἁμάρτημα εἶναι ἀκουσίως τινὸς φονέα γενέσθαι ἢ ἀπατεῶνα x. τ. λ. 182 Lib. I. et verbi natura, quod nihil prorsus ab apertissimis putandi verbis separati haberet, et infinitis testimoniis sie everti, ut in paucissimis «contrariis consistere nequiret, presertim, praeter unum, pondere prorsus carentibus, Sophoclis El. 443 (δέξασϑαι), Thucyd. IV, 36 (βιάσασϑαι), Herodoti VIIL, 86 (ϑεηήσασϑαι) et IX, 109 (πᾶν μᾶλλον δοκέων κείνην αἰτῆσαι, ubi scribendum est πᾶν ἀν)Ἶ), et de δοκῶ tor Platonis Euthyd. p.288 C (ὑφηγηήσασϑαι), Aristo- phanis av. 671 (καὶ φιλῆσαί uoc δοκῶ, id est, ut Dobreus vidit, x&v φιλῆσαι). Unum dixi firmius videri, Euripidis in Oreste 1527: μῶρος, εἰ δοκεῖς ue τλῆναι σὴν καϑαι- μάξαι δέρην. Quem locum ut emendare nequeam, tamen unus consensui rationis et analogie et frequentissimo usui non possit resistere; neque enim omnia certa menda certo etiam corrigere licet. ^ Audebo tamen suspicionem expro- mere; nam mihi Euripides, qui pro χρῆναι ausus est χρῆν dicere (Hec. 260, ut etiam Sophocles, si Eustathio eredi- mus)?), videtur falsa analogie specie ductus etiam 747v pro τλῆναι dixisse scripsisseque: δοχεῖς pie τλῆν ἂν σὴν χαϑαιμάξαι δέρην. Multa feci verba de re parva nee nova; satisne multa ad expellendum veterem errorem et ad ignaviam qusrendi, levitatem fingendi ex hoc saltem loco fugandam? Subiieiam corollarii loco similis erroris et inconstantie exemplum, sed parvum et fere ad unum scriptorem perti- nens, in quo eadem exemplorum comparatione et examina- tione utendum est. Notissimum est enim, Graecos, cum in familia sermone qusrant, quid alter eos facere velit, dicere βούλει, βούλεσϑε, simo, aoristo coniunctivi, raro presenti subiecto (ut in Platonis polit.p.259D φώμιεν, in 1) Steinius ad VIII, 86 adscribit c. 136, ubi ipse recte edidit ἐδόκει μάλιστα προσχτήσεσϑαι. (Cap. 100 scrib. κατεργάσεσϑαι.) 3) γρή pro χρῆν substituentem Nauckium (stud. Euripid. I p. 7) non probo. Lib. I. 183 fragm. Euripid. apud Stob. 18, 1, n. 1023 Dind. λέγω), sive ea forma omisso ὅστως orta est sive ex ipso coniunctivi usu in interrogando de eo, quod fieri oporteat (φῶ ;), pre- posito βούλει, certe cum eo usu arcte coniuncta. Pro βού- λει, βούλεσϑε apud Sophoclem (El. 80, (Ed. τ. 651) et Euripidem (Bacch. 719 et in illo fragmento) quater reperi- tur ϑέλεις, ϑέλετε, apud Platonem Xenophontemve aut Aristophanem nunquam. Hoe imitatus Lucianus ϑέλεις à poetis transtulit aliquot locis ad prosam orationem. Sed quod apud Platonem íactum est uno aut altero loco, ut librarii pro aoristo coniunctivi futurum indicativi substi- tuerent (velut in Phzdone p. 99 D βούλει σοι ἐσείδειξεν στοιήσομαι), qui error et origine loquendi form: cum con- iunetivo cognata redarguitur et testimoniorum multitudine et poetarum locis. quorum in tribus indicativum versus excludit, οὐ quod non accidit, nisi in forma ad errandum facillima (ποεήσομαι pro στοτήσωμιαι), nunquam in formis certioris diseriminis, velut 9v, 9G uev, ἀκούσωμεν, hoc apud Lucianum latius patet hzretque in editionibus aliquot locis indieativus dubiumque relinquitur, an ipse Lucianus ab antiquo usu deflexerit. — Verum hoe credere non solum servatum in aliis et pluribus locis rectum vetat, sed idem cerlissimum, si ex satis multis exemplis ducitur, argumen- tum, quod deflectitur tantum in formis verborum mutationi obnoxiis, certior discriminis finis non transilitur nisi ab uno alterove librario; aecedit, ut interdum prava futuri forma aliave res indicium faciat erroris et librariorum ad eum pro- pensionem ostendat. Nam ut omittam formas futuri et aoristi communes (ῥα ψωδήσω, enidei&o, παραινέσω, etiam presentis, ἄγω et συγγράφω pro imagin. 15), coniunctivus servatur in his: ϑώμεν (Hermot. 4), qo (ibd. 9), ἀφαερώμιεν (ibd. 48), ἀποκρίνωμαι. (ibd. 55), ἀκούσωμιεν (Char. 9, non ἀκουσόμι5ϑα), παραγάγω et icayayo (catapl. 6, Jup. eonf. 7), ἐντείλωμαι (dial. mort, 1, 2), ἀφέλωμιαιε (ibd. 10, 9), ἀντείσσω (Hermot. 42 post. ϑέλεις); aberratur ab 184 Lib. I. omnibus ad δικαεολογήσομαι (Timon. 37) et δεηγήσομιαι (Hermot. 80), ut videtur, etiam ad ἀποκληροῦμιεν in bis accus. c. 14, pro quo Dindorfius ἀποκληρώμιεν, secutusque est Jacobitzius, opinor, quod presentis tamen indicativum non ferebat, et ad σσαραγγελοῦμεν pro stagoyyetAogtev ibd. 4, à plerisque ad χκαταριϑμήσομαι (navig. 26; Dindorfius ex uno recte χαταριϑμήσωμαι); variatur cum apertis fraudis indiciis in his locis: Char. ?, ubi plures et meliores βούλει ἔρωμαι, lacobitzius ex uno ἐρήσομαι arripuit; dial. deor. 20, 16, ubi plerique codices βούλει ἐστομιόσομαι habent, optimus (Δ) ἐσομιοσωμαι, quod ipse lacobitzius restituit, cum futurum ἐστομιοῦμιαε esset; catapl 5, ubi lacobitzius e duobus codicibus ἐμιβιβασόμεϑα, recte ceteri ἐκβεβασώ- peo; navig. 4, ubi editur: ἢ ἐϑέλεις ἐγὼ αὖϑις ἐσαν- &ttt ἐς τὸ πλοῖον, Sed cod. A habet ἐσσωὼν εἰμεῖ, ex quo effieitur ἐσσανίω. In cataplo 9 Iacobitzius sublato propter codicem A εἰ effecit βούλει προσϑήσω contra sententiam; neque enim Megapenthes consilium Clothus expetit (et repugnat etiam oratio ἃ καὶ incipiens), sed continuat et auget promissa: καὶ τοὺς δύο κρατῆρας; ei βούλει, gt 9oc- ϑήσω. ἢ Itaque βούλει διηγήσομαι, αὖ ἔφην διηγήσασϑαι pro διηγησεσϑαι, librariis relinquemus et fortasse festi- nantibus notarum aut materia carentibus programmatum scriptoribus. Materiam collegi non ex omnibus libellis Lucianeis, sed fere ex duabus tertiis partibus, ex iis, qui lectitari solent, omnibus. 185 Liber II. Cap. I. Emendantur Homerus, Pindarus, ZEschylus, Sophocles. Ab hoc inde loco iam simplieiore illa et breviore scribendi forma utar, quam initio adumbravi, ut scriptores utriusque sermonis ordine persequens, priore loco poetas. quas habeo annotatas emendationes et coniecturas, singu- latim promam, nisi ubi ob similitudinem aliquam notabilem aut adiunctam communem aliquam qusstionem plures coniungi utile erit, adscripta, ubi opus videbitur, maxi- meque initio et in difficilioribus scriptoribus breviter con- lecture eausa et confirmatione. Interponentur parvis paulo maiora emendationibusque, quas prorsus certas puto, suspi- ciones aut in mendi convicetione aut in correctionis inven- tione minus certe, significato plerumque, in quo quamque probabilitatis gradu ponam. Primi igitur occurrunt poetze Greci. Inter eorum opera qua et state et dignitate pri- mam tenent sedem, Homeri carmina, in iis quam exiguus sit coniecturz locus, supra (p. 95) dixi; ea enim fere sola attingere potest, qui grammaticorum testimoniis non con- firmata in codicibus deseribendis inde ἃ primis Christiani temporis seculis a librariis corrupta esse possunt Itaque ad hse carmina nihil fere preter exigua illa ex gramma- lieo genere, quse libr. I e. 4 posui, habeo annotatum; nam etiam si quid se obtulit aliquando coniecture, eam postea vidi ab aliis preceptam; velut cum a. 1864 mense 186 Lib. II. Iulio in schola Herloviana discipulorum explorationi adsidens libri noni lIliadis locum inde ἃ v. 225 tiractari audirem haberemque in manu Wolfii exemplum necdum illo tempore Bekkeriano usus essem, Listovio amico, qui schole illi preest, dixi v. 230 necessario scribendum esse σύας ἔμεν. Eiusdem est generis, quod Iliad. I, 327 ante multos annos annotavi scribendum esse ezéovre pro ἀέκοντε, quoniam nulla omnino, cur inviti precones obedierint, significatio est; nam id quoque ante me Bentleius vidit; sed ea con- iectura neglecta ab omnibus videtur. Ne tamen nihil pror- sus hoe loco ad Homerum conferatur, dicam Iliad. II, 340 scribendum esse: ἐν πυρὶ δὴ βουλαί κε γενοίατο μήδεά v ἀνδρῶν (pro re). Respondet enim Nestor ipse ei, quod interrogaverat: πῇ δὴ συνθϑεσίαι ve καὶ ὅρκια βήσεται ἡμῖν; non optat. Atque etiam XIX, 321 verum esse puto: οὐ μὴν γάρ xe κακώτερον ἄλλο πάϑοιμε, non, quod scribitur: ov μὴν γάρ τε κακώτερον ἄλλο. Pindarum cum ἃ. 1853 diligenter totum perlegerem, antea ex partibus cognitum, perpauca tamen annotavi et parva, qus ad scripturam emendandam aut saltem sen- tentiam interpunctione adiuvandam pertinerent; neque enim sine longioris temporis consuetudine satis familiariter nosci poterat. Ea hse sunt. Olymp. II, 65 (de piorum in beatis sedibus vita): ov χϑόνα ταράσσοντες ἐν χερὸς ἀχμᾷ οὐδὲ πόντιον ὕδωρ κεινὰν παρὰ δίαιταν. Κενὴ δίαιτα neque per se que sit neque quomodo piis beatisque tribuatur, intellego voluisseque Pindarum dico κείναν παρὰ δίαιταν accipi: in illa vita (per illam vitam, dum in ea vita sunt) Etiam Pyth. 1, 93 δίαιτα vita est, non victus. Pyth. I, 71 (ubi pacem poeta Hieroni precatur à Poemis et Tyrrhenis non turbatam): Aíocouar νεῦσον, Κρονίων, ἄμερον -«€«^ Lib. II. 187 ὄφρα xav οἶκον o Φοίνιξ ὁ "vgoavov τ᾽ ἀλαλατὸς ἔχῃ. Domi ut maneat seque teneat Pcenorum clamor bellieus, recte precatur; ut domus ea mansueta mitisque sit, minus apte, multoque aptius clementie significatio ad Iovis nutum transfertur : ícoouat, vevoov, Κρονίων, ὥμερον, ὄφρα xav οἶκον 4. T. À. Usitate enim eiusmodi verbo, quale est νεύειν, adiectivum singulari numero additur, ut νεύμια ἄμερον intellegatur (synt. Gr. ὃ 88 b). Pyth. IV, 118: | A4ícovoe yag παῖς, ἐπιχώριος οὐ ξείναν ἱχόμαν yaiuv ἄλλων. Sie codices. Sed quoniam pro ἱκόμιαν versus requirit hane mensuram — — —, editur ízo/j««v ex Hermanni coniectura, in qua neque optativus sine ἄν recte ponitur neque poten- tialis illa, quam efficere volunt, affirmationis forma ullo modo ferenda est. Itaque aut ixvov;uc: aub ἱκάνω scribendum videtur). Ibd. 281: ἐπέγνω μὲν Κυράνα καὶ τὸ κλεεννότατον μέγαρον Βάττου δικαιᾶν. Ζαμοφίλου πραπίδων. Frustra hune genetivi usum ἐστέγνω stgastióov Ζαμιοφίλου (adiuneto prsesertim hoc altero genetivo) eiusmodi locis defendunt, in quibus participiorum genetivus absolutus est, sive Homeri (lliad. IV, 357: ὡς γνῶ χωομιένοιο), sive Platonis (apol.Soer. p. 27 A: ἄρα γνώσεται Σωκράτης 200 χαριεντιζομένου ;). Scribendum est, » pro v posito, Ζία- μόφελον. Nam ἐπεγεινώσκειν τινὰ δικαιῶν σιραπίδων eadem ratione dicitur, qua ἄγασϑαε, μακαρίζειν, ζηλοῦν, 1) Christius nuperrime edidit: οὐχ ἵκω ξέναν μὰν γαῖαν ἄλλων et audaciore correctione et positu particule μάν vix probabili; nec divelli πὸ debent ἐπιχώριος οὐ Ésívav. 188 Lib. II. αἰνεῖν τινά τινος (velut προϑυμίας) et e contrario in- φεσϑαί τινα, οὁργίζεσϑαί τινί τινος. Pyth. VIIL, 77: δαίμων δὲ stapíoyet, ἄλλοτ᾽ ἄλλον ὕπερϑε βάλλων, ἄλλον δ᾽ ὑπὸ χειρῶν μέτρον καταβαίνει. ἐν Μεγάροις δ᾽ ἔχεις γέρας u.v. A. Sie codiees (aut μέτρῳ) vitiose, syllaba etiam ἐν in extremo versu abundante. ^ Recte superiores intellexerant fortunz inconstantiam significari dupliciter et in extollendis homi- nibus (athletis) et in premendis, eoque pertinere xeca- βαίΐνει verbum; sed prave hoc pro transitivo accipiunt. Scribendum: ἄλλος Ó ὑπὸ yeiov μέτρον καταβαίνει. Μεγάροις κ. v. 2. hoe est, alius (certando in ludis) infra mensuram manuum et virium descendit. (In Bergkii correctione et ἄλλον δ᾽ ὑπὸ χειρῶν, audito ϑάλλων, pravum est et μέτρῳ uova atv et retinetur manifestum additamentum ἐν, quod superiores sustulerant.) Isthm. III (IV), 53 (35): love μιἀν Αΐαντος ἀλκὰν φοίνιον, τὰν ow ἐν νυκτὶ ταιιν σπτερὶ o φασγάνῳ, μομιφὰν ἔχει π᾿αίδεσσιν "EAÀdvov, ὅσοι Τρῳῴανδ᾽ ἔβαν. Non per se φοίνεος erat Αἴαντος ἀλκή neque aptum videtur nudum illud ἀλκὴν τέμινειν περὶ ὦ φασγάνῳ. Rectum erit: (ove μὰν Αἴαντος ἀλκὼν, φοίνιον τὰν oia ἐν νυκτὶ TOV x. v. À. Nam ἀλκὴν τέμινειν φοίνιον est feriendo cruentare. Venio ad scenicos poetas, in quibus multiplicem con- lectura materiam habet et quos studiosius frequentiusque quam Pindarum traectavi, nec tamen ita, ut propriam quan- dam et praecipuam in iis studiorum sedem collocarem tractandoque et enarrando fabulas paene ediscerem. — In eos quae nuper ingruerit hominum alioquin doctorum et Lib. II. 189 aeutorum licentia et temeritas, dixi supra, exemplaque quedam in meis emendationibus explicandis ex iisdem loeis sumpta interponam. In JEsehyli tragediis, quarum emendandarum funda- mentum in uno codice Mediceo positum est, quz nos diffi- cultates cireumstent, item dictum est supra (p. 120); itaque timide et raro emendationem tentavi. Qus tamen cum aliqua spe et fiducia attigi, ex lis primum ad plures locos nee solius /Eschyli pertinet, Nam Prometh. 291, ubi Oceanus Promethea versibus ana- pestis alloquitur: To τὸ γάρ jue, δοκῶ, συγγενὲς οὕτως ἐσαναγκάζει χωρίς τε γένους οὐκ ἔστιν ὅτῳ μιείζονω μιοῖραν γνδίμιαιμ ἢ ooi!) solocus est meo iudicio optativus sic sine potentialis orationis nota (cv) subiectus in sententia relativa primaric presentis temporis et indieativi modi sententie? non minus quam in ipsa sententia primaria, velut illud in Iphig. T. 1055, nune ab omnibus correctum: τὰ δ᾽ ἄλλ ἴσως ἅπαντα (cv πάντα) συμβαίη καλῶς, queque eiusdem generis olim tenebantur e codicibus Soph. (Ed. Col. 565 (ξένον οὐδένα ὑσεεκτερασιοί μην) et 1419 (06 γὰρ... Gyon) et aliis loeis, nee defensionis artificia curo.?) Et tamen sie post οὐκ ἐστεν, ὅς aut ὅπως (aut ἔστεν og vel ὅπως interrogative dictum) optativus positus legitur pluribus locis, 1) De versuum descriptione tantum hoc loco dicam, me mono- metros illos, quos, ut parcemiacum extremum consequantur aliave de causa, αὖ mihi quidem videtur, sspe casuinterponunt, omnes improbare anapsstosque per dimetra, quamdiu nihil obstet, de- currere putare. In carminibus chororum, qui: ipse non paulo aliter longioribus swpe versibus describerem, sequar hoc loco Dindorfium. 3) Prorsus, quanquam satis mirus, tamen separandus est optativus sine ἄν in sententiis, qus cum infinitivo in sententia generali posito coniunguntur (synt. Gr. $132 d not. imi marginis); nam in iis nulla est significatio potentialis, 190 Lib. II. apud ZEschylum Agam. 620: Ova ἔσϑ᾽ Omoc λέξαιμιε τὰ ψευδῆ καλὰ | Εἰς τὸν πολὺν φίλοισι καρποῦσϑαι χρόνον, et Choeph. 172: Οὐκ ἔστιν ὅστις πλὴν ἑνὸς κείραιτὸ yu», apud Sophoclem (Ed. Col. 1172: καὶ τίς sov ἔστιν, ὅν y ἐγὼ ψέξαιμιί τι ; (nam ibd. 561 recte ponitur ἐξαφι- σταίμιην in explenda oratione potentiali, ἂν τύχοις, et in Philoct. 695 παρ᾽ ᾧ ἀποκλαύσειεν post imperfectum zv recte refertur ad ἔχων, respondens huic rectz orationis presentis temporis formz: οὐκ ἔχει, παρ᾿ ὦ ἀστοκλαύσῃ). apud Euripidem Ale. 52: ἔστ᾽ οὖν ὅπως "““λκηστις εἰς γῆρας μόλοι; et 117: ἔσϑ᾽ ὅποι τις στείλας... . δυστάνου παραλύσαι ψυχάν: apud Aristophanem in vesp. 471: ἔσϑ᾽ ὅπως ἄνευ μάχης καὶ τῆς κατοξείας βοῆς Ec λόγους ἔλϑοιμεν ἀλλήλοισι καὶ διαλλαγάς : (nam ran. 96 ὅστις . . . λάκοι explet sententiam potentialem: γόνιε- pov δὲ σιοιητὴν ἂν ovy εὕροις ἔτι Ζητῶν àv, ὅστις .. .).!) Ex his quod ia Eurip. Alec. 117 scribi volueram σπαρα- λύσει, nuper praeceptum video ἃ Nauckio; apud Aristophanem Hermannus pro ἄνευ scribi voluit ὧν ἐκ μιάχης, mihi in mentem venit: "oO" ὅπως ἄνευ μάχης ἂν καὶ κατοξείας βοῆς, omissoque casu ἄν additum ad versum explendum τῆς putabam?) | In ZEschylhi Agam. 6020 seribendum videtur: Ovx ἔσϑ᾽ ὅστως λέξαεμιι τὰ ψευδῆ καλ ἄν. In (Edip. Col v. 1172 recte Brunckius scripsisse videtur: 1) Tragicorum locos posuit inter alios, in quibus ἄν omissum defenditur, Krueger gr. Gr. IL 54, 3, 8. Recta forma quz sit, ostendunt Aristoph. av. 628, Xenophon. an. II, 3, 23 et alia exempla permulta. Hie igitur Hermannus, ut sepe ad verum rapiebatur artificiorum oblitus, potentialem formam requisivit, abiectis iis, quae ab eo ali describunt de optativo nudo et sine condicione posito et alibi et ad defendenda hzc in Platonis Lys. p. 214. D: ὃ δὲ αὐτὸ αὑτῷ ἀνόμοιον εἴη καὶ διάφορον, σχολῆ γέ τῷ ἄλλῳ ὅμοιον ἢ φίλον γένοιτο. Sic enim etiam C.F. Hermannus edidit. Recte editur Protag. p. 330 D, Phzdon. p. 106 D, ne Xenophontis mem. III, 14, 3, IV, 4, 25 commemorem. (Scr. ὅμοιον ἄν.) 2 — í Lib. II. 191 ὃν ἄν ἐγὼ ψέξαιμιί τι; omisso cv post ὅν additum est inane prorsus fulerum versus γέ. Difficilius persuadebo, et tamen ipse mihi prorsus persuasi, /Eschylum in Pro- methei loco et in Choephoris scripsisse illie: Ovx ἔστ᾽ ὧν ὅτῳ μιείξονα μοῖραν] Néuatu ἢ σοί, hic: Οὐκ ἔοτ᾽ ὧν ὅστις στιλὴν ἑνὸς κείραιτό viv , transposita, cum sententia relativa cum brevissima sententia primaria in unam con- flaretur, particula ante vocem relativam, quemadmodum fi& in noto dicendi genere οὐκ cv οἶδα (ovx οἵδ᾽ ἄν), εἰ δυναίμην (synt. Gr. ὃ 139 b not, Matth. gr. ὃ 599, 3, ubi testimoniis citatis addi potest Xenophontis Cyrop. V, 4, 12) et eodem modo ante oz; apud Xenophontem anab. III, 2, 24 (xai ἡμιῖῖν yàv oid ὅτε τρισάσμενος ταῦτ᾽ ἐσιοίει) et Demosth. Philipp. IT, 29; mee dissimile est, quod, confuso item primarie et secundarie sententi» fine, dieitur: ví οὖν, ἀν φαίη ὁ λόγος, ἔτι ἀπιστεῖς: (Plat. Phzdon. p. 87 A ete.), quoniam per se ἄν non ponitur in initio sententie (ἀν φαίης). Hoc si ita est, relinquitur dubitatio, in Euripidis Aleest. 52 utrum, producto ὧν (Dindorf. praefat. ed. prims poet. seen. Grece. p. VII sqq. quanquam sententiam ipse postea mutavit), scribendum 510: éov ἂν Ostoc ᾿“λκηοτις εἰς γῆρας μόλοι: àn ἔστ᾽ οὖν ὅπως “λκηστις ἂν γῆρας μόλοι: etsi alibi verbo μιολεῖγ' | &eeusativum huiusmodi substantivi sine prepositione ad- |. iunctum non memini. Ibd. (Prometh.) 425 (in chori carmine): Μόνον δὴ πρόοϑεν ἄλλον ἐν σιόγοις δωμιέντ᾽ ἀδαμιαντοδέτοις Trrüva λύμιαις εἰσιδόιαν ϑεὸν "“τλαν. Prorsus abundat ἐν σιόνοις et falsum est; nam ἐν stovorc multi deorum fuerant, unum, ut Promethea, in vinclis Oceanides viderant. Seribendum: 2» z6 vo«c δαμιέντ᾽ ἀδαμαντοδέτοις ve Τιπᾶνα λύμαις εἰσειδομίαν. 104. 602 Io interrogat: 192 Lib. II. δυσδαιμόνων δὲ τίνες, of, à, oi. ἐγὼ μιογοῦσιν; Inanes sunt ambages in illis v/vec, οἵ nec Grecs; neque enim, cum Grece interrogatur, sitne quisquam, qui patiatur, sic interrogatur: εἰς, ὅς, sed ἔστεν, ὅς: Seribendum, nulla littera mutata: δυσδαεμιόνων τίνες oi, ép, oi ἐγὼ μογοῦσιν; ut graviter οἷα interiecta exclamatione geminetur. ἢ) Ibd. 848 Prometheus permire Io, cum ad Nili ostia accesserit, rationis rursus compotem fore dicit Iovis manu tantum taetam: ἐνταῦϑα δή σε Ζεὺς τίϑησιν ἔμφρονα ἐπαφῶν ἀταρβεῖ χειρὶ καὶ ϑιγὼν μόνον. Nam rationis usu nunquam aut ante lo caruerat aut in hoe eum Prometheo colloquio caret; nec minus mire huic recuperandz tactu lovis rationis mentioni subiiciuntur hzc de filio nascituro: "Enovvuov δὲ τῶν Ze γεννημάτων φέξεις κελαινὸν ἤσταφον, ut nomen filii pertineat non ad memoriam eius tactus, ex quo ipse ortus sit, sed ad eius, quo mens matrireddita. ltaque quod haee non:cohserent, Elmsleius et Dindorfius v. 849 violenter et sine ulla, qu» in ipso versu sit, causa eiiciunt, Hermannus inter 848 et $849 aliquid exci- disse putat. Dindorfius quidem, illo versu eiecto, tactus mentionem, quz abesse propter ἐστσώνυμον et totam sen- tentiam nequit, Wieseleri coniectura (yéveg ἀφῶν) post- liminio restituit. Recta omnia erunt, si pro inepta rationis mentione substituerimus necessariam et rectam graviditatis solo tactu efficiendz, cuius rei in filio nato memoriam 1 v. 710 Hermannus vidit scripturam codicis Medicei simpliciter restituendam esse (οὐ δῆτα, πλὴν ἔγωγ᾽ ἂν ἐκ δεσμῶν λυϑείς). Negat Prometheus aliud esse periculi avertendi auxilium quam se ipsum vinclis aliquando solutum. " Lib, II. 193 nomen conservaturum sit: Zvraví9e δή os Ζεὺς τίϑηο᾽ ἐγκύμονα | ἐπαφῶν ἀταρβεῖ χειρὶ καὶ ϑιγὼν μόνον. | '"Enovvuov δὲ τῶν Διὸς γεννημάτων | τέξεις κελαινὸν "Enaqov. Nam γεννημάτων nomen recte de Iovis pro- creatione et eius singulari modo ponitur precedente illo ἐπαφῶν καὶ ϑιγών, ad quod illud refertur. Ibd. 859 (de /Egyptiadis Danaides tanquam accipi- tribus columbas persequentibus nec tamen nuptiarum fruetum percepturis): " H&ovot ϑηρεύοντες ov ϑηρασίμους γάμους" φϑόνον δὲ σωμάτων ἕξει Osog: Πελασγία δὲ δέξεται ϑηλυκτόνῳ "ρει δαμέντων νυκτιφρουρήτω Oocost. Adsententiam neque φϑόνος accommodari potest neque, qui ineptissime dicitur, φϑόνος σωμάτων. Σώματα Agyptiadarum sunt, qua rectissime terra Greca acceptura gremio suo dicitur, cum ἃ feminis occisi sint. (Frustra hic quoque Dindorfius lacunam fingit.) Videtur fuisse: φορὰν δὲ σωμάτων ἕξει ϑεός : impetum corporum coercebit deus. Σώμιατα, non ipsos, poeta eoercitum iri dixit, ut et robur persequentium significaret et proxima apte adiungeret. Ibd. 1054 sqq., postquam superioribus versibus Pro- metheus eclum, terram, mare misceri ruinasque omnium . Sibi a Iove iniici iussit, se tamen necari non posse, Mer- .. eurius eam furentium esse mentem verbaque dicit: | Τοιάδε μέντοι τῶν φρενοσιλήκτων βουλεύμιατ᾽ ἔπη v ἔστιν ἀκοῦσαι. Tí γὰρ ἐλλείπει μὴ σεαρασταίειν ἢ τοῦδε τύχη: τί χαλᾷ μανιῶν; |. Sie enim Dindorfius edidit; in eodiee Mediceo est ἢ τοῦδ᾽ εὐτυχῆ. Fortuna Promethei furere et per se , inepte dicitur perverseque hec ratio superioribus subii- , eitur. Sed nihilo felieiores ceterorum coniecturze. Seri- | bendum est: ἡ τοῦδ᾽ εὐχή: Quid enim a furore | distant h»c, qui» Prometheus vovet (εὔχεται) MADVIGII A»pvzas. Cuir. 13 194 Lib. II. Septem adv. Thebas v. 10 sqq. Eteocles omnes omnis :ztatis cives sine ulla exceptione patrie et dis patris opem ferre iubet; civium, quod non intellectum ab editoribus plerisque videtur, tria facit genera, eorum, qui nondum ad legitimam militandi statem pervenerint, eorum, qui eam supergressi sint, eorum denique, qui ipsam zetatem et iuvenile robur (755v) habeant. Ea sententia facillime e codicum scriptura recte interpuncta efficitur, modo v. 18 pro ὥστιες συμισιρεντές, quod in cod. Med. est, sed eraso altero c, restituatur, quod Stanleius fecit, ὥστε: “μᾶς δὲ χρὴ νῦν, καὶ τὸν ἐλλείποντ᾽ ἔτε ἤβης ἀκμαίας καὶ τὸν ἔξηβον χρόνῳ βλαστημοὸν ἀλδαίνοντα σώματος πολὺν ὥραν vt ἔχονθ᾽, ἕκαστον, ὦστε συμισερεσὲς, σιόλει v ἀρήγειν xol ϑεῶν ἐγχωρίων βωμιοῖσε x. v. λ. Qui altero loco ponitur, o ἐξηβον χρόνῳ βλαστημοὸν ἀλδαίνων σώματος πολύν, es qui iuventute exutum incorementum corporis multum auxit, hoc est, cuius corpus, iuventute superata, longe vivendo statem protraxit. Tertio loco sie adiungitur ὥραν ἔχων, ut eidem subiieiatur articulo atque prius membrum proprieque primo generi duo postrema coniunctim contraria ponantur; deinde apte additur de omnibus: ut quemque decet. Dindorfius v. 18 damnato eam tatem, cuius prime et legitimzse sunt partes in patria defendenda, sustulit. (Interpunctionem, quz vulgo post χρόνῳ est, etiam Hermannus abiecit, sed reliqua non expedivit.) (De v. 428 vid. supra p. 171.) Ibd. 636 sqq. nuntius narrat, Polynicem precari, ui, capta urbe, aut in Eteoclem incidat et eo occiso ipse cadat aut vivum simili, atque ipse passus sit, exilio et calamitate ulciscatur: σοὶ ξυμιφέρεσϑαι xal κτανὼν ϑανεῖν stcAac Lib. II. 195 ἢ ξῶντ᾽ ἀτιμαστήρα voc ἀνδρηλάτην φυγῇ τὸν αὐτὸν τόνδε τίσασϑαι τρότσιον. Sie enim codex Medieeus in illo τῶς mendosus. Apparet, ut in v. 636 κτανὼν Oavsiv coniunguntur, sic in 637 participio ζώντα aliam vocem respondere debere (vivum vivus ipse); nec minus apertum est male et ad sententiam et ad orationis formam Eteoclem solum et ἀτιμαστήρα appellari et cvÓoygAcvzv, quibus vocabulis qui comparandi partieulam interponunt (ἀτεμναστῆρ᾽ ὅπως), sententiam perimunt; neque enim Polyniees precatur, ut tanquam ἀτιμαστῆρα Eteoclem ulciscatur, sed ut ip- sum ἀτεμαστῆρα suum. Vera et acuta sententia erit et recte superiori respondebit membro, si sie certissima emen- datione seripserimus: ἢ ζῶντ᾽ ἀτιμιαστῆρα σῶς ἀν- δρηλάτης φυγῇ τὸν αὐτὸν τόνδε τίσασϑαι τρόπον. Vivo ignominie auctori se vivum exili et ignomini» auc- torem fore Polyniees cupit. Et σῶς scriptum reperio in tertia Dindorfii editione (Lips. 1857), sive ipsius sive alius ea emendatio est; sed teneri veritas non potuit tantum ex dimidia parte cognita. Ibd. 1047 fortasse scribi debet: "/7;05y τὰ τοῦδ᾽ ὅτ᾽ οὐκ ἀτίμιητ᾽ ἦν ϑεοῖς: Noram, cum huius res dis non inviste nec contempt» erant. Apte respondet praeco: Non (sane invise fuerunt), priusquam hane terram periculo . obiecit. Et de 70» verbo pene confido. | Pers. 112: σείσυνοι Aenvodopoig πιείσμασι λαοσιόροις ve μαχαναῖς. Qui sint rudentes λεσιτόδομιοε aut quo- modo, quamvis non raro apud tragieos obscuretur altera pars adiectivi compositi, voeabulum a δόμος fictum ad rudentes accommodari possit, prorsus non intellego; As - τότονα πείσματα que essent, intellegerem, etiam λ ε σε -- τόφτομια, € corio facta et subtiliter secta. Ibd. 173 senes, e quibus chorus constat, se ad obe- diendum in omnibus, qu: possint, promptos significant his verbis : 13* 196 Lib. II. EU τόδ᾽ ἴσϑι, γῆς ἄνασσα τῆςδε, μή σε δὶς φράσαι μήτ᾽ ἔπος μήτ᾽ ἔργον ὧν ἂν δύναμις ἠἡγεῖσϑαι ϑέλη. Pro φράσαι necessario scribendum φράσειν: Scito te nihil bis dicturam; nam prime voluntatis significationi obediemus. !) Ibd. 603 sqq: ᾿Βμοὶ γὰρ ἤδη πάντα μὲν φόβου ntc ἐν ὄμμασιν τανταῖα φαίνεται ϑεῶν. Inepte τανταῖα ϑεῶν (cum articulo) dieuntur φαί- γεσϑαι stüvvo sco φόβου. Omnia Atosse terroris plena videntur versanturque ante oculos adversa deorum con- silia voluntatesque (hzc enim sunt ἀνταῖα ϑεῶν); scri- bendum litteris recte divisis: ἐν ὄμμασιν v — evroio φαίνεται ϑεῶν. Supplie. v. 9. Adhibita Bambergeri emendatione scribendum est oratioque interpungenda sie: ἀλλ «Uvoysvi (cod. αὐτογένητον, Bamb. αὐτογενεῖ) φυξανορίᾳ γάμον Αἰγύπτου παίδων ἀσεβῆ v ὀνοταζόμεναι. Non φυξανορία erat αὐτογενής, sed γάμος (et coniun- guntur αὐτογενῆ ἀσεβῆ ve, qus particula alioqui non habet, quo referatur); eas nuptias φυξανορίᾳ Danaides repudiabant. Ibd. 16 sqq. Argos se appulisse Danaides dicunt, ὅϑεν δὴ γένος ἡμέτερον τῆς οἰστροδόνου βοὸς ἐξ ἐπαφῆς καξ ἐστιστνοίας Ζιος εὐχόμενον τετέλεσται. Pravum ὅϑεν ...«evéAcovot, pravius multo sic nude positumfevyouervor. Una littera mutanda et verba recte interpungenda: 04e» γένος ἡμέτερον, Booe ἐξ ἐπαφῆς καὶ ἐπιπνοίας Zitoc εὐχόμενον v eveAéo d cc: unde nostrum 1) V. 993 cum crederem, in codice Med. esse, ut edebatur, γαίας κάτοχα, coniectura yoío scripsi, quod est in ipso codice. Que ierra continentur et cohibentur, γαίᾳ κάτοχα sunt, γαίας κάτοχα, quie terram tenent. Lib. II. 197 est genus, quod gloriatur se creatum esse ex lovis tactu et afflatu. Et τετελέσϑαι Schuetzius scripsit, sed parum recte orationem distinxit et interpretatus est. Ibd. 332 rex Argivus ex Danaidibus qu:zrit: Tí que ἱκνεῖσϑαι τῶνδ᾽ ἀγωνίων ϑεῶν, λευκοστεφεῖς ἔχουσα γνεοδρέττους κλάδους: Neque ἱκνεῖσϑαι ϑεῶν Grece dicitur neque, cur deis supplieent, interrogat rex, sed cur supplicum ornatu ad deos accesserint. Scribendum est: 77 φὴς ἱκνεῖσϑαι τὸν δ᾽ ἀγῶν᾽ ἐμῶν ϑεῶν: Consessum deorum (etiam signis expressorum) «yove ϑεῶν et Homerus appellat et tragici. Ibd. 514: '4ei δ᾽ ἀνάκτων ἐστὶ Oct ἐξαίσιον. ἘΠ δὲ particula prava est, quasi rex orationem chori continuet et confirmet, et tota sententia; non agitur enim, quis timea- tur, nec ullos se chorus c&vezvec timere significaverat, nec rex 86 aliosve reges timeri queritur; ZEgyptiadas ἄνακτας honorifico nomine appellare nequit, nec ad eos sententiam pertinere sed generalem esse, ἀεί adverbium ostendit. Re- prehendit rex nimium Danaidum timorem ita, ut ad genus reprehensionem transferat: “εὶ γυναικῶν ἐστὶ Oti ἐξαίσιον. ; Ibd. 820 μάταισε (quod pro ἄλαεσε accipi nequit) corruptum est latetque vocabulum qu:erendi significationem habens et cum ;wezevo, μιαστεύω cognatum, sive id ua- τϑίαις fuit sive alia forma. Versus, qui huic respondet, ipse ineertissimus est. Ibd. 962. Seribendum interpungendumque : Τούτων vd λῶστα καὶ τὰ ϑυμηδέστατα, πάρεστ᾽. ἀωτίσασϑε. horum (licet nee quicquam obstat) optima et gratissima eligite. ᾿“ωτίσασϑε pro λωτίσασϑε (cod. λωτίσασϑαε) Dobrei est, mire neglectum, aptissimum et recte ex ἄωτος deduetum verbum pro incredibili in hae significatione λω- τίζομιαι. quod ne ipsum quidem alibi legitur. Etiam Euripidis Hel. 1593 pro EAA«doc λωτίσματα, quod idem 198 Lib. II. in 44 et Δ error genuit, restituendum esse ἀωτίσματα. non dubito quin Dobreus dixerit, cuius libri inspiciendi copia non est. Ibd. 970 sie scribendum oratioque distinguenda est: Tov γὰρ προτέρα μῆτις, ὅπου χρὴ δωματα ναίειν. Κεῖ τόπος εὔφρων, πᾶς τις ἐσυδισιεῖν ψόγον ἀλλοϑρόοις εὔτυκος " εἴη δὲ τὰ λῷστα. In vulgata interpunctione debebat saltem dici xe: ὅστις τόσος εὔφρων. Sed hoc pater scire nequibat. ^ Chorus patris consilium de habitandi loco eo magis audiendum putat, quod, quamvis benevolus loeus sit, tamen peregrino et alius sermonis homini difficile sit reprehensionem vitare. Agamemn. 606: γυναῖκα πιστὴν δ᾽ ἐν δόμοις εὕροι μολών. Prorsus incredibilia narrantur de optativo aoristi. qui in oratione promittentis absurdus est, rectus esset, si quis narraret, quid invenisset, hac forma: ἤγγειλε, ὅτι ἥκοι, γυναῖκα δ᾽ εὕροι. Nisi quis audet ZEschylo tribuere repetitum ex infime statis seriptorum angulis futurum eUgei, Scribendum est: γυναῖκα πιοτὴν Ó ἂν δόμοις εὕροι μολὼν Ibd. v. 878 ineptus est de Oreste filio patriam domum tenente: ἐμῶν τὸ καὶ σῶν κύριος πιστωμάτων, aptissimus de fido custode, cui filium suum Agamemno et Clytzm- nestra commiserint; itaque inter 880 et 881 ponendus est, ut 510 oratio decurrat: Ἔκ vovói τοι παῖς ἐνθάδ᾽ ov παραστατεῖ. ὡς χρῆν, ᾿Ορέστης᾽" μηδὲ ϑαυμάσῃς τόδε. Τρέφει γὰρ αὐτὸν εὐμενὴς δορύξενος, àv ve καὶ σῶν κύριος πιοτωμάτων, Σερόφιος ὁ Φωκεύς. Ibd. 884 pravum est ὥστε, quoniam nulla conse- culio significatur, sed rei declarandz et confirmandz causa generalis sententia ponitur; scribendum: Lib. II. 199 es. εἴ τε δημόϑρους ἀναρχία βουλὴν καταρρίψειεν, ὥς vot σύγγονον βροτοῖσε τὸν σιδσόντα λακτίσαι σελέον, ut solent scilicet mortales. Ibd. 886 non video, quse oxzw:e intellegatur; Stro- phii admonitionem de perieulis et cauta eorum provisione Clytzemnestra significarat; ea exc: potius esse videtur. Ibd. 984 (in chori carmine): Χρόνος δ᾽ ἐπεὶ σπιρυμνησίων ξυνεμιβολαῖς ψαμιμίας ἀκάτα παργβησεν, eUO von "Ἴλιον ὦρτο ναυβάτας orgaroc!). Pro ἐστδεί, quod orationis structuram turbat, scribendum esse ἐστί et alii ante et olim Hermannus recte intellexerat; (nam postea longe a litteris discedens τοί posuit;) in ἀχάτα subesse ἀκτῆς nomen, quod adiectivum wejruee ipsum subiicit, Tyrwhittus vidit, sed in casu aberravit (exec). Scribendum est enim: Χρόνος δ᾽ ἐπὶ σρυμνησίων ξυν- eufoAeic | ψαμμίας ἀκτῶς παρήβησεν, εὖϑ' ὑπ᾽ "Iuov x. v. λ.: Tempus post retinacula ors» arenoss iniecta plus quam maturum preteriit, cum (h. e. ab eo inde tempore, cum) cet. Duplex ξυνεμιβολαῖς nomini adiungitur genetivus. Ibd. 1121: "Eni δὲ καρδίαν ἐδραμιε κροχοβαφὴς σφαγῶν, ἅτε καιρία πτώσιμιος ξυνανύτει βίου δύντος αὐγαῖς. Neque apte καιρία σ“ττώσεμιος coniungitur neque σταγὼν ἐστὶ καρδίαν τρέχουσα recte σι τωσέμιος dicitur; rectissime contrà: πτωσίμοις | ξυνανύτει βίου ὄύντος αὐγαῖς: vitz» intereuntis lumini cadenti. Ibd. 1197, postquam Cassandra divina mentis vi utens 1) Versus chori hic et alibi, quoniam ea res expediri ἢ. 1. non potest, pono ut apud Dindorfium divisi sunt. 200 | Lib. II. domus Agamemnonie vetera scelera malaque significavit, testimonium a choro sibi reddi vult, verane cecinerit: ᾿Ραμαρτύρησον, προὐμόσας τὸ μὴ εἰδέναι λόγῳ παλαιὰς τῶνδ᾽ ἁμαρτίας δόμων. Sie Dobreus pro τὸ μ΄ εἰδέναι. Sed perverse Cassandra ehorum primum id iurare iubet, quod eum. iurare vere posse non poterat credere; nam senes indigene hzc scire debebant; deinde id, quod si iurarent, totum eorum testimonium inanissimum futurum erat; si enim nihil ipsi de domus Agamemnonie veteribus maleficiis audi- verant, quomodo :sstimare poterant, verane Cassandra dixisset? | Neque quiequam iurat chorus. ^ Cassandram ipsam iurare consentaneum erat, nihil se fando et narra- tionibus aliorum accepisse, omnia animi fatidica vi dixisse. hem per se certissimam confirmat orationis vitium (ὄμυνυμιε τὸ μὴ εἰδέναι, addito articulo). Seribendum est: ᾿βαμαρτύρησον προυμοσάσῃ μὴ εἰδένωι ἢ. Sedsuper- est aliud mendum; respondet enim chorus: Καὶ πῶς ἂν ὅρκου πήγμα γενναίως παγὲν | παεώνιον γένοιτο; deinde testimonium reddit, omnia sic Cassandram cecinisse, quasi ipsarebus interfuisset. lurisiurandi vis salutifera (σταεώνεον) alienissime a'tota re et sententia commemoratur, sive Cas- sandra ipsa iurat sive chorum iurare cogit; hoe dicit chorus, se Cassandre iuriiurando non diffidere; ὅρκου «ιἤγμια γενναίως σταγὲν sperni non posse. Latet igitur sub illo παιώνιον VOX, que aut vanum et perfidum aut vile et contemptui significet; ἀνεμιώλεον nimis discedit, neque propius reperio. | Tbd. 1227 sqq. Cassandra Clytzeemnestram Agamemnoni insidiantem cum cane falso blandienti comparat: Neov v ἔπαρχος JÀiov v ἀναστάτης 1) Hanc emendationem in margine exempli mei sic notatam reperio. ut incertus sim, meane an alius sit; sed in libris, qui ad manum sunt, eam non reperio. Lib. II. 201 ovx οἶδεν oia γλώσσα μισητῆς κυνὸς λέξασα κἀκτείνασα φαιδρόνους, δίκην ἄτης λαϑραίου, τεύξεται κακῇ τύχη. Primum scribendum mutato accentu ὁ ἕαᾳα (qualis). tum, accepta Tyrwhitti manifesta emendatione λείξασα (nam lambendo blanditur canis), ex voce inaudita et com- positionis pravie (φαεδρος νοῦς) et, si quid significat, hinc alienissima faciendum, ut ἐκτείνασα obiectum habeat, divisis litteris φαεδρὸν οὖς. Significantur aures blande iactatze et mot». Sed restat τεύξεται, quod plane nihil est; (neque enim fore credo, qui οἷα retento τεύξεται pro τεύξει acci- piat, spreta certissima sermonis lege). Perstat /Eschylus in imagine; scripsit enim δήξεται: canis perfida inter blanditias mordebit. (Et ἐκτείνασα et δήξεται sic dicuntur, αὖ γλῶσσα μισητῆς κυνὸς intellegatur ipsa canis.) Sie igitur totus locus scribendus: οὐκ οἶδεν, οἵα γλῶσσα μισητῆς κυνὸς λείξασα κακτείνασα φαιδρὸν οὖς δίκην "Auc λαϑραίου δήξεται κακὴ τύχη. Apparet "την personam intellegi. Ibd. 1252 postquam Cassandra Agamemnonem inter- fectum iri dixit chorusque interrogavit, quis vir hoc scelus paret, Cassandra subiicit: '/7 κάρτ᾽ ἄρ᾽ ὧν παρεσκόπεες (aut σαρεσκόσεης) χρησμῶν ἐμῶν, intellecta vaticinia sua (quibus supra a Clytzmnestra id scelus perpetratum iri significaverat) negans; ita esse ostendit etiam, quod chorus respondet: τοῦ γὰρ τελοῦντος ov ξυνῆκα μηχανήν. Sed verba corrupta sunt, ita tamen, ut orationis forma perspicue appareat; nam in co «v subest substantivi accusativus ἃ σταρδοκόσιδις pendens et ex quo ipso pendeat genetivus. Non recte adspexisti (vellem liceret eum quibusdam philo- logis dieere: protervidisti) vatieiniorum meorum . .. (vim, tenorem). Non video, cur ullam litteram mutemus necteneamus: ἡ κάρτ᾽ «cv παρεσχόσιεις χρησμῶν ἐκεῶν, 202 Lib. II. diras vaticiniorum meorum, diram significationem; nisi quod presens imperfecto aptius est παρασκοστεῖς !). Ibd. 1422. Clytemnestra choro reprehendenti et penam signifieanti et alia respondet et hzc: ἐστήκοος δ᾽ ἐμῶν ἔργων δικαστὴς τραχὺς εἶ" λέγω δέ σοι τοιαῦτ᾽ ἀπειλεῖν ὡς παρεσκευασμιένης ἐκ τῶν ὁμοίων χειρὶ νικήσαντ᾽ ἐμιοῦ ἄρχειν" ἐὰν δὲ τοὔμπαλιν κραίνῃ ϑεὸς, γνώσει διδαχγϑεὶς ὀψὲ γοῦν τὸ σωφρονεῖν. Apertum est nec sententiam nec orationem constare in illis ὡς παρεσκευασμένης . . . νικήσαντ᾽ ἄρχειν. Sed que subsit sententia, nec hee γεκήσαντ᾽ ἐμιοῦ ἄρχειν nec illa ἐὰν δὲ τοὔμσταλειν κραίνῃ ϑεὸός dubitare sinunt nec tota loci cohzrentia. Hoc enim Clytz:mnestra dicit, si talia minari chorus velit, paratum eum esse debere ad pugnandum,. ut vietz» Clytzeemnestre imperet; ipsam enim non sine certamine cessuram; sin victus chorus fuerit, fore, ut modestus esse discat. Scripsit igitur /Eschylus: λέγω δὲ σοι | τοιαῦτ᾽ ἀσιειλεῖν ὡς παρεσκευασμένον | ἐκ τῶν ὁμοίων χειρὶ νεκήσαντ᾽ ἐμοῦ | ἄρχειν: iubeo te talia minari αὖ paratum, id est, iubeo teita tantum talia minari, si paratus es*). !) Meinekius scribi voluit 7 κάρτα τἄρ᾽ αὖ παρεκόπης χρησμῶν ἐμῶν, inutilibus particulis coacervatis, nova verbi constructione. Hinc progressus Dindorfius omnia vertit, ut esset: 7) κάρτα χρησμῶν παρεκόπης κλύων ἐμῶν. Velim animadverti, quam licenter ipss reliquie veri (ἄρ᾽ ἄν) prorsus sublate sint, vocabu- lum longe traiectum, novum (κλύων) illatum. Hoc est versus facere, non emendare a librariis vitiata. 3) Dindorfius Engerum secutus totum versum 1422 (τοιαῦτ᾽ ἀπει- Asiv cet.) tolli iubet, unde natus sit, non curans; habet enim, quos increpet, interpolatores nulla prorsus causa, quod libuit, in alienissimos locos inferentes; sed quid deinde? In v. 1423 scribit ἄρξειν os, quod (illo versu sublato) sententia futurum - A d ——L———— —————— Lib. II. 203 Ibd. 1639 /Egisthus imperiose minatur: . τὸν δὲ μὴ πειϑάνορα ζεύξω βαρείαις οὔτε μη σειραφόρον πριϑώντα πῶλον. In litteris οὐυτεμῃ (pro quo substituunt οὔτε soc, dati- vum incommodissimo loeo interponentes) latet dativus sub- stantivi feminini generis coniungendum cum ϑαρείαις (littera c intercidit ante σεεραφόρον) significansque frenos frenorumve aliquam partem; ἡνίαις. quod et versui et sen- lentiz; satisfacit, ἃ litteris videtur nimis discedere; sed utar eo, donee propius repertum erit. Ibd. 1657 (in Clytemnestre oratione): Στείχετε δ᾽ oi γέροντες πρὸς δόμους σιεσιρωμένους τουσδε, 1 - » i] - ,! «? c , ͵ σιρὶν παϑεῖν ἔρξαντες καίρον χρῆν ταῦ ὡς ἐσρα- ξαμιεν. Sic codices. 7'ovoós sustulit Scaliger; deinde sen- tentiam finiri aut insistere in ἐρξαντες omnes fere intel- lexerunt; sed σεεσσρωμιένοι cur domus appellentur, causa iure quaritur nec reperitur; (simpliciter enim domos abire iubentur; illud non videtur animadversum, inepte iuberi senes facere aliquid antequam patiantur; nam Clytem- nestra potius ponam ({(παϑεῖν) minatur, si quid fecerint (nisi quieverint). ^ Scribendum est certa emendatione: qt ev Qo μένοις, | πρὶν σιαϑεῖν, e( £a vvec, cedentes rebus fato decretis, antequam malo vestro cedere discatis; stestoo- μένα Clytzemnestra fuisse, qui fecerit, dicit. Deinde recte pro xe:gov requiritur infinitivus ad 797» pertinens; sed αἰνεῖν nimis discedit; fuit fortasse: doxeiv χρὴν τάδ᾽ ὡς ἐσιράξαμεν : satisfacere vobis oportebat, quemadmodum hzc gesserimus. Restat initium prioris versus fractum, ubi postularet. Hoc quoque falsum. Neque enim Clytemnestra choro victoriam promittit, sed iubet vincere et imperare; alio- quin se minis non cessuram, ne passuram quidem proferri. 204 Lib. II. Dindorfius Franzium | seeutus edidit 2Zeiye καὶ σὺ goi γέροντες. Sed ZEgistho quz dicenda erant, superioribus versibus absoluta sunt; he mince et iussa nihil omnino ad eum pertinent. Itaque scribendum potius: Zreí/yev' 507; χοὶ γέροντες w. v. À. Choephor. (172 vid. p. 191) 690 narrata nuntius sub- ornatus, qui ipse Orestes est, Clytz2emnestre, quam ignorat seilicet, Orestis morte, hzc addit: εἰ δὲ τυγχάνω τοῖς κυρίοεσε καὶ προσήκουσιν λέγων, οὐκ οἴδα, τὸν φεχόντα Ó εἰκὸς εἰδέναι. Inanissimum οὗ sensu cassum hoc, patrem Orestis scire debere — quid? num nuntius ei, ad quem res per- lineat, narraverit, hoe est, num patri narraverit. [086 nuntius eos, quibus res narranda erat, ignorans sperat Clytemnestram scire et sibi indicare posse, quis sit Orestis pater, αὖ ad eum adeat; (patrem pridem interfec- ium esse nuntius scilicet ignorat;) scripsit igitur ZEschylus: οὐκ οἶδα, τὸν τεκόντα δ᾽ εἰκὸς 6 εἰδέναι. Littera bis scribenda semel scripta est. Ibd. 737 nutrix Clytz:mnestram narrat ZEgisthum ad- vocari iussisse, ut ipse de morte Orestis ex advena audiat; deinde, Clytzemnestra quemadmodum nuntium acceperit, his verbis dicit: σρὸς uiv οἰκέτας ϑέτο οχυϑρωπῶν ἐντὸς ομμάτων γέλων, 4evOovo és ἔργοις διαπεσιραγμένοις καλῶς κείνῃ. δόμοις δὲ τοῖςδὲ σταγκάκως ἔχει φήμης ὑφ᾽ ἧς ἤγγειλαν οἱ ξένοι τορῶς. Et τίϑεσϑαι ἐντὸς ομμαάτων γέλων inepte dicitur et pra- vissime adhzret sine obiecto κεύϑουσα. Apparet, Clytem- nestram letitiam et risum occultasse; coniungenda igitur sunt γέλων xevOovoe. Hoc reperto quaeritur obiectum verbi ϑέτο. Id inest in ομιμμάτων, ex quo fib opua, τὸν γέλων κεύϑουσα. lam reliqua sequuntur facillime; ᾿ sic * Lib IL 205 enim ZEschylus scripsit: πρὸς μὲν οἰχέτας | ϑέτο σκυ- ϑρωσοὸν ἐκτὸς ὄμμα, τὸν γέλων κεύ 9ovo ἐπ᾽ ἔργοις: coram famulis extrinsecus tristem vultum praeferebat, intus risum et letitiam oceultans, ob res ipsi opportunas, domui exitiosas. Et relictum est in codiee σχυϑρωσιόν veri indicium, infeliciter a Victorio oceultatum. ^ 'Zxroc pro propositione acceptum ὀμμάτων illud genuit; deinde reli- qua nata sunt. Ibd. 866: Toíavós πάλην μόνος ov ἔφεδρος διοσοῖς μέλλει ϑεῖος ᾿Ορέστης ἅψειν. Qui μόνος est, ἔφεδρος appellari nequit; e duobus alter alteri ἐφεδοος cum sit, ambo ἔφεδροι appellari pos- sunt. Scribendum: μόνος ἐφέδροις δισσοῖς. Casus accom- modatus est ad praecedentia. Ibd. 994 interrogat Orestes, venenatz bestiw peloresne sint quam uxor infida (Clytemnestra), quod quidem ad audaciam et nocendi voluntatem attineat: 2... μύραινα y εἴτ᾽ yv ἔφυ σήπειν ϑιγοῦσα μᾶλλον ἂν δεδηγμένον., τόλμης ἕκατι καδίκου φρονήματος: | Quam sensu cassum sit, quod e codicibus editur: ϑεγοῦο, ἂν ἄλλον oU ÓcÓwypévor, exponere supersedeo. Eumenid. 750, 751 (ubiApollo iubet diligenter nume- rari caleulos et sententias iudicum): Γνώμης δ᾽ ἀπούσης πῆμια γίγνεται μέγα βαλοῦσα τ᾽ οἶκον ψῆφος ὥρϑωσεν μία. Et sententia et forma orationis in contrarie relatis pro g«Aovoc , quod nullo exemplo inauditaque significatione dici- tur, scribi iubet ze oo voc. Sed simul scribendum γνώμιης v ἀπούσης, et ad membra contraria notanda et quod he sententia per δέ adiungi superioribus nequit; poterat γάρ poni; sed recte h:ec generalis sentential!pro argumento sine particula subiicitur. 206 Lib. II. Ibd. 824, 825 Minerva Eumenides, se inhonoratas esse et contemni querentes, sie alloquitur: Οὐκ ἔστ᾽ ἄτιμιοι, μηδ᾽ ὑπερϑύμως ἄγαν ϑεαὶ βροτῶν στήσητε δύσκηλον χϑόνα. Manifesto corruptum est χϑόνα. Scribendum videtur δύσκηλον χόλον: neve nimis vehementer conceperitis deze mortalium implacabilem iram, id est, qualis in mortali- bus esse solet. 104. 913 sqq. (in Minerve oratione): Tov ἀρειφάτων δ᾽ ἐγὼ σιρεπτῶν ἀγώνων οὐκ ἀνέξομιαι τὸ μὴ οὐ τήνδ᾽ ἀστύνικον ἐν βροτοῖς τιμᾶν στόλιν. Genetivi ratio reddi in hac scriptura nequit neque usitatum ovx ἀνέξομαι τὸ μὴ ov. Scribendum ovx «qé- É£op ec, à quo ita pendet genetivus, ut prorsus consueto more superaddatur vo μῇ ov τιμᾶν. (Synt. Grec. ὃ 156 not. 4, Bemerkungen p. 61.) (In ZEschyli Phrygum s. " £xvogoc λύτρων fragmento n. 257 Dind. ed. V scribendum: Καὶ τοὺς ϑανόντας εἰ ϑέλεις εὐεργετεῖν | ἤγουν κακουργεῖν, ἀμφιδεξίως ἔχει, καὶ μήτε χαίρειν μήτε λυπεῖσϑαι βροτούς. Sed pro βροτούς preterea σσάρα ἃ simile aliquid ponendum.) Sophoclis tragcdie idem nunc habent textus consti- tuendi fundamentum, quod /Eschyli, sed eum et in tota orationis forma et in singulorum verborum usu minus habe- rent duritie et insolentie, et a librarüs minus male habite sunt et nobis aliquanto certiorem dant ad menda tollenda aditum, non tamen ut valde nobis gratulari et confidere liceat. Aiae. 58 nunquam intellegere potui, quomodo Minerva se Óvoqogovc ἐπ᾿ ὄμμασι γνώμας βαλεῖν dicat; nam γνῶώμιαι, que ne δύσφοροι quidem apte dicuntur, ab oeulis alienissim: sunt. Puto Sophoclem, servata oculorum aciei perturbatz et obscuratze imagine, scripsisse: 'Eyo oq ἀπέργω, δυσφόρους ἐπ᾽ ὄμμασι λήμας βαλοῦσα, τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς. | | —— —-—— —— m Lib. II. 207 Et fortasse fuit in antiquis codicibus forma alteri voci propior γλήμιας aut γλάμας. — Aristophanem notum est λήμαε et λημιᾶν etiam ad animum transtulisse. Ibd. 110 pravum 2«vy e q «v facilius oriri potuit quam ex aliis, qux substituta sunt, Ibd. 137: Σὲ 0 ὅταν πληγὴ Διὸς ἢ ζαμιενὴς λόγος ἐκ Zavoov κακόϑρους ἐπιβῇ; μέγαν ὄκνον ἔχω καὶ πεφόβημαι. Miror duplex ad τὸν λόγον adiunctum adiectivum, prius non aptissimum ad λόγον, alteri nomini (πληγή) nullum. Fuitne: σὲ δ᾽ ὅταν ξαμιενὴς πληγὴ zhoc 5 | λόγος ἐκ Δαναῶν κακόϑρους ἐπιβῇ Ibd. 237: δύο δ᾽ ἀργίσπιοδας κριοὺς ἀνελών. Κριοὺς ἀνελεῖν non puto Grzce dici nisi de occisis; itaque cum ex proximis appareat, non occisos significari, scribendum mihi videtur ἀφελών, ut separasse hos duos arietes Aiax ἃ reliquis dicatur.!) Ibd. 477: Qux àv πριαίμιην οὐδενὸς λόγου βροτὸν, ὅστις χκεναῖσιν ἐλπίσιν ϑερμαίνεται. Recte Nauckius (1867) σιρεαίμιην vitiosum dixit; nam et per se ineptum est nec λόγος pretium est, quo quis ematur. Ponendum simpliciter s: 040/42; » , prima correpta. Ibd. 600 sequor proxime eodiees scriboque: ᾿Εγὼ δ᾽ ὁ τλάμων σαλωιὸς ἀφ᾽ οὗ χρόνος "Iócte μίμιυνων λειμών ἄποινα μήλων ἀνήριϑιμος αἰὲν εὐνώμιαι. Ὦ V. 269 male enarratur et ob eam causam nuper prava coniectura a Seyfferto mutatus est. Tecmessa, se et Aiacem ob commu- nionem fortune in unam quasi personam conflans, Nobis igitur, inquit, male accidit (ἀτώμεσϑα), quod non iam morbo laboramus (quod Aiacis furor desiit). Nam dum furebat, ego sola misera eram, ipse letabatur, nunc ambo moremus, 208 Lib. II. ““ειμώνι ἄποινα pro λειμιώνια ποίαι Hermanni est; sed parum definitum, nisi adiungatur μήλων (pratensia ovium premia); μηνῶν αἀνήριϑιος, ut recte dicatur, tamen tautologiam habet in sententia a longi temporis men- tione incipiente. J£vvopo:r pro evvojor Bergkii est. 104, 67: "Husic δὲ πῶς ov γνωσόμεσϑα σωφρονεῖν: ᾿Εγὼ δ᾽ ἐπίσταμιαι γὰρ ἀρτίως ὅτε κ. v. λ. Recte non ferunt δέ, non solum ob δὲ et γάρ prave coniuncta, sed quod sola γάρ particula et simplex cause significatio apta est. Sed una tantum littera mutanda: "Eyoy ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως, ὅτε κ΄ v. λ.: Ego certe (σωφρονήσω); scio enim cet.!) Ibd. 780 sqq. nuntius, expositis apud Teemessam Teucri mandatis, sic orationem concludit: Τοσαῦϑ'᾽ ὁ μιάντις eiq * ὁ δ᾽ εὐϑὺς ἐξ ἕδρας yLÉRUTEEL μἱδ σοὶ φέροντα τασδ' ἐπιστολὰς Τεῦκρος φυλάσσειν" εἰ δ᾽ ἀπεστερήμεϑα; ovx ἔστιν ἀνὴρ κεῖνος, εἶ Κάλχας σοφός. Vitium est in αἀσεστερημιεϑα, quod sic enarrari, ut audiatur τῆς φυλακῆς τοῦ Αἴαντος, video. Sed neque nuntius custodire Aiacem debebat neque eo refertur qv- λάσσειν, sed ad mandata; Aiacem ' Tecmessa custodire debebat; nee tam nude sine genetivo (τούτου) ἀστεστερή- μιεϑα dici poterat nec, qui non eustodit aliquem, «sro- στερεῖται τῆς φυλακῆς. Nihilaliud dicere nuntius apte po- terat, nisi actum esse de Aiace, si ipse sero advenerit, ut ille iam exierit. Audeo igitur scribere εἰ δ᾽ ἀφυστε- Q7,0€ 0 «, si sero adveni, etsi scio ἀφυστερεῖν non reperiri apud scriptores ante Polybium, apud hune autem 1) Hic quoque Dindorfius difficilia (ἐγὼ δὲ) abiecit, novam vocem alio loco interposuit: ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως μαϑὼν ὅτι. ϑογί- ἴοσίαβ: "Eoyo:g ἐπίσταμαι γὰρ ἀρτίως ὅτι, pravo verborum ordine, d | y * Lib. II. 209 activa forma; sed frequens apud antiquos ὑστερεῖν et in media forma pro activa in verbis maxime intransitivis substituenda tragici admodum liberi sunt, (cfr. apud So- phoclem αὐδώμιαι, ἀπιοτρύομαι, κρύσιτομαι, προράλλομαι pro προβάλλω Philoct. 1017, ut ἀσπάγομιαι omittam, quod potest suum et sibi abducere verti, apud Euripidem καλλιστεύομιαι, ἐξομιλοῦμαι, ExstovOUM GL Active , ἀσιαλ- λάττομαι πόδα ἐκ γῆς. Addo ex Platone ϑηρεύομιαι pro ϑηρεύω bis positum, ῥέγκομαε apud Aristophanem).!) V. 869 fortasse scribendum: zovósic émiovava! noi συλλαβεῖν vosoc (me adiuvare). Ibd. 878 sqq.: ᾿Αλλ οὐδὲ μὲν δὴ τὴν ἀφ᾽ ἡλίου βολῶν χέλευϑον ἀνὴρ οὐδαμοῦ δηλοῖ φανείς. Neque δηλῶ φανείς neque φανεὶς κέλευϑοόν τινὰ ferri potest. Scribendum est δηλοῖ τρασ είς. Philoetet. 898 sqq.: "2, τέκνον, ὅρα ποῦ στάσει, voi δὲ βάσει, πτ΄ῶὼς δὲ μοι ταἀντεῦϑεν φρονείδος" ὁρᾷς ἤδη. Neque πῶς ταντεῦϑεν φροντίδος sine verbo dici potest neque illa ὁρᾷς ἤδη separata ullam rectam habent sententiam. Scribendum opinor: πῶς δὲ 1: τὠντεῦϑεν φροντίδος ἐλᾷς ἤδη: quomodo reliqui temporis curam ον &eturus sis. Saltem subest verbum futuri temporis con- iungendum cum στάσει et βάσει. In antistropha exciderunt, qui respondebant verbis vo; δὲ βάσει.) !) Nune video Badhamum coniecisse εἰ δ᾽ ἄρ᾽ ὑστερήσαμεν. Aoristus minus aptus est, V. 790 quod correxeram, video Reiskium preripuisse, ?) In v. 691 in idem incideram, in quod iam Bothium incidisse postea vidi, neglectum a Nauckio et Dindorfio: ἵν᾿ αὐτὸς ἦν. πρόσουρον οὐκ ἔχων βάσιν: ubi solus erat, vicinum cuius- quam gressum non habens. MADVIGII Aovxzns. Cni. 14 210 Lib. 11. Ibd. 1140: 'Avópoc vor τὸ μὲν εὖ δίκαιον εἰσιεῖν" εἰσιόντος δὲ μὴ qOovegdv ἐξῶσαι γλώσσας οδύναν. Neque ceterorum enarratio probari potest neque Din- dorfii conieetura ἕν scribentis; nam vo &v ó/zatov non est unius hominis dieere neque id in singulis aetionibus enun- tiatur. Seribendum τὸ oí δίκαιον sineiv. Viri est, quod ipsi iustum videatur et quod defendat, dicere, eum dixerit, non invidam acrimoniam lingu:e prorumpere. Cfr. Electr. 1037: τῷ σῷ δικαίῳ δῆτ᾽ ἐστισστέσϑαι μὲ δεῖ. Genetivus εἰσιόντος, qui nonnullis offensioni fuit, necessario accom- modatur ad ἀνδρός, quemadmodum accusativus, eum dicas : "Ανδρα χρὴ . . . εἰπεῖν, εἰσιόντα δὲ μὴ ἐξῶσαι. Ibd. 1162 oratio sie interpungenda est: Πρὸς ϑεῶν, εἴ τι σέβει, ξένον πτέλασσον, εὐνοίᾳ σιάσᾳ πϑλάταν: per deos, sj eos vereris, hospitem omni cum benevolentia ap- propinquantem tibi adiunge. (Ed. r. 360: Οὐχὶ ξυνήκας πρόσϑεν: ἢ ἐκσιειρᾷ λέγειν: Sententia aperte requirit: v ix πείρας λέγεις; an ten- tandi mei causa dicis?!) Ibd. 430: Ovx sic ὄλεϑρον: οὐχὶ ϑᾶσσον: oU πάλιν ἄψορρος οἴκων τῶνδ᾽ ἀποστραφεὶς ἄπει; Non sic per se interrogari potest: οὐχὶ ϑᾶσσον; Scrib. οὐχὶ ϑᾶσσον «9 πάλιν] ἄψορρος . . . ἄπει; 108. 624, 625. ΗΙ duo versus sedem permutare debent et sic scribi: 1, V. 255 subabsurdum est κοινῶν παίδων κοινὰ ἐκπεφυκότα , » suspicorque sub κοίν᾽ ἄν latere substantivum eiusdem significa- tionis, quz est in ἔρνη. Sed non reperio. —-——— —— — Lib. ἢ. 211 Κρ. “ὃς ovy ὑπείξων οὐδὲ σιἰστεύσων λέγεις. Οἰδ. "Otav 990 γ᾽ εἴξῃ ς (codd. σιροδείξης). Orov ἐστε τὸ φϑονεῖν! Creon (Edipum suis consiliis et precibus non moveri nec eessurum videri dicit; respondet acerbe (Edipus, tum se cessurum, eum Creon prior cesserit, exclamatque quasi admirans, quanta sit invidie vis; nam omnia (Creontis aeta et consilia ex invidia nasci putat. (In postrema edi- lione Dindorfius versus transponendos sensit, sed alterum non recte mutavit.) Ibd. 674: Στυγνὸς uiv εἴκων δῆλος εἶ, βαρὺς ὁ ὅτων ϑυμοῦ περασῆς. Ferri nequit zzo«v cum genetivo iunctum; neque enim ' περᾶν usquam est exire (ex ira exire); sin transire est, accusativum habet, nec recte dicitur ϑυμιὸν περᾶν. Serib. ϑυμιοῦ "«steoa oc. Ibd. 1151 famulus negat nuntium vera dicere: Zféye: γὰρ εἰδὼς οὐδὲν, ἀλλ᾽ ἄλλως πονεῖ. De temere fingente non videtur diei posse πονεῖν neque is πόνος appellari. Potestne de hoc fingendi genere, quod est in mentiendo et ementitis narrandis, svoei» diei, ut id hic quoque (quemad- modum Ai. 477) eiectum fuerit, quod prior syllaba cor- repta displiceret? Plato quidem Euthyphr. p. 3 B χαενοὺς ϑεοὺς ποιεῖν de fingendis diis dixit. Ibd, 1271 sqq. (de (Edipode oculos sibi effodienti): ἔπαισεν ἄρϑρα τῶν αὐτοῦ κυκλῶν, αὐδῶν «τοιαῦϑ'᾽, ὀϑούνεκ οὐκ ὄψοιντό VLY ov9 οἷ ἔπασχεν οὔϑ'᾽ Onoi ἔδρα κακά, ἀλλ᾽ ἐν σκότῳ tO λοιπὸν, οὖς μὲν ovx ἔδει, οψοίαϑ᾽, οὖς δ᾽ ἔχρηζεν, οὐ γνωσοίατο. In verbis ὁϑούνεχ οὐκ Owotrro viv nondum przedici futuram coecitatem, non solum pravissima, qux» tum oritur, tanquam contrariorum relatio ostendit (non visuros oculos, sed in tenebris visuros), sed clarissime imperfecta évra6yc» 14" 212 Lib. II. et ἔδρα, quie nullo modo de futuro tempore intellegi possunt (pro σία s«cyoc), tum ipsum illud ἐδρα, quoniam posthac nihil acturus erat (Edipus. Itaque haec de preterita ocu- lorum (id est, ipsius (6101) culpa dicuntur, quod sani et aperti non tamen vidissent, qui videre oportuisset, propter quam culpam nunc cccitate damnantur, proque ὄψοεντο requiritur necessario praeteritum tempus, quod qui efficere conantur owe:vvo scribendo, formam Atticis inauditam inferunt. Sine dubio Sophocles scripserat ovy ὁρῶν τὸ viv, quod et propter rariorem medii usum et propter sequens ὀψοίατο mutatum est. Sed aliud restat. Minus enim apte hzc culpz et pens significatio videtur copulari parti- cula adversativà (eos dicens non, qus debuissent, vidisse, sed in posterum in tenebris visuros, quz olim vidissent). Multo saltem melius hac cohzrerent, sic scripta: αὐδῶν τοιαῦϑ', ὡς, ovvew ovy ὁρῷντο γι», οὐϑ' οἵ ἔπασχεν οὔϑ' ὁσιοῖ ἔδρα κακά, | ἀλλ᾽ (at) ἐν σκότῳ τὸ λοιστον κ᾿ τ. À. V. 1278 et 1274, quos Nauckius in suspi- cionem mendi vocat, recte habent acute per oxymoron dicta. Olim (Edipi oculi (omissis iis. quze animadvertere debuerant) οὺς μὲν οὐκ ἔδει, ἑοράκεσαν (matrem), οὖς δ᾽ ἔχρηζεν, ovx ἐγνώκεσαν (patrem); hoe minatur eos postea in tenebris facturos, id est, non facturos, erepta videndi facultate.*) Ibd. 1492 sqq. ((Edipus filias alloquitur): αλλ ηνίχ᾽ ἂν δηὴ πρὸς γάμων xmv ἀκμὰς» τίς οὗτος ἔσται, τίς σπταραρρίψει, τέκνα, τοιαῦτ᾽ ονείδῃη λαμβάνων, ἃ τοῖς ἐμοῖς γονεῦσιν ἔσται σφῶν ϑ' ὁμοῦ δηλήματα. 1) V. 1466 annotaveram, necessario, interiecta post 1462 (ταῖν δ᾽ ἀϑλίαιν οἰκτραῖν τε παρϑένοιν ἐμαῖν) longa et bimembri sen- tentia relativa, demonstrativo pronomine substantivum in me- moriam revocari: T'eiv uot μέλεσϑαι. Postea vidisie Brunckium emendasse. Recentiores neglegunt. ^ Nauckius totum versum sine ulla causa suspectum putat. ! Lib. II. 218 Nulli profecto, qui de (Edipi filiabus ducendis deli- beraturus erat, in mentem venire poterat qusarere, essentne ec (Edipi parentibus pernieiei futurz, nec ipssne sibi, sed sibi (ducturo) suisque ne perniciem ferrent, poterat timere; et de illo, cui eas ducere in mentem fortasse venturum sit, eiusque familia hze dici vel solum futurum ἔσται mon- strat. Seripserat Sophocles: & τοῖς ἑοῖς | γονεῦσιν ἔσται σφίν 9 onov δηλήμιατα, suis parentibus sibique; nam oq/v pro oí posuit, ut ipse (Ed. Col. 1490 et ZEschylus Pindarusque. (Dindorfius pro 2j/oic coniecit στάλαε, qui sint oí πάλαι γονεῖς, vix declaraturus apte; Nauckius τοῖς ἐμοῖς γονεῦσιν corrupta esse scribit; σφῶν neuter attigit.) Ibd. 1524 sqq.: "(2 πάτρας Θήβης ἔνοικοι, λεύσοετ᾽, Οἰδίσιους ὅδε, ὃς τὰ xÀeiv αἰνίγματ᾽ ἤδει καὶ κράτιοτος ἦν GYTO, ὅστις οὐ ζήλῳ πολιτῶν καὶ τύχαις ἐπιβλέπων, εἰς ὅσον κλύδωνα δεινῆς συμφορᾶς ἐλήλυϑεν. In v. 1526, quem talem posui, qualis in cod. Mediceo Scriptus est, quz sententia subsit, dubium esse nequit, invidendam visam esse civibus omnibus (Edipi fortunam; sed quaeritur, qu: eius sententie fuerit forma. Ea facillime prodit e codicis vestigiis, quz ostendunt, omnium iudicium interrogando (τίς ov) expressum fuisse et relativo prono- mine annexum (ὃν τίς ov, ex quo natum ὅστες ov). . Seripsit igitur Sophocles: ὃν τίς ov ζήλου πολιτῶν ταῖς τύχαις ἐπιβλέστων; cfr. (Ed. Col. 1133: ἀνδοὸς, ὦ τίς οὐκ ἔνι κηλὶς κακῶν ξύνοικος ;!) 1) CQertissimam hanc emendationem videor mihi ante multos annos prodidisse alicubi, sed ipse locum non reperio. Nau- ckius eandem sententiam effecit maiore mutatione (ἐπέβλεπεν) et impedito verborum ordine εὖ structura non recta; neque enim Grecum est ξήλῳ ἐπιβλέπειν τινί pro σὺν ξήλω. Dindor- : fius pro ὅστις ov scripsit πᾶς Ov, sanelitterarum vestigia non serviliter sequens (nec magis 1494 in πάλαι pro £uoig aut An- tigone v. 3 in ἐλλεῖπον pro ὁποῖον); sed recte ἐξήλου. 214 Lib. II. Antigone v. 1 sqq. "f2 κοινὸν αὐτάδελφον ᾿Ισμήνης κάρα; do oio9 ὅ, τι Ζεὺς τῶν ἀπ᾽ Οἰδίπου κακῶν ὁσοῖον οὐχὶ νῶν iw ζώσαιν τελεῖ: Vix audeo dieere, omnem huius loci difficultatem, qua in ipso tragcedie initio legentem et coniecturarum et enarrationum improbabilium varietate prope deterret, tolli una littera mutata: 'Jo' οἶσϑα τι Z. τῶν ἀπ᾿ Οἰδίπου κακῶν | ὁποῖον οὐχὶ νῶν ἔτε ζώσαιν τελεῖ; Scin' ullum ex malis ab (Edipo natis, quod non luppiter nobis vivis expleat? Omnia in nobis explentur nee quiequam relin- quitur post explendum. Unum addo, Sophoclem tragcedize initium ab contorta sententia et oratione implieata quique vix intellegi posset, non fuisse facturum. Ibd. v. 23 sqq. ᾿Βτεοκλέα piv, ὡς λέγουσι, σὺν δίκῃ χρησϑεὶς δικαίᾳ καὶ νόμῳ κατὰ χϑονὸς ἕκρυιτνε τοῖς ἔνερϑεν ἔντιμιον νδπηροῖς. Corrupta apparet esse δίκῃ χρησϑεὶς, reliqua nullam habent minimam mendi notam adeoque non ad illa aceom- modata sunt, ut interpolata mendi occultandi eausa putari nequeant. Ex illis efficitur facile, quod aptissimum ad sen- tentiam sit: | σὺν τύχης χρήσει δικαίᾳ καὶ volto . . ., id est, iuste fortuna utens et legi obediens. (Dindorfius sustulit omnia illa oc λέγουσι σὺν δίκη χρησϑεὶς δικαίᾳ, deinde scripsit ὡς νόμος, nee multo mitius aliinuper. Cuiusmodi homini in mentem venit in versus Sophoclis nullo consilio includere verba nec orationis nec sententie ullam formam habentia?) Ibd. 127 sqq. Ζεὺς γὰρ μιεγάλης γλώσσης κόμιστους ὑπερεχϑαίρει καὶ σφᾶς ἐσιδὼν πολλῶ ῥεύμιατε σεροονισσομιένους * Lib. II. 215 P y0vooU καναχῆς ὑπερόσιτας πιαλτῶ ῥίπτει πυρὶ κ. τ. À. Sie codex, v. 130 una syllaba imminuto (etsi a prima manu fuit ὑπεροσιτίας). quod minus feliciter Emperius mutavit, ut esset χρυσοῦ καναχῇ 9' vntoonroc. Nam neque προσνισσομένους et ὑσιερόσιτας (subst) apte con- iunguntur adiecto huie substantivo, ut illi participio, dativo instrumentali (««vey7), nec qui superbit auro (auri sonitu), ὑσιερόσιτας (contemptor) recte dicitur; omittitur enim id, ex quo superbie notio nasei debet, quos «contemnat. Sceri- bendum est: χρυσοῦ καὶ καναχῆς ὑσιερόσιτης. Iuppiter aurata arma strepitumque superbientium con- temnit. Excidit καὶ ante κα litteras. (De v. 205, 206 vid, supra p. 27.) Ibd. 356 sqq. x«t δυσαύλων σιάγων αἴϑρια καὶ δύσομβρα φεύγειν βέλη. Laborat versus in αἴϑρια xw/. Scrib πάγων ἐν αἰϑρία ve καὶ | δύσομβρα φεύγειν βέλη, frigorum sive puro eclo sive pluviosa fugere tela. (Beckhii ὑσπαίϑρεια paulo longius discedit significeatque sub divo, quod non recte separatur a τοῖς δυσομιβροις.) Ibd, 376 sqq. "Ec δαιμόνιον «τέρας ἀμφινοῶ τόδε. πῶς εἰδὼς ἀντιλογήσω τήνδ᾽ οὐκ εἶναι σιαἴδ᾽ ᾿“ΤἸντιγόνην. Quoniam ἀμφενοῶ, stc ἀντιλογήσω aperte negandi habet vim, exspectatur ;45 οὐκ εἶναι. Defenditur raris exemplis μη solum, ovx ἀντιλογῶ οὐκ εἶναι ᾿ΑἸντιγόνην plane insolens est. (Synt. Gr. S8 211.) Et poterat facillime Sophocles seribere: jo) ov τήνδ᾽ εἶναι σταῖδ᾽ ᾿ΑἸντιγόνην. Ibd. 421 mire homines, qui ob pulveris vento vehe- 216 Lib. II. menti (typhonem appellant) excitati molestiam oculos claudere cogebantur, divino morbo laborasse dieuntur (μύ-- σαντες δ᾽ εἴχομεν ϑείαν νόσον). Mihi Sophocles dixisse videtur, visum eorum zgrum fuisse: δἴχομιεν ϑέᾳ νόσον. Et paulo rarius vocabulum et sequens littera » mendum genuit. Ibd. 578 summam rei Dindorfius egregie confecit hac inventa emendatione: εὖ δὲ τάσδε (cod. ἐκ δὲ vods) χρὴ γυναῖκας εἶρξαι μηδ᾽ ἀνειμένας ἐᾶν (cod. y. εἶναι τάσδε μιηδ᾽ ἀνειμένας sine ἐῶν). Tantum, ut erroris origo appareat, scribendum μηδ᾽ ἐὰν ἀνειμένας. Quod nuper Dindorfio magis quam εἶρξαι placuit rarum verbum &/Ao:, nusquam id de aliquo conciu- dendo domo carcereve positum reperitur. Zío£o: Meinekius occupaverat. | Ibd. 715: φορβῆς τοσοῦτον ὡς ἄγος μόνον σροϑεὶς, ὅσιως μίασμα «τἄὧο᾽ ὑπεκφύγῃ στόλις. Non potest «roc id significare, quod volunt, piaculi depulsionem; et ea depulsio significatur proximo versu. Suspicor scribendum esse ὡς ἄκος μόνον σιροϑείς, tan- quam medicinàm et lenimen, ut cet. Est aliqua brevitas orationis et parva declinatio a legitima forma, quod mensurz (τοσοῦτον ὥστε πολιν ὑπεκφυγεῖν) eb consili (ὅστως) notiones conflantur. Ibd. 857: "Ewevoag ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας. σατρὸς τριπόλιστον οἶκτον τοῦ τὲ πρόπαντος ἀμιετέρου πότμου κλεινοῖς Παβδακίδαισιν. Nullo liberioris constructionis pretexto satis excusatur accusativus sine ulla causa rationeve subiectus genetivo. Non magis intellegitur, quis sit vg«ztoAcovog (Edipi οἶκτος. Itaque substituunt οἶτον nec animadvertunt ad ea, quz Lib. II. 217 sequuntur, τοῦ τὰ σιρόσπιαντος ἡμετέρου πότμου, àptum esse οἶχτον, ineptum οἶτον (οἶτος πότμου, quasi dicas σιότμος στὐτμου), nisi forte hunc genetivum non ab οἶτον pendere, sed novo artificio ab accusativo rediri ad genetivum cum ,/egrpgvoc coniungendum statuemus. [nest in illo ipso vocabulo «vo«zoArovov id, quod requiritur, participium aetivum. Scripsit enim Sophocles πατρὸς τρισιολίξων οἶκτον, usus de miseratione et fletu renovando verbo ab irata aratione traducto; nam «co:zoA(Co (de tertia ara- tione novalis) eodem modo fictum est, quo apud Pindarum ἀναστολίζειν ἄρουραν, οὐ eadem dicitur imagine, qua apud eundem ἀμισπιολεῖν ταὐτὰ τρὶς καὶ τετράκες, adiungiturque huie verbo sine dubio ex ipso sermone quotidiano sumpto adiectivum «vevo«zt02oc apud Theocritum de agro quater novato. | Ibd. 962 sqq. (de Lycurgo Thrace): σαύεσκε μὲν γὰρ ἐνθέους γυναῖκας εὔιον t6 πῦρ; φιλαύλους τ᾽ ἠρέϑιζε Μούσας. Non irritabat, nescio qua re et quo modo, Musas, sed contemnebat, » 9 «o: e!). Ibd. 1078 sqq. Tiresias Creonti 516 minatur: ... φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴ ἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα. Recte enim Seyffertus commata removit subiectumque verbi φανεῖ fecit vor*. Deinde hec adduntur: ᾿Εχϑραὶ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται σιόλεις, ὅσων υπαραγμιατ᾽ ἢ κύνες καϑήγισαν ἢ ϑῆρες ἡ τις ««τηνὸς οἰωνὸς, φέρων ἀνόσιον oov ἑστιοῦχον ἐς πόλιν. Ἢ Hzc coniectura meane sit, non certus sum. — Apud Dindorhum, Nauckium, Seyflertum non reperio. 318 Lib. II. Omitto eos, qui hos quattuor versus tollunt, quod eos non expedire possunt; nee Seyffertum moror, aliarum urbium inimicitias et hostilia odia significari putantem, in quas piaculum delatum sit, mirificeque sic corrigentem, ut κύνες καϑαγίζειν πράγματα πόλεων dicantur. Nam eum vel solum presens συνταράσσονται et aoristus καϑήγεσαν (non ὅσων Qv — καϑαγίσωσιν de re futura) refellunt. Sed tamen non minus frustra defenduntur in vulgata scriptura πόλεων σπαράγματα, etsi σπαράγματα per se aptissime eommemorantur. Tiresias, unde oritura sint illa ante Cre- ontis zedes (hoc enim significant verba φανεῖ — σοῖς δόμοις) ἀνδρῶν γυναικῶν κωκύμιατα, exponit, generalique sententia addit, urbes iis miseratione et indignatione adesse solere, quorum e corporibus proiectis frusta divulsa in locum sacrum canes fereque pertulerint et quasi sacrificarint, quod in Po- lynieis corpore futurum Tiresias putat: "Ey 9 «c (sic Reiskius) δὲ sv «o: συνταράσσονται πόλεις, ὅσων σπαράγματ᾽ ἢ κύνες καϑήγεσαν x. T. À. Restat illud sine dubio mendosum ἑστεοῦχον ἐς στόλιν, quod neque per se sro4:c aptum est, etiamsi de acropoli accipias, neque post szoAe:c ferendum videtur. Quod quidam nuper πόλον 'Scripserunt, ex eo nihil recti effici potest. Aptius esset (Atheniensis rei signifieationem continens) ϑόλον. Sed res incerta. Eleet. 501. Adeo insolens εὖ χατασχήσει de bono eventu, ut scribendum suspicer ev καταστρέιν ει. Ibd. 566 sqq.: Πατήρ ποϑ' οὑμὸς, ὡς ἐγὼ κλύω. ϑεᾶς σαίζων κατ ἄλσος ἐξεκίνησεν ποδοῖν στιχτὸν κεράστην ἔλαφον x. τ. À. Non solum exeitavisse Agamemno cervum (in quo mire abundat στοδοῖν., nisi quis putat Sophoclem cervum dixisse quietum iacuisse, donec ictu pedum excitaretur), sed cursu vicisse et cepisse tradebatur. Itaque dus littere sedem permutare debent, ut sib ἐξενίκησεν ποδοῖν. (IIodoiv ᾿ in vulgata scriptura non aptum Jesse Nauckius sensit. Itaque propter hanc et alias causas multo minus veras e tribus versibus, aliis eiectis verbis, aliis transpositis, duos facit.) Ibd. 757 sqq.: Καί viv πυρᾷ κέαντες evOve ἐν goayei χαλκῷ μέγεοτον σώμα δειλαίας οσιοδοῦ Lib. II. 219 φέρουσιν &vÓoec Φωκέων τεταγμένοι. Nulla ratio reddi genetivi illius δεελαίας σποδοῦ potest; (nam qui magnum corpus, id est, pondus et multitudinem cineris intellegat, fore credo neminem.) Recte contraria eoniunguntur ἐν βραχεῖ χαλπῷ μιέγεστον σώμα. Additur eum miseratione, nune hoe tantum corpus nihil nisi δειλαίαν σποδὸν esse; sic enim scribendum. Ibd. 941 scrib. Οὐκ oio" (v. οὐκ ἔσϑ᾽) ὅ γ᾽ einov: οὐ ydg 00. ἄφρων ἔφυν: nescis nec intellegis, quid dixerim. Sie nulla versus cum Nauckio damnandi causa est. Ibd. 1086 chorus Electram laudat exemplum τῶν ἀγαϑῶν secutam, quorum nemo ζῶν κακῶς εὔκλειαν αἰσχῦναι ϑέλοι ἀν: ὡς καὶ σὺ πάγκλαυτον αἰῶνα xotvov εἵλου. Ineptum ésse χοενὸν alii senserunt; nec satis erat Electram miseram vitam elegisse, sed miseram et honestam. Scrip- tum fuerat αἰῶνα κλεινὸν. Non raro xoevoc et χλδινὸς permutantur. In eo, quod additur: τὸ 4 καλὸν καϑοτιελί- occ« nescio an lateat κατο κνήσασα (cum inhonestum refugeres); certe subest huiusmodi verbum, quod spreta ab Electra inhonesta significet. ^A QMipi Colon. 34: (ἀκούων ...) οὕνεχ ἡμῖν αἴσιος σκοσιὸς σιροσήχεις τῶν ἀδηλοῦμεν φράσαι. Sie codices. Pro ἀδηλοῦμιεν requiritur verbum, quod significet aut nescire aut egere (ut ea dieas, quibus egemus et scire opus est). Suspicor Sophoclem scripsisse ὧν ἀχηνοῦμεν. Adiectivo ayyv Theocritus usus est, sub- 220 Lib. 1I. stantivo ἀχηνία bis ZEschylus; his adiungitur verbum legi- timz forms, cuius nullum aliud exemplum exstare fateor. !) lbd. v. 156. Inauditum et ab usu et significatione particulze ἕνα longe remotum ἀλλ ἵνα μιῇ προπέσης pro ἀλλ᾽ ὅπως μή, cum iubetur aliquis cavere et vetatur facere. Serib. ἀλλ᾽ ἐδὲ τῷδ᾽ ἐν ἀφϑέγκτῳ qu stQoztéogc vast. Ibd.367 sqq. (Ismene loquitur de Eteoclis et Polynicis consiliis): Πρὶν μὲν γὰρ αὐτοῖς ἦν ἔρις Κρέοντί ve ϑρόνους ἐᾶσϑαι μηδὲ χραίνεσϑαι πόλιν, λόγῳ οκοποῦσι τὴν σιάλαι γένους φϑορᾶν, οἵα κάτεσχε τὸν oov ἄϑλιον δόμον. Vitiose dici ἔρες de consentiente voluntate, cum ΘΠ ]ἃ- tionis aliquid effieiendi nulla significatio sit, eo certius sta- tuitur, quo aptius est, quod sequitur his contrarium v. 872: νῦν δὲ. .. εἰσῆλθε... ἔρις κακή. . Emendatio- nes propositz (zv ὅρος. ἤρεσεν) non zque placent. ὅϑουῖ- bendum videtur: αὐτοῖς ἦν ἔρως, Κρέοντί ve 4. «v. À. Deinde autem et χραίνεσϑαι nimis nude dici et, quod manifestius est, λόγῳ inepte abundare Blaydesius Britannus iure sensit, cuius multo antequam sententiam cognovi, scribendum cohieceram una littera addita: γχραίνεσϑαι "10A | λοιγῷ, σκοποῦσιν X. T. À. | Ibd. 378 sqq. (Polynices, qui Argos exul se contulit): σιροσλαμιβάνει κῆδος vt καινὸν καὶ ξυνασσπιοτὰς φίλους, 1) V. 92, quoniam nescio, quid sit κέρδη oíxsiv τινί (nec uti pos- sum iis, qus Meinekius in analectis Sophocl. ad (Ed. R. 586 mira de verbo. οἰκεῖν docuit, iestimonia aliqua ex parte sibi ipse coniectura faciens), emendaveram οἰκίσαντα, fundantem et condentem. Postea vidi ἃ Dcederlinio et Hermanno preceptum, sed nec a Dindorfio nec ἃ Nauckio commemoratum. Etiam 785 cod. Medie. οὐκήσῃς pro οἰκίσῃς. r Lib. II. 221 ὡς αὐτίκ᾽ oyog ἢ τὸ Kaügeior πιέδον τιμῇ καϑέξων ἢ τιρὸς οὐρανὸν βιβῶν. Sie codex Mediceus. Primum manifestum est, Poly- nicis consilia non eo spectare, ut ipse aliquid (idem) aut Argis aut Thebis efficiat, nec, quicquid de singulis verbis fiat, hzc duo inter se contraria τιμῇ χαϑέξων ἢ πρὸς οὐρανὸν βιβῶν ad Polynicem referri posse. — Recte igitur intellectum est signifieari certamen inter Argos Thebasque οὗ subiectum sententie esse '7/oyoc participlaque in v. 381 neutri generis esse, ut hactenus recte in codice uno Pari- siensi scriptum sit χαϑέξον., quod corruptum est, quia Bio v masculini generis speciem obiecerat; Polynices bellum instruere dicitur ea spe atque eo consilio, ut Argi Thebas aut honore...(?) aut ad ccelum sursum extollant. Apparet primum, neque per se ad colum tollendi notioni recte contrarium poni κατέχειν, et voce ze; excludi, quiequid proprie ad imperium et dominationem pertineat, deinde non minus manifesto totam imaginem ductam esse a trutina, in cuius laneibus utraque urbs gloriaque eius imposita altera alteram elevet aut deprimat. Seripsit Sophocles una littera plus: vid) καϑέλξον ἢ πρὸς οὐρανὸν βιβῶν. Elevatio etsublatio summa hyperbolice significatur verbis σιρὸς οὐρανόν. Ceterum e«u5] καϑέλκειν Καδμεῖον σιέδον Sophocles aperte (quod et ex adiecto v: intellegitur et quod hoc priorem in spe et opinione Polynicis locum tenet) intellegi voluit de Argis Thebas superantibus. Et tamen sic premitur et subsidit Argivorum, non Thebanorum lanx. Sed accidit veteribus, ut in hae comparatione ad homines aliaque de principatu certantia transferenda — confundant laneis motum et hominis reive; nam hae extolluntur, cum lanx subsidit. Prorsus eodem modo Cicero fin. V, 92 dixit: terram ea lanx et maria deprimet (καϑέλξει); proprie suo pondere elevatura erat (πρὸς οὐρανὸν gp). Indidemque Ovidius metam. VII, 449 dixit: faeta premant 222 Lib. 1. annos, ubi poterat elevent (prz:gravent et superent pondere) dicere. Ibd. 384: φοὺς δὲ σοὺς ὅσιοι ϑεοὶ σιόνους κατοικτιοῦσιν. OUX ἔγω μαϑεῖν. Cum κατοικτίζειν non. convenire ὅσιοι, intellexit Hal- mius; sed ne ὅπῃ quidem aptum; neque enim de modo miserandi quiritur. Omnino non miserationis Ismene se spem habere negat, sed finis et termini. taque scriptum eredo fuisse: ὅσοι καϑορμιεούσιεν: in quem portum deduc- turi sint. Ibd. 445 sqq. ᾿Εκ ταῖνδε δ᾽, (Edipus inquit, οὔοαιν παρϑένοιν, 0cov' φύσις ἥδωσιν αὐταῖν, καὶ τροφὰς ἔχω βίου καὶ γῆς &Óstav καὶ γένους ἐσπιάρκεσιν. Quis sit γένους ἐπάρπεσις, que tanquam tertium adiungatur τροφαῖς βίου et γῆς ἀδείᾳ, prorsus nescio. (Nam Scehneidewini enarratio prorsus omnia confundit.) Scribendum est: xe? τέγους ἐπάρπεσιν. — Filizte CEdipo alimenta, terram, in qua habitet, tectumque preestant. Ibd. 539 sqq: ((Edipus): ἐδεξάμην δῶρον, ὃ᾽ μιήπιοτ᾽ ἐγὼ ταλαπάρδιος ἐσσωφέλησα πόλεος ἐξελέσϑαι. Quam alienum ab ea, quz requiritur, sententia (quod utinam nunquam aceepissem) sit adiuvandi verbum (ἐστωφελεῖν), satis declarant et enarratorum notz et Papii i» lexico expositio. Sceripserat Sophocles 2s 096/270. quo verbi, quod est ὀφείλω, aoristo usi sunt Aristophanes av. 115, Thucyd. VIII, 5, 5 (ἐσ ὠφείλησεν). In v. antistrophico (348) scribendum vogue δὴ καϑαρός, ad sententiam perapte. Ibd. 589, 590: Oi. Keivor κομιίζειν κεῖο᾽ ἀναγκάζουσί με. Θησ. ᾿Αλλ᾽ εἰ ϑέλοντ᾽ ἂν y οὐδὲ οοἱ φεύγειν καλόν. Sie codex Med. In priore versu nulla suspicio est in κομίζειν xeio , quod aptissimum est, sed in cveyxa- Lib. II. 223 Covot, pro quo quod conieceram, in idem video incidisse Meinekium, ἐσσαξεοῦσί με. Eo composito hac significatione sepius Sophocles utitur. In altero versu recte Geoebelius ϑελόντων, non recte οὐ ϑελόντων, quo loco negatio ante eondieionem (si illi volunt, ne tibi quidem) poni nequit. Scribendum videtur: AA &£a* ϑελόντων γ᾽ οὐδὲ σοὶ φεύγειν καλόν. (At sine eos te domum deducere.) θα pro una syllaba poni, notum est (Aristoph. nub. 932, eccles. 784); apud Sophoclem in hae ipsa tragedia 1192 ἔασον pro duabus est.*) Ibd. 988 sqq. ((Edipus): ᾿Αλλ᾽ οὐ γὰρ οὔτ᾽ ἐν τοῖσδ᾽ ἀκούσομιαι κακὸς γάμοισιν οὔϑ᾽ οὖς αἰὲν ἐμφορεῖς οὐ μοι φόνους πατρῴους ἐξονειδίξων σεικρῶς. Neque ἐμιφορεῖν γάμους «ui neque ἐμεφέρεεν (— nam cod. Med. ἃ prima manu ἐμεφέρεις, supra scripto ab antiqua manu o) neque ἀγαφέρειν (ἀμφέρειν) reetum est, et vitiosissime abundat ovsió/Zwov. Una littera detracta, quse bis scripta est, fit rectum verumque: οὖς αἰὲν ἐμιφορεῖ σύ tor φόνους σπιἀτρῴους ἐξονειδίζων πικρῶς | (quibus mihi obiiciendis te quasi ingurgitas et oblectas). Qui ovx ἐμισείσευλαται ποιῶν τι (Eurip., Aristoph., Xen.) neque μεστός ἐστε ἐξονειδίζων, is fruitur obiurgatione, ἐμφορεῖται ἐξονειδίζων. Ibd. 1036, 1037 (Creon (Edipo): Οὐδὲν συ κιεμισιτὸν ἐνθάδ᾽ ὧν ἐρεῖς duoi. Οἴκοι δὲ χημιεῖς εἰσόμεσϑ᾽ ἃ χρὴ στοιεῖν. ') V.861, ubi in cod. Med. est: Xo. “εινὸν λέγοις (alii codd, λέγεις). Ko. τοῦτο νῦν πεπράξεται, recte Triclinius scripserat: Xo. 4&- νὸν λέγεις. Κρ. "Ὡς τοῦτο νῦν πεπράξεται. — Pronomen σύ languidissime adhswret post λέγεις, particula ὡς abesse vix potest. * - 224 Lib. II. Non potest, quod verba significant, Creon negare, Thesea, dum hie (in Attica) sit, quicquam, quod reprehendi mereatur, dicturum; se ipsum negat, dum hie (in Thesei regno) sit, quod is dixerit, reprehensurum ; domum cum venerit, de vindicanda iniuria cogitaturum. taque seri- bendum: Οὐδὲν cv μεμσιτὸν ἐνθάδ᾽ ὧν ἐρεῖς ἐμοί aut, si audaeius traiectum σύ videtur (οὐδὲν μιεμισιτὸν eva) ἐμοὶ, ὧν σὺ ἐρεῖς): Οὐδὲν ov μεμιπτὸς ἐνθαδ᾽ ὧν ἐρεῖς ἐμοί. (Propter nihil, in nulla parte eorum, qus mihi dixeris, tu reprehendi a me debes.) (Vitium subesse etiam Nauckius sensit.) Ibd. 1112 ((Edipus filiabus): ᾿Ερείσατ᾽, ὦ παῖ, sÀevgorv ἀμφιδέξιον ἐμφύντε τῷ φύσαντι. Scribendum « μι φεδέξεοι, ab utraque parte adstan- tes; latus αμιφιδέξιον de eo, quod alii ab utraque parte amplectantur, inepte dicitur. Íbd. 1580 sqq.: Τοιγὰρ vo oov ϑάκημα καὶ τοὺς σοὺς ϑρόνους κρατοῦσιν, εἴπερ ἔστιν ἡ παλαίφατος Δίκη ξύνεδρος Ζηνὸς ἀρχαίοις νόμιοες. Dire («9«/) non possunt χρατεῖν ϑρόνους et pravum est presens tempus pro futuro. Seribendum videtur ó«:- σουσεν. Ibd. v. 1435 sqq.: σφῶν δ᾽ εὖ διδοίη Ζεὺς, vaÀ εἰ veAsivé μοι. ϑανοντ᾽ ἐσιδὶ oU μοι ζῶντί y αὖϑες ἕξετον. Versum 1430 et sententia et verbis et forma (in: - dativi eliso) vitiosum tolli iubet Dindorfius, qui quod in locum veri, qui interciderit, eum suppositum dicit, nihil omnino eo sublato desideratur. Verum versus non sine ulla minima causa fictus est, sed casu huc delatus ex Ev 7x . Lib. II. 225 superiore loco. Nam in superiore Polynicis oratione post v. 1409 aptissimus est, sie scriptus: My τοί με πιρὸς Oeov oqo γ᾽, ἐὰν αἱ τοῦδ᾽ ἀραὶ σιατρὺς τελῶνται, καί τις ὑμῖν ἐς δόμους γόστος γένηται, μή μ᾽ ἀτιμιάσητέ γε ϑανόντ᾽, ἐπιεὶ οὔ μις ζῶντά γ᾽ αὖϑις ἕξετον. Piam post mortem euram sororum precatur, quoniam vivum non amplius visurz sunt. (V. 438 huius tragocdiw * in eodieibus iterum legitur post v. 768. Inferioris statis interpolator món usus esset crasi Attica in ἐσεεὶ ov.) Ibd. 1534: αἱ δὲ μυρίαι σόλεις ἐν χῶν εὖ εἰς οἰκῇ, ῥαδίως καϑύβρισαν. Corruptum μυρίαι, sed parum aptum, quod Nitzschius substituebat, κυρίαι, quod certarum rerum ius et pote- .Statem significat, non opes et potentiam. Seribendum videtur αἱ δ᾽ ἐν οὐρίᾳ πόλεις, urbes, qua vento secundo utuntur. . Ibd. 1574 sqq.: ὃν, ὦ Ic nai καὶ Ταρτάρου, χκατεύχομιαι ἐν καϑαρῷ βῆναι ὁρμωμένῳ ψνερτέρας τῷ ξένω νεκρῶν σιλάκας. Precatur chorus Mortem, ut descendenti ad inferos (Edipo Cerberus ἐν z«9«oco βῆ. Hoc quid sit, nemo dixit dieetve; rectum erit ἐκ καϑαροῦ βῆναι, de via : decedat, ut pura vacuaque sit, viam vacuam relinquat ipse se sine terribili latratu antro condens. Ibd. .1633 sqq.: καὶ καταίνεσον μήσοτε σιροδώσειν τάσδ᾽ ἑκωῶν, τελεῖν δ᾽ ὅσ᾽ ὧν μέλλης φρονῶν εὖ ξυμφέροντ᾽ αὐταῖς ἀεί. Non rogabat (Edipus, ut Theseus, qu: perficeret, per- ficeret utilia filiabus (et nimia est eopia φρονῶν εὖ ξυμι- φίροντα). sed ut ea perficeret, qua iis utilia videret ex- , eogitaretque: τελεῖν δ᾽ 0o ὧν | μιέλλης φρονεῖν εὖ . ξυμφέροντ᾽ αὐταῖς ἀεί. (Cfr. v. 1774.) I MADVIGII Abvxas. Cur. 15 226 Lib. II. Ibd. 1657 sqq.: Ov γάρ τις αὐτὸν οὔτε πυρφόρος ϑεοῦ κεραυνὸς ἐξιπιραξεν οὔτε σποντία ϑύελλα κινηϑεῖσα τῷ τότ᾽ ἐν γρόνῳ, ἀλλ᾽ ἡ τις ἐκ ϑεῶν sounog ἢ τὸ νερτέρων εὔνουν διαστὼν γῆς αλύπητον βάϑρον. Neque νερτέρων γῆς βάϑρον recte dicitur de terra, sub qua inferi sunt, et nimis haze coacervantur vegvégor εὔνουν γῆς ἀλύσιητον βώϑροον et ipsum εὔνουν βάϑρον satis displicet et γῆς βάϑρον (Edipum conficiens (ἐξέ- noct αὐτὸν). Scribendum: ἢ τὸ νερτέρων εὔνουν, διιστὰὼν γῆς ἀλύπητον βάϑρον ünferorum benevolentia, aperta sine dolore terrz sede). Trachin. 54 s$qq.: Πῶς παιοὶ uiv vocoioóe σεληϑύεις, ἀτὰρ ἀνδρὸς κατὰ ζήτησιν ov σέμσιεις τινὼ, μιάλεστα δ᾽ ὄνπερ cixoc, Ἴλλον, εἰ σιατρὸς γέμοι TLV. ὦραν τοῦ καλῶς πράσσειν δοκεῖν. Neque tota hze condicio δὲ νέμοις recte adiungitur supe- rioribus neque in his πατρὸς wéueww ὥραν τοῦ καλῶς σιράσοειν δοκεῖν que sit constructio duplicis genetivi (ὥρα σιατρὸς τοῦ καλῶς πρ. δ.) aut sententia, expediri proba- biliter potest. Seribendum est: μάλιοτα δ᾽ ὄντιερ εἰκὸς, TÀÀov, εἰ πατρὸς γνέμοι τιν ὦραν, οὐ κακῶς πράσσειν δοκεῖν (maximeque Hyllum, quem probabile est, si patris curam aliquam sui gereret, non male facere visum iri; cui laudi videtur fore, si cet.). Ibd. 79 sqq.: "fag ἢ τελευτὴν τοῦ βίου μέλλει τελεῖν ἢ τοῦτον ἄρας ἀϑλον εἰς τὸν ὕστερον τὸν λοισιὸν ἤδη βίοτον εὐαίων ἐχειῖν. Verba corrupta εἰς τὸν ὕστερον sustulit Dindorfius, ut locus fieret δὐτόλμίω φρενὶ aut simili supplemento libere Lib. II. 221 ficto; Nauckius exsecat hzc: ὦϑλον ἐ. v. v. v. 4. ἤδη, pro ἢ τοῦτον ἄρας scribi vult ἢ τοῦτ᾽ ἀνατλάς. His effrenate licenti:? moliminibus liberabit nos facilis et prompta ver- borum aperte eorruptorum, ceteris integris servatis, emen- datio : ἢ τοῦτον ἄρας ἄϑλον ev τὸν ὕστατον τὸν λοιπὸν ἤδη βίοτον εὐαίων᾽ ἔχειν. Quam sepe comparativi (ὕστερον) et superlativi (ὕστατον) terminationes permutentur, norunt omnes, qui ad eodicum scripturas in legendo attenderunt. Tbd. 320, 321: Eis, ὦ τάλαιν᾽, ἀλλ᾽ ἡμῖν ἐκ σαυτῆς imei χαὶ ξυμφορώ τοι μὴ εἰδέναι (cod. μηδένα!) σέ γ᾽ ἥτις ai. Calamitas diei non poterat, Deianiram ignorare, que esset puella. Nimis praeterea ambigue omittitur subiectum (£u£) in hoe concursu μη εἰδέναι o£. Scribendum vide- tur: éstel καὶ ξυμφορὸν σοι μι εἰδέναι σέ γ᾽ ἥτις el (Nauckius versum ut spurium delevit; ut delere posset, ise mutavit in τίς εἰ; Quid est improbabile, si hoc non est?) (De v. 323 vid. supra p. 24.) Ibd. 339: τἱ δ᾽ ἔστι; vov με τήνδ᾽ ἐφίστασαι (otv; Neque Graece ullo modo dieitur τοῦ pro τοῦ ἕνεκα neque genetivus cum βάσιν coniungi potest salva sententia (vov — βάσιν) meque ad ἐφίστασϑαε βάσιν τινά accusativus persone? adiungi. Videtur scribendum: ví δ᾽ ἐστ᾽, ἐφ᾽ οὐ μοι τήνδ᾽ ἐφίστασαι ϑάσιν; 104, 547 sqq.: Ὁρῶ γὰρ ἥβην τὴν μὲν ἔρσεουσαν σιρόσω, τὴν δὲ φϑίνουσαν" ὧν ἀφαρσιάξεεν φιλεῖ ὀφϑαλμιὸς ἄνϑος, τῶν δ᾽ ὑπεκτρέσιει σιόδα. Extrema corrupta esse consentitur; quie» tamen sententia subsit, non videtur dubium esse; postquam enim Deianira alterius (Ioles) iuvenilem puleritudinem augescere, alterius 15* 298 Lib. II. (suam) minui dixit, quid inde sequi soleat, addit. Opinor scribendum : ὧν δ᾽' ἀφερπῦύζει, φιλεῖ ὀφϑαλμιὸς, ἄνϑος, τῶνδ᾽ ὑπεκτερέσειν πόδα. (Quarum flos sensim labitur, ab iis oculus solet pedem (mariti) avertere; earum conspectus facit, ut maritus discedat.) Ibd. 553, 554: ἡ δ᾽ ἔχω, φίλαι, λυτήριον λύπημα, τῇδ᾽ ὑμῖν φράσω. Sic interpungunt et λύπημια corruptum esse con- sentiunt. Sed ineptum est nec usquam sic, ubi quis se rem expositurum promittit, additur τῇ δὲ (hoc modo dicam). (Ineonsiderate Schneidewinus adscripsit (Ed. t. 276, quasi ἡ et τῇδε cohzreant: eo modo dicam, quo habeo.) Itaque sic interpungi oratio debet: λυτήριον λύπημα τῇδ᾽, ὑμῖν φράσω, intellegique pronomen de 1016: quod habeo remedium ad me exsolvendam aptum, huic acerbum. Quod Deianiram exsolvet, Iolen λυσπήσειε. Ibd. 572 sqq.: ᾿Εὰν γὰρ ἀμφίϑρεπτον αἷμα τῶν ἐμῶν σφαγῶν ἐνέγκῃ χερσὶν, ἡ μελαγχόλους ἔβαψεν ἰοὺς ϑρέμιμα Λερναίας ὕδρας, ἔσται “φρενὸς σοι τοῦτο κηλητήριον τῆς ᾿Ηρακλείας x. v. À. Perverse ipsa hydra appellatur ϑρέμμα deovatac ὕδρας, perverse hydra (pridem etiam occisa) sagittas mer- sisse in Nessi corpus, perverse sagittz appellantur μελάγ- χολοι, Scribendum est: ἢ μελάγχολος ἔβαψεν ἰὸς, ϑρέμμια Δερναίας ὕδρας (ubi se mersit venenum ἃ Lernea hydra enutritum). Βάπτειν Sophocles ἢ. 1. intransitive dixit, ut Euripides Orest. 707. Ibd. 597 σείσιτειν αἰσχύνῃ pro σιερεστίσετειν insolen- tissime dicitur. Potest Sophocles scripsisse: ovstov «ioyvov- Lib. II. 229 ϑεὶς ἔσει ((Ed. Col. 816, (Ed. τ. 90, 970, 1146); scrip- sisse non affirmo. Ibd. 910, 911: αὐτὴ τὸν αὑτῆς δαίμον᾽ ἀνακαλουμένη καὶ τὰς ἀπαιδὰς ἐς τὸ λοισιὸν οὐσίας. Alterum versum Nauckius nondum emendatum dicit, iure ; nec tamen ita profundum est vulnus, ut sanari nequeat. Nam οὐσίας (plurali numero, quo non fere dicitur vulgari significatu) Sophocles dixit in vita commorationem (das Dasein); eas Deianira appellat non sane «ze:óec, sed, quod impudens ei videtur post ea, qui perpetravit, in vita manere, querendo ingeminat τὸν αὐτῆς δαίμονα καὶ τὰς ἀναιδεῖς ἐς τὸ λοιπὸν οὐσίας. (Dindorfius versum absurdum in modum interpolatum scribit aut totum ab interpolatore confictum, cum versus excidisset, quo verba vo» αὑτῆς δαίμονα accuratius definirentur. Si interciderat verus versus, cur quis, cum id ignoraret nec quiequam omnino desideraretur, hunc subiecit? si aderat, cur delevit οὗ novum supposuit? Quis in iudicio aut in negotiis gerendis talia fingentem non rideret?)!) V. 981 et 982 mirificam excogitant verbi ἐμιμέμονεν significationem et cum accusativo coniunctionem, qua recte verba interpungendo removetur: ἀλλ᾽ ἐπὶ pot μιελέῳ βάρος ἀἄσιλετον" ἐμμέμονεν φρήν. Ibd. 1019: σὺ δὲ σύλλαβε" σοί ve γὰρ ὄμμα ἔμσελεον ἢ δι ἐμοῦ σώξειν. Pro ἔμισελεον scribendum esse ἦν σιλέον, alii iam viderunt. In γάρ (qus particula locum non habet) et ὄμεμεα latet predicatum (plurale neutri generis), ut szpe γὰρ e sta !) V. 905 Nauckio, cum mutaret nulla mutatione egentia (γένοιτ᾽ ἐρήμη), accidit, ut optativi aoristum pro futuro (yevrcoiwro) acciperet. 230 Lib. II. ortum est (γὰρ ὠφϑη e παρωφϑή in Plutarchi Arato 30, correctum a Sintenisio). Scripsit Sophocles aut: σοί τὲ SL QOLX ἣν πλέον y δι ἐμοῦ σῴζειν (tibique domesticum erat magis eum servare quam mea opera) aut, repetita propter similitudinem litterarum ab Hesychio voce, σοί τε πάροιμα hoc est, vicinum et proprium. Ibd. 1085 pro ἐχόλωσεν (yoAoUv viva cyst!) scriben- dum ἐκόλουσεν. Ibd.1186: ἡ μὴν τί δράσειν; καὶ τοδ᾽ ἐξειρήσεται ; Tollenda altero loco interrogandi nota; promittit Hyllus se iuraturum. Ibd. 1947: σιράσσειν ἄνωγας ovv pe πανδίκως τάδε: De pietate iam dixit Hercules; quzsrit Hyllus, perstetne Hercules et prorsus hzc fieri iubeat; scribendum videtur σι γτελῶ Gg. : Ex tribus Sophoclis fragmentis, quz in Philolog. I p. 671 emendaveram, unum ( 4yaíov συλλόγου) iam ante Bergkius paulo níelius correxerat, in altero. (““]ακαενῶν, 331) et Nauckius et Dindorfius meam emendationem sequuntur, . in tertio (e Salmoneo, 483), in quo una littera detracta (δυσοομιίία pro δυσοσμιίίας) rectissimam et orationem et sententiam effeceram, nescio, cur aliud Nauckius anquisiverit. Addam quartum, Phsedrze, 610, ubi scribendum est: Tov δ᾽ εὐτυχοῦντα σιάντ᾽ ἀριϑμήσας βροτῶν οὐκ ἔστιν ὄντως ὄντιν᾽ εὑρήσεις ἕνα. Aberravit Nauckius. Qui per omnia felix sit, ne unus quidem, si numeres, repertum iri dicitur. Lib. Il. 231 Cap. IL Emendationes Euripidez. Ex Euripidis fabulis notum est novem, qux continentur codicibus Marciano, Vaticano, Hauniensi, certiorem habere librorum auctoritatem, ceteras inferiorem codicum Florentini et Palatini aut etiam alterius tantum, qus coniecture ut locum spe det, ita fundamentum subtrahat. ^ Tractavi autem alias stpius, nonnullas etiam enarrando, alias rarius legi et sine illo omnia rimandi ineitamento, ex quo numero sunt, quae prime offeruntur litterarum ordinem sequenti. Itaque, cum, qu» haberem in marginibus annotata ut mea, nune, adhibitis Kirchhoffii, Nauckii, G. Dindorfii editionibus, perlustrarem (nam Matthiei, qua olim eram usus, nunc inspicere otium non erat), in Aleestide nihil repperi, quod non alius przripuisset (etiam minuta, ut v. 526 ἐς «or pro ἐς τόδ᾽ Wakefieldius, v. 713 μιείζονα pro μεείζον ὧν Seheferusi)) in proxima fabula unum. Androm. v. 398: ἀτὰρ τὶ ταῦτ᾽ οδύρομαι, và δ᾽ ἐν σιοσὶν οὐκ ἐξιχμάζω καὶ λογίζομαι κακώ; Pro ἐξεκμιάξω, quod corruptum esse constat, e noto autem verbo ἐξετάζω ortum esse improbabile est, scribendum videtur ἐκλικμάξω (ventilo et pondero). Verbum com- positum apud inferiores demum reperitur, sed Arxyr&v apud antiquos, λεκμίζω apud Hesychium, qui «2og interpretatur, ut opinor, pro λεκμάζω. Baeeharum v. 270, 271: ϑρασύς te δυνατός xai λέγειν οἷος v ἀνὴρ κακὸς “πολίτης γίγνεται νοῦν οὐκ ἔχων. ') Optat iratus Admetus Pbhereti (et optat hyperbolice) infinitam et enervem, ut Tithoni, senectutem, interrogatusque, parenti- busne diras imprecari audeat (qus nulle sunt in potentiali predicandi forma ξῴης ἄν), respondet se ita optasse, quod vidisset patrem μακροῦ βίου ἐρᾶν. 232 Lib. 11, Et prave coniunguntur membra ϑρασύς, δυνατὸς καὶ À. οἷός ve (nam prius vé hanc sententiam adiungit superi- oribus) et δυνατός male h.l tanquam tertium interponitur inter ϑρασύς et λέγειν οἷός ve. Scribendum videtur: ϑράσει τὸ δυνατὸς καὶ λέγειν οἷος v avro, ut intel- legatur audacia linguaque promptus. Ibd. 314 sqq.: Ovy 0 Διόνυσος σωφρονεῖν ἀναγκάσει γυναῖκας ἐς τὴν Κύπριν, ἀλλ᾽ ἐν τῇ φύσει τὸ σωφρονεῖν ἔνεστιν ἐς τὰ παᾶντ᾿ ἀεί. Vinum σωφροσύνης causam esse mulieribus nemo dixerat dicturusve erat, ut id negari opus esset; ἀφροσύνην (τὸ μιὴ σωφρονεῖν) inde nasci insimulabant Bacchi ad- versaril. Codex alter eorum, ex quibus decem fabule pen- dent, Palatinus 45 σωφρονεῖν habet idemque apud Stobzeum est, hos versus citantem. Scribendum igitur: Οὐχ ὁ Διό- γυσος μῇ φρονεῖν ἀναγκάσει. Nam idem est μὴ φρονεῖν in communi et liberiore verborum usu de femina atque μιῇ σωφρονεῖν. Sed quod hoc et sequitur (zo σω- φρονεῖν) et proprium est verbum, hie quoque adscriptum versum vitiavit; itaque in altero codice (Laurentiano) negatio omissa est, sed postea supra versum addita, quod neces- sariam esse animadversum erat. Ibd. 397 interrogativa sententia est: βραχὺς αἰών" ini τούτῳ δὲ τίς ἂν μεγάλα διώκων τὼ παρόντ᾽ οὐχὶ φέροι: (quis in hac tam brevi vita tam stultus est, ut magna persequens praesentia ferre nolit?) Ibd. 455: σιλοχαμιὸς τὸ γάρ σου TGYGOQ OU πάλης ὕπο, γένυν παρ᾽ αὐτὴν κεχυμένος, πόϑου πλέως. Nescio quid στώλη ad crinem alendum pertineat, nec h.l.id agitur, qui causa Baccho longos crines dederit. Puto Euripidem scripsisse : ov μι & A5 € ὕπο, non occulte et furtim ; — —MÀ RM IP agáÀ—— € ntm RR e mA Lib. Il. 233 itaque additur e contrario: sed ut eum ostentes et libere fundi sinas: γένυν σταρ᾽ αὐτὴν κεχυμιένος. 5: 8 Ibd. 506: Οὐκ οἶσϑ᾽ 0, τι ζῆῇῆς οὐδ᾽ ὁρᾷς οὔϑ' ὕστες εἶ. Ov9' ante ὅστις corrigunt, ut sit ἔϑ᾽. Sed relinquitur molestissimum illud: nescis quid vivas, quod si aliquid significat, bis idem dicitur: nescis, quid vivas, nec vides, qui sis. Scribendum videtur, ut Penthea in summa omnium ignoratione versari Dacchus dicat: Ovx oio0', 0, τε χρῆς» οὐδ᾽ ὃ δρᾷς, οὐδ᾽ ὅστις e. Xo5ye. χρῇ pro ϑέλεις, ϑέλει ex Hesychio et Suida restitutum Sophocli est Aiac. 1372, Antig. 887, El. 600, (Cratin. apud Suid. v. χρή.) Ὃ δρᾷς iam Reiskius. Ibd. 551: Πόϑι Nvoac ἄρα τὰς ϑηροτρόφου ϑυρσοοφορεῖς ϑιάσους, ὦ Διόνυο᾽, ἢ κορυφαῖς Κωρυπκίαις: Non quaritur, quo Nysz loco (πόϑε Nvcac) Bacchus thyrsum gestet et «choros ducat, sed Nyssne an alio loco sibi grato; nec Graecum est ϑιάσους ϑυρσοφορεῖν. Seripsit Euripides: [lovi Nvoac ἄρα τῶς ϑηροτρόφου ϑυροοφορεῖς ϑιάσοις, ὦ Διόνυο᾽, ἢ κορυφαὶς Κωρυκίαις : ἢ) 104. 586 chorus invocato Baccho terram eommoveri sentit : | σιέδον χϑονὸς ἔνοσι πότνια. ὦ, ἃ, τάχα τὰ Πενϑέως μέλαϑρα διατινάξεται σιεσύ uactv. Nihil est h. 1. σεότψεα et desideratur verbum. Scribendum: σεέδον χϑονὸς &voot sttvvei. à, ἃ. Adh:wrescente « effectum est sor». τ) Paulo ante v. 551 quomodo, qui capiantur vexenturque, ἐν ᾿ ἁμίλλαισιν ἀνάγκας esse dicantur, obscurum mihi est. Fuitne ἐν ἀπειλαῖσιε ἀνάγκας (Io. G. Schneider in lexico ἐν ὠμάϊλλαισιν, sed ἀμαάλλας pro vinculis nemo dixit.) 234 Lib. II. Ibd. 716. Fieri potest, ut hie versus e v. 667 natus sit; sed tamen per se locum facile tueretur duabus litteris mutatis: κοινῶν λόγων δώσοντες ἀλλήλοις ἔριν, ὡς δείν᾽ ὁρῶσι (V. δεινὰ δρῶσι) ϑαυμάτων v ἐπάξια. Ὦ Ibd. 752 sqq.: ὥστε σιολέμιοι ἐσιεοσιεσοῦσαι πάντ᾽ ἄνω τε καὶ κάτω διέφερον" ἥρπαζον μὲν ἐκ δόμιων τέκνα, ὁσιόσα δ᾽ iw ὦμοις ἔϑεσαν, οὐ δεσμῶν ὕπο σιροσείχετ᾽ οὐδ᾽ ἔπιπτεν ἐς μέλαν πέδον, οὐ χαλκος, οὐ σίδηρος. Pueros (τὰ τέκνα) ἃ Bacchis raptos, iam alii mirati sunt, cum presertim hac una rapina nominetur, ea autem, qua subiiciuntur (ὑπόσα δέ — y«Auoc, σίδηρος), copiam variarum rerum ante significatam esse ostendant. Itaque Hartungius quidam intercidisse inter v. 754 et 755 puta- bat. Suspicor scriptum sic fuisse, ut casu, quiequid ob- iectum esset, Daechs raptasse dicerentur: ἥρπαζον piv ἐκ δόμων τύχᾳ. (Initio recte Kirchhoffius βου]! voluit: ὡς δὲ «τολέμιοι, ut hzc narrationis continuatio particula δέ adiungatur superioribus χωροῦσι δὲ x. v. À.) Ibd. 1056: αἱ δ᾽ ἐκλισιοῦῖσαι στοικίλ᾽ ὡς πῶλοι ζυγὰ βακχεῖον ἀντέκλαζον ἀλλήλαις μιέλος. Mira eomparatio Baecharum cum pullis iugum relinquenti- bus (et labore fessis); et quo pertinet in hae comparatione iugi (veri) cognomen s:orz/Au? Scribendum: 1) V. 141 solecum est, quod Dindorfius et Nauckius edunt: 7 ov ξυνάψαις βλέφαρα βασιλείοις κόραις pro ξυνάψαις ἄν, rectum, Ἃ quod e codice Laurentiano tenuit Matthieus: ἢ σὲ ξυνάψαι f B.». Sed eur unum locum attingo e tam multis ὃ Lib. II. 235 αἱ δ᾽ ἐμπλέκουσαι ποικίλ᾽ og τιώλοι ζυγά, hoe est, multiplices variosque serentes ordines. Ibd. 1129 sqq : Ivo δὲ τἀπὶ ϑάτερ᾽ ἐξειργάζετο ῥηγνῦσα σάρκας, Αὐτονόη v ὄχλος ve σις eneiye βακχῶν. Nihil ex illo ἐπεῖχε efficias δὰ BDaechas reliquas aptum. δου. ez eye, urgebat et incitabat. Ibd. 1147. Seribendum videtur: τὸν χαλλίνικον. Ἢ δάκρυα νιχγφορεῖ. Epiphonema hoe est et exelamatio nuntii miserantis. (De v. 1387 vid. p. 54.) Hecubs v. 189: σφάξαι ο᾽ oyeiov κοινὰ ξυντείγνει πιρὸς τύμιβον γνώμια Πηλείδᾳ γέννᾳ. Pelei genus et proles, Achilles, Πηλεία γέννα Grece dicitur, Πηλείδαᾳ γέννᾳ barbarum est. (De v. 620 vid. p. 109.) Helen.') v. 287 sqq.: To δ᾽ ἔοχατον τοῦτ᾽, εἰ μιόλοιμιεν ἐς σπιάτραν, κλήϑροις ἂν εἰργόμεσϑα, τὴν on. ᾽Ιλίου δοκοῦντες ᾿Πλέννν Μενέλεω μ᾽ ἐλϑεῖν μιέτα. Perturbatio hzc orationis εἐργομιεσϑα ... δοκοῦντες nullam nee causam habet nee anacoluthi excusationem. Scribendum: κλήϑοοις ὧν εἴργοιέν με, τὴν cn. ᾽Ιλίου («n JÀtov Nauckius). Ibd. 324 sqq.: téqov λισιοῦσα τόνδε σύμιμιξον κόρη, ὅϑενσιερ εἴσει πάντα, ταληϑῆ φράσαι ἐχουο᾽ ἐν οἴκοις τοῖσδε, εἰ βλέπεις πιρόοω: Ὦ H»c fabula mihi videtur ex mixto illo ἱλαροτραγωδίας genere esse, ex quo Alcestis est. 236 Lib. II. Ita Dindorfius. Nauckius sic interpungit: φράσαι" ἔχουσα cet. Utroque modo molestissimum φράσαι, pro quo requiritur μαϑεῖν, quod olim mihi, postea, ut video, Heimscethio in mentem venit, ἃ probabilitate mutationis longe remotum. Sed prseterea non rectum ὅϑενσιερ in hac coniunctione pro simpliei 02e». Oratio sie inter- pungenda esi: τάφον λιποῦσα rOvÓe σύμμιξον κόρη. “Ὅϑενσιερ closet πάντα τἀληϑῆ, φράσαι, ἔχουσ᾽ ἐν οἴκοις τοῖσδε vi βλέσεις πρόσω: Iam φράσαι imperativus est medii, interrogationi interiectus: Cum in hae domo habeas, (considera,) unde omnia vera comperias, cur longe prospicis? Ibd. 3883: εἴϑ'᾽ ὠφελὲς τόϑ', ἡνίκ ἔρανον ἐς ϑεοὺς σεδισϑεὶς ἐποίεις. ἐν ϑεοῖς λιπεῖν βίον. Mire haec quidam ad id tempus rettulerunt, quo Pelops puer a Tantalo mactatus dis appositus est, cuius rel neque in verbis ulla significatio est nec apta ea subiiei poterat post commemoratam Pelopis Pise victoriam. . Signi- fieantur epulae post eam victoriam ἃ Pelope et saera dis facta (ἔρανον ἐς ϑεούς). Sed residet mendum manifestum - in πεισϑείς et alterum in ἐν ϑεοῖς. Videtur scribendum: ovem eic ἐποίεις, εὐϑέως Aueiv βίον. Coronatus sacra Pelops fecit; εὐϑέως etiam Her- manno in mentem venit. Ibd. 415, 416. Videor mihi adolescens alicubi dixisse (— certe adolescens annotavi —), hos versus sic inter- pungendos esse: Ovx οἶδ᾽" ὄχλον γὰρ εἰσπεσεῖν ἠσχυνόμην, ὥσϑ'᾽ ἱστορῆσαι, τὰς ἐμὰς δυσχλαινίας, h. e., verebar propter deformem vestitum turb:z:» me immiscere sciscitandi causa. Nam «/oyvvouat vt στοιεῖν τε est: sic alicuius rei me pudet, ut ob id facere aliquid verear. Xen. anab. IL, 8, 22: ἡσχυνϑήμεν καὶ ϑεοὺς καὶ ἀνθρώπους Lib. II. 291 σιροδοῦναι αὐτόν. Nec persons et rei aceusativi in hac re differunt (Plat. Crit. p. 52 C). (Dindorfius ob pravam interpunetionem v. 416 damnavit.) Ibd. 441: ' 2 γραῖα, ταῦτα ταῦτ᾽ ἔπῃ καλῶς λέγεις. ἔξεστι" σιείσομαι yao* ἀλλ᾽ ἄνες λόγον. Verba ad speciem graviter corrupta et pro desperatis ἃ Dindorfio (qui, ut decebat, interpolata dicit) aliisque habita facili et certa emendatione sanabuntur: "(2 γραῖα, ταὐτὰ ταῦτ᾽ ἔπη πράως λέγειν ἔξεστι. Vetule iratis et trucibus verbis use» respondet Mene- laus, posse eadem omnia clementer dici; nihil opus esse illa vehementia. !) Ibd. 785: ὕβριν O' ὑβοίζειν sic ἐμ ἣν ἔτλην ἐγώ. Admodum .saltem ex abundanti adhzrerent ill 7" ἔτλην ἐγώ, nisi perversissimum esset, Helenam confirmare se stupratam esse. Scripsit Euripides: | εἰ y ἔτλην ἐγώ. Negat se eontumeliam subisse. Ibd. v. 974 sic scribendus est: ἥσσω φανεῖσαν rr «T 00:00vat λέχη. (Codd. ἀποδοῦναι, Darnesius τάμα ye, particula eontra sententiam addita.) V. 1484, quoniam insolens est βϑοάσϑαι active posi- tum (yg βοᾶται ὑμέναιον E2évyc), videndum, ne Euri- pides scripserit: σιᾶσαν δὲ yo» γὴν «va (pro γαῖαν) βοᾶσϑαι μακαρίαις ὑμνωδίαις ὑμέναιον ᾿Ηλένης καμιόν. !) V. 518 quoniam video prsferri coniecturas deteriores, dicam me omnibus litteris in eandem emendationem incidisse, quam postea vidi Badhamum fecisse: σκέψαι" τί δεῖ σοι πίστεως σαφεστέρας; 238 Lib. 1I. (De v. 1598 vid. supra p. 191.) Ibd. 1670: οὗ δ᾽ ὥρισεν ce πρῶτα Moradoc τόκος Σπάρτης ἀπάρας τῶν κατ᾽ Εύρωταν δόμων, x. v. λ. Nihil est hominem ὁρίζειν alicubi; scripsit Euripides ὥρμιεσεν (in quam primam stationem detulit). Ibd. 1679: τοὺς εὐγενεῖς yag ov στυγοῦσε δαίμονες, τῶν δ᾽ ἀναριϑμιιήτων μᾶλλον clotv οἱ πόνοι. A totius loci tenore (quo docetur, non deorum odio factum esse, ut Menelaus magnas azrumnas exanclaret, quippe qui el perpetuam in insula beatorum felicitatem daturi sint) aberrat posterioris versus sententia; itaque adest, qui deleat, Hartungius. Corrupta sunt extrema verba, sic corrigenda : τῶν δ᾽ ἀναριϑμήτων μιᾶλλὸν εἰσιν ἐν πόνοις. Sie demum plena efficitur γνωμιῆ, non odio esse diis nobiles, sed magis srumnis exerceri quam ignobiles et viles. Excidit ev post ἐν, deinde factum οἱ πόνοι. Eleetre primus statim versus suspicionem movet: "2, γῆς παλαιὸν " doyoc. Ivayov ῥοαί, nam et mire in urbe additur γῆς (ὦ γῆς ᾿Δ4ργείας m.' 4.) et mire urbis appellationi appositione adiunguntur Z»eyov- 6o«í. Has solas appellatas esse puto: | "42 γῆς παλαιὸν ἄγκος, Ivayov Qoo. Convallem appellat, fluminis alveum. Ibd. v. 96, ubi codex (Laurentianus) habet ἕν᾿ ἐκβάλω ποδί, annotaveram aut ἐχβάλω πόδα scribendum esse, in quod etiam Hartungium incidisse video, aut potius ἐκσταλῶώ «ποδί. Id enim facilius mutari poterat. (De v. 238 vid. p. 60.) Ibd. 383 sqq.: οὐ 4 φρονήσεϑ᾽, o κενῶν δοξασμάτων σληρεῖς σελανᾶσϑε, τῇ δ᾽ ὁμιλίᾳ βροτοὺς χρενεῖτε χαὶ τοῖς ἤϑεσιν τοὺς εὐγενεῖς; Lib. II 239 Manifestum est iis, qui Grace sciunt, aut bis per ov de eo interrogari debere, quod homines inani superbia inflati interrogando iubeantur facere, aut primum per ov μή de eo, quod vetentur facere, deinde per ov. Illam formam corrigendo efficere L. Dindorfius conatus est: οἱ σωφρονήσετε . . . τῇ δ᾽ ὁμιλίᾳ, in qua scriptura ooqpoo- veiv non aptissime de abiieienda superbia dicitur, alteram, quam apertissime monstrant codices (neque enim facile quisquam pro ov σωφρονηήσετε sSubstituisset ov μὴ qQ., Badhamus, posito, quod ipse queque aliquando tentaveram, ov μὴ ἀφρονήσετε. Sed ut omittam, nimis per se ambi- guum hoe videri, cum prorsus contraria significatio (ov ,/; φρονήσετε) versum non minus et facilius efficeret, ἀφρο- veiv plane inusitatum est extra participium («ggovéw:) apud Homerum Hippocratemque et alios. Itaque, quo- niam ne id quidem procedere videtur, ut φρονεῖν ipsum de superbia (μέγα qporeiv) intellegatur (ov μη φρονήσετε), restare videtur, ut scribatur: ov μὴ φϑονήσεϑ'᾽᾽, οἵ κενῶν δοξασμάτων σελγρεῖς στλανάσϑε, τῇ δ᾽ ὁμιλίᾳ x. v. À. Nam etiam φϑόνος aliquis est, cum superbi illi humilioris originis et condicionis hominibus nobilitatem con- cedere nolunt.!) ἢ De ipsa vetandi forma (οὐ μὴ ποιήσεις ; non omittes facere? id est, ne feceris) prorsus ab negandi (ov μὴ ποιήσῃς) separanda non debuerat post Elmsleium dubitari. Ea aut simpliciter ponitur (ov μὴ ληρήσεις; Arist. nub. 367, addito σῖγα JEsch, Sept. 250: ov, σῖγα. μηδὲν τῶνδ᾽ £gsig;) et continuatur etiam vetando per καί (Soph. Trach. 979) aut μηδέ (Eurip. Hippol. 606, ubi codd. προσοίσῃς, ne librariorum proclivitas obscura sit, Aristoph. ran. 298), aut prmcedit (ut in hoc Electre loco), ad- iuncto altero membro iubente (ov) per ἀλλά (Arist. nub. 296, 505, ran. 202, 462, 524) vel δέ (Eurip. Med. 1151), aut, pr:- cedente membro iubente (οὐ), subiungitur per xai μή (Soph, Trach. 1183, Eurip. Helen. 437, Hippol. 498, 499, Plat. symp. 240 Lib. Il. * Tbd. 418: χέλευε δ᾽ αὐτὸν vovÓ ἐς δόμους ἀφιγμένον ἐλϑεῖν ξένων « εἰς δαῖτα σιοροῦγα! viva. Sie codex Laur., priore versu laborante, cui subveniunt τόνδ᾽ delendo; sed restat intolerabilis tautologia ἀφεγμένον ἐλϑεῖν (vitioso etiam perfecto. quod vitium manebit, etiamsi cum Hartungio scripseris ἀφεγμιένος, praeterquam quod prorsus hoc ἀφιγμένος abundat) ^ Verum esse videtur: κέλευε δ᾽ αὐτὸν τῶνδε δόμιον ἀφιγμένων ἐλϑεῖν ξένων « εἰς δαῖτα s0poUra! τινὰ (iube eum, quoniam hi peregrini domum nostram acces- serunt, venire, aliquid ad eccnam portantem). Simillime Kirchhoffius: τῶνδ᾽ ἀφιγμένων δόμους. Ibd. 566: ἰδοὺ, καλῶ ϑεούς" ἢ τί δὴ λέγεις, γέρον; Neque ἢ neque ἡ (z ví δη) aptum. Seribendum: ἰδοῦ, καλῶ ϑεοὺς, εἴ vc δὴ λέγεις, γέρον. Ibd. 582: ᾿Ηλ. ἐκεῖνος εἶ ov; Op. σύμιμαχος yc σοι μόνος, ἢν δ᾽ ἀσπάσωμιαί γ᾽ ὃν μεφτέρχομαι βόλον. ' Bie codex. Quod caput erat, vidit Vietorius σπᾶσϑαι. p. 175 A) aut μηδέ (Soph. Ai. 75). Est enim οὐ μὴ ποιήσεις; idem atque βούλει μὴ ποιήσειν, vin abstinere a faciendo? (Aristoph. Acharn. 1108 et 1113). Aberravit etiam Bergkius in Aristoph. nub. 296 (saltem in edit. II), cum in ceteris verum teneret. Quod queritur, in altera negandi forma (οὐ μὴ ποιήσῃς) ferendusne sit pro coniunctivo aoristi etiam futuri indicativus, quod negabat Elmsleius, eius qusstionis nervus est in locis, qui futurum mutationem respuens habent, Sophocl. (Ed. Col. 177 (ἄξει), Electr. 1052 (μεϑέψομαι), Antig. 1043 (παρήσω), Aristoph. ran. 509 (περεόψομαι), Plat. Crit. p. 44 B (εὑρήσω), Xen. Hell. I, 6, 32 (οὐκεεῖται). Nam hic quoque omnia sine delectu et discrimine coacervantur. Lib. Il. 241 verbum subesse. Sed condicionis significatio inepta est nec recte δ᾽ sublatum. Adiungitur affirmationi votum: εὖ δὲ σπασαΐίμην, ὃν μιεφέρχομιαι, (0Aov.!) Ibd. 952 sqq.: Kop, οὐδὲν εἰδὼς ὧν ἐφευρεϑεὶς χρόνω δίκην δέδωκας" ὠδέ (Stob. ὥστε) τις κακοῦργος ὧν μή μοὶ τὸ πιρῶτον βῆμ᾽ ἐὰν δράώμηῃ καλῶς νικᾶν δοκείτω τὴν δίκην, πιρὶν ἂν τέλος γραμμῆς ἵκηται καὶ πέρας xau βίου. Primi versus emendandi initium est, ut a proximis separetur, à quibus etiam separavit Stobzus, illos describens eclog. I, 3, 18 (p. 112 Η.). Graviter enim per se ponitur δίχην δέδωκας et ex hoe concluditur. Hoc invento versus non ita magna mutatione egere videtur et sic probabiliter corrigi: igg, οὐδὲν εἰδὼς ὡς ἐφηυρέϑης ygovo. Cum eontemptu Electra ZEgisthum ignorasse dicit, quis se maneret exitus. Proximum versum licenter inter- polasse librarii creduntur, quod in Stobzi codicibus scribitur ὥστε τῆς ἐσιεκουρίας, sed in eo nihil subesse credo nisi hoc: στε τες κακουργίας, μή μοι, τὸ πιρῶτον Dx ἐὰν δράμῃ καλῶς.. γικὰν δοκείτω x. T. À. Ibd. 1260, 1261 : “Αλειρρόϑιον ὅτ᾽ ἔκταν ὠμόφρων orc εἰἦνεν ϑυγατρὸς ἀνοσίων νυμφευμάτων x. v. λ. Prorsus perversus est aceusativus ,«5v:v nee ullo modo eum reliqua oratione coniungitur. ^ Sed facillima correctio; scribendum enim est μην. Mars Halirrhotium oecidi& ira (ob iram) stuprate filie. Ob levissimum mendum totum versum Herwerdeno merito suspectum Din- dorfius iudicat. ') V. 615 nihil mendi habet. Postquam Orestes interrogavit: ἀλλὰ πῶς ÀeBó; respondet senex: Muros ingrediendo ne si volueris quidem (ne si ingredi quidem conari audebis), capies. MADVIGII Apbvxns. Car. 16 242 Lib. II. Ibd. 1292 sqq.: XO. ἾΩ, παῖδε Διὸς, ϑέμις εἰς φϑογγὰς τὰς ὑμετέρας ἡμῖν πελάϑειν ; ΔΊΟΣΚ. ϑέμις, οὐ μυσαροῖς τοῖσδε σφαγίοις. Serib. μυσαραῖς (ὑμῖν οὔσαις). Ibd. v. 1301. Si vera est Seidleri correctio (μοῖραν ... ἤγεν τὸ pro μοίρας . .. ἡγεῖτο), etiam pro ἀνάγκης scribendum ἀνάγκαις: Μοῖραν ἀνάγκαις ἦγεν τὸ yoeom. Heraclidarum v. 169 (ubi Copreus Demophonta docet nullam ex adiuvandis Heraclidis utilitatem percepturum): ἐρεῖς τὸ λῷστον $Àm(Ó εὑρήσειν μόνον. Sententia, que nulla est, optima efficietur hac scriptura : Óésw eic τὸ Àgovov: ἐλσιίδ᾽ εὐρήσεις μόνον. Inclina te in optimam partem: nihil reperies prster Spem; ut omnia summa et optima fingas, nihil tamen cet. Ibd. 290 sqq.: μάλα δ᾽ οξὺς " Aoyc o Μυκηναίων ἐπὶ τοῖσι δὲ δὴ μᾶλλον ἔτ᾽ ἢ πρίν. Τοῖσι pro τούτοισι aub τοῖσδε dici nequit. Scri- bendum puto ἐνὶ voicóÓsor δή, non refugiens in ana- pestis Homericam formam; nisi quis τοῖσεδε profert. Ibd. 427 sqq.: "QD τέκν᾽, ἔοιγμιεν ναυτίλοισιν, οἵτενες χειμῶνος ἐκφυγόντες ἄγριον μένος eig χεῖρα γῇ ξυνῆψαν, εἴτα χερσῦϑεν σιγοιαῖσιν ἠλάϑησαν εἰς πόντον πάλιν. Nihil esse εἰς χεῖρα γῇ ξυνάπτειν, consentitur, nec quiequam auxilii allatum est. Facile tamen id inventu est et e proximo; scripsit enim Euripides : εἰς χέρσα γῆς ξυνήψαν, εἶτα χερσόϑεν. Notum est χέρσος pro adieetivo dici et ve χέρσα γῆς esse ipsam χέρσον. Lib. II. 243 (De v. 495 vid. p. 31.) Ibd. 531: καξαγγέλλομαι ϑνήσκειν ἀδελρῶν τῶνδε κἀμαυτῆς ὕπερ. Promittendi et sese ad aliquid faciendum offerendi significatio, qu: requiritur, non est in ἐξαγγέλλομαιε, sed in ἐσεαγγέλλομιαι, ut scribi debeat κασπαγγέλλομα 1. - Tbd. 533: | Εὔρημα γάρ vot μὴ φιλοψυχοῦσ᾽ ἐγὼ κάλλιστον ηὕρηκ, εὐκλεῶς λισιεῖν βίον. Neque γάρ vor pro yao aptum et reliqua τηδηϊ- festissimam habent tautologiam, cum id, quod Macaria se repperisse dicit, iam sit in «y φιελοψυχοῦσα. Scri- bendum: Βύρημα γὰρ τοῖς μὴ φιλοψυχοῦσί ye χάλλιοτον ηὕρηκ. εὐκλεῶς λισιεῖν βίον. 104. 684 sqq. (ubi Iolaum. pugnare volentem famulus dehortatur senectutis admonens): OE. ovx iov ἐν ὄψει τραῦμα μὴ δρώσης χερός. IO. τἰ δ᾽: οὐ ϑέγνοιμι κὰν ἐγὼ δι᾿ ἀσσιίδος: OE. ϑένοις àv, ἀλλὰ πρόσϑεν αὐτὸς av σιέσοις. IO. οὐδεὶς eu ἐχϑρὼν πϑουβλέσων ἀνέξεται. OH. ovx ἔστιν, ὦ τῶν, *j ποτ᾽ ἣν ῥώμη σέϑεν. Apparet hane, qua extremo versu eontinetur, ad- monitionem initio positam fuisse; deinde autem etiam mani- festius, illud οὐκ ἔστ᾽ ἐν ὄψει x. v. 4. ἃ famulo obiici his Iolai verbis: οὐδεὶς ἐμ ἐχϑρῶν x. v. À. Versus igitur 684 et 688 sedem permutarunt, quibus in suum locum restitutis, sic πρὸ decurrent: OE. οὐκ ἔστιν, ὦ τῶν, ἢ ποτ᾽ ἦν ῥώμη ocdev. IO. εἰ à; οὐ ϑένοιμιε κἂν ἐγὼ δι᾿ ἀοσιίδος: OE. ϑένοις ἂν, ἀλλὰ πρόσϑεν αὐτὸς ἂν σπιέσοις. IO. οὐδεὶς ἔμι[ ἐχϑρῶν προσβλέπων ἀνέξεται. OE. οὐκ ἔοτ᾽ ἐν ὄψει τραῦμα μὴ δρώσης χερός. Permutandzs sedis causa fuit initium utriusque versus 16* 244 Lib. 1I. simile (οὐκ ἔστ᾽, ovx ἔστιν). Qui sequitur versus 689 sic scriptus: IO. ἀλλ᾽ οὖν μωχοῦμαί y ἀριϑμὸν (codd. μαχοῦ ι᾽ ἀριϑιιον) οὐκ ἐλάσοοσι, quam habeat sententiam, non intellego; nam lolaum, si se pugna adiungat, non contra pauciores pugnaturum (quain si non se adiungat), inanissim: παρὸ sunt. Scribendum videtur: ἀλλ᾽ οὖν μαχοῦνταί y ἀριϑμὸν οὐκ ἐλάσσοσι. Aucturum se certe numerum suorum modeste sic significat, ut hostes saltem non cum paucioribus pugnaturi sint. Respondet famulus, exiguum hoc esse additamentum: σμικρὸν τὸ σὸν σήκωμα προστίϑης φίλοις. Ibd. 707 ser. τὰ τ΄ ἀμήχαν ἐᾶν (pro Ó). Ibd. 804 scribendum est, Heathio et aliis praeeuntibus: ὦ στρατήγ ὃς oyodsv ἥκεις, vi τήνδε γαῖαν οὐκ ἐάσομεν xci τὸς Μυκήνας οὐδὲν ἐργάσει κακὸν ἀνδρῶν στερήσας: Futuro tempore in hae iubentis et vetantis interro- gatione opus est. Aoristo locus est in secunda persona (rí ovx ἐποίησας), vix in prima, perfectum (εἴργασαε) plane excluditur; et est ἐργώσεε in codicibus. | (De v. 894 vid. p. 109.) Ibd. 1050: κομίξζεν. αὐτὸν, δμῶες, εἶτα χρῇ κυσὶ δοῦναι χτανοόντας. Neque nudum illud κομυίζετε αὐτὸν ferri potest neque apte coniunguntur hse xojgwüeve . . . eive χρή. . Seri- bendum: xopiGev αὐτὸν, διιῶες, év d o χρὴ κυσὶ δοῦναι xvavovcag. Duci ad supplicii locum Eurystheum Alcmena iubet. Cfr. v. 528: ἡγεῖσϑ'᾽ onov Ósi σῶμα κατϑανεῖν vods Lib. 1]. 245 Hereul. fur. v. 53: ἐκ γὰρ ἐσφραγιεομιένοι δόμιων καϑηήμιεϑ'᾽ ἀπορίᾳ σωτηρίας. Iure Nauckius dubitat, possintne, qui domo eiecti sint eaque arceantur, novo verbo ἐξεσφραγεσμιένοι, quasi exsig- nati, appellari; nam ut signo apposito clausam domum fingas (quod non in heroica tantum state, sed in ipsius En- ripidis licenter fingatur), tamen homo mire dicatur ἐξε- σφραγισμένος. — Aptissimum contra videtur ἐξεσφαι- οεσμένοι, quasi pile lusu eiecti. Ibd. 69: καὶ νῦν ἐκεῖνα μὲν Oavovr ἀνέσπτατο, ἐγὼ δὲ καὶ σὺ μέλλομιεν ϑνήσκειν, γέρον. Prorsus perverse prioris temporis bona mortua di- euntur et, quod perversius est, mortua evolasse. Scripserat Euripides: καὶ νῦν ἐκεῖνα μὲν ἀνόνητ᾽ ἀσπέστατο. Omisso errore ἡ, ex «vovv natum ϑανόντ᾽. Ibd. 155: τοῖσδ᾽ ἐξαγωνίζεσϑε: τῶν δ᾽ dg οὕνεκεν τοὺς Ηρακλείους παῖδας οὐ ϑνήσκειν χρεών: Novum verbum ἐξαγωνίζεσϑαι, magis tamen mira significatio; debet enim, ut loci sententie satisfiat, esse certamen et periculum fugere et evadere, qus vis in illa compositione inesse nequit. Videtur seribendum: «τοῖσδ᾽ ἐξ ἀγῶνος ἦσϑε: Ibd. 190 sqq.: ἀνὴρ ὁσελίτης δοῦλός ἐστε τῶν ὅπλων καὶ τοῖσι συνταχϑεῖσεν οὖσι μιὴ ᾿γαϑοῖς αὐτὸς τέϑνηκε δειλία τῇ τῶν σέλας. Neque dativus de personis ullo modo sic poni potest in causa significanda et vitiose hie dativus concurrit eum altero δειλίᾳ v. v. v. Scribendum: xiv τοῖσι συνταχϑεῖσιν οὖσι μὴ yoadoic h. e., inter commilitones non fortes. ^ 946 Lib. II. Ibd. 290: οὑμὸς δ᾽ ἀμαρτύρητος. εὐκλεὴς πόσις, ὡς τούσδε παῖδας οὐκ ἂν ἐκσῶσαε ϑέλοι δόξαν κακὴν λαβόντας. Ad rem non pertinet (et per se nugatorium est) Hereulem sine teste clarum esse; ὡς autem non habet, quo recte referatur. Apparet hoc dici, vel sine testimoniis mani- festum esse, Herculem non servaturum liberos mala fama obrutos. Itaque pro εὐκλεής substibuendum εὖ δηλος. Ibd. 302: ἤδη δ᾽ εἰσῆλϑὲέ uw, εἰ σ᾿αραιτησαίμεϑα φυγὰς τέκνων τῶνδε. Mirum neminem animadvertisse solecum esse opta- tivum nudum in interrogando, quid fieri fortasse possit, seribendumque παραιτησαίμεϑ'᾽ ἄν. Ibd. 616, 617: AM. οὐκ oióev Ευρυσϑεύς os γῆς ἥποντ᾽ ἄνω: HP. οὐκ οἶδεν" ἐλϑὼν τανϑαάδ' εἰδείην στάρος. Neque optat Hercules, ut hzc, qus iam videt, sciat (itaque Matthizus Dindorfiusque ovx oid * ἵν ἐλϑὼν x. v. À., non bene optatiyo subiecto ἕνα post presens) neque apte in eodem versu concurrunt οἶδεν de Eurystheo et siósígv. de Hercule. Scribendum videtur: οὐκ oidev* ἐλϑὼν τανϑάδ᾽ εὖ ϑείην ngog. Optat, ut sibi res domesticas ordinare liceat, antequam Eurystheus se redisse sciat. Ibd. 649: τὸ δὲ λυγρὸν φόνιόν «ε γῆρας μισῶ. Longe abeunt in corrigendo illo φόνεον. Proximum aptissimumque est πολιόν τε. Ibd. 713 sqq.: AM. δοκῶ uiv αὐτὴν. ὡς ϑύραϑεν εἰκάσαι AT. τὶ χρήμια: δόξης τῆσδ᾽ ἔχεις τεκμήριον; ΑΜ. ἱκέτεν στρὸς ἀγνοῖς ἑστίας ϑάσσειν βάϑροις. Neque δόξης τῆσδε de opinione nondum prolata dici Lib. II. 241 potest neque Lycus quarere, huiusne opinionis Amphitruo argumentum habeat. Scribendum est: AT. τί χρῆμα δόξης, ἡ ς ἔχεις τεκμήριον: Probabilem Lyeus se opinionem exspectare significat, euius aliquod sit argumentum, non inanem suspicionem; pro vív« δόξην dixit τί χρήμα δόξης. Ibd. v. 772: ϑεοὶ, ϑεοὶ τῶν αδίκων μέλουσε καὶ τῶν ὁσίων ise. Μέλω ἐπαΐειν pro eo, quod est μιέλει poc. ἐπαΐειν, nemo Atheniensis dixit. Codex μέλλουσι. Serib. ϑέλουσι. Ibd. 845: τιμὰς δ᾽ ἔχω τάσδ᾽, ovx ἀγασϑῆναι φίλοις. Debet hoc significare: eum honorem habeo, ut non in admiratione et amore sim inter amicos. Sed primum mirus hie est honor, deinde incommodus est pluralis numerus, vehementissime denique offendit οὐκ pro μιή positum. 7*4«l αἵδε dicuntur δεικτεκῶς: hi honores et hoe munus, quod teneo (inter deos inferioris generis). Hos honores ipsa Dementia appellat οὐκ ἀγαστὰς ἐν φίλοις quibus amici non sane invideant; apte iam adiungitur ovó 70ouoer et reliqua. Ibd. 865 sq.: ὁ δὲ κανὼν οὐκ εἴσεται σιαῖδας, οὖς ἔτικτ᾽, ἐναίρων, πιρὶν ὧν ἐμὰς λύσσας amr. Neque pluralis aptus est neque recte homo dicitur ἀφιέναι τὴν Àvooyv, que ipsum oppressum tenet. Scri- bendum: «oiv àv ἐμὴ λύσσα oq ἀφῆ. Cfr. Or. 227: ὅταν ἀνῇ νόσος uaviac. Ἐχ Avocac φαφῇ mendum ortum est. Ibd. 1020 sqq. scribendum eum Wundero, sed oratione melius distincta: τάδε δὲ (pro τάδε) ὑπερέβαλε, π᾿ἀρέδραμιε τὰ τότε κακὰ τάλανε διογενεῖ xogo. Ἀδονοτέχνου Πρόκνης 248 Lib. II. φόνον ἔχω λέξαι ϑρεόμενον Movoouc, cv δὲ τέκνα τρίγονα uw. v. À- In v. 1022 recepi Heathii emendationem . indigne spretam. Nam φόνος ϑυόμενος Μούσαις merz nugz sunt. 104. 1063 ad hse: ἔκανε δὲ τέκεα τοξήρει wolno declarandi causa adscriptum puto τοξεύσας, quod igna- vissime adhzret.*) Supplieum v. 74 iure offendit mira vox ξυναλ- γηδόνες, de personis praesertim posita. ZWgre etiam careas przepositione ante χορόν. Scripsitne Euripides: ἔτ᾽ ὦ ξυν ἃ λ- yetvov ἐς yogov? Tbd. 321, 322: ὁρᾷς, ἄβουλος ὡς κεκερτομημένῃ τοῖς περτομοῦσι γοργὸν ὡς ἀναβλέσεει σὴ πατρίς: | Scribendum puto ἀντεβλέπει. | Nam longe aliter Bacch. 1308 ᾧ δῶμ᾽ ἀνέβλεττς et Ion. 1467, ubi ἀελίου ἀναβλέπειν" λαμπάσιν est: solis radiis iterum collustrari. Tbd. 385, 386: | Θησεύς o ἀπαιτεῖ πρὸς χάρεν ϑάψαι νεκροὺς, ξυγγείτον᾽ οἰκῶν γαῖαν, ἀξιῶν τυχεῖν. φίλον vs ϑέσϑαι πάντ Βρεχϑειδῶν λεῶν. Qui aliquid postulat, semper «£oi τυχεῖν. Seri- bendum ἄξεος τυχεῖν. Significatur preces persona precantis commendari. Ibd. 438 sqq.: τοὐλεύϑερον Ó ἐκεῖνο" τίς ϑέλει στόλει 1) Ibd, 1351 pridem (Philol. II p. 137) scribendum dixi oratione melius distincta et una littera addita: οὐδ᾽ ἀνδρὸς ἂν δύναιϑ᾽ ὑποστῆναι βέλος | ἐγκαρτερήσων ϑάνατον᾽ εἶμι δ᾽ ἐς πόλιν x. τ. À. Hercules ipse non vult nunc ἐγκαρτερεῖν ϑάνατον, sed contra, quanquam in malis sit, vitam se toleraturum dicit. Secutus me Nauckius est. V. 1340 displicet πάρεργα et requiro voca- bulum aut diversitatem significans (eorum, quse "Theseus de diis commemoravit, ab Herculis malis) aut velamentum et callidam. occultationem ; sed aptum non reperio. Lib. II. 249 χρηστόν vi BovAevj εἰς uioov φέρειν ἔχων: καὶ ταῦϑ᾽ ὁ χρήζων λαμιπρὸς 609, 0 μὴ ϑέλων σιγᾷ" τί τούτων ἔστ᾽ ἰσαίτερον σόλει: Pravum v. 440 ταῦτα, quod non habet, quo referatur. Scribendum: x«vvovO ὁ χρήξων λαμιστρός 2007, 0 μὴ σιγᾷ, id est, atque hie (cum hoc ἃ prseeone pronuntiatum est). In altero membro recte Hartungius particulam desideravit seripsitque non improbabiliter ὁ δ᾽ ov ϑέλων (synt. Gr. 8. 207), nisi fuit ὁ δ᾽ αὐ ϑέλων | σιγᾷ. ut ϑέλων referatur ad silentium. Ibd. 528 sqq.: » , ' , » 5 , e εἰ γὰρ vt καὶ στεπονϑατ “ργείων vno, ϑέλων τεϑνῶσιν" ἡμύνασϑε “πολεμίους καλῶς, αἰσχρῶς δ᾽ ἐκείνοις, yr δίκη δεοίχεται. Quid significent verba αἰσχρῶς δ᾽ ἐκείνοις, nemo dixerit; nam si quis sic enarrare conetur, "Thebanis glorie, Argivis dedecori fuisse pugnam, debebat primum dici: viv μὲν καλῶς, deinde qui hinc consequitur illud: χῇ δίκη διοίχεταιῦ Apparet sic hoc αἐσχρῶς δ᾽ ἐπ᾽ referri superior στολεμίους, ut hie quoque aecusativus esse debeat; sed tamen ἐκείνους non sufficit sententie consequenti, et preterea oí πολέμιοι sunt iidem ἐκεῖνοι. Scribendum est optima sententia, mutatione minima: αἰσχρῶς δὲ νεκροὺς, yy δίκη διοίχεται. id est: contra hostes gloriose pugmnastis, contra mortuos (cadavera) turpiter (pugnatis), peritque sie iustitia. !) V. 653 fortasse scribendum φῦλα τρία τριῶν ovory- “μάτων (cod. L. συστρατευμάτων); sed res incerta. 1) V. 593 ipse conieceram, quod deinde vidi in cod. Laur. supra scriptum esse et a Musgravio probatum καινὸς ἐν καινῷ δορί pro κλεινὸς ἐν xÀswg. Veritati perspicum nocere non debet, quod a codicis correctore intellecta est. 250 Lib. II. Ibd. 689: ἢ τὰς ἄνω ve καὶ κάτω φορουμένας ἱμᾶσιν, αἵματός τὸ φοινίου ῥοάς. Pro τὰς . . . φορουμένας editur ex Heathii coniec- tura τοὺς . . . φορουμένους et improbabil per se muta- tione (qui enim hine femininum natum est?) et nimis obscure significatis curribus quique in iis essent; nec apte ipsi, qui e curribus pugnant, dicuntur ἱμᾶσεν ἄνω καὶ κάτω φορεῖσϑαι. — Latet substantivum feminini ]generis currus vel potius partem superiorem «curruum ἱμᾶσιν suspensam significans: ἢ ἄντυγας ἄνω τε καὶ κάτω φορουμένας ἱμᾶσιν. Nocuit crasis ἡ wzvyac. Ibd. 716: ὁμοῦ τραχήλους παἀσιεκείμενον κάρα κυνέας ϑερίζων καποκαυλίζων ξύλῳ. Durior transitus ἃ plurali (τραχήλους) ad singularem (πάρα) defendi quodammodo potest, quod κάρα pluralem non habet; reditum ad pluralem longe duriorem (χυνέας) et subabsur- dum (quasi unum eaput plures galeas habuerit impositas) non habeo, quómodo defendam. ^ Huc cum accedat, ut apud neminem prseterea Atticorum hse verbi ésíxenuot, - σιδρί Ἀδίμιαι constructio reperiatur, quam post Herodotum recentiores inde ἃ Dionysio Haliearnassensi frequentant, adducor, ut credam Euripidem scripsisse: χαἀπιχειμένας κάρᾳ. κυγέας X. τ. À. Est aliqua etiam in χάρᾳ offensio, sed multo lenior et quz ne in nostro quidem sermone animadvertatur, cum res ad partem corporis pertinentes universe nominamus. Ibd. 748 sq.: πόλεις τ΄, ἔχουσαι διὰ λόγου κάμψαι κπακὰ, φόνω χαϑαιρεῖοϑ'᾽, οὐ λόγω τὰ πράγματα. Quid sit φόνω καϑαιρεῖσϑαι σπιράγμιατα, omnino nescio, Lib. II. 95] scripsisseque Euripidem iudico κα ϑαίρεσϑ᾽, ut sit quasi purgando delere et amovere (non longe ab eo sensu, quo Galli dicunt vider une querelle) ZEschylus (fr. Danaidum apud Hesychium) καϑαίρεσϑαι γῆρας pro ἀποδύεσθαι dixit, Sed aliud superest. Vehementer enim offendit hic versus in σπιράγματα exiens post v. (41 voce σιράγμασι terminatum; offendit non minus nudum illud in 748 κακά et omnino diversi accusativi subiecti verbis x«,wer et καϑαίρεοϑαι (Sive καϑαιρεῖσϑαι), cum una res significari debeat, quz, cum possit oratione confici, cade et armis decernatur. Una littera superest; scripserat Euripides: πόλεις τ΄, ἔχουσαι διὰ λόγου κάμιψαι κακὰ, φόνῳ καϑαίρεσϑ', οὐ λόγω ταράγματα. Coniunguntur χακὰ ταραάγματα. ἢ) Ibd. 838 sqq.: Μέλλων σ᾽ ἐρωτᾶν, ἡνίκ᾽ ἐξήντλεις στρατῷ γόους, ἀφήσω, τοὺς ἐκεῖ μὲν ἐκλιπὼν εἴασα μὐϑους" νῦν δ᾽ ' 4Ógaovov ἱστορῶ x. t. À. In his quaedam vitiata esse manifestum est et ἃ multis intellectum; sed simul et quz universa sit sententia et qua parte loci vitium contineatur, satis apparet. Nam Theseus se dicit, cum iam ante interrogare vellet. quod chorus in eiulatus erumperet, «orationem tum omisisse, nune ad quarendum redire. Itaque recta hee sunt: Mt- λων σ᾽ ἐρωτῶν, ἡνίκ᾽ ἐξήντλεις | γόους, τοὺς ἐκεῖ μύϑους X. t. Δ. ᾿Εξανελεῖν autem yoovc, quod in lexicis male redditur, est questus effundere. Vitium residet in στρατῶ et ἀφήσω, quai sic tollendum puto: ἡνίκ᾽ ἐξήντλεις 600 γόους ἀπλήστω, X. T. À. 1) V, 790 sqq. non debuerat a Dindorfio recipi Nauckii coniectura (τί pro τό). Sententia hsc est: Illud enim (quod 786 sqq. optat) tum putassem gravissimum me malum perferre; nunc video gravius aliud malum. 252 Lib. II. Et de ἀπλήστῳ non dubito; pro ῥόῳ possitne reperiri propius aliquid, nescio. Ibd. 899, 900. .Quoniam hos versus eiiciendos esse L. Dindorfius (thes. Steph. V p. 2290) non persuasit, restat αὖ tollatur mendum in vocabulo ὅσας, sub quo latet aliquid, quod amores amorisve insidias a feminis (ὠπὸ ϑηλειῶν) significet. Videtur fuisse ἀπὸ ϑηλειῶν νόσους. Semel scripto » ocovc in ὅσας mutatum est. Ibd. 902, 908: ovx ἐν λόγοις ἦν λαμιπιρὸς, ἀλλ᾽ ἐν ἀστεΐδι δεινὸς σοφιστὴς στολλὰ τ΄ ἐξευρεῖν coqa. Infinitivus non recte cum reliquis coit; itaque Valckenarius σοφὸς scribi volebat; debebat στολλα v ἐξηῦρεν σοφά. Ceterum non audeo Porsoni suspicionem hunc versum dam- nantis reprehendere eum ob σοφεστής et σοφά sine aeumine concurrentia tum quod idem 905, 906 dieitur; et potuit addi, cum non attenderetur, Aeg(ooc ütrique membro commune esse. Sed quod Dindorfius eadem damnatione comprehendit v. 904—908, idem, quod sepe, requiro, unde hxc, de Me- leagro prsesertim, cuiquam in mentem venerint. Ibd. 918 sqq.: 5 δ᾽ εὐανδρία διδακτὸς, εἴπερ καὶ βρέφος διδάσκεται λέγειν ἀκούειν» O^, ov μιάϑησιν οὐκ ἔχει. Μάϑησιν μιὴ ἔχειν τινὸς οϑὺ discendi facultatem non habere; (neque enim μάϑησιν est scientia, sed discendi actio;) itaque quoniam prave infans doceri dicitur, quz discere nequeat, restituendum est e Damasceni floril. p. 381 Gaisf. (p. 188 Meinek): ὧν μάϑησις ἐν λόγω. Ibd. 972 sqq.: μιέλεα σταιδὸς ἐν οἴκοις κεῖται μνήματα, σένϑεμιοι κουραὶ καὶ στέφανοι κόμας, λοιβαί τὸ νεκύων φϑιμένων, ἀοιδαὶ, τὰς χρυσοκόμας ᾿“πόλλων ovx ἐνδέχεται. Lib. II. 258 ᾿“Ιοεδαί neque, quod his verbis fit, appellari possunt λοιβαὶ φϑιμιένων neque inter ceteras res domi iacere dici. Itaque scribendum videtur: κουραὶ καὶ στέφρωνοι κόμιας, λοισιαὶ δὲ νεκύων qouuivov ἀοιδαί. x. v. À. hestare sibi nanias dicit, similiter atque paulo ante v. 971 ὑπιολελειμι μένα μοι δάκρυα. Ibd. 1070 sq. Euadne desuper de rupe in rogum mariti desiliens Iphidi patri hae dicit: καὶ δὴ παρεῖται σώμια,» σοὶ μὲν οὐ φίλον, ἡμῖν δὲ καὶ τῷ ξυμσιυρουμιένῳ στόσει. Mire corpus suum patri amantissimo gratum esse negat, mire sibi gratum predicat. — Scilicet non corpus, sed casum et in rogum desultum quasi solutum et immissum (παρεῖσϑαι) dicit: καὶ δὲ σιαρεῖται πτῶμα», σοὶ μὲν οὐ φίλον. Hippolyt. v. 224: εἰ κυνηγεσίων καὶ σοὲ μελέτῃ; Et χαί vitiose abundat neque, cum aliquid ad aliquem pertinere negamus, usitate interrogatur: τί σοὶ σιόλεμιος ; sed: ví σοὲ καὶ zt0Ac 5; Atque sie scripsit Euripides: | τί κυνηγδσίων καὶ GOL μελέτη: audaci sane verborum ordine (pro μελέτῃ καὶ oor) sed (quod in κυνηγεσίων iam prius membrum satis notatum est) non audaeiore vel potius minus audaci quam in Hel. 1979: "Ev, ὦ ξέν᾽, εἰς τὸ πρόσϑεν, ἢ καλῶς ἔχει, «Aevoogcev; (Cfr. Hor. sat. 1, 4, 45: comoedia necne poema Esset, quizsivere, id est, poema necne.) Ibd. 276: ΤΡ. sce δ᾽ oU, τριταίαν γ᾽ οὐσ᾽ ἄσιτος ἡμέραν: ΧΟ. πότερον Un ἄτης ἢ ϑανεῖν πειρωμιένη ; Nulla facile poterat esse ἄτῃ, qus» Phzedram cibo abstinere cogeret; sed quszrit chorus, utrum fastidio et tzedio id fecerit an quod mori vellet; suspicor igitur Euripidem scripsisse: s0rsQov ἄσης Ust ἢ ϑανεῖν σιξιρωμιέγη; 294 Lib. Il. Ibd. 463 sqq.: Οὐδὲ ovéygv γὰρ, ἡ κατηρεφεῖς δόμιοι, κανὼν ἀχριβώσει:[ ἄν" ἐς δὲ τὴν τύχην T£60U0 , ὅσην σὺ, σιῶς ἂν ἐκνεῦσαι δοκεῖς: Cetera sanarunt Marklandus et Valekenarius restitutis ἡ pro zc et κανὼν ἀκριβώσει[ ἂν pro καλῶς ἀκριβώσειαν, sed in tertio versu vereor, ne grave vitium reliquerint. Nam ut nune verba leguntur, πεσοῦσα — ἐκνεύσαι δοκεῖς, referuntur ad Phzedram (quomodo te enataturam putas?). Sed et addita ὅσην ov ostendere videntur, de alia re dici σιεσοῦσα, et sic priora dicuntur (οὐδὲ στέγην initio posito), ut in τῷ κανόνι duas res comparari appareat, quarum ad alteram aliquo modo accommodari et eam exigere possit, ad alteram non possit. Preterea non quzritur h. L, possitne Phedra enatare et evadere, sed quam severe vita exigenda sit Itaque videtur mihi Euripides scripsisse: σεσύνϑ', ὅσην oU, πῶς ἂν ἐκνεῦσαι δοκεῖς: ἢ. e.: si ad tantum fortune sstum adhiberetur norma, in quantum tu incidisti. quantum declinaturam putas? Est enim ab ἐκνεύω. 104. 1186: καὶ $üooov ἢ λέγοι tic, ἐξηρτυμένας πώλους σπιαρ᾽ αὐτὸν δεσπότην ἐστήσαμιεν. Seribendum λέγει. Ipsum autem se nuntius significat, cum τὰς dicit; λέγοι pro λέγοι ὧν ferri nequit. Ibd. 1346 πένϑος OsoOsv καταλησιτὸν quod sit, non intellego, opinorque scribendum «er«f2A9cow, divi- nitus demissum, ut hoc accedat exemplis non multis, sed certis vocalis ante 92 apud tragicos correptz.!) (De v. 1886 vid. p. 53) !) V. 1299 quod conieceram, ἐπ᾿ εὐκλείας ϑάνῃ (ut cum bona fama, — in possessione bon» fams — moriatur), przcepit Reiskius; editur tamen, quod significat, ut bona fama (tanquam morbo) moriatur. Lib. II. 255 Iphigen. Aulid.*) v. 68, 69: δίδωο᾽ ἐλέσϑαι Üvyatol μνηστήρων ἕνα, ὅτου σινοαὶ φέροιεν ᾿“΄φροδίτης φίλαι. Neque stvo«éc τέγος dici posse puto de aura, qu» ad aliquem trahat, neque πνοὰς ᾿“΄φροδίτης alio genetivo (viri) addito, et φέροιεν nimis infinite poni. Seribendum: ὅστοι πινοαὶ φέροιεν ᾿“΄φροδίτης φίλαι id est, quo (ad quem) aure Veneris eam deferrent. Ibd. 84: xdjié στρατηγεῖν κάτα Μενέλεω χάριν εἵλοντο, οὐγγονὸν γε. Sic codices. Opinor scribendum στρατηγεῖν ταῦτα, hoc imperium gerere. Ibd. 247 sqq.: ᾿“τϑίδος δ᾽ ἄγων ἑξήκοντα ναῦς ὁ Θησέως παῖς ἑξῆς ἐναυλόχει ϑεὰν Παλλαδ᾽ iv μωνύχοις 6. Dindorfii in hac fabula ἀϑετήσεις a parvis initiis sensim eo progressas, ut in quinta editione preter epilogum a Porsono primum addubitatum (inde a v. 1532) e reliqua fabula, si recte numeravi, 399 versus 24 locis exsecet, omnino sepono. loculare mihi videtur, «quod sex nobis versus (185—191) relinquit inter 14 et 110 spurios mirabili casu interiectos. —Epilogum spurium esse assentior. videoque, qui potuerint aut fabule extrema parte amissa aut quod non intellegeretur, recte finiri fabulam, hzc. addi, cetera, qus finguntur facta, non intellego, qui quandove accidere potuerint. Nec hoc ita dico, ut nullum in hac fabula spurium esse versum contendam mnegemve in partibus quibusdam fabule nova qusdam et difficilia obiici; sed ea omnia longe aliter examinanda sunt. Eram exempli causa dicturus de versibus 350 ad 355. Sed pleraque recte Hartungius, nisi quod v. 351, male interpositum ante difficul- tatum, ex quibus nata est Agamemnonis animi demissio, signi- ficationem, abiici, non alio loco non apto interponi oportebat. (V. 355 fortasse ἐμπλύσοις scribendum, sed caput est, quod σύγχυσίν τ᾽, εἰ μή posuit.) 256 Lib. 1l. ἔχων «ιτερωτοῖσεν ἄρμασιν ϑετὸν εὐσημόν τε φάσμα ναυβάταις. Demophon insigne navis habuit Minervam insistentem eurrui equorum alatorum. (Cfr. Horat. od. I, 15, 11: iam galeam Pallas et zgida currusque οὐ rabiem parat; Pausan. VII, 47, 1; C. O. Muelleri archzeol. 8 371, 3.) Sed neque μωνύχων appellatio, quamvis omnia moliantur, ad ὥρμιατα accommodari potest neque ϑετὸν φάσμα quisquam expediet. (Quod Nauckius de ϑετήν cogitavit, neque ev» est τεϑεῖσα neque Pallas currui insistens τεϑεῖσα ἐν ἄρμα- σιν dicitur. Videtur, cum poeta, ut sspe, pro curru equos nominasset, ἀἄρμασιεν enarrandi causa adseriptum eiusque ultima syllaba nocuisse adieetivo sequenti. Suspicor enim Euripidem seripsisse: Παλλάδ᾽ iv μωνύχοις ἔχων τιτερωτοῖσιν, eU evov εὐσημὸν τὲ φάσμα ναυβάταις, h.e, aptum fausüque ominis spectaculum nautis. In versu, qui huie respondet, tollenda est supervacanea vox ϑεαί: χρυσέαις δ᾽ εἰκόσιν xav ἄκρα Νηρῆδες ἕστασαν. Ibd. 261 sqq. Seribendum: Φωκίδος Ó ἀπὸ yOovoc Ao£&güc vs τοῖσδ᾽ ἴσας ἄγων ἦν ναῦς Οἰλέως τόκος x. v. λ. Codd. “οκροῖς δέ. Ibd. 283 sq. scribendum: Aevurosvuov δ᾽ " doy Ταφίων gyov, ov Μέγης ἄνασσε, h. e, Taphiorum naves ili agebant (remis promovebant), quibus imperabat Meges. Codices Ζάφιον ἦγεν. Ibd. 366, 367 oratio sic interpungenda est: αὐρίοε δὲ vor πεστονϑαο αὐτὸ" πρὸς τὰ σιράγματα ἐχσιονοῦσ᾽ ἑκόντες, εἶτα δ᾽ ἐξεχώρησαν κακῶς. (Plurimis id accidit: capessunt res prompti, deinde cet.)') ' V, 818 quod emendaveram, precepit Reiskius. Nam in χρέους subesse γένους et litterarum vestigia ostendunt et sententia. Lib. II. 251 Ibd. v. 888, 889: K A. οἴχομαι τάλαινα δάκρυον τ᾿ ὀμιμιατ᾽ οὐκέτι στέγει. ΠΡ. εἴπερ ἀλγεινὸν τὸ τέκνων στερομένην δακρυρ- ροεῖν. Sententic satisfacit nec ita longe a litteris discedit: οὐ TLEQGLTITOYV τὸ τέκνων στερομιένην δαχρυρροεῖν. Ibd. 945 restituendum e codicibus : ἐγὼ τὸ μηδὲν Μενέλεως v ἐν ἀνδράσιν, ubi editur δ. Neque enim hoc Achilles dicit, inverti virtutis iudicium, ut, qui alioquin ignavus, nunc vir habea- tur, sed se pessimo cuique parem esse; ac sic demum reete continuatur oratio de Achille ipso: ὡς οὐχὶ... γεγώς. Ceterum adeo offendit Menelai nomen simpliciter pro oppro- brio et eum contemptissimi hominis significatione positum, ut prorsus mihi persuasum sit subesse nomen appellativum hac orationis forma: ἐγὼ τὸ μηδὲν (ἦν ἔλεος) τ΄ ἐν ἀνδράσιν. Sed ipsum nomen (duabus syllabis efferendum) non magis presto quam v. 947 emendationem reperio. Ibd. 1177 sqq. In his versibus primum recte sepa- randa ea, qu: Clytzemnestra se domi sedentem conque- sturam dicit, ab oratione iterum ad Agamemnonem redeunte. Illa ϑρηνωδία finitur v. 1178: αὐτὸς xravOY, οὐκ ἄλλος οὐδ᾽ ἄλλῃ χερί. Agamemnonem Menelaus dicit propter nobilitatem generis ducem creatum ; eam se nunquam posthac spectaturum in duce creando, sed prudentiam. Ceterum μηδένα et μηδέ votum significare videtur; ipsi loco multo aptior est sententia potentialis, et est ἄν in codicibus (μηδέν᾽ ἄν). Quimritur, utrum οὐδέν᾽ &v ... οὐδέ scribendum sit an defensione ea utendum, quz duci potest e v. 977 et Platonis Phedon. p.106 D (synt. Gr. 8 200 not.) et Cratyl. p. 429 D, non sane firmissima, quod illi loci proprii ali- quid habent in μή cum verbo coalescente, an votum relin- quendum. (My in iureiurando apud futurum Hom. Iliad. (XV, 41 et) X, 330, Soph. Ai. 572, Aristoph. (av. 195), eccles. 1000, Lysistr. 917 propriam facit speciem.) MADVIGII Apvxus. Corr. 17 258 Lib. II. Deinde v. 1179 et 1180, in quibus menda arguere supervacaneum est neque aliorum conatus admodum refu- tatione egent, sie scribendi sunt: Toivós εἰῖσος καταλισιὼν «ροὐσϑεν δόμιοις ἄπει: βραχείας προφάσεως ἐνδεῖ μόνον, ἐφ᾽ ἡ 0 ἐγὼ καὶ σιαῖδες αἱ λελειμιμέναι δεξόμιεϑα δέξιν, ἦν σὲ δέξασϑαι χρεών. | In his ἐνδεῖ Reiskio debetur. Codices: τοιόνδὲ μισϑὸν καταλιπὼν πρὸς τοὺς δόμους | evel βραχείας σπιροφασεως ἔδει μόνον. — Aptissime Clytemnestra monet, ne relicto domi odio abeat, quod facile fieri possit, ut acerbum ei reditum paret. Certum est ἄστει et sententiarum distinctio; sed eliam μεῖσος verum puto. V. 1948. Non recte separatam poni de :ctate libero- rum sententiam (ἐστὶν) Nauckius sensit. Scribendum videtur : ὁ μὲν νεοσσὸς ἔτεσιν, ἡ ὃ V. 1258: Δεινῶς δ᾽ ἔχει uot ταῦτα τολμῆσαι, γύναι; δεινῶς δὲ καὶ μη" τοῦτο γὰρ πρᾶξαϊΐ με δεῖ. Qui et facere et non facere aliquid veretur, non potest causam verendi aíferre, hoc se facere debere (pondere etiam sententi: in τοῦτο incumbente, quod mire post ταῦτα subiicitur) Unum dicere potest, hoc ipso se torqueri, quod in utraque re sque terribili nulla detur optio: τοῦτο γὰρ ϑρᾶάξαάν μ᾽ ἔχει). Ortum mendum ex rariore verbi et orationis forma. (Synt. 0r $7119.) Ibd. 1344: ᾿“λλὰ uq οὐ σεμνότητος ἔργον, ἣν δυνώμιεϑα. Verba ἢν δυνωμιεϑὰα nullam habere sententiam ab Her- manno intellectum est. Scribendum: zv ϑυωμεϑα. t » ηυξημνένη. 1j Ann. philol. Danic. V p. 15 et 157. Lib. II. 259 Nihil dieit σεμνότητα iuvare, si immolentur. De se et filia Clyt»mnestra hie ut alibi tanquam simul ezdem pati- entibus loquitur. Ibd. 1348: AX. ὡς χρεὼν σφάξαι viv. — K A. κουδεὶς ἐναντία λέγει: Versus bis laborat, eui facillime sie videtur subveniri: AX. ὡς χρεὼν σφάξαε νιν. KA. οὐδεὶς Y ἐξ ἐναντίας λέγει; ἐξ post οὐδείς excidere facile poterat. Iphigen. Taur. v. 15: δεινῆς v ἀπλοίας πνευμάτων v οὐ τυγχάνων. Violentas adhibent correctiones; possumus leni uti: δεινῇ δ᾽ ἀπλοίᾳ πνευμάτων v oU τυγχάνων, ut eausa et dativo et participio significetur. Ibd. 34, 35: ναοῖσι δ᾽ ἐν τοῖσδ᾽ ἱερίαν τἰϑησί que, ὅϑεν vOuorot τοῖσεν ἥδεται Ded x. v. λ. Mendum est in solo ὅϑεν. Scribendum: τἰϑησί με 0 y ἐν νόμοισι. τοῖσεν ἥδεται Occ x. v. À. (Sacerdotem me constituit iis scilicet ille legibus, quibus dea delectatur.) Exeusat Iphigenia, Thoantem non potuisse leges dez mutare. Ibd. 113: ὅρα δὲ y εἴσω τριγλύφων ὅσιοι κενὸν δέμκιας καϑεῖναι. Ὁρῶν σιοιεῖν τι Greeum non est; reliqua recta, modo cum Elmsleio scribas ὅπου: σι είρα δὲ y εἴσω τριγλύφων, ὅπου κενὸν, δέμας καϑεῖναιε. Ibd. 225, 226: αἱμορράντων δυσφόρμιγγα ξείνων αἱμαἀσοουσ᾽ ἄταν βωμιούς. Mendum non unum subesse manifestum est; sed quod 17* 260 Lib. II. βωμούς quidam tollunt, non sane ἄτα ξένων sanguine inficiebatur; αἱμορράντων et αἱμασσουο᾽ simul ferri nequeunt, neque recte ξένοι, quorum sanguis effusus alias res spargit, αἱμόρραντοι ipsi appellantur. Scribendum: αἱμορρώντῳ óvogoQuiyyee ξείνων ova ovo. ἄτᾳ βωμούς. Hospitum eade sanguinolenta are infaustee sparguntur. Ibd. 258. Seribendum: χρόνιοι yàg ἥκουσ᾽ οἵδ᾽, ἀφ᾽ ov βωμὸς ϑεᾶς ᾿Ελληνικαῖσιν ἐξεφοινίχϑη ῥοαῖς. Nam ἐσιεί, quod ex Erfurdtii coniectura Nauckius posuit, non sic dicitur de temporis intervallo. Codd. οὐδέ sw. Ibd. 343: τὰ δ᾽ év9aÓ ἡμιεῖς οἷα φροντιούμι6ϑα. Dubia verbi forma pro φροντιεοῦμιεν, certissime mendo- sum οἷα. Latet ovz et verbum ab « negativo incipiens, aut ovx ἀφροντιστήσομεν aub ovx ἀφροντιούμεϑα, si hzc forma compositi ferri potest. Ibd. 414, 415: φίλα γὰρ ἐλπὶς éyévev ἐπὶ πήμασε βροτῶν ἄπληστος ἀνθρώποις uw. v. À. Neque πιήματα, ad rem pertinent et βροτῶν ne ob ἂν- ϑρώσιοις quidem ferri potest. Videtur fuisse: φίλα yaQ &Amie ἐγένετ᾽ ἐπὶ χρήμασι πόρων ἄσεληστος ἀνθρώποις. Coniungitur ἐλοιίς πόρων ἐστὶ χρήμιασι. (V. 418 non fuit mutandum zo:v& δόξᾳ de communi omnium studio dictum.) [bd. 452 sqq. Adhibitis emendationibus "Kirchhoffii (εἰ γάρ) et Hermanni (Uswvov pro Ugo) sic locus scri- bendus est: ei γὰρ ονείρασι συμβαίην δόμοις πόλει τὲ πατρῴᾳ τερτινῶν ὕπνων ἀπόλαυσιν κεινὰν, χάρις ὄλβῳ. Chorus, si per somnia modo, inani iucundz quietis fructu. Lib. I1. 261 edes urbemque patriam visat, gratiam οἱ se felicitati aeturum dicit. (Fortasse ὄλβου, ut Keochly voluit.)!) Ibd. 679 scribendum: προδοὺς σεσῶσϑαί o αὐτὸς εἰς otzove μόνος. β Ibd. 740: Δίκαιον εἶπας" πῶς γὰρ ἀγγείλειεν àv; Non iure, sed temere quzri, Iphigenia dicit, quoniam nisi vivus dimissus alter e captivis non possit nuntium Argos perferre. Seribendum: εἰκαῖον eisac. Ibd. 796. Neque ἄσπεστος βραχίων eius. qui non confidat, recte diei videtur, neque non confidit Orestes; itaque potius seribendum videtur: ὅμιως σὲ πίστῳ περιβαλοὼν βραχίονι. Codd. ὅμως ἀπίστῳ. Ibd.818: Καὶ λούτρ᾽ ἐς [UA μητρὸς ἀνεδέξω πάρα; Inepta τῶν λούτρων mentio, que Iphigenia εἰς “λιν aeceperit neque ei nuptie ademerint. Etiam ἀναδέχομιαι právum pro δέχομναε de munere aecepto. Significat Orestes eam ipsam vestem, in qua illa, quz: supra memorata sint, Iphigenia intexuerit, ei ornatum nuptiarum causa datam esse. Seribendum est igitur lenissima mutatione: κάλλυντρ᾽ εἰς Αὐλιν μητρὸς ἃ δέξω «oa: Ex his ἃ ἐδέξω πάρα debetur Kirchhoffio. Tbd. 836: 'f2 κρεῖσσον ἢ λόγοισιν εὐτυχῶν ἐμιοῦ ψυχά. Θαυμάτων πέρα καὶ λόγου 70000 τάδ᾽ ἐπέβα. Sie codices, quam seripturam ita Hermannus mutavit, ut prorsus veri vestigia tolleret. Seribendum: "f2 κρεῖσσον ἢ λόγοισιν εὐτυχοῦντ᾽ ἔργω ινυχά. 1) V. 516, quod in ann. phil Dan. V p. 15 (158) correxeram τοῦϑ᾽ ὅρα, et Bothium et Seidlerum pr:ripuisse video. ^V. 513 Rei- skius recte: τί δ᾽ ὁ στρατηγὸς, ὃν λέγουσ᾽, εὐδαιμονεῖ; 262 Lib. II. Se Orestemque przdicat re beatiores quam verbis praedicari possit. Tum Reiskius recte ἀσπέβα. Ibd. 912 sqq.: Οὐδέν μ᾽ 2ní(oyg y οὐδ᾽ ἀποστήσει λόγου σρῶτον πυϑέσϑαι, τίνα 707 ᾿Ηλέκερα πότμον εἴληχε βιότου" φίλα γὰρ ἔσται σιάντ᾽ ἐμιοί. Scribendum videtur: Οὐδ᾽ ἣν uw ἐπίσχης, τοῦδ᾽ ἀποστήσεις λόγου, πρῶτον πυϑέσϑαι, τίνα sov Ἠλέκτρα πότμον εἴληχε βιότου: φίλα γὰρ αὐτῆς πάντ᾽ ἐμοί. Primi versus emendatio certa videtur, proxime ad litteras accedens, perspicua et apta sententia, tertii probabilis. Non πάντα grata erant Iphigenie, ut quavis Electr» fortuna gavisura esset; sed quzrit, quod summopere Electram amat. (De v. 1041 vid. p. 171.)5) Ibd. 1119 scribendum: ἐν γὰρ ἀνάγκαις ου κάμυνϑι; ξύντροφος ᾧ μεταβάλλει δυσδαιμονία " τὸ δὲ uev εὐτυχίαν κακοῦ- | f o2ut ϑνατοῖς βαρὺς olov. Non succumbit, cui familiaris ab adolescentia adversa for- tuna (quse cum) eo adolevit) tantum in aliam formam mu- tatur; id demum grave est post felicitatem vexari calami- tate. Cfr. Helen. 417 sqq. maximeque Here. fur. 1292 sqq. (o δ᾽ es κακῶς ἔστ᾽, οὐδὲν αλγεῖ, συγγενῶς δύστη- voe ὧν). Ibd. 1143 coniecturas omnes (— sex enumeratas licet videre apud Dindorfium —) spernemus uno commate adiuta oratione: χοροὺς δ᾽ ἱσταίην, ot xal παρϑένος, δὐδοκίμων γάμων. ') V. 1010 emendaveram: ἄξω δὲ σ᾽, ἤνπερ καὐτὸς ἐνταυϑοῖ περῶ, Postea vidi idem Hermannum coniecisse, cuius miror coniecturam a Dindoríio neglectam. — MN m P Lib. 11. , 263 (Utinam choros ducam, ubi virgo duxi, in splendidis nuptis. Xooovc ἱσταίην pro χοροῖς δὲ σταίην Dadhami est.) Ibd. 1242 incommodissime placidi et immoti lacus Deli aqu» appellantur ἄσταχτα ὕδατα. —Scribendum videtur: ἀϑράκτων μάτηρ ὑδάτων. Voeabulo (pro ἀτάρακτος) usus est Sophocles. Ibd. 1317: 7 φής; ví πνεῦμα συμφορᾶς κεκτημένη : Apud nos in sermone quotidiano ad comicam formam inelinanti seio dici auram alicuius rei habere, ut sit suspi- eari, nec tamen facile de re timenda; πνεῦμα συμφοράς Grece a tragico sic dici posse nego scriboque: | δεῖμα συμφορῶς κεκτημένη: Ibd. 1393 (de nave): λάβρῳ κλύδωνι συμισιεσοῦσ᾽ ἠπείγετο Hoc nihil aliud significat nisi navem incitato cursu pro- vectam, quod cum prorsus contra sit significarique debeat, navem procedere non potuisse, scribendum est ἐπὶ εἰ χετο. ibd. 1418 (de Iphigenia): ἢ φόνον τὸν Αὐλίδι ἀμνημόνευτον ϑεᾷ προδοῦσ ἁλίσκεται. Mire, quie e ezde se ereptam non meminerit, dieitur ezedem (quasi faeta sit) memoria elapsam prodere nec servare. Non exdis, sed Dianz in czxde avertenda opere meminisse Iphigenia debebat accusaturque quod eam animo dimiserit: ἢ πόνον τὸν vot x. v. À. lonis v. 255, 286: Lí2. τιμᾷ σφὲ Φοῖβος ἀστραπαί ve Πυϑιαι: ΚΡ. τιμᾷ τιμᾷ" ὡς μήποτε ὠφελοὸν σφ᾽ ἐδεῖν. Versum fractum Bothius adiuvit τεμιᾷ γ᾽ ἄτιμ', quod ut sententiam quoque rectam effieiat, cre pro adverbio aeciplendum est (male honorat, id est, infamem scelere reddit) Itaque potius scribendum videtur: - 3 2 , , » ^ » Ti y Gilpoc! μῆήσιοτε (AOV σφ᾽ iiv. LAE d 264 ᾿ Lib. 11. Ibd. v. 324 sqq. Versus hoc ordine ponendi sunt: KP. ἔχεις δὲ βίοτον; εὖ γὰρ ἤσπησαι στέσολοις. Lí2. τοῖς τοῦ ϑεοῦ κοσμούμεϑ', ᾧ δουλεύομεν. ΚΡ. τἀλαινά 0 ἡ τεκοῦσα τίς ποτ᾿ ἦν ἄρα. 7.2. ἀδίκημια vov γυναικὸς ἐγενόμην ἴσως. ΚΡ. οὐδ᾽ ἤἦξας εἰς ἔρευναν ἐξευρεῖν γένος: In codicibus et editionibus, quos ego tertium et quartum posui, necessario coniunetos cum quinto ( -— nam ex mentione matris oritur interrogatio de parentibus quiesitis —), primus et secundus sunt maleque dirimunt, quas de cibo et de veste lonis dicuntur. In versu tertio scripsi vexovoe τις (τὠλαινα τις ἦν ἤ σε vexovoo ποτε). Codd. véxovo, ἥτις Spondeo quartam sedem tenente; itaque alii τεκοῦσα, τίς, αὖ τίς pro zv:c ponatur, usu apud Atticos valde incerto, alii verba transponunt (τάλαιν᾽ &g ἡ τεκοῦσα 0 , ἥτις ἣν ποτὲ) ὃ). Ibd. 502: ὅταν αὐλίοις ουρίζης, o Πάν, «οῖσε σοῖς ἐν ἀνεροίς. Tollendum ἐν ἄντροις, adscriptum ad αὐλίοις enarrandum, Adiectivum αὔλεος neque reperitur nisi apud Apollonium Rhodium alio significatu (αὔλεος «6v50) et prorsus abundat. Ibd. 828. Versus tam graviter corruptus est tamque violenta medicina eget, ut vix audeam coniecturam pro- ponere: Pd λαϑὼν δὲ καὶ τὸν φρϑόνον ἀμαυροῦσϑαι μένων. Et φϑόνον quidem, in quod video etiam lacobsium in- cidisse, certum puto. Aliud etiam pro ϑέλων participium ponendum esse, manifestum est; nam voluntas in condicione poni non poterat. Potest fuisse zov φϑόνον ἀμιύναοϑαι δοκῶν (cum se putarit invidie obviam isse). 1) Sophocl. Electr. 316 potest scribi: ὡς νῦν ἀπόντος ἱστορεῖν ri σοι φίλον; Lib. II. | 265 4 Ibd. 872 quid proprietatis in lacu significet ?vvóoov appellatio, prorsus nescio; itaque scribo: λίμνης v εὐύδρου Tonovicóoc. Ibd: 883. Nimia copia ἄγραυλα κέρατα ἄψυχα di- euntur neque apte κέρατα lyr ἄγραυλα. Scribendum: κειϑάρας ἐνοπῶν, ἅτ᾽ ἄγραυλος κεράευσιν ἐν ἀψύχοις «gei, restituto etiam versu anapsstico, in quo Euripides epicam formam non refugit. Ibd. 1135: οὔτε "90€ μέοας βολὰς ἀκεῖνας οὔτ᾽ αὖ πρὸς τελευτώσας βίον. Et per se non recte diverse ponuntur βολαί et ἀκτῖνες et pravum locum accusativus ἀκτίνας tenet, tanquam pondus aliquod in illo discrimine sit. Recte igitur Dindorfius (etsi nunc ipse abiecit) βολὰς ἀκτῖνος scripsit; nam et ἀκτὶς βάλλει. Sed ineptissime sive βολαὶ sive ὠκεῖνες dicuntur τελευτᾶν βίον. Videtur subesse: οὔτ᾽ «v πρὸς vcAevto- σας λίαν. Ibd. 1289 πορεύεσθαι ὑπὸ σκοτίων μυχῶν χϑονὸς nihil esse, video etiam Hartungium sensisse; scribendum: χϑονὸς ὑπὸ σκότιον μυχὸν σιορευϑω. Ibd. 1404 : Σφάζοντες οὐ λήγοιτ᾽ ἄν" ὡς ἀνϑέξομιαι καὶ τῆηφδε καὶ σοῦ τῶν τε σῶν κεκρυμμένων. Inepte Creusa non desituros apparitores lonis se mactare dicit; neque alia sententia ex verbis elici potest; aptissi- mum contra: Σφάζοντες ov φϑάνοιτ᾽ ἄν" ὡς ἀνθέξομαι x. 2. À. hoc est: Quantocius, si vultis, me occidite; nam viva dimissura hane (arcam) non sum, cet. Ibd. 1406: Tu) οὐχὶ Osa ; ῥυσεάζομιαι λόγω. Non sane λόγω se capi Ion queri poterat, sed vi et insidiis, hoc est, λόχω. $ 4 *a 266 Lib. II. Ibd. 1489 sqq.: Παρϑένια δ᾽ ἐμᾶς ματέρος σσιάργαν᾽. ἀμφίβολα σοι τάδ᾽ ἐξῆψα. κερκίδος ἐμὰς σιλάνους ὃ). Non sus matris, sed a se confectas fascias aperte Creusa significat; itaque hactenus recte Paleius δὲ σᾶς scribi voluit; mihi, cum ne cur virginales quidem fasciz appellarentur, intellegerem, in mentem venera: Παρϑενίας δὲ ματέερος. Ibd. 1581: Ὃ ϑεὸς ἀληϑὴς, ἢ μάτην μαντεύεται; ἐμοῦ ταράσσει; MED. εἴκότως φρένα. Prior versus sententiam continet absolutam; neque recte videtur dici o ϑεὸς ἀληϑῆς ταράσσει φρένα, sed ἀληϑὴς wv. Scribendum videtur: Ὃ ϑεὸς ἀληϑὴς, ἢ μάτην μαντεύεται; ἐμοῦ ve ϑράτεει;, μῆτερ, εἰχότως φρένα. In Cyelopis v. 239, 300: Νόμιος δὲ ϑνητοῖς, εἰ λόγους ἐπιστρέφει, ἱκέτας δέχεσϑαι ποντίους ἐφϑαρμένους. Sie editur e Musgravii coniectura; codices enim: vopoic δὲ ϑνητοῖς εἰς λόγους ἀποστρέφῃ. Sed λόγους ἐπ οτρέφεσϑαι, ut sib curare, non magis hie ferri potest, quam 'Theogn. 440. (Longe aliud est ἐσεστρέφεσϑαί viva, - uleisej, Androm. 1031.) Seribendum videtur: Ννόμιος δὲ ϑνητοῖς, εἰ λόγος σ᾽ ἐπιστρέφει, hoc est, te (ad se convertit et) movet. Ibd. 361: Μη uot (aj προδίδου. 1) Quamvis in versuum descriptione nihil novare constitueram, non possum ab animo impetrare, αὖ ἴῃ media voce versum terminatum describam. Lib. I. 267 Nihil est z/900/00va«, scribendumque πρου δίδου! ne mihi partem dederis; vid. v. 531, Hel 700, Aristoph. equ. 1222, pac. 1111. Ibd. 571: Συνεκϑανεῖν δὲ σπῶντα χρή τῷ sonat. ᾿ς Σπώντα Casaubonus pro σεγώγτα. Sed mirum ovr«z- ϑανεῖν. (Neque enim Ulixes Cyclopa iubet sic se ine- briare, ut pro mortuo iaceat; neque omnino sie τεϑνάναι et ϑάνατος apud Grzcos de statu ebriorum dicitur.) Seri- bendum videtur: Συνεκδραμεῖν δὲ σπιῶντα χρὴ τῷ πώμιατι, hoe est, haustu zquare potum nec ante deficere aut inter- mittere quam exsiecaris; etsi non sum ignarus, exempla verbi sie positi apud inferioris demum statis scriptores servata esse. Ibd. 634, 685 tantum aecentus et verborum inter personas distributio mutanda est: XO. καί σὲ διαφεύγουσί γε. οὐ τῇδ᾽ ἔπει; ΚΥ͂. τῇδ᾽ eiuacs ΧΟ. ov: ταύτῃ λέγω. Chorus Cyclopa ludens iubet hac sequi; interrogat ille, viam ingrediens, haeine; chorus aliam ostendit. Medez') v. 151 oratio sic interpungenda, una littera mutata : τίς σοί ποτὲ τᾶς ἀπλάστου χοίτας ἔρος, ὦ ματαία: σηδύσει ϑανάτου τελευτώ" μηδὲν τόδε λίσσου. Codices et edd. σελευστάν. Mortem Medea precata erat; chorus eam vivere et fortunam tolerare iubens inter- rogat, cur tantopere sempiternum soporem (mortis; nam ea 1) In argumento fabule quod sic in codicibus scribitur: .jixat- ἀαρχος τοῦ τε ᾿ἱ Ἑλλάδος βίου, scribi debet: .Jix. τῷ τετάρτῳ ᾿ Ἑλλάδος βίου. VAM 268 Lib. II. est ἄπληστος κοίτη) cupiat; mortem ipsam satis celeri cursu festinare; nihil precibus opus esse. Ibd. 909, 910: εἰκὸς γὰρ ὀργὰς OvÀv ποιεῖσϑαι γένος γάμους παρεμπολῶντος ἀλλοίους πόσει.᾿ Alterius versus menda vehementer editores vexarunt. Seribendum est, tribus litteris mutatis : yápove παρεμπολῶντας ἀλλοιοῦν πόσεις. h. e, matrimonia mutare et novare alia quasi emendo et superinducendo. (Mirifice Dindorfius adeo non suo ipsius iudicio perfecta emendatione, ut pro ἀλλοίους Spa- tium vacuum poneret, tamen σταρεμισ ολῶντε quasi certum in textu posuit.) Orests v. 488, 434: ME. ξυνῆκα" Παλαμήδους σὲ τιμωρεῖ φόνου. OP. οὗ y οὐ μέτην μοι' διὰ τριῶν δ᾽ ἀπόλλυμιαι. Neque, quz sint tria illa, intellegitur, neque huius numeri, quo significari et promitti videtur causarum ex- plicatio, ulla in iis, que sequuntur, ratio habetur. Scri- bendum videtur: | oU y οὐ μέτην μοι, δι’ ἑτέρων δ᾽ astóAAupat. Aliorum culpam in se transferri queritur. ρα. 448: Εἰς σ᾽ dàsig ἡ ᾿μὴ καταφυγὰς ἔχει κακῶν. Mirifice ἐλπίς dicitur ἔχειν καταφυγὰς κακῶν et habere perfugium malorum ad aliquem. Scribendum: Eic o ἐλπὶς ἡ 5] καταφυγῆς ἥκει κακῶν, hoe est: Ad te decurrit, in te posita est spes mea perfugii malorum. Ibd. 835 sqq.: ἐχβεβακχευται noviotc BEvpevicw ϑήραμια φόνῳ Ópouaot δινεύων βλεφάροις ᾿“γαμεμνόνιος «παῖς. Lib. II. 269 Neque δινεύειν ϑήραμώ τινε (816. enim eoniungunt) recte dici puto de eo, quem quis persequatur, neque φόνῳ quo pertineat, video, quoniam Orestes neque occiditur neque (nunc, Furiis persequentibus) occidit quemquam. Seribendum videtur: Evpueviow ϑήραμα, qoB o δρομιάσε δινεύων βλεφώροις. Zvevo intransitive dieitur, ut Phen. 792 et apud Homerum. | Ibd. 983. Quoniam nusquam μεέσος feminino genere legitur, (nam 'Troadum locum v. 1102 Seidlerus removit accentu mutando, μέχρε μέσου ἡμέρως errore hue trahitur) cogor seribendum suspicari: τῶν οὐράνου μέσῳ yOovoc φὲ τεταμέναν . . . σέτραν. Ibd. 984 sqq.: ἵν᾽ iv ϑρήνοισιν ἀναβοάσω γέροντε πατρὶ Τ ἀντάλῳ ὃς ἔτεκεν, ἔτεκε γενέτορας ἐμέϑεν δόμων, of κατεῖδον ἄτας x. v. À. Neque, quid Tantalo chorus narraturus sit, dicit, et ignavissime hac ceohsrent: oc ἔτεκεν... οἱ κατεῖδον. Quanto melius hzc cohzrebunt, si sic scripserimus: ἃς κατεῖδον ἄτας (aut οἵας κατεῖδον cac). Narraturus chorus Ταηΐα]ο est, quid eius posteris acciderit. Ibd. 1467: . φυγᾷ δὲ πιοδὲ τὸ χρυσεοσάνδαλον ἴχνος ἔφερεν ἔφερεν, Scrib φυγάδε δὲ nodi. Rhesi v. 1 sqq.: βᾶϑε «goc εὐνὰς τὰς ' Exvogéovc τες ὑσιασσπιεστῶν ἄγρυπνος βασιλέως ἢ τευχοφόρων. 4Δέξαιτο νέων 210 Lib. II. κληδόνα μιύϑων. of τετράμοιρον γυκτὸς φυλακὴν πάσης στρατιῶς σιροχάϑηνται ὃ). Sie verba interpungenda sunt. Chorus iuvenum militum e statione ante castra nuntiandi causa ad Hectorem missorum aliquem e regis (Hectoris) satellitibus aut armi- geris, qui ad ostium tentorii vigilet, Hectorem excitare et evocare iubet. Audiat (sic orant) nuntium, cet. Deinde subito ipsum Hectorem, quasi ad eum deducti, alloquuntur: ὄρϑου κεφαλὴν cet. (ubi initium fit novi systematis ana- pesti. Sed véov in hae scriptura a ,«vOw» divelli et de iuvenibus intellegi nequit; itaque o? pronomen non habet, quo referatur. Quas adhibent huic vitio medicinas, et violente, sunt transponendo simulque mutando et incidunt in eam pravitatem, ut ὑσιασσιιστάς et τευχοφόρους cum choro eonfundant. Lenius res transigi posse videtur: Ζέξαιτο νέων κληδόνα μιὖϑον Ó', οἱ τετράώμιοιρον x. v. À. Ibd, 46 scribendum videtur: νέαν vw ig ἱέμενοι! Bet. Ibd. 59: Fi γὰρ φαεννοὶ μη ξυνέσχον ἡλίου λαμισιτῆρες, οὐκ ἂν ἔσχον εὐτυχοῦν δόρυ x. τ. À. Zwvéoyov et propter significationem obscuram et insolentem et ob ἔσχον in proximo versu suspectum est, credoque fuisse cvrz yov aut simile aliquid. Ibd. 251 una littera mutanda est et sic scribendum: ἔνι δὲ ϑράσος ἐν αἰχμιᾷ" πόϑιε, Μυσῶν ὃς ἐμὰν ξυμμαχίαν ἀτίξεις Ubi est, qui contemnat? Quis contemnere audet? ') Semel systema anapssticum recte describere volui. non pare- miaci efficiendi causa post primum monometrum sine ulla nota indiciove insistens, sed anap:estos per dimetros libere decurrere sinens, donec versu longiore catalecto systema finiatur. Lib. II. 211 Ibd. 276, 277: ἀνὴρ γὰρ ἀλκῆς μυρίας στρατηλατῶν στείχει φίλος σοὶ ξύμμαχός τε τῇδε yy. Sic Aldus; eodd. ἀρχῆς μυρίας, ex quo fit αἰχμῆς “«υρίας, eodem modo dictum, quo ἀσπὶς, λόγχῃ μυρία. Ibd. 692: τίς ὃ “γα ϑράσος ἐσιεύξεται γέρα φυγῶν ἐμιάν; Non recte dicitur ἐπεύχεσϑαι ϑράσος. Scribendum: τίς ὁ μέγα ϑρασὺς ἐτπιεύξεται χέρα φυγὼν ἐμάν; (Quis est audax ille, qui gloriabitur cet.) Ibd. 972: Βάκχου προφήτης, ὅστε Παγγαίου πέτραν ὥκησε σεμινος τοῖσιν εἰδόσιν coc. Recte diversum a Rheso significari Βάκχου προφήτην statuunt, quocum is comparetur; itaque editur nunc e codice Hauniensi Bexyov προφήτης ὥὦστε. . . (x10, vertiturque: quemadmodum Baechi prophetes habitavit. Verum ὥστε apud tragicos in comparatione singulorum verborum ponitur, nunquam in sententiarum pro «oo::«0. Itaque seribendum fortasse: Baxyov τιροφήτης ὡς, ὃς Παγγαίου πέτραν. Troad. 59: Ἢ nov νιν ἔχϑραν τὴν nv ἐχβαλοῦσα νῦν εἰς οἴχτον ἢλϑες πυρὶ κατηϑαλωμιένης:; Aecusativus γεν neque ad ἔχϑραν ἐκβαλοῦσα neque ad eic oixiov ἤλϑες accommodari reete potest. Fuitne: ἢ nov ov y ἔχϑρανϑ ' [bd. 435: OC δὴ στενὸν δίαυλον ᾧκισται sétoac δεινὴ Χαρυβδις, ὠμόφρων τ᾽ ἐπιστάτης Κύκλωψ, x. v. λ. Οὐ ó5 non habet, quo referatur; itaque Heathius, . 279 Lib. II. quem Dindorfius sequitur, lacunam ante hune versum esse statuebat. Sed nihilexcidere potuit, quo reete id referretur, quoniam nullus unus nominari potest locus, ubi et Charybdis angustum rupis intervallum habitaverit et Cyclops et Circe, cet. Primum igitur faciemus: 7. ovevov δίαυλον ὠκισται πέτρας, deinde ex litteris οὐδ΄ efficiemus ,o70', ut sit: οἵ δ᾽, ἢ στενὸν δίαυλον cuiovat πέτρας, δεινὴ Χάρυβδις, ὡμόφρων τ΄ ἐπιστάτης Κύκλωψ κ. τ. λ. Seire et Charybdis et Cyclops et cetera, etiam inanima, dieuntur et testes esse eorum, qua futura Cassandra canit. Ibd. 476 sqq.: οὐκ ἀριϑμὸν ἄλλως, ἀλλ᾽ ὑπερτάτους Φρυγῶν" οὐ Τρφῳὰς οὐδ᾽ ᾿Ελληνὶς οὐδὲ βάρβαρος γυνὴ τεκοῦσα κομπάσειεν ἄν ποτε. Deest verbo τεκοῦσα obiectum; itaque fuerunt, qui scriberent οὖς ρῳὰς, quod debebat οἵους esse; nam nullam aliam feminam peperisse Hecubzs liberos, inep- tissimum est. Dindorfius facile se expedit, v. 477 et 478 deletis etiam contra Apsinis rhetoris testimonium. Quanto lenius erat scribere: ov Τρωὸὲὰς οὐδ᾽ ᾿Ελληνὶς οὐδὲ βάρβαρος γυνὴ τεκοῦσα πομσιάσειεν ἂν τοίους. Fortasse errandi causa fuit o. correptum. Ibd. 540 in litteris q0via.stovoíó; unum subest ad- iectivum compositum ad δάπεδα aptum; quod sit, non reperio; puto posteriorem partem esse σταρξίος. Ibd. 891: Ὁρῶν δὲ τήνδε φεῦγε. ur σ᾽ ἕλη nodo. Iubet Heeuba Menelaum vitare conspectum Ηθ]θπε : nondum enim eam vidit et dictis demum his versibus eam protrahunt famuli e tentorio, ubi erant captive (v. 871, v. 880 sq.) Itaque scripserat Euripides: Ορᾶν δὲ τήνδε φεῦγε, ur o. ἕλη n09. —— oon RM "o C. cw» — d.e ΝΡ, — '— P “ι΄ a RR Re ὅἁὅὅὉ... ΟΔΤΩΟΟςς. Lib. II. 218 Phoeniss. 1150, 1151: ἡμῶν v ἐς οὖδας εἶδες ἄν πρὸ τειχέων 7zvxvove κυβιοτητῆρας ἐκτιεσινευχότας. Pravum ἐκσιεσενευκότας, sed quod Marklandus sub- stituit, ἐχνενευχότας, non satis rem exprimit nec con- gruit eum ἐς οὖδας. Videtur fuisse 2xst estivo κότας. Fragmenta aliquot Euripidis emendaveram olim in Philolog. I p. 672 sqq. Ex iis emendationibus prima, qu;e pertine& ad Augs (olim σοὶ putabatur) fragmentum n. 2139, a Nauckio Dindorfioque ne commemoratur quidem, est tamen et lenissima et certa: Πτηνὰς διώκεις, ὦ φέκνον, vrüc ἐλσιίδας. | Οὐκ ἠτύχησας, τῆς τύχης Ó οὐχ εἷς τρόπος (codd. ovx ἡ τύχῃ ye.) Admonet, qui loquitur, vanas spes mittendas, neque iniquz fortunz loco habendum, quod non eaà ipsa, quam alter voluerit, bon: fortunz forma contigerit. Quod in Bellerophontis fragmento (287) pro αἀλγύνεται Scribi iusseram ἀβρύνεται, commemoratur salem, nee commendandum pluribus puto. ^ Alterius eiusdem tragedie fragmenti (288) eadem, quam ego feceram, eorrectio alibi reperta est. In Meleagri fragmento (537) Nauekius felicior fuisse videtur; in (Edipi (547) Fixii correctio satis violenta sententiam non efficit, quz effi- ceretur, si pro κρεῖσσον scriberetur χράτεοτον. Necessario diei debet, nullum esse uxore pretiosius χρήμψια (vel, ut Nauekius suspicatur, z*7544«); ea sententia efficitur mea correctione . . . ὡς μόνης τῶν χρημάτων (κτημάτων) ví κρεῖσσον ἐστιν ἀνδρὶ, owqoov ἣν λάβη: In (Enei fragmento (563) cur de certissima emendatione (τοῖς ἐφ᾽ ἤβης παισὶ τῶν ὁλωλότων pro τοῖς ἐφηβήσασι τῶν 0A.) dubitetur, nescio, cum praesertim σαεσί requiri Her- mannus quoque viderit, in ipsis litteris latere non viderit. In Philoctetz» fragmento (795) Badhami emendationem mex prefero. In Phenieis versibus (801) saltem nihil melius postea inventum est, quam quod posueram: Moy- , » 3 Y , ' , T ϑήρον ἐστιν avÓgi πρϑοβυτῇ, τέκνα, ζυγωσις , οστις MADVIGII Αὔνκας. Curr. 18 274 Lib. II. οὐκέϑ᾽ ὡραῖος γαμιεῖ. Quod in incertz fabule versibus apud Clementem. Strom. III p. 520 servatis (fr. 900) pro ἄφρονας restitui ἄρσενας, certum est. Antequam a tragicis discedo, addam egregiam loci Aschylei emendationem ab Io. V. Pingelio, carissimo olim auditore, qui nunc in aliis scienti? generibus elaborat, mecum communiceatam supraque errore omissam. Nam Prometh. v. 460 sq. edunt nunc: γραμμάτων ve συνϑέσεις μνήμης ἀσιάντων μουσομήτορ᾽ ἐργάνην. Sed codices μνήμην habent, quod ἃ μουσομήτορα avelli non sinit notissima fabula de Mnemosyne Musarum matre. Neque ἐργάνη, quod ἃ Stobz»o sumptum est, unquam per se pro substantivo de effectrice dicitur. In cod. Mediceo à prima manu est tantum ἐργ, multo re- centior ἐργάτεν explevit. —Rectissime igitur Pingelius seribi vult: , c , , ) ᾽ , νην aaovrov uovooust.oo ἐργματων. Cap. III. Aristophanes. Apollonius Rhodius, Callimachus, Theocritus. Ad ceterorum prseter tragicos poetarum Graecorum opera emendanda quz afferre possum, uno capite compre- hendam; neque enim valde multà sunt. Aristophanem cum a. 1858 postremo totum perle- gerem, quie annotavi annotatave a me antea probavi nec postea ab ais occupata cognovi (ut statim in Acharn. 1062 αἰτία a Blaydesio), hic ponam. Acharn. v. 1209 non imitari Diezopolim Lamachum eiulantem, sed ipsum voluptate perfruentem illum ridere, recte etiam ἃ Bergkio intellectum video; sed nihil opus est transpositione; tantum verba recte distribuenda, ut Lamachus querens ingeminet: στυγερὸς ἐγὼ, μιογερὸς ἐγώ, Lib. II. 215 Diezopolis l»tans: τί μιέ συ κυνεῖς; τί μέ 0U δάκνεις; Equit. 1056: καί xe γυνὴ φέροι ἄχϑος, ἐσιεί xev ἀνὴρ ἀναϑείη. Optativum apud ése! «ev Cobetus iure non fert; sed ἀναϑείη coniunctivo vereor, ut Aristophanes usus sit, nec ipsum éze/ xev aptum videtur in explenda sententia po- tentiali; itaque malim: ἐσι ει δὴ) ἀνὴρ ἀναϑείη,, vocali ante vocalem correpta. Ibd. v. 1374 ad 1381. Omnes hi versus isiciario dandi sunt, qui, postquam Populus edixit (1373), neminem imberbem in foro contionaturum, quarit primum de certis personis : σοὺ δῆτα Κλεισϑένης ἀγοράσει καὶ Στράτων: deinde, quod totum genus his nominibus significet, exponit: τὰ μειράκια ταυτὶ λέγω τὰν τῷ μύρω, ἃ στωμυλεῖται κ. τ. λ. usque ad v. 1380, tum, hoc declarato, Populum interrogat, bosne contemnat et traducat: οὔκουν καταδακτυλικὸς OU TOU λαλητικοῦ: Populi si esset v. 1375, interrogaret: τὰ μιειρώχεα ταυτὶ λέγεις . . «ἢ Nub. 207 sqq. oratio sic inter personas distribu- enda est: ZETP. «i σὺ λέγεις: οὐ πείϑομιαι, ἐπιεὶ δικαοτὰς οὐχ ὁρῶ καϑημιένους, ὡς τοῦτ᾽ ἀληϑῶς «Ἰτεικὸν τὸ χωρίον. Καὶ ποῦ Κικυννὴς εἰσὶν οὐμοὶ δημόται: ΜΩὴ9Θ. ἐνταῦϑ'᾽ ἔνεισιν x. τ. λ. V. 209 in discipuli persona inanem habet tautologiam. nec ὡς τοῦτ᾽ ἀληϑῶς recte ponitur. Vesp. 211 et 283. Versus inter se respondentes corruperunt addita interpretamenta, prius, opinor, antistro- phicum (δια); scribendum enim in stropha: 18* 216 110. 11. εἶτ᾽ ἐφλέγμηνεν τὸ (vulgo αὐτοῦ τ0) σφυρὸν γέροντος Ὄντος: et in antistropha: τοῦτ (vulgo διὰ τοῦτ) οδυνηϑεὶς εἶτ᾽ ἴσως κεῖται σσυρέττων. Tovv ὀδυνῶμαι (hoc dolore crucior) non defensione eget. (De v. 471 vid. p. 190.) Ibd. 465 codex Ravennas: 5 τυραννὶς ὡς λάϑρᾳ y ἐλάμβαν᾽ ὑπιοῦσα ue. Scribendum videtur: ὡς λάϑρᾳ μ᾽ ἐλάμβανεν ὑπιοῦσα. Ibd. 530: ἀτὰρ φανεῖ ποῖος τις ὧν, ἣν ταΐτα παρα- 4tÀsvy; óneptissima est condicio: si tu eum hse hortaris (hortatus fueris), quae iamdudum hortaris. Postquam chorum Philocleontem ad fortiter orando decertandum ex- hortantem — Bdelycleon in ipsa consili et finis propositi signifiatione (ὅπως φανήσει) interrupit, postulata cista, iubet chorum sententiam absolvere: ατὰρ φανεῖ stoloc τις ὦν; τί ταῦτα TUQQUXEAEUT ; (que est hsec tua exhortatio?) 'Turbatum aliquid esse, ostendunt codiees Rav. et Venetus (ταῦτ᾽ αὐτὰ, ταῦτα αὐταὶ). Extrito τί additum est zv. 71 ταῦτα pro ví τοῦτο aut zíve ταῦτα dixit Aristophanes (neque enim «/ est cur) mixtis in neutro genere horum pronominum numeris, ut ví ταῦτ ἐστιν: ví ταῦτα λέγω: et similia dieuntur. Ut hic, Herodotus I, 88: τί ταῦτα πολλῇ σπουδῇ ἐργάξεται: nam ne ibi quidem eur intellegi potest. Imitatus veteres Lucianus dial. deor. XI, 1l, piscat. 47 (τί ταῦτα ποιεῖς :). Ibd. 570 sqq.: x&stetÓ- ὁ πατὴρ ὑπὲρ αὐτῶν ὠσσιὲρ ϑὲὸν ἀντιβολεῖ μιὲ τρέμων τῆς εὐϑύνης ἀπολῦσαι" εἰ piv χαίρεις ἀρνὸς φωνῇ. σπιαιδὸς φωνὴν ἐλεήσαις" εἰ δ᾽ αὖ χοιριδίοις χαίρω. ϑυγατρὸς φωνῇ ue πιϑέσϑαι. In medio versu, ubi Philocleon ipsius rei depre- Lib. II. 2171 cantis verba imitatur, ineptus est optativus pro imperativo; scribendum ἐλεήσας. Auditur enim: ἀπ ολῦσόν με. Ibd. 898: Tic dp ὃ φεύγων οὗτος; ὅσον ἀλωσεται. Neque ὅσον ut οἷον in exclamando ponitur neque aptum: quantopere capietur! Scribendum: ὡς &Ao- σεται. De ὡς cum futuro indieativi in confidenter et pene superbe denuntiando et przedicendo posito Elmsleius dixit ad Euripidis Med. 609 (Andr. 587, Phon. 1664, Hel. 831, Hec. 400, Iphig. Aul. 1367, Aristoph. Ach. 335; synt. Grac. S 215 b not. 2). Ibd. 1060 sqq.: ἾΩ πάλαι nov ὄντες ἡμεῖς ἄλκεμοι μὲν ἐν χοροῖς, &Àx(quor δ᾽ ἐν μάχαις. καὶ κατ᾽ αὐτὸ τοῦτο μόνον ἄνδρες μιαγχεμιώτατοι. Seribendum videtur, adscitía Bentleii ultimae vocis. qua versui non satisfacit, correctione: κου κατ᾽ αὐτὸ τοῦτο μόνον ἀνδρες ἀνδρικώτατοι (ut illi μόνον in versu antistrophico respondeat una extrema syllaba vocis πλέων scribaturque κεῖσε). Subest obscona significatio alius virilitatis. Pace. 415 etsi audax est suspicari aliquid de iis, quie Herodianum iam eodem modo, quo in codicibus scribantur, scripta habuisse tradunt, non possum tamen tacere, videri mihi Aristophanem una voce dativo casu scripsisse aut 6g «- αρτωλίαις, minutos errores et quasi furia signi- ficantem, aut ὑφαρματωλίαις, aurigandi furtivis frau- dibus.) Ibd. 608 sqq. Hic quidem antiquissimum, initio non 1) V. 273 quod positurus eram (. . . xdv δέοντι τῇ πόλει, εἰ πρίν ye τὸν μυττωτὸν ἡμῖν ἐγχέαι pro ἢ πρὶν), scholiastam scriptum habuisse, intellexit Dindorfius et tamen versum delere maluit quam recte scriptum servare, aptissimum et necessarium sen- tentis. 28 Lib. II. scribendi, sed legendi errorem subesse, certum est. Scri- bitur enim sic de pace amissa: "f2 σοφώτατοι γεωργοὶ, τἀμὰ δὴ Evvíieve j. seti VERAM wea ΟΣ ὰ ῥημιατ΄, εἰ βουλεσϑ' ἀκοῦσαι τηνδ (τὴν Μἰρηνην) ὅστως ἀσώλετο. Πρῶτα μὲν γὰρ αὐτῆς ἤρξεν Φειδίας πράξας κακῶς" ᾿ εἶτα Περικλέης uw. v. λ. Αὐτῆς non habet, quo referatur, et versus tertius pes spondeo vitiatus est; itaque et alia tentata sunt et nuper scriptum e Seidleri coniectura ἦρξεν ἄτης. Et transpositio quidem recte facta est, sed scribendum erat 5otf «vvm«c, bellici clamoris initium fecit, aptissime ad belli οὐ tumultus primordia significanda. Littere αὐτῆς cum pro duarum syllabarum pronomine aceiperentur, deerat versui syllaba. ^ Accessit deinde transpositio. ^ Notabile autem hoc erroris et interpolationis ad eum occultandum superposit:e exemplum, quoniam iam Diodorus Sic. XII, 40 αὐτῆς ἦρξεν citat, mire non animadverso versus vitio. Ibd. 797 sqq.: οιάδε χρῇ χαρίτων δαμώμιατα καλλικόμιων τὸν σοφὸν σποιητῇν ὑμνεῖν, ὅταν ἡἠρινὰ μὲν φωνῇ χελιδὼν ἑζομένη κελαδῆ, χορὸν δὲ wx ᾽χη Μόρσιμος x. v. À. Abundat φωνῇ prorsus vitiose; itaque Bergkius ἡ δομιένῃ pro ἑζομένῃ posuit; sed etiam μέν offendit non recto loco positum et ipsa partitionis diligentia; nam hirundinis cantu per se commemorato adhzrescit iocosa Morsimi et Melanthii mentio. lam e scholiis novimus, hsc verba, ut v. 797, Aristophanem lepide a Stesichoro transtulisse, apud quem fuisse traditur: ὅταν ἦρος ὥρᾳ κελαδῇ χελιδών. Valde igitur vereor, ne hic vetus lateat interpolatio ad scribendi errorem tegendum excogitata, Aristophanemque ipsum scripsisse opinor: Lib. II. 219 ὑμνεῖν, ὅταν εἴαρος aug ὥρη χελιδὼν ἑζομυένη κελαδῆ. "Aug ὥρη, quod apud ipsum Stesichorum fuisse suspicor, Pindarieo usu dicitur (ἀλίῳ ἀμφ᾽ ἑνί). Ibd. 1080 interpungenda verba sie: ᾿Αλλὰ ví χρῆν ἡμᾶς; oU παύσασϑαι “πολεμοῦντας: ἢ (V. ἢ) διακαυνιάσαι, πότεροι κλαυσούμεϑα μεῖζον, ἐξὸν οσπιεισαμιένοις κοινῇ τῆς Ελλάδος ἄρχειν ; Ibd. 1109, 1110: Πρόσφερε τὴν γλώτταν᾽ oU δὲ τὴν σαυτοῦ y «ntveyuov σπονδὴν, καὶ ταυτὶ μετὰ τῆς σπονδῆς λαβὲ ϑᾶττον. Sacerdos σπονδὴν neque attulerat neque auferre iuberi poterat. V. 1110 prorsus tollendus est, additus, eum non intellegeretur vy» σαυτοῦ significari γλώτταν, Trygeumque, victims linguam igni imponentem, simul sacerdotem iubere male ominatam linguam auferre et abire. Recte scholiastes, «quem apparet v. 1110 non legisse. Av. 149, 150: ΕΠ. τί ov τὸν ᾿Ηλεῖον “έπρεον οἰκίζετον — ἐλϑόνϑ᾽ ; ET. ὁτιὴ νὴ τοὺς ϑεοὺς, ὃς ovx ἰδὼν βδελύττομιαι τὸν “έπερεον ἀπὸ Μελανϑίου. Herent iure in ὁτεῆ ὃς. Codices ὅτε. Scribendum: ὅτι 0U; νῇ τοὺς ϑεοὺς Oc ovx ἰδὼν x. v. À. Euelpides quasi admirans causam queri (ὅτε ov; Cur non, quzris), deinde caus signifieationem liberius relativo pronomine adiungit (Egone ut Lepreum habi- tem, qui cet.). Ibd. 413 sqq. scribendum: βίου διαίτης ve καὶ τοῦ (V. σοῦ) ξυνοικεῖν τέ σοι καὶ ξυνεῖναι τὸ πῶν. Ibd. 495: χἄρτι καϑηῦδον, καὶ πρὶν δειτινεῖν τοὺς ἄλλους οὗτος " 25 Y «o oe. 280 Lib. II. Ex illo δεισινεῖν nihil enarrando extunditur; scri- bendum suspicor δευσινεῖν, quod intransitive dicatur de eadem re, de qua active apud inferiores reperitur διυσνίζειν. In huiusmodi vocibus, qus e sermone quotidiano de rebus domesticis ducuntur, non possunt severe auctoritates exquiri. Ibd. 631 valde vereor, ut Graecum sit παρά vue εἰϑεσϑαι ὁμόφρονας λόγους. Fortasse fuit: ἦν ov παρατιϑέμενος. Ibd. 1128: insu ὑπόντων μέγεϑος ὅσον 0 δούριος. Non video, qua constructione ὅσον cum ὁ δούριος coniungatur, scribendumque censeo ὅσος 0 δούριος (ea magnitudine, quantus ligneus fuit) Nec minus pràve apud Platonem rep. VII p. 534 A editur: ἕνα μὴ ἡμᾶς 0A- λασιλασίων λόγων ἐμπλήσῃ ἢ ὅσων oi παρεληλυϑότες (oratione, inquit Stallbaumius, paullo liberius conformata: οἱ παρεληλυϑότες λόγοι λόγων ἡ μᾶς ἐνέσιλησαν). Codices optimi ὅσον. Scribmndum 2 ὅσοι οἱ παρεληλυϑότες. (Qui attractionem fingat, sciat requiri tum saltem ὅσων τῶν σιαρεληλυϑότων.) . Lysistr. v. 158 Caloniece continuandus rem foedam significanti; Lysistratz? responsum continetur v. 159; deinde v. 160 Calonice novam significat rem, quz fieri possit. Ibd. 723 sqq. vov δ᾽ ἐπὶ στρούϑου μίαν ἤδη σπέτεσϑαι διανοουμένην κάτω εἰς ᾿Ορσιλόχου χϑὲς τῶν τριχῶν κατέσπασα. Pravum χϑές est; nam meque in ceteris membris lempus significatur et narratur res non heri, sed hoc paene ipso temporis momento acta. Scripsit Aristophanes: εἰς OpoiAoyov φϑάσα τῶν τριχῶν κατέσπασα. Ibd. 1124: Lib. H. 281 ᾿Εγω γυνὴ μέν εἰμι, νοῦς δ᾽ ἔνεστί gio αὐτῇ δ᾽ ἐμαυτῆς οὐ κακῶς γνώμης ἔχω, τοὺς δ᾽ ἐκ savQoc τε καὶ γεραιτέρων λόγους πολλοὺς ἀχούσαο᾽ OU μεμούσωμιαι κακῶς. Primum scribendum αὐτή τ᾽... τούς τ᾽ ἐκ πατρός, deinde (nam genetivus ἐμαυτῆς ratione caret) αὐτή v n ἐμαυτῆς. Thesmophor. 149, 150: Χρὴ yag ποιητὴν ἄνδρα πρὸς τὰ δράματα, ἃ δεῖ σιοιεῖν, σιρὸς ταῦτα τοὺς τρόπους ἔχειν. Nulle sunt fabule, quas scribere poetam oporteat; sed ad eas, quas quoque tempore faciat, mores accommodandos esse Agathon dicit, hoc est: 7006 τὰ δράματα, ἃ δὴ ποιεῖ, πρὸς ταῦτα τοὺς τρόπους ἔχειν ᾿). Nam quod etiam aptius esset, & εἰ σιοεεῖ pro ἃ ἀεί. non audeo ponere, quod eius crasis nullum habeo exemplum. (Ibd. 281 eonieceram, quod video Reiskio in mentem venisse: ὅσον τὸ χρῆμ᾽ ἀνέρχεται τῆς λιγνύος pro ἀνέρ- ye9 ὑπὸ τῆς λιγνύος. Potest tamen fieri etiam ὠγνέρχεϑ᾽ &50 γῆς λιγνίος. Neque enim propter τὸ yoz;c neces- sarium esse articulum apud genetivum, apparet ex Acharn.150.) Ibd. 365 sublatis verbis, quz» ex superiore loco hic repetita sunt (οὕνεχ᾽ ἐπὶ βλάβη). scribendum est: 5 Μήδους ἐπάγουσι τῇ χώρᾳ, ἀσεβοῦο᾽ ἀδικοῦοί τε τὴν πόλιν. In codd. et editt. est τῆς χώρας, de quo errore dixi supra p. 67 et alibi dicam (ad Thucyd. II, 83, 1).3) '*) Ànn. philol. Dan. I p. 42 et 174. ἢ V. 803 revocandum e codd. ἕκαστον, pro quo editur ἑκάστου. “Ἑκαστον ὄνομα τῆς Tt γυναικὸς καὶ τἀνδρὸς παραβάλλεται πρὸς ἕκαστον. Singula feminarum nomina eum singulis virorum comparantur, non singula femins et viri coniuncta cum singulis aliis, qu: sententia nulla est. 282 Lib. II. Ran. 1109 sqq.: εἰ δὲ τοῦτο καταφοβεῖσϑον, μή τις ἀμαϑία προσῇ τοῖς ϑεωμένοισιν, ὡς τὰ λεσιτὰ μὴ γνῶναι λεγόντοιν. Neque ὡς rectüm neque articulus; rectum ὥστε λεπτὰ “ἢ γνῶναι λεγόντοιν.: | Ibd. 1130 sqq. Versum, qui in codicibus et vulgo 1136 est, prave v. 1135 ab 1137 divellere, recte Bergkius vidit; nec tamen post 1131 inserendus is est (ubi nihil praecedit, ex quo illud nascatur ὁρᾶς ὅτε ληρεῖς), sed ante eum hoc ordine: ΑἿΣ. ἀλλ᾽ οὐδὲ ταῦτα στάντα y ἔστ᾽ ἀλλ᾽ ἢ τρία" ὁρᾷς ὅτι ληρεῖς: ETP. ἀλλ᾽ ολίγον γέ uot μέλει" ἔχει δ᾽ ἕκαστον εἴκοσιν γ᾽ ἁμαρτίας. JEschylus, cum omnia non plus tria sint (non plus tres versus), nugari Euripidem concludit, qui duodecim peccata inesse dixerit; Euripides respondet, nihil se versuum nume- rum curare, eum singuli plus viginti peecata habeant. Ceterum fortasse recte Meinekius στάντ᾽ ἔπη ov ἀλλ᾽ ἢ τρία. Eeclesiaz. 560 sqq. V. 564 et 568 choro dandi sunt, quem solum et: admonitio, quz in priore est, et iudicium, quod in altero, decet. Sed in enumeratione eorum, qua ὦ posthac facere non liceat, primum in v. 565 non fero inter omnia presentia (μαρτυρεῖν, συκοφαντεῖν, tum qOoveiv, λοιδορεῖσϑαι, qéoeuv) unum interpositum aoristum, cum praesertim in hace universe rei interdictione aoristus per se locum non habeat, scriboque λωποδυτεῖσϑαι (imper- sonali et passiva significatione, ut ju γυμνὸν εἶναι μηδένα). Gravius etiam offendit in ipso initio enumerationis additum in eorum, qua singulatim subiiciuntur communi αἰσχρὰ δρῶν, primo δὲ (οὐδαμιοῦ δὲ) et in hoc uno ovóc rov positum, eum in ceteris sit simplex negatio (primum ov, deinde mutata forma sexies 445); illud quoque miror, omnino vetari μαρτυρεῖν, quasi hoc per se turpe sit. Videlicet, separato οὐ (oU ... μαρτυρεῖν, ov συκοφαντεῖν), in ceteris litteris Lib. II. 283 (δαμιουδὲεὺ) latet aliquid, quod efficiat, ut turpe (saltem in ridendo) testimonium fiat. Fuitne: ov δανειστῇ (aut δάνειον) μαρτυρεῖν, ου συκοφαντεῖν. Invisos homines (aut rem) Praxagora testibus ad obtinendas causas carere vult. Plut. 855: ἀλλ᾽ οὐκ ἔνεστι συχοφάντου δήγμιατος. Non satisfaciunt, quas ad genetivum expediendum profe- runtur, vereorque, ne mendum subsit. Venit mihi in mentem: ἀλκὴ δ᾽ ἔνεστιν ουκοφάντου δηγμιατος: aut: ἀλλ᾽ οὐκ &xoc ἔνι συκοφάντου δήγματος. Sed res incerta est. Cocali Aristophanis fragmentum, quod apud Athenzum XI p. 478 D legitur, sic scribendum esse dixi in Philologi I p. 616: Unonosofvreoat γρᾶες Θασίου μέλανος μεστὸν κερα- μεῖον ϑέμεναι κοτύλαις μεγάλαις ἔβρεχον σφέτερον | δέμιας οὐδένα κόσμιον, ἔρωτι βθιαζόμιεναι. In codieibus est μεστὸν κεραμευμέναις κοτύλαις, aper- tissime conflato κεραμιεῖον et participio, deinde μεγάλαις ἔγχεον ἐς σφέτερον, tum οὐδὲν ὥχοσμον, quod Toupius correxit. Post βιαζόμεναι adduntur hze: μέλανος οἴνου ἀκράτου, pertinentia ad μιέλανος in primo versu explican- dum, quz recte Toupius sustulit, non recte simul ἔρωτι διαζόμιεναι. Aristophanem excipiet Apollonius Rhodius, in quo uno praeter eos, quos iam perseeutus sum, paulo plura tentavi. Semel tamen legi nec omnes Alexandrins artis Sinus perscerutatus sum. (Usus sum Wellaueri et Merkelii exemplis.) 284 Lib. II. Lib. I, 82: ὡς οὐκ ἀνϑρωσιοίοι χαχὺν μήκιστον ἐσπαυρεῖν, ὑπατότε κἀκείνους “ιβύη ivt ταρχύσαντο, φόσσον ἑκὰς Κόλχων x. «. À. Non dubito, quin verba, ex quibus nullus sana enairatione sensus efficitur, corrupta sint; remedium non sque certum est; scribendum tamen suspicor: ὡς ovx ἀνθϑρώποιοι κακοῦ μῆχος TO y ἀπαί- Q&tY x. v. À. (Ita hominibus mali effugium non est longe discedere.) I, 546 seribendum uno vocabulo in duo distracto: ἀτραπὸς ὡς χλοεροῖο δε εἰ δομ ι ἐνῇ πεδίοιο. Vulgo δεεεδομένη, quod nihil est. : 1, 685 vel contra testimonium Etymologici magni pro barbaro βώσεσϑε (quod pro βεώσεσϑε positum esse volunt) reponendum videtur verbum Homericum: σῶς τήμιος βείεσϑε: I, 939. Hie quoque distrahenda, quas coaluerunt: χέρσῳ ἔπι, πρηνὴς» καταειμέγος. Editur ἐστεσερηνης, quod nusquam reperitur. dum est: ἐσιε Ó ὄσσεται οἰόϑεν oiov (pro οἷος) ἄνδρα vov, ὅς μὲν ἔτυψε σπαροίτατος οὐδ᾽ ἐδάμασσεν. Non solus, sed illum unum spectat, in eum unum se totus convertit. II, 79 sqq.: ὡς δ᾽ ὅτε via Óovtoe ϑοοῖς ἀντίξοα γόμιφοις ἀνέρες ὑληουργοὶ ἐπιβληήδην ἐλάοντες ϑείνωσιν σφύρησιν, in ἄλλῳ δ᾽ ἄλλος ἄηται δοῦσιος ἄδην. Verbum, quod est eeu vel ἄημιαι, Apollonius neque usum sermonis sequens neque ullius Homeri loci interpretatione deceptus de sono et strepitu ponere potuit; quomodo de animo moto dieitur Iliad. XXI, 386, posuit III, 688. Hic Lib. II, 28 necessaria et certa emendatione uten- Fn Lib. II. 285 scripserat αὐτῆ, secutus etiam Homerum Iliad. XII, 160: κόρυϑες δ᾽ ἀμφ᾽ αὖον aUrevv | βαλλόμεναι μυλάκεσσι. II, 328, 829: οἰωνῷ δὲ πρόσϑε σπιελειάδι πειρήσασϑα: νηὸς ἄπο πτιρομιεϑέντες ἐφιέμεν. Neque ὀοπϑίγιουϊο neque verborum significatio ullo modo expediri potest. Seribendum leni et certa emendatione: oimvo δὲ πιρόσϑε σιελειάδι “ιειρήσασϑαι νηὸς ἅτιο ποομιεϑέντας ἐφίεμιαι, hoe est: iubeo vos primum columba tentare, eam e navi emittentes. !) II, 335: τῷ καὶ τάλλα μιεϑέντες ovyiotov πονέεσϑαι ϑαρσαλέως. Prave ὀνήϊστον pro adverbio sebpitit: addito presertim ϑαρσαλέως, nulla, que quidem apta sit, sententia. Una littera mutanda est: τῷ καὶ τάλλα μεϑέντας ὀνήϊστον πονέεσϑαι ϑαρσαλέως. Condueibile est, ceteris missis, firmo animo laborare. II, 605, 606: ὃ δὴ καὶ pOQoruov ἦεν ἐκ μακάρων, eUv. ἄν τις ἰδὼν διὰ νηὶ περήση. ᾿Ιδών accipitur vivus. Verum neque aoristus sie ullo modo diei potest (de eo, qui vivit videtque) neque omnino videndi verba sie diei de. vivis possunt, ubi aliquem salvum vivum- que evadere significatur; nam pertinent ad eos, qui universe diis luminis auris fruuntur. Itaque aut ἐδών simpliciter est: visis scopulis aut potius scribendum Ze» (60«). !) V. 119 non sine causa suspectum esse potest τεταγών aut dvrt- ταγών de bipenni non arrepta, sed ad feriendum sublata positum, ut prorsus pro ἀνατείνας (ἀνατεινάμενος) sit. Sed ἀντετακῶς minus aptum quam aoristus est, nec τεταχώς facile scribz in τεταγών mutaturi erant. 286 Lib. II. II, 974: τετράκις εἰς ἑκατὸν δεύοιτο xev, εἴ τις ἕκαστα σιδμστάζοι. De flumine multifariam diviso mire dicitur δεύεσϑαι Grrigari) et δεύεοϑαι εἰς ἑκατόν. (Merkelii coniectura verga doc nihil iuvat nec ullam causam habet.) Rectum erit: τετράκις εἰς ἑκατὸν σεύοιτο κεν, h. e. in quadringentas partes currat et se diffundat. II, 984, quemadmodum I, 546 et 939, male przpositio cum verbo coaluit; scribendum est enim (de Thermodonte fluvio): Πόντον ἐς " ἄξεινον κυρτὴν ὑπ΄ ἐρεύγεται ἄκρην, h. e. prorumpit (eructat aquas) sub curvum promuntorium. Eo minus loci est Ruhnkenii coniecture ἄχνην. II, 1171. Mire, cum ecommemoretur ara sub dio extra templum exstructa, ipsum templum sine tecto fuisse dicitur (ἐκτὸς ἀνηρεφέος πιέλε νηοῦ), ut nulla fuerit causa aram extra exstruendi. Sine dubio poeta scripserat: ἐκτὸς εὐηρεφέος πέλε νηοῦ. Librarius et offensus εὖ correpto et ad sententiam parum attentus ἀγηρεφέος effecit. HL 1251; τὸν μὲν (vov αἰετὸν) im ἀκροτάτης ἴδον ἕσπερον ... Oi ῥοίζῳ νηὸς ὑπερσιτάμενον νεφέων σχεδὸν. Neque ἕσσιερον accusativus quid sibi velit et quomodo cum reliquis cohsereat, intellegitur, neque quid sit és ἀκροτάτης sine substantivo; nam eum »»oc coniungi nullo pacto potest, quod pendet ab ὑσιερσιτάμιενον., neque sane aquila, que νεφέων σχεδὸν volabat, ἐστ᾽ ἀκροτάτης νηὸς conspieiebatur. Scribendum est: τὸν μὲν ἐπ᾽ ἀκροτάτης ἴδον iostépov ὀξέϊ ῥοίξω TE , vyoc vsteosttagievov. Tempus signifieatur; itaque sequitur de insecuta nocte v.1260 ἐννύχιοι. "Eostcgoc feminino genere est IV, 1290, Lib. II. 281 ov in fine ante vocalem correptum IV, 1438: πελωρίου £ovo λέοντος. Etiam IV, 4 recte Merkelio in mentem venit ἄτης πήμα δυσιμέρου pro δυσίμερον (sequente 7). Lib. III, 108 sqq.: Οὕτω νῦν, Κυϑέρεια, τόδε χρέος, ὡς ἀγορεύεις, ἔρξον dqug' καὶ μή τι χαλέστεο μιηδ᾽ ἐρίδαινε χωομένη σῷ παιδί" μεταλλήξει γὰρ ὀπίσσω. Non agitur de desinendo, sed de redeundo ad melio- rem mentem; itaque scribendum opinor μεταλλώξει. Intransitive μιεταλλάσσειν de mutatione (non de morte) etiam Euripides dixit in fragm. Archelai; nisi putamus Apollonium μεεταλλήξω pro μεταλ λάξω dixisse. Paulo ante v. 99 scribendum μετέπειτα x (pro y) ἀτεμιβοίμην éoi αὐτῃ. ἢ) III, 321. Qui fracta procellis nave tabula lignove alio arrepto enatant. ὑπὸ δούρασι σιεσιτωκέναι dici non possunt; rectum erit: αὐτοὺς δ᾽ ἐσιὶ δούρασι τιεσιτηῶτας νήσου ᾿Βνυαλίοιο noci éegov ἐχβαλὲε κῦμα. Similiter IV, 1454 muscz «iq ολίγην μέλιτος JAgteeov λίβα πεστηῦυῖαι. IIl, 372 /Eetes nepotes suos, quos ocius discedere iubet, insimulat, non, ut narrent, cum naufragi insule Martis adnassent, ibi ab Argonautis ad eum locum delatis servatos esse, sed ipsos in Graeciam venisse (cfr. (15) et expeditionis inde ab initio socios fuisse, non aurei velleris petendi causa, sed regni sibi eripiendi susceptz». ^ Ea his versibus exprimuntur: Ovx ἄφαρ οφϑαλμὼν μοι ἀπόσπιροϑι, λωβητῆρες, γεῖοϑ'᾽ αὐτοῖσι δόλοισι πιαλίσσυτοι ἔχτοϑι γαίης: 1) Post v. 248 excidit versus; nam neque anacoluthia, qus fingi- tur ullam minimam habet veri speciem (τὴν of ys . .., sine verbo, tum xai σφέας ὡς ἴδεν) neque aut τήν aut οἵγε mutari potest neque, quod desideratur ad narrationem nectendam, uno verbo absolvi. 988 Lib. II. σιρίν τενὰα λευγαλέον ve δέρος καὶ Φρίξον ἰδέσϑαι, αὐτίχ᾽ ὁμαρτήσαντες ἀφ᾿ “Βλλάδος" οὐδ᾽ emi κῶας, σκήσιτρα δὲ καὶ τιμὴν βασιληΐδα δεῦρο νέεσϑε. Sie enim recte hzc olim interpungebantur, ut v. 374 (vtov τινὰ x. v. A.) ab ipso discedendi imperio, quocum neque sententia cohszret et vel una voce τενὰ diiungitur, separaretur et cum. αὐτίκα coniungeretur. Recte quoque, quoniam in versu postremo neque per se infinitivus ad ὁμαρτήσαντες adiungi aut aliunde pendere potest, neque οὐδ᾽ (v. 375), quod in codicibus est, pro ov positum esse, véeoU e pro νεῖσϑαιε superiores scripserant, ut ab participio ὁμαρτήσαντες (vos, qui —) transeatur ad sententiam per se positam noto liberioris et poetice orationis usu. Sed v. 914 ineptam videtur habere sententiam, quoniam ne nune quidem, cum hzc ZEetes dicit, Argonaute aureum vellus viderunt; requiritur huiusmodi aliquid: statim, ante- quam quisquam de aureo vellere et Phrixo eogitaret; neque in eam partem verba, qu: nunc leguntur, detorqueri posse arbitror. In mentem venit incerta suspicio: "Qv τινὰ λευγαλέου ve δέρους καὶ Φρίξου : ἵεσϑαι, quemadmodum apud Homerum ἵἕεσϑαι νόστου et similia dicuntur. ITE O81 : (στεῦτο) Ópvjtov ἀναρρήξας λασίης καϑυύσιερϑὲε κολώνης αὐτανδρον φλέξειν δόρυ νήϊον κι. v. λ. ᾿“νάρρηξις silvie que sit, nescio; puto fuisse e v« 1920 c, incensa silva, ut incendium navim subiectam corriperet. IIT, 644: τὸ κέν uot λυγρὸν ἐνὶ κραδίη σβέσοι GAyoc.. Scrib. σβέσαι. III, 666: δμωάων, 7 oi éxétic σιέλε κουρίζουσα. Sine dubio signifieatur ancilla, quse Medes puelle curam ^u oe Lib. II. 289 habuerit et inde ei dedita manserit, ut scribendum sit κουριζούσῇῃ. III, 954, 955: i Ἢ ϑαμὰ δὴ στηϑέων ἐάγη πέαρ, ὁσιτιότε δοὔύτιον ἢ ποδὸς ἢ ἀνέμοιο παραϑρέξαντα δοάσσαι. Neque in δοεάζω neque in δοάσσατο (quod preterea media forma excludit) ea est significatio, quz sola hic apta est, animadvertendi. Aptissimum esset vozo«:, sed aberrandi causa in noto verbo non appareret; ea apparet in κοώσαι; quod infinito modo positum (xo&ce:) Hesychius αἰσϑέσϑαι interpretatur, cognatum cum zoeiv vel potius idem. III, 1129, 1130: οὐδ᾽ ἄμμιε διακρινέεε φιλότητος ἄλλο, σι άρος ϑάνατόν ye μεμορμένον ἀμιφικαλύψαι. Mira loeutio, nihil aliquos ab amore separaturum esse (— hoe enim verba significant —), cum significatur, nihil eorum amorem distraeturum et dissoluturum esse. Scri- bendum est: οὐδ᾽ ἄμιμι διακρινέει φιλότητας ἄλλο κ. «. À. h.e. nihil nobis (nostros) amores divellet. Plurali nümero poeta usus est etiam ut utriusque amorem mutuum signi- ficaret. IV, 174 sqq. scribendum videtur: "Ocox δὲ ῥινὸς βοὸς ἥνιος ἢ ἐλάφοιο γίγνεται, ἥντ᾽ ἀγρῶσται ἀχαιΐνέην καλέουσεν, v0000v ἐὸν (codd. ἐγ») πάντῃ χρύσεον ἐφύπερϑεν ἄωτον βεβρίϑει λήνεσσιν ἐπηρεφές. IV, 601 34ᾳᾳ. (de Eridano calidum et gravem vaporem exhalanti): Οὐδὲ τις ὕδωρ κεῖνο διὰ σιτερὼὰ κοῦφα τανύσσας οἰωνὸς δύναται βαλέειν ὕπερ, ἀλλὰ μιεσηγὺς φλογμῷ ἐπιϑρώσκει πεποτημένος. MADVIGIL Apvass, Cir. 19 290 Lib. II. Pro πεποτημιένος, quod quid ἢ. 1. sit, nescio, substituen- dum puto zestovagiévoc, afflictus (Soph. Trach. 985). IV, 621 sqq.: ἀλλ᾽ ἄρα τοΐγε ἤματα μὲν σερεύγοντο στεριβληχρὸν βαρύϑοντες ὀδιιῇ λευγαλέῃ, τὴν Ó ἄοχετον ἐξανίεσχον ^ τυφομένου Φαέϑοντος ἐσιρροαὶ ᾿Ηριδανοῖο. Nuzvac δ᾽ αὖ uw. v. λ. Non σπεριβληχρὸν ἐστρεύγοντο, Sed σιεριβληχροί, languebant valde imbecilli et extenuatis viribus. IV, 1046. Adeo inusitatum στροοβάλλομιαι, sive pro σιροβάλλομαι (defensionis causa oppono) accipitur sive pro σιροστρέπομαι (quod ad γηούς et. σεύργον non aptum est), ut suspicer scriptum fuisse: οἴοϑε δὲ svgo vv βάλλομαι ὑμέας αὐτούς. IV, 1204 pro ἐπήλυϑον malim de timore et ira (alius hominis) aliquem movente ὑπ ήλυϑον. IV, 1242 seribendum: | καὶ γάρ v ἀναχάξζξεται ἠστείροιο ἢ ϑαμιὰ δὴ vod. (pro τόδε) χεῦμα καὶ a ἐπερεύγε- ται ἀκτᾶς. Non hee aqua, sed ibi. IV, 1214: Δαημοσύνην δὲ τις ἄλλος φαίνοιεν" πάρα γάρ οἱ ἐπ᾽ οἴήκεσσι ϑαάσσειν μιαιομένῳ κομιδῆς. Scribendum φαίνοι ἕην, sublata barbara forma, meliore oratione; neque enim usitate dicitur nudum φαίφψειν δαημοσύνην. IV, 1398: ἷξον δ᾽ ἱερὸν mov, εἰσέτι stov χϑιζὸν nayyovosa χώρῳ àv "“τλαντος. Nimis vulgare et infinitum ἐν χώρῳ ᾿Ζτλαντος, presertim post ἱερὸν σιέδον, ubi locus iam significatus est. Fuit: χόρτῳ iv "Ἄτλαντος. ἔνε dior , ὡ δυετο μῆλα Lib. II. 291 IV, .1562: Mae γύδω" npogoor δ᾽ ὑπιερέσχεϑε βώλακι χεῖρας FEvquuoc. Qui glebam porrectam accepturus est, manus glebz» non ὑπιερέχει, Sed vzeger, — Scribendum igitur oz οέσγεϑε. IV, 1746: T'o δ᾽ ἄρ᾽ ἐπὶ μνῆστιν κραδίη βάλεν ἔκ τ᾽ ὀνόμιγνεν Zicorióy. Cor non memoriam subiicit alii nec e£orograíver. — Poeta posuerat de ipso Euphemo: Tov ἄρ᾽ ἐπὶ μνῆστιν κρα δίη βάλεν ἔκ τ᾿ ὀὁνόμηνεν “ἰσονίδη. (Tov Merkelius.) Callinaehum cum legerem, incidi denuo in quzdam olim ab aliis iam proposita; novae et proprie emendationis perexiguus proventus fuit in uno hymno in Delum. V. 114 sqq., ubi Latona Peneum amnem celeriter fugientem alloquitur, sie scribitur: ἡ ῥά vor ὧδ᾽ αἰεὶ ταχινοὶ σιόδες ; ἢ ἐπ᾽ ἐμεῖο ptoUrov ἐλαφρίζουσι, «“τεσπτοίησαι δὲ πέτεσϑαι σήμιερον ἐξαπίνης: Mire et universe dicitur fluvius σεεστοιῆσϑαι σιέτεσϑαι pro σιεφυκέναι et magis mire hoec transfertur ad impetum subito captum. Sine dubio Callimachus scripserat : μιοῦνον ἐλαφρίζουσιν, ἐπ τοίησαι δὲ sréveodat σήμερον ἐξατιίνης: Ibd. 154: a? δ᾽ οὔ μιν ἐπερχομιένην ἐδέχοντο, οὐ λιπαρὸν νήεσσιν Πχινάδες ὅρμον ἔχουσαι, οὐδ᾽ ἥτις Κέρκυρα φιλοξεινωτάτη ἄλλων. Statio et portus quomodo ad opportunitatem commodita- temque significandam λεπρὸς νήεσσιν dici possit, non intellego; tota enim illius adiectivi vis hinc aliena est; 19* 299 Lib. II. contra recte dici posse videtur Are oo c νήεσσι (mitis et gratus), αὖ οὖρος, ἄνεμος λιαρὸς est et αὔρη et ὕπνος. [bd. 180 sqq. (de Gallorum in Delphos impetu): xol οὐκ ἔτι μοῦνον ἀκουῇ, ἀλλ᾽ ἤδη. παρὰ νηὸν ἀπαυγάζοιντο φάλαγγας δυσμενέων, ἤδη δὲ παρὰ τριπόδεσοιν ἐμιεῖο φάσγανα καὶ ζωστῆρας ἀναιδέας ἐχϑομιένας ve ἀσπίδας, αἱ Γαλάτησι κακὴν ὅδον, ἄφρονι φύλῳ, στήσονται. Verbi, quod est ἀπαυγάζοιντο, neque subiectum ullum est neque optativi ratio reddi potest. In codicibus eminent nominativorum vestigia (φάλαγγες et ἐχϑόμεναι); ea tenenda sunt scribendumque aut hac forma aut proxime ad eam: καὶ οὐκ ἔτε μοῦνον ἀκουῇ, ἀλλ᾽ ἤδη παρὰ νηὸν ἀπαυγάζοντε φάλαγγες δυσμενέων, ἤδη δὲ nagd τριπόδεσσιν ἐμιεῖο φάσγανα καὶ ζωστῆρες ἀναιδέες ἐχϑομιεναί T6 ἀσπίδες, «u. τ. À., ut ἀπαυγάξζω sit prospicere, quo significatu supra v. 125 Callimachus medium posuit (prospicienti adsunt et apparent). Sin splendoris significatio in verbo activo tenenda putatur, scribendum ἀπαυγάζουσε. — Sed durum tum «xovg. Ibd. 245, 246: οὐδ᾽ ἔστιν ὅπως ἀποϑύμια ῥέξω τόσσα δέοι. Quod δέοι vitiose dicitur, etiam verbi modo, quoniam ἔδει esse debebat, conieceram τόσσα δε oi, idque video alios olim seripsisse*). 1) Epigr. 3 v. 2 scrib. ἶσον ἐμοὶ χαίρειν ἔστι τε μή σε πελᾶν pro ἔστι τὸ (Hauptius κἄστι τό). Epigr. 5, 5 quod credebam me primum repperisse: εἰ δὲ γαληναίη, λιπαρὴν ᾿ϑέον oviog ἐρέσσων lloccív, occupaverat Bentleius. Lib. II. 293 Theocritum, id est Theocriti poemata et farraginem iis adiunetam, etsi non indiligenter legi, tamen non tantum temporis tribui poematis originis diversitate, rerum genere, oratione et dialecto, etiam ob eius inconstantiam, difficili- bus, ut multum ad menda in codicibus hzrentia tollenda conferre possim. Qu: tamen certa aut probabilia occurre- runt, expromam, uno quodam minute emendationis genere ad finem reservato. I, 139 sqq.: và γε μὰν λίνα πάντα λελοίτιει ἐκ Μοιρᾶν, yo. Ζάφνις ἐβα ῥόον" ἔκλυσε δίνα τον Μοίσαις φίλον ἄνδρα. Recte mea sententia iudicant, qui negant βαίνειν ῥόον simplieiter dieci posse, ut Styx aut Acheron intellegatur; ne ipsum quidem βαίνειν ó0ov, nulla addita certi flumi- nis nota, recte dici puto. Accedit, ut per se recte et usi- tate de moriente dicatur solum :« (evanuit, discessit), ut in Euripidis suppl 1163: ὦ vézvov ἐβϑας (cfr. ibd. 1139, 1140 ϑεβᾶσιν, Androm. 1028 βϑέβακε). ltaque post £e interpungendum suspicor scribendumque: ῥόου ἔκλυσε δίνα vov M. φ. ἀ., ut universe Daphnis moriens quasi und: vortice haustus significetur !). VI, 30 (Polyphemus de cane): καὶ γὰρ Ox xov αὐτᾶς, ἐκνυζεῖτο ποτ᾽ ioyía ῥύγχος iyovoa. E V. 152 eam sententiam, qua Ἐν effiei interrogando (οὐ μὴ σκιρτασεῖτε, μὴ ὃ τράγος ὕμμιν ἀναστῇ; (non abstine- bitis laseivis saltibus?) apparet ex iis, quis supra ad Euripid. Electr. 388 p. 239 n. dixi. Gravissimo errore V, 109 pro μὴ λωβάσησϑε nuper scriptum est μὴ λωβασεῖσϑε, addita inter- rogationis nota, quasi μὴ λωβασεῖσθϑε idem sit atque ov μὴ λωβασεῖσϑε; comparaturque ov ποιήσετε; quasi hie adsit ov et quasi iubeantur locustz vitibus nocere, non vetentur. 294 Lib. II. Hae non possunt intellegi nisi de eo, quod fieri solitum sit alio tempore, cum Polyphemus aliam amaret, cuius nomen latet in αὐτᾶς. Nam ad Galatheam hoc referri nullo modo sic potest, ut tolerabilis sententia efficiatur. Id nomen videtur fuisse //vy«c. Sed de Auga a Cyclope amata nihil usquam repperi. VIL, 70 (de homine pocula usque ad fzecem exsiccante): αὐταῖσιν κυλίκεσσι καὶ ἐς τρύγα χεῖλος ἐρείδων. Hsc nihil aliud significare possunt nisi: simul cum ipsis poculis labrum fzei illidens, quod ineptum est. Seribendum: αὔαις ἐν κυλίχεσοι zal ἐς τρύγα χεῖλος ἐρείδων, ἢ. e., in siccis (exsiecatis iam) poculis etiam feci labrum Mlidens. VIII, 63: Tal d ὄϊες, μηδ᾽ ὕμμιες ὀκνεῖϑ' ἁἀπαλᾶς κορέσασϑαι σοίας" οὔτι καμεῖσϑ'᾽, ὅκκα πάλεν ἄδε φύηται, Mira affertur ad oves, ut libere se herba impleant, exhor- tandas ratio, eas non fatigatum iri, quando denuo herba crescat. Et prave producitur ultima in óxxe. Scribendum: σιοίας" οὔτι καμεῖσϑ'᾽, ὅκᾳ πάλιν ἄδε φύηται. ,Non defatigabimini laborando, ut hse denuo crescat*. Subridieule pastor oves opere rustico liberas esse significat. IX, 20: ἔχω δὲ vor οὐδ᾽ ὅσον ὥραν χείμκιατος ἢ νωδὸς καρύων ἀμύλοιο παρόντος. Hec verba Greci sermonis lege hoc significant: habeo autem quantum euram hiemis quam (aut) eden- tulus nucum, cum placenta adsit, hoc est, plane nihil. Mirifieos enarrandi conatus refellere omitto laudoque hactenus eos, qui nihil omnino dicendum putarunt tanquam in loco aperto. Seribendum: ἔχω δὲ τοι οὐ τόσον ὥραν χείματος ὡς νωδὸς καρύων ἀμιύλοιο παρόντος, hoe est: .Curo autem metuoque hiemem ne tantum quidem Lib. II. 295 quantum edentulus, cum placenta adest, nuces et earum frangendarum molestiam.* Cum excidisset «c post χείμια- voe, male additum est 7. XI, 60 suspicor timide: NUv μιὼν,ὦ κόριον, δύνειεν st oa νεῖν ve μιαϑεῦμιαι αἴ κα τις σὺν ναὶ πλέων ξένος nó ἀφίκηται, ὡς εἰδῶ, τί noÓ' ἀδὺ κατοικεῖν τὸν βυϑὸν ὕμμιν Urinare se Cyclops et natare discere paratum ait, si qua copia magistri data sit. XIII, 61 sqq.: "fe δ᾽ ὁπότ᾽ ἠύγένειος ἀπόσιροϑε Aic ἐσακούσας νεβροῦ φϑεγξαμιένας vig ἐν οὔρεσιν ὠμιοφάγος λῖς ἐξ εὐνᾶς ἔσπευσεν ἑτοιμοτάταν ἐπὶ δαῖτα; ᾿Ηρακλέης τοιοῦτος ἐν ἀτρίπτοισιν ἀκάνϑαις παῖδα ποϑῶν δεδόνητο, πολὺν δ᾽ ἐπελάμβανε χῶρον. Primum versum non opus est coargui manifesto ora- tionis vitio (λῖς---αἰς---ωμοφάγος Aic), cui frustra excu- satio quaeritur; nam et antiquissimi codicis testimonio et scholiorum silentio damnatur; recte igitur eum Zieglerus uncis notavit. Sed eo omisso desideratur comparationis nota, neque eius prius membrum sic absolute poni ullo modo potest, sequente τοιοῦτος. Cu: Zieglerus comparat, plane diversa sunt. Seribendum: Nefigov φϑεγξαμένας δ᾽ ὡς ἐν οὔρεσιν ὠμοφάγος Aic ἐξ εὐνῶς ἔσπευσεν ἑτοιμιοτώταν ini δαῖτα, “Ἡρακλέης τοιοῦτος x. v. À. XV, 1 facillima correctio hae videtur esse: d δ᾽ ὁδὸς ἄτρυτος" vU δ᾽ ἑκαστέρω ὧμιν ἀποικεῖς (pro ἑκαστέρω ἔμ᾽ αστοικεῖρ). Ibd. 127 ante omnia tenendum est (in quo nuper complures aberrarunt), primum absolvi descriptionem lecti, in quo propositus Adonis sit, tum interiici breviter v. 120, 127, quid Milesius aut Samius homo eo viso exclamaturus Sit, deinde pergi in descriptione sic, ut iam separatim 296 Lib. II. Adonidi Veneris adiiciatur mentio lectique ei strati. Scri- bendum autem videtur sie: “Δ Μίλητος ἐρεῖ 40 τὰν Σαμίαν καταβόσκων" "Εστρωται κλίνα τῷ “δώνιδι τῷ καλῷ αὕτα (pro ἀλλα). Hune lectum apparet pulehro Adonidi stratum esse; (adeo est ipse magnificus)?). Ibd. 145 scribendum videtur: Πραξινόα, τί χρῆμα σοφώτερον; ἃ ϑήλεια ὀλβία, ὅσσα ἴσατι, πανολβία, ὡς γλυκὺ φωνεῖ. XVI, 38, 39: μυρία δ᾽ ἀμ «εδίον Κραννώνιον ἐνδιάασκον morptéveg ἔκχριτα μῆλα φιλοξείνοισε Κρεώνδαις. Nihil valde affirmo; sed ἐνδεᾶν verbum quoniam alibi semper intransitive dicitur (etiam Theocr. XXII, 44), videndum puto, scriptumne hic olim fuerit ἐνδεέτασσον. XVIII, 26 sqq.: "Aog ἀντέλλοισα καλὸν διέφανε mpgooonov πότνια νυξ ἅτε λευκὸν ἔαρ χειμιῶνος ἀνέντος, ὧδε καὶ d χρυσέα ᾿Ελένα διεφαίνετ᾽ ἐν ἁμῖν. Non dicam, quantas difficultates creaverit adiecta in hae Aurore verno tempore orientis et Helen: comparatione πότνια νύξ, cui neque res neque orationis constructio ullum relinquit locum; dicam breviter, omnia przter illas duas voces ante coniunctionem comparationis indicem (ἀτε) interpositas recte habere, in iis autem nihil subesse nisi epitheton ad Auroram pertinens, compositum ex cgmvt (« rv) et splendorem ornamento frontis significans. Ap- tissimum per se est ygvmcg vt, sed priore parte a litterarum vestigiis discedit, etsi ea possunt, cum semel ') V. 98 nihil verius Reiskii coniectura (πέρυσιν). Neque Zm£ozg ὁ ἐάλεμος apte ad Grecum morem carmina appellandi dicitur, neque Sperchis ad /cAsuov aptus neque Alexandrie cantabantur carmina de civibus Spartiatis. Lib. II. 291 posterior vocis pars corrupta esset, interpolando mutata esse; ποτναάμσιυξ fingere vix audeo. (Πυρράμπυξϑ) ἢ) XXI, 15, 16: Οὐδὸς δ᾽ οὐχὶ ϑύραν εἶχ, οὐ κύνα" πάντα περισσὰ, πάντ᾽ ἐδόκει τήνοις" & γὰρ πενία φὰς ἐτήρει. Postremas voces alterius versus recte Ahrensius emen- davit (pro og«v ἑταίρη). Eo magis eminet vitium initii; neque enim omnia (et quam graviter hoe πώντα gemi- natur!) piscatoribus supervacanea videbantur, sed claustra omnia et custodia, ubi nihil erat, quod quis furaretur: σάντα περισσὰ σι αἀ xv £ÜOXZeL τήνοις" Nota ex Aristophane Euripidem ridente srzx:«& Óo- μάτων. ; Ibd. 89. Pervelim mihi explicari, quid sit, pisca- torem vespere in casa condormiscere in laboribus marinis (ἐν εἰναλίοισι πονοισιν). Interea putabo eum marinis laboribus interdiu perfunctum vespere obdormiscere: Δειλινὸν ὡς κατέδαρϑον ἐπ εἰναλίοισε novotorv. XXII, 65, 66: (Apuvxoc): εἷς ἑνὶ χεῖρας ἄειρον ἐναντίος ἀνδρὶ xara- στάς. (Πολυδ.) πύγμαχος ἢ καὶ ποοσὶ ϑένων σκέλος, ὄμματα δ᾽ ορϑα: Hae nullis commatis effici potest αὖ non significent, ὄμματα ὀρϑά pulsari pedibus. Cum annotassem scri- '!) Enarrationem eorum, qua recte scripta sunt, non attingo; sed tamen in XVII, 40 ita aberratur, ut continere me nequeam. Putant enim poetam hoe dicere, Ptolemsum regem posse, quoties lectum coniugalem conscendat, domus curam filiis com- mittere, quod quam sit ridiculum et fedum, cogitari de filio regni vicem sustinenti, dum pater lecto et uxori operam det, quis non videt? Hoc poeta dicit, qui ex tali coniugio caste et amantis uxoris liberos suscipiat, tuto iis domum totam (et vivum et morientem) committere posse, utpote veris et genuinis. 298 Lib. II. bendum oo42& (sublata manu), vidi ita esse in editione Commeliniana. XXIII 41, 42 amator rogat puerum, ut sibi saltem suspendio mortuo osculum impertiat; deinde addit: μή μὲ φοβαϑῆς" οὐ δύναμαι ζῆν, εἴγε διαλλάξεις μιὲ φιλάσας. Pro ζῆν, εἴγε, quod sententiam probabilem non habet, in eodieibus scribitur «&/»os aut similiter. Efficitur: ov δύναμιαι μισεῖν σε" διαλλάξεις μὲ φιλάσας. Hoc aptum ad ju μὲ φοβαϑῆς. Priorem syllabam verbi μισεῖν hausit praecedens syllaba μαι. XXV, 115, 116 (de Augie gregum multitudine): oU γάρ xev ἔφασκέ τις οὐδὲ ἐώλσιει ἀνδρὸς ληΐδ᾽ ἑνὸς τόσσην ἔμεν, οὐδὲ δέκ᾽ ἄλλων, οἵτε σιολύρρηνες πάντων ἔσαν ἐκ βασιλήων. Non recte uni (cuivis) contrarii ponuntur decem alii, quoniam ea significatio refertur ad certum et definitum aliquid et ad separandum pertinet; ne si decem quidem una eoniungantur, omnium tantum pecoris numerum fore poeta dicit: ἀνδρὸς ληΐδ᾽ ἕνος τόσσην ἔμεν, οὐ δέκ᾽ ἀολλῶν. XXVI, 27 sqq.: Ovx ἀλέγω, μηδ᾽ ἄλλος ἀπεχϑέμεναι Διονύσω φροντίζοι, μιηδ᾽ εἰ χαλεπώτερα τῶνδ᾽ ἐμιόγησεν, εἴη δ᾽ ἐνναέτης ἢ καὶ δεκάτω ἐσιβαίνοι, αὐτὸς δ᾽ εὐαγέοιμιε καὶ εὐαγέεσσιν ὥδοιμιι. Omnes fere intellexerunt, in duobus primis versibus preter alia vitia hoe esse praecipuum, quod poeta impie et prorsus contra id, quod v. 30 dicitur, nec se curare affirmat nec alios curare iubet iram Bacchi (ὠσιεχϑέμεναι Ζιονύσῳ). H»c sententi» pravitas facile tolli et rectum effiei videtur hae correctione: ovx ἀλέγω μηδ᾽ ἄλλος, ἀπεχϑόμενοι Διονύσῳ, φροντίζοι, μηδ᾽ εἰ χαλεσιώτερα τῶνδ᾽ ἐμόγησαν. Non movetur poeta neque alios moveri vult vel gra- Lib. 1], 299 viore, quam quod Pentheo inflietum sit, supplicio eorum, qui Baechum offenderint, quoniam ipse eius iram vitaturus esb: αὐτὸς δ᾽ εὐαγέοιμιε x. τ. Δ. Versum 29 πὸ ipse quidem sie expedio, ut mihi prorsus satisfaciam; puto tamen eum ita παρεντίϑεοϑαι (εἴη δὲ. . . eniflatvor), ut ad Baechi, cum Penthea puniret, xtatem etiamtum puerilem pertineat, hae sententia: credatur autem tum novem annorum fuisse aut etiam decimum attigisse; ut presentia pro imperfeetis sint. XXVII, 26, 21: KO. vai μάν φασι γυναῖκας ἑοὺς τρομέεεν srapaxorcac. A4. μᾶλλον ἀεὶ κρατέουσε" τίνα vQouéovor γυναῖχεο; Neque comparativus habet, quo referatur, neque apte coeunt in unum responsum affirmatio et interrogatio idem significantes; omnia aptissima fiunt una vocali mutata: μᾶλλον ἀεὶ κρατέουσί τιν᾽ ἢ τρομέουσι γυναῖκες. Ibd. v. 48 pro &xge τιεμριίη scribendum, nmi fallor, ἀκροτιμίη. usitata compositione; ἄχρα pro adverbio adiecetivo augendi causa adiectum nusquam videtur reperiri. (Anthol. VIT, 438 in Meleagri epigrammate aliter ponitur.) Distuli supra unum minute emendationis genus ad plures 'Pheoeriteorum locos pertinens. Nam omittitur paueis aliquot locis apud optativum in potentiali signifiea- üone partieula huius signifieationis index contra certam sermonis legem, manifesto errore et emendatu fere perfacili:; sed editores superiores eum ineuriose praetereunt, recentiores, quos ferrem aliquo modo, si promiscue poni particulam et omilti dieerent, malunt singularis alieuius significationis excusatione uti, qua, si attendas et examines, nulla alia reperiatur esse nisi ipsa illa communis potentialis modi, qua addito ἄν effieitur, et aut Hermanni, talium distinc- tionum inventoris promptissimi, aut Kruegeri aut aliud nomen adscribere, "Velut Wuestemannus ad VIII, 20, ubi aliquis solo verbo χατϑείην affirmare creditur, se posi- turum, Hermanno auctore solo optativo indicari opinionem 300 Lib. II. cum voluntatis quadam significatione narrat, quod ipsissimum est ποιήσαιμι. ἄν, additque alia Reisigium excogitasse; ad I autem 60 Fritzschius ἀρεσαΐμαν sine ἄν poni scribit ad id indieandum, quod Germanice dieatur: ,ich mochte dich gern damit erfreuen*, qui vellem simul addi- disset, quid esset ἀρεσαήμαν «v. Atque idem etiam (ad II, 124) additum eontra legem usumque ὧν non minus faeile expedit, nam εἴ κέ j« ἐδέχεσϑε esse: ,wenn ihr mich dann aufgenommen hàttet^; compararique iubet Bàumleinii disputationem aliquam. Hae igitur similique perfugiorum inanitate, quz, ut quisque locus obieetus est, sine ulla constantia excogitantur, et hic et in ceteris scrip- toribus dimissa et explosa, loci ipsi videamus quam, ut dixi, faeilem habeant correctionem. | Nam I, 60 (τῷ καί vv μάλα πρόφρων ἀρεσαίμιαν) recte alii codices et editiones habent: τῷ κέν zv, et in eodem carmine 132 (νῦν δ᾽ ἴα μὲν φορέοιτε βάτοι, φορέοιτε δ᾽ ἀκανϑαι) pro μέν, quod pravam habet diligentis ἴων et ναρκίσσου distributionis speciem, restituendum est κέν, et VIIL, 20 (ταύταν κατ- ϑείην, τὰ δὲ τῷ πατρὸς ov καταϑησῶ) scribendum est: ταύταν κα ϑεΐην. Nam τιϑέναιε οὗ κατατιϑέναι de ponendo (et proponendo) certaminis pramio prorsus pro- miscue in hoe ipso carmine (v. 11— 15) dicuntur. Eiusdem autem carrainis versus 88 ad 91 sie scri- bendi sunt: de μὲν ὁ παῖς ἐχάρη καὶ ἀνάλατο καὶ σιλατάγησε νιπασας» οὕτως X ἐπὶ ματίρε νεβρὸς ἄλοιτο, ὡς δὲ κατεσμύχϑη καὶ ἀνετράπετο φρένα λύπᾳ ὥτερος, οὕτω xa νύμιφα γαμιεϑεῖσ᾽ ἀκάχοιτο. Vulgo v. 89 z' omittitur, v. 91 e κα factum est καί. In carmine XVI, 67 ex σιρόσϑεν faciendum π ρόσϑ᾽ ἄν (πολλῶν ἡμιόνων τε καὶ ἵσισίων σροσϑ' ἂν ἑλοίμια»ν). Car- mine XXII v. 60 Pollux invitationi (ἐλϑοις) addit pro- missum praedieitque, quid futurum sit: καὶ ξενίων κε τυχὼν πάλιν οἴκαδ᾽ ἱκάνοις. Vulgo scribitur ξενίων ye Lib. II. 301 inutili et prorsus prava particula, et in eodem versu op- tativus nudus prorsus diversa significatione ponitur. (V. 162 recte e luntina Brunckius et Zieglerus βούλοιντο κε pro B. γε) Neque transponendo audacter neque violenter mu- iando, sed unius litterze mutatione vitium orationis partim cum aliis vitiis coniunctum ex his locis sublatum est. Restant duo carminis secundi versus (124 et 126), in quorum priore κέ vitiose ponitur, in altero vitium, quod videri possit in κέ esse, alibi latet. Nam v. 124 (καί gr εἰ μιέν κ᾽ ἐδέχεσϑε, τάδ᾽ ἧς φίλα), quem vel positus pronominis vitiosum esse arguit, εἴ xe (--- ἐὼν) δέχησϑε significaret si receperitis, εἰ «x ἐδέχεσϑε nihil est; quod sententia requirit, sic dicitur: καὶ e£ μὲν gi. ἐδέχεσϑε. Videtur scriptum fuisse: χαί ῥ᾽ εἰ μὲν μ᾽ ἐδέχεσϑε. V. autem 120 κέ recte habet, sed &/ addito prorsus tollitur sententia; neque enim condicio ponitur, sed dicitur, quid iuvenis, si receptus fuisset (qus condicio superioribus con- tinetur), faeturus fuerit: εὐδον v T xc μόνον τὸ καλὸν στόμια τεῦς ἐφίλησα, et dormissem aut tantum osculatus essem. 302 Liber III. Cap. I. Herodotus, Thucydides. E prose orationis scriptoribus antequam ad Atticos venimus, attingendus est, quem huius litterarum forms» ordine principem simul ob argumenti amplitudinem ingeniique candorem et suavitatem veneramur et diligimus, Herodotus, sed attingendus "tantum. Nam eum cum postremum legi a. 1847, neque ita magna mihi visa est post ea, qus alii correxerant, necessarie coniecturae materia esse (in quo me fortasse celeriter legentem et preter res ad syntaxin ora- tionis attentum qusdam fortasse fefellerunt) neque dum ad coniecturam in Grzeis scriptoribus exercendam valde consuetudine exercitatus eram; et instrumentum criticum ad auctoritatem ponderandam indiciaque mendorum repe- rienda parum locuples erat, ad quod postea quz faeta est accessio, eius examinandze otium non fuit. Itaque ad priores libros pauca, ad extremos nihil huius generis annotavi, ex iis autem, qus annotavi, alia iam tum precepta erant (ut I, 106 ἐπήβαλλον a Dobreo), alia postea inventa sunt (ut II, 30 Z/Iyàovoígor ἄλλη πρὸς ᾿ραβίων pro Πηλουσίησι, ἄλλη δὲ σιροὸς 4p. et V, 50 — s n NN Lib. III. 308 repertum in codicibus evsrecóée pro evsreréo), ut. perpauca et fere exigua relinquantur; e quibus tamen quod primum est, locum difficilem certo auxilio expedit. Nam I, 51, ubi scribitur: περερραντήρια δύο ἀνέϑηκε, χρύσεον τὲ καὶ ἀργύρεον, TOT τῷ χρυσέῳ Cnrycygasvrat “ακεδιιμονίων φαμένων εἶναι ἀνάϑημια, ovz ορϑῶς λέγοντες" ἔστι γὰρ καὶ τοῦτο Kooroov, neque ipse gene- tivus. /exsÓerpor(or φαμιένων | expediri. recte — potest (üneptum est enim, inscriptum esse, cum Lacedaemonii dicerent) multoque minus eive: ἀνάϑημια omisso eo, in quo ipsum sententie caput est, ἑαυτῶ», postremo pra- vissimum est λέγοντες. ad quod defendendum qu: affe- runtur, nullam habent cum hoe (φαμιένων---λέγοντες sine ulla minima causa aberrandi in verbis etiam loco proximis) similitudinem. | Apparet coniuncta esse «zsóarrorio εἶναι ἀνάϑημα, quo constituto emergit verum: ésui- γέγραπται ZdoxsÓauuoviov φάμενον εἶναι avadana, οὐκ ὀρϑῶς λέγον" ἔστι γὰρ x. v. 4. Breviter φάώμενον refertur ad inclusam in ἐστεγέγρασεται substantivi notionem (nscriptum est, quod dieat) Erroris origo mani- festa etim φάμενον ad “ακεδαιμονίων accommodato et in λέγοντες ἔοτε ex Aeyoveotr orto, cum praesertüm φώ- μένον corruptum esset. II, 116 nihil mutandum erat in codieum seriptura (video enim, eiecta ea orationis forma, quam nemo iníter- polando effecturus- erat: δῆλον δέ" κατὰ γὰρ x. τ. À., probari et recipi Reizii coniecturam, in qua καϑάσιερ non recte ponitur) sed oratio rectius interpungenda et littera dividendz; coherent enim hoe: δῆλον δέ" xav ἃ γὰρ ἐσπιοίησε ἐν ᾿Ϊλιάδε . . . ἐν τούτοισι τοῖσε ἔπιεοι δηλοῖ x. t. À, Sed divelluntur interposita parenthesi illa: ἐσ - μέμνηται δὲ αὐτοῦ . . . εὐσπατέρειαν. Nam reliqua. ego quoque insitieia puto, hcec tolli non debent; ipsos enim versus aliquot positos fuisse, ostendunt illa: ἐν τούτοισι τοῖσι ἔστεσι. 304 Lib. III. Il, 175: καὶ τοῦτο μὲν ἐν Σαὶ τῇ Onvaim sgo- zvÀata ϑωυμιάσιά οἱ ἐξεποίησε. — Pronomen οἱ mire abundans, quod iam Sehzferum offendit, non defenditur iis locis, quos comparant, VI, 68 (ἀπεκχομιένῃ δὲ «ἢ μιητρὶ ἐσθεὶς ἐς τὰς χεῖράς οἱ τῶν onàAdyyvov) et VIL, 147 (ἀκούσαντας τοὺς “Ἑλληνας τὰ ἑωυτοῦ σιρηγματα σιρὸ χοῦ στόλου τοῦ γινομιένου παραδώσειν σφέας τὴν ἰδίην ἐλευϑερίην); nam ibi participio addito, quasi secun- daria aliqua precedente sententia (ἀσιεκομένης δὲ τῆς μητρός), in primaria adiicitur pronomen; hic nihil tale est et pondus orationis incumbit in ipsum nomen ᾿“49ηναίῃ. Seribendum est ϑωυμιάσια οἷα ἐξεποίησε, quomodo IV, 28 scribitur: ὀκτὼ τῶν μηνῶν ἀφόρητος οἷος γίνεται κρυμὸς et IV, 194 ἄφϑονοι ὅσοι et apud alios permulta (ϑαυμιάσιος οἷος, ϑαυμάσιοι ὅσοι, ϑαυμιάσια ἡλίκα, ϑαυμιασίως oc, cet, Synt. Gr. ὃ 198 a not. 4 et lex.). IIl 117 ex verbis ἐνδιδόντος τοῦ ποταμοῦ nulla significatio effiei potest ad rem apta; scribendum est ἐκ ὃ ε- δόντος: cum fluvius aquam exoneret. IV, τὸ orationis et sententie gradus confusi sunt, qui 518 separari debent: ἐς κύλεκα . . . αἷμα συμιμίσγουσι, , » E] , - ' «ὐψαντες . . . ἢ ἐπιταμόντες .. . τοῦ σωματος" καὶ ἔπειτα, ἀποβάναντες .. . ἀκόντιον, ἐπεὰν δὴ (pro δὼ ταῦτα ποιήσωσι, κατεύχονται πολλὰ, καὶ ἔπειτα ἀπο- "4VOVGL κι 1. Δ. Prorsus prave illud xo? ἔπειτα ἀπο- δάψαντες adiungitur ad συμ μίσγουσι. IV, 186: «0v . . . δεσπότην ἡμεῖς παραστησόμεϑα οὕτω ὥστε ἐπὶ μηδαμοὺς ἔτει ἀνϑρώπους αὐτὸν στρα- «εύσασϑαι. Scrib σετρατεύσεσϑαι. IV, 158: ἑβδόμῳ δὲ σφεας eb παραιτησάμενοι 4 Busc ὡς ἐς ἀμείνονα χῶρον ἄξουσι, ἀνέγνωσαν ἐκλι- “εἶν. Corruptum esse παραιτησάμενοι apparet et fere coneeditur. Videtur Herodotus usus esse antiquo et poetico verbo παραφησάμενοι (aut παραιφησάμιενοι). V, $1. Neque multis rebus Athenienses eos, quos cives "me. y foL τυ σαν ντον Lib. III. 305 facerent, areuisse puto ct, si hoe Herodotus dixisset, non καὶ ovx ἀξιαπηγήτων, Sel ἀλλ᾽ οὐκ aut similiter serip- turum fuisse. Nune suspicor eum dedisse: “2“9ηναῖοε δὲ σφεας ἐπὶ ῥητοῖσι ἐδέξαντο σφέων αὐτῶν εἶναι σολι- τας, οὐ πολλῶν veov (pro ztoAAOv veo) καὶ οὐκ ἀξεατι- ηγήτων ἐπιτάξαντες ἔργεσϑαι. Ipsum additum τέων hoc confirmat: quibusdam mon ita multis. V, 69: δέχα «s δὴ φυλάρχους ὠντὶ τεσσέρων ἐποίησε, δέχα δὲ καὶ τοὺς δήμους κατέγνειμιε ἐς τὰς φυλάς. - ΒΤΟΥΘΙ dicam de loco eorum, qui de republiea Atheniensium scripserunt, disputationibus celebrato. Nam neque δέκα sic positum ad τὰς φυλάς referri sermonis lex patitur neque δέχα pro «vc δέκα aut χατὰ δέκα ac- cipi, ut nihil opus sit argumento ex historia ducto, quod neque centum ille curie neque squalis in tribus descriptio aliunde eonfirmatur. Omnes turb» ex scribendi errore ποθ sunt; nam voces δέχα δὲ e superioribus repetitz sunt, quibus deletis relinquitur, «quod nullam habet difficultatem: δέχα τὲ δὴ φυλάρχους ἀντὶ τεσσέρων ἐσιοίησε καὶ τοὺς δήμους κατόνειμιξ ἐς τὰς φυλάς. Primum tum utramque populi divisionem coniunctam Herodotus narrat. V, 85 perversissima est narrandi forma, missos esse eos, qui missi conati sint, cum hoe signifieetur, missos esse aliquos eosque conatos esse. Et ne dé mendo dubi- lemus, pro ἐπειρέοντο codices habent σεειρᾶν. — dMaque fundamentum correctionis habemus τούτους . . . steigév, quod ipsum recta narrationis progressio postulat; ante exeidit vox ea, unde olim pendebat genetivus τῶν ἀστῶν, sive id τενάς fuit sive potius numerale, quod potest etiam in χει latere; Herodowumque apparet hae orationis forma Ω ᾿ ' A ' 3 , 3 - x SCTIpsisgé : AAgovo: gera τὴν » wild iie Gn 00tGArvat ἣν VEM: nui «ὧν ἀστῶν τινάς (aut de Tm iov ἀστῶν)" οἷα, ἀποσιεμφϑέντας ἀπὸ τοῦ κοινοῦ καὶ δε νους ἐς Αἰγίναν τὰ ἀγάλματα ταῦτα ὡς i p PO dors Curr. 20 306 Lib. III. σφετέρων» ξύλων ἐόντα πειρῶν ἐκ vov βάϑρων ἀνα- σπᾶν. Origo erroris et deinde interpolationis (ἀστοσιεμε- φϑέντες---αστεκόμιενοι) in altera parte sententie fuit οἵ pro οἷα ante vocem ab « incipientem scriptum. V, 92, ὃ: ἦν ὀλιγαρχίη καὶ οὗτοι Βακχιάδαι καλεό- μένοι ἔνεμον τὴν πόλιν. SCrib. καὶ οἱ Βακχιάδαι κα- λεόμενοι, nisi malis οἱ vove Boxy. VI, 102: χειρωσάμιενοι δὲ τὴν Βρετρίαν (oi Πέρσαι) χαὶ ἐπισχόντες ολίγας ἡμέρας, ἔπλεον ἐς γῆν τὴν ᾿τεικὴν κατεργέοντές τὸ πολλὸν καὶ δοκέοντες ταὐτὰ vovg ᾿4ϑηναίους ποιήσειν, τὰ καὶ τοὺς ᾿Ερετριέας ἐποίησαν. Heretur et iure hzeretur in κατεργέοντες, quod qui comparant cum Thucyd. VI, 6, 2, neque accu- sativum ibi additum curant neque animadvertunt significa- tionem bello premendi et fatigandi ab hoc loco alienam esse. Festinandi significatio ferri potest, sed aptior ad id, quod adiungitur, superbi contemptus, eaque efficitur lenissima mutatione: καταγνόντες τὲ πολλὸν καὶ δοκέοντες Ww. v. λ. VIII, 119 Pingelius me monuit minorem fore ora- tionis ἃ legitima forma declinationem et faciliorem, 8i κῶς pro ὅχως posito rectam interrogationem effecerimus: τῶν δ᾽ ἐρετέων ... κῶς ovx ἂν ἴσον σιλῆϑος ... ἐξέβαλε ἐς τὴν ϑαλασσαν; ut ex duabus sententie partibus prior appositione adiungatur ad μῃ οὐκ ἂν ποιῆσαι τοιόνδε, altera per se ponatur. Transeo ad Atticos et ad Thucydidem, in quo multo plura tentavi. Accidit tamen, ut, cum postremum eum legerem, hzc orationis constituendz et omnia rimandi cura ἃ secundi libri initio etiam paulo intentior fieret, quam in aliqua primi parte fuerat. Sed iam singula persequamur.!) !) Usus sum preter Popponis copias, ubi eas adhibendi necessitas visa es*, Bekkero, Kruegero (II), Classenio in tribus primis libris. | "n5: Lib. III. 307 Lib. I, 12, 1: zai στάσεις ἐν ταῖς πόλεσιν ὡς £i τὸ πολὺ ἐγίγνοντο, dq ὧν ἐκσιίσιτοντες τὰς πιόλεις ἔκτιζον. Laborant, ut articulum in τὰς σιόλεις expediant, frustra, opinor, cum per se, tum maxime propter id quod procedit, ἐν ταῖς σιόλεσιν. Scribendum videtur: ἀφ᾽ ὧν ἐχσιίσιτοντες νέας σπόλεις ἔχτιζον. ἢ Ibd. 37, 8: ὅσιως κατὰ μόνας αδικῶσε καὶ ὅπως, ἐν à μὲν ἂν κρατῶσι, βιάζωνται, οὗ δ᾽ dv λάϑωσι, σιλέον ἔχωσιν, ἣν δέ πού τι σιροσλάβωσιν, ἀναισχυν- voor. Non respondet superioribus duobus iniuriz faciendz generibus et occasionibus extremum σπροσλάβωσι, quod universe omnem rerum accessionem significat; respondebit σι ρολάβωσιεν. Aut vi aut occulte aut celeritate et prz- occupando agunt. Ibd. 62, 2: ἦν δὲ ἡ γνώμη τοῦ “ριστέως τὸ μὲν μιεϑ᾽ ἑαυτοῦ στρατότσιεδον ἔχοντι ἐν τῷ ἰσϑμῷ ἐπιτη- θεῖν τοὺς “ϑηναίους, ἣν ἐσίωσιν, Χαλκιδέας δὲ καὶ vovg ἔξω ἰσϑμοῦ ξυμμάχους καὶ τὴν παρὰ Περδίκκου διακοσίαν ἵσιστον ἐν ᾿Ολύνϑῳ μιένειν. Sic codicum fide editur, defenditurque ἔχοντε sie positum tanquam przcedat Aoiovei, que mihi defensio prorsus nulla videtur in hoc continuo orationis cursu et hac vicinia; quosque afferunt duos Euripidis locos (Iphig. Aul. 491, Med. 58), przter- quam quod paulo aliam habent formam, ipsi eo maiorem habent dubitationem, quod omnino non intellegitur, quo 1) Subinde monendos puto, qui hse lecturi sunt, me ab aliis dicta, nisi prorsus singularis aliqua causa accesserit, non attingere, Itaque, etiamsi non dicam, dubitari nolim, quin, ut hoc utar, I, 28 unice veram putem Popponis coniecturam: ἑτοῖμοι δ᾽ εἶναι καὶ ὥστε ἀμφοτέρους μένειν κατὰ χώραν, σπονδὰς ποιήσασϑαι (ea condicione, ut uirique loco maneant); nam hoc Grecum est, éroiuóg εἶμε ὥστε ἀμφοτέρους μένειν barbarum; et de induciarum condicione agitur, non de manendi voluntate. Sed annotari velim aliorum locorum causa inter- polationem in δέ. 20* 308 Lib. III. consilio quave necessitate his duobus locis Euripides no- luerit legitimum participii casum appositione addere, versui eque aptum Qe . . . ἐννοούμενον et μ΄. .. μολοῦσα:); itaque in Medez loco recte Meinekius et Dindorfius μού- σιἤλϑεν scripserunt, id est juo: ἐσῆλϑεν, et in Iphigema μοὔλεος Scribendum est, duabus postremis syllabis in unam conflatis: (Dativum apud εἰσέρχεσϑαι. tuentur Herodoti, Sophoclis, Platonis loci) Apud Thucydidem autem ne ἔχοντα quidem prorsus aptum est, quoniam, utrumcunque participii casum posueris, contrarii ponuntur ipse Aristeus et Calchidenses, ut αὐτὸν μὲν . . . ἔχοντα seribendum videatur fuisse; nune exercitus exercitui con- trarius ponitur. Itaque suspicor partieipium additum esse ab aliquo, qui non satis ad hanc orationis formam atten- deret, Thucydidemque tantum scripsisse: ἦν δὲ ἡ γνώμιη ᾿Αριστέως, vo μὲν μεϑ' ἑαυτοῦ στρατόσιεδον ἐν τῷ ἐσθμιῶ ἐπιτηρεῖν, x. v. λ. (De interpolationibus similibus vid. ad IIT, 12, 2). Ibd. 105, 5: ἡμέρας ὕστερον δώδεκα μάλιστα ἐλ- ϑόντες. Usus sermonis constans ἡ μιέραες postulat. Ibd. 120, 2 (in oratione Corinthiorum apud socios): ἡμῶν δ᾽ ὅσοι μὲν ᾿Α΄ϑηναίοις ἤδη ἐνηλλάγησαν, οὐχὶ διδαχῆς δέονται ὥστε φυλάξασϑαι αὐτούς. Omnes con- fitentur, nusquam alibi ἐναλλάττεσϑαι (quod est mutari) eum dativo reperiri, ut sit συμμίσγειν καὶ ὁμιλεῖν, quem- admodum scholiastes enarrat, nec quicquam ad novitatem significationis excusandam leniendamve afferunt. Aut c v»7A- λάγησαν scribendum (quomodo ουναλλάττειν activum intransitive dicitur, non de reconciliata gratia, sed pro ὁμιλεῖν, apud Soph. (E. r. 1110, Euripid. Heraclid. 4, Demosth. XXIV, 192) aut potius ἐν ἀλλαγῇ ἤσαν, in commercio fuerunt, !) 1) T, 196, 4 recte Hemsterhusius Polluci obtemperavit, ἁγνὰ ϑύματα apud Thaucydidem scribi testanti; sed videtur fuisse ἀλλ᾽ ἁγνὰ ϑύματα. na Lib. III. 309 Ibd. 133 pro hoe: καὶ οκηνησαμιένου δισιλῆν δια- φράγματιε χαλύβην, quod longissime ab usu verbi, quod est ox5vovr (potius quam oxz»eiv) discedit, scribendum videtur: χαὶ oxevaceauévov διπλῆν διαφράγματε za- λύβην. Et memini hoe ante multos annos auditori meo, quem mors prematura rapuit, in mentem venire. Ibd. 140: ἀπισχυρισάμενοε ὃὲ σαφὲς àv καταστή- σαιτε αὐτοῖς ἀπὸ τοῦ ἴσου ὑμῖν μάλλον σπιροσφέρεσϑαι. Codiees boni καταστήσετε, neque apta h.l. potentialis ora- tio neque prorsus rectum σαφὲς καϑιίστημιί vive. σιοιεῖν tt, ut sib perspicue ostendo, debere eum facere. Scribendum videtur σαφὲς ἐγκαταστήσετε αὐτοῖς, certum iis consilium ingignetis. Lib. IL 11, 4: ἐπὶ ἀδύνατον ἀμύνεσϑαι οὕτω σιόλιν ἐρχόμιεϑα. Interpositum οὕτω neque cum ἀδύνατον coniungi positus sinit neque id unquam significat, quod intellegi volunt. (Loci, quos Classenius comparat, dissimiles sunt.) "Tollendum est adverbium repetitum e versu altero superiore, ubi item infinitivi passivi terminationi (eo9«:) subiieitur; eo aberravit oculus librarii.) Ibd. 26: τριώκοντα ναῦς ἐξέπεμιψαν περὶ τὴν “οχρίδα καὶ Ευβοίας ἅμα φυλακήν. Ineptum στερὶ “Ἱοκρίδα καὶ φυλακήν, ineptius ἔσει ψαν ναῦς φυλακήν. Serib. χατ᾽ Evgo'ac ἅμα φυλακήν, ut (ad oram Locridis stationem tenentes) simul Eubeam custodirent. Ibd. 37, 2 (in Periclis oratione funebri): 'E2evó«ooc δὲ τά τε πρὸς τὸ κοινὸν πολιτεύομεν καὶ ἐς τὴν σιρὸς ἀλλήλους τῶν καϑ' ἡμέραν ἐπιτηδευμάτων ὑσιοψίαν, οὐ δι’ ὀργῆς τὸν πέλας, εἰ καϑ' ἡδονὴν τι δρᾷ, ἔχοντες 1) Exempli et confirmationis causa annoto, in hoc solo libro II preter alia h»c me emendasse, ignorantem, ab aliis emen- dationem esse prereptam: c. 10 extr. παρήνει, omisso ἔλεξεν (occupavit Sintenis), 16 [μετεῖχον] (Driessen), 42 κάλλιον ἡγησάμενοι (Dobreus), 44 εὖ τελευτῆσαι (Poppo). 310 Lib. III. x. t. Δ. Prorsus ei morum et animorum habitui, quem Pericles laudat, contraria ὑποψία ἐς ἀλλήλους, nec recte dieitur ὑποψία τῶν za ἡμέραν ἐπιτηδευμάτων. Thu- cydides scripsisse videtur ἔστ οινεν: in eo modo, quo mores et studia mutuo inter nos adspicimus. Ibd. 44, 2 (in eadem oratione): Χαλεσὸν μὲν ovv οἶδα πείϑειν ὃν, ὧν καὶ πολλάκις ἕξετε ὑσομνήματα ἐν ἄλλων εὐτυχίαις, αἷς stove καὶ αὐτοὶ ἡγάλλεσϑε.. .. καρτερεῖν δὲ χρὴ καὶ ἄλλων παίδων ἐλπίδε x. v. À. Enarrant, diffielle esse persuadere (πείϑ'ει») verum esse iudicium proxime ante propositum de στῇ εὐτυχίᾳ. Verum neque hoc tam breviter dici poterat (saltem τοῦτο «τείϑειν dicendum erat) neque huie sententie apte adiunguntur illa ὧν καὶ πολλάκις, cetera, quz requirunt aliquid, quod ad oblivionem et doloris lenitatem pertineat. Prorsus mihi persuadeo, 'Thucydidem scripsisse: XeAezov μὲν ovv οἶδα ἀπαϑεῖν ὃν, ὧν καὶ πολλάκις x. v. À. (non com- moveri dolore). Scio id verbum. apud recentiores demum inveniri; sed non pauca Thucydides posuit, quz» ante Dio- nysium Haliearnassensem aut Dionem Cassium iterum posita non repefiantur. Apte iam etiam huic respondet illud χαρτερεῖν δὲ χρή. | Ibd. 49 initio interpungenda sie oratio est: 7'0 μὲν γὰρ ἔτος, ὡς ὡμολογεῖτο ἐκ πάντων, μάλιστα Ox ἐκεῖνο ἄνοσον . . . ἐτύγχανεν ov. Alioquin przpositio omitte- retur. ΔῈ eodem modo ponitur I, 20, 3, V, 104, VI, 36, 2. (ES ἀπιάντων ἀμιφισβητήσεται, Plat. Thezst. 171 p. B.) Ibd. 52, 3 suspicor scribendum: ἐς ὠναισχύντους τεχνὰς £tQUSTUOVTO. Ibd. 60, 4 scribendum videtur: οὐκ ἂν og wg (pro ὁμοίως) τε οἰκείως φράζοι. — Alterum. enim significat, hominem prudentem disertumque, sed male erga civitatem animatum, non perinde, sed tamen aliqua ex parte patriam iuvare. Ibd. 62, 4 seribendum opinor: χαλεπῶς φέρειν αὐτῶ Lib. III. 311 (τῷ ἐστερῆσϑαι τῆς vov οἰκιῶν καὶ τῆς γῆς χρείας) pro αὐτῶν. Nam χαλεπῶς φέρειν τινὸς neque exemplis defenditur neque analogia; dativum (sine ἐπί) Xenophon bis habet, idemque ϑαρέως φέρειν τῇ ἀτιμίᾳ, Sophocles autem (Philoct. 1011) ἀλγεινῶς φέρειν τενί, ne inferioris statis scriptores appellem, similiterque στέργειν τινί pro ví dieitur. (Lib. I, 77, 2 τοῦ ἐνδεοῦς ad στερισκό- μένοι pertinet; τὸ ἐνδεὲς est ibi, quod deest ad spem explendam; hoe qui non accipit, eo privari videtur.) Ibd. 65, 1 seribendum videtur: καλὰ κτήματα κατὰ τὴν χώραν ἐν οἰχοδομιίαις ve (pro χώραν οἰκοδομίαις τε) χαὶ πολυτελέσι κατασκευαῖς ἀστολωλεκότες. Ibd. 65, 8: Σφαλέντες ἐν Σικελίᾳ . .. καὶ κατὰ τὴν πόλιν ἤδη ἐν στάσει ὄντες ὅμως τρία μιὲν ἔτη ἀντεῖχον τοῖς τ πρότερον ὑπάρχουσι πολεμίοις καὶ τοῖς ἀπὸ Σικελίας pev αὐτῶν καὶ τῶν ξυμμάχων ἔτι τοῖς πλείοσιν ἀφεστηκόσι, Κύρῳ vs ὕστερον βασιλέως σιαιδὲ σεροσγενομένῳ . . ., καὶ οὐ πρότερον ἐνέδοσαν ἢ αὐτοὶ x. v. A4. Tres illos annos, ἃ rerum veritate alienos, frustra Kruegerus defendere conatur; sed nihilo melior res fit, decem, ut alii faciunt, aliove numero substituto; sic enim hoc dicitur (τρία μέν aut δέκα μέν), ut necessario aliud temporis spatium eontrarium in alia re exspectetur; omminoque hzc tota partitio, quz fit particula e», prava est; nam quod ei respondere volunt Kwgw ve ὕστερον, ut alia omittam (τρία jv ἔτη — Κύρω ve ὕστερον), si Cyrus separaretur et tanquam in altera parte poneretur, suum de eo poneretur verbum; nune sie illi ἀντεῖχον adiungitur Κύρῳ ve, ut divelli nequeat. Et quod tandem fuit illud inter Cyrum Atheniensesque bellum, quod per se alteri illi tanquam novum et tempore separatum super- addi a Thueydide potuerit? Ipsa Thucydidis verba (ὕστερον προσγενομένῳ, ὃς παρεῖχε χρήματα) cum — historia eonspirantia non novum bellum, sed accessionem aliquam non ita magnam signifieant. Itaque manifestum est, cor- 312 Lib. III. rupta graviter et interpolata esse illa τρία μὲν 62:5 nec ulla numeri mutatione sanari posse, nisi simul tollatur μέν. Verum ipsa temporis significatio necessaria non est; con- tinetur enim illis ze; οὐ πρότερον ἐνέδοσαν κ. v. 4. Numerus ternarius pertinet ad ternos pro unis hostes, priores, Sicilienses, socios desciscentes. Quid lateat in μὲν ἑτῇ, certo dicere nequeo; venit tamen in mentem Thuocy- didem scripsisse: ὅμως ἐς τρία μέρη (ueprovol?) .av- velyov, τοῖς τὲ fLQOTEeQOY ὑπάρχουσι πολεμίοις κι τ: 1. Ibd. 70, 3: ἐνόμιζον γὰρ ἂν κρατῆσαι τῆς πόλεως ἡ ἐβούλοντο. Non agitur de modo potiendi urbe; scri- bendum: εἰ ἐβούλοντο. Voluntatem defuisse | populus insimulabat. Ibd. 75, 4: ὥστε τοὺς ἐργαζομένους καὶ τὰ ξύλα pace πυρφόροις οἰστοῖς βάλλεσϑαε ἐν ἀσφαλείᾳ τε εἶναι. Non recte hzc tanquam duo diversa particulis μήτε--- τέ distinguuntur. Opus facientibus non soli πυρφόροι oiovoí molesti erant. Scribendum: μήτε πυρφόροις μήτ᾽ οἰστοῖς βάλλεσθαι ἐν ἀσφαλείᾳ τὸ εἶναι. Πυρφόρα ad ligna, sagitt:e ad opus facientes pertinent, superadditur effectus ad utrosque pertinens. Ibd.88, 1: περὶ τὰς αὐτὰς ἡμέρας τῆς £v Zroato μιάχης. Certissima lege et frequentissimo usu scribendum: 760i τὰς αὐτὰς ἡμέρας τῇ ἐν Στράτῳ μάχῃ. IV, 101 exir.: ἀπέϑανεν ὑπὸ τὰς αὐτὰς ἡμέρας τοῖς ἐσὲ 4ηλίῳ. IV, 129, 2: ὑπὸ γὰρ τὸν αὐτὸν χρόνον τοῖς ἐν τῇ dvyzo. Genus erroris notavi p. 67. Apud ipsum Thucydidem IV, 46, 1 recte Dobreus (et Kruegerus) τῇ ^ 7orovg pro τῆς ᾿Ποτώνης, nec minus III, 82, 5 Poppo ὠφελίᾳ pro ὠφελίας, idemque contra (et Kruegerus) VIII, 97, l iure μιηδεμιεᾶς ἀρχῆς pro μηδεμιᾷ ἀρχῇ. Xenophontis anab. VIL, 6, 30 et Platonis legg. IV p. 718 D suo loco corrigam. In Plutarchi Pericl. 1 recte Reiskius τῆς πληγῆς pro τῇ s2zyz. Diodorus Sic. XIV,20, ut nune scribitur (τὰ τῆς Κελεκίας συνορίζοντα), Cyrum narrat, antequam ad fines Ciliei:* perveniret (zre9«ye- t Lib. III. 313 γηϑη πρὸς τοὺς ὅρους Κιλεκία ς), partem Cilicie Lydiz et Phrygie conterminam transisse. Sed scripserat τὰ τῇ Κιλεκίᾳ συνορίζοντα. Que ad Thucydidis locum com- parantur, quod σπιρότερος, ὕστερος, ὑστεραῖος cum gene- tivo dieuntur (τῇ προτέρη vvxtt τῶν Παναϑηναίων, τῇ ὑοτεραίᾳ τῆς μιάχης, αὖ pridie et postridie), aut quod in intervallo temporis notando dicitur apud antiquos perraro uev ολίγον τούτων (Xenoph.) aut grzusvto ἐτεε τούτων (Herod.), apud recentiores inde a Polybio frequenter μετὰ 7102246 ἡμίρας vov τολμήματος (post sextum eladis annum, Sueton. aut πρὸ 0220» ἡμερῶν τ. v. et similia, ad o αὐτὸς nihil prorsus pertinent. Ibd. 89, 4: 'MveístaAot μὲν γὰρ οἱ σιλείους, ὥστσιερ οὗτοι, τῇ δυνάμει τὸ πιλέον σιίσυνοι ἢ τῇ γνώμιη ἐσιέρ- χονται. Perverse «vvízoAor appositione adiungitur ad οἱ σιλείους corrumpiturque sententia, si tantum multitudine superiores significantur ae non etiam pares, quoniam contrarii sunt non o ἐξ ὑπιοδεεστέρων, sed oí ἐκ 710226 ὑπιοδεεστέρων. Thucydides scripserat: ^ ;4vr/waAor piv γὰρ ἢ πλείους. Ibd. 93, 2: ἐπεὶ οὔτ᾽ ἀπιὸ τοῦ πιροφανοῦς τολμῆσαι ἄν καϑ' ἠουχίαν, οὐδ᾽ εἰ διενοοῦντο, μὴ οὐχ &v στιρο- αιἰσϑέσϑαι. — Vitii aliquid esse Poppo sensit. Omitto οὔτε — ovÀ εἰ. Gravius est enim, quod prorsus prave contraria ponuntur ἀπὸ τοῦ προφανοῦς et εἰ διενοοῦντο, quasi apertus impetus ἄγεν διανοίας fiat, et quod prorsus absurde de apérto impetu (qui repens et tumultuosus esse debet) additur «9^ ἡσυχίαν, quod ad contrariam rei aggre- diendz formam, consideratam et latere conantem, aptum est. Ipso etiam loco zeÓ" ἡσυχίαν arguitur non ad priora pertinere. —Seripserat Thucydides: ἐπεὶ ovr ἀπὸ τοῦ προφανοῦς τολμιῆσαι ἂν, καϑ' ἡσυχίαν δ᾽ εἰ διενο- oUrTO, μὴ οὐκ ἂν προαισϑέοϑαι. Ibd. 97, ὃ: Φόρος «s ix πιάσης τῆς βαρβάρου καὶ τῶν ᾿Βλληνίδων πόλεων, ὅσων (sic codices meliores, non 000») προοΐξωαν ἐπιὶὶ Σεύϑου. Et aoristi forma offendit 314 Lib. III. et aoristus ipse pro imperfecto. Scribendum videtur zt o o o "et dv, quot solvissent, si Seuthze tempore ratio haberetur. (Classenius προσήεσαν, transitu ad pluralem, ut φόροι audiatur, vix tolerabili.) | Ibd. 97, 5. Num seg! vov παριόντων (pro τῶν cagorrov) ἐς vov βίον (que in vitam incidunt et incur- runt, παρατυγχανει)ῦ Lib. III, 3, 4: τώ ve ἄλλα τῶν τειχῶν xol λιμένων περὶ τὼ ἡμιτέλεστα φραξάμενοι. lure hzrent in his «epi τὰ ἡκιτέλεστα et in φραξάμενοι sine obiecto, nec bene se expediunt. Scribendum: τά ve ἄλλα τῶν τειχῶν xol λιμένων stéotE τὰ ἡμιτέλεστα φραξάμενοι. Ibd. 12, 2 (in Mityleneorum apud Lacedsmonios oratione): E? yag δυνατοὶ ἥμεν ἐκ τοῦ ἴσου καὶ ἀντε- πιβουλεῖσαι καὶ ἀντιμελλῆσαί τε, ἔδει ἡμᾶς ἐκ τοῦ ὁμοίου ἐσι᾿ ἐχείψοις εἶναι. Manifesto vitiosum est ἀντι- μιελλήσαι, non quod inusitatum sit, nec tantum ob addi- tum τί, etsi hoc per se ferri nequit (nam «τί ad actionem aliquam pertinet), sed quod tota sententia perversa est. Nam eum orator ab altera parte sibi obiici fingat, debuisse Lesbios διὼ τὴν τῶν “ϑηναίων μέλλησιν τῶν ἐς αὐτοὺς δεινῶν αὐτοὺς ἀνταναμεῖναι, respondeatque, si agendi ipsi, ut Athenienses, arbitrium habuissent, illud zquum fuisse (ut ilis eunctantibus etiain ipsi cunctarentur), id, quod significari putatur verbo ὠντεμιελλῆσαε. non in sententia condicionem continente poni debebat, sed in consecutione et ἀποδόσει (ἔδει ἡμᾶς). Atque hoc Heilmannus vidit, sed frustra ab ἀντιεμιελλήσαε (cum vitioso v/) apodosin ordiri conatus est, non recte illo ἔδει ab initio remoto; neque enim ἀγτεμιδλλῆσαε ullo modo coniungi potest eum ἐπ᾿ ἐκείνοις εἶναι, etiamsi (quod post Kruegerum Classe- nius fecit) in és ἐκείνους ἐέναι mutatur. Nam additum ἐκ τοῦ ὁμοίου ostendit hic demum id significari, quod Lesbii facere debuerint. Itaque sic scribendum est: &) γὰρ Óvva- τοὶ ἦμεν ἐκ τοῦ ἴσου καὶ ἀντεσιιβουλεῦσαι καὶ GYTt- Lib. III. 315 μελετῆσαί τι, ἔδεε ἡμιᾶς ἐκ τοῦ ὁμοίου ἐκεί- νοις μεῖναι. In ἀντιμελετῆσαε corrumpendo οὐ oculi et animi aberrantis partes fuerunt, e/ve; etiam pro μιεῖναι seripti eulpa in utrumque conferri potest, sed ἐστὶ corrupto peivac interpolando additum est. Atque huius ad menda occultanda aut ex sententia male intellecta ortze interpola- tionis exempla et in mutando et in addendo posita in om- nibus Thucydidis codicibus et alibi non ita raro reperiuntur et his locis I, 28, 3 (δέ post σπονδάς), 62, 2 (ἔχοντι), II, 10 extr. (ἔλεξεν), 10, 1 (ueveiyov), 39, 2 (-daus0aiio- veot), 98, 2 (οὐδ᾽ εἰ pro δ᾽ εἰ), IIL 26, 2 (x«t), 38, 2 (vid. p. 112), 82, 8 (αἴτεον), IV, 72, 3. (καί additum postquam scriptum erat s;9o0eA«o«vvec), 89, 4 (τῷ ἐν Niouíq), 133, 2 (ψόμιου), V, 31, 5 (vno vov “ακεδαιμονίων), 12, 2 (ἐλασσωϑέντες), 110 (ξυμιμιαχίδος ve καὶ γῆς), Vl, 89 (ἀμιαϑέστατοί ἐστε), VIL, 31, 8 (τὸν στόλεμον), 50, 1 (ἐς ante φελία), 97, 4 (αὐτογομιοι), VIII, 46, 4 (ter). Ibd. 31, 1: καὶ oi “έσβεοι ξυμισελέοντες “ταρήνουν. Non Lesbii universi unà navigantes hortati sunt, sed Lesbii ii qui una navigabant, hoc est, duabus litteris geminatis, oí “έσβιοι οἱ ξυμισιλέοντες. Paulo post scribendum esse οὐδενὶ ydo ἀκουσίῳ ἀφῖχϑαε pro dxovoíog, nulli invito et non optanti, οὐδενὶ ovx ἀσμένῳ . (IV, 85, 2), sero animad- verto iam Lindavium vidisse.) Ibd.42, 4: ἐλάχιστα yaQ ἂν πιεισϑείησαν ἁμαρτάνειν. Precedit: πλεῖστ᾽ ὧν ὀρϑοῖτο ἡ πόλις. HRequiri igitur σιδισϑείη Dobreus sensit. Una voeali mutata scribendum: ἂν πεισϑείη συναμαρτώνειεν, quo verbo Thucydides e. 48, 4 utitur. Ibd.43, 4: νῦν δὲ πρὸς ὀργὴν ἥντινα τύχητε ἔστιν !) Cap. 44 miror non recipi ἐλεεῖν pro εἶεν a Fittbogenio inven- tum, nec minus c. 39, 5 Grece dietum putari οὐδὲν δεαφέρων τιμῶμαι pro διαφερόντως. 316 Lib. III. ὅτε ouA£rteg τὴν τοῦ πείσαντος μίαν γνώμην ζημιεοῦτε. Ad πρὸς ὀργήν, quod notissimum est iracunde signifi- care, perverse additur ἥντινα τύχητε (debebat preterea ἔχοντες). Dividende aliter littere: νῦν δὲ πρὸς ὀργὴν, ἤν τινὰ τύχητε σφαλέντες, τὴν τοῦ πείσαντος X. τ. λ. Ibd. 52, 2 seribendum puto: τούς τε ἀδίκους κολά- σειν, παρὰ δίκην δὲ οὐδένα. Nam τέ incommodum est.) 104, 67, 1: παλαιὰς ἀρετὰς τοῖς αἰσχρὸν ve δρῶοι διτυλασίας ζημίας esse debere (duplices poenas), adeo prave mihi dici videtur, ut suspicer post δισυλασίας excidisse αἰτίας (διπλασίας αἰτίας ζημίας). 5) Ibd. 81, ὃ: Κερκυραῖοι σφῶν αὐτῶν τοὺς ἐχϑροὺς δοκοῦντας εἶναι ἐφόνευον, τὴν μὲν αἰτίαν ἐστιφέροντες τοῖς τὸν δήμιον καταλύουσιν. Mirifice pretextus inter- fieiendi significatur participio addito articulo. Seribendum: ἐπιφέροντες, ὅτε τὸν δῆμον xavaAvovot. (Poterat etiam 1) Cap. 56 extr. nihil certius Heilmanni correctione et explicatione. Relinquitur submolesta et inanis discriminis species in ξυμφέ- gov et ὠφέλιμον, ut non raro in orationibus Thucydideis. [ἢ superstitionis enim philologie» parte ponere soleo, quod plerique has orationes tantopere admirantur. Ego egregium et pruden- tissimum rerum gestarum marratorem etiam in orationibus multa acute et eum subtili animorum et consiliorum humano- rum intellegentia excogitasse et posuisse confiteor, sed ea, specie . quadam novitatis et ex insolentia admirationis captum moleste et obscure elocutum et non raro inanibus falsisque acuminibus involvisse dico, interdum notiones pervertentem et permutan- tem, maximeque in partiendo membra quasi de industria non servantem tenentemque. Nam quod cogitatorum subtilitati ex- primend:z non suffecisse orationis copias putant, erant quedam novis signanda nominibus, sed velim admiratores considerent, quid ipsi sapientie detractis involucris relinquant. Admodum tamen antiqua est hec admiratio non satis cauta. ?) Cap. 58, 3 paulo propius ad litteras (ἐσθϑήμασι) accedit ἐδέσ- μασι quam quod DBlomfieldus proposuit, ἑστεάμασι. Lib. III. 317 partieipium poni ὡς τὸν δῆμον καταλύουσιν) Vitium vidit Dukerus. Ibd. 82, 8: Πάντων δ᾽ αὐτῶν αἴτιον ἀρχὴ y διὰ σιλεονδξίαν uat φιλοτιμίαν. Neque ἀρχή pro ἐπεϑυμία τοῦ ἄρχειν cum scholiasta aceipi recte potest, neque «0775 ἡ διὰ «πλεονεξίαν (dominatus propter aviditatem) recte dieitur. Thucydides scripserat: πάντων δὲ αὐτῶν ἀρχὴ ἡ διὰ πλεονεξίαν καὶ φιλοτιμίαν: omnium horum initium id fuit, quod propter aviditatem et honoris cupiditatem nascebatur (initium ex aviditate fuit). Ad enarrandum ἀρχή additum est αἴτιον. Ibd. 84 (in loco iam ab antiquis damnato): o «e μιῆ ἐστὶ σιλεονεξίᾳ, ano ἴσου δὲ μάλιστα ἐπιόντες... ὁμῶς καὶ ἀπαραιτήτως ἐσπέλθϑοιεν. Scribendum c τε, ut hoe respondeat superiori ze? ὅσπόσα. Nam duo genera iniuriarum et scelerum significantur, inferiorum uleiscendi et lueri cupiditate incensorum adversus superiores (6:06) et superiorum ira inflammatorum adversus inferiores (ἃ τε). Paulo post (2) scribendum: ἐν ᾧ μὴ βλάπτουσιν ἰσχὺν εἶχε τὸ φϑονεῖν: in quo adversus eos, qui nihil nocebant, valebat invidia. Dativus βϑλάσιτουσιν precipitur quodam- modo propter φϑονεῖν. Quodinlibris est jy βλάσιτουσαν ἰσχύν, sine sensu est. Ibd.89, 2 scrib.: ϑάλασσα ἀπελϑοῦσα (pro 2ne2- ϑοῦσα) ἀπὸ τῆς τότε οὔσης γῆς. (Ali ἐσεανελϑοῦσα.) Deinde $ 4 e scholiis restituendum ἐστεσσ μενον. — Sub- iectum est τὸν σεισμόν. — ZzootcAAeer intransitive accipi nequit. Ibd. 90, 1: Tov δ᾽ αὐτοῦ ϑέρους ἐπολέμουν καὶ ἄλλοι, οἷς ἑκάστοις ξυνέβαινεν, ἐν τῇ Σικελίᾳ καὶ αὐτοὶ οἱ Σικελιῶται iw ἀλλήλους στρατεύοντες καὶ οἱ dOr- ναῖοε σὺν τοῖς σφετέροις ξυμμάχοις. Iure Poppo et Classenius mirati sunt ἄλλους illos et a Siciliensibus et ab Atheniensibus separari; sed nihilo aptius, quod substi- tuunt, ἄλλα. Tollendum inscite additum καὶ ante αὐτοί: 318 Lib. III. bellum gesserunt et alii, Sicilienses ipsi inter se, et Athe- nienses sociique eorum. Separantur intestina incolarum bella et externum Atheniensium. Ibd.111, 1: oí δὲ "Austgoziuovot καὶ οἱ ἄλλοι, ὅσοι μὲν ἐτύγχανον οὕτως ἀϑροοι ξυψελθόνεες; ὡς eyvocov ἀσιιόντας, ὥρμησαν καὶ αὐτοὶ x. τ. Δ. Neque illi ὅσοι μέν aliud respondet partitionis membrum neque ex illis ἐτύγχανον οὕτως ἄϑρόοι ξυνελϑόντες recta sententia effi- citur, maximeque offendit οὕτως. Seribendum: ὅσοι ἐν ε- τύγχανον αὐτοῖς, ἀϑρόοι ξυνελθόντες, ὡς ἔγνωσαν ἀπιόντας, ὥρμησαν καὶ αὐτοὶ x.T. Δ. (Classenius, diffi- cultate animadversa, frustra molitur.) Lib. IV, 1, 29: αἱ δὲ νῆες Μεσσήνην ἐφρούρουν, χαὶ ἄλλαι αἱ πληρούμεναι ἔμελλον αὐτόσε ἐγκαϑορμισά- μεναι τὸν πόλεμιον ἐντεῦϑεν σοιήσεσϑαι. 80110.: καὶ ἄλλαι σ-ληρούμεναι ἔμελλον, sublato αἱ, quod geminando ortum est. Ibd. 9, 3: σφίσι δὲ τοῦ τεἰχους ταύτῃ ἀσϑενεστάτου ὄντος ἐσπισπάσεσϑαι αὐτοὺς ἡγεῖτο προϑυμήσεσϑαι. Conantur enarrare, ut Kruegerus, Lacedamonios passuros esse se eo alliei. Sed neque Demosthenes ipse Lacedzmo- nios ad locum infirmissime munitum allicere volebat, neque qui errore aliquo allieitur, προϑυμιεῖται. Scribendum: ἐπιβήσεσϑιαι αἰτοὺς ἡγεῖτο πιροϑυμήσεσϑαι. — Satis erat et rectius ἐσεβαίνειν σιροϑυμιήσεσϑαι. 864 notus est hie post voluntatis consiliique et cognata verba futuri infinitivi apud Thucydidem usus (Krueger. ad I, 27, 2, synt. Gr. 8 171 a not. 3). Ibd. 11, ὃ: ὁρῶν... τοὺς τριηράρχους καὶ χκυβερ- YgvGg . «. ἀφιοΐλνουντας καὶ φυλασσομέγους τῶν νεῶν pj ξυνερίψωσιν. | Genetivus non expeditur; nam partitiva notio hoe loco prorsus inepta est. Puto Thucydidem scrip- sisse τῶν νεῶν Ev va ouwiv, ex rariore substantivo ortum esse ξυντερίψωσεν et additum 4. (Non minus prave par- titivus genetivus appellatur c. 64 init., ubi Hermocrates Lib. III. 319 sic se et cives in unum confundit, ut sz00erdopevoc αὑτῶν iungat.) Ibd.32, 4: Κατὼ νώτου «e aci ἔμελλον αὐτοῖς ... οἱ πολέμιοι ἔσεσϑαι ψιλοὶ καὶ oí ἀπορώτατοι, τοξεύμασι καὶ ἀκοντίοις καὶ λίϑοις καὶ σφενδόναις ἐκ πολλοῦ ἔχοντες ἀλκήν. Scribendum videtur: oí wol καὶ ἀτιορώ- t«tot (expediti quidem vel molestissimi). Ibd. 40, 2: ᾿“πιστοῦντές τε po εἶναι τοὺς τπιαρα- ᾿ δόντας τοῖς τεϑνεῶσεν ὁμοίους καί τινος ἐρομένου... | ἀπεκρίνατο *. v. Δ. Scribendum manifesto: "siíozovr ; ! ] ve μὴ εἶναι 9. v. À..). Ibd. 65, 4: Οὕτω τῇ παρούσῃ εὐτυχία χρώμενοι ἠξίουν σφίσε μηδὲν ἐναντιοῦσϑαι. — Recte animadversum τ΄ est, de usu fortunz non agi, sed de animis fortuna elatis; - ged quod χρώμιενοι deleri volunt, multo facilius et proba- bilius inde fib ἐρρωμένοι. (Il, 8, 1: ἔρρωντο ἐς zov σιόλεμον, Vl, 17, 6.) Ibd.69, Let2: τὴν Nicatav εὐϑὺς “τεριετείχεζον, vo- μίζοντες, ei, πρὶν ἐπιβοηϑῆσαί τινας, ἐξέλοιεν, ϑᾶσσον ἂν καὶ τὰ Μέγαρα προσχωρῆσαι --- παρεγένετο δὲ ... τὰ ἄλλα ἐπιτήδεια --- ἀρξάμενοι δ᾽ ἀπὸ τοῦ τείχους, ὃ εἶχον, καὶ διοικοδομιήσαντες τὸ σιρὸς Μεγαρέας ἀπ᾽ ἐκείνου ἑκατέρωϑεν ἐς ϑάλασσαν τῆς Νισαίας τάφρον v& καὶ τείχη διελομένη 5 στρατιὰ ἔκ ve τοῦ προαστείου λίϑοις καὶ πιλίνϑοις χρώμενοι, καὶ κόσιτοντες τὰ δένδρα χαὶ ὕλην ἀσεσταύρουν εἴ πῇ δέοιτό τι. Νοη potest ἀρξάμιενοε δὲ de modo operis ullo pacto adiungi superiori σιεριδεδίχεζον. interpositis de consilio operis illis νομείζοντες x. v. 4. HRequiri verbum, cui adneetatur deinde χρώμιενοι magis etiam ostendit, quod sequitur καὶ xoztvovrec. . . acte- ἦ Cap. 48, 3 conieceram παντί τε τρόπῳ. Occupaverat Poppo. Item cap. 52, ὃ xal τῆς ἄλλης παρασκευῆς (εὐπορία ἦν) Haa- ckius et Goller. 320 Lib III. σταύρουν. Scribendum: δεέλαυνεν ἡ στρατεὰὼ (hoe ad- ditur, quod superiora de στρατηγοῖς dicta erant); operis divisi significatio hoc loco, ubi de solis Atheniensibus agitur nee ulla partitionis ratio indicatur (velut κατὰ qvAcc), minus apta est. Alioquin scribendum erat διελομένη ἢγεν 7 στ. (Male interpungitur ante τάφρον. Transverso muro contra Megarenses ducto ab illo inde loco, ubi is erat, usque ad mare ab utraque parte Nis: fossam murumque perduxerunt.) Ibd. 72, 4: ov μέντοι ἔν ye τῷ παντὶ ἔργῳ βεβαίως οὐδέτεροι τελευτήσαντες ἀσπεχρίϑησαν. — Corruptum esse τελευτήσαντες consentitur; scribendum videtur: βεβαίῳ οὐδέτεροι τέλει εὐτυχήσαντες ἀπεχρίϑησαν. (Proxi- mà superiora alii recte correxerunt: σπιροσελάσαντας οἱ ᾿“ϑηναῖοι ἀποκτείναντες ἐσκύλευσαν.) 104. 18, 4: λογιζόμενοι καὶ οἱ ἐκείνων στρατηγοὶ μιἢ ἀντίπαλον εἶναι σφίσι τὸν κίνδυνον», . . .» ἄρξασι μιάχης πρὸς πλείονας αὑτῶν ἢ λαβεῖν νικήσαντας Μέγαρα ἢ σφαλέντας τῷ βελτίστῳ τοῦ οπλειτεικοῦ βλα- φϑῆναι, τοῖς δὲ ξυμιπασης τῆς δυνάμεως καὶ τῶν σαρ- ὄντων μέρος ἕκαστον κινδυνεύειν, εἰκότως ἐθέλειν τολμῶν. Postrema hee verba adeo nulla vineiuntur legi- tima orationis structura, ut Kruegerus verbum χενδυνείειν prorsus toli voluerit, in quo ipsa sententie vis vertitur. Manifestum est enim hoc dici, adversarios (Peloponnesios), quibus minus gravis sit periculi et discriminis condicio, non sine causa pugnare velle; itaque duabus litteris initio et in fine sublatis sie scribendum est: οἷς δὲ ξυμσάσης τῆς δυνάμεως καὶ τῶν stagovvov μέρος ἕκαστον κινδυνεύει. εἰχότως ἐθέλειν τολμιῶν. Apparet partium, non totius periculum significari; ceterum eam partiti discriminis signi- fieationem non nego subobscuram esse, ipsius, ut opinor, Thucydidis eulpa. Videtur intellegi voluisse, sive totarum Peloponnesiorum copiarum sive eius, qui adesset, exercitus ratio haberetur, periculum inter singulas civitates sie divisum a - Lib. III. 321 esse, ut Υἱοῦ! non omnes simul optimam partem virium amitterent (ut Athenienses vo βέλτιστον vov ὁπτιλετικοῦ). ἢ) Ibd. 87, 3 (in Brasidz oratione): Ov γὰρ δὴ εἰχότως y ἂν τάδε πιράσσοιμεν οὐδὲ ὀφείλομιεν οἱ ““ακεδαιμιόνεοι pu) ποινοῦ τινος ἀγαθοῦ αἰτίᾳ τοὺς pu βουλομιένους ἐλευϑεροῦν. Prima verba Kruegerus sic enarrat, quasi scriptum sit: ov γάρ δὴ εἰκότως y ἂν ἐσιράσσομιεν (vel potius: ov γὰρ ἂν εἰκότως éso«ocopuev) Alii aliter; neque tamen efficiunt, ut recte ««ó« de tali re intelle- gatur, quam Drasidas neget Lacedzmonios εἰκότως facturos σιράσσοιμεν ἄν), Scribendum videtur: ov γὰρ δὴ εἰκῆ οὕτως y ἂν τάδε πραάσσοιμιεν : neque enim sic temere οἱ sine certo consilio h:ec egerimus (agere nobis placet). Certam rem Brasidas Lacedaemoniis propositam esse dicit, quam impediri ab Acanthiis non possint pati. Paulo ante iro- niam, qu: inesse putatur in τῷ ὑμιετέρῳ εὔνω, non intellego, potiusque interpretor: ne ob benevolentiam erga vos (dum vobis faveatur parcaturque) oppug- nentur pecuniis cet. Sie enim dici τὴν ὑμετέραν εὖ- vor&v, τὸ ὑμέτερον εὔνουν notissimum est; (synt. Grzc. 1) Cap. 86, 3 (in Brasidz» oratione) hec verba: οὐ γὰρ ξυστασιά- cov ἥκω οὐδ᾽ ἀσαφῆ τὴν ἐλευϑερίαν νομίξω ἐπιφέρειν, si τὸ πάτριον παρεὶς τὸ πλέον τοῖς ὀλίγοις ἢ τὸ ἔλασσον τοῖς πᾶσι δουλώσαιμι, etiamsi omnes machin: admoveantur, tamen ipsum contrarium ei, quod dici debeat, significare (Brasidam, si ita agat, veram et sinceram libertatem afferre), ad rectam autem sententiam efficiendam unam esse addendam litteram (οὐδ᾽ ἂν σαφῆ, hoc est, non sinceram allaturum me libertatem puto, si ita agam), dixi in annal. philol. Dan. I p.41 et174. Postea vidi iam Bauerum id intellexisse. Contemnitur tamen facillima et certissima emendatio et artificia adhibentur. Non minus certum e. 98 extr. a Poppone inventum, in quod ipse quoque, cum in legendo solo Kruegeri exemplo uterer, incidi: μὴ ὠπιοῦσιν ἐκ τῆς Βοιωτῶν γῆς ... ἀλλὰ κατὰ τὰ πάτρια τοὺς νεκροὺς σπεύ- δουσιν ἀναιρεῖσϑαι pro σπένδουσιν. MADVIGII Apbvano. Care. 21 822 Lib. III. $67 b, Thucyd. I, 38, 8: φόβω τῷ ὑμετέρῳ οὖ τὴν ὑμε- τέρων ἐσιιγείρησιν). 104. 117, 8: καὶ ἔμελλον ἐπὶ μιεῖζον χωρήσαντος αὐτοῦ καὶ ἀντίπαλα καταστήσαντος, τῶν μὲν στέρεσϑαι, «oic δ᾽ ἐκ τοῦ ἴσου ἀμυνόμενοι κινδυνεύειν καὶ κρατή- σειν. Postrema corrupta esse consentiunt. Seribendum videtur: τοὺς δὲ (τοὺς ᾿“ϑηναίους) ex vot ἴσου ἀμυνο- ptevot κινδυνεύειν, εἰ καὶ κρατήσειν. Incerta et cum perieulo vietoria proponebatur. (1 ὧν μέν ad captivos e Pylo quin pertineat, dubitari non oportuit.)!) Ibd. 122, 1: Καὶ ἡ μὲν στρατιὰ πάλεν διέβη ἐς Τορώνην, οἱ δὲ τῷ Βραοίδᾳ ἀνήγγελλον τὴν ξυνϑήκην, καὶ ἐδέξαντο πάντες οἱ ἐπὶ Θράκης ξύμμαχοι τῶν da κεδαιμονίων τὰ σπεσιραγμένα. — Braside. quidem. inducias legati iam advenientes nuntiaverant (ὠφεκνοῦνται παρ᾽ αὐτὸν) nec ulla alia de causa retro cessit exercitus; nunc non de nuntiatis Brasidz induciis agi ostendit etiam, quod de effectu additur χαὶ ἐδέξαντο. Scribendum: οἱ δὲ ξὺν τῷ. Boaoróq. Ibd. 128, 2: Z0 καὶ οἱ Μενδαῖοε μάλλον ἐτόλμη- σαν, τήν ve z0v Βραοίδου γνώμην ὁρῶντες ἑτοίμην ... καὶ ἅμα τῶν πρασσόντων σφίσιν ολίγων τὲ ὄντων καὶ, oe τότε ἐμέλλησαν, οὐχέτε ἀνέντων. Mira hzc est Causa audendi, quod, qui rem agebant, pauci essent; (nam frustra Kruegerus hoc, quod primum ponitur, de causs loeo de- movere conatur) Scribendum videtur: τῶν σ«-ρασσόντων ὁργίλων τε ὄντων: ira et studio incensi ferebantur. Σ φίσεν recte Kruegerus e proximo versu hue retractum iudicat. (Fuit, eum mallem: οὐχ oA/yov.) 1) Cap. 118, 9 vitia video (et in hac coniunctione: ἐκκλησίαν ποιήσαντας τοὺς στρατηγοὺς. . . . βουλεύσασϑαι ᾿Αϑηναίους, quoniam, quod subiecto latius patenti post adiungitur partici- pium cum subiecto minus late patenti, inde non sequitur, pre- cedenti subiecto minoris ambitus et participio superaddi posse in verbo primario subiectum amplioris ambitus, et in his καϑ᾽ 0 τι ἂν ἐσίῃ ἡ πρεσβεία), sed auxilium afferre nequeo. Lib. III. 323 Ibd. 128 extr.: καὶ ἐς τὸ λοισιὸν (0 Περδίκκας) τῶν Πελοσιονγγσίων τῇ μὲν γνώμῃ Óc ᾿““ϑηναίους οὐ ξύνη- ϑὲς μιῖσος εἶχεν, τῶν δὲ ἀναγκαίων ξυμφόρων διανα- στὰς &mgaooev, ὅτῳ τρόπῳ τάχιστα τοῖς μὲν ξυμιβήσε- ται, τῶν δὲ ἀπαλλάξεται. — Neque dicitur διαναστῆναι τῶν ξυμφόρων neque Perdiccas utilitate necessaria neglecta a Lacedczemoniis ad Athenienses transire cupiebat, sed, quan- quam animi sententia propter Atheniensium iniurias insolitum ei erat Peloponnesios odesse, tamen utilitate cogente se ab iis removebat. Scribendum igitur: τῷ δὲ ἀνωγκαΐωῳ ξυμφόρωῳ διαναστάς (διαστάς). Ibd. 188, 2: οἱ δὲ ἄλλην ἱέρειαν ἐκ τοῦ νόμου τοῦ σροχειμένου κατεστήσαντο Φαεινίδα ὄνομα. — Miratur Kruegerus additum vov σιροκειμιένου (quod proprie palam positam et fixam significat); ego et ipsam legis mentionem in tali re miror (vix enim cogitarant in lege condenda de fuga sacerdotis) et ἐκ τοῦ νόμου, quod non memini Grzce diei pro νόμῳ. Ttaque Thucydidem scripsisse tantum arbi- tror: ἐκ τοῦ προκειμιένου, hoc est, pro re nata et ex rerum statu, qui effectus erat. Novum enim hoc erat nec provisum ; nec alioquin licebat novam sacerdotem facere priore viva. Qui interpolavit, non intellexit, quid esset ἐκ vov σιροχκειμένου. (Ofr. ad IIT, 12, 9) , Lib. V, 22, 2: αὐτοὶ (oi. “ακεδαιμοόνιοι) nooc τοὺς ᾿““ϑηναίους ξυμμαχίαν ἐσοιοῦντο, νομίζοντες ἥκιστ᾽ àv σφίσι τούς ve “ργείους, ἐπειδὴ ovx ἤϑελον AuneAldov καὶ yov ἐλϑόντων ἐσιεοσιένδεσϑαι, νομίσαντες αὐτοὺς ἄνευ ᾿“29ηναίων οὐ δεινοὺς εἶναι, καὶ τὴν ἄλλην Πελο- σόννησον μιάλιοτ᾽ ὧν ἡσυχάζειν" πρὸς yaQ ἄν τοὺς ᾿“ϑηναίους, εἰ ἐξῆν, χωρεῖν. Repetitum illud post vou- ζοντὲς (sic enim putant) νομιίσαντες αὐτοῖς, plane viti- osum esse Kruegerus fatetur; et tamen variatum tempus (νομίζοντες... νομίσαντες) non commemoravit. Quid dicam de Zz«ov ἂν... ov δεινούς pro ἥκιστ᾽ ὧν δει- vove? Apparet prorsus separata esse ψομίέζοντες, quod ad 21* 324 Lib. ΠῚ: Lacedzmonios pertinet, et νομίσαντες, quod ad Argivos; ideo enim hi noluerant ἐσεσσένδεσθϑαι, quod putabant Lacedzsmonios (αὐτούς) sine Atheniensibus sibi non timen- dos esse. "Verum sic manifestum fit ad haee φψομιίζοντες τούς ve ᾿Αργείους ἥκιστ᾽ ἂν deesse infinitivum, quo addito hzc sententia alteri illi adiungatur: καὶ τὴν ἄλλην IeAonov- vycov μάλιστ᾽ àv ἡσυχάζειν. Is infinitivus ante ese"; excidit, cum sic Thucydides scripsisset: νομίζοντες ἥκιστ᾽ ἂν σφίσι τούς «e ᾿Αργείους ἐπ ivi eo au, (ἐπειδὴ ...οὐ δεινοὺς εἶναι), καὶ τὴν ἄλλην “Πελοπόννησον μάλιστ᾽ ἂν ἡσυχάζειν. Lacedzemonii societatem cum Atheniensibus faciebant ad terrorem Argivis iniiciendum, quos, quoniam inducias confirmare noluissent, sibi bellum illaturos credebant. Ibd. 54, 3 recte Bekkerus comma post ταύτην sustulit (τοῦ πρὸ τοῦ Καρνείου μηνὸς ἐξελθόντες τετράδι φϑίνοντος καὶ ἄγοντες τὴν ἡμέραν ταύτην σιάντα τὸν χρόνον ἐσέβαλλον ἐς τὴν Βαιδαυρίαν καὶ ἐδήουν), sed quie efficeretur sententia, nemo preter ipsum vidit; (nam ipsum vidisse credo;) itaque locum se intellegere negant. Argivi fraude, minime sane subtili, utentes, ne mense Car- neo, ui adversarii, quiescere cogerentur, per totum tempus unum diem se agere finxerunt eodemque omnes numero nomineque signarunt, τριακάδα φϑίνοντος mensis, qui Carneum przcedebat, appellantes. Simili artificio Alexan- der, ut Desium mensem vitaret, alterum Artemisium egit (Plut. Alex. c. 16). Hoe est enim ἡμέραν τινὰ aub μῆνα a yer.) Ibd. 66, 1 recte iam alii viderunt, non terrorem Lacedzmoniorum significari, sed admirabilem disciplinam et belli artem. — Verum error non in verbo esse videtur, sed, quod procedebat o£ ze “ακεδαιμόνεοι, interpolando hic quoque scriptum eundem casum suspicor, cum ἃ Thu- 1) Cap. δῦ, 2 ἐφ᾽ ἑκατέρων ἐλϑόντας τὰ στρατόπεδα pro ἀφ᾽ ἕκ. ΒΟΥ ΡΒ πὶ coniectura, cum id in cod. Cassel. et altero prmterea esse et a Golllero receptum nescirem. Lib. III. 325 cydide relictum esset: μάλεστα δὴ ΤΠ ακεδαιμονίους, ἐς ὃ ἐμέμνηντο, ἐν τούτῳ τῷ καιρῷ ἐξετιλάγησαν. Nam etiam ἐμεέμινηντο longe aptius ad ceteros, qui admiraban- tur, quam ad ipsos Lacedaemonios refertur. Ibd. 72, 2: ᾿“λλὰ μιάλιστα δὴ κατὰ πάντα τῇ ἐμπειρίᾳ “ακεδαιμιόνιοι ἐλασσωϑέντες τότε τῇ ἀνδρίᾳ ἔδειξαν οὐχ ἥσσον σ-εριγενόμενοι. — Hoc. vero novum et inauditum, Lacedsmonios, belliez artis inter Graecos prin- cipes, semper maxime peritia belli inferiores fuisse (quod ipsum ἐλασσουμιένους imperfecto tempore dicendum erat; 81] ἐλασσωϑέντες de pugnarum eventu accipitur, ἀσεειρία potius dicendum videtur fuisse;) sed aliter Thucydidem scripsisse vel solum οὐχ ἧσσον περιγενόμενοι ostendit, quod aliam in iis rem ante laudatam declarat. Seripserat autem una voce minus: “1λλὰ μιώάλεστα δὴ κατὰ savto vj ἐμιπιδιρίᾳ “ακεδαιϊμόνιοε, τότε τῇ ἀνδρίᾳ ἔδειξαν οὐχ ἧσσον περιγενόμενοι. Non animadverso, ad utrum- que dativum pertinere στερεγενόμενοι (,Lacedzm., qui sem- per arte, tum non minus virtute se prestare ostenderunt*), additum est manifestissima interpolatione ἐλασσωϑέντες. (Interpolationis e Thueydidis libris exempla ad III, 12. 3 collegi. (Paulo post 83 vov μιὴ φϑῆναι τὴν κατάληψιν sic interpretandum est: ne se circumventio przoecuparet.) Lib. VI, 16, 4 (in Aleibiadis oratione): ἀλλ᾽ costeo δυστυχοῦντες οὐ σιροσαγορευόμιεϑα. ἐν τῷ ὁμοίῳ τις ἀνεχέσϑω καὶ ὑπὸ τῶν εὐπραγούντων ὑτιερφρονούμενος, ἢ τὼ ἴσα νέμμων vd ὁμοῖα ἀνταξιούτω. Homines Alci- biadis similes si fortunas everterint, alloquio non frui cete- rorum, et nimium videtur et ex altera parte leve; conso- landi signifieatio neque in προσαγορεύω neque in σροση- yopo apud antiquos est. Seripsitne Thucydides στροσ- αρκούμεθϑα (levamur ope et auxilio)? Ibd. 21, 2: αὐτόϑεν δὲ “ιαρασκευῇ ἀξιόχρεῳ ἐσε-- (vat, γνόντας x. v. À. Non puto post interposita illa αἰσχρὸν δὲ ἀπελϑεῖν x. τ. À. repeti posse ex superioribus 3926 Lib. III. δεῖ, sed id ipsum post δέ excidisse. Nam ex αἰσχρόν quidem, quod Poppo vult, elici omnino nequit. (Strab. I p. 9 recte Coraes: πάντα γὰρ τὸ τοιαῦτα παρασκευαί τινες. ... o τῷ μαϑεῖν τῆς χώρας τὴν φύσιν καὶ ζώων καὶ φυτῶν ἰδέας" προσϑεῖνωαι δὲ δεῖ καὶ τὰ τῆς ϑα- λάσσης. Imperite contra dixit Kramerus. Apud Plutar- chum cons. ad Apollon. c. 33 init. p. 118 D mire editur: ᾿ΑἸπιοβλέσειν δὲ καὶ πρὸς τοὺς εὐγενῶς . .. vovg ἐπὶ τοῖς υἱοῖς γενομένους ϑανάτους ὑποστώντας pro δὲ δεῖ. Cfr. ad Plat. sophist. p. 248 D.) Ibd. 35: oi μὲν, ὡς οὐδενὶ ἂν τρόπῳ ἔλθοιεν oi JAOnvaior οὐδ᾽ ἀληϑῆ ἐστιν & λέγει», τοῖς δὲ, εἰ καὶ ἔλθοιεν, τί ἂν δρασειαν κ. τ. Δ. Serib.: ἃ Àeyevat, οἱ δὲ, εἰ x. v. À. Ibd. 39, 2 (in Athenagore oratione): 2444 ἔτε καὶ νῦν, ὦ σιάντων c£vvevototor, εἰ μὴ μανϑάνετε κακὰ σπεύδοντες, ἢ ἀμαϑέστατοί ἐστε ὧν ἐγὼ οἶδα “Ελλήνων, ἢ ἀδικώτατοι, εἰ εἰδότες τολμᾶτε" ἀλλ᾽ ἤτοι μαϑόντες ye ἢ μεταγνόντες τὸ τῆς πόλεως ξύμπασι κοινὸν αὔξετε. Ineptissime inter hane partitionem cum adiecta condicione: ἀξυνετώτατοι, i BA). ἢ ἀδικώτατοι, εἶ . . ., inter- ponitur 7 ἀμαϑέστατοι, plane idem significans, quod «£vv- evovoroi. Non minus pravum ἐστέ. Nam illa «AA ἔτι καὶ νῦν (at vel nunc saltem) aperte ad sequentem impera- tivum pertinent, repetito ob plura interposita ἀλλα (ἀλλ᾽ ἤτοι), et perverse ab eo divellitur interposito illo indica- tivo. Sublato additamento, quod natum est ob illa àv... ᾿Βλλήνων paulo longius ἃ πάντων seiuncta, scribendum: ALÀM ἔτε καὶ νῦν, ὦ πάντων ἀξυνετώτατοι, εἰ μὴ μαν- ϑάνετε κακὰ σπεύδοντες, ὧν iyu οἶδα "Βλλήνων, ἢ ἀδικώτατοι X. v. À. (Ad III, 12,.2.)3) Ibd. 48: τοὺς δὲ φίλους “ποιεῖσϑαι, ivo οἴτον καὶ στρατιὰν ἔχωσι. Ad Athenienses refertur ἔχωσι. Sed de iis ') Sero video Popponem in idem incidisse, sed instabili suspicione. * Lib. III. 327 recte dici potest σῖτον ἔχειν, στρατιὰν éyerv non potest, quasi sine exercitu advenerint. Scribendum zr « o £ y » o: de Siculis. Ibd. 62, 4: καὶ τανδράπιοδα ἀπέδοσαν καὶ ἐγένοντο ἐξ αὐτῶν εἴκοσι καὶ ἑκατὸν τάλαντα. Recte improbatur ἀστέδοσαν pro ἀπέδοντο; neque tamen hoe reponendum, quod commutari eum illo non poterat, sed ez eó0 4 z6o«v. (De plurali numero verbi nihi) ut dicendum sit, facit ad- iunetum ἐγένοντο τάλαντα.) ἢ) Ibd. 69, 5 seribendum: καὶ εἴ τε ἄλλο ξυγκατα- στρεψαμιένοις ῥᾷον αὐτοῖς ὑστακούουσιν ἔσται (ipsi leniore conditione pareant) pro ὑπακούσεται, quod nihil est. (In ἔσται incidit etiam Beehmius.) Ibd. 77 extr.: καὶ οἰόμεϑα τοῦ ἄποϑεν Evvoixov σιροασολλυμένου ov xol ἐς αὐτὸν τινα ἥξειν τὸ δεινόν, σιρὸ δ᾽ αὐτοῦ μάλλον τὸν πάσχοντα xaO αὐτὸν δυστυ- χεῖν. Extremorum verborum aeumen obseuratum est. Neque quod πρὸ αὐτοῦ vov πάσχοντα volunt esse τὸν σιρὺ αὐτοῦ sr., fieri potest, interposito μιάλλον, et, si ea, quam putant, esset sententia, καϑ' αὑτὸν necessario primo loco poneretur (χαϑ' αὐτὸν δὲ μᾶλλον τὸν πρὸ αὐτοῦ σιάσχοντα δυστυχεῖν). ϑοηρθοταῦ Thucydides: σιρὸ δὲ αὐτοῦ μᾶλλον τὸν πάσχοντα ἢ καϑ' αὐτὸν δυστυχεῖν: eumque, qui (nuno) patiatur, magis ante ipsum (r:va' illum, euius error signifieatur) quam per se et solum miserum esse. (Ipse enim mox comes miserie erit.) Ibd. 82, 2: “Ἡμεῖς yao "Iovec ὄντες Πελοσιοννγ- σίοις, Ζωριεῦοι καὶ σιλδίοσεν οὖσε zal στςαροικοῦσεν, ἐσκε- ψάμεϑα oro τρόπῳ ἥκιστα αὐτῶν ὑπακουσόμεϑα. Ut IV, 93, 9 feratur αὐτῷ superpositum τῷ “Ζσσοκράτει. nullo tamen paeto ferri potest /TeAosrowvwmoíorc superposi- ium αὐτῶν. pro quo ponendum est αὐτοί. Primum tan- ') Cap. 60, 2 ante multos annos, cum priore Kruegeri exemplo uterer, in quo nulla Reiskii Toupiique coniecture mentio fit, conieceram ipse scribendum: οὐκ ἀνάπαυλα ἐφαίνετο. 328 Lib. III. tum suam ipsorum libertatem se tueri voluisse Athenienses dieunt, deinde hine ad principatum et imperium progressos. Id pronomen nescio quis dormitans obiectum verbi fecit. Ibd. 91, 6: καὶ τὰς τοῦ “αυρίου τῶν ἀργυρείων μετάλλων προσόδους καὶ ὅσα ἀπὸ γῆς καὶ δικαστηρίων γῦν ὠφελοῦνται, εὐϑὺς ἀποστερήσονται. lam alii δικα- στηρίων mentionem mirati sunt eorumque cum argenti fodinis et agris coniunctionem. Nam in urbe iudicia omnia maiora fiebant nec ea obsidione fore ut statim intermit- terentur, Alcibiades dicere potuisse videtur. In mentem venit, Thucydidem fortasse δεκατευτηρίων scripsisse eoque nomine omnia signifieasse loca, ubi aliquid publici reditus et € τέλη exigerentur; nam qus proprie δεκάται appellantur, earum exigua in Attica vestigia sunt, a Beckhio de ccon. publ. Atheniensium I p.443 edit. sec. monstrata. Sed ut hoe incertum, ita certum, quod sequitur: μιάλεστα δὲ τῆς ἀπὸ τῶν ξυμμάχων προσόδου, ἧσσον διαφορου- μένης, of τὰ παρ᾽ ὑμῶν νομίσαντες ἤδη κατὰ κράτος σολεμιεῖσϑαι ολιγωῤηήσουσιν, et aliud verbum pro δεα- φορεῖσϑαι et (quod minus animadversum est) necessario futurum tempus, requiri, deinde temporis aut condicionis significationem. — Videtur fuisse δεαπ ορευσομένης» εἰ ον 0Àtyoproovo:. De si dubitatio nulla est; pro δεα- στορευσομιένης potest etiam fuisse διεακομεουμιένης. Ibd. 97, 1 scribendum: Οἱ δὲ 4$5vaio: ταύτης τῆς νυκτὸς, ἡ τῇ ἐπιγιγνομένη (sic Poppo, in libris omittitur ἢ) jute ἐξητάζοντο, ἔλαϑον (libri ἐξητάζοντο καὶ ἔλαϑον) αὐτοὺς σιαντὶ ἤδη τῷ στρατεύματι ἐκ τῆς Κατάνης σχόντες κατὰ τὸν ΔὨέοντα καλούμενον. Nocte, quam insecuto die (insecutus est dies, quo) Syracusani copiarum recensum superiore capite commemoratum fecerunt, iam Athenienses cet. Omisso errore ἡ additum est καί. Quod quidam post ἐξητάζοντο verbum excidisse putarunt (vz- yovvo), prorsus eam coniecturam evertit ἐκ τῆς Κατάνης Lib. III. 329 adiunctum ad σχόντες, quod cum ἀνήγοντο coniungendum necessario fuerat. Lib. VIL, 18, 3: oi μὲν ἐστ᾽ αὐτομολίας προφάσει «zxépyovvat, | Scribendum | videtur: ἐσ e/yueAoríec σπιροφάσει. Transfugiebant ad hostes specie captivorum, captos se fingentes. Diodorus et Plutarchus αἰχμαλωσίαν scribunt. Ibd. 25, 4: ἐκ τε τῶν ἀκάτων ὥνευον ἀναδούμιενοι τοὺς σταυροὺς καὶ ἀνέκλων καὶ καταχολυμιϑῶντες ἐξέ- σέρθρέον. Αα evellendos vallos non scaphis, ad eam rem ineptis, sed ea, quam ob hane ipsam causam Thucydides superioribus verbis descripsit, nave usi sunt Athenienses, eum funes vallis iniectos alligassent ad navis partem ei rei aptam; ea erant capita antennarum: ἐκ τῶν κεράτων... ἀναδούμενοι. 104. 28, 3 scribendum est: ze; τὸν παράλογον τοσοῦτον ποιῆσαε τοῖς “Βλλησι τῆς δυνάμεως καὶ τόλμης, ὅσοι (Dro ὅσον) zat ἀρχὰς τοῦ πολέμου οἱ μὲν ἐνιαυτὸν, οἱ δὲ δύο ... ἐνόμιζον σιεριοίσειν αὐτοὺς, εἰ οἱ Πελοπιοννήσιοι ἐσβάλοιεν ἐς τὴν χώραν, ὥστε ἔτει ἑσιτακαιδεκάτῳ ... ἦλθον ἐς Σικελίαν. Tum demum rectum esset ὅσον, si sic oratio conformata esset: ὅσον, ἐχείνων κατ΄ ἀρχὰς ... νομιζόντων, ... ἐς τὴν χώραν, ἔτει ἑσιτακαιδεκάτω . . . ἤλϑον. Ibd. 81, ὃ: ἀγγέλλων, ὅτε οἱ πέντε καὶ εἴκοσι νῆες τῶν Κορινϑίων αἱ σφίσιν ἀνϑορμοῦσαι οὔτε καταλύουσι vOv πόλεμιον ναυμαχεῖν τὸ μέλλουσιν. Καταλύουσι τὸν 7.04600» non naves, sed civitates pacem facientes. Conon nuntiavit, naves sibi oppositas, non, quod speraverat, sta- tione decedere; id est καταλύειν τὴν φρουράν, τὴν φυ- λακήν aut simpliciter χαταλύεεν (portu repetito). Ma- nifestissimum igitur tenemus additamentum hominis in hoc verbi usu aberrantis. (Cfr. ad III, 12, 2.) Ibd. 36, 5: 1 vs σπιρότερον ἀμαϑίᾳ τῶν κυβερνη- τῶν δοχούσῃ εἶναι, τὸ ἀντίπιρωρον ξυγχροῦσαι, μιάλεστ᾽ 330 Lib. III. dv αὐτοὶ χρήσασϑαι. Vitiosus infinitivi accusativus et ipsum ἀντίπιρῳρον pro adverbio positum. Codices ξυγ- κρούσει. Scribendum videtur: τῇ . . . ἀμαϑίᾳ. . . δο- κούσῃ εἶναι àc «0 ἀντίπρῳωρον ξυγκρούσει μαλεστ᾽ ὰν αὐτοὶ γρήσασϑαι. Ibd. 40, 8: ὑπὸ σφῶν αὐτῶν διαμέλλοντας κόπῳ ἐλίσχεσϑαι. Videtur scribendum: κόπῳ ἀναλίσκεσϑαι, consumi et conteri. Vid. lexx. Ibd. 49, 5: καὶ ξυντομωτάτην ἡγεῖτο διαστολέμησεν. Eodem modo c. 86, 1: ἀσφαλεστάτην εἶναε νομίσαντες τήρησιν. Articulum recte annotant apud superlativum praedicati ne ferri quidem posse; sed pronomen demon- strativum subiecti loco ponendum fuisse videtur, genere ad substantivum aecommodato (synt. Gr. ὃ ll not. 1): x«i ξυντομιωτάτην ταύτην ἡγεῖτο διασολέμησιν, ἀσφα- λεστάτην ταύτην εἶναι νομίσαντες τήρησιν. Et sic Thucydidem scripsisse arbitror; error quam facilis fuerit post litteras vovv, apparet. Ibd. 43, 2: καὶ τοὺς λιϑολόγους καὶ τέκτονας σιαντας λαβὼν καὶ ἄλλην παρασκευὴν τοξευμάτων «c καὶ ὅσα ἔδει, ἦν κρατῶσι, τειχίξοντας ἔχειν. . Recte Kruegerus τοξευμάτων in muniendi apparatu mentionem miratur; (ad defendenda opera omni exercitu et omni telorum genere usuri erant) ^ Videtur Thucydides ;(07- λευμάτων posuisse, machinas significans ad pondera movenda et sursum tollenda; etsi μοχλεύω, μιοχλευτής, μόχλευσις apud scriptores reperitur, μόχλευμια non reperitur. Ibd. 47, 2: ἕως ἔτι τὸ πέλαγος oiov ve πιεραιοῦσϑαι καὶ τοῦ σερατεύματος ταῖς γοῦν ἐπελϑούσαις ναυσὶ κρατεῖν. Neque στράτευμα (nam partitivum genetivum esse volunt) pro classe simpliciter ponitur, et vel sic inu- tiliter id nomen primo loco cum pondere poneretur, nec κρατεῖν h.l, ullo modo absolute diei potest. Et cur saltem (γοῦν) navibus postremum advectis superior esse De- mosthenes vult, non omnino superior? Itaque mendum ΝΕ P TUV—--—————— —OMM Lib. III. 831 esse in στρατεύμιατος recte statuitur; sed quo id, quod sub illo lateat, spectet, ipsa ila particula γοῦν ostendere videtur. Scribendum enim puto: ze; vov ϑερα- πεύματος ταῖς γοῦν ἐσπιελϑούσαις ναυσὶ voareiv, ut dativus ad substantivum pertineat (synt. Gr. ὃ 34 not. 2): dum ad reficiendas saltem postremum advectas naves ne- cessariis (reficiendi instrumento) potiri liceat. (Cap. 48 extr. aut χρήμασιν oic aut cum Poppone χρήμιασεν ᾧ de genere seri- bendum est. Cap.50, lecum in codicibus bonis sit: » τοῖς Συρακοσίοις στάσις ἐς φίλια ἐξεστεσιτώκει, Bauerus rec- tissime scripsit: $5 τοῖς Συρακοσίοις στάσις φιλία ἐξε- σιεσιτώκει. ὈΘΟΘρΡΙῦ interpolatorem paulo rarior in adiectivis, in participiis non rarus ordo; vid. synt. Gr. S9 an. 1 et quie in imo margine adduntur. (Cfr. Xen. Ages. l, 10: τὰς ἐν [27 "Aot σιόλεις ᾿Μλληνίδας, Hellen. ΤΠ, 2. 9: A4QTO ÀALSUO V φὰς περὶ ἐκεῖνα πόλεις φιλίας ἐν εἰρήνῃ, Aristoph. Ach. 1210: τῆς ἐν μάχῃ συμιβολῆς βαρείας, et ea, ubi pro adiectivo przpositio est, velut Thucyd. VIII, 47: τὴν ἑαυτοῦ κάϑοδον ἐς τὴν πατρίδα, et I, 18: μετὰ τὴν τυράννων χατάλυσιν ἐκ τῆς Ελλάδος. Eiectam esse factionem, qux Syraeusanis faveret, ad rem pertinebat; quo abisset, nihil ad rem.) Ibd. 57, 4: Τούτων Χῖοι ovy ὑποτελεῖς ὄντες φόρου, ναῦς δὲ σιαρέχοντες αὐτόνομιοι ξυνέοποντο. Hoe. αὐτό- vouor et historie testimonio redarguitur et manifesto ceteris, que» Thucydides dicit, repugnat; nam post triper- titam illam divisionem (oi μὲν ὑσήκοοι, οἱ δ᾽ ἀσιὸ ξυμι- μιαχίας, εἰσὶ δὲ καὶ of μισϑοφοόροι), in primo genere (τῶν μὲν ὑσιηκόων καὶ φόρου ὑποτελῶν) apertissime eum reliquis ex Euboa, insulis, Ionia extremo loco Chios ponit (Μιλήσιοι καὶ Σάμιοι καὶ Χῖοι. Tantum hoc in Chiis excipit, quod, ut paulo post de Methymnszis dicit, quorum prorsus eadem erat condicio. vevoi καὶ ov qoo ὑπήκοοι erant, hoc est: ovy ὑσιοτελεῖς ὄντες φόρου, ναῦς δὲ παρέχοντες. Aliquis, qui non animadverterat, verbis 339 Lib. III. contrarie relatis rem eontineri, addidit ex superioribus αὐτόνομοι. (Vid. ad III, 12, 2.) Ad αὐτονόμους "Thucy- dides pervenit 8 60.*) Ibd. 75, 8: ἐπακολουϑοῦντες ἐς ὅσον δύναιντο, εἴ τῳ δὲ προλίποι ἡ ῥώμη καὶ τὸ σῶμα, οὐ» ἄνευ ὀλίγων ἐπιϑειασμῶν καὶ οἰμωγῆς ὑστολεισόμενοι. — Ab- surdum ὀλίγων, pro quo ferri contrarium posset στολλῶν. Sed tolli sine temeritate nequit. Videtur fuisse: ovx ἄνευ ἀλόγων ἐπιϑειασμῶν καὶ οἰμωγῆς, quales dolore de- mentes fundunt.?) Lib. VIII, 2, 9. Num ξυμιπροϑυμηϑέντες ἔτε (pro ἐστὶ) qvÀAcov? Ibd. 92, 1: oí Χῖοι. .. οὐδὲν ἀπολείστοντες stQo- ϑυμίας, ἄνευ ve Πελοποννησίων πλήϑει παρόντες ἀποστῆσαι τὰς πόλεις καὶ βουλόμενοι ἅμα ὡς πλεί- 1) Cap. 56, 4 conieceram ξυλλόγου, ignarus idem Heilmanno placuisse; ὃ 8 nihil ultra id movendum, quod. Kruegerus vidit, αὐτοὶ αὖ μόνοι Scribendum esse, nisi ut rectius verba inter- pungantur; nam cohsrent hzc: καὶ οὐδ᾽ αὐτοὶ αὖ μόνοι, ἀλλὰ καὶ μετὰ τῶν ξυμβοηϑησάντων σφίσιν. .. προκόψαντες, inter- positis illis: ἡγεμόνες τε γενόμενοι μετὰ Κορινϑίων καὶ Aoxs- δαιμονίων καὶ τὴν σφετέραν πόλιν ἐμπαρασχόντες προκινδυ- νεῦσαί τε καὶ τοῦ ναυτικοῦ μέγα μέρος. Ex ἐμπαρασχόντες ad μέγα μέρος sumitur tantum παρασχόντες. Frustra προκύπτειν ναυτικοῦ μέγα μέρος nituntur ut enarrent. *) Cap. 63, 3 non abiiciendum puto, quod codices meliores tenent: δικαίως dv αὐτὴν νῦν μὴ καταπροδίδοιτε, de μή in sententia potentiali posito veritus neglegere similitudinem eorum, qus ad Euripidis Iph. Aul. 373 commemoravi. Singularis est ratio eorum locorum, in quibus in interrogatione potentiali nega- tionem significante alia est preterea negatio (VI, 18, 1: τί àv λέγοντες . . . μὴ βοηϑοῖμεν; Xen. mem. III, 1, 10, Plat. Cratyl. . 429 D: πῶς ἂν μὴ τὸ ὃν λέγοι; Eurip. Iphig. Aul, 977); sed tamen eodem pertinent. In Thucydidis loco hoc saltem recte Poppo sensit, δικαίως abimperativo alienum esse; qui iubetur δικαίως μὴ προδιδόναι, simul iubetur ἀδίκως προδιδόναι. di Lib III. 333 στους σφίσι ξυγκινδυνεύειν, στρατεύονται αὐτοί TE V. T. À. Participium σεαρόντες et ad sententiam et ad constructionem ineptum est, σιλήϑει ad sententiam; nam multitudo quidem adscitis Peloponnesis maior futura erat. Scribendum: » , P - , avev ve Dlelonovwsgoiov suetüoi πειρώνται asco- στῆσαι τὰς πόλεις καὶ, βουλόμενοι ἅμια ὡς τιλείστους σφίσε ξυγκινδυνεύειν, στρατεύονται αὐτοὶ τε... καὶ ὁ πεζὸς ἅμα Πελοποννησίων ... παρήει. Duas res susceperunt Chii, alteram ἄνευ Πελ. sine armis, alteram ipsi cum Peloponnesiis coniuncti armis. Ibd. 27, 3 scribendum: ἡ (τῇ πόλει) μόλις ἐπὶ ταῖς γεγενημέναις ξυμφοραῖς ἐνδέχεσϑαι pera βεβαίου παρα- σκευῆς xod ἑκουσίαν, ἢ πάνυ ye avayuy, προύξρᾳ σοι ἐσιεχειρεῖν, οὐ à: (pro ποῦ Ó» aut σπουδή), μὴ βια- ζομιένῃ γε, πρὸς αὐϑαιρέτους κινδύνους iévor (nec. vero, nisi cogatur, sponte pericula subire) Adeo sententia per- spieua et necessaria, adeo facilis correctio, ut nihil ad- dendum sit, nisi (cavendi erroris causa) ov à» ut ante (ὃ 2) οὐ μόνον recte poni in oratione pendente ab ἔφη. Ibd. 29, 2 primum necessario retinendum σπαρὰ σιέντε ψαὺς σιλέον (alioquin enim plane non indicatur, quanto plus Tissaphernes dederit); deinde scribendum est: ἐς γὰρ πέντε ναῦς καὶ πεντήκοντα (sic codd.) τρεά- κοντα (codd. preter Vatic. τρία) τάλαντα ἐδίδου τοῦ μηνὸς. "Triginta talenta stipendium menstruum erat sex- aginta navium, si bini oboli in diem darentur; cum igitur hoc in quinquaginta quinque naves daretur, naut» παρὰ σιέντε ναῦς plus aecipiebant (um fünf Schiffe mehr), id est, tanto plus, quantum adiiciebat quinque navium stipen- dium in reliquas quinquaginta quinque distributum. — Cum excidisset/ τριάκοντα post πεντήκοντα, id mendum in Vaticano relietum est, in ceteris oecultatum, addito infeli- citer τρία. Ibd. 45, 4 e codicum vestigiis (ἀναίσχυντοι εἶεν 334 - Lib. HL : σλουσιώτατοι ὄντες) effieitur «v avoyuvvotev, et, vrÀoU- σιώτατοι ὄντες. De optativo mira Kruegerus narrat. Tbd. 46, 4 scribendum videtur: ἀπὸ δὲ ἐκείνων, ἣν μή «ove αὐτοὺς ἐξελῶσι (codd. et edd. αὐτοὺς μὴ ἐξελῶσιε), μὴ ἐλευϑερῶσαι, hoc est: ἃ barbaris autem eos non libe- rare, nisi forte etiam ipsos (barbaros, Persas) sustulerint. Timeri posse Aleibiades significat, ne Lacedzmonii non solum Grecos Asiatieos a Persis liberent, sed fortasse etiam ipsos Persas evertant. Ibd. 47, 29: ὥστε μνησϑήῆναι περὶ αὐτοῦ ἐς τοὺς βελτίστους τῶν ἀνθρώπων, ὅτε iw. ὀλιγαρχίᾳ βούλεται καὶ οὐ πονηρίᾳ . . . κατελϑὼν . .. ξυμσολετεύειν. Neque βέλτιστοι neque βέλτεστοε τῶν ἀνϑρώστων usquam appellantur optimates, qui satis significati sunt. δυνατωτά- τῶν appellatione, neque μνησϑῆναι stegt αὐτοῦ, ὅτε βού- Aera: bene dicitur. Scribendum: περὶ αὐτοῦ ὡς βελεί- στου τῶν ἀνϑρώσπων., ὅτε X. v. 4. Omnium optimum pradieabant, quod ἐστ᾽ ὀλιγαρχίᾳ redire vellet. ^ Ec τοὺς ortum ex eo, quod praecedit, ἐς τοὺς δυνατωτάτους. Ibd. 56, 5 sublata prava geminatione (vr) et retracta vocali, quz post ἀλλ᾽ sspe excidit, scribendum arbitror: ἐνταῦϑα δὴ οὐκέτε ἄλλ᾽ ἢ ἄπορα νομίσαντες οἱ ᾽᾿4ϑη- veio: καὶ ὑπὸ τοῦ ᾿“λκιβιάδου ἐξηστατῆσϑαι, δι ὀργῆς ἀσεελϑόντες 4. v. λ., nihi] iam nisi rem sine exitu putantes seque deceptos, cet. Ibd. 86, 4: ἐχεῖνος δὲ τοῦ τ᾽ ἐσιίπλου ἔπαυσε xal τοὺς ἐδίᾳ οργιζομένους λοιδορῶν αἀστέτρεστεν. Cur ἐλοι-- δόρει nihil facientes? et ἃ quare avertebat? GSer.: λοιδο- QUO Y G9LCCQESUEY. Ibd. 87, 4 adhibitis emendationibus Reiskii (ἐστεφανείς pro ἐσεεφανές) et Dobrei (δεαστολεμῆσαι ἄν) scribendum est: JEjiob μέν vor δοκεῖ σαφέστατον εἶναι τριβῆς ἕνεκα καὶ ἀνακωχῆς τῶν ᾿λληνικῶν τὸ ναυτικὸν οὐκ ἀγαγεῖν .. .» ἐσιδὶ, εἴγε ἐβουλήϑη, διασιολεμιῆσαι ἂν ἐστιφανεὶς δήπου οὐκ ἐνδοιαστῶς᾽ κομιίσας ydo x. v. À. In altera parte Lib. III. 335 sententi? (ἐστεὶ ... διαπολεμῆσαι ὧν inuiqaverc) auditur tantum δοκεῖ, non σαφέστατον εἶναι. Ibd. 89, 3, eiecto ἔπ εμισεον, quod orationem et sen- tentiam turbat quodque tres codiees omittunt nec scholiastes habuit, e vestigiis codicum (οὕτωει, οὕτω, non ov το) et scholiorum (ἔλεγον, ὅτε ovx ἀσιαλλακτικῶς ἔχουσι τῆς oÀtyagyíac, ubi significari ἀσαλλαξείειν pro pravo futuro ἀσιαλλάξειν Abreschius intellexit) scribendum est: φοβού- μενοι δὲ, ὡς ἔφασαν, τὸ v. ἐν τῇ Σάμῳ στράτευμα zat τὸν ᾿Αλκιβιάδην σπουδῇ πάνυ τούς τὲ ἐς τὴν aus- δαίμονα πρεσβευομένους, μή τε ἄνευ τῶν πλειόνων χαχὸν δράσωσε τὴν πόλιν, οὔπω ἀπαλλαξείεεν ἠξίουν τοῦ ἄγαν ἐς ὀλίγους ἐλϑεῖν, ἀλλὰ τοὺς πεντα- κισχιλίους ἔργῳ καὶ μὴ οὀνόματε χρῆναι ἀποδεικνύναι καὶ τὴν πολιτείαν ἰσαιτέραν καϑιστάναι. — Excidisse verbum manifestum est, nec ullum aptius est quam ἠξίουν facileque id post litteras «£s:ecv omitti poterat. Sententia aperta est. 'Theramenes sociique eius nondum aperte abro- gationem oligarchize prse se ferebant, sed expleri promissam oligarehize formam postulabant. Cap. II. Xenophon. Thueydidem tate proximus subsequitur Xenophon, ceuus historia Greea quoniam Thucydidi argumento ipso adiungitur, ab ea incipiam. Ut autem omnium Xeno- phontis operum codices fere satis recentes sunt et in orationis et sententiarum forma facile currenti tamen mendis non ita raro interpolatione tectis depravati, valde antiqui et integritate auctoritateque prsstantes nulli, etsi in aliis operibus unus et alter minus mendorum et in mendis plura vestigia veri habet, sic huius operis etiam aliquanto inferiores quam reliquorum esse videntur, lacunis quoque subinde 336 Lib. III. eorrupti*). (De I, 2, 1 et 10, II, 2, ὃ et. 4, 34, VI, 5, 3 vid. pag. 110, 75 et 84, 56, 128, 19.) bib: 102,75: Στάγης δὲ ὁ Πέρσης. .., ἐπεὶ οἱ ᾿Αϑηναῖοι ἐκ τοῦ στρατοσιέδου διεσκεδασμένοε ἦσαν κατὰ τὰς ἰδίας λείας, βοηϑησάντων τῶν innéíov, ἕνα μὲν ζωὸν ἔλαβεν, ἑπτὰ δέ ἀστέπτεινε. Borib.: βοηϑήσας μετὰ vov isséov. ἴρ86 advolavit equites ducens, non nescio unde advectis usus est. Ibd. 4, 18: ϑαυμάζοντες καὶ ἰδεῖν βουλόμενοι vov ᾿Αλκιβιάδην, λέγοντες, oi μὲν, ὡς κράτιστος εἴη τῶν πολιτῶν καὶ μόνος ἀπελογύϑη, ὡς οὐ δικαίως φύγοι, ἐπιβουλευϑεὶς δὲ ὑπὸ τῶν ἔλαττον ἐκείνου δυναμένων. Et sententia et forma verbi (εἴη — ἀστελογήϑη — φύγοι ineptissima sunt ila καὶ μόνος ἀπελογήϑη. ltaque tolli ali απελογήϑη oc volunt, alii (quod sane necessarium est) etiam μόνος. Sed nemini hee sine ulla, quz fingi possit, causa ad orationem perturbandam addere in mentem venit. Manifestum est latere aliquid eum κράτεστος con- iunctum. — Seripserat Xenophon: καὶ μόνος ἀσελοή 956€, καὶ ὡς ov δικαίως. Simplex et apertum in Alcibiade ingenium laudant (mores dissolutos et superbiam exeusantes),. à ceterorum artibus tortuosis (sro:z:A/q) diversum. ϑος ipsum «7:200» est; de homine Xenophon novo et composito vocabulo usus est. (Ofr. zoxos 9c, cet.) ') Usus sum, eum hzc edenda describerem, Dindorfii editionibus Oxoniensibus (Hellenice, 1853) et Sauppii. Hellenicorum codices omnes communes habent lacunas III, 4, 5 et 19 et V, 4, 9 et 10 (duplieem), annotationem e margine in orationem receptam Vl, 4, 3. Quam pusilli et manifesti errores in omnibus hzreant, exemplo esse potest bis in libro primo (5, 16 et 7, 1) scriptum δ᾽ fv οἴκῳ pro οἴκοι (1, 6, 8, III, 2, 6 et 4, 97, V, 8, 94 et 4, 2, in quibus locis non prwcedit δέ). Dindorfius una et altera interpolatione codieis V deceptus est. 7 λα. Lib. III. 3231 Ibd. 814: ὑσιερβαλλόμιενοι οἱ 259901 τὰ δοκοῦντα δίχαια εἶναι ἀπόντα αὐτὸν ἐοτέρησαν τῆς πατρίδος. Neque ὑπερβάλλεσϑαι τὰ δίκαια potest significare postu- lationem differre, neque Alcibiadis postulatio (tum, cum dilata dicitur,) iusta visa est, neque Alcibiadis ulla postu- latio dilata est, sed reiecta postulatio de causa statim dieenda iudiciumque primum contra eius voluntatem dila- tum, deinde is ad id revocatus. Seribendum: ὑπερβαλλό- jsVOL τῷ δοκοῦντι δικαίῳ εἶναι, Specie iustitie superiores. Ibd. 6, 21 ἐγειρόμενοι post ἀγκύρας ἀποκόσιτοντες de iis, qui subito, cum in terra pranderent, navibus con- scensis ad persequendum se pararunt, nihil est. Scribendum videtur: e»vs:gouevor, remos rudentesque aptantes. (Mvoíysiw, quod non recte in lexicis exponitur, usu nautico hoc loco dicitur de iis, qui ex sinu et statione interiore navem aliquam promuntorium flectentem in aperto mari conspicere incipiunt: das Schi frei haben.) Ibd. ὃ 33: ἐντεῦϑεν φυγὴ τῶν Πελοποννησίων ἐγένετο ἐς Χίον, πλείστων δὲ καὶ εἰς Φώκαιαν. Mire altero loco in exceptione (καί) ponuntur οἱ σιλεῖστοι. Serib.: ἐγένετο ἐς Xíov σι“λείστη, τινῶν δὲ καὶ εἰς Φώκαιαν. Ibd. 7, 26 et 27: ἡ (δεδιότες), pw οὐχ ὑμεῖς, ὃν ὧν βούλησθε, ἀποκτείνητε καὶ ἐλευϑερώσητε, ἂν (mw) κατὰ τὸν νόμον ἀρίνητε, GÀÀ οὐκ ἂν παρὰ τὸν νόμον, ὥσσιερ Καλλίξενος τὴν βουλὴν ἔπεισεν εἰς τὸν δῆμον εἰσενεγκεῖν, quG ψήφω: ἀλλ᾽ ἴσως ἄν τινὰ χαὶ οὐκ αἴτιον ἀσιοκτείναιτε, μιεταμελήσει δ᾽ ὕστερον. Prave et eura sententie perturbatione illa ἀλλ᾽ οὐκ ἂν “««αρὰὼ τὸν νόμιον adhzrent superioribus, manifestissimeque vitiosa sunt ovx ὧν (pro talibus: ἀλλὰ μὴ παρὰ τὸν νόμον). lli per interrogationem affirmationi, quz terminatur in verbis: ὧν κατὰ τὸν νόμον xQ(vyve ; (licebit vobis legitima iudieii forma cet.) subiicitur ex altera parte, quid peri- MADVIGI] Apvxne. Chir. 29 338 Lib. III. culi habitura sit violatio legis: αλλ ovx (at non licebit), ὧν (gv) παρὰ vov νόμον, ὥσπερ Καλλίξενος . . ., μιᾷ ψήφω, ἀλλ᾽ ἴσως ἂν «τινὰ καὶ οὐκ αἴτιον αἀσιοκτείναιτε. Hie alteram sententiam subsistere, ostendit modi mutatio (μεταμελήσει, mon μεταμελήσαι δ᾽ ἄν); continuanda autem oratio, qu: in ἀναμνήσϑητε vitiose ἀσύνδετος est, sic: Μεταμελήσεε δὲ ὕστερον, 0 ἀναμνήσϑητε (in codd. et editt. abest 0) ὡς ἀλγεινὸν καὶ ανωφελὲς ἤδη ἐστὶ, σιρος δ᾽ ἔτι καὶ περὶ ϑανάτου ἀνθρώτιου ἡμαρτῇ κοό- τας (vulgo ἡμαρτηκότες). lubet orator cives meminisse, quid in aliis causis senserint, gravioremque eum sensum fore dicit, si in vita hominis aberratum sit. (8 29 ego quoque ante multos annos ἑαυτῶν ὄντες pro é. ὄντας correxi, sed addebam τέ: τούς ve γοόμους.) Lib. IT, 3, 56: ὅτε ταῦτα ἀποφϑέγματα οὐκ ἀξιό- λογα. Ser.: ὅτε αὐτὰ 16 ἀποφϑέγματα. 104. 4, 15: διὰ τὸ σερὸς ὄρϑιον ἰέναι. Imo ἑέναε. Ibd. 4, 36: zai τοὺς ἀπὸ τῶν ἐν τῷ ἄστει ἰδιώτας, Κηφισοφῶντά ve καὶ Μέλητον. Opinor fuisse: καὶ τοὺς «30 τῶν ἐν ἄστει ἰδίᾳ ἰόντας. Lib. HI, 1, 171: Ἦν δὲ ἃς ἀσϑενεῖς οὔσας καὶ κατὰ κράτος ὁ Θίβρων ἐλάμβανε. Quid infirmitas ad rem: pertinet? — Contrarium hoc est iis, que ὃ 6 scripta sunt de civitatibus sponte Thibronem &àccipientibus. Serib.: ὡς ὠντιτεινούσας καὶ κατὰ κράτος ἐλ. Ibd. 2, 19 ferendum non videtur: δόξαντα δὲ ταῦτα καὶ σιερανϑέντα pro: δοξάντων δὲ τούτων καὶ περανϑέντωτγ. Nam ab impersonali δόξαν progressi Grzcei dicebant etiam ἄλλο τι δόξαν (Thucyd. V, 65, cfr. χυρωϑὲν δ᾽ οὐδὲν, IV, 125), deinde δόξαν ταῦτα (Xen.anab.IV, 1, 13, Plat. Protag. p. 314 C).!) Atque etiam ἢ. 1. δόξαν δὲ ταῦτα καὶ περᾶν 2 €v scripserim, alterum ob sequens τὰ (τὰ uiv στρατεύματα) facilius natum. putans, et apud Andoc.I, 81 ') Qui citatur Aristidis locus I p. 312, reperire non potui. s . Lib. III. 929 δόξαν δὲ ὑμιῖν ταῦτα pro δόξαντα. (Δόξαντος τούτου legitur hic I, 1, 36, δοξάντων τούτων V, 2, 24) Ibd. 3, 2 eiiciende form:w Doric», quas sine ullo codieum indicio inepte in breve colloquium narrationi inter- positum Valekenarius invexit, deinde ipsum colloquium con- cisis brevissime Spartano more membris sic proxime ad codices scribendum videtur: —Zsrovroc δὲ τοῦ 7εωτι.- χίδου" "AAA ὁ νόμος, ὦ ᾿“γηοίλαε, οὐκ ἀδελφὸν ἀλλ᾽ viov βασιλέως βασιλεύειν κελεύει. Ei δὲ υἱὸς ὧν μὴ τυγχάνοι: 'O àv ἀδελφὸς δικαίως βασιλεύοι. Eni ὧν δέοι βασιλεύειν. Πῶς, ἐμοῦ γε ὄντος; Ori x. a. 1. Ibd. 3, 7 primum exciderunt quedam, cum scriptum esset ad hanc formam: Πάλιν ovv ἐρωτώντων" "Onic 0i σιόϑεν ἔφασαν λήψεσϑαι: [αὐτὸς ἔφη τοῦτο ἐρέσϑαι,]) vOv δὲ εἰσιεῖν, ὅτι *. v. Δ. Deinde ex iis, quz in codi- cibus post συντεταγμένοι ἡμῶν αὐτοί adduntur, in edi- tionibus autem omittuntur, ἐφασών ye, efficitur ἐφ᾽ ὅσον δεῖ, υὖ 510 scribatur: αὐτοὶ ἐφ᾽ ὅσον δεῖ 012a κεκτήμεθα. Ibd. 4, 5 verba εἰ βούλοιο vitiosissime abundant post initio positum εἰ τοίνυν «Asie, addita ab aliquo ad signifieandum, quo referretur, quod sequitur: «44€ ovAo/- μην ἄν. Verum id ad ipsum εἰ ϑέλεις refertur. Paulo post plura exeiderunt ante ἡ μήν quam Dindorfius, qui lacunam vidit, putavit. Nam illa z&&c μηδὲν τῆς σῆς ἀρχῆς ἀδικήσειν necessario Agesilai orationis pars est. Ibd. 5, 25 pro χατηγορουμιένου δ᾽ αὐτοῦ scribendum κατηγορούμενον δ᾽ αὐτοῦ (κατηγορεῖτο αὐτοῦ, coll. de participii impersonaliter positi accusativo. synt ΟἿ. & 182). Lib. IV, 2, 6: ἐν Χερρονήσῳ, ὅπως εὖ εἰδείησαν, ὅτι τοὺς στρατευομένους δεῖ εὐχρινεῖν. — Nihilo magis hoc in Chersoneso quam in Asia scire poterant, et ubique seire possunt, qui eligunt, bene delectum faciendum esse; inusitatum εὐκρενεῖν. Scrib.: ὅτε τοὺς otoatevoopérove μόνους δεῖ ἐγκρίνειν. In Europam ii soli transituri 99" 340 Lib. III. erant, qui expeditionis participes futuri. —Moóvove excidit post litteras wevovc. Ibd. 3, 3: ὁ δ᾽ ᾿4γησίλαος διαλλάξας Μακεδονίαν εἰς Θετταλίαν ἀφίκετο. Nihil est. χώραν τινὰ διαλ- λάττειν. (Plat. soph. p. 228 Ὁ διαλλαττόμενον dicitur, quod emendo vendendoque permutatur. Scrib.: δὲῴξα ς, cele- riter transcursa Macedonia. Ibd. 3, 28 sublato priore oí δὲ, quod additum est non intellecta partitionis ratione, scribendum est: z«: ἀσιοχωροῦντες oi μὲν διὰ τὴν δυσχωρίαν ἔπιπιτον καὶ (vulg. ἔσισιτον, οἱ δὲ καὶ) διὰ τὸ μὴ sgoogav τὰ ἐμι-- αροσϑεν, οἱ δὲ καὶ vno τῶν βελῶν, ἐνταῦϑα x. v. À. 104. 4, 17 Lacedzmonii et peltastas contemnebant et suos socios, qui peltastis terga dederant: χαὶ γὰρ oi Mav- τινεῖς βοηϑήσαντές ποτὲ ἐπεκδραμόντες πελτασταῖς ix τοῦ ἐπὶ “έχαιον τείνοντος τείχους κι τ.λ. Scrib.: βοηϑύ- σαντές ποτὲ ἐπ᾿ ἐκδραμόντας πελταστὰς ὃκ τοῦ exi d. «v. v. Ibd. 5, 5 scrib: Οἰνόην τὸ τὲ ἐντετειχισμένον τεῖχος αἱρεῖ. Vulgo omittitur τέ. Ibd. 7, 6: ἦν. δ᾽ ὅτε ( AdyxoíAaoc) οἰχομένων τῶν nAstovov oysiov sic τὴν “ακωνικὴν οὕτως ἐγγὺς. σιυλῶν προσῆλϑεν, ὥστε z. τ. À. Non poterant in illo rerum statu, qui describitur, plerique Argivorum in Laco- nieam abire (cum presertim οἴχεσϑαι εἰς 1. expeditionem bellicam non significet). Scrib.: εἰς τὴν Σαρωνγικήν, intel- legendumque de festo die Diane Σαρωνίας (Pausan. Il, 30, 7 et 32, 10.)1) '!) Ibd. 8, 5 satis certum est, restituendum esse e codicibus, eiecta Schneideri et Dindorfii interpolatione: ὅτε καὶ ἐν τῇ '4oím . . . καὶ Τῆμνος, ov μεγάλη πόλις, xai Αἰγαιεῖς (incole pro urbe) xoci ἄλλα χωρία δύνανται οἰκεῖν ovx ὑπήκοοι ὄντες βασιλέως. Sed quid lateat in γέ, quod codices ante χωρίω addunt, nescio. j d Lib. III. 341 Ibd. 8, 31: καὶ αἱ ἄλλαι ᾿λλησπόντιαι σιόλεις φίλου ὄντος αὐτοῖς Φαρναβάζου εὖ ἔχοιεν. Hoc nihil est nisi: et ceterx» urbes bene constituto» essent, de quo non agitur. Scr.: εὐνοοῖεν. Lib. V, 1l, 19 pro προσκομιζόμιενος 501. v 902z0- “ἰξόμενο ς (provehens). Ibd. 4, 21 videtur seribendum: καὶ ov δὴ πάντ᾽ ἐσιοίησεν ὥστε λαϑεῖν (pro οὐδὲ ταῦτ᾽ ἐσοίησεν): ac nimirum multum abfuit, ut latere valde studeret. (Volebat enim conspici.) Lib. VI, 1, 10 seribendum: srevrec οἱ (pro ὅσοι) “ακεδαιμονίοις swoAeptoUvrTec. (Ex ecor natum eoooor.) Ibd. $ 13 seribendum: ἐὰν δέ oor μὴ δοκῶσιν iza- voc βοηϑεῖν, ovx ἤδη ἀνέγκλητος ὧν δικαίως εἴης, εἰ (codd. et edd. iv) τῇ πατρίδι, ἢ σὲ vip, καὶ σὺ πρατ- τοις τὰ κράτιστα: Ibd. 8 15 e codicum vestigiis efficitur: ἱχανὸς γάρ ἐστε. . ., ὅταν σπεύδη, ἄριστον καὶ ÓOeiztvov ἅμψια v oreiod«ar, prandium et cenam coniungere, semel sna non bis capiens. Ibd. 2, 28 neque ἐπανάγειν τὸ χέρας quicquam ad hunc locum aptum significat neque χατὰ χέρας. Nam quoniam omnes naves xque longe ἃ terra abire debebant, non κατὰ χέρας, Sed κατὰ μιέτωστον enavigandum erat eertoque loco omnes naves cireumagend:s. Puto Xenophon- tem dedisse: ἐπανήγαγεν &vvtuovc ἀπὸ τῆς γῆς. Ibd. ὃ 82. Barbarum εὕρετο ὅπως μήτε ... ἀνε- σἰστήμονας εἶναι... pote . . . βραδύτερόν τὶ ἀφι- κέσϑαι, Grecum εὕρετο ὥστε μήτε... ἀνεσιστήμονας εἶναι κι΄ T. A. (VII, 4, 11: καταπρᾶξαι ὥστε τοὺς φυγώ- δὰς μιένειν.) Ibd. 4, 8: Eic δ᾽ οὖν τὴν μιάχην τοῖς μὲν «“1ἀακε- δαιμονίοις πάντα τἀναντία ἐγίγνετο, τοῖς δὲ « ἀντὰ χαὶ Uno τῆς τύχης κατωρϑοῦτο. Non omnia ea, qus con- traria (nescio quibus) essent ae diversa, Lacedzmoniis eve- 342 Lib. III. nerunt, sed omnia adversa, id est: σιώνταω ἐναντία ἐγίγνετο. 104. ὃ 14 in his: οἱ μιὲν fuso: latere videtur altera vox zque rara et ignota atque συμιφορεῖς., fortasse ipsum οἱ LEVLTUSLOL. | 104. ὃ 23 non Graecum ἐκγίγνεσϑαε τοῦ ζῆν pro ἀπογίγνεσϑαι (sine τοῦ ζῇν) etridieulum, qui mori cogan- tur, cam desperatione pugnaturos. Respondet εἰ ἀναγκά- Cowro superiori ése; ἐν oveyxg ἐγένεσϑε. . Deleto igitur additamento scribendum: καὶ “1ακεδαιμονίους av, εἰ ἀναγκάζοιντο, τοῦ ζῆν ἀπονοηϑέντας διαμιάχεσϑαι, cum vite desperatione. ᾿“πονοεῖσϑαι cum genetivo con- struitur αὖ απτογιγνώσκω apud Lysiam; est enim μῇ ἀντ- ἐχεοϑαι μηδὲ φείδεσϑαι. Ibd. ὃ 24: εἰ δὲ ἐπιλαϑέσϑαι, ἔφη» ϑουλεσϑε TO γεγενημένον soc, συμβουλεύω ἀναπνεύσαντας καὶ ἀναπαυσαμιένους . - - οὕτως εἰς μάχην ἰέναι. Hac non ad oblivionem damni, sed ad reparationem spectant; nec ferri ἐπιλαϑέσϑαι vo παάϑος (acc. potest. Scrib.: ἐξεά - 00069 t. 1 [bd. 8 27: φοβούμενος, μή vuveg . . . πορεξύσοιντο. Scr.:: πορεύοιντο (ut statim s/oyorev). " Lib. VIL 1, 28: “εγόντων δὲ ᾿“ϑηναίων uiv, ὡς χρεὼν εἴη αὐτοὺς (auxiliares ἃ Dionysio missos) sic Θετταλίαν ταναντία Θηβαίοις, “Πακεδαιμονίων δὲ, ὡς εἰς τὴν “Πακωνικὴν, ταῦτα ἐν τοῖς συμμάχοις ἐνίκησεν. Desideratur infinitivus, quem Dindorfius ex levissimze fidei codiee Veneto post αὐτούς supplevit ieva«. Nemo tamen Grace dixit ἐέναε vavavría «ενί (cum articulo); sed in hoc ipso zavavrí« inest, quod queritur: ἐς Θετταλίαν «vn avvav Θηβαίοις. Ibd. 2, 2: Φλιάσιοι. . . ὅμως ἐβοήϑησαν αὐτοῖς (τοῖς “ακεδαιμονίοις), καὶ διαβαίνειν τελευταῖοι Aayov- τὲς εἰς Πρασιὰς τῶν συμβοηϑησάντων, (ἦσαν δὲ οὗτοι Κορίνϑιοε.. .. Σικυώνιοι καὶ Πελληνεῖς, οὐ yaQ sw» Lib. III. 943 τότε ἀφέστασαν,) ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ἐπιεὶ ὁ Eevayoc τοὺς modra- δεβῶτας λαβὼν ἀπολιπὼν αὐτοὺς ὥχετο, οὐδ᾽ ὡς ἀἄτιε- στράφησων x. v. Δ. Apparet, post parenthesin, de cuius terminatione neque per se neque propter 8 11 ulla dubi- tatio est, ante ἀλλ᾽ οὐδ᾽ desiderari aliquid; id huiusmodi füt: ovy ὅπως ἀπέστησαν, «AA οὐδ᾽ ἐπεὶ κ΄ T. À., etsi verbum aliud fuit (ἀσεέλεσιον, ἀστήεσαν, cet.). Ibd. $ 8 scribendum est: τῶν δ᾽ ἔνδοϑεν oi μὲν ἐπὶ TOU τείχους (sie Leunclavius pro ἐστὶ τὸ vélyOc), οἱ δὲ xal ἔσωϑεν (pro £&oOev) cu ἀναβαίνοντες τοὺς ). » 2 , ?11^ Ὁ , m «zt (vulg: ἀναβαίνοντας ἐπὶ) ταῖς κλίμαξιν ovrac ἕσιαιον, οἱ δὲ cet.: eorum, qui intus ad murum defen- dendum aecurrerant, alii iam in muro stantes, ali etiam- tune ex interiore parte adscendentes eos, qui (ab exteriore | parte) ad sealas (quibus evaserant) erant, feriebant, cet. His, qui zz ταῖς κλίκιαξεν erant (quod apparet non longe separari ab «i τῶν κλεμιάκων), contrarii sunt οἱ «refe- — ϑηκότες in proximo versu.*) [ Ibd. 817 scriptum fuisse opinor: χαλεπῶς μὲν vun σπιορίζοντες, χαλεσιῶς δὲ τοὺς κομιίζοντας (pro στορί- ζοντας) διασεραττόμενοι, γλίσχρως δ᾽ ἐγγυητὰς καϑιστών- | τες τῶν ἀξόντων ὑποζυγίων. Difficulter, qui portarent (iumenta portantia regerent et comitarentur), inveniebant. Ibd. 4, 11: οὐκ ἐδύναντο καταπρᾶξαι ὥστε τοὺς : τῶν Φλιασίων φυγάδας μένειν ἐν τῷ Τρικαράνῳ ὡς ἐν τῇ ἑαυτῶν πόλει ἔχοντας. Insolentissimum ἔχω ὡς ἐν τῇ ἐμαυτοῦ “«όλει. SCr.: ὡς ἐν τῇ ἑαυτῶν πόλει οἱ- κούντας. l Ibd. 8 20: νομείζοντες οὕτως ἂν μάλιστα ἀπολαβεῖν 1) Ibd. 810 πρόξενον appellativum esse et ordo verborum ostendit (alioquin dixisset Πρόξενον τὸν Πελλ.) et res. Laudatur enim memoria hospitii in bello servata, Captivos omnino ἄνευ λύτρων dimittere Grecis in mentem non veniebat, ne laudare quidem factum. 344 Lib. III. τοὺς ρκάδας, si ἀμφοτέρωϑεν moleuoivvo. Non age- batur de intercipiendis Arcadibus, sed de efficiendo, ut de- sisterent ab Eleis vexandis. Scribendum videtur: οὕτως ἀν μάλιστα ἀποκαμεῖν τοὺς 7foxcóoc (fatigatum iri). Ibd.5, 2 oratio sie interpungenda: 7Y γὰρ δὴ πολε- μεῖν ἡμᾶς βούλονται; ἢ (pro 7) ἵνα —; Helleniea excipient Cyri expeditionis libri, in quibus neque multa et pleraque parva addere potui ceterorum euris, qui eos nuper multi tractarunt, nonnulli quidem paulo severius et curiosius omnia exigentes. Codicum diserimen paulo certius est, ita tamen ut meliores preter multa com- munia menda et quzdam propria (ut V, 7, 22, VII, 6, 41) etiam interpolationem suam habeant (V, 7, 26 annotationem e margine, scriptoris aliquot verbis omissis), et ut in eo, qui przeter ceteros eminet, Parisiensi (C) vestigia veri rasura et secunda manus sepe subtraxerit aut obscurarit (ut 1, 9, 29, ubi tenui indicio Dindorfius egregie usus est). Lib. 1, 5, 11: ᾿“μφιλεξάντων δέ τε ἐνταῦϑα τῶν ve τοῦ Μένωνος στρατιωτῶν καὶ τῶν τοῦ Κλεάρχου ὁ Κλέαρχος κρίνας ἀδικεῖν τὸν τοῦ Μένωνος πληγὰς ἐνέβαλεν. Ex ipsis verbis (τὸν τοῦ Mév.) apparet, unum Menonis militem cum uno Clearchi litigasse. taque scri- bendum: τῶν τέ vov Μένωνος... xat τῶν vov Κλεάρχου. Nee nimis hoc ambiguum; nam contra consuetudinem in prima mentione Menonis et Clearchi (in hae narratione) articulus additur, recte idem additus in narratione de 115 persequenda (ὁ Κλέαρχος). Ordinis huius (τῶν τὲς ovo«- τεωτῶν), quem Herodotus frequentat, exemplum ex ipsa anabasi (II, 5, 32) et alterum Isocratis posui synt. Gr. S 218 a. Ibd. 8, 5: ᾿“ριαῖός τε ὁ Κύρου ὕσπιαρχος. Prae- fectos (ὑσιάρχους) plures Cyrum habuisse credo; Arizus proprie zzz «oxoc fuit. (c. 9, 31: τοῦ ἱππικοῦ ἄρχων), et sic eum hic quoque appellatum puto. Ibd. 8.15: ὁ δὲ ἐπιστήσας εἶπε x. v. à. Non puto Lib. III. 945 tantilla rei causa Cyrum milites consistere iussisse, sed ipsum paulisper substitisse: ἐστ ἐστ ὦ c.!) Lib.II, 1, 6: σολλαὶ δὲ καὶ πέλται καὶ ἅμαξαι ἦσαν φερέσϑαι ἐρήμιοι. S) Xenophon σιέλτας nominasset, coniun- xisset superiore versu cum τοῖς γέρροις καὶ ταῖς ἀσπίσι, non eum curribus, Suspicor Xenophontem reliquisse: χαὶ π λεκ- ταὶ ἅμαξαι. (ὃ ὃ victores universe Grice dicuntur οἱ μάχῃ νικῶντες, non μάχην. etsi pervagatum est οἱ zv μάχην νικῶγτες, μεγάλην μάχην νικᾶν.) Ibd.3, 12: x«i ἐτάχϑησαν μὲν σιρὸς αὐτὸ οἱ vgr«- κοντὰ ἔτῃ γεγονότες, hoc est, ab illo inde anno, qui eum superaverant, etsi fere oí ὑπὲρ τριάκοντα ἔτη yey. appel- lantur. Sed cur iuniores hoc labore liberi erant? Et se- quitur: στροσελάμίβανον καὶ οἱ πρεσβύτεροι. — Itaque significari debent οἱ νεώτερος aut νεώτατοι (VII, 4, 6), hoc est, qui nondum triginta annos nati erant aut saltem non plus. Ei sunt oí εἰς τριάκοντα ivy (VIL, 9, 46), oi μιέχρε coukxovvo ἐτῶν (VI, 4, 25). Hie quoque igitur aut οἱ εἰς vg. ἔτη yey. aut. potius οἱ τρεάκοντα ἔτη pao yey. scriptum fuit. | Ibd. 4, 1 serib.: ἀφεκνοῦνται σιρὸς ᾿“ριαῖον .. . καὶ σιρὸς τοὺς σὺν ἐχείνω Περσῶν τινὰς (pro τενές) σταρε- ϑαάρρυνὸν τε x. v. À. , Ibd. $10: ἐστρατοσιεδεύοντο δὲ ἑκάστοτε cncyoviec ἀλλήλων παρασάγγην καὶ μεῖον. Scrib: καὶ πλεῖον. Alterum ridiculum est (aut minus; id est, fortasse prorsus non distantes). Ibd. 5, 5: τοὺς οὔτε μέλλοντας οὔτ᾽ αὖ βουλο- μένους. Pravum av. Scr: οὔτ᾽ ἂν βουλομένους. (Οὔτε μέλλουσιν οὔτ ὧν βούλοιντο.) (S 18 e codd. et superio- ἢ Cap. 9, 27 nullam rationem habet hsc varietas: ὅπου δὲ χιλὸς σπάνιος πάνυ εἴη, αὐτὸς δ᾽ ἐδύνατο παρασκενάσασϑαι. Recte codex C δὲ δύναιτο. 346 Lib. Ill. | ; ribus edd. revocandum βουλοίμιεϑα. — Onocot ἀν fov- λωνταῖ, μαχούμαι, de condicione aut rei definitione precedente dicitur; ταμοεξύομιαι» ὁπόσοις βούλομαι aut ὧν βουλοίμην, in deliberando.) Ibd. 6, 11: Καὶ γὰρ τὸ στυγνὸν τότε φαιδρὸν αἰτοῦ ἐν τοῖς προσώποις ἔφασαν φαίνεσϑαι. Non potest ad ipsum Clearchum referri plurale illud σεροσωποιῖς. Codd. meliores ἐν τοῖς &AAo«c πρ.. recte, opinor: inter ceteros vultus, in quibus timor apparebat. Lib. III, 1. 26: ὅτε φλυαροίη, oovte λέγοι ἄλλως «ως σωτηρίας Gv τυχεῖν 1 βασιλέα πείσας, εἰ δύναιτο. Nemo de sua solius salute loquebatur, sed de exercitus. Ser: ἢ βασιλέα πεῖσαι ei δύναιντο. Ibd. 2, 34 simpliciter recipienda erat serptura codicis C prime manus, e qua interpolando cetere nate sunt: ἀκούσατε, ὧν προσδοκδῖ μοι: audite, quz przeterea mihi videntur (placent) Attractio est nominativi pronominis relativi neutri generis, quam interdum (quol in neutro genere nominativus et accusativus idem est) accidere dixi synt. Gr. ἃ 103 n. 2. (Add. Plat. de rep. V p. 465 D: ὧν τούτοις ὑπάρχει, Demosth. XXIV, 82: τῶν ὁσίων. 0z0- cov διπλασιάζεται. Apud Plat. de legg. I p. 944 A scri- bendum e eodieibus: ἐξ ὧν 24401 φαίνεται pro: ὡς ἐμοὶ. In singulari numero idem accidit apud Platonem Phedon. p. 69 Α: oguotov. ἐστι ᾧ νῦν δὴ ἐλέγετο, apud Herod. V, 92, 16. In Platonis Protag.p. 319 C attractionem patitur aecu- sativus ille quidem, sed pro subiecto positus: περὲ ὧν οἴονται ἐν τέχνῃ εἶναι, hoc est: siegt τούτων, à ot. ἐν τ. εἶναι, . quem locum recte Kroschelius enarravit, secus Sauppius.) Ibd. 4, 16: zat οὐκέτε ἐσίνοντο oi βάρβαροι" μα- κρότερον γὰρ οἵ ve Ῥόδιοι (δὶς codices; edd. om. vs) τῶν Περσῶν ἐσφενδόνων xai τῶν σιλείστων τοξοτῶν. Vitium subesse preter τὲ ostendit res; nam Rhodii funditores recte sua arte Persas adversarios superasse dicuntur, inepte Lib. III. 941 cum sagittariis οὐ quidem plerisque comparantur; contra prave omittuntur Graecorum sagittarii cum Rhodiis coniuncti. Accedit eodieis C indieium, in quo σιλείστων secunda demum manus addidit. Seribendum ad hanc formam: μακρότερον yag oí ve Ῥόδιοι τῶν Περσῶν ἐσφενδόνων χαὶ τῶν τοξοτῶν οἱ Κρῆτες ἐτόξευον. Α τοξοτῶν aber- ravit oeulus ad ἐτόξευον, quasi id iam scripsisset. lam reete alia de sagittariis subiunguntur. Ibd. 4, 21: Ovror δὲ σιορευόμιενοι, ὁτιότε piv ovy- AUJLTOL τὰ πέρατα, ὑπέμενον ὕστεροι, ὥστε μὴ ivoy- λεὶν τοῖς κέρασι, τότε δὲ παρῆγον i£odev τῶν κεράτων" ὁπότε δὲ διάσχοιεν αἱ σπιλευραὶ τοῦ σιλαισίου, τὸ μιέσον ὧν ἐξευνίμσιλασαν x. τ. 4. Primum scribendum οὗτοι X ἐσεισεορευόμενοι, in quo cardo rei vertitur; nam ἐσιορεύοντο ommes; deinde respondent inter se ὁσεότε μιὲν συγκύσιτοι οὐ osove δὲ διάσχοιεν, inter qus nihil apti loci habet τότε δέ. Recte igitur codices meliores: τοὺς δέ, Si eonvergebant cornua, remanebant cohortes ille subsidiari:&, partem etiam suorum extra latera cornuum convergentium mittebant (liessen einen Theil der Mann- schaft ausserhalb der Flanken des Carrés an seiner Seite marschiren).') Lib. IV, 5, ὃ: παρατρέχειν τενί nihil est; nec minus ineptum, si absolute aceipitur, prxtereurrere. Valde vereor, ne quis hoc addiderit, sueeurrere aecipi volens. Dativus pendet a διδόντας. ) Ibd. 8 18. Inepta et per se causc significatio in cce ὑγιαίνοντες, et satis ex narratione patet, non omnes va- luisse. Seripserat Xenophon: ἔνϑα δὴ οἱ οπισϑοφύλαχες —— À—— 1) $ 48 e codicibus scribendum: μόλις ἑπόμενος, jpse propter gravia arma vix subsequens. Milites vix sequentes Xenophon Írustra iussisset παριέναι, *) Cap. 2, 18 καὶ ante πάλιν notaveram. Video iam ἃ Kruegero notatum. 348 Lib. III. οἵ τε ὑγιαίνοντες ἐξαναστάντες ἔδραμον εἰς τοὺς πολε- μίους, οἵ τε (pro δέ) καμίψοντες ἀνακραγόντες εν ν φὰς ἀσπίδας πρὸς τὰ δόρατα ἔκρουσαν. 104. ὃ 28 ex hac meliorum codicum scriptura: yv ἀγαϑόν τι τὸ στράτευμα πεζῇ ἡγησάμενος φαίνηται, ἔστ᾽ ὧν ἐν ἄλλῳ ἔϑνει γένωνταε (pro qua manifesta interpolatione substitutum est, quod editur ex ceteris: τῶ στρατεύμιατι ἐξηγησάμενος φαίνηται, in quo nihil est ἐξηγεῖσϑαι στρατεύματι ἀγαϑὸν τι) efficiendum videtur: ἣν ἀγαϑὸν τι τὸ στράτευμα δέξη ἢ ἡγησάμενος φαί- νηται. ἔστ᾽ ἂν x. v. À. Vetera et poetica verba notum est Xenophontem interdum posuisse, ut in hoe opere ἀσιερύκω (postea Polybius), ἀρήγω, ἀλέξασϑαι (etiam Herodotus) ἡλίβατος (postea Polybius, Strabo), ϑαμενα, $ugerQe, λύειν pro λυσιτελεῖν, ματεύω, μιείων sepe, σιέπαμαι, τελέϑειν. τλήμων. Ibd. ὃ 35. Ridicule equus παλαίτερος datur, non ut mactetur, sed ut edueatur (ἀναϑρέψαντι) et mactetur. Dedit eum Xenophon τῷ κωμάρχῃ ἀναστρέψαντε κατα- ϑύσαι (cum domum redisset). | Ibd. V, 1, 4: Φίλος μοί ἐστιν, o ἄνδρες, ᾿Αναξί- βιος, ναυαρχῶν δὲ καὶ τυγχάνει. Neque adiectio hzc est (καί), sed res ipsa, neque καί ad τυγχάνει, sed ad ναυαργῶν adiungendum erat. Fuitne: ναυαρχῶν δ᾽ οὐχ ἑκας τυγχάνει Utitur illo adverbio Thucydides ter. Ibd. 4, 34: iv ve yop ὄχλῳ ὄντες ἐποίουν, ἅσπερ ἂν ἄνϑρωποι iv ἐρημίᾳ ποιήσειαν. Homines quidem illi quoque erant. Ex ἅπερ ὧν οἱ λοιποί ortum ἅπερ ἀνϑρωστοι. Sic enim codices, non &steo ἂν &và. Ibd. 6, 2: καὶ w&ovv "Elàigvac ὄντας "EÀÀgo: τούτω πρῶτον καλῶς δέχεσϑαι, τῷ εὔνους ve εἶναι x. T. À. Nihil ex iis, qu» ad dativum explicandum afferunt, sufficit. Videtur scribendum ξενοῦσϑαι pro δέχεσϑαι. gp Ἕ--- » Lib. IJ. 349 Ibd. 6, 31: καὶ αὐτὸς τὲ παύομιαι ἐκείνης τῆς δια- γοίας xat ὁπόσοε πρὸς fui σιροσήεσαν . . ., ἄνα- παυεσϑαί φημι χρῆναι. Non requiescere (ἀγναπαύεσϑαι), sed desistere (παύεσϑαι) iubet; et necessario post αὐτός t€ παύομιαε idem verbum requiritur. Scripsit igitur Xenophon: Guo sa veod ar.) Lib. VL 1l, ll: πρὸς «ov évostàtov óvOu0v αὐλού- μενοι. Scrib: αὐλούμενον. Sympos. 9, ὃ. Ibd. $17: καὶ £v ταύτῃ vr “ρμήνη ἔμειναν oi otga- τιῶται ἡμέρας ztérve. Mire demonstrativum additur, quasi caveatur, ne alia Harmene intellegatur. Seripserat Xenophon: καὶ ἐνταῦϑι ἔμειναν x. v. 4. Adseriptum declarandi eausa ἐν τῇ 'opvy. Hine natum, quod in codi- cibus est. Ibd. 823: Kat ὅτε ἐξ ι᾿ῳέσου ὡρμᾶτο...» «eov ἀνεμιμνήσκετο ἑαυτῷ δεξιὸν φϑεγγόμενον, καϑήμενον μέντοι, X. v. À. Et usus loquendi (in casu verbi) et codieum meliorum vestigia, in quibus est: ἀετὸν eve νήσκετο ἑαυτὸν δεξιὸς φϑεγγόμενος, καϑήμενον μέντοι, hane postulant scripturam: ἀετοῦ ἀνεμίμνησκε τότε ἑαυτὸν δεξιὸν ρϑεγγομένου, καϑημένου μέντοι. Ibd. ὃ 80 videtur olim fuisse: ὅτε γελοῖον εἴη" ἐπὶ εἰ, οὕτως ἔχον, ὀὁργιοῦνται “ακεδαιμόνιοι καὶ ἐὼν x. τ. À. Ibd. 2, 10. Arcades et Achzi non Lacedzmoniorum causam suscipiebant, sed Chirisophum quoque Laced:monium ducem recusabant, quod nullas copias haberet proprias. Itaque scribendum: ὡς αἰσχρὸν εἴη ἄρχειν “Ιϑηναῖον (vulgo ἄρχειν ἕνα 48.) Πελοποννησίων ἢ xoi 4axe- δαεμόνιον μηδεμίαν δύναμιν παρεχόμενον εἰς τὴν στρατιών (vulgo Πελοσιοννησίων καὶ “ακεδαιμονίων, 1) Cap. 8, 18 necessario e cod. B scribendum à: ἡμῶν et ob par- tieipia arctissime adiuncta et quod significatur nostra opera. Mirus tamen codicum reliquorum error. 350 Lib. III. Mag μηδεμίαν x. v. A). "Eve, quod sententiam turbat (neque enim de numero agitur, sed de civitatum comparatione), natum est litterarum geminatione. Ibd. 5, 2 opinor fuisse: ἐθύετο ἐξόδεα (hoe est zm. ἐξόδω, αὖ σωτήρια, alia). Ibd. 8 4: '"Ene( δ᾽ οἱ λοχαγοὶ καὶ οἱ στρατιῶται ἀσιέλιπον αὐτοὺς, αἰσχυνόμενοι μὴ ἐφέπεσϑαι, τῶν ἄλλων ἐξιόντων. κατέλισιον αὐτοῦ τοὺς ὑπὲρ πέντε καὶ τετταράκοντα ἔτη. Non αὐτοὺς (τοὺς στρατηγοὺς) de- serebant, sed Neonem, quo duce remanere iussi erant. Mendum arguit etiam hic concursus: estet αἀσεέλισιον . . .» κατέλιπον. Fuit «svéuvatov αὐτούς aut simile verbum, obtundendi et precibus fatigandi significationem habens. Lib. VII, 3, 21. Codices, qui meliores esse solent, et editiones post Schneiderum habent: ἔσειτα δὲ τρίσοδες εἰσηνέχϑησαν πᾶσι". οὗτοι Ó ἦσαν κρεῶν μεστοὶ γνενδμιιημένων €. v. À, reliqui. codices: ἔ. δι τ. &. sot, οὗτοι δ᾽ ὅσον εἴκοσι κρεῶν μι. »., quorum testimonium confirmat Athenzus bis hzc citans (II p. 49 B, IV p. 151 A) et (preterquam quod nemo illum numerum de suo illaturus erat) aperte ipse Xenophon; nam aut suam cuique mensam illatam eum narrasse apparet (quod tamen non satis ex- primitur illo czác«v) aut omnibus convivis certum (minorem) mensarum numerum; verum autem hoc posterius esse, ostendunt, quz sequuntur: μάλεστα δ᾽ αἱ τράπεζαι κατὰ τοὺς ξένους ἀεὶ ἐτίϑεντο. Sed tamen alterorum codicum et Althenszi scriptura manifesto vitiosa est in illo οὗτοι δὶ. Seripserat Xenophon primum: sriGor» . . . ὅσον εἴκοσι. His interiecta erat convivarum numeri indieatio: (. . . δ᾽ ἤσαν); quis numerus sub οὗτοι lateat, nescio. Ibd. S 47: ἀλλὰ γὰρ ἔρημοι οἱ ἱσπισεῖς οἴχονταί por ἄλλος ἄλλῃ διώκων. Non equites deserti erant, sed rex ipse, a quibus illi discesserant: «42d γὰρ eo7« oi iz- gets Οἰγοντα! IH 0t. Lib. ΠῚ. T. 991 Ibd. 6, 30: Μὲ δὲ δὴ o οὐυμπαρέχων ὑμῖν ταύτην τὴν ἀσφάλειαν μὴ πι«΄άνυ «τολὺν μισϑὸν σιροσετέλει τῆς ἀοφαλείας, τοῦτο δὴ τὸ οχέτλιον πιαϑημα καὶ διὰ τοῦτο οὐδαμιῇ οἴεσϑε χρῆναι ζῶντα ἐμιὲ ἀνεῖναι: Non agitur de mercede securitatis, sed preter securitatem mercedem postulabant: εἰ μὴ ... μισϑὸν σιροσετέλει v5; ἀσφα- λείᾳ (dativo ad praepositionem adiuncto). De erroris genere dictum p. 67 et ad Thueyd. II, 83, 1. In Cyropzedia quoque haud pauea menda non solum suspicione attingere, sed certis etiam indiciis arguere possis, ad quz tollenda nihil est satis firmi adiumenti in codieum seriptura interdum mire perturbata et interpolata (velut I, 4, 22, V, 2, 33, cuius loci pravitatem Schneiderus recte notavit). Ab huiusmodi mendo, quod latuit, coar- guendo incipiam, post tantum ea persecuturus, quibus ali- quid opis afferre possim. Nam Lib. I, 4, 18 seribitur vitiose: 'O δὲ Κῦρος... ἐκ- BonÓti καὶ αὐτὸς πρῶτον τότε ὅσιλα ἐνδυς, οὔτιοτε οἰόμενος" οὕτως ἐπεϑύμει αὐτοῖς ἐξοσιλίσασϑαι. — Kt arma se aliquando sumpturum satis norat et putaverat Cyrus (neque enim verba significant, nondum id fore putasse; et debebat esse οἰηϑείς), et οὕτως ἐσπεϑύμει (adeo cupiebat) ostendit ante aliquid significatum esse, quod studio se armandi omiserit. Suspicor scriptum fuisse, οὐ πιροϑεύμεγο ς. non ante contemplans; nam spectaculo fruendi studium altera cupiditas exeludebat. Ibd. 5, 3: καὶ soe Παφλαγόνας καὶ ᾿Ινδοὺς καὶ σιροὸς Κᾶρας καὶ Κίλικας. Alienissimi hine Indi. Videtur Xenophon Μβεϑυνούς nominasse; nam etiam 2/vóo: nimis remoti videntur, longe tamen Indis aptiores. Ibd. 6, 5. Neque ἀφυλαχτοῦντας (quod solum re- spondere soli ἐσεεμελομιένους debet) genetivum reete habet et nimis infinite dicitur illud sragéyorzac τοιούτους éav- τοὺς οἵους δεῖ et prave pondus incumbit in σταρέχοντας. Scribendum: καὶ ἐσεμελομένους ἀσφαλέστερον διάγειν ἢ 392 Lib. III. ἀφυλακτοῦντας, τούτων πέρε παρέχοντας οὖν TOLOU- τοὺς ἑαυτοὺς οἵους δεῖ x. v. À.!) Ibd. ὃ 8: οὖς, ἔφη, ἐγὼ αἰσϑάνομαι ἀρξάμενος ἀπὸ τῶν ἡμετέρων φίλων τούτων ἡγουμένους, δεῖν τὸν ἄρχοντα τῶν ἀρχομένων διαφέρδιν κι v. Δ. Si hoc verum esset, apud Platonem de rep. VI p. 498 C legeretur: ojo: μέντοι τοὺς πολλοὺς . .. ἀντιτείνειν, OUÓ ὁπωστιοῦν πεισομένους, ἀπὸ Θρασυμιάχου ἀρξάμιενος. | Sed scribi- tur ibi recte ἀρξαμένους, itemque apud Demosthenem IX, 29 non: ὁρῶ συγκεχωρηκότας ἅπαντας ἀνϑρώπους, ἀφ᾽ ὑμῶν ἀρξάμενος, sed ἀρξαμένους. Nam cum aliquid de pluribus ita dicimus Grece, ut aliquem non ex eo numero exciplamus sed comprehendamus et primo loco ponamus (nde ab aliquo), non de nobis iudicantibus eo&ejsevo: dieitur (— et debebat tum esse ἀρχόμιδνοι —), sed de ilis, in quibus aliquis numeratur. Exemplorum copiam dabit Matthieus gr. Gr. ὃ 557 (p. 1298 ed. III) quosque ille eitat, alique (Stallb. ad Plat. Thest. p. 171 B, ad sympos. p. 173 D). Itaque hie quoque scribendum: οὖς... αἰσϑάνομιαι, ἀρξαμένους ἀπὸ... τούτων, ἡγουμιέ- γους. ldem mendum exIsocratis orat. de pace 104 sustulit codex Urbinas, ἀρξαμένους praebens. | | Ibd. ὃ 9 et codices boni et sententia scribi iubent: ὅτε δὲ πολλῶν uiv σοὶ δεήσει, πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα νῦν ἀνάγκη δασιανᾶν ἐκεῖνον, οὐ γιγνώσκεις: Ibd. ὃ 11 tollendum est alterum ἐχοντῶ, errore ex superiore versu ante σειρᾶσϑαιε repetitum, ut scribatur: ἔχοντα δύναμιν, ἡ ἔστε uiv φίλους εὖ ποιοῦντα ἀντω- φελεῖσϑαι, ἔστε δὲ ἐχϑροὺς πειρᾶσϑαε εἰσασϑαι. Lib. IL, 1, 9 interroganti Cyaxare: 71| μὴν ἄλλο ἐνορᾷς ἄμεινον τούτου: Cyrus respondet: 'ZEyo μὲν ὧν, '*) Cap. 6, 1 quod correxeram, precepit Klotzius: ὡς οὐδέν᾽ ἂν λύσαντα. Non agitur de animadvertendis ostentis, sed confide- bant, qucd nemo ea irrita facturus esset. Lib. ΠΙ. 353 ἔφῃ ὁ Κῦρος, ei ἔχοιμι ὡς τάχιστα ὅτιλα πᾶσι Πέρσαις φοῖς πιροσιοῦσιν, oinstsQ *. v. Δ. Cum non intellegeretur audiri ex interrogatione ἐνορώ ἄμεινον (ὧν γιγνόμενον), additum est ἐποιούμην inter ὅσελα et πᾶσε, quod debebat esse ἐστοιούμιην ἄν, et tamen pravum est: e/. £youu, ἐσεοι- οὐμην dv, et ridieulum, Cyrum, si haberet arma, fae- iturum; neque enim aliter hie £you accipi potest. (Simile addilamentum notabo III, 1, 24.) De II, 2, 11 vid. p. 119. Ibd. ὃ 25 verbo ζημεοῦν adiungendum esse accusativum, aut τὰς κοινωνίας, socie- tates, aut τοὺς κοινωνούς aut fortasse, quoniam cod. G in ultima syllaba correctus est, κοινῶνας. video iam Hertleinium intellexisse. Ibd. 3, 3: ἐν ἑαυτοῖς ἕκαστοι ἔχωσιν pro eo, quod est: ἐν ἑαυτοῖς τὰς ἐλειίδας ἔχωσιν, aut pro eo, quod est: οὕτως τὴν γνώμην ἔχωσιν, dici nequit. Puto scribendum: iv ἑαυτοῖς ἕκαστοι dÀm (Gm tv, εἰ μὴ ...» ὡς οὐδὲν ἐσόμιενον. Mox (8 4) sie interpungenda oratio est: xe; o soc οὕτως πως ἐποίησε τοὺς μὴ ϑέλοντας . .. ἐκ- πογεῖν τἀγαϑά" ἄλλους αὐτοῖς ἐπιτακτῆρας δίδωσι (sic agit cum iis, qui cet.). | Ibd. 4, 17 e codd. (ἐξαγγείλῃ δὴ, ἐξαιτή δὴ) etfi- citur ἐξαγγείλῃ 7,07. Ibd. $24: zv δ᾽ αὐ ὑποχωρῆ vov πεδίου, δῆλον ὅτι μεταϑεῖν δεήσει. Quoniam significantur, qui ita cedant, ut in planitie tamen maneant, non ea excedant (nam de iss mox dicitur εἰς τὰ ὄρη φεύγειν), scribendum: vsro- X007 τοῦ πεδίου svot (sztov?), δῆλον ὅτε x. v. À. Lib. III, 1, 24. Tria genera timoris eundem effec- ium habere dieuntur, ut cibum somnumque capere homines nequeant, in ipsis auiem tribus malorum generibus hic effectus desinere, ut iam edant dormiantque. H:ec sententia sie reetissime exprimitur: ὅτε οἱ μὲν φοβούμενοι, uj φύγωσι πατρίδα, καὶ oi μέλλοντες μάχεσϑαι δεδιότες, Ἁ - - x , , ἢ ἡττηϑῶσι, καὶ oi δουλείαν καὶ δεσμιὸν φοβούμενοι, ΜΑΌΝΙΟΙΙ Aovuss. Con. 23 354 Lib. III. οὗτοι μὲν οὔτε oívov ovOÓ ὕτινου δύνανταε λαγχάνειν διὰ τὸν φόβον, οἱ δὲ ἤδη μὲν φυγάδες, ἤδη Ó ἡστη- μένοι, ἤδη δὲ δουλεύοντες . . . δύνανται. . . ἐσϑέειψ ve καὶ καϑεύδειν. — Corrupit lion aliquis interpositis post 125 ἠττηϑῶσι, de effectu scilicet timoris, duobus verbis «wp διάγουσιν cum manifesta tautologia et ita ut de exsilium clademve timentibus omnino non dicatur, quod dici debet, pratereaque his de quarto timoris genere: καὶ oi συλέοντες: qj ναυαγήσωσι, quod a Xenophonte non significatum esse apparet. Memorabile hoc est exemplum additamenti propter membrorum cohzrentiam satis facilem non intellectam. Ibd. 3, 21 scribendum e codd. A et G (ut in hoc opere, optimis): καὶ τοῖς ἄλλοις ϑεοῖς, οὖς ἡγεῖτο, ἵλεως καὶ εὐμενεῖς ὄντας ἡγεμόνας γενέσθαι. — Alioquin sallem scripsisset zc jjveivo ἵλεως, non ovg. (Cfr. ὃ 22: καὶ εἴτις ἄλλος ϑεὸς ὧν ἐφαίνετο!) | Ibd. $ 59: ἅμα πορευόμενοι οἱ ὁμότιμοι adio: σιςπαιδευμένοι, καὶ παρορῶντες eic ἀλλήλους . . . πταρ- ἐκάλουν ἀλλήλους ἕπεσϑαι. Codd. duo. optimi (ἀ 6) φαιδροί τε. Scrib. geminatis duabus litteris: o ὁμότιμοι φαιδροὶ οἵ ve πεπαιδευμένοι: et ili, qui preter ipsos. ὁμονίμους disciplina adhibita in numerum recepti erant. Ibd. $ 62 ser.: xa: διὰ wavvov δὴ oonep swe9osy- y" 7) οὕτως ἐχώρει pro: 0036 σταρήγγύα. Neque: enim proprie στφαρηγγύα Cyrus, sed comparatio hze est. Ibd. $ 66: σιρὸς voc εἰσόδους τοῦ ἐρύματος ἐσρά": σίοντο χαὶ &9.0 τῶν κεφαλῶν τῶν ἔνδον. Ineptum xal nec ulle erant χεφαλαὶ αἱ ἔνδον. Desiderari verbum sen- serunt librarii, qui ἔφευγον (D) aut ἔφυγον (G mg.) addi- derunt. Ser.: xo? «sto τῶν κεφαλῶν ἐφιήδων (κατεστήδων Ὁ).. Ibd. 8 69: παρηγγύησεν ini 00 ἀνάγειν ἔξω βελῶν" καὶ σδίϑεσϑαι. Nihil erat, cur iuberet obedire, quasi: imperium reeusassent. Scribendum certissime: χαὲ 0 s: A € O'éo 9'ac (und eine Stellung zu nehmen). Lib. IV, 2, 18 scr.: 7* δ᾽: ovx ἄρ᾽ (pro ov yog) Lib. III. 355. ἀναμιονεῖς, ἔφασαν, «τοὺς ὁμήρους ἕως &v ἀγάγωμιεν ; (Omisso τί δέ: poterat dici: Οὐ γὰρ ἀναμενεῖς: Do premisso pravum est.) Ibd. 3, 14 scribendum puto: 0 ye μιὴν μάλιστ᾽ ἄν ve φοβηϑείη, μὴ δεήσει ἐφ᾽ ἵπιπου κινδυνεύειν ἡμιῶς σιρότερον σιρὲν ἀχριβοῦν τὸ ἔργον τοῦτο, κἀσιειτα μιήτε velot ἔτε ὦμεν μήτε πῶ ἱπιστεῖς ἱκανοί, sublato εἰ, quod inter μιῇ et δεήσει interponitur; neque enim rectum vide- iur: 5, εἰ δεήσει εν, κασδιτὰ X» T. À. | Lib. V, 2, 5: βοῦς, αἶγας, οἷς, σῦς. καὶ εἴ at βρωτόν- Debebat saltem dici τε ἄλλο βρωτόν. Sed codices A G a prima manu ἄρρητον. Latet: χαὶ εἴ vw € yp eve ov. " Iyoevuc et ἀγρευτικὸς pro ϑήρευμα, ϑηρευτικὸς (ϑηρεύω enim in prosa oratione frequentatur) Xenophon etiam alibi dixit. Ibd. 3, 9: καὶ σιρῶτον μὲν οὕτω stoter ὅσεως cv (sic 9: ἃ ἂν pro-av Dind.) αὐτὸς λέγη, εἰδῆτε" ἐσιειδὰν δὲ cvy- γένῃ αὐτῷ x. v. Δ. Perversum plurale verbum δἐδῆῦτε. quoniam solus Gobryas explorare animum alterius iubetur. perversum ὧν λέγῃ (neque enim de verbis agebatur), per- versissimum €Gobryam iuberi scire, quid alter dicat, deinde cum 60 colloqui (ἐσεεειδὼν δὲ συγγένῃ αὐτῷ). - Accedunt in eodicibus manifestissima interpolationis vestigia. ^ Xeno- phon seripserat: ósteg ἀν αὐτοὶ ἦτε: Cura primum, ut soli sitis; deinde, cum hoe tibi contigerit, cet. Reliqua accesserunt ab iis, qui αὐτοί quid esset, non intellegebant. (Ofr.:ad. 11, 1, 9, III, 1,.24:) Ibd..$ 12: ὅτε éwi στράτευμα ἀσιέρχονταε καὶ κλίμακας. — Mira coniunctio exereitus et scalarum, et aderat exereitus. Apertius mendum $ 16 propter pluralem numerum: ὅσεως ἄγοιεν và στρατεύμιατα καὶ τὰς κλί- μίακας χομίζοιεν. | Suspicor σκὰ ρεύματα utroque loco scriptum fuisse, fodiendi instrumenta. Lib. Vl, 2, 41: s00e ἐμὲ nüvrec ovjifláAAeze. — Vix quisquam. sic συμβάλλειν dixit;. opinor fuisse: ev»a- λέξεσϑε.. 98" haces E. X Bat 45 Lu dedii doi] 356 Lib. ΠῚ. " Ibd. 3, 20 scribendum: ἀλλ οὔτοι (pro οὗτοι) ἂν εἰδεῖεν, εἰ οἱ κυκλούμενοι κυκλωϑεῖεν (nesciunt fortasse, num) Neque enim in minando poni potest εἰδεῖεν ἄν (fortasse cum suo malo scient). Lib. VII, 1, 36: εἰσπεσόντες παίουσιν ἀφορῶντας καὶ πολλοὺς κατακαίνουσιν. ᾿ΑΙἸφορᾶν, quod est e lon- ginquo videre, pro eo, quod est aversum esse, dici posse prorsus fingitur. Scr.: «z opgot vac. Contra ὃ 40, ubi est: οὗτοι δὲ ἐπειδὴ ἠποροῦντο, παντόϑεν κύκλον ποιησάμενοι. . . ὑπὸ ταῖς ἀσπίσιν ἐκάϑηντο, et res et adverbium παντόϑεν, quod apud xvxàov ποιησάμενοι vitiose abundat, ostendunt, opinor, scribendum esse : ἐσ εεδὴ 907.00 vvo παντόϑεν, κύκλον ποιησάμενοι. 104. 5, 9 scribendum: διαμιετρησαμιένους δὲ χρὴ εἷς τάχιστα τὸ μέρος ἑκάστους ἡμῶν ὀρύττειν τάφρον pro ἑκάστου. Neque enim de singulorum parte, sed de populorum agitur; et solet dici absolute vo μέρος de sua cuiusque parte. Ibd. ὃ 25. Codices meliores: οὐδὲν ἂν εἴη ϑαυ- μαστὸν, εἰ καὶ GxÀeioTOL αἱ πύλαι αἱ τοῦ βασιλείου εἶεν ὡς ἐν κώμῳ δοκεῖ γὰρ ἡ (unus κωμοδοκεῖ γὰρ 7) σιόλις πᾶσα τῆδε τῇ νυκτί. Videtur subesse: . . . eiev ὡς ἐν κώμω" εὐωχεῖται γὰρ ἡ πόλις. Certe, qui γάρ tollunt aut εἶναι addunt, non probandi. Ibd. $ 56. Codices meliores: νῦν δὲ ἐσεὶ οὖν τρόστῳ μόνῳ ἔχεις (alii ovy οὕτω τρόπον μιόνον ἔχεις), ἀλλὰ καὶ ἄλλους ανακτάσϑαι δύνασαι οὖς καιρὸς εἴη, ἤδη καὶ οἰκίας ose τυχεῖν ἄξιον. Non agitur de aliis eonciliandis, sed de iis, quos placuerit, et moribus et aliis rebus eonciliandis. Scrib.: νῦν δ᾽ ἐπεὶ ov τρόπῳ μιόνω, ὃν ἔχεις, ἀλλὰ καὶ ἄλλοις ἀνακτᾶσϑαι δύνασαε οὖς καιρὸς, εἴη ἂν ἤδη .. . ἄξιον. Lib. VIII, 3, 8: Ἢν μου κατηγορήσης, ὅτε αἵρεσίν σοι ἔδωκα, εἰς αὖϑις ὅταν διακονῶ, ἑτέρῳ uot χρήσει διακόνω. Pro ἑτέρω, quod insolenter pro ἑτεροῖος dicitur B tds d DR ν᾿ " Lib. ΠῚ. 357 nec satis significanter, codex D, non raro veri index, ἔνω vel ἐρῶ. Fuitne ὅταν διακονώ, vo O90« μοι χρήσει δια- xovo, bis scripta syllaba vc? Ibd. 8 25. Mirifice in enumeratione, quis e quoque populo in certamine equestri vicerit, in ceteris nomen ponitur, de Syris sie scribitur: Σύρων δὲ o προστατῶν. Sed codices D et M, cum Apostolio (proverb, XX, 18) consentientes, Σύρων δὲ vov πάντων Γαδάτας. Sed ne hoc quidem verum, sed: Σύρων δὲ τῶν ἀποστάντων ludavoc. Hine natum et προστατῶν et τῶν πάντων. Nec erant apud Cyrum ex Syris nisi ea pars, qux: cum Gadata ad eum defecerat. —— —— In eommenítariis de Socrate, qux» memorabilia appel- lari solent, perpauca et parva emendavi, quz non alii praceperint. !) Lib. IL, 1, 1 tollendum δὲ post γνούς (precedente cotta). i Ibd. 8 12: εἰ μέντοι... μήτε ἄρχειν ἀξιώσεις μήτε ἄρχεσϑαι μήτε (Sic codd., non μιηδῶ τοὺς ἄρχοντας !) Difficile est interdum legem eam tenere, quam mihi dixi, ne veteres et notas scripturas disputando attingerem, velut cum edi hie I, 3, 7 videam nunc ab omnibus ἀποσχόμενον τὸ... ἅπ- τεσϑαι et ad hoc defendendum ex aliis Xenophontis locis pro- ferri ὁ ἐμὸς ἔρως τὸ .. . ἐμὲ πιστὸν γενέσθαι et τὸ μὴ ..- σφάλλεσϑαι ἐπιμέλεσθαι et cum his confundi, quod toto genere diversum est: ovx ἀπεσχόμην τὸ μὴ οὐκ ἐλϑεῖν. Sed vincendus est animus et ad ea ablegandi lectores, qus supra de numerandis et ponderandis exemplis in probabilitate ssti- manda dixi, tum ad ea, qus in libello antea commemorato (Bemerkungen zur griechischen Wortfügungslehre) p. 47 sqq. de hoc syntaxis loco exposui, de τὸ μὴ ovx p. 50 sqq. et (exempla ponens) p. 60 sqq. 358 Lib. III. ἑχωῶν ϑεραπέύσεις. "Tollenda arbitror wsve ἄρχεσϑαι, ut duo inter se eadem forma componantur, quorum alterum id ipsum continet ad hune loeum apte elatum, quod aliquis memor pervagatze coniunctionis doyeev xol ἄρχεσϑαι ad- dendum putavit. Ibd. 5, 4 et 5. Apparet in τὰ τοιαῦτα πάντα óxosto non cohzerere orationem cum superioribus. hesti- tuetur sententiarum nexus una addita littera: eye γάρ τοι, ἔφη; πολλάκις ἀκούων (pro 44000) τοῦ μὲν, ὅτε. . ., τοῦ δὲ ὅτε .. . ὃν Qevo φίλον εἶναι, τὰ τοιαῦτα πάντα 040700, κι. T. À. med restat mendum aliud; neque enim τὰ τοιαῦτα πάντα pertinere ad ea, que sequuntur post σκοστῶ, possunt, quoniam una sequitur et (verbis quidem) brevis quastio. Excidit καὶ post εἶνας scribendumque: ὃν «evo φίλον εἶναι, καὶ τὰ τοιαῦτα πάντα, OXOTLO, "ἢ x. T. Δ. Multa eiusdem generis, cuius exempla posuit, audiens Socrates ad quaerendum exceitabatur. Ibd. 6, 25: εἰ δὲ τις ἐν πόλει τιμᾶσϑαι βουλό- 48900, . . ., διὰ τί ὃ τοιοῦτος ἄλλῳ τοιούτῳ οὐκ ἂν δύναιτο συναρμόσαι; Grecum non est: εἰ δέ τες ἐν πόλει pro eo, quod est ei δὲ τίς ἐστεν ἐν σιόλει. Nec tamen ad- dendum ἐστί, sed scribendum: ᾿ἰἴη δὲ τις ἐν πόλει. . . σειρῶται" διὰ v( . . . συναρμόσαι; (Sit aliquis; fingamus aliquem esse.) Ibd..9, 5 de uno ex iis, qui Critonem calumniabantur, deterrendi ceteros causa arrepto et in ius vocato agi ea, qui sequuntur, ostendunt. Scribendum igitur: xe: εὐϑὺς τω τῶν (τῶν τῷ) συκοφαντούντων τὸν Κρίτωνα ἐνευ- οίσκει πολλὰ μὲν ἀδικήματα, πολλοὺς δ᾽ ἐχϑροῦς. (Vulgo deest τῳ οὐ seribitur ἀνευρίσκει.) 8. 4 vereor, ut Archedemus facillimum dixerit esse ἃ sycophantis accipere, nec hoc optime eongruit cum φιλόχρηστος. Fuitne: καὶ ἔφη ἐραστοὸν εἶναι ἀπὸ voy συκοφαντῶν λαμιβάνεινῦ Sed non confido. Lib. III, 5, 3 tollendum τέ post προτρέπονται; Lib. II. 359 deinde $ 4 scrib: ὅτε Μοιωτοὶ μόνοι ἐγίγνοντο (pro ἐγένοντο), quoties soli erant.) Lib. IV, 4, 16 recte Reiskius sensit in his: τοῖς αὐτοῖς ἤδωνται substantivum excidisse; nam et zówvrat inepte de poetis additur post αἱρῶνται et οὐδ᾽ ἵνα novam rem significat, ^ Videtur fuisse: τοῖς αὐτοῖς σιτίοις ἤδωνται. Ibd. 6, 9 et sententia et codicum vestigia. postulant: Τὺ δὲ καλὸν ἔχοις ἄν πὼς ἄλλως cimeiv; ἢ ἔστιν, ὃ ὀνομάζεις καλὸν ἢ σῶμα ἢ σκεῦος ἢ ἄλλ᾽ ὁτιοῦν, ὃ οἶσϑα πρὸς πάντα καλὸν ov; Primum universe inter- rogat, eodemne modo de pulehro se res habeat, deinde ex- plieatius, sitne quiequam ex iis, quse pulehra nominentur, pulehrum ad omnia. Ineiderat in verum Ernestius, sed non firmiter tenuit. Ex minoribus Xenophontis libellis ad (Economicum et Hieronem, quos ante multos annos legi, nihil reperio novi annotatum, ad eonvivium unum in cap. 6, 7, ubi cum Socrates, μετεώρων φροντιστής ἃ Syracusano appellatus, id ad deorum curam rettulisset, subiicit Syracusanus: "AAA. ov μὰ Zi. οὐ τούτων oe λέγουσιν ἐσεεμιελεῖσϑαι, ἀλλὰ τῶν ἀνωφελεοτάτων, quse ridicula est correctio; neque enim, cum μετεώρων» φροντιστήν Socratem invi- diose appellabant, inutilium ei eurami óbiieiebant nec hoc deorum eure contrarium ponitur. Et alio spectasse Sy- raeusani verba ostendunt, απὸ respondet Socrates, sie quo- que deorum euram significari: "^fvoder μέν ys ὕοντες '*) II, 6, 129 scribendum, quod in codice aliquo annotatum est, σκήπτομαι (excusatione utor) Nondum se ludi Glauco sentit. Nec σκώπτομαι, sed σχώπτεις dixisset. III, 9, 5 rectissime Reiskius vidit pro ὠρετῇ requiri σοφία, nisi ipse Xenophon dormitavit. 360 à Lib. ITI. ὠφελοῦσιν, ἄνωϑεν δὲ φῶς παρέχουσιν. liaque τὰ ἄνω Syraeusanus nominarat, idque tam apertum est, ut ultra fidem ridicule Socratem ἀνωφελής ab ἄνω et ὠφελεῖν ducere putent. Scripsit Xenophon: ἀλλὰ στῶν ἄνω ἐν νεφέλαις v ὄντων, aperte, ut in iis, que sequuntur de ψύλλης ἄλμασιεν, Aristophanis etiam fabulam significans. Paulo plura tentavi et effeci postea in libellis de offi- cio magistri equitum et de re equestri, tum in iis, qui sub Xenophontis nomine de rep. Lacedemoniorum et Athe- niensium et de vectigalibus feruntur; nam de venatione libellum iantum fpercurri festinanter. ^ Codicibus in his libellis et recentibus et corruptissimis utimur. De mag. equitum 5, 4: εἰ stooocyot τὸν νοῦν...» οἷα ἀποβαίνουσιν ἐκ vov διωξεων vs καὶ φυγῶν. . Codi- ces οἷαι. Scribendum : τοῖς ἀποβαίνουσιν. 104. ὃ 8: ϑαρροῦσε δὲ μάλιστα σολέμεοε, ὅταν τοῖς ἐναντίοις πράγματα καὶ ἀσχολίας πυνϑάνωνται. — SCr.: ὅταν ὄντα τοῖς ἐναντίοις κι v. Δ. (Cobetum video οὔσας post ἀσχολίας addi iubere.) Ibd. 6, 3: xor καὶ χιλοῦ καὶ σκηνῶν καὶ ὑδάτων καὶ φυλακῶν καὶ τῶν ἄλλων ἐπιτηδείων φανερὸν εἶναι ἐσειμελούμενον. Perverse φυλακαί inter res ad usum necessarias numerantur. Scr.: φρυγάνων. His pro lignis utebantur nec raro eorum collectio in re militari comme- moratur. (Thucyd. III, 111: és φρυγάνων ξυλλογὴν ἐξελθόντες, id. VIL, 4: ἐπεὶ φρυγανισμὸν ἐξελϑεῖν.) Ibd. ὃ 5 de motu, quo quis per clivum descendat, non καταίΐίρειν (devertere), sed am ὄχϑων καταρρεῖν Xenophontem dixisse puto, comparoque, quz» in lexicis ponuntur, Aristoph. Ach. 26, Polyb. VIII, 16, 6. De re equ. 3, 7 est ax ὄχϑων καϑάλλεσϑαι. Ibd. 7, 10, ut recte superioribus adiungi possit srgo- νοοῦντα, Scribendum: «« . . . ἀμαρτήματα οὐ χρὴ παριέναι ἀκόλαστα, εἴ ye quj ὅλη ἡ χώρα στρατόπεδον | : : : ! : Lib. III. 361 ἔσται, ἐκεῖνο καλῶς προνοοῦντα. (Vulgo: εἰ δὲ μὴ, ὅλη . .. ἔσται᾽ ἐκεῖνο.)) Ibd. $12 scrib.: ἄοσιλοι οἱ στρατιῶται (pro ἄοτσιλοι στρ.). Ibd. 8, 9. Codices /n-o« δυσβατοσιοιουμενον. Ser.:: δύσβατα ποιούμενον (synt. Gr. $87 b not. 2). Ibd. $ 14 nihil est καὶ ἐξ αὐτῶν διαφεύγειν. Scr.: ἐξ «vavrorv,ex angustis et difficilibus rebus et locis. Ibd.9, 1 pro ποιεῖν δὲ τὸ πιαρατυγχάνον «et scrib.: ἐννοεῖν δὲ v. σι. c. Ibd. ὃ 2 et 3 scrib., retractis verbis, quae sedem mu- farunt: ὡς ὧν ταῦτα σὺν ϑεοῖς περαίνηται. Φηκμὶ δ᾽ ἐγὼ καὶ τὸ πᾶν ἱπιπικὸν O0 ἂν πολὺ ϑᾶττον ἐκπλη- ρωϑήναι x. τ. À. lndicium erroris facit pronomen ταῦτα simul transpositum , quod altero loco orationem prorsus turbat. Ibd. 8 5: Ridieulum est de iis, qui militiam subter- fugiunt, σφόδρα ἀπέχεσθαι qur ἱπισεεύειν, quasi abstinentia hze sit. Nec minus aperte vitiosa, qus sequuntur: ὅτε xat oig καϑίστησε vo issuxov. — Scrib.: xat παρα τῶν σφόδρα ἀπευχομένων μὴ inozeveu (qui valde detestan- tur et vitant), ὥστε καὶ τοῖς καϑιστάσε τὸ ἱσιπίκον ἐθέλουσι τελεῖν ἀργύριον. (Τοῖς καϑεστᾶσιν iam €. F. Hermannus.) De reequestri4, 2. Codices: va v τοίνυν ὑγρά rc καὶ λεῖα τῶν σταϑμῶν λυμαίνεται καὶ ταῖς εὐφυέοιν ὁπλαῖς" τὰ δὲ, ὡς μὲν μὴ ὑγρὰ εἶναε ἀπόρρυτα x. v. λ. Recte Schneiderus 4 ἡ ὑγρὰ, sed violenter δεῖ pro τα. Seripbum fuerat: ἀρεστὰ δὲς Litteras ἀρὲσ hauserunt praecedentes e:c. Ibd. 6, 3 pro σελεῖστα δ᾽ àv ivt scr.: λῶστα δ᾽ ἂν inno. De facili et commodo usu, non de multo agitur. 7)$ 9 recte in margine Castalionis scribitur ἄνεν ἐπιμελείας, Initium erroris ex « semel scripto (ἐπιτήδειανευ). 362 Lib. III. Ibd. 9, 6: Καὶ αἵ ve μακραὶ ἐλάσεις ... πραύνουσι τοὺς ἵπσους καὶ αἱ ἡσυχαῖαι πολὺν χρόνον καϑέψουσι x. t. À. Codices xat «i ἡσυχαῖαε μὲν. Serib.: καὶ αἱ ἡσυχαῖαι μὲν, qt0ÀUXQO VLOL δὲ καϑέψουσι x. v. λ. Vox longior distracta. Ibd. 10, 2: ὥστε τεταράχϑαε καὶ κινδυνεύειν. Nihil hie est κευδυνεύειν. Scrib.: xat ἐδέξδεν. De rep. Lacedzm. 2, 6 scrib.: καὶ eie μῆκος ἂν τὴν ῥαδινὰ vd σώματα ποιοῦσαν τροφὴν μᾶλλον συλλαμι- βάνειν ἡγήσατο ἢ τὴν διασιλατύνουσαν τῷ σίτῳ. Qui non attenderat, cohsrere εἰς μῆκος συλλαμβάνειν, addidit αὐξάνεσϑαι inter ἂν et τὴν. 104. 5, 8 scrib.: ἐστέταξε τὸν eel σπτρεσβύτατον ἐν τῷ γυμνασίῳ ἑκάστῳ ἐσιιμελεῖσϑαι ὥστε (pro ὡς) μήποτε αὐτὸ ἔλαττον (pro αὐτοὶ ἐλάττους) τῶν σιτίων ylyve- οϑαι. Lycurgus maximos natu in unaquaque exercitatione curare iussit, ne exercitatio minor quam pro eiborum copia esset. Ibd. 10, 4: ὃς ἐπειδὴ κατέμιαϑεν, ὅτι ὅπου oi gov- λόμιενοι ἐστιμιελεῖσϑαι τῆς ἀρετῆς; ovy ἱκανοί siot. τὰς σιατρίδας αὔξειν, ἐχεῖνος ἐν τῇ Σπάρτη ἠνάγκασε δη- μιοσίᾳ πάντας πάσας ἀοκεῖν τὰς ἀρετάς. Sic codices. Initium emendationis vidit Haasius, qui éstee£A0vvoc scripsit; ἃ librario ad βουλόμιενοι infinitivum accommodatum putans. Sed deest aliquid ad sententiam videturque voluntarium virtutis studium vituperari. Post βουλόμενοι excidit puo vot, ut sit: ὅπου oi βουλόμιδενοι μόνοι τῆς ἀρετῆς ἐστε κι ἐ-- Aovcvat. Ibd. 11, 7 videndum, ne scriptor posuerit: 7'0 μιέντοι, x4Y ταραχϑῶσι, μετὰ τοῦ σαρατυγόντος ὁμοίως μιάχε-- σϑαι καὶ κατ᾽ αὐτὴν τὴν τάξιν, οὐκέτε ῥάδιόν ἐστι μιαϑεῖν. (Vulgo μάχεσϑαε ταύτην.) Ibd. 12, 2 et 3 scribendum videtur: τούς ye μὴν σιολεμίους ἱπισιεῖς φυλάττουσιν ἀπὸ χωρίων ὧν ἂν ἐκ Lib. TII. 365 φιλείστου zrQooQUev, εἴτες TLQOGTOL(Dro προΐοι)" νύχτωρ δ᾽ ἐνόμισεν ὑπὸ Σκιριτῶν προφυλάττεσϑαι. — Vulgo est: σιρδορῶεν. Μὶ δέ τις προΐοι νύκτωρ ἔξω τῆς φάλαγγος, ἐνόμισεν κι v. À. Verba ἔξω τῆς φάλαγγος addita ab interpolatore sunt, qui non intellexerat superioribus illis σιρὸς τὰ OytÀc εἴσω Aeswovouc respondere iam rovc δὲ woAeuíovc et ἀπὸ τῶν γωρίων ὧν x. τ. À. Noctu ex eastris exire aliquis poterat, non ἔξω τῆς φάλαγγος, que nulla est nisi acie instructa, nec ad noctu exeuntes pertinet σιροφυλάττεσϑαι. De rep. Atheniensium 1, ὅ seripsitne libelli auctor: ivt voie (codd. ἐνίοις) τῶν ἀνθρώπων Nam ἔνε ἐνίοις aptum non est, sed aut universe τοῖς ἀνθρώποις aut. vov- τοῖς τοῖς ἀνθρώποις dicendum erat. ^Plurali numero eius nominis usus est Aristophanes. Ibd. 2, 1. Cetera alii emendarunt, reliquerunt zov δὲ συμμάχων... κράτιστοί εἰσι, quod inepte Athenienses soeiorum tributum ferentium numero includit. Scribendum videtur: τῶν δὲ συμμάχων. . . καὶ κατὰ γῆν κρατεῖν οἷοί v εἰσι, καὶ νομίζουσι τὸ ὁπιλιτιλὸν ἀρκεῖν, εἶ τῶν συμιμιάχων χρείττονές εἶσιν. Saltem. χρατεῖν ver- bum latet. Ibd. ὃ 17 forma orationis huiusmodi fuit: ἡ στὸ vov (codd. ἡ vq ὅτου) ἀδικεῖν [ἀδοξία] νομίξζεταί "ov τῶν ὀλίγων (codd. ἀδεκεῖν ὀνόματα ato τῶν ολίγων), o? συνέϑεντο. Plus praestari nequit, nisi et verbis et sen- tentia absonum esse, quod nuper e G. Hermanni coniectura editum est. Ibd.3, 3 ex his: yozuavisivat* ἐγὼ δὲ τούτοις ὁμιο- Àoypoauw ἄν, in quibus vitiosa est media verbi forma, fit: χρηματιεῖ" xat ἐγὼ δὲ κ. v. À. Ibd. 3, 9. Manifesto vitiosum: pev (μὲν εἶναι) post δημοκρατίαν. Scrib.: ὥστε μέντοι ὑσεώρχειν, δημοκρατίαν er μένειν, ἀρκούντως [δὲ] τοῦτο ἐξευρεῖν, ὅσπιως δὴ βὲλ- 364 Lib. III. τιον πολιτεύσονται; οὐ ῥάδιον (ita ut, i. e., ea condicione, ut pro fundamento sit, democratiam manere, difficile est idoneam rationem invenire reip. emendands). fé post ἀρκούντως utrum tollendum an in ἤδη mutandum. sit, nescio. | Ibd. 8 11 lacunz forma sic notari debet: ἀλλὰ [τοῦτο piv.OtTe . ..] ἐντὸς ὀλίγου χρόνου ὁ δῆμος ἐδούλευ- σεν ὁ ἐν (vulgo ὁ μὲν) Μοιωτοῖς" τοῦτο δὲ κ. v. λ. De veetigalibus 2, 1 5801.: εἰ δὲ πρὸς τοῖς αὐτο- φυέοιν ἀγαϑοῖς πρῶτον μὲν τῶν μιετοίκων ἐπεφιέλεια γένοιτο, αὕτη γ᾽ ἂν (pro γένοιτο" αὕτῃ γὰρ) ἡ πρόσοδος vOv καλλίστων ἔμοιγε δοκεῖ εἶναι. Ibd. 3, 6 non προσδαπανῆσαι scribendum erat, sed ροδαπανῆσαι, de ea, que statim nominatur, ἀφορμῇ. Cfr. ὃ 9: ἀφ᾽ οὗ ἂν ngoveAszomow εἰς τὴν ἀφορμήν. 104. ὃ 8 manifestum est in his: ὅτε οὐδέστοτε ἀσεο- λήψονται ἃ ἂν εἰσενέγκωσιν οὐδὲ μεϑέξουσεν ὧν ἂν εἰσενέγκωσιν, variatum fuisse verbum etiam relative sen- tentis. ^ Altero loco scrib. ἐξενέγκωσιεν de fructu et reditu. Ibd. 4, 40: καὶ διὰ τὸ ἐν λιμένι καὶ τὰς ἀγορὰς αὐξάνεσϑαι. Cur ἐν λεμιένε sine articulo? Cur καί (etiam)? Cur in portu ac non etiam in urbe augentur αἱ «yoga? Scrib.: διὰ τὸ τὰ ἐλλεμένεα καὶ τὰς ἀγορὰς αὖδξ. Ibd.5, 1: πολὺ γὰρ ἂν καὶ αὕτη αἱρεϑεῖσα ἡ ἀρχὴ σιροσφιλεοτέραν καὶ στυκνοτέραν εἰσαφικνεῖσϑαι σεῶσιν ανϑρώσιοις ποιήσειδ τὴν πόλιν. Sorib.: στροσφιλεστέραν καὶ εὐκτοτέραν εἰσαφικνεῖσϑαι. Ibd. 8 9: οἵτενες ἐκλισιόντων Φωκέων τὸ ἰερὸν καταλαμιβάνειν ἐσιειρῶντο. Si res iam facta significaretur, dicendum erat πεσείρανται. — Sed significatur (οἵτενες) incertus futuri temporis casus: TL6LQO TO. Lib. II. 365 Cap. III. Plato. Platonem legi adolescens perstudiose et iam tum in legum maxime libris, in quibus magna eoniecture materia nee multum ab aliis effectum erat, haud ita pauca emen- davi. Redii ad eum legendum, sed celeriter et ut in dubie seripture locis non diu insisterem, a. 1848 proximoque; deinde, cum post a. 1852 Platonica quadam interdum philologie studiosis ad se exercendos proponerem, plerosque dialogos severiore et intentiore cura ante paucos annos pertraetavi. ^ Omisi hac lectione Parmenidem, Cratylum, Tims»um, legum libros inde ἃ quinto, qui non satis ad relegendum invitabant, tum parvos quosdam et incertissimz note (vel potius certissimz) dialogos. Platonis codices longe supra ceteros antiquitace οἱ integritate eminent duo, in sua quisque parte orationis constituendze dux, Oxoniensis (Clarkianus) seculi noni et Parisiensis, quem Bekkerus A littera notavit, seculi decimi ineuntis, de quorum utriusque auctoritate recte ad rei sum- mam C. F. Hermannus scripsit pref. vol. I p. IV, vol. IV p. HI. Sed hi codices, quibus comites genere et auctori- tate proximi adiunguntur Vaticani O et 4, Veneti Π et .3 et alii quidam, ut Byzantine infimi temporis interpolationis expertes sspissime, ubi vulgares aberrant, partim verum ipsum prebent (euius rei exempla iam supra posui p. 100 e Thewteto p. 175 C, p. 27 e lib. VII de rep. p. 519 B), partim mendum simplex et vero propinquum (ut VII de rep. p. 529 C, quem loeum p. 17 emendavi), ita ostendunt, in Platonis libris iam aliquanto ante seculum nonum menda permulta perspicue originis pervagata per omnes codices fuisse (velut, αὖ omittam communem Oxoniensis et cetero- rum lacunam in Thest. p. 156 D, illud in VIII de rep. p. 968 D ἀποδομένων pro ἀπολομένων, quod p. 17 sustuli, aut in Menone p. 81 E ἀλλ᾽ ἁπλῶς pro ἀλλὰ πῶς aut in FTD τ ΚΞ ΨΥ αι σα. 366 Lib. III. Philebo p. 48 A πότοις pro s020:c), quedam etiam ad grammaticos propagata (ut illud in Phileb. p. 30 D γενούοτης), alia iam deflexa longius et interpolando quoque obscurata (lllud quidem, quod supra p. 78 attigi, in Euthyd. p. 293 D, valde), nec raro ab hominibus ad sententiam. aut orationis formam et artificium parum attentis vocabula explicandi causa addita, interdum prorsus eontra sententiam (cuius generis exempla ex uno Phaedone, qui cod. Oxoniensi conti- netur, posui p.83, e libris de rep., quos Parisiensis habet, duo p..62, duo alia p. 84, quibus adiicio e£» in libro I p. 3397 E, quod rectissime Bremius et Astius additum iudiearunt, eum non intellegeretur ἀστεερημένον imperso- naliter pro duobus genetivis positum esse. Alia et huius et ceterorum generum infra colligam). Ex his mendis quae ab alis non animadversa aut non recte tractata videor mihi certa aut saltem probabili coniectura correxisse, iam exponam, ordinem dialogorum eum tenens, quem Hermannus secutus est.) Notare, quibus opem ferre nequeam, parum habet utilitatis, velut statim in Euthyphrone p. 4 A (ὅσῃ ποτὶ ὀρϑῶς ἔχει) excidià verbi infinitivus eam rem significans, qui qualis sib aut, quomodo recte fiat, Socrates negat vulgo intellegi, Euthyphronem acerbe irridens, qui, cum patrem accuset, id se intellegere scilicet ostendat; nam neque ex superioribus audiri potest verbi ἔχει subiectum neque, quod sequitur, ὀρϑῶς αὐτὸ πρᾶξαι, quo referatur, habet. Fieri etiam potest, ut in locum vocis extruse (sive ea εὐσεβεῖν sive alia fuit) successerit hue ex proximo versu retractum ορϑώς. Sed ad ea convertamur, in quibus efficere aliquid videamur posse. 1 Adhibui in omnibus dialogis Bekkerum, Stallbaumium (in uno et altero non novissimam editionem), Hermannum, in quibus- dam alios. In Stallbaumio utinam diligentiam et consuetudinis Platonies cognitionem iudicii subtilitas squasset. Hermannus vellem rectos duces paulo interdum liberiore iudiéió secutus esset. AUT o—cocv-werprpe- Fw wT " LE 6 “ῥῥὰὴὰ " Lib. III. 361 τ -Euthyphr. p. 6 A: o« ye, ὦ Evóvqpgov, τοῦτ᾽ ἐστὶν ov ἕνεκα τὴν γραφὴν φεύγω, ὅτι τὰ τοιαῦτα ἐσιειδὰν τις περὶ τῶν ϑεῶν λέγῃ, δυσχερῶς πως ἀποδέ- χομαι: δι ἃ δὴ, ὡς ἔοικε, φήσεε τίς με ἐξαμιαρτάνεεν. Hzc extrema et in & nusquam relato et in causs signifi- eatione (Ov ἃ) et tautologia (τοῦτ᾽ ἐστὶν ov ἕνεκα. -. ν᾽ €...) adeo sunt vitiosa, ut Hermannus plane delenda iudicaverit, prorsus, ut ssepe dixi, improbabili via rem expediens. Una littera semel scripta, qus bis debuerat, deinde cetere male divise omnem hanc diffleultatem crea- verunt. Nam interrogatione terminata in ἀποδέχομιαι, Socrates, hoc aecusationis fonte suspicione reperto, éztqo- rye adiungit quasi admirans: "/Ó:« δὴ φήσει «τίς μὲ ἐξαμαρτάνειν: Singularia sane (igitur) nec communia aut vulgaria aliquis mihi (in iudicio) crimina obiiciet.!) Ibd. p. 11 E et audax est δεῖξαε tollere neque satis rectum et loco aptum hoe: αὐτὸς σοι ξυμσιροϑυμιήσομιαι, ὅστως ἄν t6 διδάξης στερὶ τοῦ ὁσίου. Nam hoe studuerat Socrates inde ab initio sermonis. Venit in mentem: αὐτὸς 60t ξυμπροϑυμήσομιαι δῆσαι, ὅπως ὧν με διδάξης. καὶ μὴ stoocstox«urc: tecum studebo orationem ρόδο que Dzdaleo more fugientes et eludentes vincire, ut . ne defatigere. Apolog. Soer. p. 22 A: ὥσσιερ πόνους τινὰς πονοῦν- τος. ἕνα q0t xul ἀνέλεγκεος ἡ μαντεία γένοιτο. — Que 2 P.5B revocandum quantocius: ὡς τοὺς πρεσβυτέρους διαφϑ εί- ροντι, . . . ἐμὲ μὲν διδάσκοντι, ἐκεῖνον δὲ vovOsrobvrí τε XQ ihe χα, pro quo in codice nostrorum principe διδάσκοντα... νουϑετοῦντα καὶ κολάξοντα effectum est eo accommodandi àd proxima errore, de quo dixi p. 52 sqq. Re- p centiores codices coniectura emendati verum habent. Frustra in talibus sanm rationi repugnatur. Hoc unum mihi exempli '^ «eausa pro multis dictum ésto. | UO ΤΡ ΑΓ ΨΨΨ, T S "^ UE 368 Lib. III. sententia requiratur, et ab aliis et ab Hermanno intellectum est; sed in eius correctione (κὰν zAeyxvoc) et xa» pravum est eb ἐλεγκτὸς . . . γένοιτο pro ἐλεγχϑιδίη. | Excidit μή ante μοί, scribendumque: ve μή uoc xol ἀνέλεγκτος ἡ 4 y. Sed residet scrupulus in καί, quod aptum non est. Ibd.p.32A: ἕν᾽ εἰδῆτε ὅτε οὐδ᾽ ἂν ἑνὶ ὑπτεικάϑοικιε παρὰ τὸ δίκαιον δείσας ϑάνατον, qu] ὑπείκων δὲ ἅμα xol ἅμ᾽ ἂν ἀπολοίμην. Sic optimi codices, quorum indi- eium corrumpunt et tollunt, qui xe: transponunt, nec minus, qui cro καὶ simpliciter delent. ^ Videtur fuisse: μὴ vsveixov δὲ ἄρα καὶ Gp. ἂν ἀπολοίμην. Ibd. p. 41 A, B non recte sententie distinguuntur; primum enim hsc legitime absolvitur: ses ἔμοιγε καὶ αὐτῷ ϑαυμαστὺὴ ὧν εἴη ἡ διατριβὴ αὐτόϑε, ὁπότε ἐν-- τύχοιμιι Hoo: καὶ Αἴαντε. .., ἀνταταραβάλλοντι τὰ ἐμαυτοῦ sd soc τὰ ἐκείνων. Xia. 2^ mde proxime adiungitur hzc confirmatio: ὡς ἐγὼ oiuat, ovx ἂν αηδὲς εἴη, vel potius cum aliquot codd. (nec tamen Oxon.) ἀηδὴς (η διατριβὴ) εἴη. Tum formule xo; δὴ τὸ μέγιστον (qua appositione adiuncta przponitur) usus pervertitur sen- tentia post ἔστε δ᾽ οὐ terminata, ut sic intellegi hze debeant: καὶ δὴ «vo μέγιστον (ἐστι) τοὺς ἐκεῖ ἐξετάξζ- οντὼ . . . διάγειν. — Sublato δέ post és πόσῳ, quod propter ipsam hane interpunctionem additum est, sic con- tinuanda oratio est: καὶ δὴ vo μέγιστον, τοὺς ἐκεῖ ἐξετάζ- ovra καὶ ἐρευνῶντα .. . διάγειν, τίς αὐτῶν σοφός ἐστι καὶ τίς οἴεται μὲν, ἔστε δ᾽ ov, ἐπὶ πόσω ἄν τις . .. δέξαιτο ἐξετάσαι τὸν ἐπὶ Τροίαν ἀγαγόντα τὴν πολλὴν στρατιὰν ἢ Οδυσσέα .. . γυναῖκας; Incipit Socrates universe de toto genere: ἐξετάζοντα διάγειν, deinde pro sententie exitu ad hoc initium accommodato (imi πόσω ἂν τις δέξαιτο :) transit ad singulos commemorandos. Criton. p. 44 B: αλλὰ χωρὶς uiv σοῦ ἐστερήσομαε Lib. ILI. 369 τοιούτου ἐπιτηδείου, ...., ἔτε δὲ καὶ πολλοῖς δόξω ..., ὡς oiog ve ὧν o& σώζειν... ἀμελῆσαι. Frustra. alii χωρὶς τοῦ ἐστερήσϑαι scribi voluerunt, alii, ut nuper Hermannus, articulum omitti potuisse apud infinitivum ἃ praepositione pendentem defendunt exemplis paucissimis et incertis*); nam χωρίς adverbium esse certissime ostendit membrorum particulis ἕν — δὲ distinctio, nisi quis Grz- cum putat: πρὸς μὲν Hoodóoro : δὲ zat Θουκυδίδης λέγει. Seribendum: χωρὶς uiv oov ἐστερήσομαι. . ., ἔτε δὲ καὶ σιολλοῖς δόξω. Infinitivus ex ipso illo in χωρίς errore ortus est. Ibd. p. 48 B: οὗτός τε ὁ λόγος, ὃν διεληλύϑαμιεν, $uorye δοκεῖ δὅμιοίος εἶναι τῷ καὶ σιρότερον. Εἰ ὁ πρό- vepor pro ὁ πρότερος aut ὁ πρότερον εἰρημένος minus usitate dicitur et καί. in comparando frequentissimum , in hae tamen orationis forma insolenter ponitur, nec agitur de similitudine huius et alterius orationis, sed de oratione sui simili et eandem nune veritatis notam przbente. Itaque scribendum videtur: ὅμοιος εἶναι καὶ «τρότερον (similis atque antea).?) Ibd. p. 51 D certa orationis lex scribi iubet: οὐδεὶς ἡμῶν τῶν vOROY . . « ἀπαγορεύει, ἐάν τὲ τις βού- λήῆται ὑμῶν εἰς ἀποικίαν ἰέναι, εἰ μὴ ἀρέσκομιεν ἡμεῖς τὲ χαὶ ἡ πόλις, ἐών τὲ μιετοιχεῖν ἀλλοσὲ σιοι 5) Sympos. p. 209 C scribendum est: περὶ ἀρετῆς καὶ οἷον χρὴ εἶναι τὸν ἄνδρα τὸν ἀγαϑόν (codd. et edd. καὶ περὶ οἷον, repetita interpretando prspositione); de rep. X Ρ.ὅ98Β πρὸς τὸ óv per se coniungitur cum πεποίηται (πότερα πρὸς τὸ Ov πεποίηται 7 γραφική), tum laxiore nexu, ut sspe, superadditur ὡς ἔχει, μιμήσασϑαι (ad id, quale est, imitandum; synt. Gr. ὃ 153). Quod Hermannus p. 48 E πείσας σὲ (ἀλλὰ μὴ ἄκοντος) edidit e Buttmanni coniectura, idem ego a. 1846, Buttmanni coniec- ture oblitus, Wiehio, amico et olim discipulo, persuaseram, ut scriberet in exemplo tum Haunie impresso. Etiam de rep. i p. 333 E rectissime Stallbaumius ἐμποιήσας pio. ἐμποιῆσαι restituit, MADVIGI Apvxss. Chis. 24 9 — *-—- E L ' n - 310 - Lib. III. ἐλϑὼών, ἰέναι x. v. À. Codd. et edd. εἰ y «oéoxoruev, qui optativus in hae certe et definit:9 condicionis forma locum non habet. Similes errores notabo ad Thest. p. 164 A (εἰ σώσοιμι 82). ἢ) Phzdon. p. 67 E scribendum: Z/ γὰρ διαβέβληνται μὲν πανταχῇ τῷ σώματι, αὐτὴν δὲ xa^ αὑτὴν ἐπιϑυ- μοῦσι τὴν ψυχὴν ἔχειν, τούτου δὴ (pro) γιγνομένου εἰ φοβοῖντο καὶ ἀγανακτοῖεν, οὐ πολλὴ ἂν ἀλογία εἴη, εἰ sn ...; Non eontinuatur ordo eondiecionum, sed posito conceessoque fundamento transitur ad id, quod tum (igitur), si certa res acciderit, mirum videatur (würde es nicht ganz ungereimí sein, wenn sie, wenn nun dieses eintráte, sich fürchteten?). Ibd. p. 4 D e codicum seriptura, quz huiusmodi est : ρα φαίνεται ἡμῖν οὕτως ἴσα εἶναι ὥσσιερ αὐτὸ O ἔστιν ἴσον 5 ἐνδεῖ τε (Oxon. et ἃ pr. manu alius τῷ) ἐκχείνοτ' τῷ τοιοῦτον εἶναι, οἷον τὸ ἴσον, ἢ οὐδὲν; efficitur: 7) ἐνδεῖ τι ἐκείνῳ τῷ τοιοῦτον εἶναι οἷον τὸ ἴσον ἢ οὐδὲν ; (an deest aliquid illi qualitati, quee exprimitur verbis τοιοῦτον εἶναι οἷον τὸ ἴσον, an nihil?) Ad exprimendam eam rationem, qua res ceterz zqualitatis participes sunt, !) P. 52 Ὁ ex Oxon. restituendum ὡμολογηκέναι πολιτεύσεσϑαι pro πολιτεύεσθαι, et ad eandem formam scribendum p. 50 C ὡμολόγητο ἐμμενεῖν etp.51E cum Buttmanno ὡμολογήσας ἡμῖν πείσεσϑαι et p. D2C ὡμολόγεις πολιτεύσεσϑαι. Sed si hanc cau- sam peragere velim excutereque, qns contra dicuntur (velut a .Stallbaumio ad p. 52 C), incidam in similem disputationem ei. quam lib. I c. 4 persecutus sum. Itaque tantum dicam breviter, certo fine discerni δμολογῶ ποιεῖν (confiteor me facere) et ou. ποιήσειν (promitto me faeturum) nee hunc finem fere perturbari, nisi ubi futurum a presenti aut solo accentu (ἐμμένειν) aut littera 6 (πορεύεσϑαι, πορεύσεσϑαι) distet, perraro im πείϑεσθϑαι. πείσεσϑαι, similibus, fere nusquam in ποιεῖν, ποιήσειν, τἰκούειν, ἀκούσεσθαι. similibus. Alius generis est ξυντίϑεμαι ποιεῖν, paciscor facere. Lib. HI. 2911 pró substantivo ponitur τοιοῦτον εἶναι oiov τὸ (oov (quasi dieas: die Beschaffenheit der Gleichartigkeit mit dem Glei- chen) eique preponitur ἐκεῖνο τὸ. quod cum flectitur, ipsum τοιοῦτον non mutatur casu, ut cum dicimus τῷ δοκοῦντι εἶναί «τι aub. μιγδέν et similia. Vulgo, addito contra codiees ue (τῷ quj τοιοῦτον), et sententia et oratio corrumpitur. Quod Hermannus scripsit ἐνδεῖ τὶ fzeívov τὸ μὴ οὐ τοιοῦτον εἶναι, prorsus aberravit ab usu parti- eularum τὸ μὴ ov (ἐκείνου τ. μι. OU). Ibd.p.75 B: ὅτε πιάντα τιὶ ἐν ταῖς αἰσϑήσεσιν ἐκεί- vov τὲ ὀρέγεται. ὃ ἔστιν ἴσον, καὶ αὐτοῦ ἐνδείοτερί ἐστιν. Non omnia, quie in sensibus sunt, sed tantum ommia, quz in sensibus (imperfecte et participando) :zqualia sunt et iudieantur, ad veram et absolutam :equalitatem nituntur. Scribendum necessario: πάντα τὰ ἐν ταῖς αἰ- σϑήσεσιν ἔσα ἐκείνου τὲ ορέγεται. Facile id vocabulum excidit post εσεν. Ibd. p. 8 D: Ave» ἡ ovoía, ἧς λόγον δίδομεν τοῦ εἶναι ἐρωτῶντες xal ἀποχρινόμενοι. — Puto Platonem posuisse: zc λόγον δίδομιεν τ ὸ εἶναι, quam ita definimus, ut esse dieamus. Ibd. p. 82 D: οἷς vt μέλει τῆς αὑτῶν ψυχῆς, ἀλλὰ ju] σώματα πλάττοντες ζῶσι. Reete improbatur σώματα πλάττειν de iis, qui corporibus obnoxii vivunt, cum prze- sertim optimi eodiees, Ox et Ven. Π, σώματε habeant eumque numerum flagitet precedens ψυχῆς. Quoniam λατρεύοντες nimis discedit, credo Platonem eadem forma à τοῦ steA«vov nomine finxisse σώμλιατε πελατε ὕοντες.)) 1) P. 88 B e codd. restituendum est: ἀπ᾿ αὐτῶν ὧν ὧν rig οἰηϑείη (ab ipsis illis, a quibus quis eum malo affiei putet). Non agitur de magnitudinis opinione, sed in qua re posita sit vera mali perpessio. Alia plura huiusmodi (velut p.82.À ἑκάστη pro ἕκαστα) recte Wohlrabius revocavit (1866), nonnulla etiam iure contra codices emendata defendit, ut p. 81 A, ubi μεταχειριξομένην aecommodatione depravatum erat. 312 Lib. III. ]bd. p. 84 A: καὶ οὐκ ἂν (ψυχὴ ἀνδρὸς φιλοσόφου) οἰηϑείη τὴν μὲν φιλοσοφίαν χρῆναι ἑαυτὴν λύειν, λυ- ovoxc δὲ ἐκείνης αὐτὴν παραδιδόναι ταῖς ἡδοναῖς καὶ λύπαις ἑαυτὴν στάλεν αὖ ἐγκαταδεῖν. Debebat esse αὐτὴν σιώλεν αὖ παραδιδόναι. nec ἐγκαταδεῖν, Sed χαταδεῖν dieendum erat de voluptatibus et doloribus animum con- stringentibus. —Sublato παραδιδόναι scribendum: αὐτὴν ταῖς ἡδοναῖς καὶ λύπαις ἑαυτὴν παλὲν αὖ ἐγκαταϑεῖν, ut animus ipse se iis constringere dicatur. (Vid. p. 83.) (De p. 84 D vid. p. 174 n.) Ibd. p. 90 B: ἀλλ᾽ ἐκείνῃ ἢ, ἐπειδάν τις πεοτεύσῃ λόγῳ τενὶ X. τ. Δ. Non sequitur, quod expleat sententiam relativam pronomine ἡ significatam. Ortum id est prava geminatione scribendumque: ἐκείνῃ, ἐσιειδάν vig (sed illa ratione, eum quis 9: quz tum efficitur, cum quis). (De p. 93 D vid. supra p. 83) Ibd. p. 101 D: εἰ δέ vic αὐτῆς τῆς ὑποϑέσεως ἔχοιτο, χαίρειν ἐῴης ἂν καὶ οὐκ ἀποκρίναιο. Neque per se ἔχεσϑαιε de oppugnando aggrediendoque dici potest neque post ἐχόμενος proxime ante cum eodem genetivo prorsus contrario significatu positum. Scribendum: ἔφοετο (ἐφεῖτο, peteret). Paulo post videndum, ne scribi debeat ἅμα δ᾽ οὐκ ἂν QUOOLC Dro φύροιο de omnia miscente. Ibd. p. 102 C: ἐν μέσῳ ὧν ἀμιφοτέρων, vov μὲν τῷ μιεγέϑει ὑπερέχειν τὴν σμικρότητα ὑσιερέχων, τῷ δὲ τὸ μέγεϑος τῆς σμικρότητος σαρέχων ὑπερέχον. — Aperte pravum est vssoeyov, nec tamen tolli id qualitas mem- brorum studiose et lusu quzsita sinit. ^ Seripsit Plato V 7L £ €) : alterius magnitudini exiguitatem suam superandam subministrans, alteri magnitudinem exiguitatem superantem praebens. Apte de minoris ad maius ratione ὑσεέχω ponitur. Tbd. p. 104 E admodum vereor, ne post ὁρέσασϑαι exciderit δεῖ (ὃ τοίνυν ἕλεγον, ὁρίσασϑαι δεῖ), non δεῖν, quod in codicibus aliquot additur. Nam neque λέγω apud Lib III. 319 Platonem est iubeo et ea, qux narrantur de δεῖν omisso post φημί, oigo, similia, finguntur. (£e τε γίγνεσθαι, equum puto et flagito aliquid fieri, prorsus separandum est.) Ibd. p. 112 B: Ὅταν τε οὖν ὑποχωρήσῃ τὸ ὕδωρ εἰς τὸν τόπον τὸν δὴ κάτω καλούμενον, τοῖς zat ἐχεῖνα τὰ ῥεύματα διὰ τῆς γῆς εἰσρεῖ τὲ καὶ σιληροῖ αὐτὰ ὥσπερ οἱ ἐπανειλοῦντες" ὅταν τὲ αὖ κι΄ τ. À. Aperte ὕϑωρ subiectum (ut σταχητηδίϊοὶ loquimur) est, ῥεύματα obiectum; neque enim in his: καὶ πληροῖ αὐτὰ alio referri αὐτὰ nisi ad ῥεύματα potest; (cfr. mox τὰ ἐνθάδε πληροῖ avO:c). Itaque activum verbum requiritur, idemque flagitat etiam quod additur: ὥσστερ oi ἐσταντλοῦντες. quo- niam hi cum ῥεύμασιν sponte influentibus comparari nequeunt. Et adest verbum et litteris simillimum et mu- tationi, quod minus tritum erat, obnoxium, significatione aptissimum, eio goet. Tbd.p. 115 D: ταῦτα μοι δοκῶ αὐτῷ ἄλλως λέγειν, παραμυϑούμενος ἅμα μὲν ὑμᾶς, ἅμα δ᾽ ἐμαυτόν. Frustra sibi Socrates (ἄλλως) dixisse videri poterat, quz ex animi sententia dixerat, nec tamen dixisse tantum παραμυϑούμενος amicos et se ipsum; nec Critoni soli aut maxime dixerat (αὐτῷ λέγειν). — Sublato ;coc scribendum : ταῦτα δοκῶ αὐτῷ ἄλλως λέγειν x. v. Δ. Crito me hzc dicis causa (Criton. p. 46 D) dixisse credit, tantum ut vos meque consolarer. The:tet.!)p.144A: Τὺ γὰρ εὐμαϑῆ ὄντα. ὡς ἄλλω quAestorv, sto&ov αὖ εἶναι διαφερόντως x. v. Δ. Hoc si vere seriptum esset, significaret: docilem, quomodo alteri diffieile (est docilem esse), miro loquendi genere pro eo, quod usitate diceretur ὡς μιηδένα ἄλλον. (Stallbaumius prave enarrat. Scribendum: εὐμαϑὴ ὄντα, ὧν ἄλλω χαλεσιόν, ἢ. e., qui faeile ea discat, qui alteri 3) Wohlrabii Thewteti editione uti non potui. d ", P 1 » MM. a d. 314 , Lib. IIT. difficile sit discere. ^ Legitime enim εὐμαϑής vivog et δυσμαϑής vivog dicitur. Ibd. p.149 D in codicum carpa seriptura - ἐὰν νέον ὃν δόξῃ) videtur latere: «o? ἐὰν ἄμεινον δόξῃ. (Syllaba e« post «v intercidit.) Ibd. p. 155 B: ἢ ὅταν φώμιεν ἐμὲ τηλεκόνδὲ ὄντα μήτε αὐξηϑέντα μήτε τοὐναντίον παϑόντα ἐν ἐνιαυτῷ σοῦ τοῦ νέου νῦν μὲν μείζω εἶναι, ὕστερον δὲ ἐλάττω, μηδὲν τοῦ ἐμοῦ ὄγκου ἀφαιρεϑέντος ἀλλὰ σοῦ αὐξη- ϑέντος. Nihil est ἐν éviavzo , quoniam certum temporis spatium ad rem non pertinet et, si pertineret, scribendum esset: ἐν ἐνεαυτῷ δὲ (pro ὕστερον δὲ) ἐλάττω. Scribendum: juve τοὐνωντίον παϑόντα ἐν ἐμαυτῷ», σοῦ τοῦ νέου x. «. 4. Paulo post (E) αὐτῶν post συγνεξερευνήσωμαι jure non ferendum Hermanno visum est; sed ζητοῦντα ἐρευνῶν tautologiam manifestam habet. Suspieor scriptum fuisse συνεξερευνήσωμαι ἰών, geminatione (cv ex αἱ) ortum αὐτῶν. Ibd. p. 157 B: vo δ᾽ ov δεῖ. . . οὔτε τι ξυγχωρεῖν οὔτε TOU OUT ἐμοῦ οὔτε τόδε OUT ἐκεῖνο οὔτε ἄλλο οὐδὲν ὄνομια ὅ τι &v ἱστῇ. Neque genetivi (zov, ἐμοῦ) ullam habent rationem neque prim: persona pronomen; nemo enim res appellabat ἐμέ aut ἡμᾶς. Scribendum, effecta ex ἐμοῦ voce necessaria: οὔτε τοῦτ᾽ εἶναι οὔτε τοῦδε. Nocuit ov syllaba tam spe repetita. Ibd. p. 162 E: ( (τῷ εἰκότι) ei ἐϑέλοε Θεόδωρος ἢ ἄλλος τις τῶν γεωμιετρὼν χρώμιενος γεωμιετρεῖν , ἄξιος οὐδ᾽ ἑνὸς μόνου ἂν εἴη. Mirum in vilissimo ac nullo pretio significando £v μόνον. Sine dubio scribendum: οὐδ᾽ íévog «vov, ne unius capilli quidem, non flocci, etsi alibi κινοῦν Sie positum nunc non reperio. Ibd.p.164A : Zfei γε μέντοι, εἰ σωσοίμιεν zov πρόσϑε λόγον. Scribendum esse σώσομεν neque aliter unquam diei in significatione eius, cuius consequendi causa aliquid necessarium sit, dixi in libello observationum : de syntaxi Lib. III. 315 Gr. p. 27, comparato εἰ μέλλομιεν. Latinoque si serva- turi sumus (synt. Gr. $ 116 n. 1, opusc. ac. II p. 281). Ofr. Thezt. pp. 168 D, 182 C, 208 D, de rep. II p. 575 A, V p. 459 E, VIII p.567C, de legg. IIE p. 693D, Phileb. p. 62 C, soph. pp. 239A, 240 E, polit. p. 292 C, Lach. p.192C. In εἰ μέλλω (μιέλλεε. μιέλλομιεν) errores sustulerunt Heindorfius ad Parmen. p.164 C, Stallb. ad politie. p. 268 D. Apud Plu- iarehum quoque de aud. poet. c. 6 p. 22 et, an seni sit ger. resp. c. 1 p. 783 male editur εἰ μέλλοιμεν, εἴ ye du μιὴ μέλλοιμιεν pro μιέλλομιεν (recte in lib. non posse suaviter cet. c. 16, 2 et 25, 3, de Stoic. repugn. 9, 4). Etiam Luciano Hermot. 49 reddendum εἰ «cA2opev pro μέλλοιμιεν. (Paucis versibus post simpliciter ex Oxon. et duobus aliis bonis tenendum erat ooo.) Ibd.p.165 D: καὶ ἄλλα μυρία, αἱ ἐλλοχῶν ἀν πελτα- στικὸς ἀνὴρ μισϑοφόρος ἐν λόγοις ἐρόμεγος, ἡνίχ᾽ ἐσει- στημιην καὶ αἴοϑησιν ταὐτὸν ἔϑου, ἐμβαλὼν ὧν εἰς τὸ ἐπούειν καὶ - .. τὰς τοιαύτας αἰσϑήσεις ἤλεγχεν ἂν ἐσιέχων x. τ. À. Nihil est ἐν λόγοις ἐρόμενος. | Si forma impetus significaretur, coniungendum saltem participium esset cum ἐμβαλών οὐ ἐρωτῶν dieendum. Scribendum : παἑλταστιχὸς ἀνὴρ μισϑοφόρος ἐν λόγοις ἐρρω évoc!), fortis et strenuus in disputando. Ibd.p.173 E: y δὲ διάνοια, ταῦτα σπιώντα ἡγησαμιένν σμικρὰ καὶ οὐδὲν, ἀτιμάσασα σπιανταχῇ φέρεται xate Πίνδαρον. Et xc) οὐδέν displicet (neque enim memini 1) In transeursu duobus e vicino exemplis significabo, cur in Her- manno libertatem rect» auctoritatum :estimationis sociam ine interdum desiderare supra dixerim. Nam p.167 B sine ulla du- bitatione contra Oxon. restitnendum est πονηρὰ ψυχῆς ἕξει δοξάξοντα συγγενὴ αὐτὴς χρηστὴ ἐποίησε δοξάσαι ἕτερα τοιαῦτα (non enim de diversis animis, sed de diversis eiusdem animi in uno homine ἕξεσιν agitur) et p.169 C ἀλλ᾽ ὄγε. Etiam p.168 E recipienda erat Schleiermacheri coniectura αὐτοῦ τὸν λόγον. 316 Lib. III. dici ἡγεῖσϑαί viva μηδὲν) et superadditum sie per se ἀτεμιάσασα. (Nam quod ante Bekkerum coniungebatur καὶ οὐδὲν ἀτεμιάσασα, Sententi:& repugnat.) Opinor scribendum 6886: ἡγησαμένη σμικρὰ καὶ κατ᾽ οὐδὲν ἀτιμάσασα. Ibd. p. 174 D: ΤΖύραννον ve γὰρ ἢ βασιλέα ἐγκωμα- ζόμενον ἕνα τῶν νομέων. οἷον συβώτην ἢ ποιμένα ἢ viva βουκόλον ἡγεῖται ἀκούειν εὐδαιμονιζόμενον «ολὺ βδάλλοντα. Hsc intellegerem, si post ἐγκωμιαζόμενον additum ἀκούων legeretur; nunc neque cohzret oratio neque anacoluthi ulla est excusatio. Seriptum fuisse opinor ἐγκωμεαζόντων idque, cum, pronomine (αὐτῶν) omisso, minus appareret structure ratio, mutatum. (De p. 175 C vid. supra p. 100.) Ibd. p. 181 B: Οὐδὲν μὲν ovv ἀνεκτόν, ὦ Σώκρατες, μῇ ov διασκέψασϑαι, τί λέγουσιν ἑκάτεροι τῶν ἀνδρῶν. Parum aptum videtur, tanquam de re gravi et intolerabili, ἀνεκτόν, Scribendumque potius &vezéov, non desistendum nec remittendum, quin consideremus. Sophist. p. 254 B: οὐκ ἀνετέον, πρὶν ἂν ἱκανῶς αὐτὸν ϑεασώμεϑα. Polit. p. 291 C. Ibd. p. 182 B: ἀλλ᾽ ἐξ ἀμφοτέρων πρὸς ἄλληλα ovy- γιγνομένων τὰς αἰοϑήσεις καὶ τὰ αἰσϑητὰ ἀποτίκτοντα τὰ μὲν ποιὰ ἄττα γίγνεσϑαι, τὰ δὲ αἰσϑανόμενα. Non video, qui ferri possit activum αἀστοτίκτοντα,, cogorque αποτεχϑέντα scribere, etsi is aoristus tantum inferioris ziatis testes habet. Ibd. p. 182 D prave Theodori et Socratis partes sepa- rantur. Neque enim Theodori est amplificare, quae Socrates dixerit, et argumentum addere. taque Theodori hzc tantum sunt: Ke: τίς μηχανή, ὦ Σώκρατες: deinde Socrates suam continuat orationem. Ibd. p. 184 D, E: εἴ «tvi ἡμῶν αὐτῶν τῷ αὐτῷ διὰ piv ὀφϑαλμῶν ἐφικνούμεϑα λευκῶν v6 καὶ μελάψων, διὰ δὲ τῶν ἄλλων ἑτέρων aU τινῶν, καὶ ἕξεις ἐρωτώ- μενος πάντα τὰ τοιαῦτα εἰς τὸ σῶμα ἀναφέρειν: Lib. III. 911 Necessario tollendum x«: positum initio apodosis in aper- lissima et simplieissima oratione. Proxime ante scri- bendum videtur: 7050 δέ vor ἕνεκα ταῦτά cor (vulgo αὐτά σοι) διακριβούμαιε: (hac diligentia utor?). "Tum proxime post: ἴσως δὲ βέλτεον σὲ λέγειν αὐτὸν (pro αὐτὰ) ἀποκρινόμενον μᾶλλον ἢ ἐμὲ ὑπὲρ σοῦ σιολυ- σεραγμονεῖν. Ibd. p. 191 E: Ὃ τοίνυν ἐπιστάμενος μὲν αὐτὰ, 0x07tQv δέ τι ὧν ὁρᾷ ἢ ἀχούει. Pronomen αὐτά non habet, quo referatur; scribendum, quod apertissime sen- lentia flagitat, ἀ v v «.*) Ibd. p. 195 D: λέγεις, ὅτε αὖ τὸν &vÓgostov, ὃν δια- ψοούμεϑα μόνον, ὁρῶμεν δ᾽ οὔ, ἵππον οὐκ ὧν vore οἰηϑείγμεεν εἶναι. Particula «v nihil loci habet; scrib. ὦ v. Ibd. p. 198 D: ov πάλαι ἐπιστήμαι ἦσαν «αὐτῷ ua- ϑόντι καὶ ἠπίστατο αὐτά. Particula καί non reperitur nisi in perpaucis et recentibus codicibus, atque in eorum quoque pluribus ἃ secunda manu. Seribendum est: ἐσεε-- στήμαι ἦσαν αὐτῷ μαϑώὼών τε ἠσείστατο αὐτώ — Ibd. p. 201. €: Οὐκ ἄν, εἴ γε ταὐτον ἣν δόξα τε ἀληϑὴς καὶ διχαστήρια καὶ ἐπιστήμη, ορϑα ποτ᾽ ὧν δικαστὴς ἄχρος ἐδοξαΐζεν ἄνευ ἐσιστήμιης. Quoniam substantivi nominativo (0x«ov50:«) nihil omnino est loci, eam voeem prorsus tollunt; verum eam nemo tam fatuus additurus erat, nec ex nota marginali orta esse potest. Seribendum δεχκαστηρία. Finxit hoe adiectivum Plato, 1) P. 190 € (ἐατέον δὲ καὶ σοὶ x. t. 4.) ne quid frustra tentetur, verba rectius enarranda sunt, quam a Stallbaumio fit; hoc enim Socrates dicit, nomen alterius relinquendum esse in singulis rebus et de iis intellegendum, qu:e inter se diversa sint; nam verbo quidem diversum et diversum idem esse; abstractam diversi notionem appellationemque unam esse. / 918 Lib. III. ut φυλακτήριος de legg. VIII, p. 842 D, lepideque senten- liam veram et iudici convenientem dixit. Ibd. p. 204 A verum esse nequit verbum activum ἐχέτω in hae orationis forma: ἐχέτω... μία ἰδέα γιγ- νομένῃ ἡ συλλαβή. Scribendum videtur: éye* ἔστω δὴ μία ἰδέα ἐξ ἑκάστων τῶν συναρμοτεόντων στοιχείων γιγνομένῃ ἡ συλλαβή. Quanquam solet fere dici: ἔχε δή" ἔστω. Ἶ) Sophist. p. 216 C: καὶ τοῖς μὲν δοκοῦσεν εἶναι τοῦ μηδενὸς τίμιοι, τοῖς δ᾽ ἄξιοι τοῦ παντός. Nemo, quod sciam, adiectivum eí;oc, quod absolutz et plenz signi- fieationis est, cum genetivo pretii coniunxit (z/gsog τίνος, pretio aliquo dignus, sstimandus) Tollendum vocabulum, additum, cum non intellegeretur «£o; ad vtrumque gene- tivum pertinere. Ibd. p. 221 E: Zíya sov νῦν διείλομιεν τὴν ἄγραν σιῶσαν, νευστικοῦ μέρους, τὸ δὲ πεζοῦ τέμνοντες. Quid 810 τέμνειν ἄγραν νευστικοῦ μέρους, cum agatur de eaptura in vo νευστικὸν et τὸ πεζὸν dividenda, nemo facile dicat; nam τέμινομιεν μέρῃ (εἰς eco), non. μερῶν. Et ipsum μέρος im vo δὲ auditur. Ferri potest: νεὺ- στικοῦ (ϑηρευτοῦ), τὸ δὲ πεζοῦ τέμνοντες. Sed fortasse: scribendum est: νευστεκον μέρος. τὸ δὲ πεζὸν τέμι- ψοντες. Et est σσεζόὸν in cod. Oxon. et A. 1) P. 204 C servanda erat codicum scriptura. Primum Socrates querit: Οὐκοῦν ἐφ᾽ ἑκάστης λέξεως πάντα τὰ ἕξ εἰρήκαμεν; Nonne in unaquaque dictione (quiequid ex his diximus sive bis trina sive ter bina sive cetera) omnia diximus, qu: coniunctim sex sunt (sex, ut ita dicam, singulatim)? Deinde: Πάλεν δὲ οὐδὲν λέγομεν τὰ πάντα λέγοντες; Nihilne sie dicimus, ut hec omnia (has omnes numeri senarii formas) significemus (coniunctim et una voce)? P. 207 D recte Stephanus non tulit ὁτὲ uiv... τότε δὲ, quod et barbarum hoc est et quod in hoc membro necessario eadem forma, qua in proximo, varietas temporis sig- nificari debet, Error ortus ex concursu syllabz ro geminats (evroro: t). Lib. III. 95790 Ibd. p. 223 B: Κατὰ δὴ vov νῦν... λόγον... ἡ τέχνης οἰκειωτικήῆς, χειρωτικῆς, ϑηρευτεχῆς, ζωοϑηρίας, χερσαίας, ἀνθρωσοϑηρίας . . . νέων τιλουσίων καὶ ἐνδόξων γιγνομένη ϑήρα προσρητέον. .. σοφιστική. Omnes hos genetivos ludicrorum artium nominum non intellego; neque enim venatio artis est nee ars venatur, sed sophistica est ea venatio adolescentium, quas his artibus fit. Itaque genetivis dativos substituendos dico seriben- dumque: ἡ τέχνη o/ustottzy, yetgoTizz, ..., δοξο- TwarÜevtixdz νέων suÀovorov uat ἐνδόξων γιγνομιένγ ϑήρα, quod qui nimis audacter in tot nominibus fieri pu- laverii, meminerit, cum in primo aberratum esset, ut pro φέχνῃ Scriberetur τέχνης, necessario eandem in ceteris mutationem factam esse. Quam facilis autem ille error fuerit, dietum est supra p. 67 et ad Thucyd. IT, 83, I. (De p. 224 A dietum est illo ipso loco p. 67.) Ibd. p.228 C: ὅσα κινήσεως μετασχόντα xat oxostov «νῷ ϑέμενα τούτου «τυγχάνειν χαϑ' ἑχάστην oot παράφορα αὐτοῦ γίγνεταε καὶ ασιοτυγχώνει. — Verba τούτου τυγχάνειν. quod cum reliquis nullo modo coeunt, prorsus toli volunt; addi qui potuerint, non significant. Seribendum est optima sententia, minima mutatione: χαὶ σσεόστον τιν ϑέμενα ἀντὶ τοῦ «υγχώνειν zc ἑκά- στην ὁρμὴν x. τ. λ. Semel scripto ας ex vrrvov faetum τούτου. ] Ibd. p. 229 A: Οὐκοῦν καὶ sept μὲν ὕβριν καὶ εἰδεκίαν καὶ δειλίαν 5 κολαστεκῆ πέφυχε τεχνῶν μαλίστα δὴ πασῶν προσήχουσα δίκη. Hc prorsus nugatorie dieuntur, τὴν χολαοτικὴν maxime esse δίκην et δίχην σιροοήχουσαν nescio cui. Omnia recta et elegantia erunt, iota subseripto: τεχγῶν μιώλιστα dy πασῶν σιροσηχοῦυσα dix. Ut precipiam hane esse iustitie partem hospes Eleates significet, maxime eam dew Iustiti» cognatam et propriam dicit. Ibd. p. 231 A, B: ὅμίως δὲ ἔστωσαν (hi, quos signifi- 380 Lib. HII. cavimus, sophistz)* ov γὰρ σιερὶ σμικρῶν ὅρων τὴν a φισβήτησιν οἴομιμαι γενήσεσϑαι τότε, ὁπόταν ἱκανῶς qu- λάττωσιν. Que sit hec, quam hospes futuram exspectet, idonea custodia, a sophistis agenda, frustra, opinor, quz- rernmus. — Stallbaumii quidem enarratio prorsus prava est. Ne φυλαχϑῶσε quidem rectum sensum efficit, etsi aoristus presenti prestat. Scribendum opinor: zove, ὁπόταν ἱκανῶς φωραϑῦσιεν: tum, cum satis deprehensi inven- lique fuerint, qui sint. Ibd. p. 234 C adhibitis Schleiermacheri et Stallbaumii inventis. (ἡ et τυγχάνει) scribendum est: σεερὲ τοὺς λόγους &Q οὐ προσδοκῶμεν εἶναί viva ἄλλην τέχνην, ἢ ὃν δυνατὸν αὖ τυγχάνει τοὺς νέους... διὰ τῶν ὥτων τοῖς λόγοις γοητεύειν; Codices τέχνην, z οὐ δυνατὸν αὖ τυγχάνειν. Ibd.p.285 A: δὶς γόητα μὲν δὴ καὶ μιμιητὴν ἄρα ϑετέον τινά (τὸν σοφιστήν). Opinor scribendum: “μὲς γόητα.) 104. p. 386 E: “Ὅπως γὰρ εἰπόντα χρὴ. ψευδῆ λέγειν ἢ δοξάζειν ὄντως εἶναι, καὶ τοῦτο φϑεγξάμενον ἐναν- τιολογίᾳ μὴ συνέχεσθαι, σαντάσιασιν .. χαλεσιόν. nter εἰσιόντα et alierum τοῦτο φϑεγξώμενον, quo illud revo- - catur et renovatur (cum igitur sic duxeris) mon potest interponi καί, quod ortum est ex altera syllaba verbi εἶναι. ᾿ Ibd. p. 239 D (de sophista, quem hospes dixit παν- ovgyuc εἰς &srogov τόπον χαταδεδυκέναι): Ἵ7Ζοιγαροῦν M ' 2 DJ » Y , ει qTiVO φησομιεν avrov ἔχειν φανταστικὴν τέχνην, Ὦ P. 236 B restituenda codicum scriptura temere ab Hermanno mutata: διὰ τὴν οὐκ ix καλοῦ ϑεάν, propter conspectum e loco non apto et idoneo (ex eo, unde extrema minora veris videntur) Οὐ non .aliquot codices^ ad fulciendam corrup- lelam addiderunt, sed tenen omnes prster tres, boni prorsus omnes. "^ r ῥαδίως ἐκ ταύτης τῆς χρείας τῶν λόγων αντιλαμιβανό- μένος ἡμῶν εἰς τοὐναντίον ἀποοτρέιψνεε τοὺς λόγους x. t. Δ. Neque quid ἢ. 1. sit χρεία λόγων, intellegitur (quie rectissime dicitur politie. p. 272 D de usu sermonum et disserendi), et ineptissime certe ἐκ τῆς χρείας τῶν λόγων sophistes in eos. qui illum sectantur et comprehendere student, impetum íacere dicitur. Et τῶν λόγων quidem, quod etiam ob proxime sequens ἀποστρένμει τοὺς A20yowc suspectum fit, prorsus coarguunt codices tres optimi) (Oxon., 44, II), in quibus est τὸν λόγου. Videat nunc mihi aliquis, quam faeili mutatione ex his vestigiis veri- tas emergat. Nam hospes elegantissima imagine, 80- phistam eum serpente aliave bestia noxia comparans, fieri posse dicit, ut ille ex latibulo, quo se condiderit, se ei in- sidiantes et capere eum conantes subito impetu petat et perturbet: ῥαδίως ἐκ ταύτης τῆς χειᾶς τοῦ λόχου av- τιλαμβανόμενος ἡμῶν εἰς τοὐναντίον ἀποοτρέψει τοὺς λόγους. Usus est Plato Homerico vocabulo (χεεά), quod post eum in prosa oratione Plutarchus posuit de def. orac. c. l9 p. 418 A et quod fortasse sermo populi semper tenuit in re apud scriptores raro appellata. Ibd. p. 240 B sic orationem distribuendam scribendamque puto: .Eé. Οὐκ ὄντως οὐκ ὃν ἄρα λέγεις τὸ ἐοικὸς, εἴπερ αὐτὸ γε μὴ ἀληϑενὸν ἐρεῖς. ᾿Αλλ᾽ ἔστε γε μὴν πως. Θεαίτ. Οὐκ ov ἀληϑῶς γε, ἔφην. (Sie codices optimi Ox., 4,. /1, non οὐχοῦν nec φής). X. Οὐ ydo ovv. Θεαίτ. Πλήν y εἰκὼν ὄντος. Ibd. p. 241 A Plato nihil scripsit nisi h;ec: 7 τίς 4- χανὴ συγχωρεῖν τενὰ τῶν εὖ φρονούντων, ὅταν προο- δεωμολογημένα ἢ τὸ ngo τούτων ὁμολογηθέντα: llla ὥφϑεγκτα καὶ ἄρρητα καὶ ἄλογα καὶ ἀδιανόητα, Qui orationem et sententiam omnino evertunt (significant enim, eum simul eonvenerià ea, qui antea convenerint, esse ἄφϑεγκτα καὶ ἄρρητα, quo nihil ineptius et alienius esse potest), adscripta sunt in margine (sed prava forma) ex p. Lib. III. 381 389 Lib. HII. 288 € ad significandum, qus essent «e πρὸ τούτων ὁμολογηϑθϑέντα. 104. p. 244 D seribendum (ut perficiatur ea sententia, qui przcedit: συμβήσεται τὸ ὄνομια ὀνόματος ὄνομα μιόνον, ἄλλου Ó οὐδενὸς 0»): καὶ τὸ ἕν ye ἑνὸς ὃν εἰόνον (pro £v ὃν μόνον), καὶ τοῦ ὀνόματος (sie Oxon. pro τοῦτο ὀνόματος) αὖ τὸ ἕν μόνον. (Hermannus aberravit.) | Ibd.p.245B: Πότερον δὴ στάϑος ἔχον τὸ ὅλον τοῦ ἑνὸς οὕτως ἕν τὲ ἔσται καὶ ὅλον ἢ παντάπασι μὴ λέ- γωμεν ὅλον εἶναι τὸ ὃν; HRecte Schleiermacherus vidit subiectum esse non τὸ ὅλον, sed τὸ ov. Itaque seripsit ἔχον τὸ ὃν τοῦ ἑνός. Sed ut illud de subiecto verum est, ita non minus certum videtur (ex ἕν vs καὶ ὅλον et ex (5 ὅλον) simul cum vo ἑνί nominatum fuisse vo ὅλον. Itaque Plato scripsisse videtur: Πότερον δὴ πᾶάϑος ἔχον [τὸ ον] τοῦ ὅλου καὶ τοῦ évoc οὕτως ἕν ve ἔσται καὶ ὅλον. . ; Quzritur, qua ratione (num ve) ens totum et unum fiat. Cum ob Lis positas litteras excidisset vo ὄν, mutatum est vov ὅλου καί. Ibd. p. 248 C: ὅτε γενέσει μὲν μέτεστι τοῦ σεάσχειν καὶ ποιεῖν δυναμιεώς, πρὸς δὲ οὐσίαν τούτων οὐδετέρου. τὴν δύναμιν ἀρμόττειν φασίν. Aut scribendum: μέτεστι τῆς τοῦ πάσχειν καὶ ποιεῖν δυνάμιδως aut tantum: μεέτ- €6TL τοῦ πάσχειν xol ποιεῖν, Sublato δυναάκιεως, quod potuit ad orationem explendam et exzquandam addi. Ibd. p. 248 E: τὴ» οὐσίαν δ κατὰ τὸν λόγον τοῦτον γιγνωσπομένην ὑπὸ τῆς γνώσεως . .. κινεῖσϑαι διὰ τὸ πάσχειν. infinita oratio non habet, unde pendeat. taque Hermannus hae sententia superiori adnexa, ὥστε ante τὴν οὐσίαν addidit (effictum ex oc vo, quod duobus versibus ante prave sustulit) Scribendum est: Τὴν οὐσίαν δὴ δεῖ κατὰ τὸν λόγον τοῦτον x. v. A. (Cfr. ad Thucyd. V1, 21, 2:) lbd. p. 249 A necessario in membris contrarie relatis Im —— — Lib. III. 383 scribendum: ᾿“λλὰ δῆτα νοῦν μὲν xal ζωὴν xai ψυχὴν ἔχειν, ἀκίνητον μέντοι τὸ π.ἀράσιαν ἔμιψυχον ὃν ἑστάναι. Vulgo deest ἔχειν, quod exeidit post χην, Ὦ Ibd. p. 251 E personarum partes sic distribuendz sunt: Θεαίτ. '"Eyo μὲν... ἀποκρίνασϑαι. Ξέ. "Tí ovv οὐ x«Ó' ἕν ἀποκρινόμενος... ἐσκέψω: Θεαίτ. Καλῶς λέγεις, καὶ τιϑῶμέν γε... μηδεμίαν. δύναμιν ἔχειν κοινωνίας εἰς μηδέν. Ξέ. Οὐκοῦν κίνησίς τε μεϑέξετον οὐσίας. Θεαίς Οὐ γὰρ οὖν. Ibd.p.2583 C: καὶ δὴ καὶ διὰ πάντων εἰ συνέχοντα ταῦτα ἔστιν, ὥστε συμιμίγνυσθαι δυνατὰ εἶναι. Her- mannus συνέχοντα ἄττ᾽ ἐοτίν. Debuerat: συνέχοντα & τ τ᾽ αὐτὰ ἐστίν. Ibd. p. 953 E: Tov μὲν δὴ φιλόσοφον. . . ἀνευρή- goptev, ἰδεῖν uiv χαλεσιὸν ἐναργῶς καὶ τοῦτον, ἕτερον μὴν τρότιον 7; τὲ τοῦ σοφιστοῦ χαλεπιότης 4| τε τούτου. ατϑοιη) non est: ἡ χαλεπότης ἕτερον τρότιον ἐστίν. Seribendum: ἑτέρου μὴν τρόπου zx τε τοῦ σοφιστοῦ χαλεσιότης 53 τὸ τούτου. (Synt Gr. 854 ποῦ, 1; Aristoph. av. 109, Eurip. Med. 308, Herod. I, 107.) Ibd. p. 256 A ridicule, postquam dixit hospes: Ov ταὐτὸν ἄρα ἐστὴ» ἡ κίνησις, Statim subiicit: ἀλλὰ μὴν αὕτῃ y ἦν ταὐτὸν, prava etiam demonstratione (αὕτη). quasi diligenter ab alia re separetur. Ser.: ἀλλὰ μὴν J - 3 E 3 ' ' uU ' τ - ᾽ - ἑαυτῇ y ἣν vavtov διὰ 10 μιετέχειν aU πᾶν ταυτοῦ (pro πάντ᾽ αὐτοῦ, quod debebat esse πάντα ταὐτοῦ). Ofr. B: διὰ τὴν μέϑεξιν ταὐτοῦ πιρὸς ἑαυτήν. (Ipsa sibi eadem est.) Ibd p.257 D sie scribendum: Θεαΐσ. 7uy ἂν. ze. HÀ. ὅπη δή. λίγωμεν. "Eov τῷ καλῶ τι ϑάτερον !) P. 251 A rectum est, quod mutant, διωσόμεϑα : si neutrum videre poterimus, qusstionem decentissime deponemus et a nobis reiiciemus sie utriusque simul. 384 . Lib. lI. μόριον αἀντιτιϑέμενον: Codices (preter ,Z) ἄλλο στη, lit- teris male divisis. 5011 hospiti convenit illa exhortatio. Ibd.p.258B: Πότερον ovv (τὸ μὴ ὃν) ἔστιν οὐδενὸς τῶν ἄλλων οὐσίας ἐλλειστόμενον ..; Scrib. οὐσίᾳ: nullo alio essentia inferius. Alioquin esset: οὐδεμιᾶς ἄλλης ov- οἰας. Deinde (C) potius tollenda hzc: καὶ vo μὴ μέγα καὶ τὸ μὴ καλὸν quam quicquam addendum. Nam cum essentiis positivis (mossp vo μέγα 5v μέγα) comparatur negativa: οὕτω δὲ καὶ τὸ gj Ov... ἔστε μὴ Ov. Τὰ non intellexit, qui illa interposuit, tanquam aptiora scilicet ad vo gu ὅν. Ibd. p.267 C: σφόδρα ἐπιχειροῖσε πολλοὶ τὸ δοκοῦν οφίσε τοῦτο ὡς ἐνὸν αὐτοῖς σπιροϑυμεῖσϑαι φαίνεσϑαι σιοεεῖν. . Tollendum esse προϑυμεῖσϑαι ridicule post ἐσιεχειροῦσε abundans eum molestissimo trium infinitivorum coneursu, etiam eo evincitur, quod necessario hzc continuari debent ὡς ἐγὸν αὐτοῖς φαίνεσϑαι. Paulo post (D) pro z«AGtG τις ... αἰτία, pro quo Beckhius ἀήϑεια scribebat, videtur potius fuisse ἀργία. Ibd. p.268 A scrib.: Πάνυ uiv ovv ἔοτιν ἑκάτερον γένος ὧν εἴρηκας pro ἑκατέρου γένους. Non unus qui- dam utriusque es$e generis dicitur, sed utrumque genus reperiri. Politie. p. 258 D, C sie distribuenda verba videntur: Né Xe. Τί μήν: κατ᾽ ἄλλο: XA "Ἐοικέ ye. Tuv οὖν MW. T. À. | Ibd. p. 261 D: Φαίνεταί γε δὴ ῥηϑὲν vov. Mire, quod alter proximis superioribus verbis dixit, confirmatur dictum videri nune. Scrib.: ῥηθὲν εὖ. Ibd. p.264 E e codicum vestigiis (τὸ σολετεκὸν oosteo τὸ πεζὸν) videtur effici: 7" δέ: τὸ πολιτικὸν, ἐν meo v0 πεζὸν, ζητητέον: in ea parte, in qua τὸ sr. est? Ibd.p.267A: τούτου δὲ ἀσεεικασϑὲν τὸ μόριον αὐτ- ἐσ τακτικὸν ἐρρήϑη. Nulla hie assimulatio locum habet. Ex toto separata frangendo pars significatur: ἀποκλασϑ έν. E w—e e— P BO 5. E. Lib. III. | 385 . Ibd. p. 271 A: τὸ δὲ γηγενὲς εἶναί nove γένος λεχϑὲν τοῖτ᾽ ἦν τὸ κατ᾽ ἐκεῖνον τὸν χρόνον ἐκ γῆς πάλιν ἀνα- στρεφόμενον. Nulla erat ἀναστροφή (nec hoc de resur- gentibus dieitur) Scrib.: ἀν ατρεφόμενον. Ibd. B omnis difficultas evanescit recepto e f Il, quod lieet suspicari etiam in Ox. fuisse, quocum illi contra ceteros conspirare solent, vo τοὺς σιρευβύτας pro vo c. zo. Sublatoque ante τῇ 7907, quod iam Hermannus sustulit, ceteroquin longe ἃ vero aberrans, éeoSwv:, quod ires illi certi testes omittunt. Sie enim locus secribendus es: ἐχόμενον γάρ ἐστε (proximum et consequens est) τὸ τοὺς πρεσβύτας ἐπὶ τὴν τοῦ παιδὸς ἰέναι φύσιν, ἐκ τῶν τετελευτηκότων αὖ, κειμένων δ᾽ ἐν γῆ, τιάλιν ἐκεῖ ξυνιοσταμένους καὶ ἀναβιωσκομένους, φῇ τροπή συναναπυκλουμιένης εἰς τἀναντία τῆς γενέσεως (generatione una cum terra conversione in contrarium se vertente; perverse Stallbaumius et Hermannus ovvavazvzAov- μιέγους). Ibd. D: τότε ydg αὐτῆς σπιρῶτον τῆς κυκλήσεως ἦρχεν ἐσιιμιελούμενος ὅλης ὁ ϑεὸς, ὡς νῦν κατὰ τόπους ταὐτὸν τοῦτο ὑπὸ ϑεῶν ἀρχόντων σιάντῃ τὰ τοῦ κοσμίου μέρη διειλημμένα. Manifesto prava esse verba ὡς vov, si ad sequentia referantur, satis, ne plura dicam, ostendunt, que p. 273 A leguntur, e quibus apparet nunc alium rerum ordinem esse dici, olim cum summo deo coniunetos daemones singulis partibus prefuisse, quas postea reliquerint (p. 272 E). Perturbata est etiam totius loci coh:erentia. Seribendum est: o ϑεὸς ὡς νῦν, καὶ κατὰ τόπους, ταὐτὸν τοῦτο, ὑπὸ ϑεῶν ἀρχόντων «τ.«- ἀντ᾽ ἣν τὰ τοῦ χόσμου μέρη διειλημμένα. Pro καί, quod facillime ante κατά excidere poterat, potest etiam scriptum fuisse εἶτα (εἶτα κάτα). Ζαύτον τοῦτο appositione pro adverbio inter- ponitur. Πάντα ἢν Stallbaumio debetur.!) 7) P. 273 D ὃ τῆς ἀνομοιότητος ἄπειρος ὧν τόπος, in quo Stall- baumius hsret, chaos est, ubi omnia eandem habent faciem. MADVIGII Apvzas. Curr. 25 * 386 Lib. III, Ibd. p. 276 A verba: ζητῶ δὲ ev τί τὸ peto τοῦτο: hospitis sunt, se ipsum commoventis. Ibd. p. 282 B in codicum scriptura, quam Hermannus transpositione vocis 7,«ov corrupit, una littera mutanda est, ut nihil desideretur: 70 μὲν ξαντικὸν καὶ τὸ τῆς κερκιστικῆς ἥμιου, κα ϑ' ὅσα (pro xat ὅσα) τὰ ξυγκεί- μενα ast ἀλλήλων ἀφίστησι, π΄ὧν τοῦτο ὡς ἕν φράζειν τῆς τὸ ταλασιουργίας ἐστί που, καὶ μεγάλα τενὲ κατὰ σαντα ἡμῖν ἤστην τέχνα, ἡ ουγκχριτική ve καὶ διακρι- φική: dimidia artis κερκεστικῆς pars, quatenus composita separat, o: dimidia illa pars, quz cet. (Ibd. C Hermannus praecepit, quod ante triginta annos emendaveram, μεϑίω- μιδν pro μιδτίωμεν, Sed non recte αὐτόϑε superioribus adiunxit.) Ibd. p. 284 D incredibile est, in apertissima reciproca- lionis figura neminem vidisse scribendum esse: τούτου ze γὰρ (τοῦ μετρίου) ὄντος ἐκεῖνα: εἰσὶ (αἱ τέχναι, pro ἐκεῖνα ἔστι) κακείνων οὐσῶν ἔστε καὶ τοῦτο WX. T. À. Paulo ante rectissime Cornarius: τε δὲ (Etiamnunc) σπερὸς φτὰ νῦν καλῶς καὶ ἱκανῶς δείκνυσϑαι δοκεῖ μοι βοηϑεῖν μεγαλοσιρεπῶς ἡμῖν οὗτος ὁ λόγος. Pervagatum mendum δείκνυται, de quo dixi supra p. 26 n., mire defenditur. . Ibd. p. 285 E scribendum est: τοὺς swAe(ovovg λέληϑεν, ὅτι τοῖς μὲν τῶν ὄντων ῥᾳδίως καταμαϑεῖν τινὲς Opor- ὄτητες σιεφύχασιν, ἂς οὐδὲν χαλεπὸν δηλοῦν .. .» τοῖς δὲ αὖ μεγίστοις οὖσε ... οὐκ ἔστεν εἴδωλον οὐδὲν κ. τ. λ. sublato, quod declarandi causa ante τενές prava forma adscriptum est αἰσϑητικαί (hoc enim codiees habent, non αἰσϑηταί). In ῥᾳδίως καταμαϑεῖν ssQvxaou brevitas quadam orationis est talis, ut πεφύκαοιν significet et esse in rebus illas similitudines et sic inesse, ut ῥᾳδίως animadvertantur (facile ad animadvertendum). Qui ῥᾳδίοες scripserunt, errarunt. Nam si adiectivo Plato usus esset, ῥᾷδιοι scripsisset, de ὁμοιότησε, non de rebus. Ibd.p. 286 B: Ζαύτης ve οὐχ ἥκιοτα αὐτῆς. ἕνεκα — — — a sot o 0— Lib. III. 381 τῆς δυσχερείας κ΄ v. Δ, Non solum «e (in quo solo Stall- baumius hzsit) perversum est in hae scriptura, quod nullum aliud membrum cum hoc coniungitur, sed ipsa tota sen- lentia; nam propter illum molestie sensum (δυσχέρειαν) neque dictum quiequam est neque quicquam in memoriam revocatur, sed eius ipsius nune meminisse hospes iubet, ut admonitionem adiungat. 'Tollendum est igitur ἕνεκα, ad- ditum (ex superiore χάρι» sumpto initio, cum non animad- verteretur, unde genetivus penderet, scribendumque, sublata etiam incommoda Socratis iuvenis person: interpositione, Sie: (Av τοίνυν χάριν ἅπανϑ' ἡμῖν. ταῦτ᾽ ἐρρηϑη, negl 7OUTOY μνησϑώμεν τινῶν ταύτης T οὐχ ἥκιστα αὐτῆς vic δυσχερείας, ἥνπερ (sic Herm. pro sv σερὶ, fort. Qm&g) τὴν wazgoAoyíav τὴν περὶ τὴν ὑφαντικὴν ἀπεδε- ξάμεϑα δυσχερῶς καὶ τὴν περὶ τοῦ παντὸς ἀνείλιξιν καὶ τὴν τοῦ σοφιστοῦ περὶ τῆς τοῦ μιὴ ὄντος οὐσίας, ἐννοοῦντες x. v. À. Sic enim codices sequens τῇ» σερὶ τοῦ παντὸς ἀνείλεξεν Scribo, nt intellegatur longa expli- €atio. Bekkerus e duobus perexiguse auctoritatis codicibus Seripsit vv σιερὶ τὴν vov σιαντὸς ἀνείλεξεν, ut ad prius τῇ» audiatur μακρολογίαν, «vs(At&c autem mundi gene- ratio et, αὖ nune loquimur, evolutio intellegatur, quod nec ipsum recte fit et incommodissime in tertio membro ad τὴν τοῦ σοφιστοῦ auditur μακρολογίαν, quod tum fieri necesse est. Ibd. p. 286 E pro ἀποδεχόμενον, quod, quo referatur, non habet, scribendum videtur ἀποδεχόμενος, quod redit ad σταραγγέλλειε (D). Ibd. p. 289 B: παραλδίσιομιεν δὲ εἴ v μιὴ μέγα λέ- ληϑὲν εἴς τι τούτων δυνατὸν ἀρμόττειν. Mira hzc oratio est, pretermittere se, nisi quid magnum fefellerit. Neque enim dicitur, quid prztermittant. Przcedit ϑρέμ μια. Seribendum vocali geminata: ἃ παραλείπομεν δὲ, εἴ τι quj μέγα λέληϑεν, εἴς τὶ τούτων δυνατὸν ἁρμιόττειν. Ibd.p.289 E: 1ὴὶ δὲ; τῶν ἐλευϑέρων ὅσοι τοῖς νῦν 25" 388 Lib. III. δὴ ῥηθεῖσιν εἰς ὑπηρετικὴν éxovrsc αὐτοὺς TQvTOUOL Vitium sententie Stallbaumius et alii notarunt. Videtur inter ὅσοι et τοῖς excidisse ἐνανφίοι (contrarii servis proxime commemoratis). Ibd. p.293 C vix fieri potest, ut non scribi oporteat: ἐν ἡ τις ἂν εὐὑρίσκοι τοὺς ἄρχοντας ἀληϑῶς ἐπιστήμονας καὶ οὐ δοκοῦντας μόνον" ἐὰν δὲ (pro ἐάν τε) κατὰ vo- μους ἐάν τε ἄνευ νόμων .. ., τούτων UstoÀ0ytovéov- οὐδὲν «. v. À. | Ibd. p. 2924 A: vov δὲ ἤδη φανερὸν, ὅτι τοῦτο βου- λησόμεϑα τὸ περὶ τῆς τῶν ἄνευ νόμων ἀρχόντων ὁρ- ϑότητος διελθεῖν ἡμᾶς. Prorsus prave dicitur βουλη-- σόμιεϑα διελϑεῖν ἡμιᾶς pro solo διελϑεῖν et plane mire (in hae forma sententie) s,&c in finem sententiz reiicitur. Scribendum: ὅτε τοῦτ᾽ οὐ βουλησόμεϑα ... διαλα- ϑεῖν ἡμᾶς. Ibd. p. 296 E et reetior fit sententia, omisso toto hoc: μι ξύμφορα ἢ ξύμφορα quam retento solo ξύμφορα, et facilius mihi intellegi posse videtur, qui totum addi potuerit (ut significaretur, quo spectare iudicium deberet), quam qui ad ξύμφορα δα οἱ “ἡ ξύμφορα 7. Ibd. p. 297 E: ἐσιειδὰν τὸ πρῶτόν τις μεταϑῆῇ τὸ νῦν δὴ ῥδηϑέν. Non agitur de mutatione. Serib.: we 9 7, si quis omisit neque persequi audet. Ibd. p. 801 E: τοιαύτης τῆς xQusióoc vstouetucrnc αὐταῖς. τῆς κατὰ γράμματα x«l ἔϑη μὴ μετὰ ἐσιστήμης πραττούσης τὰς πράξεις, ἑτέρα σιροσχρωμένη σταντὶ κατάδηλος ὡς πάντ᾽ ἂν διολέσειε vd ταύτῃ γιγνόμενα. Sie codices, oratione non cohzerente, nec obscurum est, relativo pronomine hze vinciri debere; sed nemo dixit, quo referretur ἑτέρα femininum; neque enim qusritur, quid alia sive κρησιίς sive στολιτδία factura sit, sed quid hzc tam prava in aliis rebus. Scribendum igitur: σι ράξεις, 9» εἰς ἕτερα προσχρωμιένη παντὶ κατάδηλος ὡς πάντ᾽ ὅν διο- λέσειε τὰ ταύτῃ γιγνόμενα (quam, si ad alia adhibeatur, Lib. III. 989 apparet omnia perdituram esse) Quomodo 7 εἰς exciderit post σιράξεις, manifestum est. Προσχρωμιένη Plato brevi- tatis causa passive dixit, ut alibi, ne βιαζόμενος comme- morem, ἐσιεφϑεγγόμενος Sophist. p. 257 C, ὠγούμιενος Phsdon. p. 69 B, μεμούμενος de rep. X. p. 604 E. Ibd. p. 304 A scribendum interrogative: ἃ δὴ τίψι τρόπιῳ ῥᾷστά τις ἀπιομιερίζων δείξει γυμνὸν καὶ μόνον ἐκεῖνον. .: Neque enim, si hospes facillime hoe factum iri ipse affirmaret, Socrates minor recte responderet, sre:- Qacvéov. Ibd. p. 306 C prorsus non intellego, unde pendeat αὐτῶν, Scribendumque puto: 7 παντὸς μάλλον ὃν αὐτῶν ἔχει διαφορὰν τοῖς ξυγγενέσιν ἔς τι. Ibd. p. 801 C: οἷον σιολεμίας διαλαχούσας στάσιν ἰδέας. ln altero vitiosa abundantia est, quod ἐδέαε σπολέ- ywac dieuntur, in altero defectus, quod δεαλαχοῦσαι στάσιν (quoniam στάσεις in hae coniunctione stationem et locum necessario significat); ipse ordo verborum admonet, seri- bendum esse: oiov σ΄ ολεμιίαν διαλαχούσας στάσιν iócag. Initio sententis e codicibus tribus optimis restituendum: ὡς τὸ 402v αὐτά τὲ (pro ταῦτα cc): ipsas actiones. Ibd. p.308 B: Οὐδαμῶς ὡς ov φήσομεν. Manifestum est, hoe dici: Nullo modo negabimus; fieri non poterit, ut negemus. Id Grece dicitur: οὐδαμῶς ov φήσομεν (synt. Gr. ὃ 209 a); ὡς quid agat, nescio et geminando ortum puto. Longe enim aliter dicitur ϑαυμασίως ὡς, ὑπερ- (voc ὡς quique eius generis sunt. ἢ) Ibd. p. 311 B: 1οῦτο δὴ τέλος ὑφάσματος evOv- σιλοκίᾳ ξυμιπιλέκειν γίγνεσϑαι φαμὲν σολιτικῆς σιράξεως !) P. 308 D recte in duobus recentioribus codicibus scribitur, coniectura videlicet: ὅτε παιδία πρῶτον βασανιεῖ, pro παιδιᾷ. Primum pueros natos 7; πολιτική explorabit (sintne tollendi), deinde educationi eorum prospiciet. Παιδιά nihil hic habet, quod agat. 390 Lib. III. v0 τῶν ἀνδρείων xal σωφρόνων ἀνθρώπων 5906, omovtov x. vr. À. Quam Stallbaumius posuit huius loci enarrationem, in qua Hermannus acquievit, in ea ipse ,Strueturam verborum admodum difficilem et impeditam esse* non diffitetur, ,audaciusque et insolentius hyperbaton inesse;* ego nego aut Platonem aut quemquam (Graecum verba sic confundere ac miscere potuisse. Redeundum videtur ad ceterorum codicum scripturam coniectura natam: 7 'evz0 δὴ τέλος ὑφάσματος εὐϑυπλοκίᾳ ξυμπλακπὲν γίγνεσϑαι φαμιὲν σιολιτικῆς σιράξεως. vo τῶν x. v. À., hac sententia: Hune operis textorii finem reeta textura compactum effiei dicimus civilis actionis, fortium et moderatorum ho- minum ingenium moresque (qui existunt et apparent), cum cet.!) | Phileb.?) p. 12 E: πῶς γὰρ ἡδονή ye ἡδονῆ μὴ ovy ὁμοιότατον ἂν sy; Ab usu loquendi prorsus abhorret pj ov non infinitivo adiunctum, sed in interrogando de eo, quod fieri possit, positum. (Stallbaumius sie defendit, quasi seripbum sit: πῶς γὰρ δυνατὸν ἡδονὴν . . - qu ovy ὁμοιότατον εἶναι.) Tollendum ,$ natum ex vy. Ibd. p. 13 A: Ὅτι προσαγορεύεις αὐτὰ ἀνομοια ὄντα ἑτέρῳ, φήσόμιεν, ὀνόμιατι. — Requiritur ἕν. Neque x . . . .3 9 4 ᾽ δ * 1) Paucis ante versibus, ubi sic scribitur: Τὰ δ᾽ ἀνδρεῖα ys ov ^ P1 L , ᾿ , b ? , 3 , b , πρὸς uiv τὸ δίκαιον καὶ εὐλαβὲς ἐκείνων ἐπιδεέστερα, τὸ ὃ ἐν ταῖς πράξεσι τὸ μὲν διαφερόντως ἴσχει, nihil est certius Astii iudicio, hominis alioquin parum acuti et prudentis, in τὸ , . . . . . i] , * , , μέν latere adiectivum contrarium illis τὸ δίκαιον καὶ εὐλαβὲς. idque esse ἐσαμόν. Stallbaumium et Hermannum in hac tam perspieua oppositionis forma audiri posse iudicasse πρός et con- traria poni τὸ δίκαιον et τὸ ἐν ταῖς πράξεσιν mirum est, magis mirum, quod τὸ μέν errore nata putarunt. Quali? *) In hoc dialogo orationis duritia anacoluthorumque libertate molesto difficilique nec, ut mihi videtur, tota compositione notionumque et argumentorum tractatione inter optimos nume- rando codices non pauca gravia et antiqua vitia habent, quorum multa incurata iacent iacebuntque. Lib. III. 391 enim in eo reprehenditur Protarchus, quod alio nomine voluptates appellet, sed quod, eum divers ipsc sint, aliud iis commune nomen (przdieatum) imponat. Tum φήσομεν aperte vitiosum vel ipso loco arguitur. Fuit fortasse: ἑτέρῳ ὡς ὃν ovouatt. Ibd. p. 14 B: κατατιϑέντες δὲ εἰς φὸ μέσον, 10À- κῶμεν, ἄν zw ἐλεγχομένω (codd. ἐλεγχόμνενοι) μηνύσωσι, σιότερον ἡδονὴν τάγαϑὸον δεῖ λέγειν ἢ φρόνησιν z. v. ἢ. Excidit infinitivus post τολμιώμιεν. Nam artificia defen- dentium prorsus absurda sunt. Fuitne τολμῶμεν nece éyat, ἂν πῇ . . .? Ibd. p. 15 A: περὲ τούτων vov ἑνάδων καὶ τῶν τοι- οὕτων ἡ πολλὴ οπουδὴ μετὰ διαιρέσεως ἀμφισβήτησις γίγνεται. Frustra explicare. Stallbaumius eonatur; Her- mannus tria verba delet. Lenior adest medicina: ἡ στο} 47] σπουδῇ μετὰ διαιρέσεως ἀμφισβήτησις γίγνεται. Ibd. p. 16 B: οὐ μιὴν ἔστε καλλίων ὁδὸς οὐδ᾽ «v γέ- votzo ἧς ἐγυὶ ἐραστὴς μέν eijut ἀεί x. v. λ. Scribendum: γένοιτο ἢ ἧς. Neque enim unquam genetivus relativi simul et precedenti comparativo et sequenti nomini gene- livum flagitanti parere potest. Ibd. p. 17 A: οἱ δὲ νῦν τῶν avOQustov σοφοὶ ἕν tiv, - ὅπως ἂν τύχωσι, καὶ πολλὰ (prave Hermannus: τύχωσι; τὰ πολλὰ) ϑᾶττον καὶ βραδύτερον σιοιοῦσι τοῦ δέοντος, μετὰ δὲ τὸ £v ἄπειρα εὐϑύς" va δὲ μέσα αὐτοὺς ἐκ- φεύγει. Lentitudinis reprehensio neque cum celeritate congruit neque cum. re; celerrima enim et brevissima vià isti homines ab initio ad extremum transilire insimulantur. Seripserat Plato βραχύτερον (nimis celeriter et nimis exiguis finibus); sed przterea tollendum δέ post μετώ vi- detur; hze enim appositione ad στοεοῦσε adiunguntur: μεδτὰ τὸ ὃν ἄπειρα εὐϑύς, deinde additur, quod illi £v μὲν καὶ 7:04À« respondeat: τὰ δὲ μέσα x. v. Δ. (De p. 11 D vid. p. 94.) Ibd. p. 18 B. Nihil est (de eo, qui ab infinito incipit) 392 Lib. ΠῚ, qup ἐπὶ τὸ ἕν εὐθὺς, ἀλλ᾽ im ἀριϑμὸν τινα κατανοεῖν. Aut κατανύξειν, in quod Stallbaumius incidit, sed dese- ruit, aui xeve« 9eiv, imagine a navi sumpta, scribendum. Paulo post e cod. Oxon. scribendum: ὡς λόγος ἐν «Αἰγύπτῳ Qev τινὰ τοῦτον γενέσϑαι, λέγων, ὡς πρῶτος (pro: γενέσϑαι λέγων, ὃς πρῶτορ). Ibd. p. 26D, quemadmodum τὸ dsrergov et multa prz- buisse genera et tamen in his unum apparuisse dicitur, sic eliam vo πέρας dici debet utrumque aliquo modo habere; itaque in his: καὶ μὴν τὸ ye πέρας οὔτε πολλὰ εἶχεν οὔτ᾽ ἐδυσκολαίνομιεν ὡς οὐκ ἦν ἕν φύσει, vitiose in priore membro omnino negatur multa habuisse. Scriben- dum videtur: οὔτε πολλὰ εἶργεν. Est aliquis lusus in hoc verbo cum «o πέρας coniuncto. Ibd.p.27D non ex μιχτὸς ἐκεῖνος faciendum μεκτον ἐκεῖνο. sed prorsus tollendum additamentum adscriptum, cum non intellegeretur subiectum esse τὸ τρίτον γένος. (Non minus pravum illud p. 47 E: τοῖς ϑυμοῖς καὶ ταῖς ὀργαῖς.) Ibd. p. 28 A recipienda est codicis 77 (ex optimis tribus) prima scriptura ᾧ (pro oc) παρέχεταί vt μέρος ταῖς ἠδο- veic ἀγαϑοῦ, Ub sogcyevor passive intellegatur idemque efficiatur sensus, quem Stallbaumius o scribendo efficiebat. ἢ) Ibd. p. 3Y B. Neque haec verborum forma: 7'o “ποτὲ οὖν δὴ τρόπῳ ... φιλεῖ recte interrogationi admodum convenit (7v: stot' ovv τρόπῳ) neque apte huic Socratis interrogationi Protarchus ita respondet, ut tantum quaerendum affirmet. Codices non τῷ, sed ovo habent. Scribendum igitur videtur, voce una geminata: Ὅτῳ ποτὲ οὖν δὴ 190900 ... ὁμοίως εἴληφεν, σκεπτέον. ΠΡ. Σκεπτέον 1) P. 30 E ne quis ex τῆς post γένους (γενούστης) extundere ali- quid conetur (velut γένους ἔτης), animadverti velim etiam p. 52 C τῆς prorsus prave additum esse. Lib. III. 393 γώρ. Hoc γάρ facillime excidere poterat, quod sequi- tur ἄρ᾽. Ibd. p. 41 E: εἰς τούτων noe ἀλλήλας μείζων xal τίς ἐλάττων καὶ είς μιῶλλον καὶ τίς σφοδροτέρα. Neque per se dici posse: τίς μάλλον, ubi de duobus, uter maior sit, quaeratur, neque in hac cum reliquis adiectivorum comparativis coniunctione, manifestum est. Videtur fuisse: καὶ τίς μαλακωτέρα aub ὁμιαλωτέρα. Ibd. p. 44 B in scriptura trium optimorum codicum (ὄναρ ἅπαν ἡδονεὶς) videtur potius latere: φύσεν" τὸ γὰρ &zav, quam quod editur: o? τὸ παράπαν. Ibd. p.45 A: 'Jo' ovv αἱ σιρόχειροι, αἵσιερ καὶ με-- γισται τῶν ἡδονῶν . . . αἱ σερὶ τὸ οὥὦμαά εἰσιν αὗται; Neque id, quod caput est, maximas esse has voluptates (ut in iis spectari voluptatis natura debeat), sie in relativam sententiam tanquam appendix coniici potest, neque simpli- eiter affirmari, paratissimas voluptates etiam maximas esse; tantum hoc primum experimenti loco ponitur, deinde, aliene sint maximz, quaritur. Scribendum igitur: "749 οὖν, αἱ σιροχείροι εἴσιερ καὶ ptéytovot τῶν ἡδονῶν, --. αἱ σε. «. 6 & αὗται; (Qusrendum est in maximis ; si igitur promptis- sime etiam maxim: sunt, nonne corporis voluptates hz, 9: promptissime, sunt ἢ) Ibd. p. 47 C postquam Socrates de voluptatibus e solius eorporis contrariis affectibus (desiderio et eius expletione) ortis dixit, ad eas transit, qua ex contrario animi et cor- poris affectu oriuntur: σπερὶ δὲ τῶν ἐν ψυχῇ σώματι τἀναντία ξυμβάλλεται, λίπην τὲ ἅμα πρὸς ἡδονὴν καὶ ἡδονὴν ᾿σιρὸς λύσιην ..., ταῦτα κ. t. Δ. Ad orationis structuram efficiendam una littera mutanda est: so) δὲ TOY, ei ψυχὴ σώματι τἀναντία ξυμιββάλλεται (de iis voluptatibus, si, o: quze oriuntur, si) De brevitate orationis et artieulo praeposito toti sententie efr. synt. Gr. 8 15 b not.1. (In proximis Hermannus frustra errorem optimorum codicum, ταῦτα δὴ τότε μέν pro ταῦτα δὲ adiuvare 394 Lib. III. conatus est interposito δὲ inter ὡς et ὁπόταν. Aperte contraria sunt: ταῦτα ἐἔμσιροσϑε μὲν διήλϑομιεν, ὡς, ὁπόταν... ., ταῦτα δὲ. .. τότε μὲν οὐκ .. ., νῦν δέ. Sed tollendum αὖ post ὁπόταν, ortum ex ultima coniunc- tionis syllaba.) Ibd. p. 48 D multo aptius Protarchus dubitet (μὴ γὰρ οὐ δυνατὸς 0, vereor, ne non possim), quam neget, se ullo modo posse (ov γὰρ qw» ὃ. c). Ibd.p.48E: Πολὺ δὲ πλεῖστοι, οἴμιαι, στδρὶ τὸ τρί- vor εἶδος τούτων ἐν ταῖς wvyaic διημιαρτήκασιν. Scri- bendum: τὸ τρίτον εἶδος, vo τῶν ἐν ταῖς ψυχαῖς, διη- μιαρτήκασεν, tertium genus, rerum ad animum pertinentium. Ibd. p. 51 D: “έγω δὲ τὰς vov φϑόγγων τὰς λείας καὶ λαμπρὰς, τὰς ἕν τε καϑαρὸν ἱείσας μέλος. Sic codices. Sed neque adiectiva feminina substantivo congruunt neque in dividendo dici potest (etiamsi φωνῶν cum Stall- baumio et Hermenno scribas) αἱ τῶν φωνῶν αἱ λεῖαι pro τῶν φ. αἱ à. taque Hermannus καὶ pro τὰς scripsit. valde improbabiliter. Videtur Plato poetica et antiqua voce (quam Herodotus quoque posuit) in cirecumloquendo usus esse: λέγω δὲ (ue τῶν φϑόγγων τὰς λείας uw. v. À. Ibd. p. 51 E ineptum est λεγομένων ἡδονῶν. Signi- fiecandum est id genus voluptatum, in quo dividendo et. persequendo Socrates versatur. Scr.: ταῦτα εἴδη δύο λέ- yopev ἀμίπτων ἠδονῶν aut ὅλων ἡδονῶν. Ihbd. p.52 B restituenda codicum scriptura, tantum com- mate translato: Ove. φύσει ys, ἀλλ᾽ ἔν τισε λογισμοῖς, τοῦ μαϑήματος ὅταν τίς στερηϑεὶς λυπηϑῆ διὰ τὴν χρείαν. Quod interpungebatur post μιαϑήμιατος," iam in uno et altero codice recenti partim supra versum, partim in ordine scriptum est ἔν τεσε λογισμοῖς τοῦ παϑήματος. Nulli sunt vo? σταϑήμιατος λογιασμιοί τιν 8 ς. Ibd. p. 54 B scribendum videtur: Πρὸς ϑεῶν ἄρ᾽ ἐσταν-- ἐρωτᾷς μὲ; Miratur Protarchus se de tam perspicua re interrogari. Lib. III. . 895 Ibd. p. 58A: Πρ. Τίνα δὴ ταύτην αὖ δεὶ λέγειν (τὴν διαλεκτικήν); Xo. ZhjÀov ὅτε ἢ πᾶσαν τήν γε νῦν λεγομένην γνοίη. Vitium manifestum est non solum in omisso cv, sed multo magis in tota sententia; nam neque dialectiea (cuius vis postea demum explicatur) definiri potest, qui reliquas artes noverit, neque omnes artes supra commemorat: significari possunt his verbis: s&oe ἡ pe vor λεγομένη. Longe etiam aliud dietum fuisse ostendit id, quod per γάρ subiicitur, confirmans non diffieilem esse inventu artem ante significatam. Scripserat Plato: 7/74ov ὅτε πᾶς ἂν τὴν γε νῦν λεγομένην γνοίη. Cum con- flando factum esset πᾶσαν, additum est z ante nostrorum codicum originem.!) Ibd. p. 62 B. Vitiosum esse χρώμενος ἐν οἰκοδομιίᾳ καὶ τοῖς ἄλλοις ὁμοίως κανόσε καὶ τοῖς κύκλοις. prster articulum in altero nomine additum, in altero omissum ostendit ipsa sententia; neque enim id ridieulum futurum erat, quod is, de quo agitur, regulis et circulis uteretur, sed. quod non iis, qui huius mundi rebus apti essent. Recte hactenus Heindorfius χανόσε ϑείοις καὶ κύκλοις, sed a vestigiis codicum nimis discedit, e quibus oritur κανόσι καινοῖς καὶ κύκλοις. Corrupto καινοῖς necessario καί exirusum est. Ibd. p. 66 C: Πέμστας τοίνυν, ἃς ἡδονὰς ἔϑεμιεν ἀλύσους ὁρισάμενοι, καϑαρὰς ἐπονομάσαντες τῆς ψυχῆς αὐτῆς ἐπιστήμας, ταῖς δὲ αἰσϑήσεσεν ἑπιομιένας. Omnia hec perversa, primum ipsz ἐσεεστήεαε in hoc genere. positze, qua in quarto sunt (D), deinde voluptates animi scientie appellatz;, postremo scienti: sensus sequentes. Quid scri- bendum sit, e p. 51 Β sqq. intellegitur: καϑαρὰς ἐπονο- μάσαντες τῆς ψυχῆς αὐτῆς, ἐπ ἐστήμαις, τὰς δὲ αἰσϑήσεσεν ἑσιομένας, hoc est, τὰς μὲν ἐπιστήμαις, τὰς δὲ αἰοϑήσεσιν én. (Vid. huius ipsius dial. p. 36 E, Stallb. ') Hanc emendationem prodidi in annal. philol. Danic, I p. 40 et 174. 396 Lib. III. ad Protag. p. 330 A, Phzdr. p.266 A, Thezt.p.181D, soph. p.248 A, cet) Vitii aliquid esse alii senserant, in eorri- gendo aberrarant. 1 Conviv. p. 173 D: ἐν μὲν yag τοῖς λόγοις ἀεὶ τοιοῦτος sj. Neque μέν neque γάρ aptum. Serib.: ἐν μένε ἄρα τοῖς λόγοις. (De p. 175 A vid. p. 75.) Ibd. p. 187 C: οὐδὲ ὁ δισειλοῦς ἔρως ἐνταῦϑα sac ἔστιν. Ineptum πὼς in hac negatione certzx rel (ἐνταῦϑα). Seribendum σὲ ὦ (nondum hic). lam subiicitur aptissime: ἀλλ᾽ ἐπειδὰν δέῃ κ. τ. À., ubi pervenitur ad δισελοῦν illum. Ibd.p.194D. Neque ὁπῃοῦν... ὁτιοῦν γίγνεσϑαι potest significare: quiequam ullo modo fieri, neque hee sententia apta est, Socratem non curare, quicquam fieri; non curare diei debet, quomodo quidlibet fiat. Scrib.: οὐδὲν ἐτε διοίσει αὐτῷ, ὁπῃοῦν τῶν ἐνταῦϑα ὁτιοῦν γίγνεται (pro γίγνεσϑαι). (Cfr. p. 26 n.) Ibd. p. 197 E: o (τῷ "Ερωτι) χρὴ ἕπεσϑαι πάντα ἄνδρα ἐφυμνοῦντα καλῶς ῳδῆς μιετέχοντα, ἣν ἄδει. Sie codices, non χαλῶς καλῆς. Sorib.: ἐφυμινοῦντα καὶ δῆς μετέχοντα. Ex καίω ortum καλῶς. Pulchritudinem cantus nil opus erat significari. (De p. 200 A vid. p. 19.) Ibd. p. 201 E scrib.: '/ καὶ ὃ ἂν μὴ σοφὸν, ἀμαϑές; Vulgo omittitur o. (Alii: 'H ὅτι ἄν.) Ibd. p. 205 D: πᾶσα ἡ vov ἀγαϑῶν ἐπιϑυμία xat τοῦ εὐδαιμιονεῖν, ὁ μέγιστὸς ve καὶ δολερὸς ἔρως παντί. Ζολεροῦ appellationem hinc alienam esse, manifestum est et ab alis etiam intellectum. Seribendum videtur: καὶ ὁ λο- xA300c. Cfr. paulo post: oí δὲ κατὰ ἕν τι εἶδος ἰόντες τὸ τοῦ ὅλου ὄνομια ἴσχουσιν. Ibd.p.210 C: ὥστε... καὶ ἐρᾷν καὶ κήδεσϑαι καὶ τίκτειν λόγους τοιούτους καὶ ζητεῖν, οἵτινες ποιήσουσι βελτίους τοὺς νέους. Minus recte τῷ τίκτειν superponi videtur καὶ ζητεῖν. Puto fuisse tantum: καὶ τίκτειν τοι- ovrovc λόγους ζητεῖν. Lib. III. 391 Ibd. p. 212 E: ἵνα ἀπὸ τῆς ἐμῆς κεφαλῆς τὴν τοῦ σοφωτάτου καὶ καλλίστου κεφαλὴν, ἐὰν ein, οὑτωσὶ ἀναδήσω. neptum esse ἐὰν eízto recte intellectum est; sed, quod e Winckelmanni coniectura Hermannus edidit χεφαλὴν ἀνεισιῶὼν οὑτωσὶ, neque ἀνεισιεῖν κεφαλήν tolera- biliter dicitur neque hoc tanquam condicio poni potest, qua effecta, tum demum (οὑτωσί) Alcibiades ἀναδήσει. Seribendum: ἐὰν εἰσίω, οὑτωσί. Ofr. mox: és ῥητοῖς εἰσίω ἢ μή: Ibd. p. 216 E simpliciter e codicibus recipienda hzc seriptura est: ἡγεῖταε ... ἡμᾶς οὐδὲν elvat (λέγω ὑμεῖν), εἰρωνευόύμιενος δὲ καὶ παίζων . .΄. διατελεῖ. Hoc enim σιαρεντίϑησε Alcibiades: (dico vobis admoneoque, ne ignoretis et falsa opinione ludamini). Ibd. p. 222 E: ov δή mov ἐμέ πάλιν ἐπαινέσεται, TtQiv ὑσε ἐμοῦ μάλλον ἐπαινεϑῆναι. — Nihil est. μάλλον. Seribendum: πιρὲν vx ἐμοῦ ἄλλον ἐπαινεϑῆναι. Phedri p. 230 B: καὶ ὡς ἀκμὴν ἔχει τῆς ἄνϑης. Opinor: καί vw oe ἀκμὴν ἔχει v. c. Ibd. p. 282 B. Scribendum: καὶ ἄλλῳ μὲν τρόπῳ διαφορᾶς γενομένης κοινὴν ἂν ἀμφοτέροις (vulgo κοινὴν ἀμφ.) καταστῆναι τὴν συμφορὼν, σεροεμιένου δὲ σου ἃ σεδρὶ σιλείστου ποιεῖ, μιἐγάλην ἄν oot βλάβην γενέσϑαι. Neque enim ullo modo in oratione sic per cv et δέ disper- tita ἄν ex inferiore membro retrahi ad prius potest.') 1) P. 931 C exempli «causa notandus semel Hermanni error in apicibus codicis Ox. nimis hswrentis. Nam in ceteris codicibus scribitur (etiam mediocribus): λέγουσιν ὅτε ὅσον ἂν ὕστερον ἐρασϑῶσιν, ἐκείνους αὐτῶν περὶ πλείονος ποιήσονται, contra sententiam, qu: aperte postulat ὅσων, in Oxon. ὅποσον, con- iractis in unam II litteris T' I. Quid Hermannus? Pro ὅσον correctionem in reliquis supra scriptam (ὅσων) sequitur, sed ex illo in Ox. ὁπ efficit οἵ y, pessumdata sententia, qu: in hoe ipso vertitur, quod, si amatores vera de iis, quos nunc ament, loquantur, facile intellegatur, multo magis idem eventurum (ῥάδιον γνῶναι, ὅτι) in iis, quos postea adamaverint. 398 Lib. III. Ibd. p. 284 €: Οὔτε γὰρ τῷ λόγῳ λαμβάνοντι χάριτος ἴσης ἄξιον. Ex λόγῳ nihil effici potest ad sententiam aptum neque, si deleri velis, quce addendi fuerit causa, excogitari. Fuitne τῷ πολλοστῷ λαμβάνοντι, ei, qui unus e multis, una cum multis aliis accipit (quod poterat etiam diei: τοῖς συμπόλλοις λαμιβαάνουσιν)ϑ Ibd.p.235 B: 7'oóv γὰρ ἐνόντων ἀξίως ῥηθῆναι ἐν τῷ πραγματε οὐδὲν παραλέλοισιεν. — Novi, quomodo dieantur τὰ ἐνόντα ῥηθῆναι, hoc est, αἱ ἔνεστε ῥηθῆναι (synt. Gr.$165 a not.. Verum ἢ. 1. non agitur de digne dicendo, sed de dictu dignis. Scribendum igitur: τῶν γὰρ ἐνόντων ἀξίων ῥηθῆναι. (De p. 285 D dictum p. 174.) Ibd. p. 291 D ser.: καὶ oí μὴ ἐρῶντες (pro: xoi μη ἐρ.). Ibd. p. 239 A. Non inesse necessario in eo, qui ametur, vitia, sed amator laetari debere dicitur, si insint. Scri- bendum igitur: “Ὁσούτων κακῶν ... κατὰ τὴν διάνοιαν ἐραστὴν ἐρωμένῳ ἀνάγκῃ γιγνομένων τε καὶ φύσει ἐνὸν- vov μὲν ἥδεσθαι, τὰ δὲ παρασκευάζειν, ἢ στέρεσϑαι τοῦ παραυτίκα ἤδέος. Codd. et editt.: ἐνόντων, τῶν piv ἡδεσϑαι, quod aut geminandi errore ortum est aut quod τὰ μέν propter τὰ δέ requirebatur. Scribendum preterea tum fuerat τοῖς μέν. | Nam post τοσούτων ἐνόντων prave in partitione ad vo» iterum auditur évov- vov. Neque ἐραστὴν cveyxy ilo loco poni poterat. [Sic etiam Nutzhornium emendasse amicus indicat. ]| Ibd. p. 247 B: ὅταν δὲ δὴ πρὸς δαῖτα καὶ ἐπὶ ϑοίνην ἴωσιν, ἄκραν ὑπὸ τὴν ὑπουράνιον ἁψῖδα στορεύονται TLQOC ἄναντες ἤδη" τὰ μὲν ϑεῶν ὀχήματα ἰσορρόστως εὐήνια ὄντα ῥᾳδίως πορεύεται, τὰ δ᾽ ἄλλα μόγες κι v. λ. De- bebat saltem ad vinciendam orationem aut: τὰ μὲν δὴ ϑεῶν ὀχήματα aut: xol τὰ μὲν ϑεῶν oy. Sed ne sic quidem tolleretur inelegans repetitio πορεύονται. . . πο- Qevevo. aut molesta temporis et loci in eadem re sepa- ratio: cum ad coenam eunt, sub ipsum altissimum fastigium Lib. III. 399 meant. Scribendum, sublato additamento, quod ex non animadversa periodi ratione natum est: ὅταν δὲ δὴ m. Ó. καὶ ἐσεὶ ϑοίνην ἴωσιν ἄκραν Ono τὴν ὑσιουράνιον cid σιρὸς ἄναντες ἤδη, τὰ μὲν ϑεῶν οχήματα κ. τ. 4. (Com- parari velim, qua supra de Platonis oratione additamentis aucta dixi, et in hoe dialogo, preter p. 235 D, conferri pp. 229 O, 242 A, 241 C τνυχῆς, 264 B δεῖν, 268D συνεοταμένη»ν.) Ibd. p. 247 C sic nunc editur: '/7 γὰρ ἀχρώμιατός τε καὶ avoque οὐσία ὄντως ψυχῆς οὖσα χυβερνήτῃ μόνῳ Deer γνῶ" egi ἣν τὸ τῆς ἀληϑοῦς ἐπιστήμης γένος τοῦτον ἔχει τὸν τότιον. Primum sie oratio interpungenda εϑὺ: οὖσα, . .. ϑεατὴ νῷ, περὶ ἣν τὸ τῆς ἀληθοῦς ἐσιιοτήμιης γένος, τοῦτον ἔχει τὸν τόσπτον. — Neque enim 4e scienti? loco agitur, sed ideo difficile esse dicitur de τῷ U9w0vQavío 107.9 digne dicere, quia hune locum teneat pura illa et vera essentia, circa quam versetur vera scientie genus. Sed gravius alterum. Pravissime enim hoe loco wvyrc οὐσία appellatur; agitur enim de vera et summa essentia (hoc est, de ideis), qua sola mente cerni possit, primum deorum, deinde etiam animorum, cum eo evehan- tur. Neque, quod editur, in ullo est codice, sed Oxon. eum 4 I1 T habent ψυχῇ (sic!) ovo«, ceteri omnes οὖσα ψυχῆς, ut recte οὐσία ὄντως ovo« dicatur, τνυχῆς coniungatur cum κυβερνήτῃ, quemadmodum fit apud eos, qui hunc locum citant, Proclum, Damascium, Clementem. Alexandrinum, Origenem, qui voc» a Platone ψυχῆς κυβερνήτην appellari testantur. Atque hoc tenendum esset, nisi meliores illi codices suspicionem facerent, duplicem in hoc loco versatam esse interpolationem , alteram alicuius, qui ovorav ὄντως οὔοαν prave definierit adscripto »vy» (etsiin codicibus est ψυχῇ), alteram alicuius, qui, cuius rei κυβερνήτης νοῦς diceretur, genetivo addito significandum putarit, Platonem ipsum nihil scripsisse nisi: ὄντως ovoa, κυβερνήτῃ μόνῳ ϑεωτὴ vo. Si hoe ita est, antiquissima est hzc interpo- latio, illorum scriptorum zetatem superans. 400 Lib. III. Ibd. p.247 D: " 4v' οὖν ϑεοῦ διάνοια νῷ τε καὶ àinui- στήμῃ ἀκηράτῳ τρεφομένη καὶ ἁπάσης ψυχῆς, ὅσῃ ἂν 4. 7. Δ. Scribendum: "H «τ᾽ οὖν ϑεοῦ διάνοια. .. καὶ ἁπάσης ψυχῆς. Nihil agit &ve (dicendum saltem erat: ἡ οὖν ϑεοῦ διάνοια, &ve...); articulo earere non possumus in hac distinctione cogitationis dei et omnis animi. Ibd. p. 248 B. Frustra Gra&ci sermonis consuetudo relativa, sententie iudicium aliquod de eo, quod dicitur, continentis cum ipsa primaria sententia conflande (synt. Gr. ὃ 197) advocatur ad hane barbariem defendendam: O δ᾽ ἕνεχ ἡ πολλὴ σπουδὴ, vo ἀληϑείας ἰδεῖν σεεδίον οὗ ἐστίν. ut primum audiatur ἐσείν (σπουδή ἐστε»), deinde solum ἰδεῖν sit pro sententia primaria: σστουδή ἐστιν (σπουδαζουσιν) ἰδεῖν. Scribendum est, omisso ov post πεδίον, ex euius ultimis litteris natum est, sic: Ov δ᾽ ἕνεχ ἡ πολλὴ σπουδὴ vo ἀληϑείας ἰδεῖν πεδίον ἐστὶν, ἢ ve δὴ προσήκουσα ψυχῆς τῷ ἀρίστῳ νομὴ ἐκ τοῦ ἐκεῖ λειμῶνος τυγχάνει οὖσα 4, τε τοῦ πτεροῦ φύσις. . . τούτῳ τρέφεϑαι. 104. p. 258 A: xav ἐκ Διὸς ἀρύτωσιν, ὥσπερ αἱ βάκχαι ἐπιὶ τὴν τοῦ ἐρωμένου ψυχὴν ἐπταντλοῦντες στοι-- οὔσιν ὡς δυνατὸν “ὁμοιότατον τῷ σφετέρῳ Oeo. Deest obiectum verborum ἀρύτωσιν et ἐσσαντλοῦντες (ne dicam, quod subtilius fortasse videbitur, εἴ ve ἀρύτουσεν, non ἐών dicendum fuisse); id aderit, si scripserimus: ye», hoc est zai ἄν. De hae erasi (ἀφ) dixit L. Dindorfius ad Xenoph. Cyrop. V, 5, 35 (de V, 3, 9 falsus) et ad memorab. I, 6, 7; eam Platoni restituemus de rep. X p. 606 C; restitui debet Thucydidi VI, 9, 2: οὔτε νῦν ἄλλ᾽ ἢ ἂν γιγνώσκω βέλτιστα. Nam ἃ ἄν ibi requiri Reiskius intellexit. Apud Platonem paulo post sic seribendum est: ἐάν ye διαπιράξωνται ὃ προθυμοῦνται ἡ λέγω, οὕτω χαλή ve x. T. À. (pro ἣν λέγω. Cod. Oxon. ἡ δ᾽ éyo). Ibd. p. 258 A: ἐν ἀρχῇ ἀνδρὸς πολιτικοῦ συγγράμματε σιρῶτος ὁ ἐπαινέτης γέγραπται. Aut ἐν ἀρχῇ ἐν ἀνδρὸς Lib III. 401 3. ουγγράμματε Scribendum aut, quoniam nihil aliud est ἐν ἀρχῇ nisi ztoovoc, tantum ἐν ἀνδρὸς, ut ἀρχῇ aliena manu additum putetur. Ibd. p. 264 B: ov χύδην δοχεῖ βεβλῆσϑαι τὰ τοῦ λόγου; ἢ φαίνεται τὸ δεύτερον εἰρημένον ἔκ τινὸς ἀνάγκης δεύτερον δεῖν τεϑῆναι ἤ τι ἄλλο τῶν ῥηϑέν- των. Tollendum δεῖν. Non queritur h. l., quid fieri debeat, sed qualis sit illa, de qua iudicatur, oratio, neces- sitate an casu quidque quoque loco positum sit. Ibd. p. 265 C pro ῥηθέντων vereor, ne scribi debeat εὐρεϑέντων. Paulo post (D) oratio sic interpungenda: ὥσπερ và νῦν δὴ negi Egotoc, 0 ἔστιν, ὁρισϑὲν, εἴτ᾽ εὖ εἴτε χακῶς ἐλέχϑη, τὸ γοῦν σαφὲς... διὰ ταῦτ᾽ ἔσχεν εἰπεῖν 0 λόγος. Nam ὁρισϑέν est: constituto. Vulgo post ἐλέχϑη plene interpungitur aut saltem ita enarratur, tanquam ibi sententia grammatice finiatur. Ibd. p. 205 E: 170 πάλιν xav εἴδη δύνασϑαι φέμινειν, κατ᾿ ἄρϑρα, ἡ πέφυκε, καὶ μὴ este ρεῖν καταγ- γύναι μέρος μηδέν. Non agitur de dividendo xe«' εἴδη, sed de ipsis εἰδέσεν, sub qus τὰ διεσσιαρ μένα εἰς μίαν ἰδέαν €olleeta sunt, rursus coniraria ratione partiendis. Mendum arguunt etiam hz ἀουνδέτως iuncta κατ᾽ εἴδη, κατ᾽ ἄρϑρα. Serib: 79 πάλιν καὶ τὰ εἴδη δύνασϑαι τέμνειν κατ᾽ ἄρϑρα. Ibd. p. 266 C necessario scribendum videtur: 7 ἃ δὲ ψῦν παρὰ σοῦ ve καὶ /[voiov τοὺς μιαϑόντας sini τί χρὴ καλεῖν... Vulgo omittitur τούς. Ibd. p. 268 D: εἴ τες οἴεται τραγῳδίαν ἄλλο τι εἶναι ἢ τὴν τούτων σύοτασιν σιρέσιουσαν, ἀλλήλοις καὶ τῷ ὅλῳ συνισταμένην. Nihil est σύστασις ἀλλήλοις συνισταμένη, Sed σύστασις σιρέπουσα ἀλλήλοις καὶ τῷ ὅλῳ. Extremum participium adeo abundat, ut tollendum putem. | Ibd, p. 272 C: εἴ viva βοήϑειαν ἔχεις . .«.» πδίρω, λέγειν ἀναμιμνησκόμενος. DATA. " Evexa. μὲν neigag MADVIGII Apvzas. Curr. 26 402 Lib. III. ἔχοιμ ἂν, ἀλλ᾽ οὔτε νῦν y οὕτως ἔχω. Scribendum: χοιμ ἐϑελοιμ ἄν. Ibd. p. 275 A: Tovro γὰρ τῶν μαϑόντων λήϑην uiv ἐν ψυχαῖς πῶρέξει μινήμιης ἀμελετησίᾳ. Prorsus et abundat et vitiosum est μέν. Scrib.: τῶν μαϑόντων λήϑην ἡμῖν ἐν ψυχαῖς σιἀαρέξει. (Dativus est ethicus.)!) ' Alcibiadem (priorem) legi celeriter?), hzc tamen anno- tavi, ab aliis, quantum reperio, praetermissa. P. 120 B serib.:: Πρὸς τούτους σὲ δεῖ, οὕσπερ λέγω, βλέποντα σαυτοῦ δὴ (pro δὲ) ἀμελεῖν X. τ. À. Ibd. p. 133 A serib.: πλὴν εἰς ἐκεῖνο, 0 αὐτὸ τυγ- χάνει ὅμοιον (pro τοῦτο). (P. 135€ interp. sic: δὲς τοῦτο βϑλέπων καὶ nüv τὸ ϑεῖον, yrouc ϑεὸν ve καὶ φρόνησιν, οὕτω x«l ἑαυτὸν γνοίη ἂν μάλιστα.) Ibd. p. 135 A: νοσοῦντε . .. vovv ἰατρικὸν μὴ ἔχοντι, τυραννοῦντι δὲ ὡς μιηδὲ ἐσιπλήττοντε ἑαυτῷ. Sie codices tres optimi, pro quo Hermannus scripsit: τυραν- γνοῦντι δὲ καὶ μιη δὲ ἐστιξαυτῷ., non recte hic et alibi seribens καὶ et ὡς in codicibus sspe permutari Verum inepta sententia est; neque enim minimum, sed maximum hoc est, aliquem se ipsum obiurgare. Ex optimorum seriptura effi- 4 1) P, 977 E λεχϑῆναι ὅσοι δαψῳδούμενοι. .. ἐλέχϑησαν scrip- seram nondum cognita Schleiermacheri coniectura. Certus sum, neque hune dialogum neque Charmidam, Lysidem, Lachetem, in quibus eadem disputandi forma, qua in veris dialogis Socrates sophistas aggreditur, oppugnantur adolescentuli aut cives a disputandi studio remoti, Platonis esse. Eius rei argumenta explicare ab hoc scribendi genere alienum est; indicium parvum, sed non invalidum in Charmida monstrabo, cuius scriptor singulari prorsus amore amplexus est formulam εἰ ὅτι μάλιστα. Eam enim in brevi dialogo septies posuit, pp. 160 C, 166 C, 169 B et D, 172 E, 173 4, 174 D. Nihil simile apud verum Platonem reperias. Nec magis Platonis Tonem esse credo. 9 Ἢ,“ ——— ÀÓÁ——"M— Ἔα —— M -9 | Lib. III. 403 Ji | l | ——A eitur: ὡς (ὥστε) μηδὲ ἐπιεσιλήττειν viv. ἐᾶν ἑαυτῷ. Excidit ἐῶν ante ἑαυ, hine οδθίοσερ turb:z. Charmid. p. 156 B: ser. ἀλλ ἀναγκαῖον ἄν εἴη. Excidit ἄν post ov ut alibi. (Euthyd. p.299 A, Gorg. p. 4928, Lys. p.214 D, Phzdon. p.84 D. Apud Stobzum florileg. III, 46 p. 76 Mein. scribendum est: ése: μῶλλον ἂν σοφίας 5 χρημάτων ἐσιεμιελοῦντο.) Ibd. p. 157 D: ὅτε πλεῖοτον δοκεῖ σωφρονέστατος εἶναι τῶν νυνί. Sic Hermannus pro πάνυ πολι. Sed σιλεῖοτον σωφρονέστατος Solis poetarum exemplis parum hie defenditur, cum presertim Oxon. σιλείστων habeat idemque ἃ prima manu codex ei proximus. Scribendum: σι λείστοις δοκεῖ σωφρονέστατος εἶναι vov νυνί. Multi- tudinem sie iudieantium ἃ Critia hic significatam esse, apparet ex iis, quie Charmides dicit p. 158 D. Errore ad τῶν νυνί hoc accommodatum est. (Qus ad p.157 E Her- mannus ad defendendam pravam coniecturam scripsit de ἄν apud futurum indicativi et eius excusatione, utinam omisisset.) 104. p. 158 B e vestigiis cod. Oxoniensis (οὐδένα τῶν 9.00 σοῦ ἐν οὐδενὶ ὑπερβεβληκέναι, pro quibus in ceteris sine dubio interpolando substitutum est: οὐδένα τῶν σιρογόνων χαταισχύνειν, admodum licenter) efficitur: οὐδένα τῶν σιρὸ 00U ἐν οὐδενὶ ὑπιοβεβηκέν αε, rariore verbi usu, sed quem et Herodoti et inferioris zetatis scrip- torum exempla defendant et ex parte ipse Plato de legg. p. VL 775 B, ὑποβέβηκε de re imminuta ponens. Ibd. p. 159 D cum in codicibus sic scribatur: ov τὰ μὲν ὀξέως καὶ ταχὺ γιγνόμενα và τοῦ (duo optimi om. vd) καλοῦ ἐοτί, τὰ δὲ βραδέα μόγις ve καὶ ἠουχῇ τὰ τοῦ ai0ygov; certissimum est in altero membro tenenda esse, qu: superioribus ὀξέως καὶ ταχὺ respondent, μόγες ve χαὶ ἡσυχῆ. tollendum o«óse, quod, cum non animad- verteretur γεγνόμενα audiri, ad articulum. τά additum est. 26* 404 Lib. III. Utrum ante vov utroque loco τά tollendum sit an reti- nendum, non decernam. Ibd. p. 164 D scrib.: xo; ovx ἂν αἰσχυνϑείην vt μὴ οὐχὶ ὀρϑῶς φάναι εἰρηκέναι pro ὅτε, quod in structuram | includi non potest, Ibd. p.174. Ὁ: Οὐχ αὕτῃ δὲ ye, ὡς ἔοικεν, ἐστὶν ἢ σωφροσύνη, ἀλλ᾽ ἧς ἔργον ἐστὲ τὸ ὠφελεῖν ἡμιᾶς. Non demonstratur aliam aliquam scientiam, qus nobis utilis sit (ἧς ἔργον ἐστὶ x. v. À.), esse eam, quam ante dietum est totum continere vo ev et zo ὠφελίμως aliquid fieri, sed concluditur, τὴν owqgoovvzv (— id subiectum esse artieulus ostendit —), qus tantum ἐστεστημιῶν ἐπι-- στήμη sib, non ἀγαϑοῦ καὶ κακοῦ, non esse illam, quie nos iuvet. Vitium sententie nascitur ex ἀλλ male addito, cum non intellegeretur, ἧς pertinere ad αὕτη. Sed eadem interpolatio paulo post versata est, ubi editur: ὥστε εἰ αὕτη ἐστὶν ὠφέλιμος, ἡ σωφροσύγῃ ἀλλο τι ἂν εἴη ἢ ὠφελίμη ἡμεῖν, mira adiectivi terminationis varietate, quz eo suspectior est, quod etiam p.175 A ὠφέλεμιος feminino genere dicitur. Non concluditur, «ez» σωφρ. non esse utilem, sed non esse hane, de qua dictum sit, cum hse utilis sit, σωφρ. npn utilis: ἡ σωφροσύνη ἄλλο τι ἂν εἴη ἡμῖν (sublato: ἢ ὠφελίμιη). Τρᾶ. p. 116 B: JZiev: «AM, ἔφη o Κριτίας, ὠ “Χαρμίδη, δρᾷς τοῦτο ἔμιοιγ ἔσται τοῦτο τεκμήριον, OT, σωφρονεῖς, ἣν ἐπᾷδειν σιαρέχης x. v. À. Vulgo contra codices addebant εἰ ante δρᾷς, prave eadem condi- cione bis posita (et debebat esse δράσεις). ^ Hermannus tolli vult τοῦτο δρᾷς, quod qui addi potuerit, non intelle- gitur. Serib.: δρῶ τοῦτο" ἔμοιγε ἔσται x. v. λ. Lachetis p. 182 C: Μὴ ἀφιμάσωμιεν Ó εἰπεῖν ...» ὅτε καὶ εὐσχημιονέστερον ὑτοιήσει αὕτη ἡ ἐστιστήμη) ἐνταῦϑα, OU χρὴ τὸν ἄνδρα εὐσχημονέστερον φαίνεσϑαι, οὗ ἅμα καὶ δεινότερος τοῖς ἐχϑροῖς φανεῖται διὰ τὴν δυσχημοσύνην. Et offendit bis positum illud οὗ sine Lib. III. 405 eopula sententiarum, nec quicquam illud οὗ χρὴ . . . φαί- vega. continet nisi quod in altera sententia dicitur; multo saltem rectius scriberetur: καὶ εὐσχημονέστερον ἐνταῦϑα, οὗ ἅμα καὶ δεινότερος v. d. φανεῖται ὃ. τ. e.) Ibd. p. 195 C ex Oxon. (τε τοσοῦτον δήπου) et ceteris (ro; τοσοῦτον) nihil aliud efficitur, nisi: οἱ δὲ vo τοσοῦτον δήσιου μιόνον ἴσασιν. Lysidis p. 207 E scrib.: Δοκεῖ δέ σοι εὐδαίμιων εἶναι ἂν ἄνθρωπος ... ᾧ μηδὲν ἐξείη στοιεῖν ὧν ἐπιϑυμοῖς In codicibus omittitur ὧν, quo non addito pravi optativi sunt. Cfr. ad Euthyd. p. 299 A. Ibd. p.211 E: oZjat δὲ. vr τὸν κύνα, μᾶλλον ἢ τὸ Δαρείου χρυσίον κτήσασϑαι δεξαίμην πολὺ σιρότερον ἑταῖρον, μἄλλον ἢ αὐτὸν Ζαρεῖον. Postrema hsc sensu cassa; eadem aptissima, si (ut de rep. VII p. 529 C 5 ἐν ex uiv) ex μᾶλλον feceris y ἄλλον: ἑταῖρον, ἢ ἄλλον 5? αὐτὸν Ζίαρεῖον. locose Socrates hunc ipsum se accep- turum amieum dicit. Ibd. p. 213 E: ἡ δὲ ἐτράστημιεν, δοκεῖ uot χρῆναι iévot, σκοστοῦντα κατὰ τοὺς storpvéc. Opinor, oxosvov»- voc. Necessario enim Lysidem Soerates comprehendit. (De p. 214 D dictum p. 403 ad Charmid. p. 156 B.) Ibd. p. 219 B: ἐῶ χαίρειν, καὶ τοῦ ὁμοίου ye τὸ ὅμοιον φίλον γίγνεται. Scribendum videtur: γ᾽ ὅτε «o ὅμοιον. Vix enim ex superioribus recte auditur. !) In transcursu, ne hoc quoque inter exempla graviter interpolatzw in libris Platonicis sceriptur» numeretur, deinde iure explosum reliquis verioribus officiat, dico p. 187 E pravam esse coniec- turam Hommelii ab Hermanno receptam, in quam non incidisset, non dico, si cogitasset, quid esset Grece γυναικὶ πλησιάξειν, sed si modo, quid hic femins comparatio ad rem pertineret. Ne Sauppii quidem ἴῃ probari potest propter additum ὥσπερ γένει. Videtur scriptor non admodum perspicue nec lepide significare, ut ceteros cognatione, sic Socratem cum aliis homi- nibus λόγῳ copulari. 406 Lib. III. Ibd. p. 219 D scribendum: '"Zvvoyoopsv γὰρ οὐ- v00/' ὅταν (vulgo 0 ἀν) τίς τι σιδρὶ πολλοῦ ποιῆται...» ὁ δὴ τοιοῦτος κ. τ. λ. Ibd. p. 220 D: '4g' οὕτω πέφυκε τε καὶ φιλεῖται ταάγαϑὸν διὰ τὸ κακὸν ὑφ᾽ ἡμῶν, τῶν μεταξὺ ὄντων τοῦ κακοῦ τὲ καὶ ταγαϑοῦ, αὐτὸ δὲ ἑαυτοῦ ἕνεκα οὐδε- μίαν χρείαν ἔχει; Scribendum videtur: τῶν μεταξὺ ὄντων ἕνεκα τοῦ κακοῦ ve καὶ τἀγαϑοῦ. Neque enim przepo- sitio in primaria sententia sumi ex adiuncta potest. Ibd. p. 221 D: o δὲ «o πρότερον ἐλέγομεν φίλον εἶναι, ὕϑλος vic ἦν, ὥσσιερ ποίημα μακρὸν ovyuerpevov. Nihil longi dictum erat, neque longum poema per se inep- tum est; ignavissime abundat συγκείμιενον. Latet longe aliud et elegantius: ὥσυτερ ποίημα Κρόνῳ συγκείμενον. Saturni nomen quo pertineat, notissimum est. Geminato 4o natum est uoxgovo, tum « sublatum. Euthydem. p.271 C: τούτω γάρ ἐστον κομιδῇ παρμ- μιάχω, οὐ κατὰ vO ᾿ΑἸκαρνᾶνε ἐγενέσϑην τῶ σπαγκρα- φιαστὰ ἀδελφώ. Sic duo optimi codices (Ox. et O) et tertius (r) qui illis in aliquot dialogis interdum adiungitur. Ceteri omittunt ἐγενέσϑην, quod Hermannus longe hinc transponit post μάχεσθαι. Scribendum una littera mutata: οὐ xo Od τὼ ᾿Ακαρνᾶνε ἐγενέοϑην (παμιμάχω), vo nay- κρατιαστὰ ἀδελφω. 104. p. 271 D: τούτω δὲ πρῶτον μὲν τῷ σώματι δεινοτάτω ἐστὸν καὶ μάχη, 5 πάντων ἔστε κρατεῖν. Oxon. et Θ᾽ omittunt ἔστε. Seribendum igitur videtur: ἢ) σιάντων πρατεῖ. 104. p. 218 C: τὸ δὲ μετὰ ταῦτα δῆλον ὅτε τούτω v£ σοὲ αὐτο τὰ σπουδαῖα ἐνδείξεοϑον καὶ ἐγὼ ὑφηγή- σομαε αὐτοῖν κ-. v. À. Sie scribendum; vulgo: τούτω γέ oor. (De proximo ἐσεδείξασϑαι monitum p. 174 n.) Ibd. p. 281 A: '4g οὖν... τὸ ορϑῶς πᾶσι τοῖς τοιούτοις χρῆσϑαι ἐπιστήμη ἣν ἡγουμένη καὶ κατορ- ϑοῦσα τὴν πρᾶξιν: Imperfectum pravum pro presenti; Lib. III. 401 artieulus contra abesse nequit; przcedit: vo ορϑῶς ἐπι- στήμη ἐστὶν ἡ ἀπεργαζομένη. Scribendum igitur hic quoque: ἐπιστήμη ἡ ἡγουμένη καὶ κατορϑοῦσα τὴν σιρᾶξιν. — Ofr. p. 282 A: τὴν δὲ ὀρϑότητα καὶ εὐτυχίαν ἐπιστήμη ἡ σιαρέχουσα. Ibd. p. 284 B: "“λλο τε ovv οὐδαμιοῦ τά γε μὴ ὄντα ὄντα ἐοτίν: Rectior sententia fit altero ὄντα sublato; demonstratur enim μηδαμοῦ εἶναι. Ibd. p.289C: 'EvzevO« γὰρ δὴ χωρὶς μὲν ἡ ποι- οὖσα τέχνη, χωρὶς δὲ ἡ χρωμένη, διήρηται δὲ τοῦ αὐτοῦ σιέρι. Sic nunc editur e quattuor optimis codicibus; in ceteris omittitur δέ. Sed neque cur hoc postremum adiectum sit, neque quid sit διεηρῆσϑαι σιερί τινος, appa- reí, Primum manifesto hee coniungenda: ἐνταῦϑα γὰρ δὴ χωρὶς μὲν ἡ ποιοῦσα τέχνη, χωρὶς δὲ ἡ χρωμένῃ διήρηται. deinde adiungendum: οὐ δὲ τοῦ αὐτοῦ πέρι: neque eodem spectant. ^ Nocuit coneursus diphthongorum αε. et ov. Ibd. p. 299 A scribendum: Πολὺ μιέντοι, ἔφη, δικαιό- φερον ἂν τὸν ὑμέτερον πατέρα τύπτοιμε. Vulgo deest dv. Cfr. ad Charm. p.156 B. (P. 296 E Heindorfius solocismum sustulit: ovx ἔχω ὑμῖν πῶς ἀμφισβητοίην addito ἄν ante ἀμφιοβητοίην. Dedecus est talia aut przeteriri, ut hoc loco, aut defendi, ut illo.) Ibd. p. 299 D: 717 ovv; «y«9« ov δοκεῖ σοι χρή- pora ἀεί v ἔχειν καὶ π΄ἀνταχοῦ; Hoc non ἀγαϑα, sed ἀγαϑόν. Neque h. l χρήματα poni pro χρυσίῳ possunt, de quo per totum locum agitur, hac argumentatione : χρυσίον bonum est; bona semper et ubique habere oportet; igitur etiam χρυσίον, quod honum esse concedis, semper et ubique habere oportet (cs? δεῖ αὐτὸ ἔχειν καὶ nav- ταχοῦ) cet. Apparet scribendum esse: ἀγαϑαὰ ov δοκεῖ 00. χρῆναι ἀεί v. ἔχειν καὶ stavtayoU; Ibd. p. 303 B: οὐδεὶς ὅστις οὐ τῶν παρόντων ὑπερεσιήνεσε τὸν λόγον καὶ τῶ ἄνδρε, καὶ γελῶντε καὶ 408 Lib. III. κροτοῦντε καὶ χαίροντε ὀλίγου παρετάϑησαν. Non ipsos Euthydemum et Dionysodorum risisse plausisseque et lzta- tos esse, vix ut ipsi sufficerent, sed auditores admirantes, et res clamat et qua praecedunt et quse sequuntur (és yàg τοῖς ἔμσιροσϑεν. . . ἐϑορύβουν μόνοι οἱ zov .Ev- Ovóruov ἐρασταί, ἐνταῦϑα δὲ κι «. À). taque Plato scripserat: χαὶ γελῶντες καὶ κροτοῦντες καὶ χαί- Qovveg ολίγου παρετάϑησαν. Velim attendi simplici- tatem erroris ad omnes codices propagati; oscitans scriba eum zo ἄνδρε participia coniunxit. Ibd. p. 308 D: οἱ δ᾽ ἄλλοι οὕτω νοοῦσιν αὐτοὺς (τούτους τοὺς λόγους). Sie Hermannus ex Oxon. Θ r (pro ἀγνοοῦσιν); sed οἴτω vosiv λόγον, ut sib sic iudi- care, sentire de oratione, multum abest, ut Graecum sit. Scribendum videtur: οὕτω μεσοῦσιεν cvrovc.!) Protagorze p. 312 D: εἰ δὲ τις ἐκεῖνο ἔροιτο; ὁ δὲ σοφιστὴς τῶν τί σοφῶν ἐστί; τί ἂν ἀποκρινοίμιεϑα αὐτῷ; ποίας ἐργασίας ἐπιστάτης; "T! ἂν εἴποιμεν αὐτὸν εἶναι, ὦ Σώκρατες, ἢ ἐπιστάτην τοῦ ποιῆσαι δεινὸν λέγειν; Sic editur nune; sed 7. ante ἐπιστάτην in nullo codice reperitur. Eo magis animadvertendum, post illa ví ἂν ἀποκρινοίμιεϑα αὐτῷ; prave adherere appendicem inter- rogationis condicionaliter (— liceat barbare loqui —) posite: z0í/cc ἐργασίας ἐσειστάτης:; (Longe diversum esset, si responsi forma interrogative significaretur: ποίας ἐργασίας ἐπιστάτην sivai;) Videlice&h in duo membra Socrates. interrogationem condiclonaliter positam dispescit, bis de responso interrogat; tum demum Hippocrates respondet: e δέ τις ἐκεῖνο ἔροιτο" ὁ δὲ σοφιστὴς vov ví σοφῶν ἐστί: 1) P. 304 € scribendum esse cum Stephano: ὅτε οὐδὲ τὸ (pro τοῦ) χρηματίζεσϑαί φασιν διακωλύειν οὐδὲν μὴ οὐ παραλαβεῖν Ovrw- οὖν εὐπετῶς τὴν σφετέραν σοφίαν, vel sola necessaria particu- larum μὴ οὐ cum διακωλύειν οὐδέν coniunctio ostendit. IT Lib. III. 409 τί ἂν ἀποκρινοίμιεϑα αὐτῷ; ποίας ἐργασίας ἐπιστάτης; ví ἂν εἴσιοιμιεν αὐτὸν εἶναι: "2 Σώκρατες, ἐσπιιστάτην τοῦ ποιῆσαι δεινὸν λέγειν. Ibd. p. 325 B: σκέψαι ὡς ϑαυμιασίως γίγνονται οἱ ἀγαϑοί. Hoc Grece significat: quam mirabiliter boni nascantur et proveniant, nihil aliud. Seribendum: ὡς ϑαυμάσεοί oor γίγνονται οἱ ἀγαϑοί. Ibd. p. 888 E: xe/ μοι ἐδόκεε ὁ Πρωταγόρας 2,07 τετραχύνϑαι τὸ καὶ ἀγωνιᾶν καὶ πι:«ρατετάχϑαι σιρὸς τὸ ασιοκρίνεσϑαι. — Non satisfaciunt, que ad verbum sr«ga- τετάχϑαι explicandum afferuntur, nec promptum ad vehe- menter respondendum Protagoram significari puto, cui signi- fieationi adversatur ἀγωνιῶν. Suspicor scriptum fuisse σαρατετάσϑαι, de defatigatione (Lys. p.204 C, Euthyd. p. 303 B). Ibd. p. 338 A seribendum: ὡς ov» ποιήσατε καὶ σείϑεοϑὲέ por, pro ποιήσετε. — Futuri illa asseveratio et per se ab hoe loco aliena est et propter σιείϑεοϑε. Ibd. p. 357 E: ὑμιεῖς δὲ διὰ τὸ οἴεσϑαι ὥλλο τι ἢ ἀμαϑίαν εἶναι οὔτε αὐτοὶ οὔτε τοὺς ὑμιετέρους παῖδας σ΄αρὼ τοὺς τούτων διδασκάλους τούσδε . . . πέμσιετε. Artificia adhibent mendo aperto. Scrib.: οὔτε αὐτοὶ ἴτε οὔτε τοὺς ὑμετέρους παῖδας ... πέμισιετε. Quam facile illo loco excidere /ve potuerit, patet. Gorgie p. 456 A: δαιμονία γάρ τις ἔμοιγε κατα- φαίνεται τὸ μιέγεϑος οὕτω σκοποῦντι. l'OPTI. Ei πάντα y εἰδείης, ὦ Σώκρατες, ὅτι κι τ. λ. Serib.: σκοσοῦντι. DlOPI. T, si πάντα γ᾽ εἰδείης κι v. λ. Ibd. p. 457 C: Οἴμαι, ὦ Γοργία, καὶ σὲ ἔμσιειρον εἶναι 710110» λόγων καὶ καϑεωρακέναι ἐν αὐτοῖς τὸ τοιόνδε, ὅτι οἱ δύνανται... διαλέγεσϑαι διορισάμενοι σιρὸς ἀλλήλους x.v. A. Apertissime Soerates non de λόγοις, sed de hominibus loquitur, nee Gorgiam σιολλῶν λόγων &ustergov (doctum et eruditum) dicit, sed multos homines eius 410 Lib. III. generis, de quibus agatur, usu cognovisse. Serib.: λογίων. Usus est Plato vocabulo Herodoteo, quo etiam Aristoteles. Ibd. p. 473 B: ἐὰν ἀδικῶν ἄνθρωπος ληφϑῇ vv- ραννίδι ἐπιβουλεύων καὶ ληφϑεὶς στρεβλῶται. — Tollen- dum ἀδικῶν, additum ad universam notionem, qux exemplo illustratur, in memoriam revocandam. Alioquin saltem scriptum esset xat ἐσεεβουλεύων. Ὁ Ibd. p. 481 C: s0vegóv os φώμιεν νυνὶ σπουδάζοντα ἢ παίζοντα; Non Grecum φημί σὲ ποιοῦντα pro svocetv. Serib.: πότερόν σὲ Qo ev, ut apol. Soer. p. 27 C: «(Ow γάρ σε ὁμολογοῦντα. Contra infra p. 514 A scribendum: φῶμεν οὕτως ἔχειν. ut ibd. D recte scribitur: φῶώμιεν ταῦτα ὀρϑῶς λέγεσϑαι ἢ ov; (De p. 485 E dictum supra p. 19.) Ibd. p.490A scrib.: τὸν βελτίω ὄντα (pro: zo βελ- τίω ὄντα) καὶ φρονιμώτερον xot ἄρχειν κι τ. 4. — Agitur, quis debeat imperare. Ibd. p. 491 D recipienda simpliciter codicis Ox. scrip- tura: 7Y δὲ αὐτῶν, ὦ ἑταῖρε; ἢ τί ἀρχομένους; Cum Callicles dixisset, iustum esse τοὺς ἄρχοντας πλέον ἔχειν τῶν ἀρχομένων, Socrates hoc ita transfert ad sui imperium, ut quzrat: Quid véro, cum sibimetipsis imperant? (nam. genetivus αὐτῶν ipse ἄρχοντας Subiicit; aut quid, cum reguntur? Idemque codex et 7^/ paulo post (E) sequendi in hae seriptura perspicua: τοὺς ἠλιϑίους λέγεις, τοὺς σώφρονας (sic interpungendum: simplices illos dicis, mode- stos) ΣΧ. Πῶς ydg ov; οὐδεὶς ὅστις ovx ἂν γνοίη, ὅτι οὕτω λέγω (pro οὐ τοῦτο). Quod Callicles subiicit: Πάνυ γε σφόδρα, redit ad illud, quod dixerat cum irri- sione: ὡς ἡδὺς si. Etiam p. 493 A ad codices redeundum (7ó5 vov ἔγωγε). 1) P. 481 A quod emendaveram ἀναλίσκῃ pro ἀναλίσκηται, prm- cepit L. Dindorfius in thesauro Stephaniano. j Lib. III. 411 Ibd. p. 492 B scrib: τί... κάκιον ὧν εἴη (pro: χάκιον εἴη) σωφροσύνης τούτοις τοῖς ἀνθϑρώτπιοις ; Ὦ Ibd. p. 493 B tollendum δ᾽ inter τῶν ἀμυήτων. Non novi aliquid additur, sed superioribus explicando adiun- gitur participium ἀπεικάσας Ibd. p. 498 B: 4jwporegot ἔμοιγε μάλλον, εἰ δὲ μὴ» σεωρασιλησίως γε. Pravum μάλλον, nec tamen simpli- citer tolli potest. Nam et superiora requirunt sque magna letiti; significationem et sequentia (εἰ δὲ μη). Proxime ad litteras accedit: ᾿“μφότεροι ἔμοιγε ἐνάμιελλον Ibd. p. 508 D: τοῦτο δὲ τέχνη τις εἶναι. Debebat necessario esse: τέχνην τινά. Sed male additum est εἶναι ad structuram explendam. Auditur ἐστίν. Ibd. p. 512 A: “ογίζεται οὖν, ὅτε οὐκ... οὗτος μὲν ἀϑλιὸς ἐστεν. . . καὶ οὐδὲν ὑσι αὐτοῦ ὠφέληται" εἰ δὲ τις ἄρα... πολλὰ νοσήμιατα yet . . ., τούτῳ δὲ βιωτέον ἐστὶ καὶ τοῦτον ονήσειεν, ἄν τε X. τ. À. Ser: ὀνήσει. Ne addito quidem ἄν potentialis modus hie locum habet. Ibd. p.512 D: ὅρα μῃ ἄλλο τι τὸ γενναῖον καὶ τὸ ἄγαϑον ἢ τοῦ σώζειν τε καὶ σώξεσϑαι. Μὴ γὰρ τοῦτο μὲν τὸ ζῆν" ὁπόσον δὲ χρόνον, vov y ὡς ἀληϑῶς ἄνδρα ἐατέον ἐστὶ καὶ οὐ φιλοψυχητέον. Sic codices. Corrup- tum με. e quo parum recte Hermannus fecit ἡδύ, quod et satis discedit a similitudine nec ipsum aptum est nee coiü cum τοῦτο uiv (pro ἡδὺ μὲν yag τὸ ζῆν). Scriben- dum videtur: εἴη γὰρ τοῦτο μιὲν vo ζῆν: sit sane τὸ σώζεσθαι positum in τῷ ζῆν. Ibd. p. 514 C: πολλὰ μὲν καὶ καλὰ μετὰ τῶν διδασκάλων ὠκοδομιημένα uiv, «πολλὰ δὲ καὶ ἰδίᾳ ἡμῶν. Neque ἐδίᾳ cedere loco debet, aptissime positum, neque przpositione carere possumus; itaque scribendum: ἐδίᾳ δι ἡμῶν. Paulo ante (A) neque σεράξαντες, quod !) Qui? pp. 492 B, 519 A, 522 D correxi, moneor a Deutschlio (Lips. 1859) occupata esse. L:tor consensu. 412 Lib. III. codices habent, neque πράξοντες aptum mihi videtur; fuitne: παρεκαλοῦμεν ἀλλήλους, ὦ Καλλίκλεις, δημοσίᾳ, τάξαντες τῶν πολιτικῶν πιραγμάτων ἐστὶ va οἰκοδο- μικὰ, ἢ τειχῶν ἢ νεωρίων ἢ ἱερῶν ἐπὶ τὰ μέγιστα οἶκο- δομιιήματαῦ , Ibd. p. 517 A: πολλοῦ γε δεῖ. ὦ Σώκρατες, μήσειοτέ. τις τῶν νῦν ἔργα τοιαῦτα ἐργάσηται, οἷα τούτων ὃς BovAsc εἴργασται. lure Stallbaumius miratur raram structuram, quam ego Graecam esse nego. Nam πολλοῦ ye δεῖ notum est per se augendi causa addi; itaque etiam μη τὲς ἐργα- σήται per se dici necesse est, nullo prorsus exemplo. Scerib.: ὦ Σώκρατες, OU μή ποτ τις - . . ἐργάσηται. 104. p. 518 A: ταὐτὰ οὖν ταῦτα ὅτι ἔστι καὶ περὲ τὴν ψυχὴν, τότε μέν μοι δοκεῖς μανϑάνειν. ὅτε λέγω, καὶ ὁμολογεῖς ὡς εἰδὼς ὅ τι ἐγὼ λέγω" ἥκεις δὲ ολίγον ὕστερον λέγων κι τ.λΔ. Pendet τότε. abundat ὅτε λέγω. Rectum est: τότε μέν μοι δοκεῖς μανϑάνειν. ὅτε λέγω.. 2... ἥκεις δ᾽ ολίγον ὕστερον x. τ. À. Ibd. p.522 A: πολλὰ ὑμᾶς καὶ κακὰ ὅδε εἴργασται ἁνὴρ καὶ αὐτοὺς καὶ τοὺς νεωτάτους ὑμῶν διαφϑείρει τέμνων ve καὶ κάων καὶ ἰσχναίνων καὶ σινίγων ἀπορεῖν" σιοιεῖ, πικρότατα ἐτοόματα διδοὺς κι «. À. Verba ἀσορεῖν σιοιεῖ omnino ab re et medicine comparatione aliena tollenda sunt, translata ex inferiore loco (B), ubi proprie de Socrate dicuntur, ita ut his: διαφϑιείρει τέμινων, σπινίγων cet. respondeat διαφϑείρει ἀπορεῖν ποιῶν. Paulo post scribendum: πόσον oter ἂν ἀναβοῆσαι pro ὁπόσον. Ibd. p. 522 D: αὕτη γάρ τις βοήϑεια ἑαυτῷ πολ- λάκις ἡμῖν ὡμολόγηται κρατίστη εἶναι. Prave coniun- guntur αὕτη et τις. Videtur fuisse: vore va» γάρ τις. Ibd. p. 525 D: oiuut δὲ καὶ τοὺς πολλοὺς εἶναε τοὺς τούτων τῶν TiGQaÓeryudroy ἐκ τυράννων καὶ βα- σιλέων ... γεγονότας. Sie codices. Tollunt editores τούς ante τούτων. Sed quid fiet masculinis his: τοὺς πολλοὺς τῶν σιἀαραδειγμιάτων . . . γεγονότας (pro za πολλὰ. . . Lib. III. 413 yeyovova)? Scribendum: τοὺς πολλοὺς εἶναι τύπους τῶν παραδειγμάτων ἐκ τυράννων... γεγονότας. Menon. p. 73 D: ἀλλ᾽ ἦρα καὶ παιδὸς ἡ αὐτὴ ἀρετή, ὦ Μένων, καὶ δούλου, ἄρχειν οἵῳ τε εἶναι τοῦ δεσσότου. Dativus οἵω ve rationem non habet; scribendum οἷόν ce.) Ibd. p. 74 A: τὴν δὲ μίαν (ἀρετὴν), ἢ διὰ πάντων τούτων ἐστὶν, οὐ δυνάμεϑα ἀνευρεῖν. Nonne: dua πάντων τούτων εἶσιν Ibd. p. 86 A: Ei οὖν ὅταν 5 χρόνον καὶ ὃν ὧν μὴ ἢ ἄνθρωσιος, ἐνέσονται αὐτῷ ἀληϑεῖς δόξαι x. τ. À. Sie codices. Scrib.: E? οὖν ὅν v' ἂν ἢ χρόνον. (Wolfius et edd. ov ἀν.) Ibd. p. 81 A: «AA ὥσπερ giév viva ὑσόϑεσιν σιρούὔργου οἴμιαι ἔχειν σιρὸς τὸ πρᾶγμα τοιάνδε. — Scri- bendum: ὥσσιερ μέντοι τινὰ. Ibd. p. 89 B: οὖς ἡμεῖς ἂν σιαραλαβόντες... ἐφυλάττομιεν ἐν ἀκροπόλει... ., ἵνα μηδεὶς αὐτοὺς διέφρϑειρεν, ἀλλ᾽ ἐπειδὴ ἀφίκοιντο ἐς τὴν ἡλικίαν, χρήσιμοι γίγνοιντο ταῖς πτόλεσιν. Rectum esset δεέφϑειρεν, $i hoc significaretur, tunc neminem eos corrupturum fuisse, quod nunc fiat (synt. Gr. 8 131 b not), h. e, effectus presentis temporis non verus. Sed h. l. significari tantum consilium aetionis in condicione posite relatum ad tempus preteritum (hypotheticum), ostendit clarissime γίγνοιντο et cum 60 coniunctum ἀφίκοεντο. Scribendum igitur Ὦ In hoc quoque dialogo sunt qusedam in omnibus codicibus tam aperta in rebus facillimis et non dubiis menda (ut omissum p. 97 À εἰ, p. 98 B ov, p. 9? D ϑαυμάξοις scriptum pro ϑαυμάξεις), ut mirere eiusdem generis alia ab iis, qui h:e non tulerint, ferri ac retineri pridem correcta, ut p. 72 C ἀποκρινάμενον, p. 91 B οἵους pro ovg (at p.92 C recte scriptum οἷοι pro of), p. 94 E δάδεον pro ódov, p. 97 C οὐκ ἀεὶ τυγχάνοι pro οὐκ dv ἀεὶ τυγχάνοι. Addi- tamenta iure Scehleiermacherus p. 85 C, Cornarius p. 98 D notarunt. j 414 Lib. III. διαφϑείρειεν, abiecta illa, quam Hermannus przf. vol. I p. VII fingit, enallaga. | Ibd. p. 94 B: Ἵνα δὲ μὴ ὀλίγους οἴη καὶ τοὺς φαυλοτάτους “29ηναίων ἀδυνάτους γεγονέναι τοῦτο τὸ σιράγμια, x. v. Δ. Paucos poterat Anytus putare, τοὺς φαυλοτάτους non poterat, quorum exempla Aristides et Pericles nominati essent. Monstratur, non paucos pra- stantes viros eam rem efficere non potuisse. Mendosum est igitur καὶ τοὺς φαυλοτάτους scribendumque x«ívo: ov φαυλοτάτους. Ov pro μη retinuit, quod hoe καί- τοι οὐ φαυλοτάτους extra Anyti sententiam additur. Ibd. p. 96 E: καὶ ζητητέον ὅστις ἡμᾶς ἑνί γέ τῳ τρόπῳ βελτίους ποιήσει--λέγω δὲ ταῦτα ἀποβλέψας σιρὸς τὴν ἄρτι ζήτησιν, ὡς ἡμᾶς ἔλαϑε καταγελάστως, ὅτε οὐ μόνον ἐσιστήμης ἡγουμένης ορϑῶς ce καὶ εὖ τοῖς ἀνθρώποις πράττεται τὰ πράγματα--ἢ ἴσως καὶ διαφεύγειν ἡμᾶς τὸ yvovot, vivo ποτὲ τρόπον γίγνονται οἱ ἀγαϑοὶ ἄνδρες. Sic interpungunt editores et enarrant perversissime; nam nec parenthesis sic poni potest nec hic infinitivus particule 2; subiici (quod fit longe aliter, vid. synt. Gr. ὃ 186 not.) precedente gerundio, nec sententia constat, quasi timeat Socrates, ne scientiam, quam habeant, amittant. Scribendum: βελτίους ἡμᾶς ποιήσειε" λέγω δὲ ἀποβλέψας... τὰ πράγματα, 5 ἴσως καὶ δια φεύγει ἡμᾶς τὸ γνῶναι x. v. À. lllum errorem Socrates dicit fortasse obstare intellegentie, qua ratione boni evadant. Ibd. p. 100 A: 7αύτὸν av καὶ εὐϑὺυς τοιοῦτος ὥσσιερ παρὰ Oxtoc ἀληϑὲς ἂν πράγμα εἴη qy90g ἀρετήν. Statim (talis) nihil ad rem pertinet; (fingendo enarrant;) scribendum videtur: καὶ αὖϑις τοιοῦτος, rursus et alter eiusmodi. Ionis p. 532 D: σοφοὶ μιέν mov ἐστε ἐμεῖς . . .» ἐγὼ δ᾽ οὐδὲν ἀλλο ἡ τὠἀληϑῆ λέγω, oiov εἰκὸς τὸν ἰδιώτην ἀνϑρώσιον. Miram modestiam, sibi in disputando Lib. III. 415 nihil nisi omnia vera arrogare. Scerib: ἡ τὰ πλήϑη, quam vulgus.!) Menex. p. 241 E: Καὶ οὗτος μὲν δὴ nom τῆ σιόλει διηντλήϑη ὁ πόλεμος UniQ ἑαυτῶν τὲ καὶ τῶν ἄλλων X. τ. À. Serib: οὗτος μὲν δὴ mg τῇ πόλει διηντλήϑη ὁ πόλεμος. Accommodatione erratum est.?) Ibd. p. 2483 A: ὧν οἱ éyógoi . . . πλείω ἔπαινον éyovor σωφροούνης καὶ ἀρετῆς ἢ vov ἄλλων οἱ φίλοι. Serib. aut λέγουσε aut σιαρέχουσε : quorum virtutem magis pradieant hostes quam ceterorum amici. Ibd. p. 245 E: καὶ γὰρ ναῦς xat τείγη ἔχοντες ... ἀσιηλλάγημεν τοῦ πολέμιου οὕτως ἀγαπητῶς ἀπηλλάτ- ἄοντὸ xci οἱ πολέμιοι. ΟΡ. videtur: τοῦ σιολέμιου οὕτως ὥστ᾽ ἀγαπητῶς ἀπ’. x. οἱ πολ... hoc est: ita ut eliam hostes (nobis strenue rem gerentibus) libenter bello liberari cuperent. De republiea lib. I p. 332 A pro ἀσεαετοὶ Scrib. ἀπαιτεῖ. Ibd. p. 332 C nulla littera mutanda, sed tamen aliter verba coniungenda. Nam ἀλλὰ τί οἴει, quiz Polemarchum plane non decent, Socratis sunt, sua sententia posita, assensum exspecetantis et exprimentis. Tum "Zq» est: Affirmavit, assensus est, ut sspe. Ibd. p. 335 A: KeAsveec δὴ ἡμᾶς προσϑεῖναε wo δικαίῳ ἢ ὡς vo πρῶτον ἐλέγομιεν, λέγοντες...» νῦν σιρὸς τούτω (ὧδε λέγειν, ὅτε X. v. 4. Quod Stallbaumius post: ἢ ὡς τὸ jstQowvov 2Aéyogrev audiri vult Acyeev, preter- 7)P. 533 D Hermannus geminata negatione omnia turbavit et evertit, Sententia hsec est: est autem hoc, quod in te est, ut de Homero bene dicas, non ars, sed cet.: ἔστι γὰρ τοῦτο τέχνη μὲν οὐκ, ὃν παρὰ σοὶ... λέγειν, ., ϑεία δὲ δύναμις. *) P. 239 C iocose materia nondum tractata a poetis cum puella procis proposita comparatur (ἔστεν ἐν gvmorsín) ^ Mire Her- mannus aberravit. 416 Lib. III. quam quod dure fieret, eo excluditur, quod, qua adiun- guntur: vOv πρὸς τούτῳ ὡὠδὲ λέγειν, redeunt ad προσ- ϑεῖναι. ltaque omissa una littera 77 scribendum: προσ-- ϑεῖναι τῷ δικαίῳ ὡς τὸ πρῶτον ἐλέγομεν, . . ., νῦν πρὸς τούτῳ ὡὧὐδὲ λέγειν: aliquid addere iustitis, qualem antea definiebamus, . . « praeter hoc nunc dieere; quanquam parum Latine sic infinitivo infinitivus per epexegesin superadditur, 6Grsce optime. Ibd. p. 339 E. Serib.: ὦρα τότε, ὦ σοφώτατε Θρα- σύμαχε, ovx ἀναγκαῖον ουμβαίνει (pro συμβαίνειν), αὐτὸ οὐτωοὶ δίκαιον εἶναι ποιεῖν τοὐναντίον ἢ O OU λέγεις; nonne eonsequitur, ut necessarium sit ipsum contrarium, quam quod tu dieis, iustum esse facere? De orationis forma (συμιβαίνει ἀναγκαῖον) nihil opus dici; vid. preter lexica Stallb. ad Phzdon. p.67 C. (Συμβαίνει etiam Astius, sed plura non recte moliens.) 104. p. 345 A: ὅμως ἐμὲ ye ov πείϑει ὡς ἔστι τῆς δικαιοσύνης κερδαλεώτερον. Vereor, ne fuerit: ov σιει ϑεὶς. 104. p. 849 D: τοιοῦτος ἄρα ἐστὶν ἑκάτερος αὐτῶν οἷσστερ ἔοικεν. Serib. necessario: οἵοεσστερ ἔοικεν. Εὖ sepissime hsec permutantur. Ibd. p. 353 D: ἐσϑ᾽ ὅτῳ ἄλλῳ ἢ ψυχῇ δικαίως ἂν αὐτὰ ἀποδοῖμιεν καὶ φαῖμεν ἴδια ἐκείνης εἶναι; Οὐδενὶ ἄλλῳ. Sie codices, vitiose; sententia enim est: cui ea tribuamus et (euius) propria dicamus; necessario igitur ad ὅτῳ pronomen alterum adiungitur; et edebatur olim ἐκείνου. Puto pronomen ἃ mala manu esse.!) 1) Sub unum conspectum subiiciam omnes eos locos, quibus in libris de rep. Platonis orationem verborum adiectione vitiatam esse suspicatus primus sum; sunt enim hi: Ip. 353 D (ἐκείνης), II pp. 361 C (εἴη), 3683 Α (τῷ δικαίῳ, p. 84), 364 E (ἡδονῶν, p. 62), 318 D (xai), III pp. 389 C (λέγοντι), 416 Α (κακουργεῖν), V pp. 452 E (πρός), 459 C (εἶναι), 479 Α (τα), VI p. 501 D (φήσειν), Lib. IIT. 417 Lib. II p. 359 D: xe: ἰδεῖν... ἵσιπον χαλκοῦν, κοῖλον, ϑυρίδας ἔχοντα, ww ἃς ἐγκύψαντα ἰδεῖν ἐνόντα νεκρὸν... μείζω 7) κατ᾽ ἀἄνϑροωπον" τοῦτον δὲ ἄλλο μὲν οὐδὲν, seo δὲ τῇ χειρὶ γρυσοῦν δακτίλιον, ὃν σεριελόμιενον ἐχβῆναι. Sie codices optimi; in deterio- ribus aliquot (meliore uno, Ven. ΠῚ additur ἔχεεν. Quod Baiterus audiri voluit ἐδεῖν ἔχοντα. id tot aliis alia struc- tura interpositis, quibus ipsum hoe τοῦτον δέ adiungitur, fieri nequit. Suspicor fuisse: vexoov . .. μείζω ἢ κατ᾽ ἄνθρωπον, σ““λούτου δὲ οὐδὲν, περὶ δὲ τῇ χειρὶ w. v. À. Tbd. p. 361 C: ἄδηλον οὖν, εἴτε τοῦ δικαίου εἴτε τῶν δωρεῶν... ἕνεκα τοιοῦτος εἴη. Prorsus perversum esse optativum (post futurum aut, si malis, pr:sens) si quis non per se sentit, sentiet ex Schneideri et Stallbaumii defen- sionibus. Delendum verbum prave ad explendam orationem additum, ut I p. 33? E. Ofr. III p. 393 A: ὡς ἄλλος τις ὃ λέγων ἢ αὐτός. Ibd. p. 366 B. Intolerabilem habet tautologiam hzc orationis forma: ὡς αἱ μέγισται πόλεις λέγουσι καὶ οἱ... στοιηταὶ. ... οἵ ταῦτα οὕτως ἔχειν μηνύουσι. Scrib.: καὶ οἱ εἶνς ποιηταὶ... ταῦτα οὕτως ἔχειν μηνύουσι. Pro- nomen ex ultima syllaba partieipii praecedentis (γενόμενοι) ortum est.!) p.505 Α (δέκατα, p. 84), IX p. 585 C (καὶ ἀληϑείας), X p. 619 B (ἑλέσϑαι καί). In Hermanni exemplo, si recte numeravi, 16 locis uncis voces ποίαϊε sunt (preter aliquot, ubi syllaba scribendo geminata significatur tollenda), si unum et alterum locum excipias, recte, nec solius Hermanni iudicio. 1) Paulo ante verba «v μέγα δύνανται sponsores habent OGEITI, ut in A casu excidisse putanda sint. P.364 C recte post Muretum alii ἄδοντες pro διδόντες, sed simul accentum mutare debebant: κακίας περὶ εὐπετείας (non πέρι); ut sit aliquid εὐπέτειαν διδόναι περί τινος, ridiculum tamen est εὐπετείας διδόναι et tUm. διδ. ὡς. P. 365 E ἀμελητέον pro μελητέον conieci; pre- ceperat Baiterus. MADVIGII Apvzns. Cnr. 27 418 Lib. III. (De p. 973 A dietum p. 75.) Ibd. p. 378 C, D: αλλ᾽ εἴ πως μέλλομεν πείσειν, ὡς οὐδεὶς πώσιοτε πολίτης, ἕτερος ἑτέρῳ ἀσπιήχϑετο -. .» φοιαῦτα μᾶλλον πρὸς τὰ παιδία εὐθὺς καὶ γέρουσι καὶ γραυσὶ καὶ σπιρεσβυτέροις γιγνομένοις, καὶ τοὺς ποιητὰς ἐγγὺς τούτων ἀναγκαστέον λογοσιοιεῖν. Vitia sunt ma- nifesta et in dativis nullam rationem habentibus et in illo σιρεσβυτέροις γιγνομιένοις, quod. (ita sine articulo) mirifice coniungitur cum γέρουσε, et alia. In μάλλον subest gerundium (φατέον aut simile); deinde tollendum καί ante φοὺς ποιητάς. Nam pueris senes et anus hsc decantare iubentur, cum adolescant (adolescentibus) poetz cogendi sunt illis fere eodem modo narrare et fingere: τοιαῦτα φατέον (ἀστέον) πρὸς và παιδία εὐϑὺς καὶ γέρουσι καὶ γραυσὶ, καὶ πρεσβυτέροις γιγνομένοις τοὺς ποιητὰς ἐγγὺς τούτων ἀναγκαστέον λογοτιοιεῖν. Lib. III ». 387 C in ὡς οἴεται videtur latere: ὡς οἰητ έα. Ibd. p. 389 C tollendum prorsus inepte interpositum λέγοντι, quod debebat esse λέγεδεν. Poterat in mentem venire szAéovv. (ut responderet przcedentibus «egwvovzt, ἀσκοῦντι); sed id alio loco ponendum erat (7 πλέοντι σιρὸς οὑβεονα ει. Ibd. p. 397 A: πάντα τε μᾶλλον διηγήσεται καὶ οὐδὲν ἑαυτοῦ ἀνάξιον οἰήσεται εἶναι. Ferri nequit. διηγήσεται; sed violenter mutatur in id, quod requiritur, μεμήσδταε, nec ratio ulla apparet additi μάλλον. Scripserat, opinor, Plato: μᾶλλον (μεμήσεται ἢ) διηγήσεται, librarii oculus a priore futuro (z0evo:) ad alterum aberravit. Ibd. p. 403 B: τὰ δὲ ἄλλα οὕτως ὁμιλεῖν πρὸς ὃν φις σπουδάζοι, ὅπως μιηδέσιοτε δόξει μακρότερα τούτων εὐ) γι γνεσϑαϊ. Quo refertur τούτων Scribendum: περὶ ὧν τις σσουδαζοι. 104. p.405 B: 5 οὐκ αἰσχρὸν δοκεῖ ... τὸ ἐπακτῶ παρ ἄλλων. .. τῷ δικαίῳ ἀναγκάζεσϑαι χρήοϑαι καὶ Lib. III. 419 ἀπορία οἰκείων. Prorsus pravum καί, sed pravum etiam in hac orationis forma οἰκείων pro οἰκείου. In καί videtur esse vestigium huius scripture : γρῆσϑαι δικαίων ἀπορίᾳ οἰκείων. Ibd. p. 407 E: 4ῆλον, ἦν δ᾽ ἐγώ" καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ, ὅτι τοιοῦτος ἦν, οὐχ OQGc ὡς καὶ ἐν Τροίᾳ ἀγαϑοὶ σερὸς τὸν πόλεμον ἐφάνησαν καὶ τῇ ἰατρικῇ -. . ἐχρῶντο 5 Mire illud de ipso ZEsculapio interponitur et mire ὅτε po- nitur. Seribendum: ZfAov, ἢν δ᾽ ἐγώ, καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ ὅτι τοιοῦτοι" ἢ οὐχ ὁρᾷς x. τ. À. 104. p. 410 C: Ap! οὖν... καὶ οἱ καϑιστάντες “μουσικῇ καὶ γυμιναστικῇ παιδεύειν οὐχ οὐ ἕνεκώ τινες οἴονται καϑιστῶσιν, ἵνα τῇ μὲν τὸ σώμα ϑερασιεύοιντο, τῇ δὲ τὴν ψυχήν; Et res et ϑερασιεύοιντο flagitant κα ϑ- ἱστασαν. Oi καϑιστάντες pro imperfecto est. Ibd. p. 411 E. Nihil est διαπράττεσθαι stQoc τι. Nisi tollendum est verbum (cum Hermanno), scribendum est διατάττεται, ad digladiandum paratur. Ibd. p. 416 A: αἴσχιστον σιοιμιέσε ... οὕτω τρέφειν κύνας ἐπικούρους SUOLLV/OY ()OTE UNO ἀκολασίας . . αὐτοὺς τοὺς κύνας ἐπιχειρῆσαι τοῖς σιροβάτοις κακουρ- γεῖν καὶ ἀντὶ κυνῶν λύκοις ὁμοιωϑῆναι. | Grecum non est χακουργεῖν τίνι. (Apud Lucianum de calumm. c. 12 seribendum: «ev τοῖς ποσὶ τὴν ἐλπίδα ἔχων, οὐκ ἐν τῷ συλησίον, οὐδὲν κακουργεῖ.) Tollndum simpliciter z«20vo- γεῖν, additum ab aliquo, qui non attenderet, quid ἢ. 1. esset ἐσεχειρεῖν Ὁ . Lib. IV p. 421 B. scribendum: .£ μὲν ovv ἡμεῖς uiv φύλακας ὡς ἀληϑῶς ποιοῦμιεν ἥκιστα κακούργους τῆς σόλεως, ὁ δ᾽ ἐκεῖνο λέγων γεωργούς τινὰς καὶ ὥσπερ ἐν στανηγύρει ἀλλ᾽ οὐκ ἐν σιόλδξε ἑστιάτορας, εὐδαῖμον ἄλλο ἄν τε ἢ πόλιν λέγοι. Σκεστέον οὖν x. τ. À. Codices et editiones: ἑστεάτορας εὐδαίμονας, ἄλλο ἄν τι ἢ πόλιν λέγοι, οκεσιτέον οὖν x. τ. À, ubi εὐδαΐήμονας abundat, verba ἄλλο ἄν τε ἢ πόλιν λέγοι sententiam non 97* 420 Lib. III. habent, apodosis sine ulla anacoluthi specie male ab οὖν incipit. Mendum ex aecommodatione ad proximum. TIbd.p. 424 D. Nonne: ῥᾳδίως ταύτῃ (pro αὕτη) λαν- ϑάνει παραδυομιένῃ ? 104. p. 430 E, Codieum omnium bonorum scriptura hee est: Κοσμιος πού τις . . . ἢ σωφροσύνη ἐστὶ καὶ ἡδονῶν τινῶν καὶ ἐπιϑυμιῶν ἐγκράτεια, ὡς φασι, κρείττω δὴ αὑτοῦ φαίνονται οὐκ οἷδ᾽ ὅντινα τρόστον, καὶ ἄλλα ἄττα τοιαῦτα ὥσσιερ ἴχνη αὐτῆς λέγεται, nisi quod in À ad φαίνονται; in quo omnis difficultas est, in margine adscriptum est yoer λέγοντες, etsi eam annotationem alii àd λέγεται referunt. Seribendum est, una littera detracta: ἐγκράτεια, ὥς φασι, κρείττω δὴ αὐτοῦ φαίνοντα οὐκ oid ὅντινα τρόπον, καὶ ἄλλα... ἴχνη λέγεται. Participium neutro genere refertur coniunctim ad κόσμιος ... xol... ἐγκράτεια, que dicuntur hominem κρείττω ἑαυτοῦ ostendere. Deinde illa καὶ ἄλλα cet. adiunguntur ad haec: κόσμος ποῦ τις... ἡ σωφροσύνη ἐστί. Ibd. p. 434 A pro πάντα τἄλλα Scribendum πάντα φαῦτα. Comprehendit Socrates exempla singulatim posita. Ibd. p.439 A: 7o δὲ δὴ Oiwoec ... ov τούτων ϑήσεις τῶν τινὸς εἶναι. τοῦτο oseg ἐστίν: Nulla est constructio, nisi scribas τῶν οἵων τινὸς εἶναι τοῦτο ὅστερ ἐστίν: nonne in eorum genere numerabis, quz ita comparata sint, ntalieuius sint id, quod sint (dass sie dasjenige, was sie sind, im Bezug auf etwas sind). (Ofr. p. 438 D: ὅσα ἐσεὶν οἷα εἶναί vow. Ibd. p. 489 E: ᾿4λλ᾽, ἦν δ᾽ iyw, ποτὲ ἀκούσας τι σιιστεύω τούτῳ. Non congruunt inter se v; et τοῦτο. Ser. ἔστε. (Hxovoe stove καὶ ἔτε πιστεύω τούτῳ.) Ibd. p. 440 C: ζεῖ «e καὶ χαλεσαίνδι καὶ ξυμιμαχεῖ - - [ i] ' - ' M vo δοκοῦντι δικαίῳ καὶ διὰ τὸ πεινῆν xot διὰ τὸ ῥιγοῦν καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα πάσχειν ὑσομένων καὶ vixQ καὶ οὐ λήγει, πρὶν ἂν ἢ διαπράξηται ἢ τελευτήσῃ 7... πραὔύνϑη. Hidicule, qui iustitiam defendat, dicitur m" Lib. III. 421 propter famem et frigus hoc facere. Si zei... πάσχειν eum «yovv coniungas, vs-ogevov obiecto caret, 8] zai... πάσχειν ὑτιομιένων coniungi velis, nescias, cui per καί | adiungatur participum. Deinde perverse primum simpli- Citer vincere dicitur (καὶ v«x«à), deinde non desinere, ante- quam aut rem perficiat (vincat) aut moriatur (vincatur). Seribendum: καὶ ξυμμαχεῖ τῷ δοκοῦντε δικαίῳ καὶ διε αὐτὸ πεινῆν καὶ δι αὐτὸ ῥιγοῦν xai σιώντα τὰ τοιαῦτα σιἀσχεῖν ὑσιομένων , πὰν νικῶται, οὐ λήγει, φρὶν ἂν x. v. 4. Primum victus non tamen desistit. Ibd. p. 444 B: ἐπανάστασιν μέρους τινὸς τῷ ὅλῳ τῆς ψυχῆς, ἵν ἄρχῃ ἐν αὐτῇ. οὐ προσῆκον, ἀλλὰ τοι- οὕτου ὄντος φύσει οἵου πρέπειν αὐτῷ δουλεύειν τῷ TOL ὠρχεκοῦ γένους ὄντε; Non obtrudenda Platoni hzc ora- lionis forma ὄντος οἵου sessuv αὐτῷ, ut οἷον pro ὥστε «vro posito pronomen αὐτό alio casu superaddatur, prz- sertim optimo codice et aliis bonis dissentientibus, in quibus Scribitur: οἵου σιρέπιειν δουλεύειν τοῦ Ó αὖ δουλεύειν ἀρχεκοῦ cet. Videtur fuisse: δουλείειν, τῷ δ᾽ αὖ μὴ δου--: λεύειν, ἀρχικοῦ ... ὄντε; cum tale sit, ut id servire deceat, illud contra alterum non servire. Liberius hzc de altero genere adiunguntur δὰ σπιρέσεεεν (cum contra non deceat) Ac fortasse in hae forma orationis Plato o4' dov- λεύειν dicere ausus est, sroéster cogitans. !) Lib. V p. 452 E: καὶ καλοῦ αὖ οπουδάζει πρὸς ἄλλον viva oxos0v στγσάμενος 5 τὸν τοῦ Gyudov. Neque καλοῦ σπουδάζει stQoc σκοπὸν στησάμενος recte defenditur neque ipsum σσεουδάζειν σιρος oxoscov. Tollendum 7t00c, ut apte cohzreant xc: καλοῦ αὖ ἄλλον ἢ τὸν τοῦ Gy. 9x0710» στησάμενος σπουδάζει. (Dep. 451A v. p. 181 n) ΒΕ !j P. 443 C adeo inania sunt illa: à/ ὃ καὶ ὠφελεῖ, adeo δι᾽ ὃ nihil, quo referatur, habet, ut certum mihi sit aliquid latere; latet autem opinor appellatio imaginis e fabula aliqua ducto (velut “Ζιὸς κελαινεφὲς εἴδωλόν τι τῆς δικαιοσύνης); sed nihil probabile extundere possum. 422 Lib. III. Ibd. p. 454 D recipienda erat codieum seriptura sublato. accommodationis errore: οἷον ievQuxov μὲν καὶ ἰατρικὸν. (codd. ἐατρεκῇ») τὴν ψυχὴν ὄντα τὴν αὐτὴν φύσιν ἔχειν ἐλέ- γομεν" ἢ οὐκ οἴει; "ἔγωγε. ᾿ΪΙατρικὸν δὲ καὶ τεκτονιχὸν ἄλλην; Πάντως που. (Edunt fere: ἐατρὸν καὶ ἰατρικὸν τὴν ψυχήν.) Hoc dieit Socrates, eiusdem nature appellationem spectare tantum ad ipsa ἐσιτηδεύματα, de quibus agatur; itaque omnes /evgrxove esse eiusdem nature (etiamsi aliis rebus differant), contra ἰατρικὸν καὶ vexvovixov diverse (etiamsi aliis rebus similes sint) Bis adiectiva naturam significantia poni debent, primum duo eadem, deinde duo diversa. ἢ) Ibd. p. 459 C: ἰατρὸν δὲ που μὴ δεομένοις μὲν σώμασι φαρμάκων, ἀλλὰ διαίτῃ ἐθελόντων ὑσακούειν, xai φαυλότερον ἐξαρκεῖν ἡγούμιεϑα εἶναι" ὅταν δὲ δὴ καὶ φαρμακεΐειν δέη, ἴσμεν, ὅτε ἀνδρειοτέρου δεῖ vot ἰατροῦ. Restituendum, quod Stephanus et ante eum cor- rectores quorundam codicum coniecerant, ἐϑέλουσεν. Id ad φαρμιάκων errore accommodatum est. Sed necessario tollendum &ve:. Alteris zgris putatur καὶ φαυλότερος ἰατρὸς ἐξαρκεῖν, alteris αἀνδρειοτέρου δεῖ. Prorsus nihil est neque ἰατρὸς ἐξαρκεῖ φαυλότερος εἶναι neque κχαὲ φαυλότερος ἐξαρκεῖ ἰατρὸς εἶναι. Ibd. p. 460 D: τὸ δ᾽ ἐφεξῆς διελϑώμεν 0 προϑυ- μούμεϑα. Boni codices preter ἃ προμηϑούμεϑα. Quod sub utroque latet, in duobus recentissimis codicibus seriptum est coniectura: s gov d cue 2e. Nequede studio neque de- providendo agitur, sed de absolvendo, quod supra propo- suerant; itaque subiicitur: ἔφαμεν γὰρ δὴ x. v. À. Ibd. p. 465 B: íxavo γὰρ vo φίλακε κωλῦύοντε, 1) P, 457 D recte in duobus recentibus codd. coniectura scribi: ἀλλ᾽ οἶμαι περὲ τοῦ, εἰ δυνατὸν ἢ μὴ, πλείστην àv ἀμφισβήτησιν. γενέσϑαι, in reliquis ἄν ante ἀμ. excidisse, poterat supra p. 174 n. adscribi. EU Lib. III. 423 δέος τε καὶ αἰδὼῶς, αἰδὼς μὲν ὡς γονέων py ἄἅπτεσϑαι εἴργουσα, δέος δὲ τὸ τῷ σ΄άσχοντι τοὺς ἄλλους βοηϑεῖν. Serib.: δέος δὲ τοῦ τῷ π. τοὺς ἄλλους βοηϑεῖν, timor ne cet. (ad Greeam formam: timor auxili ab aliis ferendi) ^. Ibd. p. 466 A: ἡμεῖς Ó£ ov εἴστομιεν, ὅτι τοῦτο μὲν. εἴ που παρασιίπιτοι, εἰσαῖϑις σκεψόμεθα, νῦν δὲ τοὺς μὲν φύλακας φύλακας ποιοῦμεν, τὴν δὲ πόλιν ὡς οἷοί v& sluev εὐδαιμιονεστάτην, ἀλλ᾽ οὐκ... πλαάττοιμεν. Et πλαττοιμιεν cum σχειψόμεϑα et στοιοῦμειεν copulatum eb παραπίπτοι et εἶμιεν iis subiuncta flagitant o xe woi- peOo...motoiuev. Ibd. p. 466 B: «2À ἀνόητός ve καὶ μειρακιώδης δόξα ἐμπεσοῦσα εὐδαιμονίας στέρε ὁρμήσει αὐτὸν Oud δύναμιιν ἐσιὶ τὸ ἅπαντα τὰ ἐν τῇ πόλει οἰκειοῦσϑαι. Prorsus nihil est ὁρμῶν propter potentiam; esset ali- quid vo ἅπαντα δυνάμιει οἰκειοῦσϑαι, etsi abundaret. Seribendum : ὁρμνῆσαι αὐτὸν ÓraÓvvat ἐπὶ v0... οἶχει- οὔσϑαι. Ibd. p. 472 €: ἐζητοῦμεν αὐτὸ τὲ δικαιοσύνην, οἷόν ἐστι, καὶ ἄνδρα τὸν τελέως δίκαιον, εἰ γένοιτο καὶ οἷος ἂν eim γενόμενος. Non qusrebantur duo, num fieret et qualis futurus esset vir iustus, sed, quemadmodum in ipsa iustitia, unum, qualis futurus esset; additur significatio diffi- cilis ad reperiendum et rare rei: εἰ γένοιτο. TTollendum igitur καί, additum non intellecta oratione et sententia. lbd. p. 473 D: τῶν δὲ νῦν πορευομένων χωρὶς ἐφ᾽ ἑχάτερον αἱ σιολλαὶ φύσεις ἐξ ἀνάγκης ἀποκλεισϑῶσιν. Multitudo naturarum nihil omnino ad rem pertinet; ipsa forma orationis (τῶν πορευομένων αἱ φύσεις pro οἱ sto- ρευόσμιενοι) significat notari vitium aliquod nature, propter 1) Aliter dicitur in pronomine, addito εἶναι verbo: τόδ᾽ ἦν φόβος (Eurip. Troad. 240, Heracl. 739, δέος Demosth. I, 3). 424 Lib. III. quod hi homines excludantur. Seripserat Plato: αἱ χωλαὶ φύσεις (claudz et imperfectze, einseitige und hinken de). Ibd. p. 479 A. Nihil non recti est, si quis σιολλὰ v4 καλὰ putat, sed si αὐτὸ μὲν vo καλὸν nullum esse putat, πολλὰ δὲ καλὰ νομίζει, multas res pulchras putat esse. Tollendum ««. Lib. VI p. 486 D: ᾿Βαιλήσμονα ἄρα ψυχὴν ἐν ταῖς ἱκανῶς φιλοσόφοις μιίήστοτε ἐγκρίνωμιεν, ἀλλὰ μινημιονικὴν αὐτὴν ζητώμιεν δεῖν εἶναι. | Prorsus barbarum est: ζητῶ φὴν ψυχὴν εἶναι μνημονικήν, magis etiam ζητῶ v. w. μιν. εἶναι δεῖν. Serib.: ἀλλὰ μινημιοονικὴν αὖ, ἣν ζη- τοὔμεν, δεῖ εἶναι. Αὐ refertur ad εὐμάϑειαν antea postulatam. ^ Ex αὖ ἢν factum αὐτήν, deinde cetera mutata. Ibd. p. 490 A: do οὖν δὴ ov μετρίως ἀπολο- γησόμεϑα, ὅτι σιρὸς τὸ Ov πεφυκὼς εἴη ἀμιλλάσϑαι ὃ ye ὄντως φιλομιαϑὴς καὶ οὐκ ἐπιμιένοι ἐσεὶ τοῖς δοξαζομιένοις εἶναι x. v. 4. Bensit Stallbaumius pravos esse optativos post futurum, sed minime in eo hzeret; nam idem esse atque ἀπολογησομεϑα, 0 ἐλέγομιεν, ὅτι. Sic ludimus philologi. Sed nulla hic est ἀπολογία futura, sed confir- matum Socrates eventu putat, quod antea opinione et quasi ratiocinatione przcepissent. Scripserat Plato: '49 οὖν δὴ ov μετρίως ἀπελογισάμεϑια;, ὅτι x. v. 2. (X p. 600 B e cod. A restitutum est ἀπολελογίσϑω pro ἀπολελο- y5odo.) Ibd. p. 490 B: 7" οὖν; τούτῳ τι evéovor ψεῦδος ἀγαπῶν ἢ πᾶν τουναντίον, μισεῖν: Pravum et τὲ et μιετέσται τινὶ σοιεῖν. In mentem mihi venit: τούτῳ ἐπ ε- μελὲς £ovar...s; errorisque initium ab ec semel scribendo faetum putabam; sed non confido. Ibd. p. 490 C: Καὶ δὴ vov ἄλλον τῆς φιλοσόφου φύσεως χορὸν τί δεῖ πιάλεν ἐξ ἀρχῆς ἀναγκάζοντα τάτ- τειν; Nulla hie ἀνάγκη. Serib. certissime: πάλεν ἐξ ὝΥ' mM" ἢ Lib. III. 425 ἀρχῆς ἀναβιβάζξζοντα τάττειν; in orchestram et. pulpi- tum escendere iubentem. Ibd. p. 491 D: ὅσῳ ἄν ἐρρωμενέστερον 2, τοσούτῳ σιλειόνων ἐνδεῖ τῶν sgenovvov. Non agitur, quot de- coris careat semen aut animal, sed quantum distet ab eo, quod deceat et rectum sit. Scr.: τοσούτω σελεῖον. Ibd. p. 494 E: 'Eàv δ᾽ oov . . . διὰ τὸ εὖ πεφυ- χέναι καὶ τὸ ξυγγενὲς τῶν λόγων εἷς αἰσϑάνηταί vé πῇ καὶ κάμσιτηται καὶ ἕλκηται σιρὸς φιλοσοφίαν. Quam pravum esset εἷς, exposuit Stallbaumius nec quiequam valet Schneideri excusatio. Scrib. videtur: εἴσω αἰσϑάνηται. Ibd. p. 496 B: Πάνσμικρον δή τι. . . λείσιδται τῶν κατ᾽ ἀξίαν ὁμιλούντων φιλοσοφίᾳ, 7) TtOU ὑσιὸ φυγῆς χκαταληφϑὲν γενναῖον καὶ εὖ τεϑραμιμένον 190€ ἀσιορίᾳ τῶν διαφϑερούντων κατὰ φύσιν μεῖναν ἐπ᾿ αὐτῇ, ἢ ἐν σμικρᾷ πόλει ὅταν μεγάλη ψυχὴ φυῇ x v. 4. Quomodo, qui supersunt ἀπορίᾳ τῶν διαφϑερούντων, dici possunt deprehensi fuga? et quid est καταλαμιβάνεσϑαι vno φυγῆς, quasi fuga persequatur et prehendat? Scrib.: vs o- φυγῇ καταλειφϑέν, suffugio relictum. Ibd. p. 498 D: Μὲς oguxgov γ᾽, ἔφη, χρόνον eioy- xac. Εἰς οὐδὲν uiv ovv, ἔφην, ὥς ye πρὸς τὸν stavo. Serib.: Τὲς οὐ δένα μὲν ovv.!)| Ibd. p. 500 A: ἢ) καὶ ἐὰν οὕτω ϑεῶνται, ἀλλοίαν ve φήσεις αὐτοὺς δόξαν λήψεσϑαι καὶ ἄλλα ἀποκχρινεῖ- σϑαι; (Qui sie interrogat, aperte significat, non aliam opinionem suscepturos nec alia responsuros illos, de quibus agitur (τοὺς πολλούς), quod prorsus loci sententie contra- rium est; sperat enim Socrates, eos ad rectius iudicandum € ————— 1) Quod p. 499 B ipse correxeram: καὶ τῇ πόλει κατηκόῳ γενέσθαι, vidi postea Schleiermacherum etiam invenisse. Duplex requi- ritur necessitas, qu: et philosophos cogat rempublicam capessere et civitatem iis auscultare. 426 Lib. III. adduci posse. Pravum etiam φήσεις et ipsum et tempore. Agitur enim, quid Adimantus nunc putet tunc futurum, non quid tum dicturus sit. Mendum est in ve φήσεις, pro quo seribendum opinor ἀπε στ εῖς. Ibd. p. 501. D: Z7" δέ: τὴν τοιαύτην (φύσιν) vUyoUVoav τῶν σιροσηκόντων ἐπιτηδευμάτων (ἕξουσιν ἀμιφισβητῆσαι vel potius, quoniam ov sequitur, φήσουσιν, quod ex illo sumitur) οὐκ ἀγαϑὴν τελέως ἔσεσϑαι καὶ φιλόσοφον, εἴσιερ τινὰ ἄλλην, ἢ ἐκείνους φήσειν μᾶλ- λον, οὖς ἡμεῖς ἀφωρίσαμιεν; Rectum erat φήσουσιν. infinitivus ferri nullo modo potest; additum est verbum, eum non intellegeretur audiri ex precedentibus. Ibd. p. 504 B: | Zàeyogev mov, ὅτι, ὡς μὲν δυνα- τὸν ἦν κάλλιστα αὐτὰ κατιδεῖν, ἄλλη μακροτέρα εἴη σιδρίοδος, ἣν περιελθόντε καταφανῆ γίγνοιτο. 7001- lendum ἦν, quod et incommodissime interponitur inter ὅτε. . . εἴη nec omnino usitate additur in hoc ὡς δυνατὸν καλλιστα: ad ea quam pulcherrime conspicienda. (De p. 505 A dictum supra p. 84.) Lib. VII p. 515 B pro ov ταὐτὰ scrib.: ovx αὐτὰ... τὰ παριόντα. Sed vereor, ne aliud lateat mendum scrip- seritque Plato: οὐκ αὐτὰ ἡγεῖ ἂν va παριόντα αὐτοὺς γομίζειν ὀνομάζειν ὀνομάζοντας ἅπερ ὁρῷεν: aut: ὑνομάξειν, ὀνομάζειν δ' ἅπερ ὁρῶεν: Ibd. p. 518 E: 7 δὲ τοῦ φρονῆσαι (ἀρδτῇ) παντὸς μᾶλλον ϑειοτέρου τινὸς τυγχάνει, ὡς ἔοικεν, οὖσα, ὃ τὴν μὲν δύναμιν οὐδέποτε ἀπόλλυσιν, ὑπὸ δὲ τῆς negi- ἀγωγῆς x. v. À. Neque παντὸς μάλλον initio positum recte coniungitur cum ὡς éorxev et aperte ad ϑεεοτέρου τινὸς (n hae orationis forma: ἡ ἀρετὴ ϑειοτέρου τινός ἐστιν) desideratur substantivum. Plato, ni fallor, seripse- rab: πλάσματος ϑειοτέρου τινὸς vuyyüvet . . . οὖσα aub ὑφάσματος. (De p. 519 B dietum supra p. 27.) Ibd. p. 5297 A: Μέγουσι μέν που μάλα γελοίως τὸ καὶ ἀναγκαίως. Miram adverbiorum coniunctionem ; Lib. HI. 421 neque omnino, qus hse sit necessitas, apparet. Seriben- dum videtur «x κω c. Ibd. p. 528 A: Σκχόσιεε οὖν αὐτόϑεν, τιρὸς τιοτέρους διαλέγει, ἢ οὐ πιρὸς οὐδετέρους, ἀλλὰ σαυτοῦ ἕνεκα τὸ μέγιστον τιοιεῖ τοὺς λόγους, φϑονοῖς μὲν οὐδ᾽ àv ἄλλω x. v. Δ. Abundat vitiose ov, desiderari partieula interro- gativa nequit. Scrib.: 7 εἰ πρὸς οὐδετέρους, ἀλλὰ σαυ- τοῦ ἕνεκα 4. τ. À. Ibd. p. 528 C: ἐπεὶ καὶ νῦν ὑπὸ τῶν πολλῶν ἀτι- μαζόμενα καὶ χολουόμιενα, ὑπὸ δὲ τῶν ζγτούντων, λόγον οὐκ ἐχόντων, xa ὅ τι χρήσιμια, ὅμιως πρὸς ἅπαντα ταῦτα βίᾳ ὑπὸ χάριτος αὐξάνεται. Debebat esse ὑσιὸ uiv τῶν σιολλῶν (et habent μὲν codices quidam infimi et plereque editiones, omittunt optimi et mediocres omnes), deinde ad ὑσιὸ δὲ τ. Gv. addi participium respon- dens superioribus. Scrib.: ὑπὸ τῶν σιολλῶν ἀτιμαζόμενα χαὶ κολουσμιενα ὑσιὸ τῶν ζητούντων. Partieula δὲ male addita est, cum etiam καὶ κολουύμενα tractum esset ad Us0 τῶν πολλῶν. Truncabantur τὰ μαϑήματα ab ipsis studiosis, non omnem amplitudinem eorum intellegentibus nec persequentibus. Adduntur post αὐξάνεται hse: χαὶ οὐδὲν ϑαυμαστὸν αὐτὰ φανῆναι, in quibus quid sit nu- dum φανῆναι, nemo dieat; itaque etiam Stallbaumius con- ieeturam tentavit. Serib.: ϑαυμαστον vorat To φανῆναι (qualia signifieantur verbis vzo χώρετος). Respondet Adi- mantus hoc confirmans: Καὶ μὲν δὴ τὸ ye ἐσείχαρι καὶ διαφερόντως ἔχει. Excidit vov post τον. (De p. 529 C dietum p. 17.) Ibd. p. 530 B: ovx ἄτοπον, οἴει, ἡγήσεται τὸν γομιίζοντα γίγνεσϑαί ve ταῦτα ἀεὶ ὡσαύτως καὶ OUÓG— μιῇ οὐδὲν παραλλάττειν, σῶμα τὸ ἔχοντα καὶ ὁρώμενα, καὶ ζητεῖν παντί τρόπιω τὴν ἀλήϑειαν αὐτῶν λαβεῖν. Neque ad ἄτοσιον, quod masculini generis est, referri ζητεῖν potest neque ad νομίζοντα (nam χαὲ... ζγτοῦντα debebat esse); et preterea verus astronomus ineptum puta- 498 Lib. III. bit (Socratis iudicio) eum, qui hos ecli motus, qui conspi- ciantur, αεἰὶ γίγνεσϑαι ὡσαύτως et in his ipsis veritatem inesse credat, minime ineptum putabit, sed vel maxime neces- sarium ipsam horum veritatem alibi (in idea eorum) quzrere. Itaque seribendum aut: καὶ ζητήσει, ut coniungatur cum ἡγήσεται, aub: καὶ ζητεῖν δεῖν, ut ab ἡγήσεται pendeat. Ibd. p. 532 C: καὶ ἐκεῖ πρὸς jv τὰ Qoo {τε καὶ φυτὰ καὶ τὸ τοῦ ἡλίου φῶς civ αδυναμιία βλέπειν, σιροὸς δὲ τὰ ἐν ὕδασι φαντάσματα ϑεῖα καὶ σκιὰς τῶν ὄντων, ἀλλ᾽ οὐκ εἰδώλων σκιὰς δι ἑφέρου τοιούτου φωτὸς ὡς σιρὸς ἥλιον κρίνειν ἀποσκιαζομένας. — Post illud πρὸς μὲν τὰ Qoo .. . ἀδυναμιία βλέσιεεν in altero membro sgoc δὲ τὰ ... φαντάσματα perspicue requiritur contrarium substantivum, quo significetur libera videndi potestas, latetque id substantivum in adiectivo ab his ᾿φαντάσμιασεν alienissimo, ϑεῖα, cui si preposueris przce- dentis vocis (φαντάσματα) ultimam vocalem, 4 tantum in δ᾽ mutandum erit: s:Q0- δὲ τὰ ἐν ὕδασι φαντάσμιατα «ÓOeta καὶ σκιὰς τῶν ὄντων. Ibd. p. 582 E: Οὐκέτ᾽, ἦν δ᾽ ἐγώ, ὦ φίλε Γλαύ- κων, οἷος τ᾽ ἔσει ἀκολουϑεῖν" ἐπεὶ τὸ γ᾽ ἐμὸν οὐδὲν ἀν, σιροϑυμίας αἀπιολίσιοι. Non potest Socrates, qui semper Glauconem ironice laudat, subito tam rustice negare eum sequi posse, cum presertim his dietis tanquam illo secu- turo praeat. Itaque scripsit Plato: E y ἔτε. .. οἷός v ἔσει ἀκολουϑεῖν aub: εἰ ov γ᾽ ἔτι. 104. p. 588 A: ei δ᾽ ὄντως ἤ μὴ; οὐκέτ᾽ ἄξιον τοῦτο διιοχυρίζεσϑαι: αλλ ὅτι μὲν δὴ τοιοῦτόν τι δεῖν, ioyvorovéov. — Unde pendet ἐδεῖν aut quod. verbum subiicitur coniunctioni oz;? "Talia tacita prztermitti! Serib.: ἀλλ᾽ ὅτε μὲν δεῖ τοιοῦτον τι ἰδεῖν, ioy. Hoc propositum necessario est. Ibd. p. 583 E. Nimis violenter grassantur Hermannus et alii mutando, Stallbaumius, qu: sanare nequit, delendo. Lib. III. 429 4 Ὶ Nam quod glossematis nomine utitur, nec quibus nec quo eonsilio significatuve hzc adscripta putet, conatur dicere. Nomen Socrates imponendum dicit nee id morose deligen- dum. Assentitur Glauco. Scribendum: Οὐ γὰρ οὖν, ἐφη" ἀλλ᾽ ὃ ἂν μόνον δηλοῖ qoc ἕξιν σαφηνείᾳ, λ γ᾽, si ἐν ψυχῇ: sed quod modo declaret ad rem tenendam (um die Sache festzuhalten) perspieuitate, dic, si intra animum tibi versatur. (Codd. boni Ayer, supra scripto in A τῷ, in ceteris verbis nihil variant.) (De p. 534 A dictum ad Aristoph. av. 1128 p. 280.) Ibd. p. 589 A: Οὐκοῦν ἵνα μὴ γίγνηται 0 ἔλεος οὗτος περὶ τοὺς τριακοντούτας σοι, εὐλαβουμένῳ παντὶ τρόπῳ τῶν λόγων ἀπισέον. Non aptum εὐλαβουμένῳ, quoniam non Glauco, sed custodes debent ἅπτεσϑαι τῶν λόγων. Rectum svAegovuévovc. Et nocuit fortasse accom- modatio (ad σοί). Nam εὐλαβουμιένως non audeo Platoni tribuere, etsi ἡδομένως Xenophon dixit, ὁμολογουμένως omnes; aderat enim εὐλαβῶς, Lib. VIII p. 548 €: μισϑὸν τῆς φυλακῆς δεχομιέ- Vovc εἰς ἐνιαυτὸν τὴν εἰς ταῦτα τροφὴν παρὰ τῶν ἄλλων. Prorsus non video, quo referatur ταῦτα, suspicor- que fuisse: vv εἰς τακταὰ τροφήν (ad constitutam: men- - Lj suram; cfr. VIII p. 551 B: o ἂν μῇ ἢ οὐσία εἰς τὸ ταχϑὲν vía). Ibd. p. 544. C: ἡ ve ταύτῃ (τῇ ολιγαρχίᾳ) διάφορος καὶ ἐφεξῆς γιγνομένη δημοκρατία, xal ἢ γενναία δὴ τυραννὶς καὶ ἢ πασῶν τούτων διαφεύγουσα, τέταρτόν vé καὶ ἔσχατον πόλεως νόσημα. Sic omnes boni et mediocres codices, non τούτων διαφέρουσα. Sed substituto etiam eum inani sententia διαφέρουσα, prorsus pravum est x«i ἡ, quasi ad novum genus ἃ tyrannide transeatur. Una littera in codieum scriptura geminata oritur elegantissimum hoe: τυραννὶς oat sacov τούτων διαφεύγουσα : quie ad levam ab his omnibus discedit et fugit. Ibd. p. 546 D. Quid sententia postularet, vidit fere 430 Lib. III. Hermannus, sed temere delet, quse nemo additurus erat. Serib.: stag' ἔλαττον τοῦ δέοντος ἡγησάμενος τὰ μουσικῆς δεύτερα ve γυμναστικῆς (pro δεύτερον δὲ τὰ γυμνα- στικῆς). Ofr. p. 548 B: πρεσβυτέρως γυμναστικὴν μου- σικῆς τετιμηκέναι. Non intellecta structura, ut τὰ μουσικῆς scriptum est etiam τὰ γυμναστικῆς, δεύτερον αὖ ἔλαττον. Ibd. p. 547 B: ὡμολόγησαν γῆν μὲν καὶ oixíac χατανειμαμένους ἰδιώσασϑαι, τοὺς δὲ σιρὶν φυλαττομιέ- rove ὑσι αὐτῶν ὡς ἐλευϑέρους . .. δουλωσάμενοι τότε TLEQUO/XOUG ... ἔχοντες αὐτοὶ πολέμιου. .. ἐσιμιδλεῖσϑαι. Barbarum, ut quod maxime, ὁμιολογῶ γῆν κατανειμάμιενογ ἐδιώωσασϑαι. exornat barbariem hsc coniunctio: xevaevei- καμένους ἰδιωσασϑαι..... τοὺς 0$... δουλωσάμιενοι. . . ἔχοντες .. . ἐπιμελεῖσϑαι. Scribendum igitur κατανεις- μάμενοι, Sed fortasse accusativi terminatio orta est ex praepositione verbi, cum esset ἐξεδεώσασϑαι. (Nep.547 E quidem codicibus concedendum, ut teneatur χεκτημιένην. neque p. 488 E Hermannus recte tenuit οἰόμενοι, quod errore ad βούλωνται accommodatum est.) 104. p. 547 E: ἐσὶ δὲ ϑυμιοειδεῖς τε xot enAov- στέρους ἀσοκλίνειν. Offendit hoe post illud vix duobus versibus supra positum alio significatu ἁπλοῦς τε καὶ «veveic. Fuit fortasse ἀνουστέρου ς. Ibd. p. 550 E: ἢ οὐχ οὕτω πλούτου ἀρετὴ διέστη-- κεν, ὥσστερ ἐν πλάστιγγι ζυγοῦ κειμένου ἑκατέρου ἀεὶ τουναντίον ῥέποντε: Durissime in eadem comparatione (ὥσσιε0) κειμένου ἑκατέρου interponitur, sequente nomina- tivo casu ῥέστοντε, qui redit ad srAovvov «gez: (tanquam sib s:ÀoUvOc καὶ ἀρετή). Sine dubio xequévov ἑκατέρου accommodando natum est ex ζυγοῦ, cum Plato scripsisset: w07.6Q ἐν πλάστιγγι ζυγοῦ κείμενον ἑκάτερον ael τουναγντίον ῥέστοντε. quomodo Gorg. p. 481 D scribitur: ἐρῶντε δύο ὄντε Óvoiv ἑκάτερος. Ibd. p. 558 A: ἀνϑρώσιων καταψγφισϑέντων ϑανά- vov ἢ φυγῆς. Etsi est aliqua apud inferioris statis scrip- Lib. III. 431 tores in damnandi verbis construendis a veterum norma aberratio, tamen nemo ne ex his quidem, aliquot saltem post Chr. natum seculis, hominem dixit καταγιγνώσκεσϑαι, καταψηφιοϑήναι ϑανάτου pro eo, quod est ϑάνατον κατα- γιγνώσκεοϑαι, καταψηφισϑήναί vrwoc. taque Platonem scripsisse puto: ἀνϑρώπων καταψηφισϑέντος ϑανά- του ἢ φυγῆς, Sed precedens ἀνϑρώσεων participium trax- isse. (De p. 560 A dietum antea p. 22, de p. 561 A p. 28 n. 1.)1) Ibd. p. 562 B: Ὃ προὔϑεντο, zv δ᾽ ἐγώ, &yadov, καὶ δ ov ἡ ὀλιγαρχία καϑίστατο — τοῦτο δ᾽ ἦν ὑσιέρ- συλουτος" ἦ γάρ; Ναί. 'H πλούτου τοίνυν ἀσιληστία X. v. À. Adiectivum ὑσιέρσιλουτος ferri non posse, etiam Stallbaumius concedit; in corrigendo aberrant; scribendum enim: τοῦτο δ᾽ ἦν ὑπὲρ πλούτου. (De p. 568 D dietum supra p. 17.) Lib. IX p. 580 E: «τὸ δὲ τρίτον... évi ovx ἔσχο- μὲν ονόματι σιροσεισιεῖν ἰδίῳ αὐτοῦ, ἀλλὰ O μέγιστον εἶχεν ἐν αὐτῷ, τούτῳ ἐπωνομάσαμεν. Suspicor fuisse τούτου (ex eo nomen dedimus, non ei). | Ibd. p. 581 E. Relique ἡδοναί non videntur philo- sopho τῆς ἡδονῆς (universa) scvv σιόρρω, sed longe ab ea, quam ipse percipiat. ^ Serib., omisso τῆς recteque interpuneta oratione: 7'0» δὲ φιλόσοφον. . . tí οἰώμεϑα 1) Raro quiequam vidi indignius et imperitius spretum quam & Stallbaumio (— nam Hermannus nondum norat —) acutam et omnibus veritatis notis impressam Cobeti et Badhami emenda- tionem p. 560 D πρεσβυτέρων λόγους Ov drov εἰσδέχονται pro ἰδιωτῶν, quod perversissimum est. Eque prave Cobeti inven- tum (ἐπῃνέκαμεν pro ἐπηνέγκαμεν) spernitur X p.612 B. Sed quod interdum Cobetus paulo incautius omnia ad certam normam revocat et resecat qusdam plenius dieta, quidam in Germania cauti sibi et sapientes videntur, si ne egregia et vera quidem ab eo accipiant, 432 Lib. IIl. τὰς ἄλλας ἡδονὰς νομίζειν πιρὸς τὴν τοῦ εἰδέναι vaÀy- ϑὲς ὅπῃ ἔχει καὶ ἐν τοιούτῳ τινὶ ael εἶναι μιανϑάνοντα ἠϑονήν: οὐ πάνυ σόρρω, καὶ καλεῖν . . .3 Ibd. p. 985 A scribendum: σφόδρα μὲν οἴονται σιρὸς πληρώσει τὲ καὶ ἡδονῇ γίγνεσϑαι, ὥσσιερ δὲ πρὸς (codd., edd. ὡὥσσεδρ swQoc) μέλαν φαιὸν ἀποσκοποῦντες ἀπειρίᾳ λευκοῦ, . . . ἀπειρίᾳ ἡδονῆς ἀπατῶνται. Ibd. p. 585 C. Nee sufficiunt et prava sunt, quz Hermannus et Stallbaumius tentarunt. Exciderunt qusedam. Primum ἡ ovv τοῦ «ci ὁμοίου οὐσία (τοῦ excidit post ovv) dieitur (interrogando) sque, atque essentiam, etiam scien- tiam et veritatem habere (.. . 7" δ᾽, ἀληϑείας; Οὐδὲ vovro) Deinde ex adverso [5 τοῦ ἀνομιοίου οὐσία non solum scientie] et veritatis minus habere, sed etiam essen- tie dieta erat; sed ex hae sententia ea pars excidit, quam Latinis verbis redditam uncis interposui: [ 77 δὲ vov «vo- μοίου ovx ἐπιστήμης ἧττον μιετέχει ἢ dj TOU OptOÍOU ; Πῶς yàg ov; Ei δ᾽ ἐπιστήμης, καὶ ἀληϑείας: Καὶ vovco.] Ki δ᾽ ἀληϑείας, οὐ καὶ οὐσίας; ᾿“νάγκη. Sed ut hic aliquid excidit, sie paulo ante manifestissimo additamento aucta est oratio. Nam antequam Socrates ad scientie et veritatis in τῇ vov. ἀεὶ ὁμοίου natura maiorem copiam venit, primum eam essentie plus habere hac interrogatione ostendit: τὸ τοῦ ἀεὶ ὁμοίου ἐχόμενον καὶ ἀϑανάτου xal ἀληϑείας καὶ αὐτὸ τοιοῦτον OV καὶ ἐν τοιούτῳ γιγνό- μδνον μᾶλλον εἶναί σοι δοκεῖ ἢ τὸ μηδέποτε ὁμιοίου καὶ ϑνητοῦ καὶ αὐτὸ τοιοῦτο καὶ ἐν τοιούτῳ γιγνόμε- vov; Verba xoi ἀληθείας et exposita argumentationis progressio, que ἢ. 1. nondum ἀληϑεῖαν attingit, et sub- stantivum adiectivis interpositum et illis τοῦ ὁμοίου καὶ ἀϑανάτου hec reddita ὁμοίου καὶ ϑνητοῦ convincunt. Sed pro τὸ μηδέποτε ὁμοίου scribendum τὸ τοῦ μιηδέ- zove ὁμοίου. (De p. 587 E dictum p. 22.) Ibd. p. 588 C scrib.: ποολυκεφάλου, ἡμέρων ve (pro δὲ) ϑηρίων ἔχοντος κεφαλὰς κύκλῳ καὶ ἀγρίων. adi ἣν ἘΠ - —— A — —— cA o ---τ- τα CO—L——É — — - τ π΄ — — — — — — - — — — Lib. III. 433 Ibd. p. 590 D: ὡς ἄμεινον ὃν παντὶ vno ϑείου xal φρονίμου ἄρχεοϑαι, μάλιστα μὲν οἰκεῖον ἔχοντος ἐν αὐτῷ, εἰ δὲ μιὴ, ἔξωϑεν ἐφεστῶτος. Nullis machinis effici potest, in hac presertim contrariorum casuum inter se compositione, ut ἔχοντος pro ἔχοντε positum credatur, nec magis, ut post οἰκεῖον ἔχοντος de ipso homine adiun- gatur ἐφεστῶτος de rectore ei adiuncto. Scribendum: ὑσεὸ deíov καὶ φρονίμου ἄρχεσϑαι, μάλιστα μὲν οἰκείου ἐνόντος ἐν αὐτῷ, εἰ δὲ μὴ, ἐξωϑεν ἐφεστῶτος. 104. p. 591 A: καὶ τὸ βέλτιστον ϑερασιεύσαντες τῷ παρ᾽ ἡμῖν τοιούτῳ ἀντικαταστήσωμιεν φύλακα ὅμιοιον καὶ ἄρχοντα ἐν αὐτῷ. Pravum est ἀντιχαταοτήσωώωμεν, quoniam neque pro alio neque adversus aliquem custos hic instituitur; et necessario verbum cum «»v« compositum refertur ad dativum praecedentem eversa plane sententia. Una vocali mutata omnia recta fiunt: xoi τὸ βέλτιστον ϑερασπιεύσαντες τῷ yw4Q ἡμῖν τοιούτῳ ὄντι, καταστή- σωμεν φύλακα X. T. À. Lib. X p.602 D: ὥστε quj ἄρχειν ἐν ἡμῖν τὸ φαι- ψόμιενον μιεῖζον ἢ ἔλαττον 5 πιλέον ἢ βαρύτερον, ἀλλὰ τὸ λογισάμεγνον καὶ μετρῆσαν ἢ καὶ στῆσαν. Tria priora (7 μεῖζον ἢ ἔλαττον ἢ σιλέον) contraria sunt et possunt Sic ΔΟΟΙΡῚ (τοῦ μείζονος καὶ ἐλάττονος nominibus etiam ad magnitudinem, non solum ad multitudinem relatis), ut et numerandi et metiendi materiam contineant; βαρύτερον manifesto minus recte solum ponitur, videturque excidisse ἢ κουφότερον. Ibd. p. 604 D recte Stallbaumius ἐν addidit, quod excidit post φαμιέν, non recte vevc e malis codd. (P. 605A utinam Stephani suspicionem ov post αὐτοῦ addentis in lextu secutus esset, non in notis timide attigisset.) Ibd. p, 606 A: Μὲ ἐνθυμοῖο, ὅτε τὸ Día κατεχό- queror vore ἐν ταῖς οἰκείαις ξυμιφοραῖς . . . τότ᾿ ἐστὶ τοῦτο τὸ ὑπὸ τῶν πσιοιητῶν σειμισιλάμενον καὶ χαῖρον. MADVIGII Apbvxas. Cuir. 9g -— " 434 Lib. III. Vitiosum duplex τότε diversa significans tempora. Serib.: «QUT ἐστὶ τοῦτο TO X. T. À. Ibd. p.606 C. Locus enarrando et corrigendo vexatus facillime et certissime sie expeditur: "4o ovy o αὐτὸς λόγος καὶ περὶ τοῦ γελοίου, ὅταν, ἂν (ἃ v») αὐτὸς αἰσχύνοιο γελωτοσποιῶν, ἐν μιμιήσει δὴ κωμῳδικῇ ἢ καὶ ἰδίᾳ ἀκούων σφόδρα χαρῆς καὶ μὴ μισῆς ὡς πονηρά. Codices boni ὅτε ἂν αὐτός. De crasi (ἂν) dictum est ad Phaedrum p. 253 A. Tum paulo post scribendum: 0 γὰρ và λόγῳ ἂν (codd. edd. ev) χατεῖχες iv σαυτῷ βουλό- μιδνον γελωτοστοιεῖν, . .. TOV. αὖ ἀνίης. Priore loco αὖ ineptum est. Ibd. p. 606 D: Καὶ περὶ ἀφροδισίων δὴ καὶ ϑυ-. μοῦ καὶ περὶ πάντων τῶν ἐσιϑυμιητικῶν .... ὅτι φοιαῦτα ἡμᾶς ἡ ποιητικὴ μίμησις ἐργάζεται; Nusquam refertur ὅτε. Scrib.: ὅτε τοιαῦτα. Continuatur enim et ad novam rem transfertur oratio. (De p. 608 A dictum est supra p. 101.) Ibd. p. 612 A (de τῇ ψυχῇ): καὶ περιχρουσϑεῖσα σέτρας ve καὶ ὄστρεα. ἃ νῦν αὐτῇ ἅτε γῆν ἑστεωμιένῃ γεηρὰ καὶ πετρώδη πολλὰ καὶ ἄγρια περισεέφυκεν ὑπὸ τῶν εὐδαιμόνων λεγομένων ἑστιάσεων. Ridieule prorsus animus dicitur ἑστιᾶσθαι γῆν. Longe ali& sunt volupta- tum, ciborum elegantium, ceterorum in vita terrestri ἑστιάσεις. (Et offendit hie ipse concursus ἑστεωμένῃ et ἑστιάσεις.) Neque vestitum terra animum (si quis forte huiusmodi verbum latere in ἕστεω μιἐνη putat) Plato dixit, quoniam tantum animo ob illum statum (ἅτε. . . éovro- μένῃ) γεηρὰ πολλὰ περισεφυκέναι significat, ut Glauco in mari habitanti. | Atque hse ipsa in illis verbis neces- sario inest significatio animi in terra habitantis. Itaque ἑστιουμ ἐνῇ Scribendum videtur, ut γῆν, ἑστεοῦσϑαι sib terram domicilium sibi facere et habere, raro et poetico IL-——-—-e—-"-——— -— — — epo ΞΕ θα pe DHL, mm — — | Lib. ΠῚ. 435 yerbo, quo Euripides in Ione passive usus est. Si id ferri nequit, γῆν εἰσωκπκισμένῃ aut simile fuit.) Ibd. p. 615 C: τῶν δὲ εὐθὺς γενομένων καὶ ὀλίγον χρόνον βιούντων σιέρε ἄλλα ἔλεγεν οὐκ ἄξια μνήμης. Non de statim natis, sed de statim post natales mortuis: εὐϑὺς ἀπογενομένων. Ibd. p. 615 D edebatur olim: οὐχ ἥκει. . . οὐδ᾽ ἂν ἤἥξοι δεῦρο, Solece, quoniam futurum optativi cum ἄν non eoniungitur; editur nunc e codicibus: οὐδ᾽ ὧν ἥξει non minus soloce et (si hoc alio argumento adiuvandum est) inepte in hac certa et simplici affirmatione. Scr.: οὐδ᾽ αὖ ἥξει. Ibd. p. 619 B: εἰπόντος δὲ ταῦτα τὸν πρῶτον λαχόντα ἔφη εὐϑὺς ἐπιόντα τὴν μεγίστην τυραννίδα ἐλέσϑαι καὶ ὑπὸ ἀφροσύνης τε καὶ λαιμαργίας οὐ πάντα ἱκανῶς ἀνασκεινάμενον ἑλέσϑαι, ἀλλ᾿ αὐτὸν λαϑεῖν ἐνοῦσαν εἱμαρμένην x. v. À. lneredibilis hzc est bal- buties: ἑλέσϑαε xat ... oU .. . ἀνασκεινάμενον ἐλέοϑαι. Sine dubio tollenda aut ἑλέσϑαι καὶ aut καὶ et alterum ἑλέσϑαι. Timcum, quem ex veris Platonis dialogis fere mini- mum ex philosophia habere puto, legi aliquot annis ante ἃ. 1848 et tum quaedam ad enarrationem annotavi, miratus Stallbaumium, ubi manifestum erat nihil eum intellexisse, superbiloquentia quadam se expedientem; ad scripturam corrigendam perpauca et parva, fere ad interpunctionem orationis pertinentia. Nec postea copia fuit aut Martinii 1) P. 613 B ἀπὸ τῶν κάτω et ἀπὸ τῶν ἄνω male de carceribus et meta intelleguntur; nam neque hoc verba significant et sic tantum eventus declaratur, non ea qualitas, ex qua eventus sequitur. Qui εὖ ϑέουσιν ἀπὸ τῶν ἄνω, ἀπὸ δὲ τῶν κάτω μή, sunt, qui inferiore corporis parte (cruribus) valent ad curren- dum, superiore (pulmonibus) non valent, 28* 436 Lib. III. opera aut Wohlrabii nuper prodita utendi. Ponam tamen, qui tum notavi, non multum spatii occupatura. P. 37 B: ὅταν μὲν σιερὶ «ὁ αἰσϑητὸν γίγνηται (0 λόγος) καὶ ὁ τοῦ ϑατέρου κύκλος ορϑὸς ὧν εἰς πᾶσαν αὐτοῦ τὴν ψυχὴν διαγγείλῃ. Scrib.: αὐτὸν (τὸν λόγον) 0. διαγγείλη. Ibd. p. 45 B sublato commate scribendum: τοῦ swvpoc ὅσον τὸ μὲν xaíety οὐκ ἔσχε, τὸ δὲ παρέχειν φῶς ἥμε- ρον, οἰκεῖον ἑκάστης ἡμέρας σώμα (V. ἡμέρας, σῶμα) ἐμηχανήσαντο γίγνεσθαι. Vid. p. 64 D (σώμα ... xod ἡμέραν ξυμφυὲς ἡμῶν yryveodat). Ibd. p. 65 E verba sic interpungenda: τὰ δὲ τῇ τοῦ στόματος ϑερμότητι κοινωνήσαντω καὶ, λεαινόμενα UT. αὐτοῦ. ξυνεχοτυρούμενα: queque, dum ab eo levigantur, ignescunt. Ibd. p. 66 A: τῶν δὲ αὐτῶν προλελεσιτυσμένων μὲν ὑπὸ σησιεδονος, eic δὲ τὰς στενὰς φλέβας ἐνδυομιέ- γων, καὶ τοῖς ἐνοῦοιν αὐτόϑε μέρεσι γεώδεσε καὶ ὅσα ἀέρος ξυμιμετρίαν ἔχοντα, ὥστε κ. v. À. Scribendum: καὶ τοῖς ἐνοῦσιν ... γεώδεοι καὶ ὅσα ἀέρος ξυμμετρίαν ἐχόντων, ὥὧὦστε. Mendum ex accommodatione; καὶ ὅσα ἀέρος (ex aére) idem est atque καὶ τοῖς ἀερώδεσιν. Ibd. p. 67 D, Esieinterpungendus locus: τὰ δὲ μείζω καὶ ἐλάττω... τοῖς περὶ τὴν σάρκα ϑερμιοῖς καὶ ψυ- χροῖς καὶ... στρυφνοῖς καὶ ὅσα ... δριμέα ἐκαλέσαμεν, ἀδελφὰ (vulgo ἐκαλέσαμεν ἀδελφὰ) εἶναι; τά τὲ λευκὸ καὶ τὰ μέλανα, ἐκείνων παϑήματα γεγονότα. ἐν ἄλλῳ (V. γεγονότα ἐν ἄλλῳ) γένει τὼ αὐτά. Ibd.p.88 A. Scribendum: δεδαχάς v' αὖ καὶ μάχας ἐν λόγοις ποιουμένη δημοσίῳ zal ἰδίᾳ, ἐρίδων καὶ φελο-- γεικίας γιγνομένων, διάσιυρον αὐτὸ ποιοῦσα λύει, Sub- lato δι, quod post ἐδίᾳ ex geminatione ortum facit, αὖ γιγνομένων intellegi nequeat. Ibd. p. 89 C: τὰ γὰρ τρίγωνα εὐϑὺς xov αἰρχὰς ἑκάστου δυναμιν ἔχοντα ξυνίσταται μέχρε τενὸς χρόνου Ὺ Lib. III. 431 δυνατὰ ἐξαρκεῖν. Verba δύναμιν ἔχοντα sic per se posita nihil prorsus significant. Nimirum Plato scripserat: δύ- »apiv ἔχοντα ξυνίσταται μέχρε τινὸς χρόνου ἐξαρκεῖν (potestatem habentia usque ad certum tempus manendi). Qui non intellexit ἐξαρκεῖν pendere ab illo δύναμιεν ἔχοντα aut qui id enarrare voluit, adscripsit δυνατώ. Ibd. p. 91 A. Incredibile est, neminem scribendum vidisse: vz» τοῦ ποτοῦ διέξοδον, ἢ (pro ἢ) διὰ τοῦ σιλείμιονος τὸ σπιόμια ... ξυνεκσέμσιει δεχομένη. — Deinde (B) sic interpungendum: ὁ δὲ, dve ... λαβὼν ἀναπνοὴν, τοῦϑ᾽, ἥπερ ἀνέπνευσε, τῆς ἐκροῆς ζωτικὴν ἐπεϑυμίαν ἐμιπιοιήσας αὐτῷ, τοῦ γεννᾶν ἔρωτα ἀστετέλεσε, hanc ipsam partem, qua respiravit, generandi amorem eftecit. De legibus?) lib. I p. 628 B ser: νικησάντων δὲ ὁποτέρων (pro ποτέρων), altera utra parte. (De p. 633 D dictum supra p. 81. P. 632 E scriben- dum erat e cod. X et aliis: ὕστερον δὲ ἀρετῆς πάσης & ye vvv δὴ διήλθομιεν, e quo τά ys in optimo ortum est.) Ibd. p. 638 C tollendum est verbum σεροσφέρειν, quod nulla omnino structura cum ceteris cohzret, additum ab aliquo, qui ἔχουσε indicativum esse putavit. (Recentiores quid putent esse, non dixerim.) Plato ad substantiva μήτε τὴν ἐργασίαν μήτε τὴν προσφορών laxius quasi ad verba adiunxit hane modi et condicionum significationem: ὅντενα Ὁ Ex his, ut dixi, primos quattuor libros relegi a. 1852 aut 1853; ad ceteros αὐτῷ promam, ante quadraginta annos annotata sunt, nune cum Stallbaumii editione collata. Is senile et languidum opus, orationis fluxze et dissolute ambagibus difficile et antiquis gravibusque mendis, etiam additamentis, ex illa obscuritate natis obsitum, senili timidaque opera tractavit, multa prava utcunque exeusans et licenter enarrando defendens, qus alii (Turicenses, Hermannus) recte correxerant, qusdam prieter- iens. Multa ex iis, quie olim annotaveram, interea occupata ab aliis sunt. 438 Lib. III. φρόσιον καὶ oiottot xoi ue ὧν καὶ ὅπως ἔχοντα xoi ὅστως ἔχουσε (qualiter ipsum se habentem et qualiter se habentibus, ut barbare vertam perspicuitatis causa)!). Ibd. p. 689 B: «g^, ἐὰν τὴν στολεμιεκὴν ἔχῃ ἐσιστή- μην, ἱκανὸς ἄρχειν, κὰν δειλὸς ὧν ἐν τοῖς δεινοῖς Uso μιέϑης τοῦ φόβου ναυτιᾷ; Mirifica μέϑη τοῦ φόβου. Scribendum: ἐν τοῖς δεινοῖς ὡς ὑπὸ μέϑης τοῦ φόβου γναυτιᾷ. Excidit ὡς post occ. Formam comparandi omni- bus puto notam esse. (Synt. Gr. ὃ 80 d not.) Ibd. p. 643 E: λέγομιεν ὡς vov μὲν σεσταιδευμένον ἡμῶν ὄντα τινὰ, τὸν δὲ ἀπαίδευτον ἐνίοτε εἴς ve κασιη- λείας καὶ ναυκληρίας καὶ ἄλλων τοιούτων μάλα πεσιαι-- δευμιένων σφόδρα ἀνθρώστων. Vitia multi viderunt, nec fere dubitant, quin στεσεταεδευμένον ἀνϑρωστον restituendum sib; scribendum videtur: zo; ἄλλων τοιούτων καλὰ πε- σαιδευμένον σφόδρα ἀἄνϑρωστον. lronice talium quz- stuum versutie et artes significantur. Ibd. p. 647 C. Postquam ἄφοβον δεῖν ἕκαστον γίγνε- σϑαι καὶ φοβερὸν Atheniensis dixit, separatim de ἀφόβω efficiendo et de φοβερῷ exponit. Itaque nihil ad ἄφοβος addi altero loeo potest. (Dico ob Stallbaumium.) Tollen- dum simpliciter φόβων, ut sit: πολλῶν τινῶν εἰς φόβον ἄγοντες. (Mox τῇ μὲν δειλίᾳ τῇ ἐν αὐτῷ pro διαίτῃ iam a. 1826 probaveram.) Lib. Il p. 653 A pro τί ποτὲ λέγομεν SCr.: ví ποτ᾿ ἐλέγομεν. (De p. 653 D dictum supra p. 53 n.) Ibd. p. 655 D. Recte Hermannus καί ante uu- peor notavit, quod ipse adolescens feceram; est enim hsc sententia: cum singuli ea imitando exprimunt, quse in variis actionibus, fortunis, moribus fiunt. Sed h. l. aptius !) De oratione additamentis vitiata eadem ad legum libros trans- ferenda sunt, qu: de libris de rep. annotavi supra p. 416. Quidam mihi pridem in hoc quoque genere notata occuparunt ali, ut αἱρεϑῆναι VI p. 766 A, νόμιμον VIII p. 841 B. Lib. III. 439 qupamosr quam 44405460. Cum imitatione illa exprimunt, existunt imitamenta (uir ματα). Ibd. p. 657 A scribendum: ὅτε δυνατὸν ἄρ᾽ ἦν soi φῶν τοιούτων νομιοϑετεῖσϑαι βεβαίως μέλη va τὴν ὀρϑότητα φύσει σιαρεχόμιενα, sublato ϑαρροῦντα. quod ex inferiore loco (B) huc retracetum est. Firmis legibus constitui μέλη posse hie Atheniensis dicit; paulo post, opor- iere fidenter lege τὰ μόλῃ comprehendere. Θαρροῦντα μέλη nihil est. ἢ) Ibd. p. 663 C. Scribendum opinor: τὰ μὲν ἄδικα τῷ TOU δικαίου ἐναντίω ἐναντίως φαινόμενα. Vulgo deest ἐναντίῳ mireque enarratur τῷ τοῦ δικαίου ἃ Stall- baumio. ?) Lib. III p. 686 A: ἅτε κεκοενωνηκότας μὲν σολλῶν πόνων ..., ὕπο γένους δὲ... διακεκοσμημένους, σιρὸς τούτοις δ᾽ ἔτι καὶ πολλοῖς μάντεσι κεχρημένους εἶναι τοῖς τὲ ἄλλοις καὶ τῷ Δελφικῷ ᾿ΑΙπόλλωνι. Delendum εἶναι. nis) «et latet. Ibd. p. 690 D: ὅσα ἐστὲ πρὸς ἄρχοντας ἀξιώματα. Quid significet πρὸς, non intellego scribendumque puto σεερί (cirea eos, quz ad eos pertineant). Ibd. p. 701 C: τὴν λεγομένην s«Aauv Ζιτανικὴν φύσιν ἐπιδεικνῦσε καὶ μιμουμένοις, ἐπὶ τὰ αὐτὰ πάλεν ἐκεῖνα ἀφικνουμένους, χαλεπὸν αἰῶνα διάγοντας μὴ λῆξαί sore κακῶν. Scribedum necessario ἀφεκνοῦ - 1) P. 659 B ante quadraginta quattuor annos annotaveram, quod Winckelmanni coniectura Hermannus posuit, νόμῳ, οὐ καϑάπερ 0 Σιχελικός . . . νόμος v)v . .. διέφϑαρκε. Perverse oblo- quitur Stallbaumius. *) P. 666 D frustra Porsono pravum futurum ᾷἄσουσιν in rectum ἥσουσιν mutanti opponitur e carmine Euripidis lyrico dsíc o . . Apsum recte ab Elmsleio correctum. Frustra p.669 E ἀπταισίας, quod manifestam laudem habet, inter τάχους et φωνῆς ϑηριώ- δους interpositum defenditur. Mihi, quod Astio, in mentem venit ἀπνευστίας. 440 Lib. III. μένοις. Longe alia ratio est in διάγοντας μὴ λῆξαε, quod appositione adiungitur ad zd αὐτὰ ἐκεῖνα. Lib. IV p. 709 A: λοιμιῶν «ve ἐμυσεισιτόντων καὶ χρόνον ἐπὶ πολὺν ἐνιαυτῶν πολλῶν πολλάκις ἀκαιρίας. Seribendum εἰκαὰ ρσία ς. Ὦ Ibd. p. 1714 B: οὔτε γὼρ πρὸς τὸν πόλεμον οὔτϑ σιρὸς ἀρετὴν ὅλην βλέσιειν δεῖν φασὶ τοὺς νόμιοους, ἀλλ᾽ ἥτις ἂν καϑεστηκυῖα ἢ πολιτεία, ταύτῃ δεὶν τὸ ξυμ- φέρον. CCorruptum posterius δεῖν. Scribendum ζητεῖν. (Hermannus e Sehneideri coniectura ἰδεῖν, sed neque rectum verbum est neque aoristus.) Ibd. p. 716 B: 4΄ῆλον δὴ τοῦτό ye, ὡς vov ξυνα- κολουϑησόντων ἐσόμενον τῷ (so δεῖ διανοηϑῆναι πάντα ἀνδρα. Serib: τοῦτό γε, ὅτε ὡς τῶν X. T. À. Grecum est enim: διανοοῦμαι ὡς ἄλλων ἐσομένων, ὡς ἐσόμενος αὐτός. Ibd. p. 717 €: ἀποτίνοντα δανείσμιατα ἐσετιμιελείας τε καὶ ὑσεερπιονούντων ὠδῖνας παλαιὰς ἐπὶ νέοις δανει- σϑείσας. ἀποδιδόντα δὲ παλαιοῖς ἐν τῷ γήρᾳ σφόδρα κεχρημιένοις. Prava adscensus species in ἀποτίψοντα .... ἀσιοδιδόντα δὲ, prave divelluntur παλαιὰς ... νέοις... σαλαιοῖς. Recte igitur Astius δέ post ἀποδεδόντα sustulit; sed du:x prim: voces superioribus adiungends sunt, ut omnia Sic decurrant: δεύτερα τὰ τοῦ σώματος, τρίτα TG τῆς ψυχῆς ἀποτίνοντα δανείσματα, ἐπιμιδλείας ve καὶ ἵστερ-- πονούντων ὠδῖνας... δανειοϑείσας ἀποδιδόντα πα- λαιοῖς x. v. À. Ibd. p. 717 D: 49" ὑπεραίροντα vov εἰϑισμένων ὄγκων μήτ᾽ ἐλλείποντα ὧν oi σπιροπάτορες τοὺς ἑαυτῶν γεννητὰς ἐτίϑεσαν. Hoc sic dicitur, quasi consueti fuerint ὄγκοι superbie fastusque. Scrib.: ὑσπεραίροντα τῶν sito 1) P. 712 E prope incredibile videtur, et tamen prorsus consen- taneum multorum consuetudini est, cum Stallbaumio in mentem venisset ex dv ἐρωτηϑεὶς fleri posse ἀνερωτηϑεὶς. tamen ab. ipso pravissime posite particule effugium qu:situm esse. Lib. III. 441 μιένων 0 y x o v (extollentem supra consueta pompam). Nocuit accommodatio. Ibd. p. 118 Ὁ: 7v τοίνυν δὴ λεχϑέντα ἔδοξέ τι uot προὔργου δρᾶν εἰς τὸ stegl ὧν ἂν σιαραινῆ μὴ παντάσεασεν ὠμῆς ψυχῆς λαβόμενα, μιλλον δὲ ἡμερώτερόν τε ὧν ἀκούειν καὶ δυμιενέστερον. Sine sensu sunt illa ji occ ψυχῆς λαβόμενα (quod partieipium quo referatur, nemo dixerit); sed λαβόμενα ab duobus codicibus omnium prin- cipibus (4.(2) abest, adseriptum, ut alia interpolamenta, quz ceteri in textu habent, in margine. Adhibenda igitur lenissima medicina: εἰς τὸ περὶ Ov ἂν magum, μὴ ὠμῇ ψυχῆ, μᾶλλον δὲ ἡμερώτερόν τε ἂν ἀκούειν καὶ εὐμενέστερον. Vid. p. 67 et ad Thucyd. II, 83, 1. Lib. V p. 736 A, B: οἷον δὲ τινων ξυρρεόντων ix σιορλλῶν τὼ μὲν πηγῶν τὼ δὲ χειμάρρων εἰς μίαν λίμνην. Non dicitur ἐκ s0220v pro πολλαχόϑεν. Tol- lendum x, ut sit: τένων ξυρρεόντων πολλῶν τὰ μὲν σζηγῶν κ. τ. λ. Ibd. p. 737 E oratio sic continuanda et interpungenda : γῶν δὲ σχήματος ἕνεκα καὶ ὑσπιογραφῆς, ἵνα περαίνηται σιρος τὴν νομοϑεσίαν ὁ λόγος, ἴτω, σιεντάκις μὲν χίλιοι ἔοτωσαν καὶ τειταράκοντα. Apparet ἔτω pro exclama- tione esse (, eorum, qui constanti animo mali aliquid tolerare aut periculum subire deecreverunt*; Eurip. Med. 798, 819, Heraclid. 454, Orest. 791, Sophocl. Philoct. 120). Ibd. p. 7483 B: ἔστε δὲ ὁ μὲν ἀγαϑὸς τούτων, ὁ δὲ οὐ κακὸς, ὅταν ἢ φειδωλὸς, τότε δὲ stove καὶ σά γ- κακὸς, ἀγαϑὸς δὲ, ὅσιερ εἴρηται τὰ νῦν, οὐδέποτε. δὶς editur e bonis codicibus; olim edebatur ὁ δὲ ovx ἀγαϑὸός, ad sententiam manifesto recte; nam qui bono contrarius ponitur, non potest esse ov κακός, et qualis homo signi- ficetur, statim dicitur: o uiv γὰρ δικαίως καὶ ἀδίκως λαμιβάνων καὶ μήτε δικαίως μήτε ἀδίκως ἀναλίσκων (supra ὅταν φειδωλὸς 2) πλούσιος" ὁ δὶ σιώγκακος ὡς τὰ πολλὰ ὧν ἄσωτος μιάλα “πένης (Supra τότε δὲ store καὶ 442 Lib. III. σιαγκακος). Quid igitur fiet? Seribetur, utroque supple- mento sublato: ὁ μὲν ἀγαϑὸς τούτων, ὁ δὲ οὔ, ὅταν ἢ φειδωλὸς, vote δέ x. v. Δ. Velim attendi, interpolationem felieiorem fuisse in deterioribus codicibus. Lib. VI p. 752 C: δῆλον δὲ τὸ ys τοσοῦτον, ὦ Κλεινία, παντὶ σχεδὸν .. . τὸ μὴ ῥᾳδίως γε αὐτοὺς μηδένας σπιροσδέξασϑαι κατ΄ ἀρχὰς, εἰ δὲ μείναιμέν στως «οσοῦτον χρόνον. ἕως οἱ γευσάμενοι παῖδες τῶν νόμων 2. χοινωνήσδιαν᾽ γενομένου ye μὴν, οὗ λέγομεν . . . σολλὴν ἔγωγε ἀσφάλειαν οἶμαι xal uev τὸν τότε παρόντα χρόνον ἂν γενέοϑαι τοῦ μεῖναι τὴν σταιδαγω- γηθεῖσαν οὕτω σιθλεν. Primum revocandum esse σρ0 6- δέξεσϑ'αι contra codicum levem in huiusmodi forma auc- toritatem aut scribendum γ᾽ ἃν αὐτοὺς ratio vincit; deinde autem non legum sanctio differenda signifieatur, neque ipsorum, qui leges nune dent et sanciant, permansio aliqua, sed legum impositarum conservatio, donec adoleverit nova civium setas iis ἃ pueritia adsuetorum. —Seribendum igitur est μείνειαν. Relinquitur aliqua sententiz inconcinnitas, sed in his libris ferenda; nam hae condicio δὲ δέ non apte adiungitur illi προσδέξεσϑαι. sed 6], quod in eo continetur, prorsus confirmatum iri leges, idque declaratur proximis illis: γενομένου ye μὴν οὗ Aéyopev uu. v. λ. ἢ Ibd. p. 755 E: σὴν δ᾽ ἀντιπροβολὴν εἶναι καϑάσπερ τῶν στρατηγῶν ἐγίγνετο. Scr: καϑάπερ ἡ τῶν στρα- τηγῶν, ub p. 1596 A, 760 A in iisdem verbis scribitur. Ibd. p. 755 E, 756 A, B que sit difficultas et pravitas, Hermannus vidit; nam de ἱσυσσάρχων creatione bis et con- trario modo sancitur et inter τῶν οσιλιτῶν (τῶν τὴν ἀσσίδα τιϑεμιένων) et vov φιλῶν et τοξοτῶν duces adeo ') P. 758 B hec verba: ἐν ταῖς σφετέραις αὐτῶν τῆς ἡλικίας Óv- νάμεσι vertenda sunt: in suis ipsorum setatis copiis, hoc est, in iis exercitus partibus, ad quas quisque state per- tinet (πρόπολοι, ἔφηβοι, cet.). Lib. III. 443 non recte interponuntur qvA«oyor, ut, si verba sequimur, ereentur ad hoplitas regendos; alio enim pronomen τούτοις (φυλάρχους δ᾽ «v τούτοις) referri nequit. Qus autem ipse et alibi et in przfatione voluminis hos libros continentis p. XI ad difficultatem tollendam proposuit. admodum im- probabilia sunt. Omnis error ex eo ortus est, quod, cum Plato primum de universi exercitus pra fectis, dein de pedi- tum, postremo de equitum dixisset, aliquis initio loci (p. 155 E χεεροτονούντων δὲ) omnis generis prefectos con- iunctim nominari debere putavit. Itaque post praetorum (τῶν στρατηγῶν) mentionem inseruit καὶ is7«9youg, deinde de τοῖς φυλάρχοις aliquot verba ex inferiore loco hue transtulit. Illis duobus sublatis, his sua sede repositis, totus locus aptissime sic decurret: χεεροτονούντων δὲ στρα- τηγοὺς μὲν σιάντες, ταξιάρχους δὲ oi τὴν ἀσπίδα τιϑέ- μενοι, ψιλῶν δὲ ἢ vobovov . . . ἡγεμόνας οἱ στρα- φηγοὶ ἑαυτοῖς καϑιοτάντων. ᾿Ιπιπάρχων δὴ κατάστασις ἂν ἡμῖν ἔτε λοιπὴ γίγνοιτο: Τούτους οὖν, προβαλ- λέσϑων ... πάντων τῶν ἱππευόνεων. Φυλάρχους δὲ αὖ τούτοις TTá V τὸ ἱππικὸν αἱρείσϑω. Tac δὲ ἀμφισβητήσεις τῶν χειροτονεῶν x. v. λ. Ibd. p. 75€ A: δοῦλοε γὰρ ἂν καὶ δεοφιόται. οὐκ ἄν στοτε γένοιντο φίλοι, οὐδὲ ἐν ἴσαις τιμαῖς διαγορευό- piévot. φαῦλοι καὶ σπουδαῖοι. Prorsus absurdum δὲεαγο- οδύεσϑαι hoc loco. Ser.: δεαπ ορευόμενοι (in iisdem honoribus incedentes et viventes). Ibd. p. 761 .C scerib.: στοεῶσειν . . . εἴ τέ v/ που (pro εἴ ví σου) ἄλσος ἢ) τέμιενος ἢ», . . . κοσμῶσι. Ibd. p. 770 E ad totam sententie? formam expedi- endam una particula » ante λείσεδεν tollenda est, ut h»c sie eontinuentur: τελευτῶν δὲ καὶ σιόλεως . .. λείσιειν φυγῇ τὴν πόλι» (προτιμιῶν φανεῖται, hoc enim auditur). Sed in his: ἐὼν ἀνάστατον ἀνάγκη φαίνηται γίγνεσϑαι, σιρὶν ἐθέλειν δούλειον ὑσιομείνασα Guyov ἄρχεσϑαι ὑπὸ χειρόνων barbarus est nominativus ez 0jre/veoa, quoniam, 444 Lib. ITI. si de civitate hzc dicuntur, τὴν πόλεν ad γίγνεσϑαι au- ditur. Verum non agitur de urbis excidio, sed de uno cive patriam fugienti (λείστεεν φυγῇ τὴν πόλιν), ne deteriorum imperium subeat. Seribendum igitur vsrogreív e c, ut re- feratur ad προτεμιῶν . . . λείσιειν. (Qui πόλεως ἀνά- στατον coniungi voluerunt, obliti sunt ostendere, quis Greeus sie locutus sit.) Lib. VII p. 795 B: Καϑάσπερ ydQ ὁ τελέως παγ- χράτιον ἠσκηκὼῶς ἢ συγμὴν ἢ πάλην οὐκ ἀπὸ μὲν τῶν ἀριστερῶν ἀδυνατὸς ἐοτι μιάχεσϑαι, χωλαίνει δὲ καὶ ἐφέλκεται πλημμελῶν, ὁπόταν αὐτὸν vig μεταβιβάζων ἐπὶ ϑάτερα ἀναγκάζῃ διασιονεῖν. Ridicula hec est tan- quam contrariorum compositio ,ab altera parte nihil valet, sed ab altera parte elaudiecat*, ridicula sententia, qui per- fecte pancratium aut aliam artem exercuerit, non et ab altera parte et ab altera infirmum esse. Scribendum aper- lissime: ovx ἀπὸ μὲν vOv ἀριστερῶν δυνατὸς ἐστι μάχεσϑαι, χωλαίνει δὲς Non ab altera parte valet, ab altera infirmus est (sed ab utraque sque bene pugnat). Notissimam Greci sermonis formam, ubi -signifieatur non pars, sed totum: ov τὸ μὲν, τὸ δ᾽ οὔ (ἀλλ᾽ ἅπαντα), οὐ τὸ μὲν δυνατὸς, τὸ δὲ ἀδύνατος (τὸ δὲ χωλός), οὐ χρή- ματα μὲν λαμβάνων διαλέγομαι, μὴ λαμβάνων δ᾽ ot (apol. Soer. p. 33 A), brevissime posui synt. Gr. 8. 189 a not. imi marginis. Preter locos a Blomfieldio ad JEschyli Pers. 807 et Stallb. ad Phileb. p. 22 A citatos possunt addi de rep. V p.475 B, legg. p. 797 E, Demosth. LIII, 9, Hyperid. pro Euxenid. p. 13 Sehneid. Ibd. p. 797 B ser: κινούμενα δὲ ταῦτα (pro τὰ αὐτο) καὶ καινοτομούμιενα. Ibd. p. 808 B: τίσε ποτὲ τρόσοις ξυνόντες τὸν βίον, ἄριστα διὰ τοῦ πλοῦ τούτου τῆς ζωῆς διακομε- σϑησόμεϑα. Το]]οπάθμη τὸν βίον et casu vitiosum et tautologia (ob τῆς ζωῆς). Ibd. p. 806 B: τῶν δὲ sic τὸν πόλεμιον κιἢ κοι- Lib. III. 445 ψωνούσας (ζῆν τὰς γυναῖκας), w0t οὐδ᾽ εἴ τίς σπιοτε διαμάχεσϑαι steQt σπτόλεώς τὲ καὶ πιαίδων ἀναγκαία τύχη γένοιτο, οὔτ᾽ ἂν τόξων ὡς τινὲς “ΑΙ μαζόνες οὔτ᾽ ἄλλης κοινωνήῆσαί ποτὲ βολῆς pev τέχνης δυνάμεναι οὐδὲ ἀοσιίδα καὶ δόρυ λαβοῦσαι μιμήσασϑαι τὴν ϑεὸν, ὡς σιορϑουμένης αὐταῖς τῆς πιατρίδος γενναίως ὠντιστάσας φόβον γ᾽. . . πολεμίοιοι δύνασθαι παραοχεῖν ἐν τάξει τινὶ κατοφϑείσας. Neque ullo artificio excusari possunt nominativi (δυνάμιεναι et λαβοῦσαι) post ὥστε accusativo eum infinitivo adiunctum neque ipsum δυνάμεναι mire additum infinitivo κοινωνῆσαι (nam eodem modo huic an- nectitur, quo λαβούοαι alteri μεμησασϑαι). Nam si quis de raro illo usu cogitet, de quo ad Demosth. Philipp. IL, 2 dieam, ut ὥστε... δυνάμεναι ad xomovovcac accor- modatum putetur pro δύνασϑαι, primum id fieri omnino nequit, quod κοενωνούσας non per se ponitur sed infinitivo adiunetum, deinde vel magis flagitaretur δυναμένας, et hoc artificium reliquaque excludit negationis forma (οὐδ᾽... οὔτε. . . οὔτε), Qux ferri post «oce infinitivo adiunctum non potest nisi verbo finito accommodata. Itaque, etsi violenta videtur correctio, cogor tamen scribere: ovr ὧν φόξων . . . οὔτ ἄλλης κοινωνῆσαί 70: βολῆς μετὰ φέχνης δύναιντο οὐδὲ ἀοσιίδα καὶ δόρυ λαβοῦσαι μι- μήσασϑαι τὴν ϑεὸν, ὡς (ὥστε) πορϑουμένης αὐταῖς τῆς πατρίδος γενναίως ἀντιστᾶσαιε φόβον γε... δίνασϑαι παρασχεῖν... κατοφϑεῖσαι. Nam hie, in hae quidem orationis forma, non magis aceusativi ferri possunt quam in altera nominativi. Et hie quidem ex sequenti o (Σαυρομαάτεδας) ortum κατοφϑεῖοας raxit ἀντιστάσας. Ζυνάμεναι δὰ λαβοῦσαι | accommodatum videtur, cum κοινωνῆσαι et μεμήσασϑαι ad ὥστε referrentur. Ibd. p. 818 D: ποῖα δὲ ἕκαστα «οὕὐτων καὶ πόσα καὶ σιότε μιαϑητίον . . . ταῦτα ἐστιν ἃ δεῖ λαβόντα ὀρϑῶς πρῶτα . . . τούτων ἡγουμένων τῶν μωϑημάτων 446 Lib. III. μανϑάνειν. Seribendum opinor: μαϑημάτων voqo- Qevciv. 'lraxit scribentem proxima vox.) Lib. VIII p. 8837 D: o δὲ μιχϑεὶς ἐξ ἀμφοῖν τρίτος ἔρως οὗτός i69" Oy viv διεληλύϑαμιεν ὡς τρίτον. Tol- lendum τρίτος. Ibd. p. 888 C vereor, ne propter exovew ve post scribendum sit: ἐν γελοίοις ve ἅμα ἐν πάσῃ τὲ σπουδῇ φραγικῇ λεγομένῃ (sic codd., non λεγόμενα) σπολλάκες ὁρῶν, ὅταν ἢ Θυέστας ἤ τινας Οἰδίστοδας εἰσάγωσιν (pro στολλάκες ova»). Ibd. p. 841 B: vo δὲ uy λανϑάνειν aioygov, ἀλλ᾽ οὐ τὸ qu πάντως δρᾶν. Scr: ἀλλ᾽ ov vo πάντως δρᾶν. Ipsa res non omnino interdicitur, modo occulte fiat. Lib. IX p. 855 D: δἐσαγωγας δὲ τούτων καὶ προσ- κλήσεις καὶ ὅσα τοιαῦτα ὡς δεῖ γίγνεσθαι, τοῖς νεωτέ- gore νομοϑέταις χρὴ μέλειν. 816 scribendum, sublato καί, quod prave ante ὡς repetitur; unum μέλειν χρή, quo modo hae fiant, non hase et quomodo fiant. Ibd. p. 860 C: πώς. . . éye τῆς συμφωνίας. KA. Ποίας δὴ πρὸς ποίαν; Scrib.: Ποίας δὴ ἢ πρὸς σεοῖα;: (ποῖα Daiteri est).?) Ibd. p. 879 "E: ἡλιξ δὲ ἥλικα καὶ τὸν ἄπαιδα σιροέχοντα ἡλικίᾳ ἑαυτοῦ ἐὰν στύσιτῃ, ... ἀμυνέσϑω κατὰ φύσιν. Liberosne habeat, qui pulsatur, necne, omnino nihil ad rem; agitur tantum de state equali aut dispari, sed intra certos fines, (nam de maiore intervallo post przeipitur). 1) P. 824 B emendaveram, quod video Schrammio in mentem venisse: ἐν ἐργασίμοε καὶ ἱεροῖς ἀγροῖς. Qus fingunt ἕερα ἄγρια, neque Grece sic dicuntur et id genus ἐργασίμοις con- trarium est et ipsum ante significatum est: ἐν ἀργοῖς. ?) P. 864 B certissimum est, quod video ante me Grouium con- iecisse: δόξης τῆς ἀληϑοῦς περὶ τὸ ἄριστον ἄφεσις pro ἔφεσις. Recti appetitio non est peccatum, (pravitas adiuncta nulla sig- nificatur,) sed rect» sententie, cum habueris, abiectio. I τ---5 Co — PRECIO CREE - c UU "— — 9. — —WM —— Lib. III. 441 Serib: χαὶ vov ἀπ αεδε προέχοντα ἡλικία; 810 autem Plato dicit tanto maiorem, ut tamen alterum (pulsantem) filium habere per statem nequeat. Ibd. p. 881 A: Θάνατος μιὲν οὖν ovx ἔστιν ἔσχατον, oi δὲ ἐν "idov τούτοισι λεγόμενοι svóvot ἔτε τε τούτων εἰσὶ μᾶλλον ἐν ἐσχάτοις, καὶ ἀληϑέστατα λέγοντες οὐδὲν άνύτουσι ταῖς τοιαύταις ψυχαῖς ἀποτροπῆς. Nec pro- nomen τούτων habet, quo referatur (przcedit enim una mors) nee ve, quod copulet; deinde ridicule οἱ σεόνοι ipsi loquentes inducuntur, quod mirifice excusat Stallbaumius, ut intellegantur oí στερὶ τῶν πόνων λόγοι. Scribendum facili emendatione: oí δὲ ἐν "iov λεγόμενοι πόνοι εἴτε τι φούτων εἰσὶ μᾶλλον ἐν ἐσχάτοις καὶ ἀληϑέστατα λέγοντες, οὐδὲν ἀνύτουσι κ. v. À« el si sunt, qui aliquid magis in ultimis vel verissime nominent. Ultra labores apud inferos sunt, quz» p. 872 E exponuntur; efr. X p. 905 B: εἴτε καὶ ἐν "iÓov (Scr. καὶ τὰ ἐν “Αι δου) διαστορευϑεὶς εἴτε καὶ τούτων εἰς ἀγριώτερον crt διακομισϑεὶς τόσον. Lib. X p. 890 B: ἢ μόνον ἀπειλεῖν στάντα ἐν τῇ σιόλει ξύμιπαοι τοῖς ἀνθρώσιοις, ὡς εἰ μὴ φήσουσιν δῖναι ϑεοὺς x. τ. À. Tollendum oc, ortum geminando ex precedenti o:c.?) Ibd. p. 898 D: 'Hà/ov πᾶς ἄνϑρωπος σῶμα niv ὁρᾷ, ψυχὴν δὲ οὐδείς" οὐδὲ yap ἄλλου σώματος οὐδενὸς οὔτε ζῶντος οὔτε ἀποϑνήσκοντος τῶν ζώων. Tollendum σώματος, ut intellegatur οὐδὲ ἄλλου οὐδενὸς τῶν ζώων animum cerni. Cum sole alia animalia comparantur, cuius eorpora cernantur, non animi; ridicule h. l. corporis animus dieitur et cum sole (quasi is tantum corpus sit) corpus comparatur. Ibd. p. 899 D: τὸ λόγων τέλος ἐχέτω. Scr.: τὸ τῶν λόγων (hoe est: οἱ λόγοι) c. ἐ. 1) P. 895 C inciderat Astius in verum ταὐτὸ τοῦτο. ξῆν ὁμολο- γητέον, deinde deseruit. 448 Lib. III. Ibd. p. 905 D: εἰ γίγνοιντ᾽ av. Pro ev, quod quid ἢ, 1. agat, nescio, scribendum videtur & oa. Ibd. p. 905 E: 42A ἄρα τίσι προσφερεῖς vov ἀρ- χόντων; ἢ τίνες τούτοις, ὧν δυνατὸν ἡμεῖν ἀσπιεικάζουσι vUy- χώνειν μείζοσιν ἐλάττονας; Neque eíveg (post accusativum σι ροσφερεῖς) neque τούτοις neque o» expediri potest; rec- tissima omnia fiunt excluso ὧν et una vocali mutata: 7 τίνως τούτοις δυνατὸν ἡμῖν αἀσιδικάζουσε τυγχάνειν; μιδίζοσιν ἐλάττονας; aut quos his (dii) possumus sic €omparare, maioribus minores, ut verum. attingamus? Notus usus verbi: ví πράττων φτϑὐξομιαι; Ibd. p. 907 A: διαφέροντύός τε αὐτοὺς φυλακῇ πρὸς ἀρετήν. Tollndum φυλακῇ. Hoc ipsum quzritur, qui virtute prestantissimi sint, dicendine sint custodia in- feriores esse canibus. Itaque φυλακῇ ad χείρους εἶναι addi poterat, non hic. Ibd. p. 907 E scrib.: ἐὰν δὲ τις ὄφλῃ (ἀρχὴ); τεμιάτω τὸ δικαστήριον ἕν ἑκάστῳ (singulis, qui in ea «gyz fue- runt) τῶν καϑ' ἕνα (pro £v) ἀσεβούντων τίμημα (qui singuli, non ἀρχῇ coniuncti pietatem ledunt). Ibd. p. 908 A genetivus absolutus. nullam habet ra- tionem nec quiequarh sequitur, quod sententiam ita coptam alia forma absolvat. Scribendum: Ζ4εσμωτηρίων δὲ δεῖ ὄντων ἐν τῇ no0ÀAs τριῶν. Vulgo abest δεῖ. Cfr. que dixi ad Thucyd. VI, 21, 2. Lib XI p. 925 B: 'Er δὲ πολλὴ “πολλὼν καὶ σιλείων ἀπορία τῶν τοιούτων γίγνοιτ᾽ ἂν ἔστιν ὅτε ἐν αὐτῇ τῇ πόλει. Mire cumulantur σιολλὴ σιολλῶν καὶ σι λείων, neque ulla ratione expediri potest genetivus σολ- λῶν. Nam inopia huiusmodi hominum significatur, non multorum inopia. Codices non στολλὴ habent, sed πολλά. Seribendum puto: τι δέ sov δεὰ πολλῶν καὶ στλείων ἀπορία X. t. λ.: fleri potest, ut longioribus temporis inter- vallis interiectis, ἢ. e. ut, etiamsi non sepe, tamen ali- quando inopia sit. i Lib. III. 449 Ibd. p. 927 E: νῦν δὲ εἰς μὲν và τοιαῦτα ξύμπαντα οὐ πολὺ διαφέρον ἡ παρ᾿ ἡμῖν ὀρφανία κέχτηται τῆς σατρονομικῆς. Nullo exemplo, nulla analogia ἡ σεατρονο- quen, pro substantivo ponitur de eorum statu, qui parentes habent. Excidit τύχης post μεέκῆς.. Ibd. p. 930 A: βαϑύτερα δὴ τούτοις xat πραότερα τρόπων ἤϑη ξύννομα πειρᾶσϑαι προσαρμόττειν. Infi- nitivus σιεεράσϑαι neque pro imperativo esse potest neque, unde pendeat, habet. Serib: βαϑύτερα δὴ δεῖ τούτοις . «'ειρᾶσϑαι. Cfr. ad Thueyd. VI, 21, 2 et proxime ante ad p. 908 A. Ibd. p. 930 D. Adeo subito a liberis et ingenuis transilitur sine ulla transitus significatione ad media prze- cepta de servarum liberis, ut suspicer aliquid inter hzc exeidisse (ante ὅτων δὲ ὁμιολογῆται). Similis mihi su- spicio oborta est, supra in hoe libro p. 914 E ante verba ἀγέτω vOv ἑαυτοῦ δοῦλον. Ibd. p. 931 B: καὶ “ππολύτῳ Θησέα καὶ ἑτέρους ἄλλοις μυρίους μυρίοις, ὧν γέγονε σαφὲς ἐσπτηκόους εἶναι γονεῦσε πρὸς τέχνα ϑεούς. Scrib: «o γέγονε σαφές. Genetivum explicari posse Stallbaumius affirmat; quomodo, non dicit. | Ibd. p. 933 C: ὡς πρῶτον μὲν τὸν ἐσιχειροῦντα φαρμάττειν οὐκ εἰδότα, τί δρᾷ. Nihil usquam est, quod huie primo partitionis membro respondeat. Tollendum πρῶτον iv, huc delatum ex loco paulo superiore (B): φαρμιάφττειν, πρῶτον μὲν δεῖσϑαι. Lib. XII p. 944 A: zv. δὲ ὁπόσοε κατὰ κρημινῶν ῥιφέντες ἀστώλεσαν ὅπιλα ἢ κατὰ ϑάλατταν ἢ χειμιώνων ἐν τόποις ὑποδεξαμένης αὐτοὺς ἐξαίφνης πολλῆς Qvosoc ὕδατος. Non in τόσοις mendum est, ut putarunt, sed in χειμώνων. — Scribendum sine dubio: χεεμ άρρων ἐν φόσιοις. lbi subita aquarum óvo:e supervenire solet. Ibd. p. 946 C. Apertissime etatis terminus, qui inepte interponitur inter numerum τῶν εὐϑύνων, qui MADVIGII Apvsns. Curr. 29 450 Lib. IIT. primo anno creandi sint, e eorum, qui post singulis annis, pertinet ad tres viros creationi eorum przpositos. Scri- bendum igitur transpositione facta: ὅσονσιερ ἂν ovt: χρόνον τῇ xQíoet, wéy Qt 760 ἂν ἑκάστῳ πιέντε καὶ ἑδδομήκοντα ἔτη ξυμβῆ γενόμενα" τούτους δὲ soto μὲν ἐνιαυτῷ δώδεκα εὐϑύνους ἀποδεῖξαι, τὸ λοισιὸν δὲ τρεῖς ἀεὶ πιροογιγνέσοϑων. Vulgo verba notata inter ἀστοδεῖξαε et «ὁ λοισιὸν leguntur.!) Ibd. p. 949 C: δικῶν τὸ περὶ λήξεως τὸν avzov φτρόσιον εἶναι πρὸς ἀλλήλους πᾶσι τὴν κρίσιν. Nulla videtur esse posse apud Graecos κρίσες στδρὶ λήξεως δικῶν, scribendumque: δικῶν τὲ πιέρε λήξεως τὸν αὐτὸν φρόσιον εἶναι σιρὸς ἀλλήλους σπιῶσε, sublatis verbis τὴν χρίσεν, quie addita esse possunt, cum τὸν αὐτὸν φρόσιον pro adverbio acciperetur. Deinde autem quz sequuntur, non de δίκαις, sed de publicis delictis minoribus: ὅσα vig ἐλεύϑερος ἀπιειϑεῖ τῇ πιόλεε x. v. A, à prioribus separanda et sequentibus adiungenda hoc modo: ὅσα τὲ τὲς ἐλεύϑερος .. . μήτ᾽ ovr πληγῶν ἄξια μηδ᾽ αὖ δεομῶν μηδὲ ϑανάτου, περὶ δὲ χορείας τινῶν φοιτήσξων .. .» σάντων τῶν τοιούτων τὴν σιρώτην ἀνάγχην ἑατὴν δῖναι τῆς ζημίας (Hac extrema iniuria tentantur; recte in his minoribus rebus prima multae coercitio sanabilis esse debere dieitur, id est, adhibendam esse multam, sed tamen primum sanabilem.) Ibd. p. 951 D: ἔτε δὲ τῶν εὐδοκίμων ἔοτω γεγενη- μένος. εἰ μέλλει τὸ τῶν νομοφυλάκων δεῖίγμα εἰς τὰς ἄλλας μεϑήσειν πόλεις. Nihil est τὸ τῶν ψομ. δεῖγμα neque ullo modo hzc sic intellegi possunt, quasi scriptum Sit: δὲ μέλλουσι αὐτὸν οἱ νομοφύλακες μεϑήσειν δεῖίγμια; neque, cui proficiscendi venia dabatur, Specimen virtutis 1 P. 946 E idem annotaveram, in quod Schrammius incidit: τὰς δ᾽ αὖ τιμὰς αὐτῶν τούτων. Lib. II. 451 mittebatur. Scrib. δ ὁ για: si eum sententia τῶν vojro- φυλάκων dimissura est. Significatur, eorum decretis pro- fieiscendi veniam dandam esse. Ὶ Ibd. p. 952 D: τὸν δ᾽ εἰσεσιιδημήσωντα μετὰ τοῦτον χρὴ φιλοφρονεῖοϑαι. — Quaeritur, quinam peregrini ad- mittendi sint. Serib.: «ov δ᾽ εἰσεπεδημήσοντα. Ibd. p. 953 E: μὴ βρώμασι καὶ ϑύμασε τὰς ξενη- λαοίας «τοιουμένους, καϑάνιερ, πτιοιοῦσε νῦν ϑρέμματα ΜΝΜείλουις Νυρῷ sunt de peregrinis conis, id est, co- narum interdictione expellendis et arcendis. Scrib. go - p 0oc604. Significatur peregrinorum immolatio. Nota sunt fabule de Busiride; apud Atheneum IV p. 172 D Seleucus dieitur seg: τῆς παρ Ziyvnst(ow ἀνϑρωτσιο- ϑυσίως narrasse. Nec in his libris (quorum sermo nullum habet definitum tempus) in vov hzrere debemus. Ibd. p. 959 B scribendum: τὸν δὲ ὄντα ἡμῶν éxa- στον ὄντως ἀϑάνατον εἶναι, ψυχὴν ἐσπιονομαζόμενον, σαρώ τὸ ϑεοὺς ἄλλους ἀπιεέναι δώσοντα λόγον. Vulgo abest ve, quapropter Hermannus εἶναι deleri volebat. . Ibd. p. 959 €: Zow: γὼρ ἔδει βογϑεῖν σιάντας τοὺς προσήκοντας, OXyLOG Ott δικαιότατος ὧν καὶ ὁσιώ- τατος ἔζη ve ζῶν καὶ τελευτήσας ἀτιμώρητος ὧν κακῶν ἁμαρτημάτων ἐγίγνετο τὸν μετὰ τὸν ἐνθάδε βίον. Et ineptum est ὡμαρτήμκατω de gravissimis sceleribus neque ἀτεμεώρητος genetivum habere potest maleficii, sed tantummodo eum genetívum eognate notionis, qui adiun- gitur adiectivis cum- negativa partieula compositis, neque omnino, si maleficia signifiearentur, adiectivum (κακῶν aut aliud) adderetur, quasi certorum tantum maleficiorum poena vitanda esset. Itaque, simul ex ὧν, quod solece ponitur, et κακῶν, quod ignavissimum est, effecto ὠνεώτων, quod à. 1826 ἃ me annotatum Winckelmannus occupavit, scri- bendum est: ἀτεμιώρητος ἀνεάτων vepogQzuacop». Ibd. p. 960 C: Tv “άχεσιν μὲν τὴν soovyv εἶναι, Κλωϑὼ δὲ τὴν δευτέραν, τὴν “τροσιον δὲ τρίτην, 99} 452 Lib. III. σωτειραν᾽ τῶν λεχϑέντων, απιεικασμένα τῇ τῶν κλω- σϑέντων τῷ πυρὶ τὴν αἀμιετάστροφον ατπιδργαζομιένων δύναμιν. Primum iam alii senserunt non verba nee ora- tionem habitam ab Atropo servari, corruptumque esse λεχϑέντων. sed corrigendo aberrarunt; seribendum est enim πλεχϑέντων. Deinde in proximis valde aberrant, longissime Hermannus, omnia veri vestigia tollens, dum ignorant, igni et coquendo (in aqua) etiam apud nos fila e lino ducta ad usum parari et firmari. Seribendum igitur certissima emendatione: ἀπεικασμένην πῇ τῶν πλω- σϑένεων τῷ πτιυρὶ τὴν ἀμετάστροφον ἀπεργαζομένῳ δύναμιν: similem quodammodo igni, qui filis vim eam dat, ut resolvi nequeant. Cap. IV. Oratores Attici. Aristoteles. Oratores Atticos omnes perlegi a. 1842 et 1843, non minute singula expendens. Postea Isocratis, Lysie, De- mosthenis aliquot orationes etiam cum adolescentibus iractavi, verborum ,quoque formam diligentius exigens, nec tamen multa annotavi. In aliis, ut Isocrate et Demosthene, non ita magnus est coniecture usus, in alis, ut Lysia, parum tutum habet fundamentum; etsi egregie ibi ea, quz erat, materia usi sunt Canterus, Marklandus, "Tailorus, heiskius, Dobreus, Emperius, alii nuper. Apud Antiphontem de ccede Herod. 8 50 scribendum esse: ἠπίστατο, ὅτε τότε πιαὐοοίτο (Dro σαύσαιτο) στρεβλούμενος, dixi iam Bemerkungen zur griech. Wort- fügungsl. p. 24 n. 10. | Apud Andocidem de myster. S 141 scribendum: καὶ 0750€, εἴ ποτέ vic αὐτοῖς ἢ τῶν ἐξ ἐκείνων vui κίν- δυνος γενήσεται (pro γένηται) ἢ συμφορὰ, σώξοιντο συγγνώμης παρ΄ ὑμῶν τυγχάνοντες. Lib. TII. 453 Apud Lysiam IV, 13 sublato additamento scribendum: Ἢ δεινὸν ye, εἰ εἰς μὲν λύσιν τοῦ σώματος ἐκ τῶν πολε- piov ἐξῆν ἄν nor χρῆσϑαι αὐτῇ 0 τι ἐβουλόμην, κιν- δυνεύοντε δέ μοι σιερὶ τῆς πατρίδος οὐδὲ πυϑέσθαι σιαρ᾽ αὐτῆς τἀληϑηὴ ἐκγενήσεται σιδερὶ ὧν εἰς τὴν κρίσιν καϑέστηκα. Notaorationis forma componuntur duo repugnan- tia, alterum hypotheticum, et ex ea comparatione concluditur (synt. Gr. 8 189 a; cfr. Plat. Menon. p. 91 D, E). In codi- €ibus et editionibus scribitur: 7 δεινὸν ye εἰ εἰς μιὲν λύσιν τοῦ σώμιαττος ἔδωκα τὸ ἀργύριον ἐκ τῶν πολεμίων, ἐξῆν dv por w. v. A. llo 7 δεινόν γε contra usum ab- solute posito, pravissime εἰ ἔδωκα pro εἰ ἔμελλον jn perverse etiam illis: eic μὲν λύσιν τοῦ σώματος et: τῶν σπολεμιίίων distractis interpretamento, «ut fit, Yd eommodo loco interposito. Ibd. TX, 21 παραχϑεὶς, quod pro σπραχϑείς (sic enim in codicibus est) substituitur, ne ipsum quidem aptum ad vietoriam inimicorum significandam. Fortasse fuit σπαραχϑείς, vexatus et distractus. Ibd. X, 4: otv εἰ ἔστιν ολιγαρχία, ἠπιστάμην. Scrib.: οὔτε vi ἐστιν ὀλιγαρχία, gs. XL 2: ὥστ᾽ οὐδ᾽ ὅ τι ὀλιγαρχία ἢν, ἤδειν. (De ΧΙ, 26 dietum p. 175.) Ibd. XII $81 tollendum 'ZoevooÓOzrvovc, ut hsc appendix sit superiorum: Κατηγορεῖτε δὲ καὶ τῶν τούτου φίλων x. v. À. Erratum ut ssepe in καί, etiam. Ibd. XIII, 86. Priorem partem huius loei Saup- pius recte emendavit (σφόδρα ορϑῶς ποιῆσαι Διονύσιον τῇ ἀπαγωγῇ, ἣν ἀπάγει, ἀναγκάζοντες πιροσγράψασϑαι τὸ ys ev αὐτοφώρῳ), in posteriore omissa quzdam videntur ob similitudinem, qu: sic supplenda puto: 7 sov ὧν εἴη, δὲ μυὴἡ ὅπου πρῶτον uiv... αἴτιος γένοιτο ϑανάτου: Ibd. XIX, 44 scrib: οὐκ ἄν εἰκότως ἡμᾶς αἰ- τιώσϑε. 454 Lib. III. Ibd. XX, 9 serib.: ὥστε οἱ z0240ot πάντ esteyiy- γωσκον αὐτῶν Dro πάντα ἐγίγνωσκον. Ibd. XXL 17 scr.: ὥστ᾽ οὐκ ἂν εἰκότως ἕτεροί με ἐξαιτήσαιντο παρ ὑμῶν pro ἐξητήσαντο. — Agitur, quid nunc zquum sit fieri. Alia ratio est. proximorum. Ibd. XXIV, 15 scr: αλλ᾽ ovx, ἂν πάνυ sroeovoc μηδὲ ψευδῆ, rauco ποιήσων (pro ψεύδηται, ταῦτα σοι ὦ»). Ibd. XXVI, 14 scrib: ἐὰν δὲ τοῦτον δοκι- μάσητε pro αὐτόν. 104. XXVII, 14 pro δεήσεσϑαι scribendum neces- sario dez O7 v«: et propter rem et propter sequentia (15: ἡμεῖς μὲν τοίνυν ovx ἡϑελήσαμιεν x. T. À. et propter XXX, 84. Apud Isoeratem XV (περὶ ἀντιδ.), 22 scrib.: ἀγ- νοεῖν δὲ, ὅτε ταὐτὸ (Dro τοῦτο) ποιοῦσιν oi μὴ .. παρέχοντες. Ibd. 207 scribendum: ἄνδρες δὲ γενόμενοι τούτῳ (pro vovzor) διήνεγκαν καὶ μιδτήλλαξαν τὴν φρόνησιν, τῷ τοὺς μὲν ἐκκεχυμένως ζῆν κι v. À. Nihil est, quo τούτων referatur; poterat scribi ἀλλήλων. Apud Lyeurgum in Leocr. $ 86, ubi editur: χατὰ τὰς πύλας ὑποδύντα, 50110.: κάτα τὰς πύλας ὑποδύντα. Apud JEsehinem II, 138 scrib. videtur: πότερον ἦν ἀσφαλεστέρα... “4ϑηναίοις ἡ ἔξοδος, ἡνίκα ἤκγιαζον ἐν τῇ μανίᾳ Φωκεῖς, ἐστολέμιουν δὲ Φιλίπιστῳ, ἔχοντι ᾿4λπωνον καὶ Νίκαιαν. “αραδόντος Φαλαίκου Μακεδόσι. τὰς σπονδὰς 0... OoUM ἐδέχοντο, Θηβαίους δ᾽ ὄπισϑεν κατελεί-- TtOpt&V, 7 μετασεμτομένου μὲν Φιλίσιστουν . . . στρατευ- ὄντων: Comparatio duorum temporum aperta est nee dubium, ubi membra separentur. Editur: εἶχον δὲ '2- z070V ... οὕπω παραδόντος Φαλαίκου. Sed οὔπω abest ab omnibus codieibus preter unum et εἶχον δὲ re- pugnat consilio oratoris, res Phocensibus adversas, Philippo secundas significantis. * Lib. ΠῚ, 455 Ibd. 154 scribendum: x&v» παρελϑῶὼν ἐϑελήση σχετλιάσαι καὶ λέγειν, ὡς εἰς oixsiav αὐτοῦ γυναῖχα, αἰχμιάλωτον γεγενημένην, σεσαρώνηχα. Vulgo post γυναῖκα additur καί, ortum ex κα. Ibd. III, 201: ov γὰρ τῶν φευγόντων τὰς ov δικαίας ἀπολογίας εἰσεληλύϑατε ἀκροασόμιενοι, ἀλλὰ τῶν ἐθελόντων δικαίως ἀπολογεῖσϑαι. Manifesto con- trarii ponuntur οἱ ἐϑέλ. δικαίως αἀσιολογεῖσϑαι et alteri illi Itaque omissa negatione scribendum: τῷ» φευγόντων φὰς δικαίας ἀπολογίας (hoc est τῶν qu ἐθελόντων δέκ. ἀπολογεῖσϑαι). Qui alterum effecerunt et tulerunt, vi- dentur τὰς ov δικαίας τῶν φευγόντων ἀπολογίας (hoc ordine) intellexisse reorum ἀπολογίας, quod pluribus modis pravum est. Ibd. 252: "Eyévevo τις (ἄχϑομιαι δὲ πολλάκις μεμνημένος τὰς ἀτυχίας τῆς πόλεως) ἐνταῦϑ'᾽ ἀνὴρ ἰδιώ- της, ὃς ἐχπιλεῖν εἰς Σάμιον κι 7. Δ. Qus urbis calamitas in eo est, quod homo aliquis privatus Samum navigare co- natus est? —Seribendum est e quattuor Bekkeri codicibus, adhibita recta interpunctione: 'Eyévero τις (ἄχϑομαι δὲ παολλάκις μεμνημένος) ἀτυχία vg πόλει" ἐνταῦϑ᾽ ἀνὴρ ἰδιώτης ἐκσιλεῖν x. v. Δ. Sic tollitur inusitatus in comme- morandi et in memoriam revocandi significatione accusativus apud μέμνημαι. Apud Dinarehum I, 25 sic scribitur: τὸ πολλάκες ἀνεγνωσμένον παρ᾿ ὑμῖν ἐψηφίσαντο (Θηβαῖοι) am- φισμία, quj περιορᾶν, ἐάν τις ὅπλα διὰ τῆς χώρας τῆς ᾿“ϑηναίων ἔχων πορεύηται. Οὐ pravi sit, alii iam animadverterunt. Neque enim Thebani prohibendum cen- suerant, ne quis per Atheniensium terram armatus iret, sed, ut e Plutarchi Pelop. c. 6 et Lysand. c. 27 constat, Lace- d»moniorum superbo edicto obviam euntes, si per suam (Thebanorum) terram Atheniensis armatus iret (ad patriam liberandam), id impediri vetuerant et pro non viso haberi iusserant. Ea sententia apud Dinarchum ea ipsa forma, - P 456 Lib. III. qua apud Plutarehum tradita est, facillime effieitur: μὴ ὁρῶν, ἐὰν vic ὅπλα διὰ τῆς χώρας ᾿4ϑηναίων ἔχων πορεύηται. — Apud Plutarchum | additur μηδ᾽ ἀκούειν. Qui acumen non intellexit, decretum putavit (5 περιορᾶν. Artieulum altero loco induci iam Sauppius voluit.*) Apud Demosthenem Olynth. I, 19 delendum puto priore loco στρατεωτικά, ut scribatur tantum: ἔστιν, ὦ ἄνδρες ᾿Α'ἴϑηναῖοι, χρήματα ὑμῖν, ἔστεν ὅσα οὐδέσε τῶν ἄλλων ἀνϑρώπων. Nondum enim orator στρατεωτικά haec esse dicit, sed tantum affirmat universe pecunie copiam esse (eir. XIV, 25); ea nune populum alio modo uti fruique. (Olynth.IL, 14 interpung.: πάλεν ev πρὸς Ποτί- Ε , ὌΝ Υ, " οδαίαν Ολυνϑίοις" ἐφάνη τε votvo συναμιφόφερον.) Eiusd. Olynth. II, 28 seribendum est: ἐνταῦϑα μὲν ἐστε τὰ &ÓÀa ... ὑμέτερα, κἂν ληφϑῇ, «παραχρῆμα ὑμιεῖς κομεεῖοϑε, sublato, quod rei declarandz» causa ad- scriptum est, 7jpísoAcc, pro quo etiamsi cum Dindorfio 'AuqinoAw scribatur, non minus pravum sit xc». Sed neque unum premium certum Demostheni nominandum erat, neque nunc de Amphipoli ante annos non paucos in Philippi dicionem redacta recuperanda agebatur. Eiusd. Philipp. II 2: ἀλλ᾽ sic τοῦτο ἤδη mgoyy- μένα τυγχάνει πάντα và πράγματα «τῇ πόλει, O00, ὅσο vig ἂν μᾶλλον... ἐξελέγχη Φίλεσιστον . -. πᾶσι τοῖς “Ελλησιν ἐπιβουλεύοντα, τοσούτῳ v0, τί χρὴ ποιεῖν, συμβουλεῦσαι χαλεπώτερον εἶναι. Ῥοβίγθιηδ vox (εἶναι) in codice omnium prestantissimo (2) ab altera demum manu addita est. Seribendum est igitur: sic τοῦτο ἤδη 4. 1) Quod $ 103 scribendum videram: ὡς ἐπιλησομένους (pro ἐπι- μελησομένους) τούτους τῆς σῆς πονηρίας καὶ οὐ δώσων δίκην x. T. À4., Video occupatum ἃ Reiskio, et tamen non neglegitur solum, sed est, qui inutiliter mutari putet. Neque dicitur ἐπιμέλεσθαι τῆς τινὸς πονηρίας neque id Dinarchus Demo- sthenem sperasse futurum dicit, sed ut obliviscerentur Athe- nienses suorum scelerum. Lib. III. 451 «ροηγμένα πιάντῳ τὰ πράγματα ὥστε... χαλεπώτερον ὄν, rariore, sed non ignoto loquendi genere, quo particule ὥστε post participium subiieitur alterum participium, quod post Klotzium (ad Devarium de partic. ΠῚ p. 774), Baiterum (ad Isocr. IV, 64 et 65) aliosque brevissime significavi synt. Gr. ὃ 166 a not. in imo marg., posito Demosthenis exemplo ex or. III, 1: τὰ σιράγματα εἰς τοῦτο σιροή- κοντὰ ὧοτε ... σκέψασθαι δέον. Alia sunt apud Demo- slhenem XLV, 83 (ὥστε... ὑβρισϑείς), in orationibus incertis X, 40, LXI, 3. (Plat. de rep. VII p. 519 A, Xenoph. Cyrop. VII, 5, 46, Andocid. IV, 20, Isocr. l. c., Isz. IX, 16.) [Eiusd.| περὶ συντάξεως 16 scribendum videtur: ὅτι ταῦτα μὲν ὑμῖν và δικαστήρια τῶν πρὸς ἀλλήλους δι- καίων ἐστε κύρεα (pro κοινα). Paulo etiam ante pro οἷον (ἐν τοῖς δικαστηρίοις vuv ἐστεν ἡ σωτηρία) scriptor orationis posuisse videtur οἷον ὅτι. Eiusd. de Rhodiorum libert. 26: μηδὲ Σηλυμβρίαν .. ὡς αὐτοὺς συντελῆ ποιεῖν καὶ Βυζάντιον ὁρίζειν τὴν τούτων χώραν. Quod Bvcavztov Reiskius adiectivum feminini generis aecipit, nullum usquam huiusmodi ad- iectivum (é9wixov) communem utriusque generis termina- tionem habet. In codicibus autem scribitur υζαντίους, ex quo faciendum υζαντίου ὁρίζειν, hoc est, finibus Byzantii comprehendere. Eiusd. de Megalopolitanis ll in Σ' sie scribitur: ὡς κομίισασϑὰιε τὸν .2gosov ἡμᾶς ἐγχειρεῖν δεῖ, εἰ δὲ τοὺς βοηϑήσαντας ἡμὶν νοὺς ἐπ᾿ αὐτοὺς ἐχϑροὺς χτησόμεϑα, ovy ἕξομιεν συμμάχους. In his βοηϑήσαντας sine ἀν ferri nequit; neque enim unquam Lacedemonii Athenienses in ea re iuverant; és αὐτούς violenter in im αὐτὸν mutatur, deleto illo vovg. Vereor ne βοηϑή- σαντὰας additum sit, cum alia vox idem fere significans in γνούς iransisset, suspicorque sic scribendum: εἰ δὲ τοὺς 458 Lib. III. ἡμῖν εὔνους eztaxvovUc 2y9govc κτησόμιεϑα, ovy &. o. (De 8 20 vid. supra p. 174 n) 104. 27: οἱ δὲ φασὶ μὲν αὑτοῖς ovx εἶναι στή- λας, ἀλλὰ τὸ συμφέρον εἶναι τὸ ποιοῦν τὴν φιλίαν, τοὺς δὲ βοηϑοῦντας ἑαυτοῖς τούτους νομιίξζειν εἶναι συμ ἄχονς. . Esse columnas negare non poterant Megalo- politani, et ipse Demosthenes statim eas esse confitetur (rut δεῖν τούτους ἀξιοῦν καϑαιρεῖν τὰς στήλας). Neque recte hoc cum eo, quod sequitur, cohzsret eive contrarium ponitur; ibi enim, quid amieitiam faciat, sic dieitur, ut significetur, columnas ipsumque fedus nihil ad rem per- tinere. Sublato εἶναι, cui additamento simillimum alterum in huius orationis ὃ 4 (γενέσϑα!) supra p. 175 n. coargui, scribendum est: qao; μὲν αὑτοῖς ov στήλας, ἀλλὰ τὸ σιμιφέρον εἶναι τὸ ποιοῦν τὴν φιλίαν. Eiusd. de corona 221: ὅμως δ᾽ ἐσεπείσμην μήτε γράφοντ᾽ ἂν ἐμοῦ γράψαι βέλτιον μηδένα μήτε σιράτ- τονταὰ πρᾶξαι μιήτε πρεσβεύοντα πρεσβεῦσαι προϑυμιό- vegov μηδὲ δικαιότερον. Nihil dicam de inepta magni- loquentia, qu: est in βέλειον. Nam ipsa orationis forma ostendit aut tribus verbis (γράτμαι, πρᾶξαι, πρεσβεῦσαε) tria adverbia addenda fuisse (non generalis significationis, quale est βέλτιον, sed proprie et suo quodque verbo accommodatum), non alteri nullum, tertio duo, aut omnibus commune unum aut communia plura. Itaque βέλτιον tollendum est, ut ad omnia pertineat προϑυμότερον μηδὲ δικαιότερον. — Festinans aliquis in primo statim verbo adverbium inepte addidit. Notari velim in hoe loco et de Megalopol. 8 11 duo exempla additamentorum ex perspieua causa ortorum, certo rhetoricz forme argumento eonvictorum. Nam etiam in illo altero loco εἶναι additum est, eum, quod cum sequentibus (εἶναι τὸ ποιοῦν v. q.) coniungendum erat, prave per se acceptum mancum videretur. Eiusd. de falsa legat. 103 (de ZEschine): ὑμᾶς ἐξη- "" σιατηκεν, αδοξεῖ, δικαίως ἀσολωλέναι κρίνεται. Longius | iusto tertium membrum est, neque recte pro ipso interitu substituitur iudicium hominum de interitu. Codex X ἀσιό- | λωλε. Scribendum: ὑμῶς ἐξησιάτηκεν, ἀδοξεῖ, «7102026, Ι κρίνεται (iudicium subit). ^ Cfr. 118: ἀδοξεῖν, χοίνε- | oar, πάσχειν ὑτιοῦρ» et 115: χρίνεσϑαι βούλεται. | Δικαίως additum est ab aliquo, cui Demosthenes videbatur JEschinem miserari non debere. Ibd. 221 scribendum: μι γὰρ ev ταῦτ᾽ ἐρεῖ, σκο- ' σιεῖτ᾽, ὦ ἄνδρες δικασταὶ, ἐφ᾽ οἷς ὁ μηδ᾽ ὁτιοῦν ἀδι- Lib. III. 459 | κῶν ἐγὼ ἐφοβούμην μὴ διὰ τούτους ἀπόλωμαι, τί τούτους σιροσήκει παϑεῖν τοὺς αὐτοὺς ηἡδικηκότας: (hoc est: τί τούτους προσήκει παϑεῖν iq οἷς κι v. }λ.). Cum aberratum a cohsrentia orationis esset, additum est εἶ ante ἐφ᾽ oic. (Video citari Funkhznelii de hoc loco disputationem; eam non vidi; sed ea est huius loei forma, | posita in aperta comparatione et conclusione, ut anacoluthi excusationem excludat.) Ibd. 294: Y δ᾽, ἐν Μεγάροις ovx οἴεσϑ'᾽ εἶναί φινὰ κλετιτὴν καὶ παρεκλέγοντα τὰ κοινώ:; ἀνάγκη. καὶ φέφηνεν. Tic αἴτιος αὐτόϑι νῦν τούτων τῶν συμιβε- βηκότων πραγμάτων: οὐδ᾽ εἷς. Inepte in priore responso additur καὶ πέφηνεν (quasi non ex ipsa rei natura con- eludatur); prave quzritur, quis Megaris harum rerum auetor fuerit; agitur, repertusne aliquis sit. Itaque oratio sic distinguenda et emendanda est: ἀνάγκη. [καὶ] Πέφηνέ σις αἴτιος. .. στραγμάτων 5 οὐδ᾽ sic. Καί aut additum est oratione male distracta aut natum ex s». Eiusd. in Leptinem 117: Μὲ μὲν yao τίς ἔχει δεῖξαι κακείνους ov ἔδοσάν τῴ τι τοῦτ᾽ ἀφηρημένους, συγγωρῶ καὶ ἁμῶς ταὐτὸ τοῦτο στοιῆσαι. Quoniam manifestum est, coh:rere ἀφηοημένους vt ὧν ἔδοσών τῳ (— perversis- sime enim diceretur: ὧν τὸ ἔδοσαν, neque tum ad τὶ referri τοῦτο. sed ταῦτα ad ὧν debebat —), nihil loei 460 Lib. III. omnino relinquitur pronomini τοῦτο priori. Scribendum videtur: ve τοῦτον ἀφηρημιένους. Ibd. 120: 7Y ye ἔσταε πιστότερον τὸ τῆς tixo- γος ἢ τὸ τῆς σιτήσεως ἢ tO τῆς ἀτελείας, ἣν πρότερον τισι δόντες ἀφῃρημένοι φανεῖσϑε; Et hie Funkhenelium citari video, suspicorque defendi aliquo modo στεστότερον pro πιοτότατον. Sed omnino prave hme tria sic ex sequo comparantur; necessario cum eo genere honoris, quod Leptinis lex tollebat, comparantur duo alia, qus simul infirmantur. Seribendum igitur: 77 yag ἔσται πιστότερον φὸ τῆς εἰκόνος καὶ τὸ τῆς σιτήσεως ἢ tO τῆς ἀτελείας, ἣν κι τ. Δ. Mutata partieula est membrorum coniunctione et diiunetione non animadversa. Eiusd. in Midiam 132: καὶ τὴν λοιδορίαν, ἣν ἐλοιδορήϑη Κρατίνῳ svsgl τούτων, oc ἐγὼ πυνϑάνομιαε, μέλλοντι βοηϑεῖν αὐτῷ. Non contumeliam fecit Cratino tum, cum ipsum adiuturus esset, sed Cratino ei ipsi homini, qui nunc eum adiuturus est, id est: sveo: VOUTOV, τῷ, ὡς à. στ., μέλλοντε (. c. Eiusd. in Timocratem 12: /770ve ἀγνέμνησεν ὑμᾶς, φοὺς νόμους ἀνέγνω, καϑ' οὖς τοῦτον τὸν τρόπον πραχϑέντων τῆς πόλεως γίγνεται τὰ χρήματα. Quius rei preter legum populum admonuit? Et quam inane hoc ἀνέμνησεν ὑμιᾶς sine rei indicio? Ser.: 76vs ἀνέμνησεν ὑμᾶς τοὺς νόμους, καϑ' οὖς x. v. A. Accessit ἀνέγνω ab aliquo, quem offendit aecusativus substantivi altero loco apud ἀναμιεμνήσκειν positus. (Xen. an. III, 2, 11: eva- μνήσω ὑμᾶς καὶ τοὺς τῶν προγόνων κινδύνους. De- mosth. XLIX, 1.) Animadvertit hoc primus Fr. Nutz- hornius, cum philologie studiosi apud me in hac oratione exercerentur. Ibd. 19: πρῶτον μὲν ovv, ὅστερ ἠδίκησε πρῶτον, τοῦτ᾽ ἐρῶ, ὡς παρὰ πάντας τοὺς νόμους ἐνομοϑέτει, εἶτα τῶν ἄλλων ἑξῆς 0 τι ἂν βουλομένοις ὑμῖν ἀκούειν 5. Non primo statim partitionis membro continetur omnium Lib. III. 461 legum violatio, deinde (preter omnium legum violationem !) de ceteris dicturus orator est; sed ex iis, qu: contra omnes leges Timocrates fecit, primum de eo dicturus est, quod ille primum commisit. Scribendum igitur: zroovov μὲν οὖν, ὅσεερ ἠδίκησε σερῶτον, τοῦτ᾽ ἐρῶ ὧν παρὰ σιάν- τας τοὺς νόμους ἐνομοϑέτει. 104. 28: «AÀ ive μὴ προαισϑομένου μηδενὸς ἀνϑρώσιων μιηδ᾽ ἀντεισπιόντος τεϑείη καὶ γένοιτο κύριος αὐτοῖς ὅδε ὃ. .. νόμος. Scribendum: ἀλλ᾽ ἵνα, σιρο- αισϑομένου μηδενὸς μηδ᾽ ἀντεισιόντος, τεϑείη κ. v. À. Nam μή post ἕνα subiectum ante προαισϑομένου μηδενὸς necessaria sermonis lege ad τεϑείη pertinet, quo sententia evertitur. Ibd. 156: 7ην μὲν οὖν vov ονόματος φιλανϑρω- σιίαν ὅτι ταύτην ἂν μάλιστα προοσίεσϑε, κατεῖδε. Scrib. σιροσεῖσϑ'ε (quod video nunc in duobus codd. esse), opta- tivo modo. (Dindorfius ἄν sustulit, ne ad sententiam qui- dem recte.) Eiusd. in Aphobum I, 26: za: τοὺς λαβόντας ἀπε- δείκνυσαν καὶ οὐδὲν àv αὐτῶν “ταρέλισιον. | Scrib.: καὶ οὐδένα αὐτῶν. Neque enim ad res referri αὐτῶν potest. (De 8 63 huius orationis dictum p. 102.) Eiusd. adv. Spudiam 11 mire in apertissima partitione trium membrorum sic scribitur: ἀλλ᾽ ἃ μὲν ἔχει σερολα- fov, τῶν δὲ τὰ μέρη κομίζεται, τὰ δὲ οὕτω φανερῶς οὐκ ἀποδίδωσιν pro eo, quod requiritur: ἀλλὰ τὰ iv ἔχει svooAo ov, τῶν δὲ x. gp. À. Oratoribus Atticis adiungo Aristotelem, Demosthenis equalem, ingenio, rerum genere, oratione eius dissimillimum. Huius libris communibus philologorum studiis non sane celebratis ne ipse quidem tantum opere et studii tribuere potui, quantum vellem. Legi olim de poetica librum ita ut ad universum argumentum sententiasque magis quam ad singulos locos et orationis formam animum attenderem; 462 Lib. III. legi multo diligentius ethica Nicomachea eorumque, qus magna et Eudemia appellantur, partes, sed neque ἃ ser- monis Aristotelii duri et salebrosi cognitione codicumve usu mihi ad criticam factitandam satis instructus videbar neque eam partem valde curabam; pertractavi postea studiose politicorum libros et ex longe alio genere de anima anno- tavique in illis plura, in his pauca. khhetoricos quoque per- legi non indiligenter. Ethicorum tamen Nicomachiorum unum locum attin- gam. Nam VI c. 10 B. (9, 4 Michelet.) scribitur: ὁ γὰρ ἀκρατὴς καὶ ὃ φαῦλος ὁ προτίϑεταε ἰδεῖν ἐκ τοῦ Aoyto- μοῦ τεύξεται, ὥστε ὀρϑῶς ἔσται βεβουλευμένος, κακὸν 0? μιέγα εἰληφώς. Debet scribi: ὁ προτίϑεται δεῖν, ἐκ φτοῦ λογιομοῦ «εὐξεται. Falsam habet ὁ ἀκρατὴς senten- tiam de eo, quod oporteat consequi. Politie, 1 c. 2 extr. Bekk. (I, 1, 12 Stahr.)5)): o δὲ ἀἄνϑρωσιος ὅσελα ἔχων φύεται φρονήσει καὶ ἀρετῇ» oic éui τἀναντία ἔστε χρῆοϑαε μάλιστα. Tollenda. φρονήσει καὶ ἀρετῇ male declarandi causa adscripta et ad οἷς accommodata. Debebat, ut grammatice: satisfieret, φρόνησεν x«i ἀρετήν scribi, ut rei, φρόνησεν καὶ λόγον. Neque enim Aristoteles hominem nasci putabat virtutem habentem, nec virtute in contraria uti licere, bene et male. Ibd. ὁ. 6 init. Bekk. (c. 2, 16) scrib.: τοῦτο δὴ zo δίκαιον πολλοὶ τὸ ἐν τοῖς νόμοις ὥοσιερ ῥήτορα γρώ- qovvat πιαραγνόμων. Vulgo πολλοὶ «ὧν ἐν τοῖς νόμοις; sine sensu. y Ibd. paulo post (2, 17): Διὰ γὰρ τοῦτο τοῖς uiv εὐνοιὰα δοκεῖ τὸ δίκαιον εἶναε, τοῖς δ᾽ αὐτὸ τοῦτο δίκαιον, τὸ τὸν κρείττονα ἄρχειν. Non indicatur causa. Scrib: Ζέχα γὰρ τοῦτο, τοῖς μὲν εὔνοια X. τ. À. 1) In politicis permulta melius a Schneidero et Corae administrata deteriora fecerunt Goettlingius et Stahrius, neque in sententia exquirenda neque in re grammatica satis acuti, sspe prave acuti, Lib. III. 463 . Ibd. c.8 post init. B. (2, 2) scribendum: £v γάρ ἐστε τοῦ χρηματιστεκοῦ ϑεωρῆσαι, πόϑεν χρήματα καὶ κτῆσις ἔσται, ἡ δὲ κτῆσις πολλὰ σεερεδίληφε μέρη καὶ ὁ πλοῦτος, ὥστε ψιρῶτον ἢ γεωργικῆ x. v. 4, Cum in codicibus scriptum esset &/ γάρ pro ἕν γάρ (quod ipsa illa ἡ δὲ χφῆσες σιολλώ ostendunt subesse), sententia nulla erat; itaque longe Gottlingius et Stahrius aberrarunt corrigendo (γνω- στέον pro «oce). Ibd. sub fin. capitis (23, 8) scrib. (ut nova sententie hic initium fiat); "v μὲν οὖν εἶδος κτητικῆς κατὰ φύσιν τῆς οἰκονομικῆς μέρος ἐστὶν, O δεῖ ἤτοι ἐπιώρχειν ἢ πορίζειν αὐτὴν Oye ὑπάρχη, e ἔνεστε (pro ὧν ἐστὶ) ϑησαυρισμιος χρημάτων σιρὸς ζωὴν ἀναγκαίων. Lib. II c. 4 post med. (1, 17): οὕτω σουμιβαίνει καὶ viv οἰκειότητα τὴν stQog ἀλλήλους τὴν ἀπὸ τῶν ονομιά- τῶν τούτων διαφροντίζειν ἥκιστα ἀναγκαῖον ὃν ἐν τῇ σιολιτείᾳ τῇ τοιαύτῃ ἢ πατέρα ὡς υἱῶν ἢ viov og 9«- «ρὸς ἢ ὡς ἀδελφοὺς ἀλλήλων. Nihil est διαφροντίζειν nec oratio cohaeret. Scribi debet: οὕτω ουμβαίνει καὶ viv οἰκειότητα τὴν 900€ ἀλλήλους τὴν Q0 τῶν ὀνομιώ- τῶν τούτων διωαρρεῖν, φροντίζειν ἥκιοτω ἀναγκαῖον ὃν ἐν τῇ πολιτείᾳ τῇ τοιαύτῃ ἢ σιατέρα ὡς υἱῶν κα. v. À. Ibd. c. 6 paulo ante med. (3, 5) mire ex eo, quod non liceat οὐσίᾳ σπιράως ἢ ἀνδρείως χρῆσϑαι, sed owqoo- vog καὶ ἐλευϑερίως liceat, concluditur hoc ipsum: «ore καὶ τὰς χρήσεις ἀναγκαῖον περὶ αὐτὴν elvat ταύτας. Scribendum: xe; τὰς αἱρέσεες. (Paulo ante prave nuper ἀρεταί pro αἱρεταί revocatum est.) Ibd, c. 6 fere medio (2, 8): ἀφεῖναε τὴν vexvo- 7LOL/&V ἀόριστον ὡς ἱκανῶς ὧν οὁμαλισϑησομένην εἰς τὸ αὐτὸ σιλῆϑος διὰ τὰς ἀτεκνίας. Tolltur hic quoque prava apud futuri partieipium partieula') reete litteris in 1) Notissima mihi sunt, qus ad Platonis apol. p. 30 B et ad Isocr. Archid. 62 et 63 οὖ alibi adscribuntur aut ex Hermanni 464 Lib. III. unam vocem Aristoteliam conflatis ἀνομαλισϑησομέ- v5; usus enim eo verbo de exequando (eadem forma, qua ἀνομολογοῦμαι, ficto) Aristoteles rhetor. III, 11 p. 1412, substantivo ἀνομάλωσις hoc ipso libro c. 12 sub fin. Bekk. (9, 8 St.) t). Ibd. c. 6 sub fin. (3, 12), ubi Aristoteles formam senatus legendi a Platone in legg. libr. VI p. 756 B sqq. propositam reddit, comparato Platonis loco, primum initio, ubi editur: αἱροῦνται μὲν yap πάντες ἐπάναγκες, ἀλλ᾽ ἐκ τοῦ πρώτου τιμήματος. tollendum ἀλλ᾽, quod prorsus sententiam turbat, nisi id potius ex nota XC male intellecta ortum est; nam numerum hie positum fuisse, significare videtur, quod sequitur: εἶτα πάλεν ἴσους ἐκ τοῦ δευτέρου. (Plato: φέρειν ἐνενήκοντα βουλευτάς" πρῶτον μὲν ἐκ φῶν μεγίστων τιμημάτων ἅπαντας φέρειν ἐξ ἀνάγκης.) Deinde pergi sic debet: εἶτ᾽ ἐκ τῶν τρίτων οὐ πᾶσιν ἐπάναγκες πλὴν τοῖς ἐκ τῶν τριῶν. Vulgo: εἶτ᾽ ἐκ φῶν τρίτων" πλὴν οὐ πᾶσιν ἐπάναγκες ἦν τοῖς ἐκ τῶν τρίτων ἢ τετάρτων. (Plato: τρίτῃ δὲ ἐκ τῶν τρίτων τιμιημάτων φέρειν μὲν τὸν βουλόμενον, ἐπάναγκες δ᾽ εἶναι τοῖς τῶν τριῶν τιμημάτων.) Postremo: εἶτ᾽ ἐκ ΄ argutiarum promptuario (de partic. ἄν libris) petita aut ab ipsis editoribus excogitata. Vellem attendissent, detractis iis locis, in quibus is, quem hie notavi, error aut simillimus versatus est (velut οὐδὲν ἄν pro οὐδένα), aut in quibus res vertitur in una vocali (ποιήσοντας ἄν, ποιησόμενος ἄν pro ποιήσαντας, ποιησά- μενος), qus relinqueretur testimoniorum materia. Plutarchi Camill.c. 42 sórib. μαχησαμένων ἂν βέλτιον pro μαχησομένων, Cie. c. 8 ἄν tollendum, ortum ex αὐτῷ, Agid. c. 13 incertum, utrum ἐνδεξαμένων scribendum sit an tollendum ἄν ante αὐτῶν. 1) Admodum miror Spengelium et in rhetor. contra codices ὡμαλέσϑαι scripsisse et politic. II, 19. pro ἀνομάλωσις non ὁμάλωσις, sed ὁμαλότης reponi iussisse, quem hic tertius fortasse locus et verbi ἀνομολογεῖσϑαι comparatio in aliam adducet sententiam. Prepositio transitum in alium statum (τῆς ὁμαλότητος) significat. Lib. III. 465 τῶν τετάρτων μιόνοις ἐπιάναγκες τοῖς πιρώτοις καὶ τοῖς. δευτέροις. (Vulgo: εἶτ᾽ ἐκ τοῦ τετώρτου τῶν τετώρτων aub τῶν τεττάρων, hoc quidem perverse abundans; sed τοῦ τετάρτου potius adseriptum videtur ad τῶν τετώρτων quam hoc ad illud. Nam oí ἐκ vov πρώτου, δευτέρου, τρίτου, τετάρτου τιμήμιωατος etiam simpliciter οἱ σιρῶτοι, δεύτεροι cet. appellantur.) Ibd. c. 7 sub fin. (4, 129): T'óv ovv τοιούτων «y js μᾶλλον τοῦ τὰς οὐσίας ὁμαλίξζειν, vo τοὺς μὲν ἐπιεικεῖς τῇ φύσει τοιούτους παρασκευάζειν κ. v. Δ. — Pro ἀρχή requiritur vox remedium significans. Ususne est Aristo- teles poetico vocabulo «4x5? Nam ἄχος longe forma - discedit. Ibd. c. 8 med. (5, 7): τό ve πιλῆϑος ἄπορον ἔσται τῶν παρπῶν, ἐξ ὧν ἕχαστος γεωργήσει, δυο οἰκίαις (sie recte Camerarius pro οἰκίας), καὶ τίνος ἕνεκεν ovx εὐϑὺς ἀπὸ τῆς γῆς καὶ τῶν αὐτῶν κλήρων αὑτοῖς τε τὴν τροφὴν λήψονται καὶ τοῖς μαχίμοις π'ἀρέξουσεν; Scriben- dum: οὐκ εὐϑὺς ἀφ᾽ ὅλης τῆς γῆς. Ibd. e. 9 init. (6, 2): "Or; μὲν οὖν δεῖ τῇ μιελ- λούσῃ καλῶς πολιτεύεσθαι τὴν τῶν ἀναγκαίων ὑπιώρχειν σχολὴν, ὁμολογούμενόν ἐστιν. Credo fuisse: «z μιελλούσγ καλῶς πόλει πολιτεύεσϑαι. TIbd. c. 9 ante med. (6, 12): καί qao εἶναί ποτε τοῖς Σπαρτιάταις καὶ μυρίους. Scerib: τοὺς Σπαρτιώτας. 104. e. 10 cirea. med. (7, 5): καὶ πρὸς τὴν διάζευξι' τῶν γυναικῶν, ἵνα qu) σιολυτεκνῶσι, τὴν σιρὸς τοὺς ἄρρενας ποιήσας ὁμιλίαν. Excidit adiectivum inter s102v- τεχνῶσι eb τὴν (σσιανίαν τὴν σιρὸς v. dog. aut. similiter). (De II e. 11 post med. (8, 7) vid. p. 34.) Lib. III c. 1 post med. (1, 6): Δεῖ δὲ μὴ λανϑάνειν, ὅτε τῶν πραγμάτων ἐν οἷς τὰ ὑσιοκεί μενα διαφέρει τῷ εἴδει . . ., ἢ τὸ παράπαν οὐδὲν ἐστιν, ἡ τοιαῦτα, τὸ xot or ἢ γλίσχρως. Scr. ἢ τὸ παράπαν οὐδ᾽ ἔνεστιν, e - 1 » , ἢ τοιαῦτα, τὸ κοινὸν ἢ γλίσχρως. MADVIGII Aovkas. ὕειν. 30 466 Lib. III. Lib. IV c. 1 post med. (1l, 4): .Xoy δὲ τοιαύτην εἰοηγεῖσϑαι τάξιν, ἣν ῥᾳδίως ix τὧν vstagyovoov καὶ σιδισϑήσονται καὶ δυνήσονται κοινωνεῖν, ὡς ἔστιν οὐκ ἔλαττον ἔργον τὸ ἐπανορϑῶσαι πολιτείαν. Perversum ei ad constructionem (z») et ad sententiam κοινωνεῖν. Agitur enim de transitu a forma reipublicze, quz iani sit, ad aliam meliorem. Scribendum videtur καενοῦν aut παιγνοποιξὲῖν. Ibd. e.4 aliquanto post init. (8, 9): ἽΜ2σστερ ovv, εἰ ζῴου σπιροηρούμεϑα λαβεῖν εἴδη, ngovov ἀσοδιωρίζομιεν ᾿ὅστερ ἀναγκαῖον πᾶν ἔχειν ζῷον, x. τ. Δ. Soribendum: σιρῶτον ἂν διωρίζομιεν. Particula abesse nequit, ἀστο- διορίζειν (quod ἀφορίζεεν dicitur) alienum est. Ibd. e. 4 extr. (4, 7): 4ei γὰρ vov μὲν νόμον ἀρ- χειν πάντων, τῶν δὲ xo ἕκαστα vac ἀρχὰς καὶ τὴν πολιτείαν κρίνειν. Soribi oportet: τὰς ἀρχὰς, καὶ ταύ- «ῃν πολιτείαν κρίνειν, et hanc demum (quz ita constituta sit) rempublicam putare. Ibd. c. 9 extr. (V, 6): ei... καὶ σώξεσϑαι (τὴν σιολιτείαν) δί αὑτῆς καὶ μὴ ἔξωϑεν, καὶ δι αὐτῆς μιὴ φῷ σιλείους ἔξωϑεν εἶναι τοὺς βουλομένους (εἴη γὰρ ἂν καὶ πονηρᾷ πολιτείᾳ τοῦϑ'᾽ ὑπάρχον), ἀλλὰ x. v. Δ. Tol- lendum alterum ἔξωϑεν male ex superiore versu repetitum; - exclusa salute, quz extrinsecus afferatur, dicitur, qua ratione per se servari resp. debeat. Ibd. c. 11 aliquanto post init. (9, 4): ἔσε δ᾽ 2:409" οὗτοι φιλαρχοῦσι καὶ βουλαρχοῦσεν᾽ ταῦτα δ᾽ ἀμφότερα βλαβερὰ φαῖς πόλεσιν. Mire homines genere, divitiis, viribus excel- lentes minime φελαρχεῖν dicuntur, neque minus mire, inutile reip. esse, homines imperandi et magistratuum gerendorum cupidos non esse. Etiam minus ad reipublice utilitatem pertinet, tales homines senatus principatum tenere; id autem in inscriptionibus, apte ad compositionis formam, βουλαρχεῖν significat. Pro φιλαρχοῦσε non dubito, quin Lib. III. 461 Aristoteles φιελεργοῦσι posuerit; alterum quid fuerit, non reperio. Ibd. e. 11 sub fin. (9, 12: 7Zwv δ᾽ ἄλλων moAc- T&LOY . . . ποίαν StQotzv ϑετέον zal δευτέραν. .. διωρισμένης τῆς αἀρίοτης ov χαλεπὸν ἰδεῖν. ei γὼρ ἀναγκαῖον εἶναι βελτίω τὴν ἐγγύτατα ταύτης κ τ. λ. Scrib: ἐδεῖν. A4vayzuaiov yag εἶναι βελτίω κ. τ. λ. Cum ex ἐδεῖν geminando ortum esset δεῖ, transpositum est γάρ. Ibd. c. 13 sub fin. (10, 10): δε oAuyavOpostiay γὰρ οὐκ εἶχον πολὺ τὸ μέσον, ὥστ᾽ ολίγοι τε ὄντες τὸ «λῆ- ϑὸς καὶ κατὰ τὴν σύνταξιν» μᾶλλον ὑπέμενον τὸ ἄρχε- σϑαι. Scribendum: xe! κατὰ τὴν οὐνταξιν φαῦλοι ὑπέμενον τὸ ἄρχεσϑαι. Ibd. c. 14 aliquanto post init. (11, 3): συνεέναι δὲ μόνον σιερί τε νόμων ϑέσεως καὶ τῶν περὶ τῆς σπιολιτείας καὶ và παραγγελλόμενα ἀκουσομένους ὑπὸ τῶν ἀρχόντων. Tollendum prius καὶ, ut sit: σπερί v& νόμων ϑέσεως τῶν σιερὶ τῆς πολιτείας καὶ . . . ἀκουσομένους κ. T. À. Ibd. c. 15 circa med. (12, 7): ἡ τυγχάνουσι μέν τινὲς οὔσωαι καὶ κατ᾽ αὐτὰς τὰς διαφορὰς τῶν ἀρχῶν. Scri- bendum: τενὲς οὖσαι καὶ xaT αὐτὰς τὰς διαφορὰς τῶν σολιτειῶν διαφοραὶ τῶν ἀρχῶν. Erroris causa mani- festa est. Requiri διχφοραί Victorius et alii viderunt, sed διαφοράς male sustulerunt. lbd. c. 15 sub fin. (12, 13): τίνα δὲ τίσε συμιφέρει καὶ σιῶς δεῖ γίνεοϑαι τὰς καταστάσεις, ἅμα ταῖς Óvra- μιξσε τῶν ἀρχῶν καὶ «ίνες εἰσίν, ἔσται φανερόν. Rectum erit: ἅμια ταῖς δυνάμεσι τῶν ἀρχῶν, αἵτενές eiotv, ἔσται φανερόν. Lib. V c. 8 post init. (7, 2): ὥσσιερ τὰς οὐσίας αἱ μέκραὶ δαπάναι δαπανῶσι πολλάκις γινόμεναι. Pro δασιανῶσε aliud verbum Aristoteles posuerat effectum signi- fioans (exhauriunt, consumunt); quod fuerit (ἀνα- λοῦοι, ἀπαρύουσι), non facile dictu est. 30* 468 Lib. III. Ibd. e. 11 post med. (9, 13): διὸ δεῖ, κἂν μὴ vov ἄλλων ἀρετῶν ἐσιεμέλειαν σιοιῆται (ὁ τύραννος), ἀλλὰ τῆς σιολιτικῆς, καὶ δόξαν ἐμισιοιεῖν περὶ αὐτοῦ τοιαύτην. Scribendum esse τῆς πολεμικῆς et res ipsa demonstrat (— πολετεκη enim «ev; longissime a tyranno abest; hoc loco de ea agitur, quz faciat, ut tyrannus non evxaca- φρόνητος Sit —) et que c. 12 init. (9, 21 et 22) legun- tur: καὶ διὰ τὸ πολεμικὸς γενέσϑαι Κλεισϑένης οὐκ ἦν εὐκαταφρόνητος, tum: Περίανδρος δὲ ἐγένετο μὲν vv- θαννικὸς, ἀλλὰ πολεμικὸς (et ea virtute 44 annos tyran- nidem tenuit). Lib. VI c.2 med. (1, 8): τὸ τὴν ἐκκλησίαν κυρίαν εἶναι πάντων (ἀρχὴν δὲ μηδεμίαν μηϑενὸς ἢ ὅτι ὁλι- γίστων) 5 τῶν μεγίστων κυρίαν. Scribendum et oratio distinguenda sic: τὸ v. ἐκκ. κυρίαν εἶναι πάντων, ἀρχὴν δὲ μηδεμίαν μιηϑενὸς ἢ ὅτι ὀλιγίστων ἢ μῇ τῶν μεγί- otov πυρίαν. Ibd. c. 4 ante med. (2, 5): πρὸς δὲ τὸ καταοκευάζειν γεωργὸν vov δῆμιον τῶν [re] νόμιων «τινὲς vOv παρὰ τοῖς πολλοῖς κειμένων τὸ ἀρχαῖον χρήσιμοι πάντες, ἢ v0 ὅλως X.T. À. Serib.: χρήσιμοι πάντως. Sed preterea in ilis τοῖς πολλοῖς aut subest nomen populi aut tollen- dum τοῖς. Lib. VII c. 1 med. (1, 4): ὍὍλως ve δῆλον ὡς ἀκολου- ϑεῖν φήσομιεν τὴν διάϑεσιν τὴν ἀρίστην ἑκάστου vQay- μίατος πρὸς ἄλληλα κατὰ τὴν ὑπεροχὴν, wwntg εἴληφε διάστασιν ὧν φαμὲν αὐτὰς εἶναι διαϑέσεις ταύτας. Sententiam perspexit Schneiderus viditque subiectum verbi εἴληφε esse in ὧν, sed nimis licenter verba mutavit. Aut tollendum διάστασιν, ut sit: xara τὴν ὑπεροχὴν, qvneo εἴληφεν, ὧν qapiv x. v. 4., aut interponendum καὶ: κατὰ τὴν ὑπεροχὴν, ἥνσιερ εἴληφε, zai διάστασιν, ὧν φαμὲν X. 14 À. Ibd. c. 3 ante med. (3, 3): za? μήτε πατέρα παί- δὼν μήτε παῖδας πατρὸς 59. ὅλως φίλον φίλου μηϑένα Lib. III. 469 UnoAoysiv μηδὲ πρὸς τοῦτο φροντίζειν. Et genetivi et μηϑένα ostendunt in verbo prorsus inusitato subesse ,:75- ϑένα ὑπόλογον. Sed desideratur infinitivus, qui videtur ἔχειν fuisse (ut dicitur λόγον ἔχειν τινὸς). etsi alibi σιοιεῖσϑαι ponitur. 104. c. 11 paulo post init. (10, 2): ὥστε μηδέποτε ὑπολείσιειν εἰργομένους τῆς χώρας διὰ noAeuov. — Seri- bendum opinor εἰργομένοιες. (Paulo ante ταῦτο γ᾽ εἰ- ρῆσϑαι διὰ τοῦ κατασκευάζειν pro εὕρηται.) Ibd. 6. 18 aliqu. post init. (12, 2): Οἱ δ᾽ εὐϑὺς οὐκ ὀρϑῶς ζητοῦσι τὴν εὐδαιμονίαν, ἐξουσίας ὑσιαρχούσης. Scribendum: οἱ δ᾽ αὖϑιες. Refertur hoe ad superius illud: ἀλλὰ τούτων τοῖς piv ἐξουσία τυγχάνειν, τοῖς δ᾽ ov. 104. c. 18 post med. (12, 5): "Avayxzaiov τοίνυν... τὰ μὲν ἐπάρχειν, τὰ δὲ παρασκευάσαι τὸν νομοϑέτην. Διὸ xav εὐχὴν εὐἰχόμεϑα τὴν τῆς πόλεως σύστασιν, ὧν ἡ τύχη κυρία. Sententiam vidit Coraes. Scribendum: διὸ καὶ τυχεῖν εὐχόμεϑα τὴν τῆς πόλεως σύστασιν, ὧν x. τ. . Quamobrem (quoniam quedam ὑσιώρχειν δεῖ) etiam precamur, ut urbi condendz ea contingant, qus in fortunz arbitrio sunt. Ibd. c. 13 sub fin. (12, 6): ἔγνεωα γάρ ἐστε διὰ τῆς φύσεως, ἐσπαμιφοτερίζοντα διὰ τῶν ἐθῶν ini τὸ χεῖρον χαὶ τὸ βέλτιον. Serib: ἔνεα γάρ ἐστιν ἴδια τῆς φύ- σεως x. v. A. (Sed sic iam Coraes.) Ibd. e. 14 init. (13, 1): τοῦτο δὴ oxeztéov, εἰ ἐτέ- ρους εἶναι δεῖ τοὺς ἄρχοντας zal τοὺς ἀρχομένους ἢ τοὺς αὐτοὺς διὰ βίου. Hoc neque recte dieitur (ἑτέρους εἶναι pro ἐσιαλλάττει») neque iis, quz» sequuntur, aptum est. 'lollendum 7, ut sit: δὲ ἑτέρους εἶναι δεῖ τοὺς ἄρ- χοντας καὶ τοὺς ἀρχομιένους, τοὺς αὐτοὺς διὰ βίου: debeantne separati esse imperantes et qui parent, ita ut iidem semper in alteroutro numero maneant. Ibd. c. 16 med. (14, 7): τοῖς δὲ περὶ τὴν ὥραν χρόνοις ὡς οἱ st0ÀÀ0i χρῶνται καλῶς καὶ νῦν, ὁρίσαντες 470 ᾿ Lib. III. χειμιὦνος τὴν συναυλίαν σποιεῖσϑαι ταύτην. Tollendum ὡς, ortum ex o:c litteris: τοῖς 0? ... χρόνοις οἱ πολ- Àol x. v. À. Lib. VIII c. 5 aliqu. post init. (4, 5): 422" εἰ τοῦτ᾽ ἐστὶ τοιοῦτον, τίνος ὧν ἕνεκα δέοε μανϑάνειν αἰτοῦὺς, ἀλλὰ μιὴ, καϑάτσιερ oi τῶν Περσῶν καὶ Μήδων βασιλεῖς, ἄλλων αὐτὸ ποιοΐίντων, μεταλαμιβάνειν τῆς ἡδονῆς καὶ τῆς μαϑήσεως. Scribndum: zov τῆς μαϑήοεως. Hoc ills concessum erat, ἄλλων αὐτὸ (τὸ μανϑ'άνειν) στοι- οὔντων. Tbd. e. 5 paulo ante fin. (5, 8) de habitu audientium ad diversas harmonias: ὥστε ἀκούοντας . . . μὴ" τὸν αὐτὸν ἔχειν τρόπον πρὸς ἑκάστην αὐτῶν, ἀλλὰ πρὸς μὲν ἐνίας ὀδυρτικωτέρως καὶ συνεστηκότως μιῶλλον, .. σρὸς δὲ τὰς μαλακωτέρως τὴν διάνοιαν. | Scribendum videtur συντετηκότως. Novi ξύστασιν τῆς yvouc apud Thucyd. VIL, 71 et qui ibi comparantur. Sed longe illa ab oóvo;«o distat. Ibd.ec. 6 med. (6, 4) scribendum: εἰ μήτε τὰ πρὸς τοὺς αγῶνας τοὺς τεχνιχκοὺς συντείνοντα διαπονοῖεν μήτε τὰ ϑαυμιάσια καὶ περιττὰ τῶν ἔργων ..., ἀλλὰ κατὰ τὰ τοιαῦτα (vulgo: ἀλλὰ καὶ τὰ τοιαῦτα) (LEX OLTL EQ ἂν δύνωνται χαίρειν τοῖς καλοῖς μιέλεσι κ. v. À. In libris de anima ad rerum obscuritatem molesto et incondito scribendi genere auctam aceedunt menda commentaris antiquis vetustiora et ita inveterata ob- lectaque, ut reperiri vix, tolli omnino non possint. Equi- dem unum et alterum fere levius tentavi, quz ponam bre- vissime. Paucissimi enim hse curabunt,) Lib. I c.2 p. 404 a Bekk. (83 Trendelenburg) sublata interpolatione sie scribendum est: ἀσδίρων γὰρ ὄντων σχημιάτων καὶ ἀτόμων, oiov ἐν τῷ ἀέρι τὰ καλούμενα 1) Torstrikii sententia de priore editione breviore uti non possum. ! n E ——— A €—— - IÍ2-———»————— — —— — ——— -—- Lib. ΠΙ. 411 ξύσματα, ἃ φαίνεται ἐν ταῖς διὰ τῶν ϑυρίδων ἀκτῖσιν, φὴν navostopíov στοιχεῖα (Democritus) λέγει τῆς ὅλης φίσεως (ὁμιοίως δὲ καὶ “εὐκισισιος), τούτων δὲ τὰ σφαι- ροειδῇ ψυχήν. n codicibus, non exspectato periodi de- cursu, post ἀτόμων interponitur: τὰ σφαιροειδῆ «vo καὶ ψυχὴν λέγει, male ab atomorum universa mentione sepa- ratis, qui» eo pertinent: oiov . . . ἀκτῖσιν. deinde inter ἀκτῖσιν et σπτανοτι ἐρίων interponitur ov. Ibd.c.2 p.405 a (8 10): "Enxopévogc δὲ τούτοις καὶ τὴν ψυχὴν ἀποδιδόασιν" τὸ Te γὰρ κινητικὸν τὴν φύσιν vOY πρώτων ὑσιδιλήφασιν. Nihil est κινητικὸν τῶν σιρώτων. necdum dicitur, quid animam definiant esse (id enim post sequitur), sed quomodo fiat, ut, prout unam plu- resve ἀρχάς statuant, idem transferatur ad animam. Duo Bekkeri codices recte omittunt τέ. Scribendum: vo γὰρ μιμητικὸν τὴν φύσιν τῶν πρώτων ὑπειλήφασιν: id enim animum putant, quod natura prima imitatur. Ibd. c. 4 p. 408 a (85) serib.: ἔτε δὲ λέγομεν pro: ἔτι δὲ εἰ λέγοιμιδν. Et λέγομεν habent quattuor Dekkeri codices. Ibd. c. 4 p. 408 b (S 11) scribi debet: εἰ v«o καὶ ὅτι μαλιστὰ τὸ λυσιεῖσϑαι ἢ χαίρειν ἢ διανοεῖοϑαι κινήσεις εἰσὶ, xaO ἕκαστον κινεῖται τούτων (vulgo: καὶ ἕχαστον κενεῖσϑαι τούτων), τὸ δὲ κεινεῖοϑαί ἐστιν ὑσπιὸ τῆς ψυχῆς. .Noto usu pro κεγεῖν ταῦτα καϑ' ἕκαστον dicitur χενεῖν καϑ' ἕκαστον τούτων (vid. Stallbaum. ad Platon. de rep. IV p.436 B); sed Aristoteles non solum pro aceusativo hoe posuit, sed etiam pro nominativo, ut: «9 ἕκαστον τούτων κινεῖται idem sit atque: χενεῖται τούτων ἕκαστον. Lib. II e. 9 p. 421 b (S 4) seribendum est: ἔστε δὲ ὥσστερ καὶ ἑκάστη vov αἰοϑήσεων ἡ μὲν τοῦ ἀχουστοῦ καὶ ἀνηκούστου, 5 δὲ τοῦ ὁρατοῦ καὶ ἀοράτου, καὶ ἡ ὄσφρησις τοῦ ὀσφραντοῦ χαὶ ἀνοσφράντου, omisso ἡ ἀκοή, quod post ὥοσιερ additum (ὥσσιερ καὶ zog καὶ ἑκάστη) sententiam perturbat, quoniam et olfaetus non 412 Lib. III. cum uno auditu, sed cum omnibus sensibus comparatur et illa partitio ἡ μὲν . . . ἡ δὲ ad universam sensuum men- tionem refertur. Additum est ἡ ἀκοή propter καί. Ibd. c. 10 p. 422 a (S 8) primum oratio sic inter- pungenda: eosteg γὰρ ὁ μικρὸς ψόφος ανήκουστος, τρόπον τινὰ χαὶ ὁ μιέγας ve καὶ ὁ βίαιος. Vulgo comma transfertur post vgosor τενά. Sequuntur hze: ἀόρατον δὲ vo μὲν ὅλως λέγεται, ὥσσιδρ καὶ ἐπ᾿ ἄλλων τὸ ἀδύνατον, τὸ Ó ἐὰν πεφυκὸς μιἢ £y ἢ φαύλως, ὥσσιερ τὸ ἄπουν καὶ τὸ ἀπύρηνον. Videntur separari absolute invisibile (— in Aristotele licere debet barbare loqui —) (zo uiv) et prope invisibile (zo δ᾽). Verum quod de hoc ponitur, apertissime utrumque comprehendit: ἐὰν qp πεφυκὸς ἔχη (absolute) 7 φαύλως (ut prope invi- Sibile sit); et eodem pertinent adiecta illa ὥσπερ καὶ ἐστ ἄλλων vo ἀδύνατον. qui significant etiam in aliis rebus vo ἀδύνατον non semper absolute dici. Seripserat Aristoteles aut: ἀόρατον δὲ ὅλως λέγεται, ὥσστερ καὶ ἐστ᾽ ἄλλων τὸ ἀδύνατον, ὅτων (aut o ἀν) qum πεφυκὸς ἔχῃ ἢ φαύλως, ὡσσιερ uw. v. λ.. aut similiter. Ibd. c. 11 p. 424 ἃ (8 12): ἄναπτον δ' ἐστὶ τό τε μεκρὼν ἔχον πάμπων διαφορὰν τῶν ἀπτῶν, oiov «τέ- σονϑεν ὃ ἀὴρ, καὶ τῶν ἀἁπτῶν αἱ ὑπερβολαὶ, ὥσπερ va φϑαρτικά. Nihil huc pertinere videtur differentia tangi- bilium aut differentia ab aliis tangibilibus, sed intangi- bilitas hzc non absoluta (exigua tangibilitas) causam habet exiguam differentiam rei, qui tangenda erat (ut aéris), a tangentibus; nam sensus nascitur ex differentia et conflictu. Scribendum igitur: μεκρὰν ἔχον segav διαφορὰν τῶν ἀπεοντων. Lib. III c. 1 p. 424 b (8 1). Interpungi oratio sic debet: £i γὰρ σαντος, οὗ ἐστὶν αἴσϑησις, ἀφή, καὶ νῦν αἴσϑησιν ἔχομιεν κ΄ v. À. Audiri éoviv apparet. Vulgo scribitur: οἱ ἐστὶν αἴσϑησις ἀφή. Lib. III. 413 Ibd. e. 2 p. 426 b (8 9). Qus sentiantur, Aristoteles ait, cum εἰλικρινῆ καὶ ἀμιγῆ ἄγηται εἰς τὸν λόγον (ad rationem adducantur, ut neque nimia neque exilia sint), iueunda esse, velut zo o&v ἢ yAvxv ἢ ἁλμυρόν. Deinde addit: ὅλως δὲ ἄλλον τὸ μικτὸν συμφωνία y τὸ ὀξὺ ἢ βαρὺ, «qr δὲ vo ϑερμαντὸν 7 ψυκτόν. In his recte - "Torstrikius vidit separanda a ceteris esse prima: ὅλως δὲ μᾶλλον τὸ μικτόν (universe tamen magis iucunda sunt mixta et composita). Sed iniuria reliqua tollit, que exempla continent compositorum magis iucundorum appositione adiuncta, ut supra simplicium: ὅλως δὲ μᾶλλον v0 μέκτὸν, συμφωνία ἢ τὸ οξὺ ἢ βαρὺ, .. ἢ τὸ ϑερ- μαντὸν ἢ ψυχτόν. Apparet, ubi puncta posui, neque ἀφή, quod in codicibus est, neque ἀφῇ, quod apud Simplicium et Philoponum, ferri posse, sed requiri vocabulum mixtam tempe- raturam significans, qus in tactu eodem modo ad ϑὲερ- μαντὸν et ψυκτὸν se habeat, quo in auditu concentus ad acutum et grave; ea est ἀλέα. Scripsisse igitur puto Ari- stolelem: «Ace δ᾽ ἢ vo ϑερμιαντὸν ἢ wvxzov, sed eam Scripturam iam ante veterum enarratorum tatem depra- vatam esse. Ibd. paulo post (S 12) scribendum: ov κατὰ συμβε- ϑηκὸς vo ὅτι (pro τὸ ὅτε). Ibd. e. 3 p. 427 b (δ 4): ὅτε δ᾽ οὐκ ἔστιν ἡ αὐτὴ νόησις καὶ ὑπόληψις, φανερόν. De γοήσϑδι omnino non agitur, sed cum dictum esset, ὑσόληιμεν non esse ἄνευ φαντασίας, ostenditur, non eadem tamen hse esse: ὅτε Ó ovx ἐστιν (auditur φαντασία) ἡ αὐτὴ καὶ ὑπόληψις, φανερόν. Non intellectum καὶ post ἡ αὐτὴ effecit, αὖ adderetur substan- tivum pravum. Et omittitur vozo:e in cod. Parisiensi 2034 (vid. Trendelenb. pref. p. LX). Hzc quoque tamen inter- polatio Philopono et Simplicio antiquior est.) Ὦ III c. 3 p. 428 ἃ ($7) notaram tollenda verba τότε ἢ ἀληϑὴς ἢ ψευδής. Eadem notasse video Torstrikium. 414 Lib. III. Ibd. c. 6 p. 430 b (8 5) seribendum videtur: χωρὶς δὲ ἑκάτερον νοῶν τῶν ἡμίσεων διαιρεῖ καὶ τὸν χρόνον ἅμα τότε οἱονεὶ μήκη. (Edd. ἅμα" τότε δ᾽ οἱονεὶ μήκη.) Rhetoricorum lib. I c. 2 p. 1856 ἃ: φανερὸν, ὅτι ταῦτα ἐστὶ λαβεῖν τοῦ συλλογίσασϑαε δυναμένου καὶ τοῦ ϑεωρῆσαι περὶ τὰ ἤϑη καὶ τὰς ἀρετὰς καὶ τρίτον τοῦ περὶ τὰ πάϑη, τί τε ἕκαστόν ἐστι τῶν παϑῶν καὶ στοῖον τι. Tollendum τοῦ post τρίτον ortum aut ex prz- cedenti syllaba aut interpolando, constructione non intel- lecta. "Tria sunt, περὶ € ϑεωρεῖν posse oportet, στερὲὶ τὰ ἤϑη καὶ τὰς ἀρετὰς καὶ τρίτον περὶ τὰ πάϑη. Ὁ 104. c. 4 p. 1860 ἃ: ἕνα πρὸς τούτους καὶ συνθῆκαι καὶ συμιβολαὶ γένωνται. ϑοιθ σύμβολα. Sic enim apud Grecos appellantur, de quibus hic agitur, pacta de litibus mercatorum diversarum civitatum (ἀπὸ συμβόλων δίκαι); συμβολαί (colationes) ab hae re alienissim: sunt. Ibd. c. 4 p. 1360 ἃ videndum, ne scribi debeat: στερὲ ὧν μὲν οὖν àmafetv (pro ἔχει») δεῖ τὸν μιέλλοντα ovu- βουλεύειν, τὰ μέγιστα τοσαῦτα ἐστιν. Ibd. ὁ. 5 p. 1362 a inter fortunz bona et prospera po- nitur: ἢ δἰ μὴ ἦλϑε μόνος ἀεὶ φοιτῶν, oi δὲ sat ἐλθόντες διερϑάρησαν. Nihil est μη λϑε. Videtur fuisse: 2 εἰ μηδὲν ἔπαϑε μόνος ἀεὶ φοιτῶν, oi δὲ x. v. À. Ibd. c. 12 p. 1372 b oratio sic interpungenda est: ἀδε-- κοῦσι δὲ τοὺς τοιούτους καὶ τὰ τοιαῦτα" τοὺς ἔχοντας, ὧν αὐτοὶ ἐνδεεῖς κι v. A. Promittitur hominum et rerum enumeratio; hominum, quibus iniuriam faciunt iniusti, primum genus sunt oí ἔχοντες ὧν αὐτοὶ ἐνδεεῖς. 1) Lib. Ic.1p.1354 b, cum uterer solo minore Spengelii exemplo in vol. I rhetorum Grecorum apud Teubnerum 1853 editorum, annotavi pro συνήρηται scribendum συνήρτηται. Nunc ex maiore Spengelii editione idem Mureto video recte placuisse. -- ———'OOÓÓÁ— AÜ τ οτος Lib. III. 415 Ibd. c. 12 p. 1373 a: xat οἷς χαριοῦνται ἢ φίλοις ἡ ϑαυμαζομένοις ἢ ἐρωμένοις x. τ. 4. Enarrare conatur Spengelius: καὶ οὖς ἀδικοῦντες χαριοῦνται. — Hoc dativo significari nequit; scribendum: ze; ἐν οἷς. Paulo post, ubi scribitur: χαὶ τοὺς vx ἄλλων μέλλοντας, ἄν μὴ αὐτοὶ, ὡς οὐκέτι ἐνδεχόμενον βθουλεύσασϑαι, apparet (maxime ex hae adiectione et ex sequentibus) significari, qui iniuriam faeturi sint, nisi ipsi (ii, de quibus agitur,) oeeupaverint facere. Tollendum igitur ὑσὶ ἄλλων, ex prava enarratione ortum. Ibd. e. 15 p. 1377 a: ἐάν ve ὑπιεναντίαε ὦσι (αἱ βά- σανοι) καὶ μετὰ τοῦ ὠἀμιφιοβητοῦντος, διαλύοι ἄν τις τἀληθῆ λέγων καϑ' ὅλου τοῦ γένους τῶν βασώνων. Tollendum τάληϑηῆ ex versu proximo altero huc translatum. Impugnandum esse dicitur totum genus; quam vere im- pugnetur, nihil ad rem. Ibd. e. 15 p. 1377 a scribendum: διότε ὁ μὲν ogo0o0cc οὐκ ἀποδίδωσι, τοῦ δὲ (pro τοὺς δὲ) μὴ ομιόσαντος οἴεται καταδικάσειν. Lib. II e. 3 p. 1880 b: παύδε γὰρ οὁργὴν ὁ χρόνος σαύεε δὲ καὶ ἑτέρου ὁργὴν μιδίζω ἢ mag ἄλλου ληφ- ϑεῖσα τιμωρία πρότερον. Scrib.: saver δὲ καὶ ἑτέρου ὀργὴ μείζων ἢ παρ᾽ ἄλλου ληφϑεῖσα τιμωρία stpo- 76007. Ibd c. 6 p. 1384 a: καὶ τὸ ὑφ᾽ ἑτέρου tU πάσχειν, καὶ τὸ σιολλάκις, καὶ, O εὖ ἐποίησεν, ὀνειδίζειν" gu χροψυχίας γὰρ πάντα... σημεῖα. Vitiosum ὑφ᾽ ἑτέρου. Nam εὖ πάσχομιεν semper ab aliis, nee in eo per se μεὲ- κροψυχία est. Fuitne: ὑφ᾽ ὑποδεεστέρουϑ Ibd, c. 15. p. 1890 b: κατὰ τὸ μὴ ἐξίστασϑαι τῆς φίσεως" ὅπερ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ οὐ συμιβαίνει τοῖς εὐ- γενέσιν, ἀλλ᾽ εἰσὶν οἱ πολλοὶ εὐτελεῖς. Loquitur de φοῖς σολλοῖς τῶν εὐγενῶν. li non εὐτελεῖς sunt, sed &vteAeig Aristotelis sententia. 416 Lib. III. Ibd. e. 20 p. 1394 a: Zesi δὲ χρήσϑαι τοῖς παραδείγ- μασι ("ἢ ἔχοντα μὲν ἐνθυμήματα ὡς ασιοδείξεσιν (...), ἔχοντα δὲ ὡς μαρτυρίοις, ἐπιλόγῳ χρώμενον τοῖς ἐνθυ- αήμασιν. Hoc ceteris preceptis vehementer repugnat, ἐνθυμήματα, in quibus nervus est confirmationis, epilogi loco exemplis superponenda esse; et statim contrarium subicitur: προτεϑέμενα μὲν γὰρ ..., ἐπιλεγόμενα δὲ μαρτυρίοις, ὁ δὲ μάρτυς πανταχοῦ σπιεϑανὸς, que de exemplis diei apertissimum est (ὡς μαρτυρίοις). ltaque hse ἐσελέγεσϑαι debent, non τὰ ἐνθυμήματα. —Seri- bendum: ἐσελόγῳ χρώμενον ἐπεὶ τοῖς ἐνθυμήμασιν.) Ibd. p. 21 p. 1394 b in versu trochaico ignoti poeta: ϑνητὼ χρὴ vov ϑνητὸν, ovx ἀϑάνατα τὸν ϑνητὸν φρονεῖν, ineptissime repeti τὸν ϑνητὸν apparet, senten- tiamque sie absolvi debere: ϑνητὰ χρὴ vov ϑνητον, ovx ἀϑάνατα φρονεῖν. Sed ita perit versus. Is sie fere scri- bendus est: ϑνητὰ χρὴ vov ϑνητὸν, ἀϑάνατ᾽ ἀϑανάτους (ἐὰν Ὁ) φρονεῖν. Iam recte se habent duo contrarie relata. Ibd.c.23 p. 1400 b: καὶ δράκοντα τὸν νομοϑέτην, ὅτε οὐκ ἂν ἀνϑρώπου oi νόμιοι ἀλλὰ δράκοντος. Felici errore, si error est, apud Bekkerum ἂν excidit, quod ortum est ex proximi vocabuli prima syllaba. Lib. III c. 2 init. p. 1404 b: σημεῖον yoQ ὅτι ὁ λόγος, ὡς ἐὰν μὴ δηλοῖ, οὐ “ποιήσει vo ἑαυτοῦ ἔργον. Spen- gelius ὅτε et ὡς abundanter iuncta defendere conatur; 1) Cum solo minore exemplo Spengeliano uterer, et c. 9 p. 1387 a ὅπλων κάλλος scribendum conieci (pro ὅπλα ὧν κάλλος) et c. 192 p. 1388 b: Τὰ δὲ ἤϑη moioí τινες καὶ τὰ πάϑη... κατὰ τὰς ἡλικίας καὶ τὰς τύχας. lllud codices preter A habent, hoc Muretus aliique occuparunt, quibus frustra Spengelius repugnat. Lib. III. 477 sed quid signum est? et quo pertinet hsc signo de- monstratio? Scribendum ὅτε omisso: σημεῖον γὰρ ὁ λόγος, ὡς (0: ὥστε), ἐὰν μὴ δηλοῖ, οὐ ποιήσει τὸ ἑαυτοῦ ἔργον. Oratio signum est (mentem exprimens), ita ut, si non declarat (quod non facit, si ἀσαφής est), officio suo non fungatur. Librarius σημιεῖον pro σημεῖον ἐστε accipiens particulam subiecit. Ibd. e. 8 p. 1408 b: ὁ δὲ τοῦ σχήματος τῆς λέξεως ἀριϑιιὸς ῥυϑμός ἐστιν, οὗ καὶ τὰ μέτρα τμιητώ. Neque numeri neque rhythmi qus sint μέτρα τρητά, scio, sed ut σχῆμια λέξεως, Sic magis etiam μέτρα numero dividi posse : ὦ καὶ và μέτρα τριητά. Ibd. ο. 9 p. 1409 b: τὸ δὲ μιηδὲν σερονοεῖν εἶναι μηδὲ ἀνύειν ἀηδές. Et εἶναι et σιρονοεῖν aliena. — Fortasse fui: vo δὲ μηδὲν vw g0 ὁδοῦ ἐέναε aut tantum vo δὲ μηδὲν προιέναι. 104. c. 15 p. 1416 ἃ: 5 ἀντικαταλλάττεσϑαι a0i- χοῦντα, εἰ βλαβερὸν, ἀλλὰ καλὸν, εἰ λυπηρῦν, «AA ὠφέλιμον, 2j vt ἄλλο τοιοῦτον. Nullus hie iniuriz locus. Videtur fuisse &»vv:0:zovvca. Ibd. paulo post (de modo diluends» ealumnize): ἄλλος (τρόσιος), ei ἄλλους διέβαλεν, y ἄλλος αὐτοὺς, 9? ἄνευ διαβολῆς ὑπελαμιδάνοντο ὥσσιερ αὐτὸς νῦν, οἱ stequ- νασιν οὐκ ἔνοχοι. Defensio ducitur ex aliis, quos ca- lumnia infamavit aut sine calumnia mala opinio, sed qui post innocentes reperti sunt. Ad hane sententiam inepta illa 7 ἄλλος αὐτούς. Scribendum: e ἄλλους διέβαλεν ἢ ἄλλος ἢ αὐτὸς (aut hic ipse, qui nune quoque eum, qui se defendit). Ibd. e. 17 init. p. 1417 b seribendum et oratio inter- pungenda sie: οἷον δὲ ὅτι οὐ γέγονεν, ἀμφισβητεῖται ἐν τῇ κρίοει, δεὶ τούτου μάλιστα τὴν ἀποδειξιν φέρειν. (Vulgo: ἀμφισβητεῖ, ἐν τῇ κρίσει δεῖ.) Paulo post scribendum: καὶ ὅτε οὐ τοσῦνδὲ ἢ ὅτε δι- 418 Lib. III. xaí0c, ὡσαύτως ὡς καὶ περὶ τοῦ γενέσϑαι τοῖτο ἀμι- φιοβήτησις. Ibd. p. 1418 ἃ sub fin. (de Gorgia semper materiam reperiente ad proxima et adiuncta egrediendo) scribendum: ὁμοίως δὲ καὶ ἀνδρίαν (ἐσιαινεῖ) ἢ τὰ καὶ τὰ ποιεῖ ἢ φσοιόνδε ἐστίν. . Persequitur opera fortitudinis et eam describit. (Vulgo: z τὰ καὶ vo motei' 0 τοιόνδε, sed codex optimus score? 1) τοιόνδε.) Ibd. c. 18 p. 1419 a: οἷον Σωκράτης, Μελήτου ov φάσκοντος αἰτὸν ϑεοὺς γνομιίζειν, εἴρηκεν ὡς ἂν δαι- μιὀνιὸν τι λέγοι, ἤρετο, εἰ οὐχ οἱ δαίμιονες ἤτοι ϑεῶν σιαῖδες εἶεν ἢ ϑεῖον τι x. v. Δ. Coniungitur necessario Σωκράτης ἤρετο. Eltonzsv, quod pro sissv in narrando pravum est, ad Meletum pertinet; nam ex eo, quod is de genio Socratis dixerat, Socrates interrogandi occasionem cepit. Sententiz satisfaciet: εἰρηκότος δὲ, ὡς δαιμιό- ?»i0Y τι λέγοι. Appendieis loco brevissime subiungam, quz in Theo- phrasti characteribus, cum eos a collega amicissimo Ussingio editos a. 1868 relegi, annotavi ab aliis, quod sciam, non occupata. Nam quaedam, in qua incideram, aliis iam in mentem venisse intellexi, ut char. 14: ἡδὺ γε τῶν ἄστρων ζει. In prefatione igitur subditicia init. scribendum videtur: τί ἄρα δήσιοτε (pro τί yao Ó.), char. 4: λαϑεῖν κατολέσας uev αὐτῆς ... τὰ ἐπιτήδεια (καταλέσας), char. ὅ extr: ὕστερον ἐσεεισεέναιε ἵν᾽ εἴσῃ τῶν τις ϑεωμέγων (ἐσιεισιν ἐστὶ τῶν ϑεωμένωγ), char. ὃ init.: zoe ἔχεις περὶ τοῦ τι εἰπεῖν καινὸν; (περὶ τοῦδε sinsiv), char. 16: ἐπὶ κρήνῃ αἀπονεψαάμιενος (ἐπεχρωνῇν), char. 18: Ποῦ σοι καταϑῶ: ov ydg σχο- λάζω πῶ; εἰπεῖν" Μηδὲν πραγματεύου: ἐγὼ γὰρ, ἕως ἂν σὺ οχολάσῃς, συνακολουϑήσω (πόσου κατάϑου . πὼ σπέμσιειν, Μηδὲν... ἐγὼ γὰρ ὰν συ), ehar. 21: ἀμέλει δὲ καὶ συνδιοικήσαντα τι ἰδιοποιήσασϑαι Lib. III. 479 E. τῶν πρυτανέων, ὅσπιως (καὶ συνδιοικήσασϑαι). «har. 22: ἐπιγράψας μέλανε τὸ ὄνομα (μὲν αὐτοῦ c0), - ehar. 28: συκοφαντηϑῇ σιεραϊτέρω φίλος εἶναι, ἢ n ooo- ἥκει, Μακεδόσι (περαιτέρω φιλοοοφεῖν σιροσῆκε), char. 80: ὑποσιρίασϑαι φίλου καὶ ἐπιβαλὼν ἀποδόσϑαι — (rem, quam amicus empturus sit, sibi emere et aucto pretio ei vendere, pro: φίλου ἐπιλαβών). | j 480 Liber IV. Cap. I. Polybius, Diodorus Siculus. Scriptoribus Atticis adiunximus Aristotelem, sermonis quoque ipsius forma (non solum dicendi genere) ab illis satis seiunctum, sed tamen Demosthenis s»qualem, ut non in temporis intervallo, sed in origine eius, consuetudine, ingenio posita sit diversitatis causa. Transimus ad scrip- torem ab Aristotele et Demosthene integro seculo et di- midio distantem, in exponendo, quemadmodum Grzci reli- quique populi sub Romanorum imperium redacti sint, ea Greci sermonis forma, qui communis appellatur, utentem, ab illo ad Auguste» statis scriptores venturi. Sunt autem hi scriptores, ut a proprietate ingenii Attici et artium Graecarum flore remoti, ita et rerum genere et ipsa scri- bendi forma, si non suavi et ornata, at perspicua fere et stabili faciliores quam quos haetenus tractavimus. Itaque eam, quam ab initio propositam mihi dixi quamque materiae amplitudo postulat, scribendi brevitatem iam magis sequi licebit, emendationum causis aut omissis aut verbo signi- ficatis. Polybium cum iuvenis maxime rerum Romanarum eausa studiose legerem, Schweigháuseri copiis utens, com- plura emendavi; eorum alia iam tum, cum ante decem et paulo plus annos Livium tractans magnas Polybii partes Bekkeriano exemplo utens percurrerem, occupata ab aliis. Lib. IV. 481 vidi, quadam postea a Dindorfio, Hultschio, aliis prze- cepta intellexi. Restant pauca nec magna.!) Lib. I, 29, 6: Oi δὲ Ῥωμαῖοι κυριείσαντες .. .» ἔτε δὲ σπιρεσβευτὰς εἰς τὴν Ῥώμην σιέμιψαντες τοὺς Ι ἀπαγγελοῦντας...» μετὰ δὲ ταῦτα nao τῇ δυνάμει . . ἀναζεύξαντες ὥρμησαν x. v. 4. Tollendum δὲ post seva. Polybius et Diodorus similesque scriptores scribendi regulam sequentes nihil ex familiaris sermonis imitatione anacoluthi habent. Lib. II, 6, 11: ἀκρίτως μὲν κεχρημένοι τότε τοῖς εὐεργέταις, ἀφρόνως Ó ἐξ ἀρχῆς βεβουλευμιένοι. Scrib.: «yeolovog μὲν κεχρ. | Ibd. 21, 9: νομίσαντες ovy ὑσὲρ ἡγεμονίας ἔτι |... Popnaíove vov πρὸς αὐτοὺς ποιήσασϑαι πόλεμον. Ser.: ποεήσεσϑιαι. | Ibd. 22, 11: ἐνεχείρησαν ὁμοϑυμαδὸν ἐν τούτοις τοῖς καιροῖς σπιρὸς τοὺς (Sic codd., non zd) κατὰ τοὺς πολεμίους, νομίζοντες x. v. Δ. Serib.: πρὸς τοὺς κατὰ τούτους τοὺς τόπους πολεμίους. Nocuit similitudo vocum. Lib. III, 25, 3 oratio sie interpungenda est: ἐὰν συμμαχίαν σιοιῶνται 0c Πύρρον, éyygastov ὅτοι- εἰσϑωσαν ἀμιφότεροι, adseribunto. (Vulgo στρὸς Πύρρον ἔγγρασιτον, ποιείσϑωσαν.) Ibd. 29, 10 seribendurm: σεερὶ δὲ τῶν μετὰ ταῦτα «ροσληφϑησομένων αὐτῷ τούτῳ, τῷ μιήτε ξενολογεῖν (V. αὐτὸ τοῦτο, μήτε ξενολογεῖν) μήτ᾽ ἐσιιτάώττειν μηδε- vépovc μιηδὲν ἐν ταῖς ἀλλήλων ἐπαρχίαις xat συμιμια- χίαις, ὑπάρχειν τὴν ἀσφάλειαν (Υ. ὑσιώρχειν τὲ τὴν ἀσφ.) z&or τὴν παρ΄ ἀμφοῖν. Ibd. 40, 6: πάλαι μὲν οἷον λοχῶντες τὴν σιρὸς “Ῥωμαίους φιλίων, οὐκ ἔχοντες δὲ τότε καιρθν», μετεωρι- 1) Hultschians editionis primum volumen ad manum non fuit. MADVIGII Apvxas. Cni. 31 482 Lib. IV. Copevot x. v. Δ. Scrib.: οὐκ ἔχοντες δὲ καιρὸν, τότε μιδτεωριζόμενοι x. τ. À.!) Lib. IV, 57, 10: Oi δὲ σιαρεισστεσόντες αἀσιδερινοήτως λαμισιρῶς ἐχρήσαντο τοῖς σιράγμασιν. — Transpositione certa utendum (ut in proximo loco): Οἱ δὲ, σταρεισπιεσόγντες λαμπρῶς, ἀπερινοήτως ἐχρήσ. v. σιρ.,. cum fortiter feli- citerque in urbem fpenetrassent, imprudenter rebus usi sunt ?) Lib. VI, 48, 2: 'Eyo δὲ ταύτας uiv ἐῶ" τὴν δὲ τῶν ᾿“ϑηναίων καὶ Θηβαίων ov πάνυ 117101400 σιροσδεῖσϑαι gLCTUELO [4 Ott λόγου. Pronomen ταύτας ipsas Atheniensium et Thebanorum resp. aut solas aut cum ceteris compre- hendit nec eas Polybius omittit (ἐᾷ), sed commemorat. Scrib.: γὼ δὲ ταύτας μὲν (λέγω δὲ τήν vov ᾿“ϑηναίων καὶ Θηβαίων) οὐ πάνυ τι πολλοῦ προσδεῖσϑαι σιἐσιδισμίαι λόγου. Cum non satis certum esset, quas resp. Polybius ταύτας diceret, definivit. Lib. VIII, 33, 6: «ovg ἐπιτηδειοτάτους b τῶν σιραγμάτων ἐφῆκε διαρπάζειν τὰς Ῥωμαίων οἰκίας. Qui ἐπὶ τῶν πραγμάτων sunt, hoc est, rebus przpositi, non dimittuntur ad urbes populandas, sed οἱ ἐσπετηδει- ὁτατοι ἐκ τῶν ταγμάτων. Lib. IX, 28, 6: χκατέφϑειρε μὲν τέμνων τὴν γῆν, 1) De III, 88, 4 vid. emendatt. Liv. p. 282. Lib. IV, 44, 4 6 codicibus revocandum est: τῶν δ᾽ ἔμπροσϑεν ἀφιᾶσι κατὰ ῥοῦν, sed ante eas, id est, e regione earum (auf der Hóhe von diesen Pünkten). Τῶν pro τούτων ex usu Polybii in talibus locis; vid. IV, 64, 7 et.85, 9, V, 1, 10. ?) V, 82, 10 nondum cognita Casauboni coniectura emendaveram: μεταξὺ (pro μετὰ) δὲ τούτων καὶ τῶν εἰς τὸν Μακεδονικὸν τρόπον καϑωπλισμένων τοὺς μετὰ Βυττάκου τοῦ αχεδόνος ὄντας πεντακισχιλίους παρενέβαλεν. Ofr. de Byttaci copiis 19, 3. Macedonice armati in medio erant (82, 2 init.) His annectebatur dextrum cornu per illos expeditos Byttaci. | : | Lib IV. 483 κατέφϑειρε δ᾽ αὐτῶν τὰς οἰκίας. Male inter se respondent τέμνων et αὐτῶν. BRespondebunt egregie: τέμνων τὴν γῆν... ἅπτων τὰς οἰκίας. Ibd. 30, 6: '^yerove μὲν γὰρ οὐχ οἷον δεῖν ἡσ- σωμένους βλάσιτειν ὑμῶν τὴν χώρων, μεγάλην δὲ χώρεν ἕξειν αὐτοὺς ὑσιολαμιϑάνω τοῖς ϑεοῖς x. v. 4. Nec δεῖν nec ἡσσωμιένους sensum habet. Scribendum: οὐχ οἷον δεῖν oiz, σομιένους βλάτιτειν κι 7. 4., ld est: ovy οἷον δεῖν oizosoO«: 4 (non solum non vexandam putaturos terram vestram credo). Sspius Polybius post huiusmodi verba participium futuri pro infinitivo posuit, ut c. 38, 7: τί σιροοδοκᾶν δεῖ τούτους ἀπεργασομιένους. 1) Lib. ΧΙ, 16, 2 seribendum: οἱ μὲν σπροδιαλελυ- κότες τὰς τάξεις τῶν “ωακεδαιμονίων ἐν τῇ τῆς τάφρου καταβάσει aviovrvec (codd. τάφρου καταβαίνοντες) σιρὸς ὑπερδεξίους τοὺς πολεμίους ἀποδειλεάσαντες ἐτρέσιοντο. Ibd. 8 6 et 8 bis eodem modo aberratum est; scri- bendum est enim: xo! μαχρὼν «vtov ἐν «ορείᾳ δια- βαλεῖ (longo se agmine in itinere diffundet) et post: μα- χρὰν ἑαυτοὺς δόντες ἐν πορείᾳ. Utroque loco codices et editiones ἐμεσεεερίας, sine sensu. | Lib. XII, 25 i (Bekk): ολίγοε μὲν γὰρ πάντας ἐπεδέχονται διαϑέσϑαι τοὺς ἐνόντας λόγους. Post γάρ excidit. xa:9o/. Lib XXIII, 10 ἃ: ὥστε ἐπαινοῦντα τινα κακῶς ἅμια σιοιεῖν. SCr.: λέγειν. Philopemen, Archonem laudans, quod σταγούργως egisset, simul χωκῶς ἔλεγεν Vitium est enim πανουργία. Lib XXXI, 17a: "Or Ῥόδιοι τάλλα συξζῶντες '*) IX, 39, 4 restituendum καὶ: καλόν ys ταύτης τῆς συμμαχίας μετασχεῖν καὶ κατὰ προαίρεσιν: pulchrum et tenori consiliorum (proposito) conveniens. 31* 484 Lib. IV. τῇ τοῦ πολιτεύματος προστασίᾳ βραχὺ παρώλισϑον ἐν τούτοις τοῖς καιροῖς. SCrib: σώζοντες τὴν τοῦ πολι- τεύματος σ΄ ρφοστασίαν, servata reip. dignitate. Lib XXXI, 18: ᾿Επειδὴ γὰρ ovx ἐδυνήϑησαν οἱ Ἰρόκμοι δ αὐτῶν αἀποτεμέσϑαι τῆς Καππαδοκίας οὐδὲν, ἀλλ᾽ ἐκ χειρὸς ὡκοδομιήσαντο τὴν δόκην ἐσιβα- λόμενοι τόλμαν, καταφυγόντες ἐπὶ Ρωμαίους διαβαλ-- Àew ἐσιειρῶντο τὸν ᾿“ριαράϑην. ἘΧ corruptis illis ἀλλ᾽ ἐκ... δόκην efficiendum est: ἀλλ᾽ ἐκεχειρίαν ὥρκω- μμότήσαν, τότε ἀδικωτάτην ἐπιβαλόμενοι τόλμαν, καταφυγόντες x. v. À. Unum dubitatjonem habet ἀδι- * κωτάτην. Lib XXXII, 9: προαγόντων δ᾽ αὐτῶν (Polybio et P. Seipione adolescentulo, cum (β.ἀ Fabius Scipionis frater discessisset) o Πόπλιος ἡσυχῇ xat πράως τῇ φωνῇ φϑεγξάμξνος καὶ τῷ χρώματι γενόμιενος ἐνε- ρευϑής, TI! δέ, φησίν, ὦ Πολύβιε, δύο τρώγομιεν ἀδελφοὶ καὶ διαλέγῃ συνεχῶς καὶ πάσας τὰς ἐρωτήσεις . . . σιοιἢ πρὸς ἐκεῖνον, ἐμὲ δὲ παραστέμισιεις : Ex litteris illis δύο τρώγομιεν hzc eruuntur certissima: 7. δὲ, ὦ Πο- λύβιε, σὺ οὕτω τῷ μὲν ἀδελφῷ καὶ διαλέγῃ συν- εχῶς καὶ - -. ποιῇ πρὸς ἐκεῖνον, ἐμιὲ δὲ naganéustere 5?) Diodori Siculi, scriptoris vel potius compilatoris minime aut diligentia aut iudicio aut arte commendabilis, sed in tanta aliorum iactura summe utilis et necessarii, librorum quinque primorum, qui in fabulis occupantur, exceptis aliquot primi capitibus et quinti quadraginta primis, tantum sparsas particulas locosque legi celeriter, reliquos, qui supersunt, et legi satis diligenter aliquot abhine annos historia: causa et inter legendum multa correxi, cum uterer 1?) De XXIX, 1 e (p. 1033 B.) vid. emendd. Liv. p. 575 π., de XXI X, 1f (p. 1034) ibd. p. 576. Lib IV. 485 prima et altera L. Dindorfii editione, postea Bekkeri, - interdum Wesselingium adhiberem. Qus annotaveram, contuli nune eum quarta Dindorfii editione (a. 1866 sqq.) multaque ab illo aliisque occupata delevi'). Codices Dio- dori przeter lacunas verborumque omissiones (quarum exempla, ne magnam illam in libro XVII ante c. 84 commemorem, in libro XIV ce. 16, 26, 32, 53, 60, 64, 67, 80, 83 repe- rias; efr. supra p. 44) et additamenta (velut XII, 26, XV, 19) verbaque male repetita (velut XI, 79, XII, 54, XIII, 29, XVII, 69) alia quoque manifestissima et prope ' puerilia menda communiter obsident (quorum specimen sit in libro XIII, 69 ἐν δ᾽ ἴσῃ pro ἐν αἷς ἡ, XV, 86 τάς τε ναῦς τῇ πόλει pro τὰς τ᾽ ἐν αὐτῇ πόλεις), eaque satis antiqua, ut preter Suidam (XIII, 69; nam Toupius fallitur) ostendit codex X aut XI seculi ante aliquot annos Patmi repertus, euius specimen (lib XI, 1—12) Bergmannus edidit Brandenburgi 1867. | . 4 ,! , Lib. 1, 6: τὰ μὲν πολλὰ συντάξασϑαι σπειρασο- 3 Iu) * Y ' c , , A ἃ - μιεϑα καὶ ἰδίαν διὰ τὸ τὴν ὑποϑεσιν ταύτην πολλοῦ λόγου σιροσδεῖσϑαι. Contrarium hoc est consilio Diodori, qui pleraque et vulgaria omittere decrerat. Seribendum: συντάξασϑαι παρήσομεν. XVI, 46: τὸ διλογεῖν σιερὶ «ῶν αὐτῶν σιαρήσομιεν, et XX, 87, Lib V, 2 tollendum δὲ post τελευταῖον, ut sit: ἀπὸ δὲ τῶν. .. Σικανῶν Σικανία ngoonyopevócion, TO τελευταῖον ἀπὸ Σικελῶν ... ὠνόμασται Σικελία. Hie ne Thucydides quidem structuram perturbasset. Ibd. 13 ridieule ferrum llve insule Diezxarcehie et *) In libro XIII hic emendaveram, que nune ἃ Dindorfio recepta video: c. 10 ἐπιπλέοντες (pro εἰσπλέοντες), DO ἀπόπλουν (pro ἐπίπλουν), 81 ὁμοροῦντες τῇ... ἐπικρατείῳ (δρῶντες τὴν . .. ἐπικράτειαν), 84 ἀγρογειτόνων (ἀπὸ γειτόνων), 98 ἀφηγημένος (ἀφηγούμενος), in libro XIX, 55 παρατήρησις (cfr. I, 28, V, 31) et 74 ἅμα ταπεινώσειν. Similiter in ceteris. 486 Lib. IV. alibi ad exportandum εἰς ὀρνέων τύπους χαλκεύεσϑαε dieitur. Serib.: e/g ὄγκων τύπους, in massarum diversas formas, qus contrarie sunt instrumentis jam ad usum paratis, διεκέλλαις, δρεσιάνοις, ἄλλοις ἐργαλείοις. 104. 15. Cum δυσχωρίαις mon potest coniungi tanquam libertatis presidium ἡ ἐν τοῖς καταγείοις (quas paulo ante οἰκήσεις καταγείους appellavit) δυστραπελία. ΘΟ. videtur: ἡ ἐν τοῖς καταγωγίοις δυσετρασελία. Signifieatur nullos esse portus et loca, quo naves appel-. lantur (κατάγονται), difficilia. Ibd. 17: ὠνούμενοι γυναῖκας καὶ oivov ἅπαντα τὸν μισϑὸν εἰς ταῦτα κατεχώριζον. Καταχωρίζειν nus- quam alibi dieitur de pecunia (in quaestu) collocanda; in mulieribus et vino omnino non collocatur, sed consumitur pecunia. Ser: κατεχορήγουν. Paulo rarius verbum mutatum est. (In lexici Passoviani editione quarta miro errore citatur XIII, 114, ubi non scribitur: vez» ἐχομιένην. βίϑλον εἰς τὰς ἑξῆς πράξεις καταχωρίζειν, sed: τὰς ἕξ. 7.0. εἰς τὴν ἐχομένην βίβλον.) 104. 19: 5 ve ὀρεινὴ δρυμιοὺς ἔχει πυκνοὺς xai μεγάλους καὶ δένδρα παντοδασιὰ καρποφόρα καὶ προς τος ἐν τοῖς Ogeot διαίτας ἔχοντα συναγκείας καὶ πηγὰς σιολλάς. Tollendum ἔχοντα, quod omnem orationis struc-- turam et sententiam evertit, quasi arbores οὐυναγκείας habeant. : Ibd. 32: vovg δὲ ὑστὲρ ταύτης τῆς Κελτικῆς εἰς τὰ πρὸς νότον νεύοντα μέρη . . . χαϑιδρυμένους. Res postulat σιρὸς βορέαν, nisi verba: εἰς τὰ . . . μέρη loco mota sunt reponendaque post Πυρηναίων oov. Paulo post πάλιν non tollendum fuit, sed in πάλαε mu- tandum (tampridem, olim): οἱ δὲ Ρωμαῖοι πάλαι τιώντα ταῦτα τὰ ἔϑνη ουλληβδὴν μιᾷ προσηγορίᾳ mept- λαμιβάνουσιν. Ibd. 39: Καϑόλου δ᾽ ἐν τοῖς τόποις αἱ μὲν Lib. IV. 487 γυναῖκες ἀνδρῶν, οἱ δ᾽ ἄνδρες ϑηρίων ἔχουσιν εὐτονίαν χαὶ ἀλκήν. Scr: ἐν τοῖς πόνοις. (Cfr. ad XIV, 118.) Lib. XI, 5 excidisse quaedam ostendit non solum μέν, quod Dindorfius tolli vult, sed cc. — Scripserat Dio- dorus ad hane formam : asréovecAev ἀγγέλους ἐν τοὺς ἅμα μὲν κατασκεψομένους τοὺς τόπους, ἅμα δὲ sL6vOO- μένους, τίνα διάνοιαν ἔχουσε x. v. 4. Nocuit similis terminatio partieipiorum. Ibd. 11: xe; τὴν «ov Περσῶν δὲ κατάπληξιν οὐκ ἄν τις ἀπιστήσαι γενέσϑαι. — Excidit μεγίστην aut simile adiectivum ante γενέσϑαι. Ibd. 18: ὥστε δοκεῖν τὸ ϑεῖον ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ᾿Βλλήνων. Grecis συλλαμιβάνειν videri poterant dii; ἀντιλαμιιβανεσϑαί τινος de persona longe aliter dicitur. Serib.: τῶν 'EAAgvixov, rebus Grecis intervenire. Ibd. 20 scrib: x«i χωρὶς ναῦς φορτίδας, τὰς κομιζούσας τὴν ἀγορὰν, ὑστὲρ τὰς τρισχιλίας, deleto σιολλὰς, quod additur inter χωρὶς et ναῦς. Ibd. 21: xe? ἄλλας (πύλας Γέλων) σ«ροσκατεσκεύασε, δι ὧν ἦν εὐχρηστὸς τε σιρὸς τὰς κατεσιειγούσας χρείας. Laeunam esse putant post χρείας. Scribendum: óv ὧν ἦν εὐγρηστεῖσϑαι πρὸς τὰς κατεσειγούσας χρείας. Ofr. V, 12: εὐχρηστούμενοι κατὰ πολλὰ διὰ τοὺς ἐμσόρους. Ibd. 22: καὶ ταῖς φωναῖς ταῖς ἐλπίσι τῆς νίκης ἐσαρϑέντες τοῖς φρονήμασιν" ἐσεέχειντο ϑρασύτερον τοῖς βαρβάροις. Delent ταῖς φωναῖς. Unde ortum? Scrib.: χαὶ ταῖς Qa veroare ἐλσιίσε τῆς νίκης. Ibd. 28: zai παρὰ μὲν τοῖς Πέρσαις διαπεφευ-: γέναι τὸν βασιλέα καὶ πολλὰς μυριάδας ter αὐτοῖ, σαρὰ δὲ τοῖς Καρχηδονίοις qu μόνον ἀσολέσϑαι τον στρατηγον, ἀλλὰ καὶ x. v. Δ. Excidit συνέβη aut simile verbum. Neque enim post ἐσεοίησα»ν rediri potest ad sen- tentiam eorum, qui alterisutris prineipatum deferebant. Ibd. 26: '"EwegAevo δὲ ὕστερον καὶ κατὰ τὴν 488 Lib. IV. “Ἵἴτνην κατασκευάζειν νεῶν Δήμητρος ἐννηῶς δὲ οὔσης. In eorruptis litteris i»»zvc subest nomen Enns, urbis Cereris templo nobilitate. Fuitne: ὡς "Evvze ἐνδέους" οὔσῃ ς, ut significetur, splendidiorem parvo oppido quz- sitam sedem? Ibd. 29: ὅρκον οὁμόσαι πιερὶ τοῦ πολέμου τὸν οτέξοντα μὲν τὴν ὁμόνοιαν αὐτῶν, ἀναγκάσοντα. δὲ x. t. A4. Videtur fuisse: συνέξοντα. (Longe aliter σπιύργοι 70A ovt£yovotv, hostem arcentes.) Ibd. 34: Τῷ δὲ προσετέτακτο μιεγάλῃ τῇ φωνῆ χγρύξαι, διότι οἱ “Δλληνες γεγικηκότες ἐν Πλαταιαῖς τοὺς Πέρσας σιάρεισι νῦν ἐλευϑερώσοντες τὰς κατὰ τὴν ᾿“σίαν ᾿Ελληνίδας πόλεις. Tolendum ἐν Πλαταιαῖς, inepte additum ad rem scilicet declarandam. De victoria Platmensi postero demum die φήμην προσπεσεῖν statim Diodorus dicit, ipsaque verba (vewuxzzovec . . . πτάρεισι vvv) satis ostendunt intellegi superioris anni victoriam. Ibd. 39: ὁρῶντες τοὺς Ónveiove ἐν ταῖς ναυτικαῖς δυνάμεσι «τεποιγμένους δόξαν μεγάλην. Con- stans et ceterorum et Diodori usus postulat sre: e- 9g 0LT M EVOUG. Ibd. 46: αὐτὸς ἔργω πεῖραν εἰληφὼς ἐγίνωσκε, πόσῳ. .. ἢ πάτριος δίαιτα πρὸς ἀρετὴν διέφερεν: Scr.: ἐγνὼ κει. Ibd. 53: ΖΠενομένης δὲ μάχης ἰσχυρᾶς σιλεῖστοι τῶν σι-αραταξαμένων λλήνων πρὸς “λληνας ἔπεσον. Hoe partitive videtur dici (ex ἐΐδ, qui), etsi tum οἱ σιλεῖ- ovo, diei debebat: apparet dici, plurimos cecidisse, qui quidem unquam ceciderint Graecis contra Grecos pugnan- tibus. Delendum τῶν. Eque prave in simili loco ad- ditum τοῖς XIII, 98 extr. sustulit L. Dindorfius, adseriptis ün edit. I) recti usus exemplis XIII, 102, XV, 85, XVIL 14; hie non attendit. Ibd. 61 scribendum: 7οὺς μὲν γὰρ “Ελληνας ovy ὑσιελάμβανον ἥκειν πρὸς αὐτοὺς μετὰ δυνάμιδεως, τὸ Lib. IV. 489 σύνολον μὴ ἔχειν αὐτοὺς πεζὴν στρατιὰν TLETLELOMÉVOL, «οὺς δὲ Πιοίδας, ὄντας ὁμόρους xal và moog αὐτοὺς ἀλλοτρίως ἔχοντας. sublatis verbis, qu: pravissime repetita post ἔχοντας adduntur: ὑσιελάμβανον ἥκειν μετὰ δυνά- “ες. Cfr. δὰ XV, 75 Ibd. 70: Ὁμοίως δὲ καὶ Αἰγινήτας ἀποστάντας ᾿Αϑηναῖοι χειρωσάμενοι τὴν “Ἵἴγιναν σιολεορκεῖν éneyei- θησαν. Scrib.: χειρωσόμενοι. - — bd. 74 pro: εἰς τὸ σιροκδίμιενον χωρίον SCr.: εἰς τὸ σιροειρημένον y. [Iam Bekkerus.] Ibd. 77: xet λογισάμενοι TOU σιολλὰς μυριάδας ἀποβαλεῖν τῶν ἰδίων, σπονδὰς ἔϑεντο s9oc τοὺς d07- vaiovc. Frustra vov in vo mutatur; neque enim Gracum est λογίζομαι τὸ ἀποβαλεῖν. Quid mendi sit, ostendit τῶν ἰδίων. Excidit significatio rei nimio pretio consequendz; scriptum fuerat ad hane formam: λογισάμενοι τοῦ ολί- yovc διαφϑείρειν τῶν πολεμίων πολλὰς μυριάδας ἀσιοβαλεῖν τῶν ἰδίων. Notum est enim, Grecos etiam rem, pro quà aliquod pretium solvatur, genetivo significare. (Synt. Gr. ὃ 65 b. Aristoph. pac. 848, 1214, Eurip. Med. 534, Xen. Cyrop. III, 1, 37, Plat. Gorg. p. 511 D, Lys. p. 208 A, /Eschin. in. Ctesiph. 114) Ibd. 78: ““2μα δὲ τούτοις σιραττομένοις κατὰ τὴν Σικελίαν Ζουκέτιος ὁ τῶν Σικελῶν βασιλεὺς ὧν, ὠνο- μασμιένος τὸ γένος, ἰσχύων δὲ κατ᾽ ἐκείνους τοὺς χρό- ψοὺς x. v. À. Abundat o», nihil est ὠνομιασμιένος τὸ γένος et, si quid esset, contrarium ei, quod significatur. Ser.: Δουκέτιος 0 τῶν Σικελῶν βασιλεὺς, ἀνονόμαστος ὧν «τὸ γένος, ἰσχύων δὲ x. τ. λ. 104. 19: 4ιτο καὶ πάλεν τῶν πόλεων ἐφαμίλλων ταῖς δυνάμεσι γενομένων. Scrib.: καὶ sta Aat. Ibd, 88: Τούτους δὲ (τοὺς “οκροὺς τοὺς ᾿Οπουν- σίους) ἐξ ἐφόδου χειρωσάμενος ἐνέβαλεν εἰς τὴν Φαρσα- λίαν, σι αρανελησίως δὲ τοῖς “]οκροῖς καὶ τοὺς Φωκεῖς κατα- σιολεμήσας.. . ἀνέζευξεν. Substitui video εἰς τὴν σεχραλίαν. 490 Lib. IV. Verum Loeri non minus zeoc Acor erant, Videtur fuisse: εἰς τὴν Παρνασίαν. . Ibd. 86: " Eysovatore καὶ “ιλυβαίοις ἐνέστη πόλεμος. Usus postulat o v» £ov 4j. Error ex precedenti c. [Sie Bekk.] Ibd. 89: oí τὰς ἀμφισβητήσεις ἔχοντες... τῇ διὰ τῶν ὅρκων τούτων αναιρέσει κρίνονται. Que. sit δε ὅρκων ἀναίρεσις, prorsus nescio; rectum erit: τῇ διὰ τῶν ὅρκων τούτων ἀνα κρίσει κρίνονται. Paulo post pro ἀπαλλαγῶσι scribendum ἀσι αγάγωσι (servos abducant secum). Lib. XII, 16 extr: διὸ καί τινας τῶν τοιαύτας κατηγορίας πεποιημένων πιρὸς τοὺς δικαστὰς τοὺς Órxa- ζοντας περὶ τῆς τῶν παρανενομιηπκότων τιμωρίας εἰστεῖν ὅτι σώζειν ἀναγ»μαῖον ἢ τὸν νόμον ἢ τὸν ἄνδρα. Scrib. ad hane formam: διὸ χαί τεένος τῶν. . . πεποιημένων πρὸς τοὺς δικαστὰς σχετλιάξοντος περὶ τῆς τῶν παρανδνομηπότων τιμωρίας εἶτεεν (ὁ Χαρώνδας), ὅτι x. v. À. Verbum σχετλεάζοντος certum mon est, partieipii forma ceteraque certa. Ibd. 17: τρεῖς oi πάντες εἰσηγοῦνται Ot0990- ϑῆναι διά τινας ἀναγκαίας περιστάσεις ἐπὶ τὴν ὑπὲρ τῆς διορϑώσεως συμβουλίαν παραγενέσϑαι. Scrib.: εἐσ- ηγηταὶ λέγονται διὰ τινὰς x. v. à. His in unum conflatis additum est διορϑωϑήναι. Μἰσηγηταί iam Rei- skius. (Εἰσηγοῦνταε non potest passive accipi, ut videtur Dindorfius fecisse in ed. 4.) Ibd. paulo post: ἑτερόφϑαλμιός τις ἐκκοπεὶς τὸν ὀφϑαλμοὸν καὶ στερηϑεὶς ὅλης τῆς ὁράσεως, τὸν μὲν ἀντεμκόψαι τὸν δράσαντα ἔλαττον ὑπέλαβε πρόστιμον ἐκτῖσαι. Serib: τῷ τὸν ἕνα ἀντεκκεκόφϑαι τὸν δράσαντα ἔλαττον ὑπέλαβε πρόστιμιον ἐκτίσειν, (To μὲν ἕνα Dindorfius in ed. 4, cetera non recte; subiecti locum tenere vov δράσαντα, etiam, que sequuntur, ostendunt.) Ibd. 23: Οὗτοι τοὺς ψόμιους συνετέλεσαν. Et res ! | à — Á — "Àe—HÓ ——ÉÉ— Lib. IV. 491 et que paucis versibus post (24) leguntur et c. 26 init., ostendunt seribendum: Oo: τοὺς νόμους ov συνετέλεσαν. Ibd. 25 extr.:: ἐὰν δὲ oi δήμαρχοι μὴ συμφωνῶσι σιρὸς ἀλλήλους, κύριοι εἶναι τὸν ἀνὰ μέσον κείμενον μὴ κωλύεσθαι. Ridicule interpretantur de continuando magistratu, in qua re nulla erat consensus dissensusve vis; de nominativo (κύριοι) soleco tacent. ^ Scribendum est: κύριον» εἶναι τὸ ἀνὰ μι. κ᾿ qt. κι, non impediri, quod agatur el propositum sit, quin ratum sit. Male intellexit Diodorus, quod legerat, in dissensu plus valere intercesso- rem, ratam esse intercessionem. Ibd. 29 sub fin. eap. scrib: συμμάχων μὲν ἦσαν ἔρημοι διὰ τὰς ἄλλας σιόλεις, αἱ ὑπήκουον Συρακου- σίοις, μέγαν δ᾽ ἀγῶνα συνεστήσαντο. (Vulgo: διὰ δὲ τας et μέγαν ἀγῶνα.) "Trinacium urbem, Trinacios con- finxitne Diodorus pro Triocalis, Triocalinis? Ibd. 30: οἱ φυγάδες ἀϑροισϑέντες xat παραλαβόν- τὲς τοὺς ᾿Ἰλλυρίους ἔπλευσαν κοινῇ μετ᾽ αὐτῶν ἐπὶ τὴν "Enióeuvov' στρατευσάντων δὲ τῶν βαρβάρων πολλῇ δυνάμιδξε x. v. Δ. Reliqua narratio terra venisse Illyriorum exercitum ostendit; neque res effecta illo loco (ἐσιλευσα»ν) significari potest, qus verbis στρατευσάντων δὲ v. 9. demum significatur. Seripserat Diodorus: ἐκέ- λευσαν κοινῇ uev αὐτῶν ἐπὶ τὴν Exiüauvov otQa- v£UELY* στρατευσάντων δὲ τῶν βαρβ. Omisso στρα- vetetv, quod idem verbum sequebatur, mutatum est zz:- λευσαν. | Ibd. 33 extr: ᾿“ϑηναίων ἐπιφανέντων ἄλλαις εἴκοσε ναυσὶν, ἃς ἀπεοτάλκεσαν iv τῇ δευτέρᾳ συμι- μαχίᾳ. ΟΡΙΠΟΥ fuisse: ἐν τῇ δευτέρᾳ ἐκκλησίᾳ. Nam etsi οσυμιμιαχία de auxilio misso dieitur interdum, tamen ViX δευτέρα συμμαχία rectum est aut. ἐν συμμαχίᾳ. Ibd. 62 extr: ᾿“ϑηναῖοι μὲν γὰρ ἐκ τῆς axo- νικῆς ἀμυνόμενοι τοὺς Σπαρτιάτας ἐκράτουν, «1ακεδαι- μόνιοι δὲ τὴν ἰδίαν χώραν ἐχοντὲς ἐκ τῆς ϑαλάττης 492 Lib. IV. σιροσέβαλλον τοῖς πολεμίοις. Scrib.: τὴν ἰδίαν χώραν ἔχουσιν . «.. τοῖς πολεμίοις. Casus ἃ librario. accom- modatus est ad praecedens οἱ “ακεδαιμόνιοι. Ibd. 63 init.: καὶ σῖτον sig τὴν γῆν εἰσκομίξειν κω- λυόντων. Scrib.: εἐς τὴν νῆσον. Nullo modo γῇ h.l. pro insula diei potest. Ibd. 64: μετὼ πολλῆς δυνάμεως ἀξιολόγου. Hoc ferri nequit, sed πολλῆς delentibus vix assentior; adeo enim szpe sic apud Diodorum ponitur ἀξιόλογος (ut sta- üm 67, 77). ut interpretari vix in mentem venerit. Sori- bendum videtur: μετὰ πολετεκῆς δυνάμιεως ἀξιολόγου, cum magno civium exercitu. Annotatur hoe, quod contra socios desciscentes ducitur exercitus. Eundem errorem (πολλά pro σιολιτεκα) e Luciani loco sustuli supra p. 40, tollamque e Plutarchi Luculli c. 1. Ibd. 84 scribendum: πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα διαλεχϑέν- τος αὐτοῦ τῆς προκειμένης ὑποϑέσεως οἰκεῖα. sublato σεδρί, quod ante τῆς σιροκ. additum est, cum non intelle- geretur genetivum pendere ab οἰκεῖα. Alioquin plane ad- iectivum abundat. Lib. XIII, 14: καὶ s«geg ἐν ἡμέραις τρισὶ τοῖς ἔργοις ἐπέϑηκαν “συντέλειαν. — Recte per se dicitur συν- τέλειαν ἐπιϑεῖναι ἔργῳ, recte apud Diodorum πέρας pro adverbio (XIII, 67, XIV, 54, XV, ? et 88), sed prave utrumque coniungitur et ridicule στέρας adverbium (tandem) ponitur in notanda celeri rei perfectione. Scribendum: καὶ πέρας ἐν ἡ. v. v. &. ἐπέϑηκαν, sublata ea voce, qua addita est, cum πέρας pro adverbio acceptum esset. Πέρας ἐπιτιϑέναι τινί Polybius sepius et ipse Diodorus XIII, 99. Ibd. 16: οὔϑ᾽ 0, τι σημαίνοιεν, εἶχον μὴ τῶν αὖ- τῶν πρὸς ἅπαντας συμφερόντων. Littera geminata est. Diodorus scripsit: πρὸς ἅἄσπαντα. 104. 19: ἐπακολουϑοῦντες καὶ svieyoOev προ- Lib. IV. 493 λαμιθάνοντες. | Ad mavrayoóoev aptius περιλαμβά- vovcvsc. Alterum requireret accusativum (loca, vias).!) Ibd. 27: ἧς (τῆς τύχης) τὴν ἐλευϑερίαν ἀνϑρω- mivoc ἡμᾶς Untveyzueiv σιροσήκει. Qui sit τύχης ἐλευ- ϑερία (agitur autem de eius favore et rebus secundis), prorsus nescio, putoque scriptum a Diodoro fuisse εὐη- μερίαν. Ibd. 65 eum scriptum esset ad hune modum: Οἱ δὲ χατελϑόντες τῶν Χίων τῶν ἀντισπολιτευομένων αὐτοῖς τοὺς τῆς καταδίκης αἰτίους καὶ τῆς ἐκσιτώσεως, εἰς ἑξακοσίους τὸν ἀριϑιιὸν ὄντας ἐφυγάδευσαν, propter similitudinem vocum αὐτοῖς et αἰτίους qusedam exciderunt. De καταδίκης nihil me affirmare, non opus est dici. Ibd. 6i verba corrupta preter unum ad verum revo- eantur sic: 7'ov δ᾽ ἐν ταῖς τριήρεσι πιοιησάντων τὸ σιροσ- ταχϑὲν καὶ τῶν πλοίων τὰ μὲν συντριβόντων ἐν (codd. συντριβομενα) ταῖς ἀποοτολαῖς, τὰ δ᾽ ἀποσπών- τῶν (codd. ἀπὸ τῶν χρωμιένων) ταῖς σιδηραῖς χερσὶν, ét δὲ βοὴν ἐξαίσιον στοιούντων, οἱ μὲν .. Πελοσπον- γήσιοι x. v. 4. Manet dubitatio de ταῖς ἀποστολαῖς, qua voce significari debet is locus, ubi tum ipsum erant naves onerarie. Nisi nimis a litteris discederetur, putarem fuisse iv τοῖς ἀγκυροβολίοις. Propius est ἐν τοῖς ἀπιογαίοες, eo signifieatu, quo apud Polybium XXXIII, 7 legitur, de funibus navem ad terram alligantibus; sed hoc pro incerto relinquatur. |'4oostovvov iam Toupius.]| | Ibd. 76 extr.: τοὺς μὲν ὁσελίτας Onoaxt ... σιαρα- δοὺς ἐκέλευσε πεζῇ κατὰ σπουδὴν ἐπιγενέσϑαι, ταῖς δὲ ναυσὶν αὐτὸς παρέσιλευσε. Non agitur de superveniendo, sed de festinando: χατὰ σπουδὴν éneíyeoOatr. Ibd. 79: χατεχούσης δὲ φιλοτιμίας ἀνυπερβλήτου τὰ στρατόσιεδα σιολὺς ἐγένετο ποόλεμιος, ἀσιάντων ἀφειδῶς !) Ibd, c. 21 quid lateat in ἀγαϑόν (ἀγαϑὸν γάρ ἐστι τὸ Osiov... περιβαλεῖν), non reperio. 494 Lib. IV. τὰ σωματὰ τοῖς κινδύνοις παραρριπεόντων. | Cum tali- bus animis in prelium ruitur, non magnum fit bellum, sed magna emdes: πολὺς ἐγένετο φόνος. (Cfr. ad XIV, 113.) Ibd. 33 serib.: Ἦν (pro 'O) δὲ τῶν ᾿“ἰκραγαντίνων. σχεδὸν πλουσιώτατος κατ᾽ ἐκεῖνον τὸν γρόνον Τελλίας, 0C X. v. À. Ibd. medio capite scribendum: Καὶ Πολύκλειτος ἐν ταῖς ἱοτορίαις ἐξηγεῖται σιερὶ τοῦ κατὰ τὴν οἰκίαν su- ϑεῶνος λέγων, διαμείναντος αὐτοῦ, στρατευόμενος / ᾿Ακράγαντι τεϑεωρηκέναι, εἶναι δ᾽ ἐν αὐτῷ κ. τ. À. (Codd. λέγων ὡς ὃ. «. στρατευομένου. Polyclitus dixerat: στρατευόμενος ἐν zu. τεϑεώρηκα. Aliter Dindorfius, non recte.) Ibd. 89: διεκαρτέρουν τοῦ φοβου τὰς ψυχὰς ἐκτεί-- vorvoc. ὅ011}0.: ἐντ εἰνοντος. Intendebat animos timor et, durabat. Ibd. 94: χρείαν γὰρ ἔχειν τὸ μέγεϑος vov πολέμου τοιούτου οτρατηγοῦ Or ov δυνατὸν εἶναι εὐπορεῖν τοῖς σραάγμασι. Non agitur de copia, nec verbo εὐπορὲῖν recte additur τοῖς «9. Scerib.: εὐροεῖν. Verbum Polybii, Dio- dori, Plutarchi usu frequentatur. Ibd4, 87 : αὐτὸς δὲ (ὁ Καλλικρατίδας) σιληρώσας ναῦς ἑκατὸν τετταράχοντα κατὰ οπιουδὴν ἀγήχϑη, καὶ τῶν "Aoyivovoov σιερὶ ϑάτερα μέρη, αἵ νῆσοι τότ᾽ ἦσαν οἰκούμιεναι x. v. Δ. . Tollunt χαί. Verum non ἀνήχϑη στερὶ (corrigitur ἐστὶ) ϑάτερα μέρη τῶν doywovoov, sed ἀναχϑεὶς ex eo loco, ubi erat (ad Mytilenen), ad contra- rium latus Arginusarum, quam ad quod Athenienses erant, stationem cepit: ἀνηήχϑη xoi vov Αἴ. περὶ ϑάτερα ὧρ- ει. (Per se recte dieitur περὶ ϑάτερα μιέργ, sed de maiore insula plures regiones complexa, ut Sicilia, XIV, 47.) Ibd- 104: Meza δὲ ταῦτ᾽ ἐπὶ τὴν Δττικὴν καὶ στολλοὺς πλεύοας τόπους μέγα μὲν οὐδὲν. . . ἔπιραξε. Ad Atticam hoc tempore ex Asia traiecisse Lysandrum Lib. IV. 495 prorsus improbabile est, cum przsertim subiieiatnr, eum postremo Lampsacum cepisse. Videtur fuisse: ἐστὶ τὴν ἰολικὴν κατὰ πολλοὺς wAcevoag τόσους. Ibd. 106: καὶ τούτων (τῶν σαπκίων) ἔχοντος éxa- του οκυτάλην ἔχουσαν τὴν ἐπιγραφὴν τὸ σπιλῆϑος τοῦ χρήματος δηλοῦσαν, ταύτην ἀγνοήοας ὁ ΓἊυλιεσισιος x. v. àÀ. Hee ne Diodorus quidem tam prave scribere potuit (ἔχοντος — ἔχουσαν δηλοῦσα»), cum presertim ne- cessario éyovoav ἐπιγραφὴν sine articulo dicendum fuerit. Serib.: ἔχοντος íxaovov οκυταλὴν τῇ Aut p το σιλῆϑος τ. y. δηλοῦσαν. B Ibd. 112: oi γὰρ inneis oUv ἀσιελϑεῖν οὔτε μεῖναι κατὰ τὸ στρατόπεδον τὸν Διονύσιον ὑπελάμβανον. Quid igitur fecisse eum putabant? Ser: οἱ ydg ἱσισιεῖς ἀπιελ- ϑεῖν οὐδὲ μεῖναι κατὰ τὸ στρατόσιεδον (nedun inde ad urbem accedere) v. 4. ὑπελάμβανον. (De eap. 114 dietum supra p. 129.) Lib. XIV, 3: Οἱ γὰρ τῆς ολιγαρχίας ogeyojevo: τὴν παλαιὰν κατάστασιν ἔφασαν διανείμασϑαι. — Scrib.: ἔφασαν δεῖν ἀνανεούσϑαι. (De e. 20 dictum p. 312 ad Thuc. II, 83, 1.) Ibd. 21: ἕτερον ὅρος μία δ᾽ ἐστὶ τῶν περὶ τοὺς τόπους ἐκείνους. Recte Dindorfius superlativum adiectivi subesse vidit, sed σσιελωδὴηὴς mons vix recte dicitur. Ser.: vàÀoótcovevov. ld aptum ad Libanon. 104. 22: τάφρον, τὸ μὲν πλάτος σιοδῶν ἑξήκοντα, «0 δὲ μῆκος ποδῶν δέκα. Pro μῆκος scribendum 8« ϑὸος. Ibd.25 (preter eum locum, de quo dictum est p. 44): τὰ δὲ ἀντὶ τούτων δοϑησόμενα μετὰ ταῦτ᾽ ἀξιούντας αἰτεῖν σιροστάττει. Prorsus nihil est ἀξεοῦντας. | Scrib.: μετὰ ταῦτ᾽ ἀξιοῖ ἰόντας αἰτεῖν, omisso προστάττϑδε, ?) Cap. 109 ipse scripsi: ἐξορμήσας ἐπὶ τὴν βοήϑειαν τοῖς Γελῴ- οἐς (pro τοῖς τόποις), Occupaverat Reiskius; neglegitur. 406 Lib. IV. quod additum est illo eorrupto, ut apud Thucyd. II, 10 extr. ἔλεξθν corrupto sro g7vet. Tbd. 28 extr.:: αὗται δὲ (αἱ κῶμαι!) τὰς μὲν τοῖς ὑσοζυγίοις καταβάσεις εἶχον ὀρυχτὰς, τὰς δὲ τοῖς ἀν- δράσι κατὰ κλιμάκων ταῖς οἰκίαις ἐγκαταβαίνουσι" τὰ ve βοσκήματα τρεφόμιενα χόρτῳ, τοῖς δ᾽ ἀνδράσι σεολ- λὴν ἀφϑονίαν πάντων τῶν πρὸς τὸ ζῆν ἀναγκαίων. Scribendum videtur: τὰς δὲ τοῖς ἀνδράσι κατὰ κλιμάκων ἐς τὰς οἰκίας" ἐν δὲ ταῖς οἰκίαις ἦν καταβαίνουσι τὰ ve βοσκήματα τρεφόμενα χόρτῳ τοῖς τ΄ ἀνδράσι σολλὴ ἀφϑονία 5. v. À. Ibd. 31 extr.:: τῇ» παρακειμένην Θρᾳκῶν πόλιν. Tollendum potius στόλεν quam in χώραν mutandum. Ibd. 40 seriptum fuerat ad hanc formam: στὰ - jo v δὲ τῶν Ῥηγίνων τοὺς παρακαλοῦντας πρὸς τὸν στόλεμιον οὐκ ἐλάχιστα καὶ οἱ φυγαδευϑέντες τῶν Συρακοσίων. Codd. παρὰ τῶν “Ῥηγίνων λαβόντας πρὸς τὸν πόλεμιον x. τ. À. Eodem capite paulo post scribendum videtur: srgoc τοὺς ὅρους τῆς Μεσσηνίας (codd. edd. Μεσσήνης), ut aliquot versibus post scribitur: ἐσὲ τοὺς ὅρους τῆς Συρακοσίας. Ibd. 46: τὰς ναῖς γεμούσας φορτίων, ὧν ἅπαντα διεφόρησαν οἱ Συρακόσιοι. Scerib., sublata geminatione syllabe: φορτίων, ἃ πάντα. Ibd. 52: καὶ μάλιστα ἀπογινώσκειν ἐποίεε τοὺς Φοίνικας τὸ ὠμῶς κεχρημένους τοῖς τῶν ᾿Ελλήνων gÀo- κόσιν, Of ταῦτο προσεδόκων πείσεσϑαι. (Dindorfius in ed. 4 ἡλωκόσιν, oic. Scribendum: xe? μάλευτα ἀἄστογι- νώσκχειν ἐποίει τοὺς Φοίνικας v0, ὠμῶς κεχρημένους τοῖς τῶν ᾿Βλλήνων ἡλωπόσιν, vovtO προσδοκῶν σιεείσεσϑαι. (De e. 53 vid. p. 35.)!) 1) Cap. 69 quod conieceram: εἰσέϑεον, κεναὶ uiv ὑπὲρ τὰς χιλίας, φέρουσαι δὲ x. τ. 4., occupavit Sintenisius in libro trimestri, ab Herma nomen gerente. Lib. IV. 497 Ibd. 18: διὰ τὸν ἀπὸ τῆς πληγῆς φόβον. Frustra ab Hippocrate arcessitur inusitata ceteris vox πινίξ. Timent homines, ne σινίγωνται, non ἀπὸ TOU 7zviyovc. Scriben- dum: ἀπὸ τῆς φλογός. Ibd. 74: ἡ φιλοτιμία τῆς ινυχῆς κατῆρχε τὴν ἡλι- κίαν. Num κατ εῖρ γε (coercebat)? (Dind. κατίσχυε.) Ibd. 77: οἱ σύμμαχοι καὶ πάλαι μὲν μισοῦντες τὸ βάρος τῆς τῶν Καρχηδονίων ἡγεμιονίας, τότε δὲ διὰ τὴν τῶν στρατιωτῶν... προδοσίαν πολὺ μᾶλλον ἐξέ- χαυσαν τὸ κατ αὐτῶν μιῖσος. Serib: καὶ πάλαι μὲν ἐμίσουν τὸ βάρος x. v. A. (Cfr. Plat. de rep. II p. 861 E.) Alioquin Diodorus scripsisset: καὶ πάλας μισοῦντες τὸ βάρος... τότε δή. (Plat. Phzdon. p. 84 E.) Ibd. 86: 'Ev δὲ Κορίνϑω τινὲς τῶν ἐπιϑυμιίᾳ χρατούντων συστραφέντες ἀγώνων ὄντων ἐν τῶ ϑεάτρω φόνον ἐποίησαν. Nulli sunt illi ἐπεϑυμίᾳ κρατοῦντες (longe enim aliud est χρατεῖν ἐπειϑυμοῦντες). Apparet ex tota narratione significari (στενὰς) τῶν τῆς δημοκρα- víag ἐπεϑυμούντων. Et sic Diodorus scripsit. Voces miro modo conflat: et membra eorum transposita sunt, quomodo XV, 17 pro ἀναιρεϑέντας εὐρεϑῆναιε in codici- bus scribitur εὐὑρεϑέντας ἀναιρεϑῆναι. Transiliit oculus librarii primum ad extremum (ἐσεεϑυμιούντων), deinde eius parte scripta rediit ad priora, sed confuse. Prorsus eiusdem . generis est, quod accidit librario Latino in Senees consol. ad Marc. 18, 2, ubi ex mcare videbis factum est (in bonis codd.) videre micabis. - , Ibd. 88: Διονύσιος τοὺς Σικελοὺς διὰ τὴν 0yvoo- τητὰ καὶ τὴν ὑστιερβολὴν τοῦ τείχους ῥαϑυμιούντας περὶ τὴν κατὰ τὴν ἀκρόπολιν φυλακὴν εὐρων x.v. A. Potest ὑπερρολὴν ὕψους murus habere; ὑσιερβολὴ τοῦ τείχους nulla est, quodque his verbis significari putatur, ea est ὀχυρότης. Aliam preterea neglect»? custodie causam ἃ Diodoro signifieatam esse ostendunt, qus przecedunt de MADVIGII Apvens. Curs. 39 498 Lib. IV. τροπαῖς χειμεριναῖς et nivis multitudine. Seribendum: καὶ τὴν ὑπερβολὴν vov ψύχους. fr. XVII, 82: διὰ τὴν ὑπερβολὴν τοῦ ψύχους. Ibd. 100: Διονύσιος σπεύδων τὴν κατὰ τὴν νῆσον δυναστείαν καὶ τοὺς xav ᾿Ιταλίαν “Βλληνας προσλα- βϑέοϑαι τὴν μὲν κατ᾽ ἐκείνους κοινὴν στρατείαν εἰς ἕτερον καιρὸν ἀνεβάλετο. Siciliam iam tenebat et agitur tantum de Italis ad imperium adiungendis (zov' ἐκείνους). Scrib: τῇ κατὰ τὴν νῆσον δυναστείᾳ καὶ τοὺς xov Ἰταλίαν " EAAgvac προσλαβέσϑαι x. v. 4. Decepit interpo- latorem καί et dativus relatus ad prepositionem. (Cfr. ad Xen. anab. VII, 6, 30.) [Iam Eichstadius.] Ibd. paulo post: Οἱ δ᾽ ᾿Ιταλοὶ.... ἀπέστειλαν ἐκ Koo- τωνος ναῦς ἑξήκοντα σπεύδοντες σταραδοῦναι τοῖς Ῥηγί- votc. Non tradere suas naves Rheginis volebant, sed iis furtim coniungi, antequam a Dionysio excluderentur, hoc est, παραδύναι aub παρεισδῦναι. Tbd. 112 scribendum videtur: τῆς v««ogíoac, ἣν αὐτὸ τὸ δαιμόνιον ἐκείνων συντόμως ἐπιστήσει, DIO αὐτῷ. Ibd. 113. Cum Galli Galliam Cisalpinam dividerent, Senones, si codicibus credimus, ἔτυχον λαβόντες vov πορ- ρωφάτω κείμιενόν λόφον τῶν ὁρῶν παρὰ ϑαάλατταν. Ridieulum de colle; scribéndum: τόσον. Signifieatur ager Gallieus ad mare Adriaticum. Fieri potest, ut λόφον seripserit, qui τῶν ὁρῶν parltitive acciperet, quod a srog- ρωτάτω pendet. Sed in Diodori codicibus sine tali causa notissimze voces permutantur (XV, 1 πολλοῖς φόνοις pro πολλοῖς πόνοις, XV, 48 ὅπλων οχυρότητα pro τόσων oyug., XVIL 75 ἐπιφάνδιαν pro ὠφέλειαν aut χρείαν. Cfr. quz:e annotavi de V, 39, XIII, 79, XIV, 88). Ibd.115: ἀνακπόσιτοντες τὰς κεφαλὰς τῶν τετελευ- φηχότων. SCr.: ἀποκόπτοντες. Ibd. 116: χῆνες ἱεροὶ τῆς “ρας τρεφόμενοι. Parti- Lib. IV. 499 (ipio addito necessario scribendum: τῇ "77o«. (Cfr. ad XV, 49. Lib. XV, 1: eni vovg συνεχεῖς τῆς ἱστορίας μετα- βησόμεϑα σιρὸς τῇ γραφῇ χρόνους. Plura mutant. Una tollenda est przpositio prave addita, cum verba non intel- legerentur: és τοὺς συνεχεῖς τῆς ἱστορίας μιεταβησό- μεϑα τῇ γραφῆ χρόνους, scribendo transibimus, — Idem, quod hic Diodorus μεταβαίνειν τῇ γραφῇ, XVIIL 53 ap- pellavit. μιταβιβάζειν τὴν ἀναγραφῆήν. Ibd.6: μιετ᾽ ὀλίγον δὲ τῶν γνωρίμων ἅμα καὶ τοῦ Διονυσίου πιαραιτουμιένων τὴν ἄκαιρον παρρησίαν. Non ipsum Dionysium Philoxeno suasisse, ut prudentius respon- deret, nec ei Philoxenum id promisisse, quod narratur, iam alii intellexerunt. Scrib.: τῶν γνωρίμων ἅμα αὐτοῦ καὶ vov Ζιονυσίου. Communes amici et familiares signi- ficantur. Ibd. 10: περὶ δὲ vov χρησμῶν ἔφησε μὴ χρημια- viCewv τὸν ϑεὸν καϑόλου περὶ ϑανάτου" καὶ τούτου μάρτυρας παρείχετο πάντας τοὺς παρόντας “Πλληνας. Ineptum illud zs9? ϑανάτου, quoniam insimulabatur Tiri- bazus Delphos misisse quosdam consulturos στερὲ τῆς ézta- ναστάσεως, non de morte (c. 8). Scribendum: μη yozua- φίζειν τὸν ϑεὸν καϑόλου ὑπερϑαλαττίοις. taque ne Tiribazus quidem se ad consulendum admissum iri cre- . dere potuerat. Ibd. 16: διὰ δὲ τῆς τῶν ἔργων ἀϑλήσεως καὶ τῆς τῶν λόγων παρακλήσεως χαὶ γυμνασίας ἐν τοῖς ὅπλοις εὐσιειϑῆ καὶ δυνατὴν ἐποίησε τὴν οτρατιάν. Primum tollendum γυμινασίας, quod ad ἀϑλήσεως adscriptum, dein in alienum locum illatum sententiam perturbat; tum fuit: xui δυνατὴν ἐν τοῖς ὅσιλοις καὶ δὐσιειϑῆ ἐποίησε τὴν στρατιάν. Adiectivum δυνατήν loco motum est, in- veeto γυμνασίας. lbd. 27 οἰκοῦντες non mutandum, sed tollendum, ut 32" 500 Lib. IV. sit: οἱ δ᾽ ἐν τῇ Καδμείᾳ παρακληϑέντες Uno τῶν ἡγε- μόνων εὐρώστως ἠμύνοντο. Ad οἱ δ᾽ explendum additum est οἰκοῦντες. 108. 33 pravum est: δυναμιεκωτέραν ἔχων τὴν Óv- ναμιν. ιάοῦαν fuisse μαχεμωτέραν, sed preceptis aliquot litteris corruptum. Paulo post in codicibus scribitur: &/ δὲ... ἐβιάσατο τοὺς πολεμίους ὑπομένειν vo δεινὸν, ἴσως ἂν διὰ τὸ σαράλογον τῆς τύχης δύναιντο καὶ πταῖσαε κατὰ τὸν κίνδυνον οἱ “ωυκεδαιμιόνιοι. ῬΙῸ δύναιντο, quod. ferri nequit, Dindorfius ἐδύναντο posuit. Sed debebat (quoniam exprimitur Agesilai ratiocinatio) esse: δύνασϑαιε. . . τοὺς “Μακεδαιμονίους et simul omitti ἄν. Nam πταίοαιμε ἂν dicitur, sed ἐδυνάμιην πταῖσαι. — Scribendum sublatis ad- ditamentis: vo δεινὸν, ἴσως ἂν διὰ τὸ παράλογον τῆς φύχης καὶ σταῖσαι κατὰ τὸν κίνδυνον. Non intellectum est, πταῖσαι ἄν ad ipsum Agesilaum referri. Ibd. 41: ἀνέζευξαν οἱ τοῦ βασιλέως στρατηγοὶ ... καὶ τοῦ στόλου συμισταρόντος 7LQOT yov ἐπὶ τὴν 4ἴγυσι-- vov. Ad ἀνέζευξαν et προῆγον aptius eri& συμσαρα - gs ÀéovcTOGC. Ibd. 49. Ridiculum est, Helicen olim appellatam esse (non lonicam, sed) loniam, nunc appellari Achaiam. Seribendum est: ἐξ "EAíwoe τῆς ἐν τῇ τότε (pro: ἐν τῷ vove) μὲν ]ωνίᾳ;, νῦν δὲ Ayaíe καλουμένῃ (pro: '"Iovieg . . . ᾽Ζ4χαίας καλουμένης). Hoserat iam H. Ste- phanus. (Cfr. c. 58, XIV, 116; supra p. 67 n., ad Thucyd. II, 83 p. 312) Ibd. 50: δδνιοι δὲ τῶν φυσικῶν τὴν γένεσιν τῆς λαμιπάδος εἰς φυσικὰς αἰτίας ἀνέφερον, ἀποφαινόμενοι . ἐπιτυγχάνειν" τοὺς δὲ μὴ ϑαυμάζειν, ὅταν γένηταί vL τοιοῦτον, αλλ ἐὰν μὴ γένηται x. v. À. Scribendum: : ὧστε (prozovc δὲ) μὴ ϑαυμιάζειν, ilaque se non mirari. Paulo post in ea sententia, quz incipit ab his verbis: τὴν δ᾽ ovv λαμιπάδα, excidit φασί aut simile verbum. Neque y ! enim hzc pars est eorum, qus physici illi de huiusmodi rebus sentiebant, sed narrationis Diodori de eo, quod accidisset. ἢ | | : | Lib. IV. 501 Lj 9 3 ? - , - Ibd.51: ὡς οὔτ᾽ αὐτοὶ π᾿ολυσιραγμονοῦσί τι τῶν κατὰ L] Ἁ "» 2 ᾽ , e, , - τὴν “ακωνικὴν ovv. ἐκείνοις ἀσιτεσϑαι σιροσήκειν τῆς Βοιωτίας. Recte veteres editiones προσήκει. Traxit hoc ι “ Tu E c , 2 alter infinitivus. (Paulo ante, ubi est ὑπελώμβανον cv- τοὺς ῥαδίως. ... καταπολεμηϑῆναι, excidisse av, post ea, qua lib. I c. 4 disputavi, non opus est dici.) Ibd. 52: Περὶ γὰρ τὰς σιύλας ἀσιήντησε τοῖς περὶ vov ᾿πααμεινώνδων κῆρυξ τυφλὸν ἄνδρα ἀποδεδρακότα χομίζων καὶ, καϑάσιερ ἦν εἰϑεσμένον, ἀνηγόρευε κηρύττων pav ἐξάγειν Θήβηϑεν μήτ᾽ ἀφανίζειν, ἀλλ᾽ ἀπιάγοντα πᾶλεν ἀνασώξειν. Ridieulum, praeconem ipsum servum adducere, quem fugisse pronuntiet et educi abscondive vetet; neque sane ecci servi aufugiunt. Scrib.: κῆρυξ τυφλὸς (id ominosum) ἀνδράστοδα ἀποδεδρακότα γνωρίξων χαὶ, . . . ἀνηγόρευε *. v. λ. Γνωρίζειν est palam, ad hominum notitiam pronuntiare (bekanntmachen). Ibd.53: ᾿᾿παμιεινώνδας . .. ἐπροτέρησε τῆς yvo- pae. Greeum est de eo, cuius sententia comprobatur: ἐπροτέρησε τῇ γνώμῃ, αὖ νικῶν τῇ γνώμῃ et τῇ μάχῃ, non τῆς γνώμης aut τῆς μάχης. (Vid. ad c. 49.) Ibd. ὅθ: χαὶ vo μὲν σιρῶτον ἀναχωροῦντες τὴν | , ᾿ U T E Η ' dà; ΟΝ "vabev διέλυον, vo δὲ τελευταῖον . . . ἐγένετο παντελής vQ07.)) TOU στρατοτιέδου. Necessario scrib.: τὴν τάξιν ov διέλυον (servatis ordinibus, ουντεταγμένοι, recedebant; ἐν τάξει ἐποιοῦντο τὴν ἀποχώρησιν, üt dicitur XIX, 84, qui totus locus eomparandus est) De negatione addita cfr. XII, 28, XVI, 27.5) Ibd. 64: 'H μὲν οὖν σπιρώτη μερὶς τῶν Βοιωτῶν 1) Miror c. 57 potius notari διαφυλάττειν quam δεὶ διαφυλάττειν cum Scehwfero poni. 502 Lib. ΤΥ. ἴσην τὴν πορείαν ἐποιήσατο ἐπὶ τὴν Σελλασίαν xa- λουμένην στόλεν. Adiectivum ἔσην non habet, quo referatur. - (Eritne, qui cum εὐϑείᾳ confundat?) Verum non tollendum, quod Dindorfius significat, sed scribendum: μέσην. Nam du: relique partes dextro et sinistro itinere usse sunt. Paulo post (de Ischola) scribendum est, coniunctis Scheferi et Angli cuiusdam coniecturis: τῶν ἐσεφανεστάτων X αρ- TtrG TO Y ὧν (pro στρατιωτῶν sine o»). Ibd. 75: Φλιασίοις δὲ πολεμουμένοις vm ᾿Αργείων Χάρης vm ᾿“ϑηναίων σιεμιφϑεὶς στρατηγὸς μετὰ δυνά- μίξεως ἐβοηϑησε τοῖς Φλιασίοις πολιορκουμένοις. — Tria postrema verba delenda sunt. Cfr. ad XI, 61. Abd. 85: χατὰ δὲ τὴν ἀξίαν Μαντινεῖς μὲν μετὰ τῶν ἄλλων ᾿Αρκάδων τὸ δεξιὸν ἐπεῖχον κέρας x. τ. À. Serib.: xevc δὲ τὴν τάξεν Μαντινεῖς. (Si propria aliqua dignitas Mantinensium significaretur,.quzs nulla erat, dice- retur: Oi uiv Μαντινεῖς κατὰ τὴν ἀξίαν.) Ibd. 95: τῶν δὲ συγγραφέων Διονυσόδωρος καὶ "Arati οἱ Βοιωτοὶ τὴν τῶν ᾿Ελληνικῶν ἱστορίαν εἰς τοῦτον τὸν ἐνιαυτὸν κατεστρόφασι τὰς συντάξεις. Scrib.: τῆς τῶν ᾿Βλληνικῶν ἱστορίας ... τὰς συντάξεις. (Dindorfius in ed. 4 τὴν et ἱστορίαν sustulit.) Lib. XVI, 1: o4vo γὰρ μάλιστα διαλαμβάνομεν τὴν ἱστορίαν... σαφῆ γενέσϑαι τοῖς ἀναγιγνώσκουσιν. Scrib.: μάλεστ᾽ ἂν διαλαμιβάνομιεν.... γενέσϑαι. XVII, 1: οὕτω γὰρ μάλιστα ὑπολαμιβάνομιεν. . . ἔσεσϑαι. Ibd. 12: ἐν σταδίῳ ὀλίγῳ δὲ διαστήματι τῆς δια- τειχίου ἔσω μάχης οὔσης συνέδραμιε πλῆϑος στρατεωτῶν εἰς ovevoy τόσον. lneptum est ἔσω, non Grecum δεατεί-- χίον Scrib., sublato interpolamento: ἐν σταδιαίῳ δὲ (sic iam Steph. et Dind. 4) διαστήματι τῆς διατειχίσεως otorc. Cum ex διατειχίσεως ortum esset δεατεεχίου ἔσω. additum est μάχης. (Prius mendum ortum est ex 27'4- ZALALOI pro ΣΤ 44141.21. Ibd. 19: oí uiv στρατηγοὶ τῶν Συρακοσίων ἐκ τῆς | Dibeiv — 503 μέϑης μεϑύοντες ἐπειρῶντο βοηϑεῖν. Scrib.: ἐκ τῆς μέϑης ἀνανήφοντες. Confuse voces vicine. Dionys. 'Halie. IV, 35: ὥοσσιερ ἐκ μακρᾶς ἀνανήψας μιέϑης. 104. 27: προσέταττε τῇ Πυϑίᾳ τὴν μαντείαν ἀπὸ τοῦ τρίποδος «οιεῖσϑαι κατὰ τὰ πάτρια. ᾿Αποκριναμιένης δ᾽ αὐτῆς ὅτι ταῦτα ἐστι τὰ πάτρια, διησιειλήσατο x. τ. λ. Serib.: ὅτε o v ταῦτα ἐοτι τὰ πάτρια. Ibd. 33 sie scribendum est: τὸ δ᾽ ἀληϑὲς οὐχ οὕτως εἶχε, τοὐναντίον δὲ διὰ τὸ τοὺς ᾿“Ιμφικτύονας ἐκ τοῦ ζημιώματος τῶν Φωκέων εἰς τὸ iegov παρανομησάντων καὶ διὰ τοῦτο ζημιιωϑέντων [τον κολοττὸν ἀνατεϑει- κέναι), ἐσημαίνετο 5 ζημία τῶν Φωκέων αὔξησιν ἀπο- λήψεσϑαι x. v. 4. Verbum παρεσημαίνετο post τούναν- víov δὲ additum est a librario non animadvertente τούναν- vtíov δὲ coniungi cum ἐσημιαίνετο. Lacunam animadvertit Rhodomannus, explevit Wesselingius. Ibd. 35: oi γὰρ φεύγοντες ῥίψαντες τὰς πανοπλίας διενήχοντο mngoc τὰς τριήρεις, ἐν οἷς ἦν καὶ αὐτὸς 'Ovoueoyoc. Τέλος δὲ τῶν Φωκέων καὶ μισϑοφόρων ἀνηρέϑησαν piv ὑπὲρ τοὺς ἑξακισχιλίους, ἐν οἷς ἣν καὶ αὐτὸς ὁ στρατηγὸς, ἥλωσαν δ᾽ οὐκ ἐλάττους τῶν τριοχι- λίων. Onomarchum (de cuius exitio alios aliter tradidisse e Pausania et Eusebio constat) Diodorum captum putasse, ex iis, que sequuntur, apparet (Φίλεσισιος τὸν μὲν Ovo- μαρχον ἐχρέμιασε); nam de cadavere cruci affixo neque per se verba accipi possunt neque propter adiunctum: τοὺς δ᾽ ἄλλους κατεπόντισε. ltaque hee verba: ἐν οἷς 5v καὶ αὐτὸς 0 οτρατηγὸς loco mota sunt, et bis, altero quidem loco substituto pro ὁ στρατηγός ipso nomine, prave interposita; Diodorus sic scripserat: διενήχοντο σιρὸς τὰς τριήρεις. Τέλος δὲ. .. ἑξακισχιλίους, ἥλωσαν δὲ ovx ἐλάττους τῶν τρισχιλίων, ἐν οἷς ἦν καὶ αὐτὸς ὁ στρα- τηγός. Ibd. 56 (et 61). Philomelo Pausanias (X, 2, 2) alium . patrem adsignat, alium Onomarcho Aristoteles (polit.V, 4 Bekk., 504 Lib. IV. V, 3, 4 St). AcPausanias ipse ita in Onomarcho et Philo-| melo de generis communione tacet, Onomarchum et Phayl- lum fratres appellans, ut eum illos duos fratres non putasse | manifestum 810; nec Justinus fratres fuisse significat. Diodorus, non dubitant, quin hie et c. 61 Onomarchum Philomeli fratrem dixerit, suntque e recentioribus, qui eum sequantur, ut Wachsmuthius (Hellen. Alterthumskunde I, ? p. 974 ed. 1), aliis dissentientibus (ut Curtio in hist. Gr. ΠῚ p. 452). Equidem valde suspicor, ne Diodorum quidem ita sensisse. Nam primum (prorsus ut Pausanias), ubi Onomarchum Philomelo ducem successisse narrat, c. 31, fra- ternitatis adeo non mentionem facit, ut eam excludere potius videatur (ὁ συνάρχων αὐτῷ στρατηγὸς ᾿Ονόμαρχος); contra in prima Phaylli mentione c. 35, et ubi eum Ono- marcho successisse tradit, c. 936, fratris nomen ponit. Deinde hoc, à quo orsi sumus, loco, quis credere potest, si omnes hos tres fratres putasset, sie scripturum fuisse: o δὲ δεύτερος, προσαγορευόμενος ᾿Ονόμαρχος, ἀδελφὸς δ᾽ ὧν Φιλομήλου, .... τρίτος δὲ Φάύλλος, ὁ ἀδελφὸς ᾿Ονομιώρχου, quasi Onomarchi frater non idem Philomeli faerit, ac non dicturum: ὁ τούτων ἀδελφος aut καὶ αὐτὸς Φιλομήλου ἀδελφός similiterve? . Itaque, quoniam tamen propinquitatem aliquam Philomeli et Onomarchi h. l et c. 6l significatam apparet, utroque loco ἀδελφιδοῦς scriptum a Diodoro fuisse puto. Ibd. 59: ἔκρινεν ovv συγκατάγειν τὸ τῶν Anu- quzvvovov συνέδριον. Scribendum: συναγαγεῖν (XVII, 4 eto.). Ibd. 67 post στρατιώτας δὲ πεζοὺς μὲν πεντα- κισμυρίους excidit ἱπιπεῖς δὲ... χιλίους. Vid. c. Τ7. Quot milia Diodorus posuerit, nescio. Ibd. 83: £v. δὲ πύργων ἀξιολόγων κατασκευὰς. χαὶ τάφους πυραμίδων πιολλῶν καὶ μεγάλων, διαφόρων ταῖς φελοτεχγνίαις. Bidiculi sunt τάφοι πιυραμιίδων. Scrib.: καὶ κατὰ τάφους πυραμίδων “πολλῶν καὶ μεγάλων», ut Lib. IV. - 905 pendeat hic quoque genetivus à xeraoxevec (et mm sepuleris pyramides mulias magnasque). Sed restat aliud. Nam initium huius sententie (ἐν δὲ ταῖς ἐλάώττοσε πόλεσιν, ἐν αἷς y τῶν ᾿Δγυριναίων καταριϑμεῖται, μετασχοῦσα.. .. - χρτεσχεύασε) ineptissimum est. Scribendum: ἐν δὲ ταῖς ἐλάττοσε πόλεσιν πολλὲ, ἐν αἷς ἡ τῶν ᾿ΑἸγυριναίων, μετασχοῦσα τῆς τότε χληρουχίας, . . . κατεσχεύασε x. τ᾿ A. HRedditur hoc illi: ἐν μὲν ταῖς Συραχούσαες breviter et universe, uno posito plenius exemplo. Ibd. 84: Φίλιππος ὁ βασιλεὺς τοὺς πτιλείστους τῶν ᾿Ελλήνων εἰς φιλίαν προηγμένος. ὅ6τ.: τ ροσγ7- μένος. Vid. v. c. XVIL, 4: ἐς τὴν ὁμοίαν εὔνοιαν περοσαγαγόμενος. Προάγει (non sgocyerat) ἐς φελίαν rex, quem ex inferiore loco inter amicos evehit. Lib XVII, 7 confusa que4am esse appireí; nam propier ventorum tranquilitaiem verticem montis supra ventorum flatum eminere, ne Diodorus quidem dicere poterat. Serib.: iw &zoec τῆς κορυφῆς διὰ τὴν νηνε- μίαν τοῦ περιέχοντος ἀέρος (— ὑπερτεετῇ γὰρ γίνεσϑει τὴν ὦχραν τῆς τῶν ἀνέμων πνοῆς —) ὁρᾶσϑαε τὸν ἥλιον ἔτε νυχτὸς οὔσης ἀνατέλλοντα. (Υαϊσο: ἀέρος ὑπερτεετὴ γίνεσθαι... πνοῆς. ὁράσϑαι δὲ τὸν ἤλ.. Causa affertur, cur in vertice »rregío sit. Extremo eapite in μὲν post K«AAec numeri nota latere videtur. Ibd. 20: ὥστε τὸ μὲν χρώνος διαπτῦύξαι. — Hoc eorruptum. Num δεαρροηξαιϑ Ibd. 27: ὁ χίνδυνος παλίνεροπον τὴν μάχην ἔσχεν. Serib: τὴν ῥοπὴν ἔσχεν. (Ὁ κίνδυνος ipsa est μεχη. Ibd. 29 extr. (30 init): μιεταϑήσεσϑαι τὸν πώντα πόλεμον ἐκ τῆς — doíac εἰς τὴν Εὐρώπην pro μεταϑήσειν non ferendum nec ommino μιετατεϑέναιε in hae re pro μεταβιβάζειν. Scrib: μεταβηήσεσϑαι. Ibd. 33: ἐταλαντεύετο γὰρ δεῦρο καὶ ἐκεῖσε (ἢ μάχη) τῆς τροπῆς ἐναλλὰξ γινομένης. Nulla erat adhuc 906 ' Lib. IV. φροπή. Scrib: ῥοσι ἢς accommodate ad ἐφταλαγτεύετο. ' Ofr. c. 21. Ibd. 35: καὶ ταῖς στάϑμαις τῶν δοράτων vvn- τοντες. SOrib.: ταῖς αἰχμαῖς. (Vid. δὰ XIV, 118. Ege- minato o initium erroris.) Ibd. 41: ὡς δὲ εἰς τὴν ἄφεσιν τοῖ βέλους διέ- τειν τὸ κατασκευαζόμενον ὑπὸ τῶν Μακεδόνων ἔργον. Nonne εἰς ἄφεσιν βέλους (ad teli iactum)? Ibd. 43: Oi δὲ Τύριοι, ἁλιεῖς ἔχοντες τεχνίτας . «cl μηχανοστοιοὺς, κατεσκεύασαν φιλότεχνα βοηϑήματα. Quid piscatorum ars hie agat, omnino non video, nec artifices et mechanicos piscatores fuisse puto. Scribendum videtur ἅλες, ut id Diodorus pro adverbio posuerit (satis magno mwmnero) antiquo usu et Homerico. Ibd. 50: καὶ τὰς vOv τέκνων καὶ γυναικῶν καὶ συγγενῶν οἰκήσεις καὶ φυλακτήρια τῶν τόπων. BRidi- cula φυλαχτήρια τῶν τόπων, cum praesertim sequantur his extrinsecus circumiecta τὰ φυλακτήρια τῶν TOV TU- govvov δορυφοροίντων. Scrib.: τῶν vgoqéowv. Ibd. 51: «AA' εἴ μοι δίδως τὴν ἁπάσης τῆς γῆς ἀρχήν. Excidit aliquid ob similitudinem: αλλ᾽ εἐσπέ μοι, εἴ μιοε δίδως x. v. Δ. (De c. 58 extr. dietum est p. 56.) Tbd. 59: συνῆσαν δὲ τούτοις οἵ ve μηλοφόροι, σιολλοὶ ταῖς ἀνδραγαϑίαις καὶ κατὰ τὸ σιλῆϑος. Sori- bendum: μηλοφόροι, ὅμοιοι ταῖς GvÓQ. καὶ κατὰ τὸ σσλῆϑος. (Aliter Reiskius et Dind. non recte. ^ Eodem capite inferius: ἡ δὲ gujv5yo τοῦ Δαρείου Σισύγαμβις ... ἐφ᾽ ἡσυχίας ἔμεινε φιλοφρόνως. Nulla erat in manendo φιλοφροσύνη. Scorib: φελοχωροῦσα. Ibd. 82: ἔνιοι δὲ διὰ τὴν τῆς χιόνος ἀνταύγειαν καὶ σκληρότητα τῆς ἀναβαλλομένης ἀνακλάσεως ἐφϑεί- govco. Scrib: ἐσυφλοῦντο. Sequitur: ἀλλὰ μόνω τῷ κασινῷ δηλουμένων τῶν κωμῶν ἐλάμιβανον oi Μακε- δόνες οὗ κατοικοῦσιν ἐφιστάμενοι. Scribendum: ἐλά »- ϑανον oi M. τοῖς κατοικοῦσιν ἐφιστάμενοι. Lib. IV. 501 Ibd. 94: «oic δὲ παισὶν ἐπιφορὰς ταγματικὰς ασιένειμε κατὰ τοὺς τῶν πατέρων συλλογισμούς. | Syl- logismi in hae re nihil habebant loci, sed συλλοχεσμοί (secundum locum, quem in copiarum numeris tenu- erant). Ibd. 95: Κρίνας δὲ ἐπὶ ταύτης τοὺς ὅρους ϑέσϑαι «ἧς οτρατείας. Pronomen omnino non habet, quo referatur. Latet ἐπὶ vo Ὑπώνι. (Itaque hic locus supra lib. I e. 3 poni debuerat. Eodem capite inferius post πεζοῖς μὲν δισμυρίοις καὶ πεντακισχιλίοις excidit: ἱππεῦσι δὲ (Oo) χελίοις.Ὦ 104. 102: τὴν μὲν στρατιὰν προσέταξεν ἐπὶ τὸν LOTO MOV ἀντιπαράγειν ταῖς ναυοίν. Necessario scri- bendum: vt«Q& τὸν ποταμιόν. Ibd. 105: δρομιάδας καμήλους καὶ τὰ νωτοφο- Qeiv εἰωϑότα τῶν φορτίων. Scrib.: τῶν ζώων. Omne genus significatur. [Tam Wesselingius.] Ibd. 106: ὅτε πολλοὶ τῶν βιαίως καὶ ὑβριστικῶς κεχρημένων ταῖς ἐξουσίαις παρανενομήκασι. — Miram vero partitionem. — Apparet requiri: ὅτε πολλοὶ βιαίως... κεχρημένοι. Sed fortasse post cov excidit substantivum (τῶν ἀρχόντων, vov ἐστάρχων), deinde ad τῶν, quod re- stabat, prave accommodatus est participii casus. Ibd. 110: καταμιέξας δὲ τούτους τοῖς προὐσιαρ- χουσι στρατιώταις τῇ λαινότητι τῆς καινοτομίας κατ- δοχεύασε τὴν ὅλην δύναμιν κεκραμένην καὶ ἀρμιό- ζουσαν τῇ ἰδίᾳ σιροαιρέσει. Scrib.: τῇ κοινότητε τῆς καινοτομίας. Medio capite (τέλος δὲ σπιροσμιείνας ἡμέρας ἀνέζευξε) excidit numerus dierum. Ibd. 115: αὐτὸς δὲ τοὺς ἀρχιτέχτονας ἀϑροίσας καὶ λεσιτουργῶν σι λῆϑος. Alienissimi hine λεσιτουργοί. ἢ Cap. 100 e duobus codicibus scribendum: ἡμέραν τῇ μάχη τάξαντος pro τῆς μάχης. 208 Lib. IV. Scribendum: Asrvovoyo» (operariorum), usu Polybiano et ipsius Diodori exemplo, V. 39: σαῖς κατὰ τὴν λει-- τουργίαν ουνεχέσε κακοσιαϑείαες. Ibd. 116: ὁ βασιλεὺς κατασλαγεὶς τὸ παράδοξον προσῆλϑε τῷ ϑρόνῳ καὶ χωρὶς καταπλήξεως ἡσυχῆ τὸν ἄνϑρωσον ἀνέκρενε, τίς OV . . . τοῦτο ἔπραξε. Opinor fuisse: χωρὶς ἐσεεπ λήξεως. | Lib. XVIIL 3: Τούτων δὲ τὴν ovvogitovcav σα- τρασείωαν τοῖς περὶ Ταξίλην βασιλεῦσε συνεχώρησε. Dativus pertinet δὰ συγνορίζουσαν. | Deest nomen ducis huie satrapie przpositi; id latet in τούτων, quod neque casu ad sententiam accommodatum est nec, quo referatur, habet. Scribendum: J1v4 ovi (Ili9:wvi) δὲ. Vid. c. 39 et? XIX, 56 (Πύϑωνα τὸν ἐκ τῆς Ινδικῆς καταβεβηκότα). Ei nescio quando Eudamus successit (XIX, 14). Hoc quoque oblitus sum supra lib. I c. 3 ponere. Ibd. 6: ἐκ δὲ ϑατέρου μέρους, «aq οὗ ποιού- μιδϑα τὴν ἀνάβασιν. ϑοιῖθ.: ἐσεοιούμεϑα (nuper in hae ipsa recensione). Ibd. 9: Διὸ καὶ τούτους προσέταξαν ἐν ἀπορ- ρήτοις Πεωσϑένει τῷ 4ϑηναίῳ vo μὲν πρῶτον ἀναλα- βεῖν αὐτοὺς ὡς «“ἰδιοπιραγοῦντα χωρὶς τῆς τοῦ δήμου γνώμης. Scribendum: Zio καὶ τούτους. . . ἀναλαβεῖν αὐτὸν ὡς ἰδιοπραγοῦντα x. v. À. Ibd. 14: καὶ παρασκευὰς μείζους ἐσοιοῦντο σιροὸς τὴν τῶν ὅλων διάϑεσιν. ϑ0110.: πρὸς τὴν τῶν ὅλων διάκρισιν, ad summa rerum discrimen. Cfr. c. 17 (περὶ τῶν ὅλων διακρίνωνται), c. 21 (περὶ τῶν ὅλων διακρεϑήναι), in superioribus saepius. Ibd. 18: τοῦ δὲ ᾿ΑἸντιπάτρου δόντος ἀπόκρισιν, ὡς οὐ Qj . « . περὶ τῆς εἰρήνης, ὁ δὲ δῆμος, ovx ὧν ἀξιόμαχος, ἠναγκάσϑη x. v. Δ. Tolendum δέ. (Cfr. ad V4.2) Ibd. 25: τῶν περὶ Κρατερὸν .. . συναναγκα- Covvov τοὺς πολεμίους μένειν τὸν χειμῶνα ἐν τοῖς -— —" "———— - -—" Lib. IV. 509 χιονοβολουμένοις καὶ τροφῆς ἐνδεεῖς, εἰς τοὺς ἐσχάτους ἦλϑον κινδύνους. Universe loquitur: ἐν τόποις χιονοβο- λουμένοις καὶ τροφῆς ἐνδεέσιεν. Ibd. paulo post: x«i μεταστῆσαι σπανοικίους εἰς τὴν ἐρημίαν καὶ πορρωτάτω τῆς Ασίας κειμένην χώραν. Nec certa ἐρημία nec χώρα significatur. Seri- bendum: εἴς στενὰ ἐρήμην xot πορρωτάτω τῆς ᾿Ασίας κειμένην χωραν. Ibd. 26: τῷ σώματι κατεσχευάσϑη χρυσοῦν σφυρήλατον ἀρμόζον. Excidit substantivum (ἄγγος 9). Ibd. 33 (de Perdicca): ze: γὰρ φονικὸς ἦν καὶ τῶν ἄλλων ἡγεμόνων περιαιρούμενος τὰς ἐξουσίας καὶ χαϑόλου πάντων βουλόμιενος ἄρχειν βιαίως. Qus ad- duntur, non pertinent ad czedium sanguinolentam cupiditatem (que XIX, 11] recte signifieatur, addito τῶν τυρώννων ὠμότερος). Suspicor scriptum fuisse: καταφρονητικός. Ibd. 52 extr: Μετὰ δὲ ταῦτα συμσιολιορκήσας ἐσήει τὰς ἑξῆς σιόλεις, ἃς μὲν βίᾳ χειρούμιενος, ἃς δὲ σιειϑοῖ προσαγόμενος. Συμσπολιορκήσας, quoniam aoristus ferri nequit, si hoc ad τὰς ἑξῆς πόλεις refertur, Dindor- fius in συμιπολιορκήσων mutavit. Sed quid significat συμσολιορκεῖν, quoniam Antigonus nulli alii obsidionis socius est? Vereor ne fuerit: Καὶ v μεν πολιορκήσας (8x10 À.?). Ibd. 66: ᾿κ“ποστείλαντος δὲ καὶ τοῦ δήμου noto- βείαν πρὸς τὸν Πολυοσπιέρχοντα τὴν κατηγοροῦσαν uiv «ῶν περὶ Φωκίωνα, παρακαλοῦσαν δὲ τὴν Μουνυχίαν αὐτοῖς δοῦναι... ., ὁ Πολυσπέρχων ἐσπευδὲ κ. τ. λ. Scrib: τὴν κατηγορήσουσαν. Cfr. c. 69: ἐξέπεμιψε δύναμιν ... τὴν ἐσπιιϑηοομένην τοῖς πολιορχοῦο:, XX, 38: ἐχσιειψάντων δύναμιν τὴν προσαξομένην. — In σαρακαλοῦσαν Diodorus Atticam formam secutus esse potest. Lib XIX, 3. Neque πολὺ oepwvog usitate dicitur neque σολύσεμινος, utrumque à re et ab Agathoelis persona 510 Lib. IV. alienum. — Credo scriptum fuisse: ἐπίσημος διὰ τὸ μέγεϑος τῶν ὅπλων. Ibd. ad finem capitis: ἐφ᾽ οἷς περιαλγὴς γενόμιενος αὐτοὺς διεγνωκότας ἐπιϑέσϑαι τυραννίδι κατηγόρησεν ἐν τῷ δήμῳ. Nusquam Diodorus aut quisquam huius statis κατηγορεῖν τινά dixit neque accusatus est nisi unus Sosistratus tanquam tyrannidi studens. Scrib.: αὐτοῦ ὡς διεγνωκότος. (μὲς addendum iam alii viderunt.) Ibd. 17: ὕστερον δὲ δοὺς ἑαυτῷ λόγον ovveya- θησεν, ot . . . συμβήσεται. Scrib.: συνεφρόνησεν. (De c. 19 vid. p. 130 n.) Ibd. 20: ὁ Πύϑων ἧκεν ἄγων ..., τῶν δ᾽ ὑπο- ξυγίων τοσοῦτον ἀρειϑμὸν στε δύνασϑαι καϑοπλίσαι σπᾶν τὸ στρατόσεδον. Nemo iumentis aut ex iumentis armatur nec milites armis egebant. Scerib.: xavesAov- φτίσαι. Ibd. 21: αὐλῶνας τὲ γὰρ seiys ... καὶ παρα- δείσων φυτείας «τοιπίλας, ἔτε δὲ πιαντοδαστῶν δένδρων φυσικὰς συναγπείας καὶ ῥύσεις ὑδάτων. Ineptum qvo:i- καὶ συναγκεῖαε, ineptum συγαγκεῖαε δένδρων. Subest adiectivum transitivum, ἃ quo pendet δένδρων genetivus; id puto fuisse φυτεκάς, ad. arbores gignendas aptas. Ibd. 22: τῶν τε δευτέρων wysuovov καὶ τῶν ἔξω τάξεως καὶ φίλων καὶ στρατηγῶν καὶ τῶν ἱππέων. Serib uno καὶ sublato: καὲ τῶν ἔξω τάξεως φίλων καὶ στρατηγῶν, amicorum ducumque, qui nullum certum àn ezercitu ei acie ordinem tenebant. Ibd. 58 extr: διαβεβαιούμενος ἐν ταύτῃ τῇ ϑερείᾳ απσποσιλευσεῖσϑαι ναυσὶ πεντακοσίαις. ΟΡΙΠΟΥ: αὐτὸς πλευσεῖσϑαι. | (Dind. ἀνασελευσεῖσϑαι.) Ibd. 65 init.:: διεληλυϑότες τὰ πραχϑέντα τῶν ᾿“Βλλήνων τῆς Ἐυρώπης περὶ τὴν ᾿Βλλάδα καὶ Μακε- δονίαν. Usus videtur postulare: στὰ πραχϑέντα ὑπὸ τῶν ᾿“Βλλήνων aui: τὰ πραχϑέντα τῆς Ευρώπης περὶ v. E. Lib. IV. 11 x. M. Nam τῆς Μυρώπης partitive pendet ab his περὲ τὴν E. x. M. [Iam Stephanus vxo cov.] Ibd. 69: προστάξας ἐνεδρεύειν τοὺς περὶ Πτολε- μαῖον, οὺς ὑπώπτευεν ἐκ τῆς Aiyvntov σιροάξειν. Non agitur de insidiis, sed de observatione hostium; id est ex usu Polybii et Diodori ἐφεδρεύειν τοῖς σπερὶ Πτολε- peior. Vid. h. libr. 57 (ἐφεδρεύῃ τοῖς περὶ Κάσσαν- δρον, ἄν ἐπιχειρῇ διαβαίνειν) et 100 (ἅμα μὲν ἐφεδρεύων τοῖς σπιολεμίοις), XVIII, 25 (ἐφεδρεύειν τοῖς περὶ τὸν ᾿Ελλήσποντον τόποις), XX, 47 (ἐφεδρεῦσαι τῇ τε Ba- βυλωνίᾳ καὶ ταῖς ἄνω σατρασιείαις) et 60 et 104. Contra cap. 68 de insidiis rectum est ἐνεδρεῦσαι, sed pravum τοῖς πολεμίοις pro τοὺς πολεμίους. Ibd. 83: μαϑόντες δὲ παρὰ τῶν κατασκόστων τὸ γεγονὸς ταχέως ἐξέταξαν τὴν δύναμιν, ὅπως τὸ δεξιον κέρας x. v. Δ. lampridem ἐχτοταγμένοι erant; nune eo consilio, quod indicatur, uev éva Ea» τὴν δύναμιιν. Ibd. 85: ὅτε . . . «d μέρη τῆς δορικτήτου χώρας οὐκ ἀποδοίη τοῖς φίλοις, xot συνϑέμενος “πάλιν πρὸς αὐτὸν τοὐναντίον ἀφέλοιτο τὴν σατρασιείαν τῆς Βαβυλωνίας Σελεύκου παρὰ σ“«ντα τὰ δίπαια. Scribi debet: ovx ἀποδοίη τοῖς φίλοις καὶ συνϑεμένοις πάλαι πρὸς αὐτὸν, τοὐναντίον δ᾽ ἀφέλοιτο x. v. λ. (Cod. F τοὐναντίον διαφέλοιτο. in quo verum inest.) (De e. 86 dietum est p. 175, de c. 88 p. 130.) Ibd. 393 restituendum e codicibus: τῇν ἧτταν ἀναμαχέσασϑαι διειλήφει Dro διελήφϑη, quod, quo sig- nifieatu h. 1. ponitur, barbarum est. Ibd. 97: νομίσαντες συντόμως ἥκειν τοὺς “Βλληνας. Scrib.: ἡ ξεεν. Ibd. 100: προβολαῖς χρώμενος ποταμῶν καὶ διώρυξιν. Dindorfius stellulam przfixit vocabulo σπτοταμεῶν. Miror fugisse virum peracutum facillimam emendationem : σιοτα c (Euphrate) καὶ δεώρυξεν. Ibd. 102: (Pasiphilus, Agathoclis dux, huius verbis) 512 Lib. IV. ἠξίου τοὺς Μεσσηνίους βούλεσϑαι τὴν φιλίαν xol μιὴ συναναγκάζεσϑαι τοῖς πολεμεωτάτοις αὐτοῦ διαλύεσϑαι. Perversissime Agathocles Messenios, qui exsules Syracu- sanos ab illo eieetos tuebantur, hortatur, ne (simul) cogantur cum suis inimicissimis (exsulibus) pacem facere. Sorib.: καὶ μὴ συνεξετάξεσϑαι «oic πολεμιωτάτοις αὐτοῦ (sublato διαλύεσϑαι) neve cum. inimicissumis suis consociari. Sed restat βούλεσϑαι τὴν φιλίαν, quod pro eo, quod est δέχεοϑαι, nemo Graecus dixit. sSeilieeb. φελία non Aga- thoelis significatur, sed exsulum, et pro govAsoóo: resti- tuendum est ipsum illud διαλύεσϑαι, quod nescio quo errore suo eiectum loco in alienum devenit: ἠξίου v. M. διαλύεσθαι τὴν φιλίαν καὶ μὴ συνεξεταζεσϑαι v. qi. α. 108. 108: δυσὶ δὲ περιπεσόντες φορτηγοῖς σλοίοις τὴν μὲν ἐξ 4“ϑηνῶν κατέδυσαν, τῶν δὲ ἐσεισελεὸν- vOv τὰς χεῖρας ἀπέκοψαν. Unde igitur altera et quid ei faetum est, quod Diodorus se dicturum promittit? Et unde zz» femininum? Scribendum: φορτηγοῖς «πλοίοις, ἃ ἧκεν ἐξ ᾿“Ιϑηνῶν, κατέδυσαν x. a. À. Ibd. 108: φήμιαε δὲ κατεῖχον ἐπὶ τῶν προτέρων χρόνων. Nonne: ἀπό Nam tune quoque obtinebant. Ibd. 110: πυνθανόμενος δ᾽ ἐν ταύτῃ καὶ Óv- ψαμεν εἶναι τὴν ἀμυνομένην. Scrib.: ἀμυνουμένην; quod Dindorfius XVIII, 22 in gemino loco restituit; item- que XX, 48 scribendum τῶν ἀμιυνουμένων. Vid. ad XVIIL 66. Res spectari debet in ϑησόμενος simili- busque formis. Lib XX, 1: «o δὲ τὴν ἀναγκαίαν σύνϑεσιν ἔχον εὐκαίρως τετήρηται καὶ... ἐσειτερσ, xat σαφῆ σταρί- στησι τὴν ἀνάγνωσιν. Scrb.: εὐκαίρως τε τηρεῖται. Initio capitis lacuna sic fere explenda est, causa erroris perspicua: ἀλλὰ καὶ τῶν φιλοτίμιως ἐχόντων πρὸς τὴν τῶν σιράξεων ἐπίγνωσιν τὴν προϑυμίαν as au- βλύνουσι πρὸς τὴν ἀνάγνωσιν. Lib. IV. 313 Ibd. 10: τῶν ἐπὶ τὰς ἡγεμονίας ταττομένων τινὲς μὲν φοβούμενοι τὰς ἐν τῷ δικαστηρίῳ κρίσεις ἀσιο- στάται γίνονται τῆς ἡγεμονίας, τινὲς δὲ ἐπιτίϑενται τυραννίσιν. "Tollendum τῆς ἡγεμονίας: aut. deficiunt. (ἃ patria) aut tyrannide potiri conantur. Ibd. 11: μετὰ δὲ τῆς ϑερασπιείας αὐτὸς vov ἡμί- σοὺς κέρατος “σιροηγωνίζετο. Num: gera δὲ τῆς ϑερα- σιείας αὐτὸς τοῦ ἡμίσους τοῦ εὐωνύμου κέρατος στρ.; cum dimidia parte satellitii (c. 117), αὖ τοῦ εὐωνύμιου omissum putetur, quod τοῦ ἡμίσους κέρατος coniungeretur? (Dind. τοῦ ἀριστεροῦ pro zov ἡμίσους.) Paulo post (τοὺς δὲ ἐκ τῶν ἀφράχτων ὁρῶν ἀότιλους) qui sint oí ἐκ τῶν ἀφράχτων, nescio suspicorque scribendum esse: τοὺς ix τῶν ἀτάκτων (etsi apertius esseb τοὺς ἀτάκτους) significarique τοὺς ἔξω τάξεως λεγομένους (c. 41), de quibus c. 29: παρηκολούϑει δὲ καὶ σιλῆϑος ὄχλου παν- τοδασιὸν ἐκτὸς τῆς τάξεως. Utroque loeo de Africanis rebus agitur. lidem fere sunt, qui e. 110 in Demetrii exercitu appellantur a&44x« τάγματα καὶ σιειρατῶν σαντοδαπῶν τῶν συντρεχόντων ἐπὶ τοὺς πολέμους καὶ τὰς ἀρπαγᾶς. Ibd. 14: ἔπεμυψαν δὲ καὶ τοὺς ἐκ τῶν ἱερῶν χρυ- σοῦς ναοὺς τοῖς ἀφιδρύμασι πιρὸς τὴν ἱκεσίαν. | Opinor: σὺν τοῖς ἀφιδρύμιασι. Ibd. 28: διεστύλωτο δ᾽ εὖ κίοσιν. Codices: διεεστύ- Àovo δ᾽ οἴκοις. Scribendum igitur: δὲ δοκοῖς, tra- bibus. AXE (De e. 25 et 31 dictum est supra p. 1831.) Ibd. 31 extr.: ϑεμένους τὰ OzAe«. Suspectum mihi, quod hie et e. 45 extr. τίϑεσϑαι vd ὅπλα (quod apud antiquos quidem semper est armatum consistere, stationem locumque capere) eodem significatu ponitur, quo et alibi et hoe ipso libro e. 42 extr. et 88 extr. ασοτίϑεσϑαι τὰ ὅσιλα (κατατίϑεοϑαι ὅπλα) de armis in deditione depo- MADVIGI( Apvzrs. Curr. 33 514 Lib. IV. nendis. lnitio eapitis 31 scrib. (omisso, non transposito 7j): τοῖς δευτερεύουσι (reta TOV στρατηγὸν tuy. Ibd. 38: τῇ παιδιᾷ τὰ πρὸς πικρίαν λεγόμενα διέσυρεν. Num: ἐπὶ παιδιᾷ ϑ Ibd. 40: τὴν Μιλτιάδου ϑυγατέρα τοῦ τὴν προση- γορίαν φέροντος εἰς τὸν στρατηγήσαντα τῶν ἐν Ma- ραϑῶνε νικησάντων. Scrib.: ἀνα φέροντος. Ibd. 41: διὰ δὲ τὴν τῆς ψυχῆς ἀγριότητα δια- τυσιὥῶσαί φασι τὴν ὄψιν αὐτῆς τὸν μετὰ ταῦτα χρόνον ϑηριώδη. Scrib: δεατετυσι ὥσϑιαι. Ibd. 47: ἐφεδρεῦσαε . . . πάλιν τῇ κάτω σατρα- σιδίᾳ καὶ ταῖς ἀπ᾿ Αἰγύπτου σατραπείαις. Recte iam alii intellexerunt, nullas fuisse cz Αἰγύσιτου σατρασιείας, sed male ecorrigunt: ταῖς περὶ Αγ. σατραστείαις. Nam ne ille quidem fuerunt, sed una Ptolemsi /Egyptus. Scri- bendum: καὶ ταῖς ἀπ᾿ iy. στρατείαις. De ἐφεδρεύειν verbo dixi supra ad XIX, 69. Ibd. 48: xei ἅμια πάντας τοὺς πυρσοφόρους ἀπὸ τῶν τειχῶν ἀφέντες. Et σιάντες et articulus inepta sunt. Opinor fuisse: x«i ἅμα παντοίους πυρσοφόρους. Ce- terum sape in hoc libro σιυρφόροι appellantur, hoc uno loco πυρσοφοροι.͵ Fuitne: σιυρσοὺς καὶ vwvoqogovc? Ibd. 56: Θερμίτας uiv σιροσαγαγόμιενος vILOGTLOV— δους cq5ze, τῶν Καρχηδονίων φρουρούντων ταύτην τὴν 70Atv. Non incolas urbis ad suas partes traductse Aga- thocles Carthaginiensibus urbem custodientibus dimisit, sed ipsos milites przsidiarios. Pravum ταύτην. Scribendum: ὑσιοοσιόνδους ἀφῆκε τοὺς Καρχηδονίων φρουρούντας τὴν πόλιν. (Error ἃ Reiskio animadversus erat.) — Ibd. 59: τρεσμυρίων μὲν ydQ στρατιωτῶν ἐκ τῆς πόλεως ἐχσιεμιφϑέντων οἱ καταλεισιόμενοι ἔμσιοροι οὐχ οἷον ἱκανὰ σιρὸς αὐτάρκειαν εἶχον, ἀλλ᾽ ἐκ περιουσίας ἐχρῶντο δαψιλέσι “ὦσιν. — Non agi de ἐμισιόροις intellex- erat jam in prima editione Dindorfius. Serib.: oí xev«- Aewtopevor £p o0ovgoor. Paulo ante in his verbis: o δὲ Lib. IV. 015 5G πτιολιορκίας οὐκ ἦν κίνδυνος aperte mendosum est ἦν (dicendum enim erat saltem, omisso articulo: τῆς δὲ σιολιορπκίας οὐδεὶς ἦν κι). Scribendum: ὁ δὲ τῆς πολιορ- χίας οὐκ ἡνία κίνδυνος. Ibd, 60: ᾿γποτεμομένων δὲ τῶν Καρχηδονίων τὴν εἰς τὴν στρατοτιεδείαν ἀποχώρησιν τῶν πιολεμίων ἠναγκάσϑησαν οἱ σιερὶ τὸν Μϊμαχον καταφυγεῖν x. τ. À. Tollendum τῶν Καρχηδονίων, adscriptum ad declarandum τῶν πολεμιίων. Nam prorsus perverse post ea, qui prz- cedunt, nomen τῶν stoAegu cv transfertur ad Graecos Car- thaginiensium hostes, eosdem, qui oí σιερὶ vov ύμαχον appellantur. Ibd. 63 scribendum: παρέλαβεν αὐτοὺς τότε (pro στε) κατ᾽ ἰδίαν π΄ἀλεν esti τὴν ἑστίασιν. Ad narrationem huius rei tum facte preparandam interpositus est totus locus de Agathoclis ingenio. Ibd, 70: ἐσεσημήναιτ᾽ ἄν vig... τὴν εἰς τὰ τέκνα γενομένην τιμωρίαν οἷον τῆς ϑείας προνοίας. Scrib.: οἷον ἐπ ϑείας προνοίας. Infra medio capite apparet, nihil prorsus ad sententiam desiderari, si hee legas: εἰς φηλικαύτην δ᾽ ὑπεροχὴν προελθόντος αὐτοῦ καὶ τὸν ᾿Οφέλλαν φονεύσαντος. . . φανερῶς ἐπεσημήνατο τὸ δαιμιόνιον ὡς διὰ τὴν εἰς τοῦτον παρανομίαν τῶν ὕστερον (fort. ὑστέρων) αὐτῷ γεγενημένων" τοῦ γὰρ αὐτοῦ μιηνὸς x. v. À. Que post γεγενημένων in co- dieibus adduntur: vo ϑεῖον ἐσιστήσαι (Sive ἐσιστῆσαι scribere malis), in orationis structuram et sententiam quomodo includantur, non video, mirorque τῷ δαεμονίω superpositum τὸ ϑεῖον. Itaque secludenda hse puto; videoque addi potuisse, cum putaretur post ἐσεσημιήνατο ὡς verbum finitum sequi debere. Sed tamen quid signi- fieare voluerit, quieunque addiderit, non reperio maximeque in ἐσπιεστήσαι hzreo. Ibd. 72 ii, qui ad ipsam oram maris interfecti sunt, 33* 516 Lib: IV. nonne rectius ἐστὶ vot κλύσματος φονευϑέντες dicuntur quam ἐστὶ τοῦ κὐμιατοςῦ Ibd. 76: τρία μὲν σκάφη τῶν τετρηρικῶν καὶ τῶν στρατιωτικῶν πορείων ἅμα κατὰ τὸ αὐτὸ βιαιότερον e... ἐπὶ τὴν γῆν ἐξεβράσϑη. Νοῃ potest τῶν στρ. στορείων pendere ἃ τρία σχάφη, quod expletur genetivo «τῶν τετρηρικῶν. Scrib.: πορείων ἔνεα κατὰ x.v.A. Β611- earum navium certus numerus ponitur, reliquarum incertus significatur. Tbd. medio capite (ὑπολείσιειν ἤδη συνέβαινε τὸν σῖτον») pro ἐπολείπειν usus requirit. ἐσ λείσεειν, quod pro eodem restituendum est etiam c. 109 (τῆς τροφῆς ἱἐπολειπιοίσης τοὺς πολιορχουμένους). — (Apud Lys. XXVII, 1 idem mendum Reiskius sustulit.) Sequitur: διὰ δὴ ταῦτα τῆς Óvvapeoc ἀϑυμούσης, παραλαβὼν τὸ στρατόπεδον καὶ τοὺς ἡγεμόνας " dveíyovoe προέϑηκε βουλὴν x. v. à. Non tota castra in consilium vocavit Antigonus, sed aut (ut Perdiccas XVIIT, 25) τούς «e φίλους καὶ τοὺς ἡγεμόνας, aut potius τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς ἡγεμόνας, Quces (legatos) prefectosque. Serib. puto: «o στρατηγεκον καὶ τοὺς ἡγεμόνας. Ibd. 84: ᾿δψηφίσαντο δὲ καὶ τῶν δούλων τοὺς ἄνδρας ἀγαϑοὺς γενομιένους ἐν τοῖς κινδύνοις ἀγορά- σαντας παρὰ τῶν δεσποστῶν ἐλευϑεροῦν καὶ πολίτας εἶναι. Scribendum: ἀγοράσαντες. Decrerunt ipsi pu- bliee servos redimere et manumittere. Ibd. 85 πλοῖα ἴσα βεβηκότα (ἴσων βεβηκότων) non intellego quie sint, sed ἴσον βεβηκότα, eiusdem altitudinis. Ibd. 91: 'Ex δὲ τῶν γωνιῶν ὑπῆρχον ἴσοι τῷ μιή- κει βραχὺ λείποντες τῶν éxavOv πηχῶν. Addunt contra codices κίονες ante ἴσοι, quod abundat, quoniam com- munis omnium mensuraindieatur. Serib.: ἱστοὶ τῷ μήκει x. v. À. (Mastbüume). Ibd. 96: προσέπισιτον oi swvvoqogot τῷ ξυλοφανεῖ τοῖ κατασκευάσματος. Si hoe verum est, significatur Lib. IV. 517 tamen lignea superficies, non partesligni speciem habentes; sed fortasse scriptum fuit: v» ξυλοσεαγεῖ. Ibd.101: Zfoszeo ἔδοξε woAAoic ὁ piv (Αἴολος) ... εὐϑὺς κατὰ τὸν πρῶτον πλοῦν λαβεῖν σιαρ᾽ αὐτοῦ τιμωρίαν, ὁ δὲ “Πφαιστος ἐπὶ τῆς τελευτῆς, οἰκείως τῆς ἀσεβείας κολάσας τὸν τύραννον ἐν τῇ πατρίδι. Serib.: ἐστὶ τῆς τελευτῆς οἰχείως . .. κολάσαι τὸν τύ- pgavvoyr ἐ. v. st. Quod additur: συνωνύμως ἐσιὶ ϑερμοῖς ἄνϑραξι κατακαύσας ζῶντα, que sit συνωνυμιία., non intellego. 1 Ibd. 102: ἅμια v νομίζων δόξαν οἴσειν αὐτῷ μεγάλην τὴν τῶν ᾿Βλλήνων αὐτονομίαν, ἅμα δὲ καὶ τοὺς περὶ Πρεπέλαον ἡγεμόνας τοῦ Κασσάνδρου s90- φερον συντρῖψαι καὶ τότε σιροάγειν (sic recte Bekkerus pro προσάγειν) im αὐτὴν τὴν ἡγεμονίαν ἢ) iw αὐτὸν σιορδύοιτο τὸν Κασσανδρον. Scribendum primum: ἄμα δὲ καὶ τοὺς περὶ Πρεπέλαον ἡγούμενος δεῖν τοῦ Κασσάνδρου πρότερον συντρῖψαι καὶ τότε x. v. 4. Sed preterea apparet illa 7 ἐστ᾽ αὐτὸν πορεύοιτο v. K., quie ad σιρότερον pertinent, debuisse poni ante zc: «vore. Aut igitur transposita sunt aut, quod magis puto, subditicia; nam idem significant, quod inest in verbis καὶ τότε x. v. A. Ibd. 108: εἶτα τῶν ἐν ταὐτὴ ovpQvyoviov 0c τοὺς κατειληφότας τὸν ZzgoxogurOov. ῬῬτᾶγθ ἐν φαΐτῃ δὰ τὸ Σισίφειον refertur; scribendum: τῶν ἐν- τεῦϑεν. yc: Ibd. 110, Ex eo, quod codices habent: Meca δὲ ταῦτα lloovog μὲν καὶ Πτελεὸν σιροσηγάγετο, ἢ non "Avvouvo (Wessel), sed ζνερωνας. Vid, pref. Livii a me et Ussingio editi vol. IV, 1 p. IX. (Strab. IX p. 432 Cas. Ps.- Demosth. Philipp. IV, 9.) Ibd. 118: “μα δὲ τούτοις πραττομένοις oi τῶν παρὰ “υσιμιάχω στρατιωτῶν αὐτομολήσαντες ἐκ τῆς χειμασίας παρ Αἰντίγονον, “Ιὐταριᾶταε μὲν διοχίλιοι, Αὐκιοε δὲ καὶ Παμφύλιοι περὶ ὀκτακοσίους. Scri- 518 Lib. IV. bendum: "uoc δὲ τούτοις πραττομένοις ηὐτομόλησάαν viveg τῶν vt. «1. στρατιωτῶν x. τ. À. Fragmentorum Diodori e libris XXI ad XL correctiones aliquot, natas, cum ea historie causa percurrerem, nullo addito verbo indieabo ae ne posita quidem vulgata scriptura. Ec correctiones quod maxime in fragmentis Hoeschelianis eb iis, quze Maio debentur, interdum longius a litterarum vestigiis discedunt, non mirabuntur, qui eorum condicionem norunt. Scribendum est igitur XXI, ὃ Bekk. (c. 2, 3 Dind): καὶ τρόπαιον στήσας" διὸ δεῖ διαλαβεῖν ἀληϑῆ τὸν λόγον εἶναι, etibd. 14(7): ov βουλόμενος ἔφεδρον ἔχειν φῇ βασιλείᾳ. Lib XXII, 20 (9, 5): ὄντων δὲ ἐν τῷ τεμένει δυεῖν ἑδῶν, 21 (10) med.: πάσης τῆς Καρχηδονίων ἐπικρατείας χύριος ἐγένετο, ibidemque: μετὰ v5 ἅλωσιν τῆς Ϊοττης. Lib. XS ILE. 2 (1, 2): προσεστηγγέλλετο δὲ τῶν ὁμόρων πρὸς Jégnvo πόλεων qup ἐσπιβήσεσϑαι et paulo post: τοὺς μεαιφόνως μάλιστα πίστεως κατα- φρονήσαντας, 9 (2): Ovi Φοίνικες Ρωμαίους κατα- ναυμαχήσαντες, 18 (02: ἐφ᾽ οἷς ὁρῶν αὐτοὺς ἀγανακτοῦντας. ἷ) Lib ΧΧΥ͂Ι, 1 (10: πᾶσα δύναμις ovx ἐκ τῆς ἀλλοτρίας ἀσϑενείας, «AA ἐκ τῆς ἰδίας ἕξεως ϑεω- ρεῖται, ibidemque: διὸ δεῖ τοὺς εὐφρονοῦντας τοῖς μὲν διὰ ἐσιμιέλειαν κατωρϑωκόσιν καὶ ἀρετὴν ἀπομερί- ζειν τὸν ἔπαινον. Lib. XXVII, 18 in fr., quod incipit sic: Ὅτε ἀτυχίαν ἀδικίας (18): οὐ ydg δυνατὸν τὸν εἰς ἑτέρους ὠμὸν γενόμενον ἐν μέρει σ«ταίσαντα τυγχάνειν ἐλέου. Lib XXIX, 3 (8): Διὸ καὶ τοὺς σιεσιδικότας 1) De 1. (4, 2) dictum p. 131. Lib. IV. 519 αὐτὸν ἀπαράσκευον ὄντω ἐπὶ τὴν τῶν Αἰτωλῶν συλ,ι- μαχίαν (ἐπὶ τῇ . . . συμμαχίᾳ) τὸν σεόλεμιον ἐστανε- λέσϑαι, 22 (19): καὶ τὰς περιβοήτους πράξεις ἔσετε- λέσατο πολιτικοῖς μιὲὲν τελέσμιασι καὶ δυνάμεσι μικροῖς, μισϑοφόροις δὲ... παμμεγεϑέοι, 24 (21): κατηγορού- pevoc yao ὑστὺ τῶν δείνων ϑανάτῳ, 30 (21): ὁ ὕπατος καὶ iu πατρῶν γεγονὼς ἦν εὖ καὶ κατὰ τὴν ὄψιν εὐσιρεσπτής (aut πατρῶν yey. ἣν εὐγενῶν καὶ), 86 (33): χαὶ ἀπτολογησαμένοις τοῖς τοῦ Περσέως σιρεσβευταῖς σεερὶ μὲν τῶν ἄλλων ἀπολύειν αὐτὸν ἐγκλημάτων ἔφη; στερὶ δὲ x. v. À. Lib XXX, 5 (5): ὅπως ἅπαντας καταςεληξάμενος σοὺς δυναμένους ἀντισολιτεύεσϑαι καϑάπαξ εἴη χύριος ἁπάσης τῆς Ἠπείρου, 9 (8): πῶς γὰρ ἄν τες οὐκ εἰχότως διαλάβοι et paulo post: τὸ ydo OUfLTL6QLEVEY- ϑῆναι πᾶσι τοῖς καιροῖς ἀρμοζόντως, 14 (11): νομίζων στολὺ, οὐ τοῖς ὅλοις κρατεῖν Ῥωμαίους, 19 (15: ... ἐσώρευον. Πῶς οὐκ ἄν τις ϑαυμάσειεν 9909 Lib. XXXI, 3 (3) post med.: τὴν ἐν «oyz παρατε- ϑεῖσαν ἀπόφασιν, 18 (11, 1): χαϑόλου δὲ τέταρτον ἀντοφϑαωλμοῦντος τοῦ βασιλέως τοῖς “Ῥωμαίοις ἐντ- αὐτὸν (cfr. Liv. XLV, 41, 5), 47 (36): ἐσεεδεξίοις γὰρ ϑωσιεύμασιε καὶ ψηφίσμασι, 49 (88): ἀδυνατεῖ ἀπᾶραι φῆς τῶν κυνιδίων ἐλαφρότητος. Lib XXXII, 4 (4): ἔλαβε παρὰ τῶν πολεμιίίων ἐθελοντῶν τὴν τῆς Βλλάδος ἡγεμονίαν, 24 (24): ὑσιὸ τοῦ Πολυβίου ἐπιστατοῦντος, τίνος ἕνεκα. 26 (20): μέρος οὐκ ἐλάχιστον... συμβαλλόμενα ... τὰ διὰ τῆς τῶν ἀποτελεσμάτων σείρας νουϑετήματα, et paulo post: χρεῶν ἀπολύσεις, 21 (27. 1): χατὰ τοὺς τῆς καϑ' ἡ ἂς ἡλικίας καιρούς. Lib. XXXIII, 7 (5, 4): τοῖς ἑαυτῶν «-ἀρανομήκιασι συνεσιχειροτονοῦντες ἀλκήν (?) et paulo post: σιρὸς ἀλήϑειαν ἥκειν συμμάχους ἀστοστελλομέγνους. 520 Lib. IV. Lib. XXXIV et XXXV, 60 (83: Κατων o ἐστικλη-- ϑεὶς τιμητιπκος. Lib. XXXVI, 1 (4, 4): καὶ ταῖς γυναικείαις ϑέαις ἐργολαβοῦντα, pauloque post: γυμνασίαις σολεμικαῖς ἐνδιατρίβοντες, οὔ 88} fin. fr. (8, 5): τὰ μὲν κρατῶν, τὰ δὲ κρατούμενος, 2 (9, 2): ὑπελάμβανε τῇ τούτου ταπεινώσει καὶ ἀδοξίᾳ καὶ τὴν ἑαυτοῦ κατηγορίαν καταλύσειν. Lib. XXXVII, 12 (8, 4): διατελέσας εἰς ἐπανόρ-- ϑωσιν τῶν ἰδιωτικῶν καὶ δημοσίων ἀδικημάτων, coll. XXXVIII et XXXIX, 24 (20); 41 (80, 1): τοὺς ἄφρονας (Oi πρὸς τὰ φαῦλα τῶν ἔργων. Lib. XXXVIII et XXXIX, 3 (8): μετὰ τὸ σύνϑεσιν σοιήσασϑαι, ἐφ᾽ ᾧπερ αὐτὸν ὑπατεῦσαι, ἔδοξε, 15 (12): ἔσπευσαν τῷ νεανίσκῳ κοινωνῆσαι τῶν κατὰ TOY “«όλεμιον ἀγώνων. Lib. XL, 2 (2): ἀφεστηκότας τοῦ Σύρου πεπρεο- βευκέναι πρὸς τὴν σύγκλητον. His addam, in fragmento libri VI, 1 (2, 5) sic esse Scribendum: sva. δὲ κατὰ τὴν νῆσον ἱερὰ ϑεῶν καὶ ἕτερα πλείω... περὶ ὧν τὰ κατὰ μέρος... ἀναγε- γράφαμιεν, εἶναι δὲ ἐν αὐτῇ κατά τινὰ λόφον ὑψηλὸν καϑ' ὑπερβολὴν ἱερὸν Διὸς Τριφυλίου x. v. 4. (Vulgo: εἶναι δὲ τὴν νῆσον ἱερὰν ϑεῶν xab ἕτερα.) Cap. II. Strabo. Strabonis legendi initium feci a libro V et VI, Italis antique formam et intermixtam rerum Romanarum, partim etiam Graecarum memoriam persequens, Aliquot annis post | adiunxi III et IV, quibus terra et provincie ad occidentem et septentrionem verse continentur, repetitisque illis duobus libris ad. VII proximosque perrexi, hic quoque prater geo- — C mm Dh ood. is 7 5.5 M, d . " - ———— —— - -- ---.-- Lib. IV. 921 graphica animo in intervenientem multis modis Grzecarum Romanarumque rerum litterarumque mentionem intento. Sed sensim, maxime inde a libro undecimo celerius legi - multoque pauciora annotavi. Duos primos libros antea hic illic inspectos postremos legi. Straboniani operis emendandi subsidia Kramerus diligentissime conquisivit prudenterque οὐ caute de codicibus sstimandis disseruit, quorum vel optimi (in priore parte A B, in altera F D E) antiqua et gravia menda habent; in ipsa oratione constituenda et emendanda etsi non pauca vera invenit, tamen non raro minus libero iudicio usus menda a Corae aut etiam Gros- kurdio animadversa et partim sublata defendit interdum pravis enarrandi artifieiis et fingendo. Multa feliciter Mei- nekius correxit; ex iis, quz» is quoque aut reliquit aut non recte expedivit, quz» nobis videmur recte animadvertisse et emendasse, age, persequamur. !) Lib. I p. 4 Casauboni (c. 1 ὃ 7): 7oic γὰρ πέρασι (πᾶσι recte om. B C) συνήϑη λέγει τὸν ᾿ἰκεανον, vd. δὲ σξέρατα κύκλῳ περίκειται. Nihil est συνήϑης τοῖς στέρασε. Ser.:: συνήῆφϑαι λέγει τὸν .(2xcavov. Cfr.p.8, c.1, 15 med. Ibd.6 (1, 9): '"Hueig δὲ τὸν μὲν σελείω λόγον περὶ τοῦ ὠκεανοῦ... εἰς Ποσειδώνιον ἀναβαλλόμεθϑω. -., ἱκανῶς διωκρατήσαντας τὸν yicQ) τούτων λόγον. Pro corrupto διαχρατήσαντας SCrib δεαετήσαντας. Cfr. p. 14 extr. 94, 103 et sopius. Ibd. eadem pag. (1, 10): .Aíyvmvoe καὶ Φοινίκῃ, ἑξῆς δὲ ἡ πέριξ τῆς Κύπρου, εἶτα Σόλυμοι καὶ ὐχιοι καὶ Κᾶρες. Πέριξ τῆς Κύυπρου nulla est pars huius, quam Strabo persequitur, ore. Serib: ἡ περαΐία τῆς Κύπρου, pars continentis Cypro obiecta, qu: confinis So- ') Exemplo Parisiis apud Didotum edito a Muellero uti non potui, ex quo mihi casu innotuit egregia in libr. III p. 155 (8, Ὁ) emendatio. 599 Lib. IV. lymis est. Notissima » περαία τῆς “Ρόδου. (De p. 9 dietum est supra p. 326 ad Thucyd. VI, 21, 2. Ibd. 10 (12, 10): Kat τοῦτο καὶ ἐν μικροῖς μὲν δῆλόν ἐστιν. Scribendum: ἐν μεκροῖς ἔν δή λὸν ἐστιν. Ibd. p. 11 (1, 18) scrib: ἄλλοες ydg νόμος τὸ τοῦ βασιλέως πρόσταγμα, ἄλλοις δὲ τὸ τῶν ἀρίστων x. v. À. (pro ἄλλος). Non agitur de diversitate legum, sed alios in aliis civitatibus legum esse auctores. Ibd. 11 (1, 20) ὥσπερ mendosum est; fortasse scri- bendum: ἀλλ, οἷα τὰ περὶ τὴν ἀναμιέτρησιν . . ., ἐν ἄλλοις δεικνύουσιν. Deinde autem, sublatis, qus errore repetita sunt (vsroOo&a: δὲ) scribendum est sic: ἐνταῦϑα δὲ ὑποθέσϑαι δεῖ καὶ πιστεῦσαι τοῖς ἐκεῖ δειχϑεῖσιν, καὶ σφαιροειδῆ μὲν τὸν κόσμιον, σφαιροειδῆ ΠΊΩΝ 7 ἔτι δὲ τούτων πρότερον τὴν ἐπὶ τὸ μέσον τῶν σωμάτων φορὰν, αὐτὸν μόνον, εἴ τι τῆς αἰσϑήσεως ἢ τῶν κοινῶν ἐννοιῶν ἐγγύς ἐστιν, εἰ ἄρα, ἐπισημαινό- jM evov ἐπὶ κεφαλαίῳ μικρά: dla ut ipse tantum. summa- dim et breviter, si forte, confurmes et quasi signes, si quid sensui ei communibus mnotitis propinquum est (ut inde con- firmetur) In codicibus est αὐτὸ μιόνον ἐπὶ τῆς αἰσϑή- σεως eb ἐπισημαινοόμενοι. Mirum est in elliptieo illo εἰ ἄρα hssisse editores (vid. VIII p. 351, e. 3, 27, IX p. 431, ὁ. 5, 5, XVII d. 790, c. 1, 5, Wyttenbach. animadv. ad Plutarch. cons. ad Apoll p. 113 A, p. 749 ed. Oxon., nam Heindorfius ad Plat. Parmen. p. 150 B tantum de εἴσιεο dixit); in ceteris aberrarunt a facili correctionis via. Strabo Stolcus est (χκοεναὶ ἔννοια!) lbd. 13 (1, 21): δι οὗ φερόμενος ὁ ἥλιος vgéste- ται καὶ διδάσκει διαφορὰς κλιμάτων ve καὶ ἀνέμων. Scrib.: «44«o0s« aut δεατάσσει. j Ibd. paulo post scribendum: ταῦτα γὰρ ... xal ὅσω ἀλλα κατὰ τὴν πρώτην ἀγωγὴν τὴν εἰς τὰ μαϑή- ματα παραδίδοται, κατανοήσας τις ἀμωσγέπως (pro ἄλλως “«τως) δύναται παρακολουϑεῖν z.v.4. Mendum per- Lib. IV. 029 vagatum tollendum etiam p. 68 extr. (c. 4, 4), ut scribatur: οἰχήσιμον ἁμωσγέπως. VI p. 255 recte Coraes; quse Kramerus comparat, nulla aut prorsus diversa sunt. Cfr. ad Plutarchum de audiendo c. 13. (De p. 16, c. 2, 3 dietum est supra p. 24, de p. 20, e. 2, 9 p. 29 n) 104. 21 (2, 10): τοὺς ᾿“ριμιαοπούς ..., οὖς ἐν τοῖς ᾿“ριμασσιείοες ἔστεσιν ἐνδέδωκεν “ριστέας. Prorsus alienum ἐνδιδόναι est, longius discedit παραδέδωκεν. Fuitne: ἐνδέδεικενϑ Ibd. 23 (2, 15): χκαϑάσερ davaov uiv τὰ ἐδρεῖα τὰ iv "4oyet παραδείξαντα, "roéa δὲ τοῦ ἡλίου τὸν ὑπεναντίον τῷ οὐρανῷ δρόμον, μάντεις τὲ καὶ ἱεροσχο- σιουμένους ἀποδείκνυσϑαι βασιλέας. Scribendum: μάν- TéiG τὲ καὶ ἀστεροσκόπους γενομένους ἀποδείκνυ- σϑαι βασιλέας. Solis cursum «ovegoozostoc observavit, non /egooxostoc. (Paulo ante iniuria et Kramerus hzesit in verbis καὶ τὸ στιλῆϑος et Meinekius καί in κακ mutavit, perturbata structura. ^ Multitudinem scriptorum et late diffusam in ipsis locis famam (hoe est enim vo σιλῆϑος τῆς ἐσιχωριαζούσης φήμης) Strabo argumento esse dicit, non fictas res esse.) Ibd. 25 (1, 16): καὶ τὸ τὴν ἀκμὴν vov Qwov ova- γρωδὴ εἶναι καὶ τὴν ϑήραν. Minime συαγρώδης erat ἡ ϑήρα. Scribendum: συαγρώδη εἶναι καὶ δηκτηρίαν. Ibd. 28 (2, 20): ἀλλὰ καὶ ταύτην τὴν ἐφεξῆς κατὰ τοὺς Θρᾷκας εἰδώς. Socrib: ἀλλὰ «ce αὐτὴν τὴν ἐφεξῆς. Ibd. 35 (2, 28) tollenda voces «ove 4i9ionac, addit», cum non aniradverteretur obiectum esse: za vov σιδρὶ vov Πυγμαίων λόγον (propter καί). Poterat Strabo dicere: és τοὺς κατ᾽ ἴϊγυπτον ΑἸἰϑίοσιας μόνους. Ibd. 38 (2, 31): oi μὲν περίσιλουν τῶν διὰ Γαδεί- Qov or τῆς Ἰνδικῆς εἰσάγουσιν. | Scribendum: δεὰ 024 Lib. IV. τῶν Γαδ.» per fretum Gaditanum. . Paulo post prave ab editoribus additum est οὐδ᾽ ante ἡ Οδυσσέως. Sententia est: ,Sie enim sequeretur etiam Ulixis errorem fieri non potuisse*. Sed scribendum: ovy ὡς ἀδύνατος (εἴη ὧν καὶ γὰρ ἡ Οδυσσέως πλάνη ἀδύνατος), ἀλλ᾽ ὅτε κι v. À. (pro οὐχ ὡς ἀδύνατος εἶναι). 104. 41 init. (2, 33). Verba in codicibus loco mota (καλῶς eiysv . .. παραλαβεῖν) Casaubonus ceterique cum non recto loco posuissent, et δέ post ἐμιφαίνει addere coacti sunt neque sententiam rectam consecuti; nam ἐμφαίνει Homerus τὴν παρὰ Σιδωνίοις ἀποδημίαν nomine eorum hoe loco (Od. IV, 84) interposito; alibi artificiorum laude et hospitii mentione aliud et maius significat. Scribendum sie: ἵνα δ᾽ ἐμφήνῃ καὶ τὴν s. v. 2. ἀποδημίαν, καλῶς εἶχεν εἴτ᾽ ἀναλαβεῖν εἴτε καὶ παραλαβεῖν, ἣν ἐπὶ πλέον γενομένην ἐμφαίνει διὰ τῶν ἐπαίνων κι «. Δ. Et vocum aliquot οὖ versuum plurium transpositorum non rara sunt in Strabonis opere exempla (IV p. 177, c. 1, 2, ad VI p. 253). Eadem pag. extr. (2, 34) mira signifieatur differentia hominum (τούτοις) et finium, tum finium mediorum (πρὸς μέσους τοὺς ὅρους, non πρὸς τοὺς μέσ. 0g.) Scriben- dum: εἰ δέ τις .. . γίνεται διαφορὰ τοῖς προςβόρροις σιρὸς τοὺς μεσημιβοιγνοὺς καὶ τούτοις πρὸς τοὺς μέσους τοῖς ὅροις, ἀλλ᾽ ἐπικρατεῖ ys τὸ xoivov. Ibd. 44 (2, 36) scribendum: μἄλλον γὰρ ἂν ἐφαρμοε- τοι τῷ δὶς γενέσϑαι τὴν παλίρροιαν . . . ἢ τῷ τρὶς τὸ τοσοῦτον γρόγον μεῖναι τὰ ναυάγια ὑποβρύχια. Vulgo deest co. Ibd. 45 (2, 39) scribendum: μὲς μὲν γὰρ ἅπαντες λέγουσιν, ὃ τε ἐξ ἀρχῆς πλοῦς (sic Coraes pro: ὅτε ἐξ ἀρχῆς ὁ πλοῦς) ἐπὶ Φᾶσιν ἔγει πιϑανὸν τε. . . καὶ ἡ ἐπάνοδος... ἐκ τῶν ἔτι νῦν δεικνυμένων καὶ πεσιστευ- μένων, ἔτε δὲ ἐκ τῆς Oungov φωνῆς (V. σεεστιστευμένων ἐστὶν ἐλ). : Ibd. 47 (3, 2) serib.: ἀλλ᾽ ὅτε καὶ περὶ ὧν (pro Lib. IV. 025 τῶν) τόπων οὐδὲ xaÓ^ ἑαυτόν στω γνώριμια εἶναί φησι τὰ xaÓ' ἕκαστα ἀκριβολογούμενα, καὶ κελεύσας... . καὶ τὰς αἰτίας. .. ἀποδοὺς. .., αὐτὸς ἐπίστευσε τοῖς τυχοῦσι: etiam de iis locis, de quibus . . ., ipsum levibus lestibus credidisse, Ibd. 49 (3, 4): λίϑον ve κογχυλεώδη καὶ vd χτενώ- δεα xat χηραμιίδων τυσιώμιατα. In τά, qui articulus ferri nequit, latet substantivum, quo earere non possumus: καὶ ὄστρακα κτενωώδεα. Ibd. 53 (3, 9) interpungenda vm scribendumque 810: ἡ δ᾽ ἀναχώρησις ovx ἔχει τοσαύτην βίαν ὥστε, ὥσπερ νεκρὸν ἢ ξύλον... ὑπὸ τοῦ κύματος εἰς γῆν ἀναβληϑῆναι, οὕτω καὶ ἐκ τῶν σιλησίον αὐτῇς φύσιων εἰς τὸ πέλαγος προσπεσεῖν ὑπολειφϑέντων vno τοῦ κύματος. E mari ἴῃ litora eiecta (sspe) ibi remanent nec, unda recedente, in mare retrahuntur. (Codi- ces et editiones: «ove vwexgov .. . οὕτω δὲ καὶ τῶν σλησίον αὐτῆς τόπον . . . ὑποληφϑέντων, sine sensu.) Ibd. 55 (3, 12; nam de p. 55, c. 3, 11 dictum est p.71): ὥστ᾽ ovy ὅτι π᾿ιαλιρροοῦντας, ἀλλ᾽ οὐδὲ καϑεστῶ- φὰς καὶ μένοντας, συρροίας μὲν ἐν αὐτοῖς οὔσης, “ἢ μιᾶς δὲ ἐσιιφανείας. Nihil est, unde pendeant accusativi; nam ante συρροίας excidit propter similitudinem litterarum ὁρώης ἄν (καὶ μένοντας ὁρῴης ἂν, συρροίας x. v. À.). Que Kramerus de aecusativo partieipii scribit, plane fieta sunt. Ibd. 56 (3, 13): xat πάντα τὸν τόπον, ὅπου vOv τὰ καλούμενα Γέρρα, καϑ' ἕκαστα τεναγίζειν. Nesciunt, quid faciant verbis xe" ἕκαστα. Scripserat Strabo: ὅπου và νῦν καλούμενα Γίρρα καϑέστηκε» τεναγίζειν. Ibd. 58 (3, 17) post τὴν Ταντάλου βασιλείαν exci- dit folium antiqui codicis. Aliquid deesse Meinekius in- tellexit. Ibd. 61 init. (3, 20 extr): καὶ τριήρη τινὰ ἐκ τῶν νεωρίων ἐξαιρεϑεῖσαν Unspsieosiv τοῦ τείχους. Scriben- 920 Lib. IV. dum: ἐξαρϑεῖσαν. (Paulo ante sie interpungendum: δέξ- αοϑαι μεταξὺ, καὶ τῶν σιεδίων X. v. À.) Ibd. 66 (4, 7) seribendum: οἱ δὲ λοιποὶ, οἱ iniov- τες, ὅση ἦν ἱκανὴ ὑπογράψαι τὴν τῆς οἰκουμένης ἐσεί- γοιαν, οὗτοί εἰσιν οἱ x c. À. (Vulgo: oí δὲ λοιστοὶ ἐστιοντδρ Ibd. 66 (4, 8): ὁποτέρου δή ἐστιν ἡ iyvnczoc, δηλονότε ἡ κάτω λεγομένῃ τῆς Αἰγύπτου χώρα. Pro δηλονότε, quod ignavum est, «codices omnes διδλοντε. Scribendum igitur: οὁσιοτέρου δὴ ἐστιν ἢ Αἴγυσιτος ἢ, διελόντι, ἢ κάτω λεγομένη τῆς Α. y., id est: aut, si dividas nec de omni /Egypto simul statuas. (De διελόντι synt. Gr. S 38 c.) Lib. II p. 76 (1, 18) scrib: ὡς ἐσοδυναμοῦν vo ζητουμένῳ λαμβάνοντος πρὸς τὸ ἀποδεῖξαι τὸ ζητού- μενον: contendit adversarium id, quod quaratur, demon- strare sumpto /sine demonstratione) eo, quod idem valeat. Codd. et edd.: ὡς ἰσοδυναμιούντων τῶν ζητουμένων λαμι- ϑάνοντος, sine sensu. Error copit ab ἐσοδυναμουντῳ in unam vocem conflato et ἐσοδυναμιούντων facto. Ibd. 79 (1, 28) pro καταμιηνύοιτο scrib: xeraqu2- vvot. (Error ex,sequenti o.) Ibd. 80 (1, 26) scribendum: 7700 δὲ sog ἕω πλευροΐ vo μὲν διὰ τῆς Περσικῆς μῆκος... ovx ἔλαττον εἶναι δοκεῖ τῶν οκτακισχιλίων . .., τὸ δὲ λοιπὸν διὰ τῆς Παραιτακηνῆς x. v. ÀA., sublato κατά, quod inter Πεορσι- κῆς et μιῆκος additur. Ibd. (1, 26 et 27). Non transitur ad ea, quse Era- tosthenes στερὶ τῆς vQítzc σφραγῖδος dixerat, sed ea fini- untur, ut deinceps de iis iudicetur. —Scerib: Ὃ μὲν δὴ ᾿Ερατοσϑένης τοιαῦτ᾽ εἴρηκε περὶ τῆς τρίτης σφραγῖδος. Καὶ ἀλλὰ uiv τινὰ ἀμαρτήματα ποιεῖ x. v. 4. Male discerptis sententiis post περί additum est δὲ, 104, 81 (1, 28) inserendus articulus: τὴν διορίζουσαν γραμιμιὴν τὸ ἑοστέριον σιλευρὸν τῆς doas. Lib. IV. 5021 104, 82 extr. (1, 29) tollendum δέ post πλέον (τὴν Μεσοσιοταμίαν . . . περιέχεσϑαι λέγων ὑπό τε TOU Πυφράτου καὶ τοῦ 1 γριδος, τὸ σιλέον τῆς σιεριοχῆς vno τ. Fvq. συμιβαίνειν φησίν). Ibd. 84 (1, 31) oratio sie interpungenda est: ov su- Ü«vov, τῆς ve Σεμιράμιδος... μητρόσιολις τῆς Συρίας, χαὶ τῆς διαλέκτου ... διαμιενούσης ... καὶ τοῖς ἐντὸς. To δὲ ἐνταῦϑα... διασειῶν ἔϑγνος γνωριμώτατον 4. t. À. Ibd. 85 (1, 32) manifestum est excidisse quadam propter repetitionem earundem vocum: £z μέρους δὲ μῆ- χος μὲν τὸ παράλληλον τῶ τοῦ ὅλου μήπεε «τμῆμα ἐκείνου, ““ λάτος δὲ τὸ παράλληλον τῷ τοῦ ὅλου σι λάτειτμῆμα ἐκείνου. (Deinde scr.: ὁπότερον ἂν οὖν ἢ μιεῖζον.) Ibd. 86 (1, 33 extr): οὐκ ἂν εἴη παράλληλος ov- δετέρᾳ. Ser: οὐ δετέρῳ (παραλλήλῳ). Deinde αἱ βό- 9e:0£ pravum; nam de septentrione omnino non agitur. Codices διαβόρειοι. — Videtur fuisse: δεάφοροι. Ibd. 87 (1, 35) scribendum: φήσας, εἰ μὲν παρὰ μεχρὰ διαστήματα ὑπῆρχεν ὁ ἔλεγχος, ουγγνῶναι ἄν" ἐσιειδὴ δὲ κ΄ τ. À. Vulgo post «v additur zv», nulla structura. . | Ibd. 89 (1, 36) scribendum interpungendumque ita : iva δὲ μη ἀνίσχυρον $5» τὸ ὑπὸ ἐκείνου διδόμενον λα- fov, τὸ ceivat .. . ἐπὶ τοὺς ὅρους τῆς Καρμανίας, δεικνύτω τὸ αὐτό. Vulgo scribitur: ἕνα δ᾽ ἀνίσχυρον ἢ τὸ vu ἐκ. οὐ ἐδείκνυε τὸ αὐτὸ, quod postremum fal- sissimum est (ne dicam de imperfecto pro aoristo). Potest eliam fuisse: ἵνα δ᾽ av ἐσχυρὸν ἢ. Ibd. 92 (1, 40): οὐ πολὺ ἧττον μιεσημιβρινώτερον Ov. Serib: μεσημβρινὸν ὄν. Ibd. 95 (2, 8): ἀφόρους σιλὴν σιλφίου καὶ πυρωδῶν φένων καρστῶν ουγκεκαυμιέένων. | SCrib.: wwvongvoóov τίνων καρπῶν. Nam καρποὶ σιυρώδεις nulli sunt; satis est, συγκεκαῦσϑαι. 028 Lib. IV. Ibd. 96 (8, 1): πρός ve τὰς τῶν ζῴων καὶ φυτῶν συστάσεις xai τῶν ἄλλων ἡμισυσταλεῖς τῶν ὑπὸ τῷ ἀέρι καὶ ἐν αὐτῷ ἐκείνῳ. Pro voce, quam corruptam esse consentitur, scribendum, una littera mutata, ἡ t:ovoca - σεις. Novam vocem componendo Strabo finxit, ut signi- fiearet, solis animantibus et stirpibus tribuendam esse pro- prie σύστασιν. Ibd. paulo post scribendum: ζητεῖ γὰρ ἡ γεωγραφία τῇ ἑτέρᾳ (pro τῆς ἑτέρας) τῶν εὐχράτων ἀφορίσαι vo οἰκούμενον ὑφ᾽ ἡμῶν «τμῆμα. Non separatur pars a nobis habitata ab altera zona temperata (ipsa enim est), sed ea terminatur et continetur. (Vid. p. 57 n. et ad Thucyd. II, 83.) Ibd. 97 (83, 2) scribendum: δῆλον γὰρ, ovt, εἰ δεαι-- geivat κατὰ ταύτην τὴν τομιὴν καὶ ἡ διακεκαυμιένη, σιοιεῖ τινα ἐπιεγδειότητα. In codd. et edd. deest εἰ. Ibd. 105 (4, 8): καὶ ἐν δεξιᾷ εἰς τὴν Tanvyíav. - Manifestum est (quoniam hie in metiendo sinu Adriatico ἃ meridie proceditur), scribi debuisse ἐν ἀριστερᾷ, Sed omnes hx voces perverse interponuntur, eum tota mensura alterum (Graecum) litus sequatur. Unde tamen ortz sint, hzreo. d Ibd. 106 (4, 3): ἀπὸ δὲ τῆς Ῥοδίας εἰς Βυζάντιον . περὶ πεντακισχιλίους, ὡς εἰρήκασι, σταδίους. Nihil est, unde pendeat accusativus. Scribendum: σεντακεσχε- λίους εἰρήκασι σταδίους. "(2c ex ove ortum, euius erro- ris aliquot exempla supra notavi Paulo post, ubi editur: oU yàg παραπλήσιον, ἀλλὰ πολὺ δυσμικώτερον εἶναι τὸ δίαρμια τοῦτο, tollendum εἶναι aut in ἐστί mutandum, Ab ipso Strabone hoc obiicitur alien: sententie praecedenti. (De:p. 110, c. 5, 1,9. dd 7, ἀν 5,310; p. A2IBIS o. 53 11 dictum est supra p. 27, p. 91, p. *1.) | Ibd. 114 (5, 7): καὶ περατοῖ τὰ προσάρχτια μέρη Lib. IV. 529 τῆς οἰκουμένης. Deest subiectum. Scr.: περατοῦται vd. (Cfr. IIT, 1, 4 p. 137.)!) Ibd. 115 (5, 8) in hae sententia: oí δὲ σιλέοντες τὸ μέγιστον δίαρμα κι τ΄ 2. excidit Aryovor aut. φασί. “104. 118 (5, 12): ἃ σπιολλῶν éxeivor μιῶλλον ἀφύρι- — gav. Hserent in πολλῶν et varie tentant. Scrib.: «022. Ibd. 127 init. (5, 26): πολλοῖς τοὺς τε &vesiiicz- τους ἀλλήλοις ἐπέπλεξαν wal... ἐδίδαξαν. — Videtur apud σιολλοῖς excidisse χρόνοις. Paulo ante videndum, ne scribi oporteat: κατεὶ τὴν qvo ἀνήμερα pro zat v. q. Nam πολλὰ καὶ x«x« similiaque nihil huc pertinent. Ibd. paulo post: ὥστε suvrrugoU v0 ytopyrzov xat τὸ TOÀLTLXOV. χαὶ τὸ μάχιμιον παρακεῖοϑαι. /— Apertissime Strabo et in precedentibus et in proximis (πλέον δ᾽ εἶναι ϑάτερον) duo facit genera, non tria. Scribendum: τὸ yeugyrxov καὶ σιολιτίκον καὶ τὸ μάχιμον. Eadem pag. (5, 2.): καὶ τούτοις ἐνασιοτέμεται τὸ σιλευρὸν ὅρος ἢ καλουμέγη Πυρήνη. Infeliiter hune - locum tractarunt Coraes, Groskurdius, quem Kramerus se- quitur, Meinekius. Emendatio facillima est: καὶ τοῦτο GUVGSLOVTCNYEt TO "IÀAcUQOY ὅρος y xoAovpery Πυρήνη. Ex τοῦτο ovvesocé mer ortum τούτοις £r«gt.. eodem errore, quem in p. 52 accidisse supra p. 71 ostendi; tum alterum additum mendum. (Cfr. Ill p. 137 eap. 1, 3: sooc ᾿ φῇ Πυρήνῃη τῇ ποιούσῃ τὴν ἑώωαν σιλευρών et: x«t δὴ φὸ piv écor πλευρὸν τῆς ἴβηρίας y Πυρήνη ποιεῖν 104. 129 (5, 31) ridicule palus Μωοίϊοα (— nam ad eam necessario refertur αὐτῆς —) "Tauro monte dividi !) P. 113 (5, 6) restituendum e codicibus τοῦ ... τμήματος, quod Kramerus et Meinekius in τὸ. . . τμῆμα mutarunt. Genetivus pendet a σχῆμα (σπόνδυλος σχῆμά ἐστιν rob μεταξὺ τοὺ ἐση- μερινοῦ καὶ τοῦ ληφθέντος παραλλήλου. .. τμήματος τοῦ βορείου ἡμισῳ αιρίου, eius partis hemispherii septentrionalis, quc est inter cett. MADVIGIE A: vens. Curr. 34 930 Lib. IV. dicitur. Nimirum in superioribus excidit aliquid, cum sie fere scriptum esset: “πὸ δὲ vov Ταναιδος καὶ τῆς Μαιώτιδος ἡ ᾿Ασία £oviv, ἧς ἐστὶν τῇ Μαεώτιδι τὰ ἐντὸς τοῦ Ταύρου συνεχῆ. Ibd. paulo post, ubi sic editur: τὰ ὑπὲρ τῆς '"Toxo- νίας you πρὸς τὴν κατὰ lvóovc καὶ Σκύϑας τοὺς σρὸς τὴν αὐτὴν ϑάλατταν καὶ vo aitov ὄρος, ineptis- sime hse coniunguntur: μέχρε πρὸς τὴν κατὰ ᾿Ινδ. ϑα- λατταν et πρὸς Σχύϑας τοὺς σιρὸς τὴν αὐτὴν ϑ., quan- quam neque '/vóovc καὶ Σκύϑας divellere licet; neque σιρὸς ante Σχύϑας audire. Poteram plura arguere, sed nolo; satis enim apparet, cohzrere πρὸς τὴν x. Ινδοὺς x. Xx. ϑάλατταν καὶ τὸ J. ὅρος. Scribendum est: μεέχρε σιρὸν τὴν κατὰ Ινδοὺς καὶ Σκύϑας τοὺς ἑῴους τὴν αὐτὴν OA. x. v. [. ὅρος, usque ad id mare, quod. idem (simul) et Indos et Scythas orientales alluit. | Scythas hos ἑώους Strabo appellavit iam. II p. 114 (5, 7); pag. 118 (5, 14) Indos et Scythas τοὺς ὑπὲρ τῆς Βακτριανῆς dixit οὐ ad mare ἑῴον utrosque pertinere. Ibd. 131 (5, 33) scribendum: καὶ oU πιστὰ πάντα λέγουσιν (pro: ov πιστὰ οὐδὲ πάντα À.). 104. 182 (5, 34): τοῖς δὲ γεωγραφοῦσιν οὔτε... .. οὔτε ἐν αὐτοῖς τοῖς τῆς οἰκουμένης μέρεσι τὰς τοιαΐτας ενςν διαφορὰς παραδεκτέον τῷ πολιτικῷ" περισκελεῖς γάρ εἰσιν. Prave concurrunt τοῖς γεωγραφοῦσιν et τῷ πολι- φικῷ. Scribendum: σπαραδεκτέον" τῷ πολιτικῷ γὰρ σ,ερισκελεῖς εἰσίν. 104. 188 (5, 37): τοῖς δ' ἀπὸ Συήνης ἐκ τοῦ ϑερι- νοῦ τροπικοῖ πρὸς ἄρκτους. ϑ6110.: ἀπὸ 2. καὶ τοῦ . vg. (idem enim utrumque est). Facta emendatio est iam in eod. € altera manu et in / apud Kramerum. Paulo post scribendum videtur: αὐτῇ γάρ ἐστιν ἡ γῆ διάμιμιος᾿ 4. v. À. QCodices: αὐτῇ ve γάρ ἐστιν ἡ δίαμμος. Coraes et Meinekius ἡ sustulerunt; sed abesse γῇ nomen nequit, Lib. IV. 531 ubi ab aliis rebus ad solum commemorandum transitur; τε deleri iam Meinekius volebat. "il Ibd. 135 (5, 43): ὅσα ἄλλα vov οὐρανίων ἽΠπσιαρ- yog piv εἴρηκεν, ἡμεῖς δὲ σιἀαραλείπομιεν διὰ τὸ τρανό- τερὰ εἶναι τῆς νῦν σπιροχειμένης σ“ιραγματείας, παρ᾽ ἐκείνου λαμιβανέτω. "oavoreoa δ᾽ £014, xol vd σερὶ τῶν φερισκίων καὶ ἀμιφισκίων x. v. Δ. Non ob nimiam et non convenientem huie scribendi generi perspicuitatem res astronomieas Strabo omisit, sed quod pro hoc genere ob- scuriores et molesta essent. Certus sum, scriptum fuisse bis aut ἀτραγνότερα (etsi negativa hzc forma alibi reperiri non videtur) aut & /e vooveoc. Lib. ΠΡ. 127 (1, 4): Περατοῦται μὲν γὰρ vno τῶν δυεῖν ἡσιείρων ἡ οἰχουμένη στιρὸς δύσιν τοῖς τε τῆς ὐρώπης ἄκροις καὶ τοῖς πρώτοις τῆς “ιβύης. Scrib.: ἀπο τῶν ὃ. 5., αὖ utriusque continentis ραν ίο. 1) Ibd. 142 (2, 8): πεδίον μέγα καὶ ὑψηλὸν καὶ εὔκαρπον καὶ μεγαλόδενδρον καὶ εὔβοτον. . Planities laudis eausa ὑψηλὴ non appellatur. Scrib.: ὑδρηλόν. Nam hace voce ali quoque inferioris ztatis scriptores in prosa oratione usi sunt. Ibd. 148 (2, 9. Codices: Καὶ αἱ σύρροιαι δὲ ὡσαύ- τως ὠφελοῦσι κατὰ τὰς ἐπὶ πολὺ nt ec diasg yop vac ὑσιὸ τῶν διειργόντων ἰσϑμῶν τοὺς πόρους καὶ σιλωτον ἀπεργαξομιένων. Serib. διερχόμεναι ὑνιὲρ τῶν διειρ- γόντων ἰοϑιιῶν τοὺς στόρους καὶ ἀπιλώτους ἀπεργαζο- μένων: iranscurrentés super isthmos, qui vias intercludunt ') P. 141 (2, 2) cum in codicibus sic scriberetur de Asta: εἰς ἣν οἱ τοὐνγαδιτανοὶ συνίασι μάλιστα, superiores editores effecerant Τουρδιτανοί. Kramerus et Meinekius miro errore [Γαδιτανοί posuerunt, quos Strabo Greca forma Γαδειρίτας appellat (vid. ind, edit. Kram.), nisi quod p. 169 bis Γαδειτανοί in optimis codicibus sunt. Gaditani in aliam urbem non conveniebant, sed incole» regionis cireumiacentis Astam maxime petebant nego- tiorum causa. 34* 532 Lib. IV. et innavigabiles faciunt; nisi absolute Strabo dixit: ἀπλω- tov ἀσιεργαζομένων, navigationem. impediunt. (De ordine verborum οἱ διείργοντες ἰσϑμιοὶ τοὺς πόρους vid. synt. αὐ Ὁ Ibd. 145 (2, 6): τὸ δὲ πλῆϑος μικροῦ δεῖν ἐνάμιελ- λον toic Ἵ1ι,ϑυκοῖς ἐκπιολλαπιλασιασις. Confusas has lit- teras editores inde a Casaubono tollunt aut tolli iubent; unde venerint, non dicunt. Scrib.: τοῖς Zffvxoic ἐκ σι ο λ- λαπλασίας οὖσιν. Navigia ex una Turditania advecta numero certant cum Africanis, qua ex terra multis parti- bus maiore sunt.!) Ibd. 146 (2, 8) codices: ' trovo: δὲ Γαλάται τὰ ao ἑαυτοῖς εἶναι τὰ μέταλλα. Facilimum est: JwAccot ἔσα παρ᾽ ἑαυτοῖς εἶναι τ. p. ἱ Ibd. 148 (2, 11): καὶ ὅσα δὴ ἄλλα εἴρηχε Πυϑέᾳ σιἰστεύσας δι ἀλαζονείαν. Sorib.: Πυϑέᾳ ntovevouc, ov δι᾿ ἀλαζονείαν. Ibd.149 (2, 12). Seribendum videtur: '/7 δὲ νὺξ ὅτι δύοφγμιον καὶ τῷ 4di0n ngoiaGov, δῆλον, ὁ δὲ "ive τῷ Ταρτάρῳ" εἰκάζοι οὖν ὧν τις x. v. Δ. In codicibus deest οὖν. Meinekius δῆλον sustulit. 104. 149 extr. (2, 13). Locus 816 constitui debet, lacuna ineerto supplemento expleta: ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ 721ρη- Q/'« ᾿Οδυσσεια σιόλις δείκνυται .. . καὶ ἄλλα μῦυρ'αὰ ἴχνη τῆς τε ἐκείνου πιλάώάνης καὶ ἄλλων «ὧν ἐκ τοῦ Τρωικοῦ πολέμιου περιγενομένων. Tov γὰρ Τρωικῶν χρονίων γενομένων καὶ (6044.) és ἴσης κακωσάντων (codd) τούς τὲ πολεμιηϑέντας καὶ τοὺς !) P.145 (2, 7) vereor ne frustra editores studeant thynni cum sue comparationem ex Athenzo quasi a Polybio sumptam in Strabonis verba, in quibus nullum eius vestigium est, inferre; nam cam ipsum Atheneum Polybii verbis addidisse puto. Fuitne: εἶναί τε παραλλάττον τι τὸ ξῷον τοῦτοῦ Paulo ante mendum est in μᾶλλον (ἐλάττων ἀεὶ καὶ μᾶλλον εὑρίσκεται), Fuisse videtur: ΄ c c , ἐλάττων ἀεὶ καὶ ἧττον εὑρίσκεται. | | Lib. IV. 533 ἑλόντας τὴν. Τροίαν, (— καὶ ydo οὗτοι Καδμείαν νίκην ἐτύγχανον ηρμένοι ... τῶν λαφύρων ολίγων εἰς ἕκα- στὸν ἐληλυϑότων, —) συνίβη τοῖς τε σπεριλειρϑεῖσεν (codd. συνέβη τοῖς περιλ.), ἀπελθϑοῖσιν ἐκ τῶν κεν- δύνων, κατὰ ληστείας τρέσιεοϑαιε καὶ τοῖς “λλησιν, τοῖς μὲν (hoe οϑὺ τοῖς σιεριλ., Troianis) διώ a0 ἐχτιεσιορϑῆσϑαι, τοῖς δὲ (Graecis) διὰ τὴν αἰσχύνην. Cfr. I p. 48 (3, 2): συνέβη γὰρ δὴ toic τότε “Βλλησιν ὁμοίως καὶ τοῖς βαρβάροις κ. τ. Δ. In sententiis οὖ membris sententiarum distinguendis ab omnibus, in extrema parte graviter ἃ Meinekio aberratum est.!) Ibd.152 (3,1): Ζοῖς δὲ τοῦ ποταμιοὺ ztAevooic ἐστέ- φείχισε τὴν ()λυσισιῶνα. — Latera fluvii nihil ad ἐπ ετεί-- χισμία. Codices πλεϑροῖς. Scribendum igitur: κλείϑοροις, claustris fluvii, loco, in quo positum erat fluvii claudendi et aperiendi arbitrium. Cfr. IX p. 428 extr. (4, 15) : τῶν κλείϑρων ἐχυρίευε τῶν περὶ τὼ στενά. 104. (8, 2). Suspieor Strabonem scripsisse: 7 ῃς ... ᾿ρητανίας χρατιστεύουοώ ἐστε πιόλις Καστουλῶν, ἢ ᾿Ὡρία (pro Καοτουλὼν καὶ ',2.), etsi Artemidorus apud Stephanum (v. ,(29«o/«) duas facit urbes. Ibd. 154 (3, 6): ψυχρολουτροῦντας καὶ μονοτρο- φοῦντας χαϑαρείως xat λιτῶς. Pravum ipsum verbum povorgogeiv et ineptum rei. Serib: κομοτροφοῦν- - vac. Paulo post (3, 1): ““παντες οἱ ὄρειοι Ar0b . . «.» βαϑεῖαν κατακεχυμένοι τὴν κομιην. psum verbum xo- μοτροφεῖν legitur IV p. 190 (4, 8). Ibd. 156 (3, 8) scribendum: Τοιαύτης δὲ οὔσης καὶ τῶν τόσιων (aub: καὶ αὐτῶν τῶν vonov, vulgo: καὶ «710 φῶν τόσων) λυσπιρύτητος ἐνίοις καὶ τῶν ὁρῶν, εἰκὸς éni- φείνεσϑαι τὴν τοιαύτην ἀτοπίαν. Ibd. 157 (4, 8): καὶ ὑπάρξαι σόλεις αὐτόϑι, τὴν !) P. 151 extr. (3, 1) sie scribendum: καϑ᾽ ἣν ἵδρυνται εἰπου- λακκαια. In litteris confusis subsunt nomina duorum oppido- rum. Hactenus vere Coraes. 534 Lib. IV. μὲν καλουμένην Ελληνες, τὴν δὲ Angiloyor, oe καὶ τοῦ uquioyov τελευτήσαντος δεῦρο x. τ. À. Mira pru- dentia omnes de nominativis incredibilibus tacent. Sorib.: τὴν μὲν καλουμένην EXÀqgvoc, τὴν δὲ ᾿Α΄ μφιλόχγου. (Deinde e codicibus scrib. ἱστορεῖϊσϑαί φησιν, narrari) Ibd. 158 (4, 5): vo κατὰ μιέρῃ πρὸς τοὺς "FBroaoc σιολεμιεῖν xo ἑχάστγν διὰ ταύτην τὴν δυναστείαν. Neque χκαϑ' ἑκάστην poni potest pro καϑέκαστα neque διὰ ταύτην τὴν Óvr., cum non una aliqua significata sit, sed alia alii succedentes. Scrib.: z«9' ἑχάστην τὴν Óv- γαστείαν. (διετέλεσαν . .. καταστρεφόμενοι. sublato commate post jgovo».) Ibd. 159 (4, 7) scribendum puto: μεταξὺ δὲ τῶν τοῦ Ἴβηρος ἐκροῶν καὶ τῶν ἄκρων τῆς Πυρήνης. Longe alie sunt ἐχτροσιαί fluvii nec ulle in Ibero commemo- rantur.!) Ibd. 163 (4, 183): ai δὲ πόλεις ἠμεροῦσιν οὐδ᾽ av- ταὶ ῥαδίως. Videntur accipere, quasi sib ἡἠμιεροῦνται. Scrib.: εὐγμεροῦσιν, lote florent. | 104. (4, 15): Φέρει δ᾽ ἡ IIgroío .. . ἵσεσεους ἀγρί- ovc' ἔστε δ᾽ ὅπου καὶ αἱ λίμιναι πληϑύουσιν" ὄρνεις δὲ κύκνοι καὶ τὰ παρασιλήσια. Apparet deesse nomen rei, qua abundent laeus. Quod Meinekius scripsit: σεληϑύουσιν opréorc? εἰοὶ δὲ, ut omittam violentiam mutationis, in lacubus non maxime aves quaruntur et ὄρνεις prave divel- 1) P. 160 (4, 9) memorabile exemplum est pravs crisis. Coraes pro: τινὲς δὲ xol τῶν τῆς Πυρήνης ἄκρων νέμονται. aptissime seribi voluerat τινά, ut significaretur, eo usque Emporitanorum agros pertinere. Kramerus ineptos illos τινάς retineri vult, sed τῶν... ἄκρων in τὰ ἄκρα mutari, probabiliter scilicet; Meinekius post νέμονται inseruit τὰ Paulo ante (4, 8) Mei- nekius sine ulla causa sex verba delevit. ^ Emporitani commu- nem habebant murum externum, sed oppidum eo cinetum altero muro in duo divisum. Vid. Liv. XXXIV, 9. Hactenus διπλοῦς erat περίβολος. | | | Lib. IV. 535 litur à «vxvov Post πληϑίύουσιν excidit simillimarum litterarum. nomen ἐχϑύσιν. (Πληϑύει δ᾽ ἐλέφασιν ἢ χώρα καὶ λέουσι, XVI p. 114, €. 4, 15; add. XV p. 727.) Ibd. 166 (4, 19) post χαλεῖσϑαι excidisse videtur ὁμολογεῖται. | Que Kramerus de libero infinitivi usu ἃ - pullo verbo pendentis scribit, inania sunt.!) (De p. 167, c. 5, 1 dictum supra p. 20.) Ibd. 169 (5, 3): προσεχὲς δ᾽ κὐτῇ τελευταῖον ἐστι τὸ Κρόνιον πιρὸς τῇ νησῖδι. — Non προσεχὲς, sed σιρο- εχές erat et extremum procurrebat. Ead. p. extr. (5, 5): «à ἄχρα ποιοῦντα τὸν σιορϑ- pov. Significantur non promuntoria, cum (quod) faciant fretum, sed qua faciant, hoc est: τὰ ἄχρα τὰ ποιοῦντα v. πα. Cfr. p. 171 (0, 6): τὰς ἄκρας τὰς ποιούσας τὸν πορϑιιόν. 104. 173 (5, 7) scribendum: εἰ δ᾽... εἰσπινοῆ τὲ καὶ ἐχπινοῇ τὸ συμιβαῖνον περὶ τὰς σιλημμυρίδας καὶ περὶ τὰς ἀμιπώτεις ἔοικεν, εἴη av (codd., edd. εἶναι) vta τῶν ῥεόντων ὑδώτων x. v. 4. Paulo post (5, 8) in ἄρχεσϑαι δεῖν subest ἄρχεσϑαι οἰδεῖν, non δεο δεῖν. Lib. IV p. 177 (1, 1): τοὺς τὰ βόρεια τῆς Πυρήνης μέρη κατέχοντας καὶ τῆς Κεμιμένης μέχρε πρὸς τὸν ὠκεατὸν τὰ ἐντὸς lugovva ποταμιοῦ. Terra latissima inter Cebennam montem et Oceanum nullo pacto ipsius montis pars dici potest (τῆς Κεμιμιένης . . . τὰ ἐντὸς Γ. $5.) Preterea recte annotant, nusquam alibi Strabonem feminina huius nominis forma uti, sed Κέμμενον ὄρος, và Κύμμενα dicere. Serib.: καὶ τῆς κειμένης [a0 và» Kepqrévov] μέχρι σιρὸς τὸν ὠκεανὸν τὰ ἐντὸς I'm. Ibd. 181 (1, 5): τοὺς γνωριμιωτάώτους “Ῥωμαίων ἢ P. 165 (4, 18) tollendum καί, quod post Coraem additur ante διεσώξοντο. 'AnoOti;94v non cum verbis πρὸς μέτρον coniun- gitur, sed impersonaliter dicitur: cum edictum esset, ut merce- dem homines acciperent muscas ad certam mensuram venantes. 936 Lib. IV. σιέπιειχεν ἀντὶ τῆς εἰς ᾿“΄ϑήνας ἀσιοδγμίας ἐκεῖσε (εὶς Μαοσαλίαν) φοιτῶν φιλομιαϑεῖς ὄντας. Non significatur omnes τοῖς γνωριμωτάτους Romanorum esse quiopa eic, sed consilium Massiliensis commorationis indieatur:. :20- μαϑηήσοοντας. ut studis operam dent. Idem mendum e Plutarchi Sulla e. 13 sustulit Reiskius. De re Tacitus Agric. 4, ann. IV, 44.1) Ibd. 182 (1, 6): πόλεν ἔχων ἑκάτερος ὁμώνυμον αὐτῷ pro αὐτῶν. (Codd. optimi duo αὐτῷ) Eadem pag. extr. (, 1) seribendum proxime codices: s. καὶ τὰς ψήφους τὰς αἰγεαλίτιδας. Ομιοίους δὲ καὶ λείους καὶ ἰσομιεγέϑεις τῇ ὁμοιότητι καὶ τῆς αἰτίας (pro τὴν αἰτίαν) ἀποδεδώκασιν ἀμφότεροι: uterque autem (et Aristoteles et Posidonius) tradit lapides esse similes et leves et eiusdem magnitudinis propter similitudinem etiam causa. Ibd..182. (1, 7) in AEschyli Promethei λυομιένου fragmenti (196 D.) v. tertio pro «Ag λιεσιεῖν scribendum opinor βέλη xA«umneiv. Nonrelicturus ibi Hercules sagittas erat, sed sagittze ei non suppetiture. Vid. Dionys. Halic. ἫΝ I doe L Ibd. 186 (1,11): πάλεν ἄλλην καμπὴν λαβὸν vo- τιον φέρεται τὸ ῥεύμια μιέχρε τῶν ἐχβολῶν δεξάμενον καὶ τοὺς ἄλλους mora ove. Describitur cursus Rhodani inde ἃ recepto Arari et a Lugduno. Οἱ ἄλλοι ποταμιοί non possunt igitur ullo pacto Arar et Dubis intellegi, sed Isarus, Druentia, alii, de quibus supra (p. 185) Strabo dixit. Itaque non δεξάμιενον, Sed δεξόμιενον eos φέρε- vo: τὸ ῥεύμα. Sed residet difficultas; nam ἐχκβολαί non sunt Rhodani in mare; sequitur enim de imo cursu: xa- κεῖϑεν ἤδη (recepls aliis fluviis) τὴν λοισιὴν ποιεῖται por τῆς ϑαλάττης ῥύσιν. Itaque verba μιέχρε τῶν ἐχ- βολῶν aut de Isari Druentieque ceterorumque oribus intel- 1) Ann. philol. Dan. V p. 18 et 158. Lib. IV. 531 legenda sunt miro ordine (μι. v. ἐκβολῶν, δεξόμενον καὶ τοὺς 4. st.) aut prorsus tollenda. | Ibd. 187 (1, 13). (Codices: ov γάρ σιαρειλήφαμιεν οἰκοῦντάς τινας τὴν νυνὶ Ἰρόκμους ἢ Τολιοτοβωγίους [οὔτ ἐκτὸς τῶν ᾿“λπεων οὔτ᾽ ἐν αὐταῖς οὔτ᾽ ἐντός. Delent τήν. Fuit fortasse: οἐκοῦντάς τινὰ γῆν νυνὶ. Ibd. 189 (1, 14): διὰ τὸ τοὺς ἐμιπιίσιτοντας εἰς αὐτὸν ποταμιοὺς ὑσιάρχειν σιλωτοὺς καὶ διαδέχεοϑαι τὸν φόρτον σιλεῖστον" ὁ δ᾽ "/o«g ἐχδέχεται xol ὁ Δοῦβις ὃ εἰς τοῦτον ἐξιβάλλων. Scrib.: καὶ διαδέχεσϑαι τὸν φόρτον’ σιλεῖστον δ᾽ ὁ og ἐκδέχεται κ. ὁ A. 104, 190 (2, 1): ϑερμιὰ καλλιστα ποτιμωτάτου ὕδατος. Si potando, non lavando aptas aquas Strabo significaret, ποτίμου diceret. Nunc puto scripsisse: sr o- ρεμωτάτου;, efficacissimi. 104. 191 (3, 1) ineptum est jwyor vov Ῥήνου σαντος. Opinor fuisse: » ἐφεξῆς ἐστι μέχρι τοῦ “Ῥήνου, ὧν «ὁ απο τοῦ /'yrooe ποταμοῦ καὶ τοῖ ᾿Ροδανοῖ. Ibd. 198 (3, 3): ἧς (λίμινης, lacus Brigantini) ἐφάσε- vovrat καὶ ἹΡαιτοὶ xat. Ουινδολικοὶ τῶν | AdÀneiov «ινὲς καὶ τῶν ὑσιεραλτιείων. Scrib primum τῶν ᾿“΄λπείων καί τινὲς καὶ, deinde, opinor, τῶν ὑπαλπείων. li τοῖς ᾿“Τλστείοις contrarii. Qui ultra Alpes erant, nihil hic agunt. Ibd. 193 (3, 4): Σηκοανοὶ καὶ ἤῆεδιομιατρικοὶ κατοικοῦσι τὸν Ῥῆνον. Scrib.: παροικοῦσι τὸν P. Sepius enim Strabo παροικεῖν cum accusativo ponit, ut hoe libro p. 177 (1, 1), 194 init., 196 (4, 3), libro I p. 31 (2, 24) bis, libro XVI p. 748 (1, 27). Lib. Ip. 31 (2, 24) ubi bis dixi legi παροιχοῦντες τὸν ὠκεανὸν, paulo post editur: ἐφ᾽ ἑκάτερα παροικοῦσι τῷ ὠκεανῷ, dativo casu; sed duo prsstantissimi codices παρή- xovo: habent, quomodo VII p. 294 (2, 4) ommes παρή- χουσε vo ὠχεανῷ. Et hoc quidem Meinekius, Corais suspieionem secutus, in zr«gorxovor mutavit. Sed obstat preter alterum locum Plutarchus de sollert. anim. 32, 2 538 Lib. IV. p. 981 scribens: οἱ λίμιναις παρήκουσαν veuOjtevor ϑάλατταν ἰχϑύες. Sine varietate tamen hoe libro p. 190 extr. (2, 2) legitur: οἱ τῷ Γαρούνᾳ παροικοῦντες. εἰ ΤῊ, 195 (4, 1): ἁλύσεις δ᾽ ἔτεινον ἀντὶ κάλων. Ser. totidem et iisdem litteris ἀλύσεσε (catenis vela tendebant). Dativo opus esse Coraes intellexit, sed non recte ἀλύσεε Scripsit. Ibd. 196 (4, 3). Gallos braecis usos credo non steo:- φεταμιέναις (circumtensis), sed laxis et fluentibus, σε ερε- σφι διυταμένοωι. Paulo post hune accusativorum concursum non intellego: oí μιέντοι “Ῥωμαῖοι καὶ ἐν τοῖς προσ- βορροτάτοις ὑποδιφϑέρους τρέφουσε ποίμινας ἱκανῶς «o1eíac égíac, putoque ἐρέας mala manu additum esse, cum Strabo lanz bonitatem significasset gregum laude (ποίμινας ix. ἀστείας). Ibd. 197 (4, 4): ἀφϑάρτους δὲ λέγουσε καὶ οὗτοι (Druide) καὶ ἄλλοι τὰς ψυχὰς xot τὸν κόσμον, ἐπε- κρατήσειν δὲ ποτ καὶ πῦρ καὶ ὕδωρ. Nimis infinitum ἄλλοι, itaque articulum addunt. Scerib: κατ᾽ ἄλλα. ἃ ceteris interitus causis invictos animos mundumque putant, sed conflagrationi et aquis aliquando cessuros. Etiam (καῇ) hos sic putare, Strabo Stoieus dixit, memor, quid de τοῦ xOOjtoU ἐκπιυρώσει in sua disciplina traderetur. Ibd. 198 (4, 6) non φορτίον nescio quale ad templum tegendum feminas in insula fabulosa afferre fingebant, sed qoo tov, tegetem; Sic bis scribendum. Ibd. 200 (5, 3) restituenda est codicum seriptura: τέλη τὸ οὕτως ὑπομένουσε βαρέα, pro qua editur e Xylandri coniectura οὔστως. Adeo gravia Britannos Romanis portoria pendere Strabo dicit, ut nihil opus sit tributa imponere eorumque causa militum presidium ibi habere; impositis tributis minutum iri portoria. Rem ipse Strabo perspicue exposuit etiam 11 p. 115 extr, 116 init. (5, 8). Ibd, £01 (5, 5): σπιρὸς μιέντοι τὰ οὐράνια. . . ἱκανῶς δόξεις κεχρῆοϑαι τοῖς σιράγμασε τοῖς τῇ κατεψυγμιένῃ Lib. IV. 539 ζώνῃ πλγσιάζουσι τὸ τῶν καρσιῶν εἶναι τῶν ἡμέρων καὶ ζώων τῶν μὲν ἀφορίαν παντελῆ, τῶν δὲ σπάνιν. Nihil est κεχρῆσϑαι. Meinekius inter πράγμασε et τοῖς lacuns notam posuit. Scribendum videtur: sw. μι. v. ovo. x. v. μαϑ. ϑεωρίαν ix. δόξειεν ὧν κεχρώσθαι τοῖς σιράγμιασε τοῖς x. v. Δ. Coli tamen rationem si spectes, id, quod tradit Pytheas, fruges animaliaque domestica ibi partim omnino non gigni, partim rara esse, satis (tinctum esse videatur iis rebus, ἢ. e.) eolorem habere eorum, quae zonz frigide accidunt (scheint hinlánglich die Farbe der- ienigen | Verháltnisse zu tragen, denen die kalte Zone unter- liegt). Ibd. 202 (6, 1): «€ γὰρ '"àsteto καλεῖσϑαι 7t00- τερον "Aia, καϑάπερ καὶ àiniovia. (Sic codices, non καὶ ᾿“λπεινά) Ab albo colore nomen ductum sig- nificatur. Fuitne: χαϑάπερ xaveyt0ovia,nivetecta? Ka- ταχιονίζω verbum Hesychius habet. Ibd. 203 (6, 5) scripsisse Strabonem puto: ἐκ δὲ τῆς ἑτέρας πολὺ ταπεινοτέρας ἀναδίδωσιν αὐτὸς ὁ Πάδος. sublatis verbis τούτων τῶν χωρίων, quae acces- sisse videntur adiectivo corrupto. Comparantur duo, quos supra dixit, fontes, non fluvius et hac (nescio quz) loca. Ibd. 204 (6, 6): Meta δὲ τούτους καὶ τὸν Πάδον Σαλασσοί. Non post Padum, sed post illos, ad Padum: κατὰ vov Πάδον. Eadem pagina: xei ἄλλα πλείω μικρὰ ἔϑνη κατέ- χοντα τὴν ἴταλίαν ἐν τοῖς πρόσϑεν χρόνοις ληστρικὰ καὶ ἄπορα. Nunquam hi Italiam tenuerant, sed olim rapinis et przdationibus vexarant: κατατρέχοντα. Ctr. modo p. 206 (6, 8): ' An«eveeg δ᾽ οὗτοι καὶ τῆς Ιπαλίας τὰ γειτονεύοντα μέρη κατέτρεχον aei. Receptam pridem oportuit in Thucydidis IV, 92, 5 certam Reiskii emenda- lionem κατατρέχειν pro. κατέχεεν, Lib. V p. 211 (1, 3): xai ἔστε τῆς μὲν παραλίας tO μῆκος ὅσον τριακοσίων σταδίων i τοῖς ἑξακισχιλίοις 940 Lib. IV. τῶν opo». Sic scribendum, sublato, quod contra codices ante τῶν ogov inseritur, μέτα. Alpes et Apennini, qui Galliam Cisalpinam continui cingunt, sex milia stadiorum explent; his, ut prorsus ad mare Adriatieum perveniatur, adduntur «zc παραλίας (planitie inter montes et mare) stadia trecenta. 104. 212 (1, 5). Hzeretur iure in his: μάλεστα δὲ ὁ Πάδος subieetis verbo Zyovor, quod ad urbes refertur. Tollenda una littera et sic interpungenda oratio: ... ἔχουσι. Μάλιστα δ᾽ ὁ Il&Óoc (μιἐγιοτὸς τὲ γάρ ἐστι καὶ πλη- ροῦται πολλάκις ἔκ τὸ ὄμιβρων καὶ χιόνων) διαχεόμενος εἰς πολλὰ μέρη . . . τυφλὸν τὸ στόμια ποιεῖ X. T. À. In eodieibus post δεαχεόμιενος additur 9". Ibd. 218 (1, 6) recte habent verba: ov μέντοι ὠκησαν evroO:. Significat Strabo quingentis nobilissimis Grecis Ossarem sie civitatem dedisse, ut specie adscriberentur coloni$ Novocoraensi nee tamen ibi habitare cogerentur. Sed deinde mendosum aperte est καί, Scribendum puto: ἀλλὰ καινὸν τοὐνομιά ye τῷ κτίσματε ἐκεῖνοι κατέ- λέσον. Ibd. 220 (2, 8): Περὶ μὲν τῆς ἐπιφανείας τῶν Τυρρηνῶν ταῦτα“ καὶ ἔτε τὰ τοῖς Καιρετανοῖς πραχ- ϑέντα" καὶ γὰρ wx. v. À. In περί latet substantivum, φεκμήρια, μαρτύρια, σημεῖα aut simile. 104. 222 (2, 5): ὁ Μάκρας ἐστὶ χωρίον, ᾧ πέρατι x. v. À. Videtur fuisse: ἐστὲ χειμάρρους. Eo vocabulo utitur Strabo IV p. 187. (1, 12), IX p. 426 (4, 4), XV p. 722 (2, 6). Ibd. 223 (2, 5): καὶ γὰρ μαχιμιώτεροε Τυρρηνῶν 1) P. 211 (1, 11) recte fecisset Meinekius, si totum locum, qui hic male post ἡ Κελτική insertus est, scriba ad aliud folium, omissis mediis, aberrante, p. 223 (Ὁ, 6) posuisset, quam quod ibi frustum posuit, alterum frustum p. 218 (2, 1). Lib. IV. 541 ὑσιῆρξαν. Non Etruscis bellicosiores Arretini erant, ipsi Etrusci, sed: μαχιμώτατοι Tvoorvov. Eundem errorem II p. 106 (4,3: δυσμεκώτερα) et VII p. 320 (6,2: ngoreoov) sustulit Coraes, cui Meinekius obsecutus est. (Kramerus II p. 91 3, 2 (et III) p. 158 prave citat.) Cfr. ad Plutarch. prae. coniug. 47. Eadem pag. (?, 6): 9ron e σιαντάτιασιν ἔφευγον οἱ χτίσται τὴν ϑάλατταν ἢ ποοεβάλλοντο ἐρύμιατα σπιρὸ αὐτῆς. Nuge de munitionibus σπιρὸ τῆς ϑαλαάττης. Co- dices σιροὸς αὐτῆς. Scrib: zgvgrova σι ροσάντγ. Ibd. 224 (2, 1): 'Eo1« δὲ αὐτῆς (τῆς Σαρϑδονος) τὸ σιολιυ μέρος τραχὺ καὶ οὐκ εἰρηναῖον, σιολὺ δὲ καὶ χώραν ἔχον εὐδαίμιονα τοῖς πᾶσι. In hac soli descriptione nihil agit pacis mentio. Serib. videtur: εὔεργον (cultu facile) aut ἐργάσιμυν Ibd. 225 (2, 7): τὰς «ov ἐργαζομένων καϑαρσιά- Covrec. Scrib.: τὰ vov ἐργ. Ibd. 226 (2, 9) seribendum: νιοὶ δ᾽ ov Τυρρηνοῖύς φασι τοὺς Φαλερ ovc, ἀλλ᾽ ἰδιον &OvOc* τινὲς δὲ καὶ τοὺς Φαλίοκους noA. ἰδιογλωσοον, sublato Φαλίοκους, quod inter ὠλλὰ et ἐδιο» ἐϑύος additur. Ibd. 230 (3,2): Οὔτε ydo ἐρυμνὸν τὸ ἔδαφος οὔτε χώραν οἰχείαν ἐχοὸν τὴν σιέριξ, Opinor, εἶχον. Nam éduqoe minus recte χώραν ἔχειν dicitur. Eadem pag. (3. 2): ἐπηγγείλατο ἕνα ἀγῶνα innixov i00 Ποοειδῶνος. | Vitiosum ἕνα. Scribendum videtur: τε ϑέναιε. Ibd. 231 (9, 4): Αΐκοι δὲ γειτονεύοντες μάλιστα τοῖς Κυρίταις " — x«l 4oUpoy δ᾽ ἐκεῖνος τὰς πόλεις ἐξε- nogUrosv. SCcr.;: δ᾽ ἐγειτόνευον μάλιστα. 104. 232 (3, 5), scrib.: Νυνὲ μὲν οὖν ἀνεῖται τοῖς ἡ γεμόοιν εἰς οχολὴν καὶ ἄνεοιν τῶν σιολιτικῶν «..» σιρὸ- τέρον δὲ ναῦς ἐκέκτηντο x. v. À., sublato καί ante πρότερον. 108. 233 (8, 6): 'Eire δ᾽ ἐν ἑκατὸν σιαδιοις τῷ Κιρκαίῳ Tagoaxiva ἐστί. Scrib.: τοῦ Κερκαίου. Fre- 542 Lib. IV. quens apud Strabonem de intervallo absolute ἐν ἑκατὸν σταδίοις, sed additur eliam genetivus loci, unde intervallum numeratur, ut X p. 486 (5, 5): ἐν «évragot τῆς ZjAov στα- δίοις, apud Plutarchum Czs. c. 19: ἐν διακοσίοις τῶν στολε- piov σταδίοις. Praponitur etiam «sto Ip. 49 (8, 4), XIII p. 626 (4, 5); dativus alienus est. Eadem pag. paulo post: παραβέβληται τῇ 000 τῇ "Ansie διῶρυξ és) πολλοὺς τόπους «πληρουμένη τοῖς ἑλείοις τὸ καὶ τοῖς ποταμίοις ὕδασι. SCrib. : ἐπὶ σ«τολλοὺς σταδίου ς. 104. 235 (8, Y): τὰς οἰκοδομίας, ἃς ἀδιαλείσιτους σοιοῦσιν αἱ συμπτώσεις καὶ ἐμπρήσεις καὶ μετατσερά- σεις, ἀδιάλειπτοι καὶ αὗται οὐσαι καὶ γὰρ αἱ μιετα- σιράσεις ἑκούσιοί τινὲς συμπτώσεις εἰσί, καταβαλλόντων καὶ αἀγνοικοδομούντων x. v. À. Inusitatum μετάσερασις (eb μιετασισράσκω, si scholiastas excipias) pro πρᾶσις, nee de venditionibus agi satis adieeta ostendnnt. Ser. bis nuevas Aeoste. Ibd. 236 (3, 8): Καὶ yag vo μέγεϑος τοῦ πεδίου (campi Martii) ϑαυμαστὸν Guo καὶ τὰς ἀρματοδρομίας καὶ τὴν ἄλλην ἱπατασίαν ἀκώλυτον παρέχον τῷ τοσούτῳ σιλήϑει τῶν σφαίρᾳ ... καὶ παλαίστρᾳ γυμναζομένων. Qui pila et palestra exercebantur, iis non prabendum erat aurigandi et equitandi spatium. Serib.: σταρέχον ἐν τῷ τοσούτῳ πλήϑει. (De p. 240, c. 4, 1 dietum est p. 67 not.) Ibd. 241 (4, 2): κεῖται δ᾽ ( Mdyxov) ἐστ᾽ ἄκρας piv λιμένα ἐμσιεριλαμιβανούσης τῇ πρὸς τὰς ἄρκτους ἐπι- στροφῇ. Pravum μέν. Videtur subesse: μέγαν λιμένα. (De p. 242, ὁ. 4, 3 dictum p. 132, de p. 244, c. 4, 5 p. 20) Ibd. 244 (4, 5): διὰ vo πιροκεῖσϑαι vov “οκρῖνον" κόλσιον προσβραχῇ καὶ πολύν. Scrib: καὶ ἄσειλουν. Nam magnitudo nihil officiebat. Eadem pag.: xe? τοῦτο τὸ yogíov Πλουτώνιον τι Lib. IV. 543 ὑπιελάμβανον καὶ τοὺς Κιμμερίους ἐνταῦϑα λέγεσϑαι. Ser.: ἐνεταῦϑα γενέσϑαι. Eundem errorem Coraes cor- rexit VI p.270 (2, 4) sic scribens: ovosteo ztoocovc φησὶ φῶν βαρβάρων Egogoc γενέσθαι (codd. λέγεσϑαι) τῆς Σικελίας οἰκιστάς, cui ne Meinekium quidem paruisse iure mireris. 104. 247 (4, 8): 4yegoov, ὁμωνύμιου κατοικίας τῆς περὶ Κρέμωνα, ἐσείνειον ἐστιν ἡ Πομιπηία. | Scrib.: ὁμωνύμου... τῇ περὶ Κρ. Vid., si tanti est, VIII p. 859 extr. (4, 4), 368 (6, 1). Cfr. supra p. 67 n. Ead. pag. (4, 8): ἔχεε μὲν yao τὸ λιπαῖνον καὶ τὴν ἐκπυρουμιένην βῶλον x. v. Δ. In ἔχει μιέν, quam par- lieulam Coraes tollebat, latet aliud verbum, quod irri- gandi aut penetrandi similemve significationem habeat; sed ipsum non reperio. Ibd. 251 (4, 13). Codices: ἐφ᾽ οὗ (τοῦ Σιλάριδος σ«οταμιοῦ) τοῦτ᾽ ἴδιον ἱστοροῖσιν ἐστὶ τοῦ ὕδατος τοῦ ὄντος ποταμοῦ τὸ χαϑιέμενον εἰς αὐτὸ. φυτὸν ἀσολι- ϑοῦσϑαι. Recte Kramerus ex Eustathio scribendum vidit: τοῦ ὕδατος ὄντος ποτίμιου. Sed simul ἐστί non in περί eum Corae mutandum erat, sed tollendum: ἐφ᾽ οὗ... ἱστοροῦσιν, τοῦ ὕδατος x. v. À. Lib. VI p. 253 (1, 2). Hoc loco, ut aliquoties apud Strabonem factum est (in huius ipsius libri initio p. 252 notabilius) versus aliquot suo loco moti et in alienum ilati videntur. Sie enim scribendum locum opinor: οἵ τὸ "BAAyvec καὶ οἱ βάρβαροι sooc ἀλλήλους. "Tovegov. μέν γε καὶ τῆς μεσογαίας πολλὴν ἀφήρηντο, «sto vov Ἴρωι- κῶν χρόνων ἀρξάμενοι, ual... τὴν μεγάλην ᾿Ελλάδα φαύτην ἔλεγον. Οἱ δὲ τῆς Σικελίας τύραννοι καὶ μετὰ ταῦτα Καρχηδόνιοι . . . ἅπαντας τοὺς ταύτῃ κακῶς διέϑηκαν, μάλιστα (Sic iam Meinekius e Villebrunii con- iectura pro μδτα) δὲ τοὺς “λληνας καὶ vp» Σικελίαν" νυνὶ δὲ πλὴν '"agavvoc x. v. À. Optime iam omnia cohzrent. [Partem veri iam Siebenkeesius et Coraes viderant.] 044 Lib. IV. Ibd. 254 (1, 3): Eeovyev δὲ κοινῶς ἃ παρειλή- φαμεν οὐδὲν σιαρὰ τοῦτο ποιούμενοι τοὺς τὴν μιεσό- γαιαν οἰχοῦντας. Nec quo τοῦτο referatur nec quid sit οὐδὲν παρὰ «τοῦτο T.OLOU((O/ τινας, expediri potest; aceu- salivi τοὺς. . . οἰκοῦντας “ευκανοὺς ve xal . . . Σαυ- v(tag necessario referuntur ad illud: ἐροῦμιεν δὲ κοενῶς. Et iamen geminum illud videtur in libro XIV p. 673 (5, 11): EV... γραμμὴν . o. . τὴν αὐτὴν ἀποφαίνομεν τῇ μέχρε ᾿Ισσοῦ, οὐδὲν παρὰ τοῦτο ποιούμενοι. — Accedit tertius Plutarchi locus, de audiend. poet. ὁ. 6 p. 24 D: ἐσιεὶ γὰρ (ἢ ἀρετὴ) καὶ δόξας ἐπιεικῶς καὶ δυνάμιεις σιδριστοιεῖ, TLGQU. τοῦτο σιοιοῦνται καὶ τὴν εὐδοξίαν ἀρε- τὴν καὶ δύναμιν ὀνομάζοντες, ubi Wyttenbachius Stra- bonis locos iam ἃ Casaubono inter se compositos comparavit, sed nihil, quod aliquam speciem haberet, effecit. Seri- bendum enim, sublata interpolatione, apud Strabonem bis οὐδὲν vagas otovuevot, nihil mutantes, nihil. adul- terantes, apud Plutarchum παραποιοῦνται, adulterant et. falsó nomine utuntur, Apud Strabonem simili inter- polatione p. 259 (1, 7) pro: τῆς Kootovoc xat Συρακουσσῶν κτίσεως Scriptum erat: τῆς ἀπὸ Κρότωνος mansitque ad Coraem. (Eadem p. 251 (1, 4) pro βρεττανίας (codd. Βρεττίας) scribendum erat Boeecievz c.) ' Ibd. 255 (1, 4): οἰκῆσαι yaQ τοὺς τόπους τουτοῦυς Xovac, Οἰνωτρικὸν ἔϑνος κατακοσμούμενον. — Opinor: κατ᾽ ἀποικισμοόν. Ead. pag. (1, 6) ante γενέσϑαι βα- ούμηνεν excidit. λέγεται. (De p. 257, c. 1, 6 dictum p. 29.) 104. 258 (1, 6) scribendum: ἐντεῦϑεν ἀπερρωγέναι δοκεῖ (pro δοχεῖν) εὐλογώτερον. —Valuit prsecedens infinitivus. Paulo infra post χατασκάψαιε excidit φασί (κατασκάψαι φασὶ Ziovvoror). Ibd. 263 (1, 12): τοσοῦτον δ᾽ ἴσχυσε μόνον. Serib: ἐσχῦσαι. Ead. pag. (1, 13): καταφρονήσαντες δ᾽ αὐτῶν τοὺς μὲν διεχειρίσαντο, τὴν δὲ noÀw eig ἕτερον Lib. IV. 945 «óno» μετέϑηκαν. Scr: καταφρονήσαντες δ᾽ αὐτοὺς μὲν διεχ.» τὴν δὲ πιόλεν w. τ. À.!) Ibd. 265 (1, 15): ἐνταῦϑα δὲ xol τὸν Μετά- stoyvov μυϑεύουσι καὶ τὴν Μελανίσιπιην τὴν δεσμῶτιν xal τὸν ἐξ αὐτῆς Βοιωτόν. Totus, qui sequitur locus, ostendit scribendum: έτα βον, alterum nomen ex su- periore urbis mentione ortum. Apud Stephanum Byz. v. Μεταπόντιον scribendum: τὸν γὰρ Mézofjov oi ράρ- βαροι Μεταπόντιον (Mézonov?) λέγουσι (ut hinc. nata sit urbis nominis forma). Ibd. 266 (2, 1). Totus loeus sie est seribendus: ὅμως δ᾽ oov ὄντως τῆς Σικελίας τῇ Ἰταλίᾳ πρὸς νότον κειμένης ἡ Πελωριὰς ἀρκτικωτάτη λέγοιτ᾽ ἂν καλῶς τῶν τριῶν, ὥσϑ᾽ ἡ ἐπιζευγνυμένη am αὐτῆς ἐπὶ τὸν Πάχυνον, ὃν ἐκκεῖσϑαι πιρὸς ἕω ἔφαμιεν, ἅμια ngog ἄρκτον βλέπουσαν ποιήσει τὴν στλευρὰν καὶ σιρὸς TOY ὄρϑρον. In his χεεμένης e cod. B (post optimum se- eundo) est, βλέπουσαν et καί (post σπιλευράν) ex om- nibus; ὄντως pro ἐν τοῖς Cluverii est; conceditur, re- apse, quod Posidonius posuerat, Pelorida maxime septen- irionalem esse; o» post Πάχυνον omissum Meinekius reduxit; ὄρϑρον pro πορϑιμιόν, et per se inepto et propter coniunctionem cum srgoc ἄρκτον, ego restitui. Lineam, quie ἃ septentrionali ad orientale promuntorium ducatur, .Sürabo efficere dicit latus septentrioni et ortui solis ma- tiutino obiectum. (De p. 267, e. 2, 2 dictum p. 132.) Ibd. 268 (2, 3): καὶ Κατάνῃ δ᾽ ἐστὶ Ναξίων τῶν ἀυτῶν κείσμα. Scr: Νιαξίων αὐτῶν, ipsorum N., non, ut 1) P. 964 (1, 14) pro φαινόμενον adeo et facilis est et ex omni parte apta Krameri coniectura φάναι μόνον, ut a Meinekio non receptam mirer. Ego cum solo uterer Meinekii exemplo, eandem feci correctionem. MADVIGII Apvxas. Carr. 35 546 Lib. IV. Tauromenium, a Naxiorum demum colonis, Zanclzeis, con- ditum. Ibd. 269 (2, 3). Codices: οἵ τοὺς γονέας ἐπὶ τῶν ὦμων ἀράμενοι διέσωσαν ἐπιφερομένου τοῦ καχοῦ ὅταν vo Ποσειδῶνι φαίνηται τὰ steQt τὸ ὄρος, κατατεφροῦται σολλῷ βάϑει τὰ Καταναίων χωρία" ἡ μὲν οὖν σποδὸς x. T. À. Perverse huc Posidonium scriptorem critici intulerunt. Serib.: ἐπεφερομένου τοῦ xaxov τῷ [lo- U σειδίῳ" ὅταν (0i?) φαίνηται τὰ περὶ τὸ ὄρος, xaca- τερροῦται x. τ. A. Templo Neptuni, in quo erant pa- rentes Amphinomi et Anapie, torrens flammarum immi- nebat. Pro ὅταν φαίνγται fortasse scribendum: ὅταν δὲ πενῆται. (De p.269, ὁ. 2, 4 dictum p. 28.) Ibd. 271 (2, 4) scrib. (retractis verbis, quze Meinekius delevit): ἐπειδὴ . .. ἐγγὺς μηδὲν . .. φαινόμιενον OTOCG τὸ ZCGTCT7TLUPOTV τὸ θευμὰ vov 7totot ov, Και eO οὐδ οὕτως ἂν συμιμείναι γλυκὺ, ὅμως, τὸ γ᾽ ἐπὶ σιλέον, εἰ μιἢ καταδύνει εἰς τὸ κατὰ γῆς ῥδεῖϑρον, παν- τἀάπασιν ἀμήχανον ἐστι. | Addidi μή. 104. 214 (2, 8): ἀνάγκη δὲ τοῖς πάϑεσι τούτοις τούς τὲ ὑπὸ γῆν πόρους συμμεταβάλλειν καὶ τὰ στόμια ἐνίοτε σιλείω κατὰ τὴν ἐπιφάνειαν τὴν πέριξ. ὅ861.: καὶ τὰ στόμια ἐνίοτε ὀλιγώτερα (ἐλάττω) ὄντα, ἐνίοτε σιλείω, καὶ τὴν ἐπιφάνειαν v. st. Omissorum verborum causa aperta est; χαί et χατὰά facillime permu- tantur maximeque sequente voce, que ἃ « ineipiat, oritur χατά. Exempla permutationis apud Strabonem reperias I p. 28, II, 127, IV, 197, 204, VII, 307, VIII, 384, X, 444, XV, 686, apud Diod. Sie. XIIL, 104, XVI, 83; apud Plutarch. Thes. c. 29, Num. 1, Pelopid. 15 extr., Alex. 21, cet. Ibd. 275 (2. 10): Xuyysvg δὲ καὶ τούτοις καὶ τοῖς κατὰ τὴν Σικελίαν σιάϑεσι τὰ περὶ τὰς hiragarov νήσους. Scrib: χαὶ τούτοις τοῖς κατὰ τὴν Zw. Sola hzc eommemorata sunt. Lib. IV. 041 Ibd. 278 (83, 2): ovx ἠρέσκετο δ᾽ ἁπλῶς τοῖς περὶ τῆς βουλῆς ονομασϑεῖσι. Scrib. videtur, verbo a Diodoro Sie. sumpto: τοῖς στερὶ τῆς ἐπιβουλῆς δογματισϑεῖσι. Nam νομίζειν alienum. est. (Paulo ante receptum e duobus codd. recentioribus oportuit: ὅσοι δὲ... παῖδες ἐγένοντο pro ὅσοις.) Ibd. paulo post: ὁ κήρυξ εἶπε μὴ ὧν περιϑεῖναι κυνὴν Φάλανϑον. Coraes et Meinekius, epitomam Pala- tinam secuti, μη περιϑέσϑαι scripserunt, omisso «v. Sed non ipse Phalantus per praeconem vetandus videtur fuisse signum dare. Scribendum opinor: 4e ἐᾶν περιϑέσϑαι κυνῆν Φάλανθον. Nam ut activo σπερεϑεῖναι locus sit, vix effici poterit. Ibd. 279 (3, 3): ἐπολέμουν . . . Oopo00avcec qum πρότερον ἐπανήξειν οἴκαδε πρὶν ἢ Μεσσήνην ἀνελεῖν ἢ πάντας ἀποθανεῖν. Grecorum lex postulat sw ὧντ ες. (De p. 280, e. 3, 3 dictum p. 37.)!) Ibd. 280 (3, 4) de Tarentinis: πεΐζοῖς ἔστελλον τρισμυρίους, ἱσισπτέας δὲ τρισχιλίους, ἱσιστάργους δὲ χιλίους. Mire numerus indicatur hipparchorum et nu- merus ipse ultra modum incredibilis. Scribendum: δε- μάχας δὲ γιλίους. Nam sie Hesychius etiam appellatos dicit, qui ἃ Polluee (I, 131) ἅμεσισεοι appellantur, adeo Tarentinorum proprii, ut inde totum genus "larentinorum equitum nomen traxerit. Seriptorum locos collegit Weissen- bornius ad Liv. XXXV, 28. (Granium Licinianum (quarti post Chr. seculi Livii excerptorum eonfectorem) libr. XXVI addere vix opere pretium est. Ibd. 283 (3, 8): χιλίων γάρ ἐστε καὶ ὀκτακοσίων σταδίων (0 ἐκ Μβρεντεσίονυ εἰς ᾿Επίδαμινον | stÀoUc). Omnis difficultas et pravitas sublata erit, si scripserimus: ') Paulo ante, quod Kramerus cavet ne quis scribat τινὸς ἐξ- ἀγγείλαντος, et scripseram, eum solo Meinekii exemplo uterer, et certissimum esse dico. 35* 548 Lib. IV. χιλίων γάρ ἐστιν, ὁ δὲ (ὁ πρότερος, 0 ἐσιὶ τὰ Κεραύνια) ὀχτακοσίων σταδίων. Paulo infra non Tarenti nomen excidit, quod inde a Xylandro additur, sed Egnatize, Bario et Brundusio medis interiectz» (ἑκατέρας " Eyvoavta διέχει). Eadem pag. (8, 9): οὐ πολὺ γὰρ ϑὴ τῆς ϑαλάττης ὑσιέρκεινται δύο σιόλεις ἔν ye τῷ πεδίω. Hsc extrema corrupta esse plures intellexerunt, correctionem non inve- nerunt. Scripserat Strabo: ἐν εὐγέῳ πεδίῳ. | Cfr. VII p. 809 (4, 4): πεδίον εὔγεων, ibd. 311 (4, 6): πεδιὰς καὶ εὔγεως, VIII p. 382 (6, 28): χώραν ovx εὔγεων. (De p. 284, c. 3, 9 dictum supra p. 133.) Ibd. 287 (4, 2): τὴν ve γὰρ ᾿Ιϑηρίαν οὐκ ἐπαύ- σαντο ὑπαγόμενοι. .., Νομαντίνους τὲ ἐξελόντες καὶ Οὐρίαϑον καὶ Σερτώριον ὕστερον διαφϑείραντες, ὑστά- τους δὲ Καντάβρους, ove ὁ Σεβαστὸς Καῖσαρ. Nihil addendum (editur enim ove κατέλυσεν o 2X), sed tol- lendum o?c ex ultima procedentis vocis syllaba ortum: ὑστάτους δὲ Καντάβρους o Σεβ. K. Lib. VII p. 289 (1, 1): λείσσεται δὲ τὰ πρὸς ἕω μιὲν τὰ πέραν τοῦ ᾿ήνου. Recte voces μὲν τά Meinekius notavit; correctio non dubia: τὰ πρὸς ἕω νεύοντα négauv v. P. 7 (De p. 290, e. 1, ὃ dictum est p. 134.) Ibd. 291 (1, 4): εὐπορώτερον ὑπέλαβε στρατηγεῖν vOv ἐν χερσὶ πόλεμον, εἰ. . . ἀπέχοιτο. Puto fuisse: εὐπορώτερον ἂν vs. στρατηγεῖν. Ibd. 292 (1, 5): 'O δὲ “Ἑρκύνιος δρυμὸς σπυκνό- τερὸς τέ ἔστι καὶ μεγαλόδενδρος. Unde comparativus? Scrib. puto aut szvzvoosrogoc aut πυκνοδεν δρος. Ibd. 294 (2, 4): τὰ κατὸ vov βορυσϑένη καὶ τὰ z00c βορρᾶν μέρη vov Πόντου χωρία. Delent μιέρη. Praestat scribere: καὶ τὰ πρόσβορρα μέρη τοῦ Πόντου. χωρία, ub μιέρῃ pendeat ἃ κατά. (Paulo post: πέραν τῆς Γερμανίας καὶ τῶν ἄλλων τῶν ἑξῆς, omisso τί.) 104. 295 (8, 2): ἀπηρτημένος ἂν δἴη ὁ λόγος. Hoc i Κα -σσσετοςο το e m oM e RM MA——————————«————— LE Lib. IV. 549 jam alii senserunt vix recte dici; scribendum puto: ὦ φη- μαρτημένος. (Paulo post yz ὄπισϑεν pro quj om. precepit Kramerus.) Ibd. 296 (3, 4): μετωνομάσϑαι δὲ καὶ νῦν. Sic codices. Num: μ. δὲ xaivov? Ibd. 299 (3, 6): & γὰρ αὖ χρῆναι τὴν uiv πλάνην ἐκεῖ γεγονέναι φάσκειν, tov δὲ στοιητὴν ἐξωκεανικέγναι μυϑολογίας χάριν. Scrib: sei δ᾽ ἄρα, χρῆναι x. τ. λ. Vid. ad I p. 11. Ibd. 301 (ὃ, 7) codices: καὶ κακοτεχνίας εἰς (Coraes et Mein. καὶ) σπτλεονεξίας μυρίας πρὸς ταῦτ᾽ εἰσάγων. Serib.: χακοτεχνίας εἰς πλεονεξίαν μυρίας stpoc ταῦτα (hoc est, στρὸς τρυφὴν καὶ ἡδονάς). Ibd. 802 (8, 9): δεῖν δὲ ταναντία καὶ λέγειν καὶ παραδείγματα ποιεῖσϑαι. Nonne: τἀναντία καλὰ λέγειν ὃ (Paulo post in versu Hesiodi ἀσήνας οἰκί ἐχόντων Por- sonum occupasse video; codd. ἀσηνές.) Ibd. 305 (3, 13) serib.: μεταναστάσεις γὰρ δέδεκται; τῶν σιλησιοχώρων τοὺς ἀσϑενεστέρους ἐξανιστάντων. (Codd. ἐς τοὺς ασϑεν. ἐξανιστάντων, preter E, qui propositionem omittit, edd. ἐξαναστάντων, pravo tempore; nec ad infirmiores abierant vicini, sed infirmiores eiecerant.) Ibd. 306 (3, 16) scribendum videtur: oí δὲ σεροσοι- κοῦντες τῷ σποταμιῷ πάλιν εἶναι noA φασὶν ἀνιόντι ἑχατὸν καὶ εἴκοσι σταδίους. Ibd. 307 (3, 18): ἀμιαξεύεται γὰρ ὁ διάπλους ὁ εἰς Φαναγόρειαν ἐκ τοῦ Παντικασιαίου, ὥστε καὶ πηλὸν εἶναι χαὶ ὁδόν. Editur καὶ σιλοῦν. Atqui mari glacie constructo nullus est σελοῦς, et ineptissima oritur tautologia. Ber.: ὥστε καὶ καπηλεῖον εἶναι xa^ ὁδόν. Tanta est frequentia eorum, qui per glaciem curribus vehuntur, ut in via caupona instituatur. Ibd. 314 (5, 2): ᾿Εντεῦϑεν 0 ἤδη o Νόαρος πλήϑει σιροσλαβὼν τὸν... Κόλασπιν συμβάλλει τῷ Zavovio. 550 Lib. IV. Serib.: στλεῖται προσλαβὼν ve vov . . . KoAaniw συμβ. v. Δ. (Πλεῖται iam Coraes.) Ibd. 317 (5, 10): eAeewoi δὲ καὶ χρηστόκαρσοι THM' ὁμοίως. . Exeidit substantivum subiecti locum tenens. Fuitne: χρηστόκαρσοι oí vost 0t ὁμοίως Cfr. p. 818 (5, 12): τῶν egt Κάλλατιν. . . τόσων, et p. 320 (6, 2): πλεύ-- σαντὲς τοὺς τοποῦς. Ibd. 321 (v, 1): ἔτε μέντοι μᾶλλον πρότερον (ἐν πλευραῖς ἦσαν) ἢ νῦν, ὅπου γε καὶ τῆς ἐν τῷ παρόντι ᾿Ελλάδος ἀναντιλέχτως οὔσης τὴν πολλὴν οἱ βάρβαροι ἔχουσι. Sententia flagitat εἶχον, nisi fuit wzovv βάρ- βϑαροι. Nam in optimis codicibus plane abest verbum. Ibd. 322 (7, 3): αλλ᾽ ἐνστρατοσεδεύουσιν αὐτοῖς (populis Epiroticis) Φωμιαῖοι τοῖς οἴκοις, κατασταϑέντες ὑπ αὐτῶν δυνάσται. Ridicule Romani ab ipsis Epirotis δυνάσται constituti esse dicuntur (— debebat δεσσιόται scribi —); nee homana presidia in domibus évsovgocvo- σρέδευον, Sed castra habebant. Seribendum: ἐνστρατο- σεδειουσιν αὐτοῖς, τοῖς δὲ οἰκεῖοι χκατασταϑέντες ὑσι αὐτῶν δυνάοται (domestici dynaste et reguli). Ibd. 323 (7, 4): Εἶτ᾽ ἀπιὸ μὲν ufoaxiuov κόλπου. τὰ νεύοντα ἐφεξῆς πρὸς ἕω τὰ ἀντιπαρήκοντα τῇ Πε- λοπογνήσῳ τῆς Βλλάδος &oviv: εἶτ᾽ ἐκσιίσιτει εἰς τὸ Αἰγαῖον πέλαγος ἀπολιπόντα ἐν δεξιᾷ τὴν Πελοστόν- νησον ὅλην. Hocex Plethone sumptum, qui aut interpolato codice usus est aut ipse locum interpolavit. Strabonis codices: εἶσ ἐκχσιίπτει τοῦ Αἰγαίου πελάγους, quod ex illo ortum esse nequit. Scribendum: ἐστὶν οὐ δ᾽ ἐχκσείσετει τοῦ Jiyaiov πελάγους, ἀπολιπόντα κ. v. À., non excedit mare ZEgcwum, non ultra meridianum eius finem excurrit. De éxs'seiv cfr. II p. 72 sub fin. (1, 14). Ibd. 325 (7, 6): vo τε κατασχευασϑὲν τέμενος ἐν τῷ προαστείῳ, τὸ μὲν... ἐν ἄλσει . . .» τὸ δὲ ἐν τῷ ὑπερκεδιμένῳ τοῦ ἄλσους ἱερῷ λόφῳ. Ser: τῶ τὲ κατασκπκευασϑέντε τεμένη ἐν τῷ προαστείῳ. — Paulo Lib. IV. 251 post, ubi est: αὐ δ᾽ ἄλλαι κατοικίαι σιεἐρεσιόλιοι τῆς Νεκοσιολεώς εἰσιν, scribendum credo z ερεσεόλεα. Ibd. 326 (7, 8): Τ᾽ αῦτα δὲ πρότερον μιὲὲν κατεδυ- γαστεύετο ἕκαστα. Serb: xa ἕν ἐδυναστεῖίετο ἕκαστα. Deinde pro οἱ δὲ “υγκήσται Scrib.: οἵ τὲ Λ. Sequitur eontrarium οἱ λοισιοὶ δὲ. Ibd. 329 (7, 11) opinor, sublato βουλάς, scribendum 6886: χαὶ τὰ σιροστάγματα καὶ TG βουλήματα — TG μαντικώ. Ead. pag. (7, 12): συνακολουϑῆσαί τε γυναῖκας τὰς σιλείστας, ὧν ἀπογόνους εἶναι τὰς νῦν προφήτιδας. Itane? Q7L0yOVOL τῶν σιλειστωνῇ | Et, remanentibus viris, multo maior pars feminarum (αἱ σελεῖσται) migrarunt? (Coraes τὰς delebat. Scrib.: yvvaizae ταχϑείσα c. Lib. VIII p. 333 (1, 2) admodum vereor, ne in his: τοῦτο τοίνυν αὐτὸ καὶ TOU ἑτερογλώττου καὶ TOU ἑτε- ροεϑοῦς αἴτιον, post prius καὶ exciderit nomen Doriensium (x«t τοῖς Zloorevor). (Paulo ante miror Meinekii timiditatem in certa coniectura μεῖναι pro μὲν εἶναι, in quam ipse quoque incideram.) ἫΝ Ead. pag. (de Eleensibus): ἄλλως ve χαὶ τοῦ 4io- λικοῦ γένους οὖσι καὶ δεδεγμένοις τὴν ᾿Οξύλῳ ovyzaz- ελϑοῦσαν στρατιών. Scrib.: τοῦ Αϊτωλικοῦ. Nam JEo- lenses origine, Strabonis iudicio, etiam Arcades et ceteri preter Dorienses erant, illud proprium Eleensium. Cfr. p. 801 (8, 38). | Ibd. 334 (1, 3) seribendum: éze! ἄλλως γ᾽ ἐνεχώρει καὶ (pro zavd) τὴν Μακεδόνων καὶ Θετταλῶν γὴν (pro τῇν) ἀρχὴν ἀποφαίνεοϑαι τῆς | Ἡλλάδος. Eadem pag. paulo post (ante χωρὶς γάρ) nihil excidit. Postquam Strabo Peloponnesum arcem esse Grzecize ex splendore et potentia populorum, qui in Peloponneso habitent, demon- stravit, idem confirmat ex situ et forma totius τοὶ, inter euius pzeninsulas prima sit Peloponnesus. Sed scri- Bo .. c - , à c , ' bendum: αὐτῇ 7 τῶν τόπων ϑέσις τπογράφει τὴν 952 Lib. IV. ἡγεμονίαν ταύτην κόλσιοις ve xoi ἄκραις πολλαῖς καὶ, τῷ σημειωδεστάτῳ, χερρονήσοις μεγάλαις διασιε- στοικελμένῃη. Codices et editiones: τοῖς σημδεω δεο- φατοις- 104. 345 (8, 16) scribendum interpungendaque oratio sje: Πάρεστι uiv γὰρ τῷ ποιητῇ καὶ πλάττειν vd μὴ ὄντα" ὅταν δ᾽ ἡ δυνατὸν ἐφαρμόττειν τοῖς οὖσι τὰ ἔπη καὶ σώζειν τὴν διήγησιν, vov (pro τὸ δ᾽) ἀπέχεσϑαι σιροσήκει μιάλλον. Paulo ante scribi debet: zv δὲ καὶ αὕτη (V. καὶ αὕτη ἢ) πόλις, hoc est: nam et hzc urbs erat (iam non est); cfr. paulo post: χώραν δ᾽ εἶχον (non éyovoi) οἱ “επρεᾶται. (De eadem pag., c. 3, 17 dictum p. 134.) Ibd. 346 (3, 19): καὶ τὴν Δαρδάνου γένεσιν. Scrib.: Je«oÓó«vowv. Significatur idem, qui p. 347 (2, 20), con- iunctus sine dubio cum Iardane, fluvio Pisatidis, quem et Strabo et alii appellant. Dardanus circa hse loca nemo commemoratur. Ceterum ante ἐνταῦϑα videtur excidisse μυϑεύεται, quod Pletho habet, etsi ea perexigua est auc- toritas. Cfr. p. 368 (6, 2) et alibi. In altero autem illo loco p. 347 in litteris «yea: latet. nomen appellativum coniungendum cum τάφος, hac forma: ὁ τοῦ a«gó«vov λειμὼν δείκνυται καὶ τάφος καὶ yscat(9)* εἰσὶ δὲ σεέτραι x. v. Δ. Fieri potest, ut serpens fictus sit Tardanus. Eadem pag. (246) paulo post: ϑενώδης δ᾽ ὧν ὁ τόπος ἐξ εἴκοσι σταδίων βαρεῖαν ὀσμὴν παρέχει. Requiritur ma- nifesto ϑειώδης, sulfurosus. Cod. A τειφωδῆς. Ibd. 347 (3, 19) seribendum sie: εἴτ᾽ ἀπὸ vow... ἐλθόντων ἐξ ᾿Ορχομιένου τοῦ Μινυείου Μινυῶν εἴτ᾽ ἀπ᾽ ἄλλων Μινυῶν, οἱ τῶν ᾿Αργοναυτῶν ἀπόγονοι ὄντες κ. t. À. Ibd. 350 (8, 26) inepte tres per mare cursus signifi- cantur pro uno: τὸν εὐϑὺν πλοῦν ... καὶ vov ἐξ ἀρχῆς χαὶ τὸν εἰς ᾿]ϑάκην. Scribendum videtur: τὸν εὐϑὺν σιλοῦν καὶ τὸν ἐξ ἀρχῆς ἔναλον εἰς ᾿Ιϑάκην. rectum cursum et qui statim aperto mari lthacam dirigitur. Lib. IV. 2353 Adiectivo ἔναλος usus Plutarchus est. Fortasse aptius adiectivum alius reperiet non nimis a litterarum similitudine remotum. Ibd. 351 (3, 27) scribendum: ταῦτα μὲν πάντα ὀπίσω λειπτέα, αὐτὴ δὲ ἡ ᾿Ηλεία παραπλευστέα ἦν, pro λείσιεται. Ibd. 352 (3, 29). Num: τὸν μὲν ᾿ἤλιακὸν ovy, ὅτι τούτου X. v. À. (οὐκ ἂν ὑπολαβοι)ῦ (De p. 857, c. 3, 32 dietum p. 172.) Ibd. 359 (4, 1) eod. A significat: ὑπ ηκηκόεσαν vov Μενελάου. Ibd. paulo post transpositione peccatum esse puto, eum Strabo scripsisset: χοιγὴ δ᾽ ἐστὴν ἀμφοῖν ἄκρα ἡ Κυπαρισσία, μεϑ' ἣν τὸ Κορυφάσιον. Ibd. 360 (4, 5): ᾿“Ισίνην ..., ἧς σιρὸς ϑαλάττῃ σιόλις Κορώνη. Groskurdius et (interpretando) Coraes: ἧς σιλησίον σιρὸς ϑαλάττῃ. Scribendum: ἧς σιρόσϑεν πρὸς ϑαλάττῃ. Nam Asine retro et intus sita erat. Sed praterea scribendum: '4oívgv vov Meoongviov πόλεων οἰχειότατα βαϑύλειμιον λεχϑεῖσαν av (0: ἡ οἰκειότατα ἂν βαϑύλ. λεχϑείη). 104. 363 (5, 1): πρόκειται δὲ κατὰ τούτου. Ser.: κατὰ τοῦτο. (De p. 364, c. 5, 3 dietum est p. 135 n.) Ibd. 366 init. (ὃ, 5) scrib: τοῦ δ᾽ viov τὴν φι- λοτιμίαν (pro quAGav) ἀσιεοτραμι μένου τὴν τοιαύτην σιάσαν. Ibd. 368 (5, 8) post initium sie in lacuna seribendum: δοκεῖ δ᾽ ἀντιπίπτειν ..., e μὴ νὴ Δία κι. v. À. Ibd. 373 (6, 18): φασὲ καὶ τὴν ᾿“Ισίνην. Scrib. videtur: q. xoi ταύτην καὶ τὴν “οίνην. (De p. 375, €. 9, 16 dietum est p. 50.) Ibd. 378 (6, 20) duas voces propter similem ter- minationem excidisse opinor: '4yaztov οὖν ἑκατέροις ἣν. . . ἀφεῖσε vov περὶ MaAtcag πιλοῖν, εἰς Koguv- Sov. κατάγεσϑαι καὶ διατίϑεσϑαι τὸν φόρτον αττοϑε. 2054 Lib. IV. Ibd. 379 (6, 21): καὶ civ ἀναβαίνουσιν ἣν δῆλα τὰ ἐρείπια τῆς oyowiac. Imo: τῆς κονία e, calcis.!) Lib. IX p. 401 (2, 2): ἀγωγῇ δὲ καὶ παιδείᾳ uj χρησαμένους ἐπεὶ μηδὲ τοὺς ἀεὶ προϊσταμένους. . . . ἐστὶ μικρὸν vov χρόνον συμιμιεῖναι. Pro émeb góc, que Meinekius iure notavit, scribendum és:t24(e Asi. (Casaub. ἐπιτη δείᾳ.) Ibd. 408 (2, 9): τὴν περὶ αὐτὸν ἀπάτην μιεταγνῶ-- ναι. Serib: ἁμαρτίαν. Ibd. 406 (2, 16) prave contrarii ponuntur fluvii ἀνα- yeopievot sic τα πεδία et ἐμισείπτοντες. Seribendum: ποταμῶν ἀναχεομένων εἰς αὐτὰ τῶν διειμισειπτόντῶν», εἶτα ἐκρύσεις λαμιβανόντων: cum fluvii qui ὧν campos incidunt et eos percurrunt (οἱ Orsqum.), restagnent, cet. Ibd. 407 (2, 18) ser: ἀφανισϑῆναι δ᾽ αὐτάς (pro δὲ ταύτας). ! Ibd. 412 (2, 31) τὸ Ὕπατον ὄρος definitur γεωλοφία χαλή. Reliqua incerta sunt; fortasse fuit τῇ εὐυδρίᾳ. Meinekius delendo grassatus est, violentius tamen p. 415 init. (2, 40), ubi non debebat Straboni subtrahi pannus e philosophia assutus sane inepte, in quo genere quid Strabo committere potuerit, ostendit locus de Curetibus et Cory- bantibus in libro X p. 467 sqq. (3, 9 sqq. Sed in loco iniuria deleto pro εὐεργεσίαις φέρωσι scribendum videtur: &UEQ/. πειρῶσι. 1) P. 884. (7, 1) frustra Meinekius repugnat Curtio ov συνελθούσης in οὐ συνεστώσης mutanti Etiamsi ov συνιούσης scriberetur, prorsus et tautologum esset et contra historiam (p. 386). P. 393 (IX, 1, 9) ὧν post ἡρώων aüdideram ignarus a Casaubono iam adiectum esse. P.396 (7, 16) revocandum: ὁρῶ τὴν ἀκρόπολιν, καὶ τὸ περὶ τῆς τριαίνης ἔχει τι σημεῖον. Megesias dicit, quid sibi quaque Athenarum et Attice parte in mentem veniat et quasi nota apposita signetur. In arce tantummodo unam notam significat, Polemo memorabilium quattuor libros impleverat. Lib. IV. 925 Ibd. 424 (3, 16) in versu Hesiodi scribendum est: παρὲκ Πανόπην δῖαν Γλήχωνά τ᾽ ἐρυμνήν. (Codex optimus στσανοσιῃ διά.) 104. 429 (4. 18): πλὴν εἰ τοὺς Κουρῆτας, οἷς ἐν μέρει τακτέον τῶν “ἰτωλικῶν. Ser: σι. ei v. K. ὡς ἐν μέρει τακτέον τ. Zi. 104. 431 (5, 5): οὐδὲ γὰρ συστρατεύειν ὧν τῷ ᾿“γιλλεῖ (ὁ Φοίνιξ) δόξειεν, ἀλλὰ μόνον ὀλίγων ἐστὶν ἐπιστάτης καὶ ῥήτωρ ἕπιεσϑαι. Pro corruptis illis oA/yov ἐστὶν, qu: Meinekius facili delendi remedio sanavit, scribi debet o λεγοετεῖ (nondum annis maturo). Eadem pag. (5, 6) in codice optimo (A) sic scribitur: ἐν δὲ τῇ χώρα ταύτῃ καὶ vo Ocvídiov ἐστι πλησίον τῶν Φαρσάλων ἀμφοῖν, τῆς ve παλαιᾶς καὶ τῆς νέας, .. .. (sex fere litterze desunt) c οὐκ ὧν τοῦ Θετιδίου τεκμαιρο- μένοις τῆς ἱπὸ τῷ Αἰχιλλεῖ μέρος εἶναι καὶ τήνδε τὴν χώραν. Ex his efficitur: τῆς νέας, οἰκείως τοῖς κἂν ἐκ τοῦ Θετιδίου τεκμαιρομένοις τῆς ὑπὸ τῷ Αχιλλεῖ μέρος εἶναι κ. v. τ. Jf. Ibd.433 (5, 9) exeidit verbum ob similitudinem litte- rarum; scribi enim oportet: ὅτε δὲ ὁ Σπερχειὸς ἐπιχώριος: ἔκ τε τοῦ τρέφειν ἐκείνῳ τὴν κόμιην φάοχειν ἐμφαίνει χαὶ τοῦ τὸν Μενέσϑιον ... Σπερχειοῦ λέγεσθαι παῖδα. Signifieat hoc Homerus eo, quod Achillem dieentem facit, se cet. Ibd. 435 (5, 13) scrib.: εἶϑ' ἑξῆς παρασιλεύυσαντιε σταδίους (pro σταδίοις) ἑκατὸν ὁ Kyivoc ὑσιέρχειται. ε Eadem pag. (5, 14) scrib.: δοεζομ έν (pro ὁρεζο- μένη) τοίνυν [ἐκεῖ ἐφ] εξῆς ἐστὶν ἡ ὑπὸ τῷ Πρωτεσιλάῳ 4. v. À. (Paulo infra interpungendum: ἡ Πύρασος, ἐν δυσὶ σταδίοις ἔχουσα ΖΔήμιητρος ἄλσος.) Ibd. 488 (5, 17): καὶ μὴν πολυΐστωρ, εἴ τις ἄλλος, καὶ πάντα τὸν βίον, ὡς αὐτὸς εἴρηκεν, ὁ ταῦτα μυϑεύ- εσϑαι βουλόμενος. Sententia huiusmodi fuit: ὡς αὐτὸς 556 Lib. IV. εἴρηκεν, ἐτεὰ πᾶντα μὐυϑεύεσϑαι βουλόμενος, vera omnia.) Ibd.443 (5, 22): Καὶ ἡ τάξις δὲ τῶν ἐφεξῆς τόπων μέχρι Πηνειοῦ οὐ διαφανῶς λέγεται. À. septentrione Strabo progrediens iam ultra Penei ostia de Rizunte et Erymmis dixit; itaque οἱ ἐφεξῆς τόσοι non sunt (retro) usque ad Peneum, sed μιέχρε Πηλίου. Pro hoe nomine alterum illud substitutum in codicibus etiam paulo infra, ubi recte editur: o παράπλους πᾶς ὁ τοῦ Πηλίου. Lib. X p. 444 (1, 2) scrib.: Γεραιστὸς δὲ κατὰ Πε- ταλίας (pro καὶ Πεταλία) πρὸς Xovvío. Definitur Gerssti situs, non Petaliarum. (Nam Petalias Plinius dicit et plures sunt.) Ibd. 448 (1, 12): sept δὲ “ηλαάντου διενεχϑεῖσαι οὐδ᾽ οὕτω τελέως ἐπαύσαντο ὥστ᾽ ἐν τῷ πολέμῳ κατ᾽ αὐθάδειαν δρᾶν ἕκαστα. Opinor: ἀπελύσαντο, sepa- varunt se. (Lacuns suspicio inanis est.) Ibd. 452 (2, 9) in loco, qui incipit ἃ verbis: 'O δὲ τὴν ᾿“λκμαιονίδα, excidit λέγει, ut videtur, ante γενέσϑαι. (Eadem pag. initio retinendum erat Νήρικος, Νήρικον nee p. 454, c. 2, 11, tollenda, qu: Meinekius sustulit.) Ibd. 457 (2, 17) scribendum: δῆλον, ὅτε παρὰ τὴν ἀργαίαν ἱστορίαν λέγουσιν οἱ φγσαντες x. v. À., Sublato o ante λέγουσιν. (Codices z».) Paulo ante rectum est: οὐκ ἀντιδιέστειλε τὴν ὁμωγυμίαν, non ex utraque parte distinxit, nominata etiam altera insula et proprio aliquo additamento notata; (id est enim ἀγντεδιαστέλλειν). Ibd. 459 (2, 21): xat ἡ Κριϑώτη δ᾽ ὁμιώνυμος no- λίχνῃ τῶν * v. À. pro πολίχνη. (Hec, de qua agitur, ἄκρα erat.) 1) P. 439 (5, 19) utinam Meinekius Coraem sequi maluisset (εἶτα ἀπώσαντες ἐκείνους εἰς τὴν ἐν τῇ μεσογαία ποταμίαν) quam temere delendo grassari. Lib. IV. 551 Ibd.462 (2, 25), ubi est συνελϑεῖν ΖΔιομή δι, scrib.: συνεξελϑεῖν Z., expeditionem una suscepisse, Una iam pridem erat. Deinde ocius revocandum ἐκείνῳ (Diomedi) pro ἐκείνοις. Ibd. 463 (3, 1) scr.: οὐδὲ γὰρ ἂν κυρίως εἰσιεῖν (pro eise»). Ibd. 467 (8, 9): τὸν δὲ ὄντως νοῦν τρέσιει σιρὸς τὸ ϑεῖον. Scr: τὸν δ᾽ ὄντως ἔννουν. 104. 468 extr. (3, 11): τῇ δ᾽ αὐτῇ ἐπιμελείᾳ καὶ τρεφόμενον vs αὐτῶν “«αραδίδοσϑαι. Scrib.: stagadi- δόασι, narrant. (Videntur editores accepisse, tanquam si seriptum esset τραφησόμενον σιἀαραδοϑήναι.) Ibd. 470 (3, 14): τήν cs " IÓógv καὶ vov ᾿Ολυμίσιον συγκεχυμένως ὡς TO αὐτὸ ὄρος κτυποῦσιν. SCr.: vTU- ποῦσεν. Eadem pag. (8, 15): Καὶ ὁ Σαβάξιος δὲ τῶν ᾧΦρυ- γιακῶν ἐστι καὶ τρόσιον τινὰ τῆς μητρος τὸ παιδίον σαραδοὺς τὰ τοῦ Διονύσου καὶ αὐτός. Nihil est σιαρα- δούς, sive cum σταιδίον coniungas, sive cum τὰ τοῦ Ζίιο- νύσου. nihil παραδοὺς καὶ αὐτός. Scribendum: xai to. T. τῆς μιητρὸς τὸ παιδίον, παρωδῶν và τοῦ Διονύσου χαὶ αὐτός. Proxime ante revocandum e codicibus: τῶν OvOMOGTOY, ἃ τοὺς σιροσιόλους καὶ χορευτὰς . . . ἐχά- λουν... καὶ τὸν ϑεὸν βάώκχον ... καὶ τοὺς τόσιους αὐτούς. His quoque indidem nomina imposita dicuntur. Prave substituerunt κατά. Ibd. 471 (3, 19): "Er. δ᾽ ἄν τις καὶ ταῦτα εὕροι weg) τῶν δαιμόνων τούτων. Verbum εὕροι et codices meliores (C D) omittunt et sententia convincit. Sorib.: Ζητοῖ δ᾽ ὧν τις καὶ ταῦτα. Deinde in litteris ᾿“ἴχατερω καὶ τῆς latet ἐξ et ignotum nomen filie Phoronei (ἐκ Καρτεροχαίτης 9). ἢ ') P. 414 (8, 38) revocandum e codicibus: τῇ μὲν οὖν ὑρειβασίᾳ τὸ μεταλλευτικὸν καὶ τὸ ϑηρευτικὸν, ξητητικὸν τῶν πρὸς τὸν βίον 558 Lib. IV. 104. 475 (4, 3): πλάτει δὲ ὑπὸ τὸ μέγεϑος. Sub- est: πλάτει δὲ v sv, hoc est, τετρακοσίων καὶ 0y0021- κοντα. Hine natum ὑπό, tum additum τὸ μέγεϑος, quod hine alienum esse, multi intellexerunt. Ibd. 476 extr. (4, 8) serib.: τοιαῦτα δ᾽ εἰπόντες οἱ ἀρχαῖοι περὶ αὐτοῦ σπὠλιν ἄλλους &ignuaot λόγους. Vulgo εἰπόντος. (De p. 482, c. 4, 19 dictum p. 54.) Ibd. 484 (5, 1): ἔστε δὲ μακρὰ ἡ Θήρα, διακοσίων οὖσα τὴν περίμετρον σταδίων. — E perimetro magnitudo, non longitudo intellegitur; nec oblonga Thera est. Scr. uix pa. Ibd.486 (5, 4): ἐπελθόντες δὲ oi τοῦ Μιϑριδάτου στρατηγοὶ καὶ ἀποστήσας τύραννος αὐτὴν διελυμιή- ναντο ἅπαντα. Scrib: xat ἀποστήσαντες τυράννοις αὐτήν, cum tradidisset, vendidissent; cfr. p. 418 (4, 10): ἀφιστὰς τοῖς “Ρωμαίοις τὴν βασιλείαν, et Stephani thes, ed. Paris. t. 1 part. 2 p. 2675 D. Eadem pag. (5, 6): προσέταττε y«Q ... 0 vopog vovg ὑπὲρ ἑξήκοντα ἔτη γεγονότας κωγνειάζεσϑαι καὶ φοῦ διαρκεῖν voig ἄλλοις τὴν τροφήν. lneptum καί. Itaque scrib.: ἕνεκα τοῦ διαρκεῖν, etsi, omisso καί, gene- tivus apud Straboem non offendit; vid. XVII p. 828 (3, 1): φτοῦ παραμένειν « . . τὸν κόσμον τῶν τριχῶν. | Ibd.488 (5,14) pro: τάς ve ἄλλας ἐν ταῖς Στιοράσι φίϑεμεν 50110.: τάς ye ἄλλας, pag. autem 489 (5, 16): ὑποκείμενον ἐχουσα ἑαυτῇ pro ἐν αὐτῇ. Lib. XIp.499 (2, 19): Χρώνται δὲ oi Σοᾶάνες φαρ- μάκοις πρὸς vag ἀκίδας ϑαυμαστῶς καὶ τοὺς ἀφαρμάκ- τοῖς τετρωμένους βέλεσι λυσιεῖ κατὰ τὴν ὀσμήν. Scrib.: ϑαυμαστοῖς ὥστε καὶ τοὺς ἀφ. τετρωμένους B. x. v. λ. (De p. 503, e. 4, 6 dietum est p. 48.) Lib.XII p.539 (2, 9). Codices: 75v δ᾽ ἄλλην aoqa- : χρησίμων, ἐφάνη συγγενές. Perverterunt orationem et sententiam, interposito xoi ante ξητητικόν. Lib. IV. 559 λείαν τὴν αὐτῶν τε χαὶ σωμάτων ἐκ τῶν ἐρυμάτων εἶχον τῶν ἐν τοῖς φρουρίοις. Scrib. (przeeeunte magnam par- tem Coraé): τὴν δ᾽ d. «oq. τὴν αὐτῶν ve τῶν σωμἃ- τῶν καὶ τῶν χρημιάτων εἶχον ἐν «. φ. Ibd. 540 (2, 10): ἄλλος δὲ εἰς διόσιτρας βώλους μιἐγάλας ἐχδιδούς. Codices: ἄλλος δὲ «ac διόσιτρας. Vereor, ne Strabo scripserit: τὰς δέοτι τ ὡς βώλους με- γάλας. Ibd. 550 (3, 99): διαπορεῖ καὶ πῶς ... ἀφῖχϑαι συμμαχίαν τοῖς Τρωσί τις νομίσξδιεν. SCer.:: vogíi- GétEV ὦν. Ibd. 553 (3, 27) pro γνωριζόμενον 801710.: γνωρί- ἕξομεν. Ibd. 568 (8, 42): nei δὲ καὶ τὴν... Παφλαγονίαν ἐκτιϑέμεϑα. Scrib: ἐκεεϑείμεϑα. Ead. pag. (4, 3): τῆς ἐφ᾽ ᾿Βλλησπόντῳ Φρυγίας ἀναστὰς κατὰ συμβάσεις qoic ᾿Ατταλικοῖς. Scrib.: éaootà c. Lib. XIII p. 586 (1, 7): ἐν αὐτῇ δ᾽ ἂν λεχϑείη ἢ ὑπὸ Μυρυπόλω ἐφεξῆς οὖσα τῆ “υρνησσίδι. — Nihil omnino significat ἐν αὐτῇ. Scrib.: ἐνάτη δ᾽ àv λεχϑείη. Nonam hane Strabo dicit et ultimam ex novem illis, quas p. 584(1, 7) significavit, δυναστείαις, ut supra p. 585: δευτέρα οὖν αὕτη Óvvaore(a ... τρίτη δ᾽ ἐστὶν ἡ τῶν deAiyov et postea: ἕχτη δὲ αὕτῪ δυν. Ceterarum numeros non tam aperte posuit. Tbd. 591 (1, 22): ἀντίκειται δὲ τὸ ζεῦγμα τῇ “βύδῳ. To ξεύγμα, hoc est, locus freti angustissimus, ubi Xerxes pontem fecerat, neutrius littoris oppido ὠντέχειτο. Perverse proxima adiunguntur: Σηστὸς δὲ ἀρίοτη x. v. 24. Neque enim Sestus per se commemoratur, sed propter situm eum Abydo coniunetum. Deletis verbis vo ζεύγμια, que e superiore versu hue delapsa sunt, scribendum: ἀντίχειται δὲ τῇ ᾿βύδω Σηστὸς ἀρίστη (vel potius cum Meinekio κρατίστη) τῶν ἐν Χερρονήσῳ πόλεων. Ibd. 605 (1, 49): ᾿ινταῦϑα δὲ καὶ ὁ τῶν Μιτυλη- 5060 Lib. IV. ναίων ἐστὶν αἰγιαλὸς, κώμας τινὰς ἔχων τῶν κατὰ τὴν ἤπειρον τῶν Μιτυληναίων. Serib.: κώμας τινὰς éyov- των χατὰ τὴν ἤστδιρον τῶν Μιτυληναίων. Ibd. 618 (2, 4): 'H δὲ Πύρρα κατέστραπται, τὸ δὲ προάστειον οἰκεῖται. — De urbe prorsus evertenda et ceteri seriptores inde ab Herodoto sspissime κατασκαάσετεδιν ponunt, quorum testimonia in Stephani thesauro reperias, et Strabo interdum, velut V p. 237 extr., VI, 258 s. fin., IX, 424 extr., XVII, 8205. fin., 833 med.; ipse tamen multo szpius de ea re et de flore et frequentia urbium sensim minuendis tol- lendisque κατασστὰν dicit, ut V p. 297: παλαιῷ κτίσματι κατεοσασμένω, VIII pp. 347 med., 355 extr., 359 med., IX p. 418 extr. (συμμένει . .. κατεοπασϑησαν) et p. 426 init. (ὃν ἔφαμεν κατεσπάοσϑαι, sedp.424 de eo oppido scribitur κατέ- σκαπται) οὗ p.421 (κατέσπασαν αὐτὴν oi "Augiavvovec), XVIpp. 753, 755, 156 init., 762 extr. (τὰ ἐρύματα αὐτῶν κατέοσειασε), (63 (κατασσασαι τὼ τείχη), XVILp. 807 extr. p. 829 init. et prope finem, quem verbi usum preter Strabonem in thesauro Stephaniano ex sola interpretatione LXX anno- tatum video nec ipse aliunde annotavi. Κατασερέφεσϑαι, quod de urbibus populisque sub ditionem cogendis frequentis- simum est, pro xáveoxosuzeuy aut κατασπᾶν dictum non puto; in Herodoti quidem locis, qui apud Stephanum citan- tur, aperte usitatam significationem habet; ne apud Hero- dianum quidem VIII, 4: τὰ προάστεια καὶ εἴ τε τῶν πυλῶν ἔξωϑεν ἢν, ὑπὸ τοῦ Μαξιμίνου στρατοῦ κατέ- στρατιτο lusta causa est aut a consueta significatione rece- dendi aut mutandi. Apud Strabonem eo, a quo profectus sum, loco aub κατέσκαπται aub κατέσσπαστα ε scribi oportere certum est, eodemque modo corrigendum, quod I p. 58, c. 8, 17 scribitur: | ZíswvAog κατεστράφη. Ibd. 631 (4, 17) scribendum: ὕστερον δὲ, Πισιδῶν e. μετακτισάντων εἰς ἕτερον vostov εὐερκέστατον ἐν κύκλῳ σταδίων περὶ ἑκατὸν, ηὐξήϑη διὰ τὴν εὐνομίαν. Codices et editiones zv£52» δὲ διὰ, turbata structura. i Lib. IV. 561 Lib. XIV p. 687 (1, 15): πρὸς vo τῆς ᾿Ικαρίας zot- πανον. Scrib: Zo«xevo» e pag. 639 (1, 19), Stephano Byz., aliis. Ibd. 648 (1, 41) scribendum: «ee ἔρωτα éuzeoov κιναίδου τινὸς ἢ καὶ παιδίσκης ὑπὸ κεναίδῳ τρεφομιένης. Vulgo omittitur ἡ. (De loco paulo inferiore dietum est p. 94) Ibd. 662 (2, 28) scrib.: τῶν γὰρ ἄλλων otv isumAe- κομιένων .. . οὔτ᾽ ἐπιχειρούντων ἑλληνικῶς ζῆν...» “λὴν εἴ τινὲς... ἐπεμίχϑησαν ... τῶν ᾿Βλλήνων τισὶν, οὗτοι καϑ᾽ ὅλην ἐσλανήϑησαν τὴν ᾿Βλλάδα. Vulgo: οὗτοι δὲ καϑ᾽ ὅλην. (De p. 673, c. 5, 11 dietum est ad p. 544.) Lib. XV p. 686 (1, 4): xaxeidev δὲ dq ἑνὸς vomov καὶ ys;«Q ἑνὸς βασιλέως, Πανδίονος κατ᾽ ἄλλους Πώρου, ἧκεν ὡς Καίσαρα τὸν Σεβαστὸν δῶρα καὶ σιρεσβεῖα. Loci et regis nomina coniuncta, sed prius depravatum codices habent: καὶ ἄλλου Πώρου, quod verissimum esse ex p. 719 (1, 73) apparet, comparatis, qua p. 699 (1, 30) leguntur (Πώρου vov ἑτέρου). Ex hoc autem altero loco simul intel- legitur, pro Graco hominis nomine Π|ανδίονος substituen- dum esse Indicum regionis: /'«vó«oíóoc. | Ibd. 696 (1, 24): μηδ᾽ οὕτως seneiouivoo ἐστικε- xcv0O«. τὴν χρόαν. Sic aut σιεσιυσμιένως codices. Scri- bendum videtur: πεσε σ μέν ὡς (ut adeo firmiter impri- meretur). Ibd. 697 (1, 26): ὥστε εἶναι δυσσιερατοτέραν. Fe- mininum adiectivum non habet, quo referatur; scrib.: óvo- σι ρα τότερα, noto usu neutri pluralis (corp zv, cet.). Paulo ante recte, qui ex Γώρυδὲ ἄλλην unum effecit nomen urbis (Τωρυδαλλη»). Ibd. 705 (1, 43) exciderunt tria verba, cum ad hane formam scriptum esset: (ἄχος). . . τραύμασι δὲ σιοτὸν μὲν [*, χρῖσμα 0i] βούτυρον. Ibd. 708 (1, 51): ἐσεμδλοῦνται . . « τῆς τῶν δημιο- MADVIGII Apvzns. Cuir. 36 562 Lib. IV. 0/0 ἐπισκευῆς, τειχῶν τὸ καὶ ἀγορᾶς καὶ λιμένων καὶ ἱερῶν. Pro τειχῶν, quod cum ceteris non optime coniun- gitur, codices vue». Videtur fuisse ῥυμεῶν, platearum. (De p. 181, c. 3, 10 dictum est p. 136 n.) Lib. XVI p. 137 (1, 3) locus tristi nota ἃ Kramero et Meinekio signatus duabus litteris mutatis restituitur: ταὶ μ“ὲν οὖν ᾿Αρβηλα τῆς Βαβυλωνίας ἐπαρχία xod " ὑτήν ἐστε (est. provincia. .-Babylonie per. se, separata) pro: ὑπάρχει ἃ xov αὐτήν. Cfr. p. (45 (1, 19): καὶ αὐτὴ τῆς Βαβυλωνίας μέρος οὖσα, ἔχουσα δ᾽ ὅμως ἄρχοντα ἴδιον. Ibd. 742 (1, 13) e codicum vestigiis efficitur facillime verum: δὲς γὰρ τὰ αὐτὰ κατέρχεται πεδία καὶ οὗτος (Tigris; codd. καὶ οὕτως) τὰ σλημιμυρεῖν λεχϑέντα (pau- eis versibus ante)' το δὲ ὕψη τῶν ὁρῶν ἀνωμαλίαν ἔχει 4. τ. À. (Codices λεχϑένετα ὕψη. Ἐχοϊάϊ τὰ δὲ post ro.) Meinekius delendo grassatus est. Ibd, 148 (1, 27) scribendum: χώραν ovx evmogov, ἧττον δὲ ἀστορον νεμόμενοι, Sublato ἔχοντες, quod inter- pretandi causa post εὔπορον additum orationem turbat; necessario adiectiva contraria uni participio adiunguntur. Ibd. 748 extr. (1, 28): zóe γὰρ μηδένα ἰσχύσοντα 199' ἑαυτόν. Scr.: xa9 ἑαυτοῦ, contra se.t) Ibd, 753 (2, 11): "Onuogoc δ᾽ ἐστὲ τῇ ^ 4nopuéov σσρὸς ἕω μὲν ἡ ... καλουμένη Παραποταμία καὶ ἢ Χαλκιδικὴ ἀπὸ τοῦ Μασσύου καϑήκουσα καὶ πᾶσα ἢ πρὸς νότον τοῖς “Τπαμιεῦσιν, ἀνδρῶν σκηνιτῶν τὸ «πλέον. Ridieulum est, conterminam Apames ab oriente esse om- nem regionem, quz sib Apamensibus a meridie. δου]. !) P. 1752 (2, 10) recte Casaubonus: καὶ λίμνη περικειμένη μεγάλη καὶ εἰς ἕλη... λειμῶνάς τε... ἱπποβότους διαχευμένη ὑπερβάλλοντας τὸ μέγεϑος. Precedens et subsequens acocusa- tivus masculini generis traxit participium: interpositum. Lib. IV. 563 videtur: χαϑήκουσα xai παρήκουσα πρὸς νότον ' Zna- μεῦσιν. Sic in hoc latet, quod respondeat illi σερὸς ἕω μέν. De verbo σταρήκειν cum dativo dictum ad IV p. 193, Ibd. 765 (3, 1) seribendum videtur: τὰ δὲ ἑξῆς ἀπὸ τῆς Μεσοποταμίας μιέχρε κοίλης Συρίας. Nam vo ἑξῆς τῆς M. sunt partes Mesopotamiw deinceps sitze, de quibus non agitur. Ibd. 767 (3, 7) paguros vix ἃ Strabone cum pileis (ταῖς καυσίαις) comparatos putem, sed cum serpentum genere: μείζους καύσων. Eadem pag. (4, 2) exciderunt quzdam ob vocem bis positam: σιρὸς μὲν τὴν Ναβαταίων Πέτραν στάδιοί εἰσιν *, ἀπὸ δὲ Πέτρας εἰς Βαβυλῶνα πεντακισχί- λιοι ἑξακόσιοι. Ibd. 118 (4, 18): ἐπιρρίψαντες δὲ ταῖς πέτραις (τοὺς ἰχϑῦς) κατοσιτῶσι πρὸς τὸν ἥλιον, εἶτ᾽ ἐξοπιτήσαν- veg τὰς ἀκάνϑας μὲν σωρεύουσιν. Scribendum: εἶτ᾽ ἐξο- στείΐσαντες,. exossantes. Ibd. 774 (4, 15) oratio sic distinguenda et scribenda est: ... διὰ τὸ μηκέτι εἶναι γνώριμον. ᾿Εν δὲ τῇ ἑξῆς σταραλίᾳ εἰσὶ καὶ στῆλαι καὶ βωμοὶ Πυϑολάου . . . καὶ Χαριμόρτου καϑάπερ κατὰ τὴν γνώριμον παραλίαν φὴν ἀπὸ Ζιειρῆς μέχρι Νότου κέρως, τὸ δὲ διάστημα οὐ γνώριμον. Cur exciderit καϑάπερ, patet. Eadem pag. paulo post scribendum primum: Οὔτοι (pro οὗτοι) δὲ μικρὸν ασιολείπονται τῶν ἐλεφάντων oi ῥινοκέρωτες, ὥσστερ “ρτεμίδωρός φησιν. .. vo μιήκδι, καίστερ ἑωρακέναι φήσας ἐν ᾿“λεξανδρείᾳ, ἀλλὰ σχεδὸν φι ὅσον τῷ ὕψει, omni de tota periodi forma et sententia sublata dubitatione. Sed restat, quod omisi, mirum illud inter φησεν et τῷ μήκει interpositum ἐσεὶ σειράν, pro quo seribendum est: φησεν ἐπισύρων, neglegenter festinans. (De p. 778, c. 4, 19 dietum est p. 48.) Ibd. 784 (4, 26): εἰσαγώγιμα δ᾽ ἐστὶ τὰ μὲν τελέως τὰ δ᾽ οὐ παντελῶς ἄλλως τὸ καὶ ἐσπιχωριάζει, καϑάπερ 36* 064 Lib. IV. χρυσὸς καὶ ἄργυρος xai τὰ πολλὰ τῶν ἀρωμιάτων. Co- dices χρυσὸν καὶ ἄργυρον. Scrib. litteris recte divisis, unà addita: ἀλλ᾽ ὥστε καὶ ἐπεχωρεάώξειν, καϑάπερ χρυσὸν καὶ ἄργυρον. Paulo post scrib: ἰσόκοσιρα Ó ἡγοῦνται τὰ νεκρὰ σωμίατα pro (oe κοπρίαις ἡγοῦνται. Cod. F: ἔσα κόπιρα ἡγ.. ceteri: (oe xostQíev oy. Lib. XVII p. 789 (1, 4) ex epitoma scerib.: σιλείους δ᾽ ἢ «τεσσαράκοντα ἡμέρας pro δὲ veoo., similiterque alibi. P. 790 (1, 5) oratio sic interpungenda: τοῦτ᾽ ἐχρῆν ζητεῖν e τί δήποτε... οὐ συμπίπτουσιν ὄμβροι, τὸ Ó, ὅτι ἐξ ὄὀμιβρων αἱ ἀναβάσεις, μὴ ζητεῖν. Ibd. 810 (1, 36) revocandum e codicibus: τὸν αὐτὸν τρόπον ὅνσιερ καὶ ἐν τῇ γῇ καϑ' ἑαυτὴν τοσαῦται δια- φοραί: quemadmodum etiam in ipsa per se terra. Paulo ante recte in codicibus scribitur: καὶ στολλοῖς κοινωνικὸν φωτός, pro quo casu substitutum videtur z044ov. Non de multitudine lucis agitur, sed eius usum hominem commu- nem habere cum multis alis (τοῖς περὶ τὸ ἀνϑρώσιξδιον γένος ζώοις καὶ φυτοῖς, ut statim dicitur). 104. 830 (3, 10) scribendum: αὐτὸς γὼρ (pro «v- φοὺς γὰρ), οὖς “ρτεμίδωρος εἴρηκε, τοὺς μεταξὺ τῆς Αυγγὸς καὶ Καρχηδόνος καὶ πολλοὺς εἴρηκε καὶ με- γάλους. | Eadem pag. inferius scribendum: ὅτε évrat 2c ὕστατα τῆς οἰκουμένης Unio γῆς γίνεται (hie ultimum in terra habitata), sublato τώ, quod ante ὕστατα additur ex 9« ortum. (De p. 831, c. 3, 12 dictum p. 1237.) Ibd. 833 (3, 15): χώραν γὰρ oixovrrec εὐδαίμονα σελὴν τοῦ ϑηρίοις πλεονάζειν, ἐάσαντὲς ἐκφέρειν ταῦτα καὶ τὴν γὴν ἐργώζεσϑαι μετ᾽ ἀδείας ἐπ᾽ ἀλλήλους ἐτράστοντο. Scrib.: ἐάσαντες ἐκφϑείρειν ταῦτα, omissa cura feras delendi, | Eadem pag. paucis versibus post: μιηδὲν ἧττον τῶν 0X0 «moglag ... εἰς τοῦτο σπεριϊσταμένων vov. βίων. Scrib: τῷ βίῳ, (De p. 836, c, 3, 20 monui p. 137.) Lib. IV. 565 Ibd. 838 extr. (3, 283): μέχρε μὲν σταδίων ἑκατὸν xai δενδροφόρος ἐστὶν ἡ γῆ, μιέχρε δ᾽ ἄλλων ἑκατὸν στιείρεται μόνον, ορυζοτροφεῖ δ᾽ ἡ yz διὰ τὸν αὐγχμιόν. Addunt οὐκ (οὐκ ορυζοτροφεῖ). Sed quid hie loei οΥγΖδ, «Quasi intra centum prima stadia oryza crescere dicta sit ac non arbores (devóooqoooc)? Scrib: ov ῥιζοτροφεῖ, radices arborum non alit; itaque ἀδενδοός ἐστε. Novitas eomposite voeis huiusmodi nihil habet admirationis. : Cap. III. | PELLUS vite. : Plutarchi vitas legi postremum Romanorum a. 1865, Grecorum a. 1866 (separavi enim, ad utriusque populi res animo intento), harum scripturam diligentius exigens. (Solo- mem, Periclem, Niciam nuper scholis retraetavi.) Codicibus earum utimur preter Sangermanensem, qui vix XIV vitas eontinet, et Palatinum, qui novem, septem easdem, qua in Sangermanensi sunt, recentibus (uno Parisino sec. XIII extremi); quam addendo communiter corruptis, vel ex iis, que supra p. 85 sqq. posui, exemplis intellegi potest; Superadditze seribendi erroribus interpolationis exemplum simplieissimum sumi potest e Pelopid.e.20, ubi, 9e; in «e mutato, adiectum est yo», oblitteratz: altius veritatis e loco in Phocion. c. 2 ab Emperio egregie emendato, serva- torum in gravis mendi specie, si aciem intendas, vestigi- orum recti e Pelopidz loco in e. 23, quem p. 98 sq. tractavi. Usus eram olim Schzeferi exemplo (Lips. 1826), postea Sintenisii maiore, apparatum eriticum continenti, minoreque (apud Teubnerum 1863), in quo a prava mendorum pati- entia defensioneque ad sansz rationi parendum οὐ ad Xylandri, Reiskii, Corais inventis utendum progressus factus est non exiguus; adhibui etiam Bekkerum, qui non pauca, "Qus sermonis legem violabant, aliorum suaque coniectura i — — A AÉ—- 0 ὦ 966 Lib. IV. sustulit. (E recentioribus in gravibus mendis certa ratione tollendis nemo Emperium superavit aut zquavit.) In pro- mendis emendationibus seqüar receptum ordinem vitarum. Thesei c. 3 (post oraculum Theseo datum): ἃ δήλον |. ὅτε νοήσας ὁ Πιτϑεὺς ἔπεισεν αὐτὸν... τῇ ioa | συγγενέσϑαι. Neque. νοεῖν est intellegere neque, quod Pittheus fecit, ullo modo oraculum ab eo intellectum osten- ἢ dit. Cod. optimus δῆλον οὖν ὅτι. Scribendum: ἄδηλον - er , € A " Ὁ ovv 0o, τινοήσας o Πιτϑευς: incertum, qua mente, Pittheus persuasit. 1) Ibd. 6: ἀπολαύοντας τῆς Óvvaueog ὠμότητι xol “«ιπρίᾳ καὶ τῷ χρατεῖν xoi βιάξζεσϑαι καὶ διαφϑείρειν τὸ παρασιῖπτον. Nihil mali est κρατεῖν. Codiees τῷ κρατεῖν βιάξεσϑαί ve καὶ ὃ. Itaque scribendum: καὶ τῷ ϑιαζεσϑαί τὸ καὶ διαφϑείρειν v. στ.» omisso κρατεῖν, nisi potius fuit: za? τοῦ κρατεῖν τῷ βιαζεσϑαί «e καὶ διαφϑ.. i] τὰ ΕῚ ἕῳ , - Ibd. 7: Zewov οὖν ἐποιεῖτο...» ἐκεῖνον uiv... ῃ - Y , 31 4-3 Y V » 1 καϑαίρειν γῆν καὶ ϑαάλατταν. αὐτὸν δὲ τοὺς ἐν ποσὶν ἄϑλους ἀποδιδράσκειν. Scrib.: αὐτὸς δὲ vel propter contrarie relata. Alioquin saltem ἑαυτὸν scriptum oportuit. Ibd. 12: κατελϑεῖν. Κατελϑὼν δὲ eic τὴν πόλιν. εὗρε 4. t. Δ. Scribendum videtur: χατελϑεῖν εἰς τὴν πόλιν. Κατελϑῶων δ᾽ εὑρε u. v. À. | Ibd. 14: "Zóvov γὰρ ᾿Βκαλήσιον oi πέριξ δήμιοι. Debebat esse Ex«A5oro (ut Coraes scripsit); sed ad quam loci significationem refertur στέρεξ Scribendum: ᾿ἔϑυον. γὰρ ᾿Εκαλῆσιν oi πέριξ δῆμοι συνιόντες ᾿Εκαλείῳ Zi. Forma adverbii (casus) in demorum nominibus notissima est, annotata in hoc ipso ut in multis aliis apud Stephanum Byz. (ἰξωνῆσι. ᾿“λωπεκῆσε, cet). Ibd. ?4 serib.: "Ewiov οὖν ἔσεειϑε pro ἀγέσειϑε, quod a sententia alienum est. 1) Cap. 5 in Archilochi ve 1 £z; pro ἐπί precepit Schneidewinus. Lib. IV. 567 Ibd. 97: τὸ μὲν εὐώνυμον τῶν ᾿“μαζόνων κέρας ἐσπειστρέφειν πρὸς τὸ... ᾿Αμαζόνειον, τὸ δὲ δεξιὸν πρὸς τὴν Πνύκα κατὰ τὴν Χρύσαν ἥκειν. Neque Χρύσαν hane quisquam novit neque 7zeev rectum. Scrib.: πρὸς τὴν Πνύκα καταντιπκρὺς ἀνήκειν. (“νήκειν requiri etiam Sintenisius sensit.) Ibd.29: οὐδενὸς οἴεται τὸν Θησέα μετασχεῖν ἀλλὰ μόνοις “απίϑαις τῆς Κενταυρομαχίας. — Scrib.: ἀλλ᾽ ἢ μόνοις. Vid. hic 6. 88, Num. 9, Alex. 65, Artax. 5, cet. Eodem eap. extremo: ἐν οἷς καὶ ταῦτα λέγων. Non hoc quoque, sed in hune modum: κατὰ ταῦτα. (De c. 34 dictum p. 62.) ! Romul 2: σωϑέντας ἀσιροσδοκήτως 0vouaoó vat “Ρώμην. Ser.:: ὄνομα ϑεῖναι Ῥώμην. (Prorsus prave corrigendo coniunguntur hse: ἀσποκλενϑέντος ἀτρέμα σωϑέντος ἀπροσδοκήτως.) Ibd. 8: μὴ ϑείαν τινὰ ἀρχὴν λαβόντα καὶ μηδὲν μέγα μηδὲ παράδοξον ἐχουσαν Scr.:: ἀλλὰ μηδέν. Ibd. 92: ἐστὶ φαρμακείᾳ τέκνων ἢ κλειδῶν ὑποβολῇ. Ser: ἐσὲ φαρμακείᾳ καὶ τέκνων ἢ κλειδῶν ὑποβολῆ. Venefieium non in solis liberis eavebatur; illi ne falsi subii- cerentur, cura erat. | Ibd. 28: 'Zezéov ovv, ἐχομένοις τῆς ἀσφαλείας κατὰ Πίνδαρον, oc σῶμα μὲν πάντων ἕπεται ϑανάτῳ. Sententiam vidit Reiskius “]εχτέον scribens; sed ex ᾿δΒατέον fit Φατέον. Ibd. paulo post: z δὲ σώματι πεφυρμένη (ψυχὴ) καὶ περίσελεως σώμιατος . .. δυσέξατιτός ἐστι καὶ δυσανακόμιστος. Scrib: δυσέξα κτος. De ἐξάσιτε- σϑαε non cogitatur. Lyeurg. (— c.2vid. p.63 —)6.4: xai κατεδὼν ἐν αὐτοῖς (voie “Ομήρου σιοιήμιασι) τῆς πρὸς ἡδονὴν καὶ ἀκρασίαν διατριϑῆς vo πολιτικὸν καὶ παιδευτικὸν . «. ἀναμιεμεγ- μένον. Recte Seheferus dativum requiri vidit (zz ... διατριβῇ. vid. p. 67); sed neque ulla est. διατριβὴ stooc ἀκρασίαν et, sj esset, minime omnium ex Homeri carmi- 968 Lib. IV. nibus peti posset. Scrib.: τῇ soc ἡδονὴν ἀκροάσει καὶ διατριβῇ. Ibd. 18: € μὲν οὖν τοιαῦτα νομοϑετήματα δή- τραὰς ὠνόμασεν ὡς παρὰ τοῦ ϑεοῦ νομιζόμενα καὶ χρησμοὺς ὄντα. Serib: κομεξζόμενα. (Cap. ll: τὴν σιρᾳότητα καὶ τὸ βάϑος τῆς ψυχῆς iam alii; altitudo animi significatur, non ἀσπτάϑεια, nedum τὸ ἀπαϑές.) Ibd.16: σρχοντα δ᾽ αὐτοῖς παρίστατο τῆς ἀγέλης τὸν τῷ φρονεῖν διαφέροντα. Debebat esse παρίστα. Sed e cap. 11 (καὶ κατ᾽ ἀγέλας αὐτοὶ προΐσταντο .. aet τὸν σωφρονέστατον) apparet scribendum esse: αὐτοῖς σαρίσταντο. ἢ 104. 28 extr.: μιαρὸν οὕτω τῆς κρυπτείας ἔργον. Non addendum τὸ (τὸ τῆς κρ.), sed tollendum τῆς κρυσι- φείας, αὖ sit μμαρὸν οὕτω ἔργον. (De c. 28 med. dictum p. 51, de c. 30 p. 43.) Numzec.1: xo«O«sep ἢ φύσει δυνατὸν καὶ αὐτάρκη γενέσϑαι πρὸς ἀρετὴν ἢ BeAviov. Πυϑαγόρου βαρβάρῳ τινὶ τὴν τοῦ βασιλέως ἀποδοῦναι παίδευσιν. Ti, quorum sententiam Plutarchus commemorat, non sane disputabant potuisse Num: institutionem tradi meliori barbaro, quam Pythagoras fuerit, quod totum nugatorium est, sed aut omnino Numam non eguisse magistro iudicabant aut, si magistrum habuisset, eam laudem barbaro alicui potius relinquendam esse: χαϑάπερ ἢ φύσεε δυνατὸν (ov?) αὐτάρκη γενέσϑαε πρὸς ἀρετὴν ἢ βέλτιον βαρβάρῳ φινὶ τὴν v. B. c. s. Αυοᾶ post δυνατὸν legitur καί, adiectum est, cum δυνατὸν et αὐτάρκη coniuncta puta- rentur, eodem errore, quo Alcibiad. p. 1 inter ἡλεκίᾳ et ὥρᾳ additum esse Schzferus intellexit. Ibd. 3: αὐτὸς δ᾽ ἑαυτῷ σχολάζοντι χρώμενος οὐδὲν σιρὸς ἡδυπαϑείας καὶ πορισμούς. Scrib.: στρὸς ἡδυσαϑείας 1) C. 97 quod conieceram γυναικὸς ἱερείας, in id nune Sintenisium incidisse video. | | | p ΨΘΙΥ ῊΡ΄ «Ἢ Lib. IV. 569 πορισμούς. Neque enim σπορεσμοί absolute dieuntur pro χρηματισμοί. (Ea sententia scriberetur: y χρηματισμόν.) Ibd. 7: ἀπὸ τῶν περιχρανίων πίλων, ovg περὶ "raig κεφαλαῖς φοροῦσι. | Valde vereor, ne adiectivum, quod nusquam alibi legi puto, a mala manu sit, additum (pro substantivo) ad s«/Aev declarandum; inanissimum enim sententia relativa facit. Ibd. 8 prorsus nego Plutarchum scripsisse ϑρασύτητι τῶν ϑρασυτάτων, fuisseque suspicor tantum: τόλμη) vivi magoafoAo, vov ϑρασυτάτων καὶ μαχιμιωτάτων ἐκεῖ nav- φαχόϑεν ὠσαμένων. (Codd. vi. καὶ παραβόλῳ ϑρα- οὕτητι τῶν Do.) Eodem cap. medio: «ogevov καὶ ἀκήρατον καὶ νοητὸν ὑσιελάμιβανεν εἶναι vo πρῶτον. Et per se pra- vum est in significatione eius, quod sensibus non occurrat, ἀκήρατον, et codices pro eo ἄκτεστον habent, in quo latet ἀϑικτον. 104. 9: Οἱ δὲ πλεῖστοε μάλιστα καὶ τὸ γελώ- μενον τῶν ὀνομάτων δοκιμάζουσιν. | Scrib.: πλεῖστοι v0 μάλιστα καταγελώμενον. Eodem cap. med. scribendum: τάξεν εἶχεν (pro éyer, pro quo substituitur e/Agyev) et propter ὅπου δέοιτο et propter id, quod sequitur: Ἂν δὲ καὶ x. v. À. Ibd. 18: ἧς (τῆς γραμιμιῆς) αἱ κεραῖαι καμιπαὶς ἔχουσαι καὶ συνεσπιστρέφουσαι τῇ πυκνότητι πρὸς ἀλλή- λας. Scer.: τῇ γρυπότητι. Ibd. 19 codicum vestigia ostendunt sic scriptum fuisse: Τινὲς δ᾽ ov διὰ τοῦ q φασὶν, ἀλλ᾽ ὥσστερ ἔχει voU- vogeot ψιλὸν, “!πρίλιον κεκλῆσϑαι τὸν μῆνα x. v. 4. (Editur: οὐ διὰ τὴν ' “φροδίτην τὸν ᾿ “πρίλιόν φασιν, ἀλλ᾽ ὥσσιερ.) ἢ) ') Cap. 22 neglectm certissim: emendationis exemplum notetur. Recte enim Schmfer: πρὸς δὲ τὴν σύγκλητον ὀμόσαι, μὴ δοκεῖν cet. ὕὉ retineant ineptum ὁρμῆσαι, addunt interpolatione manifesta natum λέγων. 910 Lib. IV. Solon. c. 1: ἀλλὰ παρέμιεινεν ἐκεῖνα τὰ δίκαια ταῖς ψυχαῖς. Nusquam refertur inaneque est ἐκεῖνα. Scer.: παρέμεινεν ἀκίνητα τὰ δίκαια. Semel scripto τὰ («xiv5j)) natum pronomen est. Ibd. 2: Qus in extremis Solonis (Theognidis?) de divitiis versibus tentata sunt, parum successerunt. Serib.: παιδός v ἠὲ γυναικὸς, ἐπὴν καὶ τῶν δ᾽ ἀφίκηται 007, συζυγίη γίνεται ἀρμοδία, et pueri ἐθηυηυθ, cum horum quoque tempestivitas ad- venerit, congruens sit copulatio. Paulo post, ubi est: οὐδὲ τέχνη διαφορὰν ἔφερεν, Scrib: δεα βολήν. (Cap. 3 fortasse Plutarchus scripsit: Φιλοσοφίας δὲ τὸ ἡϑεκὸν, φτοῦ δ᾽ ἡϑικοῦ μάλιστα τὸ πολιτικὸν. . . ἡγάσησεν.) Ibd. 9: Ναῦς γάρ τις ᾿Αττικὴ σπροσέσλεε σεωστῇ τὸ σιρῶτον, εἶτα... ὃἷς ἀνὴρ ἔνοσελος ἐξαλλόμενος μιετὰ βοῆς ἔϑει πιρὸς ἄκρον τὸ Σκιράδιον x. v. Δ. Et ipsa res et qua praecedunt: "Eouxe δὲ τῷ λόγῳ τούτῳ καὶ τὰ δρώ- ($v& μαρτυρεῖν, οϑίθπαμπῦθ confirmationem — superioris narrationis peti ex iis, qua ipsius Plutarchi :etate stato tempore fieri ad rei memoriam solita sint. Itaque scri- bendum: προσσιλεῖ. .. ϑεῖ. Ofr. Aristid. c. 17 extr. Nam si posterioris statis morem, sua tamen ztate sub- latum, significaret (ut Aristid. c. 19), aliter scripsisset. Ibd. 15: ἀλλ᾽ ἡ μὲν ἄριστον ἦν, ovx ἐπήγαγεν ἰατρείαν. | Hoc. vehementer cum reliqua Solonis laude pugnat; neque apparet, cur, si optimam viam ingressus esset, veritus sit, ne post non posset rursus civitatem συναρμόσασϑαι σερὸς τὸ ἄριστον. Atque hzc continuantur illis: οὐδὲ 7:006 ἡδονὴν τῶν ἑλομένων ἔϑετο φοὺς νόμιους, postea autem Solon eam secutus esse rationem dicitur, que verbis et suasioni adderet ἀνάγκην. Apparet hoc loco scriptum fuisse: ἀλλ ἡ μὲν ἂν ῥᾷστον ἦν, ovx ἐπήγαγεν ἰατρείαν. ΕΟ] via, sed in posterum peri- culosa abstinuit. Eodem cap. post med.: xoi τῶν ἀγωγίμων. Lib. IV. 511 πολιτῶν τοὺς μὲν ἀνήγαγεν ἀπὸ ἕξενῆς . . . τοὺς Ó ἐνθαδ᾽ αὐτοῦ δουλίην ἀεικέα ἔχοντας ἐλευϑέρους φησὶ «ποιῆσαι. SO: ἀναγαγεῖν. Ibd. 21: ἀλλ᾽ eig ταὐτὸ τὴν ἀπάτην τῇ ἀνάγκῃ καὶ τῷ πόνῳ τὴν ἡδονὴν ϑέμενος. Nihilhic agit στόνος, quo nemo quemquam ad donandum addueturus erat, sed ἡδονή in eo valebat, qui mulieri obtemperabat, φόβος in 60, qui δεσμιῶν ἀνάγκῃ constrictus erat. Utrumque autem pariter ἐκστῆσαι λογισμοῦ ἀἄνϑρωσον potest, non λογισμιὸν ἀνθρώσιου, ut vulgo in proximis verbis scri- bitur. Paulo post corruptum κωκύεεν ἄλλον ἐν ταφαῖς ἑτέρων. — Opinor fuisse: ἄλλω c. Ibd. 28: ποτὲ δ᾽ εὐκόλως καὶ παίζοντα s-00ttuiov ζημίαν τὴν τυχοῦσαν ὁρίζοντα ἄλογον ἐστι. Pravissime coniunguntur sine copula πρόστεμιον ζημίαν. — Scrib.: εὐκόλως xai [ὡς] παίζοντα προστιμᾶν, ζημίαν a. v. ὁρίζοντα, ἀἄλ. ἐστι. Nam σπροστεμιᾶν interdum (apud inferioris statis scriptores semper) non esse multam augere, sed muliare, iam Meierus (de lite Attic. p. 183) intelle- xerat, atque ut ill significationi respondet προστίμησις, sie huic σπιρόστεμιον. Paulo post, ubi est: λογίζεται stoo- βϑατον xai δραχμὴν ἀντὶ μεδίμνου, excidit pretium ovis (velut: πρόβατον ἡμιδράχμου καὶ δροαχμιὴν). 104. 28: καὶ 5 ϑρασυνόμενον ἀβεβαίοις vno- γοίαις ὑβρίζειν. — Alienissimz hine ὑπόνοιαι. Scrib. aut nvouig aut εὐπλοίαις. Ibd. 32 pro vov ᾿“τλαντιχὸν scrib: vo 4rAa- «ικόν. ; Publicol. c. 12: Οὕτω δὲ. .. δημοτικὸς yevo- μιδνος νομοϑέτης καὶ μέτριος ἐν τῷ μὴ μετρίῳ τὴν τι- μωρίαν ὑπερέτεινεν. Codices ἐν τῷ μιδτρίω. Scrib.: ye- γόμενος . . . μέτριος ἐν τῷ μετρίῳ ἐν τῷ μὴ μετρίῳ φὴν τιμωρίαν ὑσιδρέτεινδι. — Iam aliquot protuli huius errandi generis exempla e Plutarchi libris; plura proferam. (De c. 17 extr. dixi p. 138.) 912 Lib. IV. Compar. Solonis et Publie. c. 1: 7:42ov . . . oov αὐτὸς ἐν τοῖς ποιήμιασιν ὡς ανδρὸς ἀγαϑοῖ λόγον ἔσχεν οὔτε παῖδες οὔτ᾽ ἀρχή τις εἰς δόξαν ἦλϑεν. Mire liberi et magistratus aliquis coniunguntur. Scribendum videtur: οὔτε παῖδες οὔτ ἀγχιστεὺς eic ὃ. De Themistoelis c. 2 dixi p. 88. Cap. 10: οἱ zei- ovo. τῶν “19ηναίων ὑπεξέϑεντο γονέας καὶ γυναῖκας εἰς Τροιζῆνα. Cur parentes, quos multi superstites non habebant, nominantur, omissis liberis, quorum etatis pro- xima eura erat? Proxime quidem ante Plutarchus, omissis parentibus, σαῖδας καὶ γυναῖκας καὶ ἀνδράποδα σώζειν cives iussos dixit, ut Herodotus (VIII, 41) τέκνα καὶ οἰκέτας. Videtur scribendum: γενεάς, que vox etsi (inde a Polybio) de uxoribus liberisque dicitur (apud Plutarchum Cas. 20, Timol. 34, de malign. Herod. 34), tamen maxime ad liberos spectat (yevecc ἔχειν Polyb. XX, 6). Infra hoc ipso capite Sintenisius γενεάς pro γονέας posuit ex uno codice. Ibd. 11: ἀνῆγεν αὐτὸν ἐπὶ vov λόγον. Eurybiades, qui ἐκέλευσε λέγειν, non erat ad orationem revocandus (hoc enim verba significare oportet) Videtur fuisse: ἀνῆγεν αὖϑις ἐπὶ v. À., rediit ad orationem aut αὐ τὸ gc. Ibd. 12: φέλος εὐϑὺς ἐξέφερε πρὸς τοὺς ἡγεμόνας φῶν νεῶν, τὰς μὲν ἄλλας πλὴροῦν x. v. À. Inauditum φέλος ἐκφέρειν πρὸς τινα de imperando et decreto mittendo. Scrib. videtur: δέλτους εὐθὺς ἐξέφερε, tabellas et tesseras. cireummistt., Ibd. 23: Διαβαλλόμενος γὰρ. . . ἔγραφεν, ὡς. . οὐκ ἂν ποτε ἀποδόσϑαι x. v. Δ. Non solet Plutarchus ita constructione excidere in facillimo sententie? decursu. Nec opus erat nune illud repeti narrando e cap. 22 de calum- nis. Tollendum ἔγραφεν, ut hsc omnia sint Themi- stoclis διὰ γραμμάτων ἀστολογουμένου. Defendebat enim, se, eui hoc ipsum obiiceretur, quod imperio parere nesciret, non fuisse se Grzeciamque domino barbaro venditurum: Γ΄ Lib. IV. οἱ ἢ ΖΔιαβαλλόμενος γὰρ ὑπὸ τῶν ἐχϑρῶν πρὸς τοὺς mo- Àivag ὡς ἄρχειν μὲν ἀεὶ ζητῶν, ἄρχεσϑαι δὲ μὴ se- φυκὼς . .. οὐκ ἄν ποτὲ βαρβάροις... αὐτὸν .. ἀσιοδόοϑαι. Ibd. 25: Θουκυδίδης δὲ φησε καὶ σπιλεῦύσαι αὐτόν. Ineptum καί. Scerib. videtur: zov ἐκτιλεύῦσαι. Ibd. 26: ὑπὸ σκηνὰς κύκλῳ πιερισπεεφραγμένας ét τῶν ἀρμαμαξῶν ὀχεῖσϑαι. Scrib.: ὑπὸ σκηναῖς. (Lys. ll: ἐκάϑευδον ὑπὸ ταῖς σκηναῖς.) Ιρ88 feminz erant στερεσιδιρραγμέναι. Camill. c. 19: φρουρὰν ᾿αΑἴϑηναῖοι Μακεδόνων ἐδέ- ξαντο. Sententia Plutarchi necessario contrarium postulat, rem Graecis laetam et felicem, Macedonibus tristem, quz eodem mense et die acciderit, quo antea triste Grecis Thebarum excidium. Serib.: ἐξέβαλον. Significatur ea res, qua narratur apud Pausaniam I, 26. Ibd. 29: μα δ᾽ ἡμέρᾳ παρῆν ὁ Κάμιλλος it αὐτὸν ὠπσελισμένος λαμπρῶς καὶ τεϑαρρηκότας ἔχων τότε τοὺς Ρωμαίους. Scrib.: ὡσελεσμένου ς. Ante male armati pugnaverant. De Perielis c. 1 dixi iam p. 34. C. 5: τὸ Κίμωνος ἐμμιελὲς καὶ ὑγρὸν xai μεμουσωμένον iv ταῖς σπεριφο- ραῖς. De usu hominum et conversatione nusquam sregi- φορά, frequentissime συμισπτερεφορά οὐ συμισπεριφέρεσϑαι dieitur. Verbi salis multa exempla habet editio quarta lexiei Passoviani (modo com?;tandi interpretationem tollas); substantivi iis, quz? ibi posita sunt (modo hie quoque co- mitatus signifieationem tollas), ex Plutarcho addo przc. sanit. tuend. c. 4, 5, 9, 15, prec. coniug. 22, symposiac. V, 5, 1, et 2 $ 14, VII, 8, 2, 9, de animi tranquill. 14. Falso Wyttenbachius ad prszcept. de sanit. tuend. p. 124 B (Animadv. p. 812) circeumpotationem, conversationem | in epulis significari vult; verbum de ea quoque conversatione ponitur; eam per se non significat, Scribendum igitur hic: ἐν ταῖς συ just eprpogoaig. 914 Lib. IV. Ibd. 7 quoniam in codicibus est: xo; δυσφύλακτον ἐν συνηϑείᾳ vo πρὸς δόξαν oeuvov ἐπὶ τῆς ἀληϑενῆς δ᾽ ἀρετῆς x. v. A, Scribendum est: σεμνόν" ἐσεὶ τῆς ἀληϑινῆς γ᾽ ἀρετῆς κάλλιστα φαίνεται x. τ. À. Ibd. 11: Θουκυδίδην . .. ἀντέστησαν ἐναντιωσό- μιενον. — Scribendum sublata tautologia: ἀνέστησαν ἐνανε.. suscitarunt. adversarium. Ibd. 18: ὁ δὲ εἰς τὴν γένεσιν τῷ πόνῳ σπροδανει- σϑεὶς χρόνος. Scrib.: προσδαγεισϑεὶς. In Xenophontis anab. VIL, 6, 30 easus mutatus erat, prepositio retenta, hie contra; nam σροδανεισϑεὶς requirebat τοῦ πόνου, nulla sane sententia. Tbd. 15. Hic quoque pro πρροαναστέλλων τὸ ϑρασυ- vopevov (in quo prior praepositio vitiose abundat) scribendum σιροσαναστὲλλων, Coll. Alexand. c. 6. Gravius in fine capitis mendum: ὃς τὴν noAÀw ἐφ μεγάλης μεγίστην . . . ποι- ἥσας καὶ γενόμενος. . . βασιλέων καὶ τυράννων ὑπέρ- vegoc, ὧν ἔνιοε καὶ inl τοῖς υἱέσι διέϑεντο, ἐκεῖνος μιᾷ δραχμῇ μείζονα τὴν οὐσίαν οὐκ ἐποίησεν. Sensu cassa sunt: ἐσὲ τοῖς υἱέσι διέϑεντο, abundat vitiose ἐκεῖνος, deiecto de primo loco μεᾷ, in quo pondus est. Scribendum: ὧν ἔνιοι καὶ ἐπίτροπον τοῖς υἱέσι διέϑεντο ἐκεῖνον, μιὰ 'δραχμιῆ u. v. À. Ibd. 16: Καὶ ταῦτα καιρὸς οὐκ gv οὐδ᾽ ἀκμὴ καὶ χάρις avOovorc ἐφ᾽ ὥρᾳ πολιτείας. Ineptissima in hac re χάριτος mentio. Scrib.: οὐδ᾽ ἀκμιὴ ἀκαρὴς ἀνϑούσης x. v. A. Infra, ubi codices habent: “Ζπαντα μὲν οὖν ταῦτα τῆς vatfayogov σοφίας, scriptum fuit fortasse ᾿Απαρτᾷ, intransitive (recedunt), ut apud Thucydidem. Ibd. 18: κατέχειν ἐπειρᾶτο καὶ παρακαλεῖν ἐν τῷ δήμῳ. Ser: παρεκάλϑε. Ibd. 19 seribendum: τὸν αὐχένα διαζώσας ἐρύμασι . ἐκ ϑαλάττης εἰς ϑάλατταν τὰς καταδρομὰς τῶν Θρακῶν . .. ἐξέκλεισεν, sublato, quod cum perturbatione orationis interpolando post ϑάλατταν additum est ἀστετείχεσε. Lib. IV. 515 Ibd. 24: y Θαργηλία ... πλείστοις uiv ᾿λλήνων συνῴκησεν ἀνδράσιν, πάντας δὲ προσεποίησε βασιλεῖ τοὺς σπιλησιάσαντας αὐτῇ. Hoc est non permultis, sed, addito genetivo partitivo, prorsus ridicule maior? parti Grecorum, etsi iam 'EAA5vev ἀνδράσι pro σλείστοις "EÀAwo: offendit. Scripserat Plutarchus: σελείστοις uiv "EÀÀgviónv ovvoxyoev ἀνδράσεν, pluribus viris quam ulla alia Greearum. Quattuordecim enim maritos habuisse narrabatur (Athen. XIII p. 608 F). (De genetivo a super- lativo in praedicato incluso pendenti, ad subiectum perti- nenti vid. synt. Gr. ὃ 95 n. 1.) Ibd. 27 non video, quid ad rem pertineat, ipsum Perielem admiratum esse novitatem machinarum; et prave hoc przponitur mentioni artifieis; suspicor scriptum fuisse: μηχαναῖς χρήσασϑαε ... τὴν καινότητα ϑαυμασταῖς, ᾿Αρτέμωνος τοῦ μηχανικοῦ παρόντος. Ibd. 32: 'A4ve£eyogav δὲ φοβηϑεὶς éibémeuwe καὶ σερούὔσεεμιψεν ἐκ τῆς πόλεως. "2c δὲ διὰ Φειδίου προσέ- σιταίσε τῷ δήμω, φοβηϑεὶς τὸ δικαστήριον μέλλοντα φὸν πόλεμον . .. ἐξέκαυσεν. Non iudicium metuit; nam id subiit. Prave bis ponitur φοβηϑείς. Scerib.: '4va&- αγόραν δὲ, φοβηϑεὶς τὸ δικαστήριον, éEésvepne . .. “ὥς δὲ... προσέπταισε τῷ δήμω, μέλλοντα κ. τ. λ. Cum librarius τὸ δικαστήρεον omisisset, errore animadverso iria verba in margine annotata, dein loco non suo addita sunt. Ibd. 37: ὡς μιὴ παντάπασιν ἐρημίᾳ διαδοχῆς vov οἶκον ἐκλίποι τοὔνομια καὶ τὸ γένος. Tolendum τὸν οἶκον, inepte additum, cum non animadverteretur éxàizror intransitive dici. 70 γένος ἐκλείσιει τὸν οἶκον idem est, ae si dicas τὸ y. ἐκλ. τὸ γένος. Ὦ 1) Cap. 39 revocandum, etiam Schsmfero suadente, ex editionibus ante Coraem: ἕν τοῦτο... ., οὕτως εὐμενὲς ἦϑος καὶ βίος... 910 Lib. IV. Fab. Maxim. c. 4: καὶ vo μὲν γνωσϑὲν ovx ἦν ἑτέρῳ πυϑέσϑαι. Scb: ἀναγνωσϑέν (quid in libris le- gissent). Ibd. 18 (in Minucii Rufi oratione); γνοὺς ἐμαυτὸν οὐκ ἄρχειν ἑτέρων δυνάμιενον αλλ ἄρχοντος ἑτέρου δεόμενον καὶ qu φιλοτιμιούμενον νιχᾶν ὑφ᾽ ὧν ἠτ- τἄσϑαι κάλλιον. Huiusmodi (uy φελοτεμούμενον) suum esse ingenium minime didicerat, sed ita in posterura assue- faciendum. Seribendum opinor: xo; μιῇ φελοτεμητέον νικᾶν. ; Ibd. 16: ὅταν τούτους διακόψαντες οἱ “Ρωμαῖοι χαὶ φερόμενοι πρὸς τὸ εἶκον, ἐκφερομένου τοῦ μέσου καὶ κόλπον λαμβάνοντος, ἐντὸς γένωνται τῆς φάλαγγος. Non solum valde ineleganter concurrunt φερόμενοι οἷ ἐκφερομένου; Sed ἐχφέρεσϑαιει dici nequit de retro et introrsus cedentibus. Seriptum videtur fuisse: ἐκϑ'λεβο- μένου (cfr. dmil. Paul. c. 20). Ibd. 1: μεγίστην αἰτίαν ἔσχε τοῦ usivot καὶ μὴ διαλυϑῆναι τὴν ἐκείνου φρόνησιν, καϑάσερ ἐν τοῖς Κελ- φικοῖς πάϑεσιν. | Non noram, in Gallica calamitate Fabii Maximi prudentiam homz salutem attulisse. Excidit ob similitudinem litterarum nomen hominis cum Fabio com- parati: χκαϑάπερ ἐν τοῖς Κελτικοῖς πάϑεσιν τὴν Καμίλλου διάϑεσιεν. Fortasse pro διάϑεσιν aliud reperietur nomen etiam aptius. De Aleibiadis c. 18, 35, 36 dictum est p. 86 et δῖ. C. 18: κατὰ τοῦ "TusofoAov τὴν ὁστρακοφορίαν ἔτρε- we». QCodices τῷ 7περβόλῳ κάτω τὴν oov. ἔερ., quod ex illo non ortum esse, manifestum est. Aut τῷ ᾿7περ- βόλῳ περικάτω τὴν oov. ἔτρεψεν Plutarchus scripsit, de qua voce dixi eamque ipsi Plutarcho reddidi supra p. 27, καϑαρὸς καὶ ἀμίαντος. Peccatum est accommodando ad proxi- mum praecedens ἀνεπίφϑονον xoi πρέπουσαν. Lib. IV. 5171 aut, quod minus credo, κάτω ἔτρειψεν eodem fere signi- fieatu dixit. Ibd. 17 scribendum: Σωκράτη μέντοι. . . xat. Μέ- | vOYG ... οὐδὲν ἐλπίσαι τῇ πιόλει χρηστὸν ἀπὸ τῆς | στρατείας ἐκείνης λέγουσι, vov μὲν (pro o uiv), og |! ξρικε, τοῦ συνήϑους δαιμονίου γενομένου . . ., ὁ δὲ | Mézow . . . ἐσχηψατο x. v. Δ. Alterum membrum par- litionis dissolutum suum habet verbum, prius appositione superioribus adiungitur; (vid. excurs. I ad Cie. de finib., VI). - Nulla hic alia anacoluthia fingi potest. " Ibd. 18: μῇ προεμένοις τὸν “λκιθιάδην ἄκρατον. — Puto fuisse: jg προσεμένοις» s? non. admisissent ad- Scivissentque. Eodem capite med.: ὡς ἐπεσχέσεως ἐσομένης πρὸς τῶν οἰωνῶν. Scrib: πρὸς τὸν οἐωνὸν, ad prodigium | (interveniente prodigio) retardatum iri animos. Cfr. Alex. (€. 26: διαταραχϑῆναι ngoc τὸν οἰωνόν. | Ibd. 20: Ὃ δὲ τῇ πρὸς ἐκεῖνον οὁργῇ παραπεσών. Nonne: stegesveo 09 v, qui in iram adversus illum concitatam incurrisset? Demosth. VI, 34: τῇ seg ὑμῶν ogym περι- σιξοεῖγ. Ibd. 88: σιλεῖστα δ᾽ εἰς ἐλπιίδας τῶν πολεμιίων καὶ zQoc τὸ ϑαρρεῖν διαλεχϑείς. De hostium spe Alcibiades non plurima dixit, sed de rerum bellicarum et in bello |. positarum: τῶν ἐμεσεο} μείω v. — Jbd. 34 extr.: ὅνίως τοῦ φϑόνου κρείττων γενό- μενος καὶ καταβαλὼν. .. φλυάρους ἀπολλύντας τὴν | φόλεν ὡς ἂν πράξη καὶ χρήσηται τοῖς σπιράγμασι. [Ιπ yerbis sensu cassis ὡς ὧν σιράξῃ καί latet: ὡς ἂν κρά- τίστὰα (χρήσηται τοῖς vg.) aut: ὡς ἂν σπρακτι- κώτατα. Coriolan. c. 3 extr. scrib: Ὅϑεν x«i τὴν ἡμέραν, οὖσαν iy vo ᾿Ιουλίῳ μηνὶ τὰς eidoUc, ΖΔιοσκόροις ἀνιε-- ρθώκασεν, sublato, quod ad definiendum τὴν ἡμέραν post id nomen additum est, ἐσενίκεον. Debebat esse τὴν ἐσενί- MADVIGII Apvxns. Curr. 37 578 Lib. IV. xiv ἡμέραν. Nune οὖσαν prave eo trahitur. (De c. 4 dictum est p. 43.) Ibd. 6 extr.: τὰ ydo ἐκεῖ (ἐν τῇ συγκλήτῳ) τυγχά- γνοντὰ τῆς προσηκούσης . . . οἰκονομίας βουλεύματα καὶ πράγματα. Opinor: καὶ δεαταάγματα. Ibd. 38: “Ὅπου δ᾽ ἡμᾶς ἢἡὶ ἱστορία πολλοῖς ἀπο- βιάζεται καὶ πιϑανοῖς μάρτυσιν, ἀνόμοιον αἰσϑήσει σάϑος ἐγγιγνόμενον τῷ φανταστικῷ τῆς ψυχῆς συνανα- σιείϑεε τὸ δόξαν. Manifesto sententia et res postulat: ὅμοιον αἰσϑήσει σιάϑος. Compar. Aleib. et Coriol c. 2 extr.: εἰ μὴ νὴ Ζία μὴ φϑαρῆναι τὰς ᾿άϑηνας παντάπασε ποϑῶν κατελ- ϑεῖν ἐθεράπευε. Nulla constructio aut sententia est; nam neque κατελϑεῖν ab ἐϑεράσευε (τὸν Tiooaqtorzv) pendere potest neque ποϑῶ μῇ φϑαρῆναι vac “ϑήνας dicitur Grece. Scerib: εἰ μῇ νὴ Δία διὰ τὸ μὴ φϑαρῆναι τὰς ᾿ϑηήνας παντάπασι ποϑῶν κατελϑεῖν ἐϑερά- steve. Poterat etiam dici τοῦ μὴ φϑαρῆναι τὰς 49. noto usu genetivi infinitivi; sed in illa scriptura erroris origo apertior. Timoleont. c. 3 scribendum: διεφϑαρμένον. . . ὕπο φίλων φαύλων .. . περὶ αὐτὸν ὄντων, ἔχειν δὲ τι Óo- κοῦντα ῥαγδαῖον ἐν ταῖς στρατείαις. Vulgo deest δέ. Ibd. 9 extr.: ἐδόκει δ᾽ ἀμήχανον ὑπερβαλέσϑαι ... τὴν ἐχεῖ ue ᾿Ικέτου δύναμιν, ἡ στρατηγήσοντες ἥκοιεν, Non poterant Corinthii (universi) dici venisse στρατηγή- σοντὲς τῇ {κέτου δυνάμιει (— oportebat scriptum ἧς —), sed ei.auxilium laturi. (Longe aliter in vita Dionis c. 28 Dio milites exhortandi eausa se eos ov στρατεώτας, ἀλλὰ - μᾶλλον ἡγεμόνας ducere dicit) Serib.: ἡ συστρατεύ- σοντὲς ἥκοιεν. (Συστρατευσόμενος ἥκω Agid. c. 15.) 104. 10: καλοῦντος αὐτοὺς ἔτι πάλαι προϑύμιως. ᾿Ανδρομιάχου. Nihil est ἔτε πάλας (quod pro ἤδη πάλαι accipiunt); scrib.:: αὐτοὺς ἔκπαλαι. (Themist. ec. 30, Aristid. 17, Nic. 9, Demetr, 52.) Lib. IV. 579 Ibd. 16: zai τοῖς περιεστῶσε τὸν βωμὸν ἀναμιιχ- ϑέντες ἐγγυτέρω κατὰ μικρὸν ἐπεχείρουν. ϑοΥῖθ.: ἐγγυ- φέρω κ΄ μι. ἐπεχώρουν. Cum satis prope essent, non xuro μικρὸν, sed quam maxime subito ἐστεχείρησαν. *) Ibd. 25: ἦν γὰρ ἡ (τῶν Καρχηδονίων) δύναμις ἐξαρκοῦσα καὶ μὴ νοσοῦντας μηδὲ διερϑαρμένους von ἀλλήλων σουλλαβέσϑαι Σικελιώτας. Nihil huic loco aptum significare potest ουλλαβέσϑαι Σικελιώτας, si quid omnino significat Grzce, nec aliud succurrit verbum medium aliqua ex parte simile et accusativum habens, quod huc includi possit. —Cogor suspicari fuisse: καὶ sr 00e gu γοσοῦντας .. . συμβάλλεσϑαι, comparari et componi, Sed non confido. Ibd. 26 exeidit przpositio: xe: σἀροιμία τις ἐκ τούτου γέγονε πρὸς τὸν ἐπισφαλῶς νοσοῦντα, δεῖσϑαι τοῦτον τοῦ σελίνου. (Inclusa ipsa, quse proverbio sig- nifieatur, notione: o ἐπισφαλῶς νοσῶν δεῖται τοῖ oe- λίνου, nulla relinquitur proverbii species.) 5) JEmil. Paul.c.5: 7'6 γὰρ ὄντε μεγάλαι μὲν ἀμαρ- τίαι ἀνασπεπταμέναι (recte Sint. xai ἀνασι.) γυναῖκας ἀνδρῶν ἄλλας ἀπήλλαξαν, τὰ δ᾽ (sic recte Bryanus pro τὰς 0)... μικρὰ καὶ σπιυκνὰ σπιροσχρούσματα . . . ἀσπερ- γάζεται τὰς ἀνηκέστους ἐν ταῖς συμβιώσεσιν ἀλλοτρι- ὁτητας. Ineptum est ἄλλας (quasi simplex partitio sit . ἄλλων uiv ... ἄλλων Oc), neque prior sententia habet, quod recte alteri contrarium ponatur. Videtur scribendum: ὀλίγας ἀστηλλαξαν. di Ibd. 9 sublatis supplementis, quie ex editione Aldina sine ulla eodieum auctoritate retinentur, loeus ad hanc formam edendus est: εἴκοσε μὲν αὐτοφόρτους ὁλκάδας 1) C, 19 apud οὐ προσεδόκα excidit infinitivus. 3) C. 33 e cod. P restituendum ὠἀχαριτώτατον, de fedo facinore, non de ingrato animo. 37* 580 Lib. IV. ἐχειρώσατο, τὰς δ᾽ ἄλλας σίτου yepovoag [καὶ σκάφη “.8.}}] τηρικὰ τέσσαρα [κατέδυ] oev, τὸν δὲ δείτερον τῶν ἱπατικῶν ᾿Οστίλιον anexgovoato x. v. À. Ibd. 14: Τὰ δὲ (τὰ φρέατα) εὐθὺς ἐσείμιπελατο Qev- μάτων καϑαρῶν ἐπισυνδιδόντων ὁλκχῇ καὶ φορᾷ τοῦ ϑλιβομένου ngog τὸ κεγούμενον. Scrib.: ἐπεσυν δι- δόντος, quod ob przcedentia mutatum est. 104. 21: Οἷα δὲ νεανίας ἐντεϑραμμένος πλείστοις σιαιδεύμασε καὶ μεγάλῳ πατρὶ μεγάλης ἀρετῆς ἀπο- δείξεις oqelAov. Serib.: χρηστοῖς παιδεύμασι. (De c. 33 dictum est p. 67 n.) De Pelopide c. 1 dixi p. 85. Ibd. c. 2: Καὶ yao χειρὶ χρῆσϑαε μαχιμώτατοι γενόμενοι καὶ στρατηγίαις ἐσειφανεστάταις ποσμήσαντες ἀμφότεροι τὰς πατρίδας. Recte miles dicitur χειρὶ χρήσϑαι, sed χειρὶ χρῆσϑαι μάχιμος εἰμι Grecum non puto scribendumque opinor: Καὶ γὰρ μαχιμώτατοι γενόμενοι καὶ στρατηγίαις v. v. À., sublatis verbis, quz h. 1. proprie rei appellationi addita sunt ex superiore loco, ubi ornate dicebatur: καὶ χειρὶ καὶ σώματε χρηστέον. Deinde vehementer offendit genetivus, qui partitivus esse debet, Zr; δὲ vov βαρυτάτων ἀντα- yoviovov. Neque enim sic communes aliquorum «vza- γωνισταί Hannibal et Lacedzemonii fuerunt, ut partitio locum habeat. Scriptum fuerat: ἐστί τὲ τῶν βαρυτάτων &vr., ut hsc adiungerentur superiori κοσμήσαντες vac πατρίδας, cum oppositi essent gravissimis adversariis, (gegen- über, ut dieitur si μαρτύρων, καταστὰς ἐπ᾽ αὐτῆς Anton. e. 57). Paulo supra in Timothei verbis mendosum est ὡς λίαν, sed corrigere nequeo. Ibd. 8: αὐτὸς μέντοι μετεῖχε τῆς ἐκείνου πενίας ἐσθῆτος ἀφελείᾳ καὶ τραπέζης λιτότητι καὶ τῷ στρὸς τοὺς πόνους ἀόκχνῳ καὶ κατὼ τὰς στρατείας ἀδόλῳ καλ- λωπιζόμενος. Scribendum: τῷ κατὰ τας στρατείας ἀδούλῳ, quod, eum militaret, servo ministro non ute- batur (quod coniunctum est cum σῷ κατὰ τοὺς πόνους 2 Lib. IV. 581 ἀόκνῳ et eum toto paupertatis καλλωσπιεσμῶ). De usu v. ἄδουλος in paupertate significanda cfr. Ruhnk. ad Vell. Paterc. IT, 19. Reperitur apud ipsum Plutarchum de vi- tando sre al. c. 8 init. Ibd. 4: τούτους àv ὀρϑῶς xai δικαίως προσαγο- ρθεύσειε συνάρχοντας καὶ συστρατήγους ἢ ἐκείνους, ot x. T. À. Scribendum: συστρατήγους, οὐκ ἐκείνους, οἵ x. T. À. Excidit οὐκ post ove, tum additum ἡ. (Ex Bernhardyi synt. p. 437 nihil hie proficitur.) Ibd. 10: παρ᾿ '4oyíov vot iegopaüvrov πρὸς '"Aoyíav vov ὁμιώνυμον, ξένον ὄντα καὶ φίλον, émi- στολὴν κομίζων. Tolendum ᾿“ρχίαν. Archiam Archiz fuisse cognominem, ridicule annotatur. Ibd. 15 extr.: ἐχδρομεὲς δὲ προσκαίρους τιϑέμενοι , καὶ φυγὰς ἡ διώξεις ἐπιχειροῦντες αὐτοῖς καὶ συμι- σιλεκόμιενοι χκατώρϑουν. Nimis nude ἐσιχειροῦντες po- — mitur, nec apte διώξεις adiungitur ad τεϑέμενοι. Scrib.: τιϑέμενοι, κατὰ φυγὰς ἢ διώξεις ἐπιχειροῦντες αὐτοῖς κ. τ. À. Ibd. 17: καὶ τῇ δόξη κατασιληττόμιενοι τοὺς avei- ταττομένους... εἰς χεῖρας συνέστησαν. Neque dicitur εἰς χεῖρας συνίστασϑαι et requiritur imperfectum; (longe enim aliud est: οὐδέποτε... ἐχρατήϑησαν). Scrib.: συνήεσαν. Ἶ) Ibd. 21: δαίμονας δὲ χαίροντας ἀνθρώπων αἵματι χαὶ φόνῳ πιστεύειν μὲν ἴσως ἐστὶν ἀβέλτερον. Graecum non est szoveverv Ów/uovac nec indicativus ἐστίν ferri potest infinitivis interpositus in aliorum sententia refe- renda; nec ἴσως de tali re aptum. Ser.: πεστεύειν μιὲν ὡς εἰσὶν, ἀβέλτερον. Rectissimum est δαίμονας su- στεύω ὡς εἰσίν pro ὡς δαίμονες εἰσίν. Ὁ C. 19 recte Cor: προεκιψδύνευεν ἐν τοῖς μεγίστοις ἀγῶσιν. Loeus Thucydidis, quem Schswferus comparat, nulla ex parte similis est. ^ xh d mcis! bd. d sm 582 | Lib. IV. (De c. 23 dixi p. 98. Debueram emendationem per se certam confirmare tamen comparato loco [Xenoph.] de rep. Lacedem. ll, 7: τὸ, κἂν ταραχϑῶσι, μετὰ vot σαρατυχόντος ὁμοίως μιάχεσϑαι.) Ibd. 29: συνέστελλε τὸν τύραννον ὡς μήτε ἀνεῖναι τὸ αὔϑαδες αὐτοῦ καὶ ϑρασυνόμενον uve τὸ πικρὸν . ἐξερεϑίσαι. — Contrarium sententim ἀνεῖναε., remittere. Serib.: ἐνεῖναι, immittere et. concitare. Ibd. 32: ἔστη καὶ περιέστησεν αὐτὸν. Scrib.: σεριεδίνησεν αὑτὸν ζητῶν τὸν ᾿4λέξανδρον. (Περι- βλέπειν αὐτὸν de eo, qui alium circumspicit οὐ querit, Grecum non est, nec ex Latino fictum, sed ex Germania arcessitum : sich wmsehen.) Ibd. 33 scribendum: δόξομιεν ὑμᾶς ἡμῖν (codices δόξομεν ὑμῖν, Cor. δόξομεν ὑμᾶς) ovx ἀπιστεῖν, ὅτι X. v. À. Si lhebani concessissent de sepultura Pelopidz, confidere Thessali poterant, persuasum esse Thebanis eosque credere, maiorem 'Thessalis quam Thebanis cala- mitatem accidisse; quid Thessali ipsi crederent, non po- terat ex Thebanorum concessione concludi.!) Ibd. 35: σημεῖον εἶναι τοῦ κατέχεοϑαι τὸν ἄνδρα καὶ καϑεύδειν. Mire hac duo coniunguntur, hoc prz- sertim ordine; manus post demum iniiciuntur. Scer.: κατα - κεῖσϑαι v. à. καὶ καϑεύδειν. Marcelli c. 8 (— nam de c. 4 dictum est p. 138 —): ὡς ἐκείνων μόνων ὀπιμίων ὄντων, ὅσα καὶ παρατάξεως οἴσης καὶ πρῶτα καὶ στρατηγοῦ στρατηγὸν ἀνελόντος. In vitiosis καὶ πρῶτα latet verbum necessarium χα 9 ἐ- Q0 tL. 1) C. 34 recte Reiskius scribi voluisse videtur: καὶ τύχῃ μετα- βάλλεσϑαι ἀπολείπων, fortuna mutari posse evadens. Nam neque ἀπολείπω est καταλείπω neque τύχη μεταβάλλεσϑαι pro τ. toU μεταβ. dicitur. Lib. IV. 583 Ibd. 13: δὲ δὲ βούλεται χρῆσϑαι Μάρκελλος αὐτοῖς ἴσως, μηδενὸς τῶν ἐπ᾽ ἀνδρείᾳ νομιζομένων στεφάνων χαὶ γερῶν τυχεῖν vs ἄρχοντος. Prorsus intolerabile ἴσως. Scribendum: δὲ δὲ βούλεται, χρῆσϑαι Μάρφ- κελλον αἰτοῖς ὧστε μηδενὸς. . . τυχεῖν (ea condicione, ut ne). Ibd. 24: τὰς Σαυνιτικὰς πόλεις μεγάλας ἀφεστώσας ἑλων. Et articulum mirere, quoniam tres ex omni numero fuisse e Livii XXVII, 1 seimus, et magnarum appella- tionem, cum parva omnia Samnitium oppida fuisse constet, duorum ex tribus semel omnino nomen ponatur, Plutarchus ipse nullum nominare dignatus sit. Seripsitne: σιρῶτον μὲν οὖν τινας 2. πόλεις ov μεγάλας a. ἕλων ὃ Aristidis c. 1: ὅτε νίχης ἀναϑήματα χορηγικοὺς τρίποδας ἐν Διονύσου καταλέλοισιεν. Serib: νίκης ἀνα- ϑήματα χορηγικῆς τρίποδας x. v. à. Mendum ex ac- commodatione ad proximum. Ibd. 20: εἶσις δὲ στάσιν ἀρέσαντα καὶ ϑαυμαστον λόγον. In codieibus non est z«/. Scribendum: ἀρέσαντα ϑαυμαστῶς λόγον. Eod. cap. (in versu tetrametro): Zvyíóec Πυϑῶδε ϑρέξας ἤἦλϑε τᾷδ᾽ αὐϑήμερον. T€) in Aldina contra codiees additum est. Fuit fortasse: ἤλϑὲν & v αὐϑηήμερον. (De c. 25 dixi p. 150.) Cat. Mai. c. 2: λύσειν δὲ καὶ καϑαρμον oic μάλιστα χωρίζει καὶ ἀφίστησιν αὐτὴν τῶν περὶ τὸ σῶμα παϑη- μάτων λογισμοῖς. Sérib: ὃς μάλεστα. . . ἀφίστησιν αὐτὴν... λογισμὸς. Ibd. 15: Τοῦτον uiv οὖν .. . μὴ ἀποκτεῖναι δυ- νηϑεὶς ἀφῆκε. Ne Plutarcho quidem in mentem venire poterat, Catonem de P. Scipione occidendo cogitasse. Vi- detur seribendum: ἀποκλῖναι, inclinare et de statu movere, Ibd. 21 scribendum: ἐδικαίου (poena afficiebat) xo:- ϑέντας ἐν τοῖς οἰκέταις πᾶσιν (cum inter servos iudicium OO δα ασυ Σὰ τὰ ὰ ἀχ n 4... “ 584 Lib. IV. subissent), εἰ καταγνωσϑεῖεν, sublato ἀποϑνήσκειν, quod additur post οἰκέταις πᾶσιν. Eod. cap.: ἐκτᾶτο A/uvac, ὕδατα ϑερμιὰ, τόπους χναφεῦσιν ἀνειμένους, ἐργατησίαν χώραν, ἔχουσαν αὖ- τοφυεῖς νομιὰς καὶ ὕλας. SCr.: τόσους κναφεῦσιν ἀν- εἰμιένους εἰς ἐργαστήρια, χώραν ἔχουσαν αὐτοφυεῖς vopüg x. v. À. Adiectivum ἐργατήσιος non solum inu- sitatum est, sed prorsus contra analogiam fictum, et si verum esset, significatione prorsus a pascuis et silvis ab- horreret. i Ibd. c. 22: Μάλιστα 0' ἡ Καρνεάδου χάρις, ἧς δυναμιίς ve πλείστη καὶ δόξα τῆς δυνάμεως οὐκ ἀπο- δέουσα, . .. τὴν πόλιν ἡχῆς ἐνέπλησε. ϑ01.: χάρες, ἧς ἣν δίναμιίς ve πλείστη κ. τ. À. Philopem. c. 4: καὶ ὅλως καταφρονεῖν τῶν ἀπολει- πομιίένων ὡς ἀπράκτων. Scrib: τῶν αἀσολέμ ov. Ibd. 9: εἶδος δὲ τάξεως καὶ σχήματος εἰς σπεῖραν οὐκ ἣν σύνηϑες. Scribendum littera detracta: καὶ σχήματος εἰς πιεῖραν. Ibd. 10 seribendum: οὐκ ὡς στρατηγῶν μιαχομιένων, ἀλλ᾽ ὥσπερ ϑηρίῳ ngoc ἀλκὴν. .. τρεσομένῳ δεινοῦ κυνηγέτου συνεστῶτος. Tolltur comparationis elegantia addito post χυνηγέτου nomine τοῦ Φιλοποίμενος, quod 81 verum esset, post τρεπουμένῳ additum esset τῷ Ma- yo vào. De T. Flamin. e. 8 dietum est p. 55. Ibd.20, ubi in codicibus est: ἠλέγχετο μιῶλλον ἐν οὐκ ἔχοντε πράξεις ἔτι τῷ λοιπῷ βίῳ σπαργῶντα πρὸς δόξαν καὶ νεανί- ζοντει τῷ πάϑει κατέχειν ἑαυτὸν οὐ δυνάμιενος, recte Sintenisius accusativum ψεανίζοντα reposuit; sed ipsum verbum nee ἃ Plutarcho hoc uno loco fictum credi potest, cum adesset usitatissimum ψεανεεύομιαι, et analogia caret. ἡ Scribendum videtur: ἀνα ζέοντα τῷ πάϑει. 104. 21 e codicibus scribendum: «ov ᾿Αννίβου τὴν προσήκουσαν τοῦ ἐν ἀξιώματι τάξιν εἶναι stgoAoBovtoc, Lib. IV. 585 locum eum, qui debebat eius esse, qui dignitate precederet. Τάξις ipsa non est ἐν ἀξιώματι. Comparat. Philopem. et T. Flam. c. 3 scribendum: χρώμιενος αὐτοῖς (τοῖς ἀρχομένοις), ὅπου καιρὸς εἴη, τὸν ὑπὲρ αὐτῶν φρονοῦντα μᾶλλον ἢ τὸν ὑφ αὐτῶν ἠρημένον ἡγουμένοις στρατηγόν: sic eos afficiebat, ut potius eum, qui ipsis consuleret, quam quem ipsi elegissent imperatorem putarent. (Vulgo ἡγούμιενος.) De Pyrrhi c. 3 dictum est p. 30. Ibd. 7 frustra de- fendere student, Grzece dici κατέχειν Μαχεδονίας. Ipse aoristus pravus est; neque enim occupata iam uterque Ma- cedonia συνέσιεσιτον εἰς τὸ αὐτὸ. Scribendum videtur: χκατάρχοντες. capessentes et occupare incipientes. Ibd. 15: ἐξανέφερε καὶ προσανῆγε τῇ γῆ. Ser: προσῆγε. (Navis ipsa κατήγετο.) (De c. 22 vid. p. 88.) 104, 16: ἐνέβαλε πρῶτος, αὐτόϑεν «ve περίοσιτος ὧν ὅσιλων κάλλει καὶ λαμισιρότητε κεκοσμημένων στεριτ- τῶς καὶ τὴν δόξαν ἐσιδεικνύίμενος ἔργοις οὐκ ἀποϑδέ- ουσαν αὐτοῦ τῆς ἀρετῆς. Mira laus regis fortissime pugnantis, eum ostendisse, gloriam suam non inferiorem esse virtute. Apparet dici debuisse, Pyrrhum ostendisse reapse non inferiorem nominis fama esse virtutem. Scripsit igitur Plutarehus: τῆς δόξης... τὴν ἀρετήν, tene- turque memorabile prorsus exemplum mendi ex eo orti, quod librarius oscitans τῆς δόξης nomen statim pro obiecto aecommodavit ad ἐσεδεεκνύμενος. Prorsus eandem subiecti et obiecti permutationem in apertissima sententia apud Strabo- nem V p. 228 (3, 1) factam (τὴν δ᾽ ἀρχαιότητα τεκμιή- ρίον ἄν τις ποιήσαιτο ἀνδρείας καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς pro: τῆς δ᾽ ἀρχαιότητος. . . ἀνδρείαν καὶ τὴν ἄλλην ἀρετ}),}) cum correxissem, vidi a Groskurdio animadversam. In Plutarehi precept. reip. ger. 11, 3 editur: ᾿“ρεστείδην μὲν γὰρ ηὔξησε Κλεισϑένης .. . ᾿Επαμεινώνδωὼν δὲ Παωαμμένης καὶ “ύσανδρος ᾿“γησίλαον. Ex initio capitis manifestissimum est, scribendum esse: δ παμεινώνδας δὲ 986 Lib. IV. Παμμιένη. Mutavit librarius, quod in superioribus aceusa- tivi praecedunt, sequuntur nominativi; sed Plutarchus in duobus extremis membris ordinem invertit. In libelli de facie in orbe lun; c. 60, 3 recte Wyttenbachius '/4o/ovagyov ..« Κλεανϑης pro: “ρίσταρχος Κλεάνϑη. Ibd. 22: xai ἀξιοῦσιν (τοῖς Ταραντίνοις) ἢ σπαρέ- χειν ἐφ᾽ οἷς ἧκε, συμιπολεμοῦντα “Ρωμαίοις, ἢ τὴν χώραν προέμιενον αὐτῶν αστολισεῖν τὴν στόλιν οἵαν σταρέ- λαβε, μηδὲν ἐσιεικὲς ἀποκρινάμενος x. v. 4. Ut Pyrrhus τοῖς ᾿Ρωμιαίοις συμολεμοίη, "Tarentini non postulabant; id enim apud Greeos unum significat, Aomanos bello ad- iuvare conira alios, nunquam, cum alüs contra Romanos bellum gerere. Scribendum est: ἢ παρέχειν, ἐφ᾽ oic ἧκε, συμισιολεμοῦντα, ἢ Ῥωμαίοις τὴν χώραν προέμιενον αὐτῶν (aut, si Romanis agrum eorum populandum permit- teret). Transpositum est ἡ, ut aliquoties apud Plutarchum καί, de quo ad Nie.c. 11 dicam. Paulo infra pro προσελ-- Qwv εὔξατο scribendum est: sz 90642 9 v εὔξατο. Ibd. 28: ^" 4mooveotie δὲ ὁρῶν ἅπαντα καὶ νεωτε- ρεσμοὺς καὶ σύστασιν ἰσχυρὰν ἐφ᾽ αὐτὸν, ἐδέξατο γράμ- ματα Σαυνιτῶν. Hsc et propter pluralia et quod abest participium (ἅπαντα ὄντα) et quod in extremo additur ἰσχυράν, longe distant ab eo, quod c. 14 legitur: στάσις γὰρ πάντα νῦν ἐκεῖνα. Opinorscribendum: ὁρῶν asco wv- τᾶν, quod verbum de eventis incidentibus et occurrentibus frequens est apud Polybium, Diod. Sie. (XIX, 80), Stra- bonem (I p. 51, X p. 480). Ibd. 26: οὐδὲν εἰς 0 δεῖ ϑέσϑαι τῶν ὑπαρχόντων σώσας. Pflugkius φϑάσας. Potest etiam ἐσχύσα ς fuisse. Ibd. 29: ὅτε ταῦτα μιέν ἐστε πτυλαΐκῆς οχλαγωγίας χαὶ ἀσοφίαν ἔχοντα πολλήν. Neque ἀσοφία ferri potest neque ἀσάφεια apta videtur et post καὶ exspectatur ἔχει. Fuitne: ταῦτα μέν ἐς s. οχλαγωγίας, κενοσοφίαν ἔχοντα πολλήν Ibd.30: τῷ ϑορύβω καὶ τῷ κινήματι τὸν λογεσμιον Lib. IV. 581 ἐχχρουσϑεὶς. Scr: τοῦ λογισμοῦ. "E&íoravtat, ἐκ- χρούονται, ἐκπιίσιτουσι τοῦ λογισμοῦ, qui mentis compotes esse desinunt. (ἴχστασις τῶν λογισμῶν, Sol. c. 8.) Cfr. statim. Lys. 13. Marii c. 11: οὐδενὸς ἀνασχομένου τῶν a0 γένους μεγάλων ἢ σιλουσίων οἴκων ἐπὶ τὰς ὑσπιατιχος κατιόντων ἀρχαιρεοίας. In hae scriptura necessario significantur non homines ἀστο γένους μιεγάλοι (quod ipsum inusitate dicitur), Sed oí ἀσιὸ γένους μιεγάλοι ἢ πλούσιοι οἶκοι. Ut. γτῶ- positio etiam ad οἴκων pertinere possit, scribendum neces- sario (ut in cod. C): τῶν ἀπὸ γένους μεγάλου ἢ πλου- σίων οἴκων. (De c. 15 et 19 dictum p. 47 et 139.) Ibd. 27: γνώριμοι δ᾽ ἦσαν (oi ὑσσοὶ) ὑσιὸ τῶν γραμμάτων, τοὔνομα τοῦ Κάτλου παρὰ τὸ ξύλον αὐτῶν ἐγχαράξαντος. | Neque ipse Catulus insculpserat neque ἐγχαράττειν potest significare insculpi iubere. Scrib.: αὐτῶν ἐγχαραξάντων. Lysand. c. 9: ἐπέδειξε... τὴν τοῦ ναυτικοῦ ῥώ- μην, ὡς πιλέων ἡ βούλοιτο κρατῶν τῆς ϑαλάττης. De- bebat esse zo: χρατῶν. Cod. Sangermanensis χρατεῖν. Serib.: ἐς πλέων ἡ βούλοιτο κρατεῖ τῆς ϑαλάττης. De βούλοιτο et χρατεῖ post ἐσεέδειξε coniunetis dici opus non est; etsi poterat fieri χρατοῖ. Ibd. 11 scribendum videtur: συγηρηκῶς oe μιᾷ , ,' , , , ' χρόνῳ (pro yoovov) μιηκίστον καὶ svotziAovatov σάϑεσι καὶ (pro πάϑεσί ve καὶ) τύχαις ἀπιστότατον τῶν σιρὸ αὐτοῦ πόλεμον, αὖ suus cuique adiectivo dativus adiun- gatur. Ibd. 12: ἐνδόσει τινὶ τόνου καὶ παρατρόπου κινή- σεως. Non perversi et commutati motus remissio, sed legitimi dici debebat (et tum artieulus addi). Seribendum: ἐνδόσει τινὶ τόνου καὶ παρατροσ ἢ κινήσεως, nisi σ΄ αρατρόσ o Plutarchus scripsit. sregeoosroc substanti- vum fingens, ut apud Thucydidem et ipsum Plutarchum σταράλογος est, apud ZElianum σιερίτροσιος. 988 110. ΤΥ. Ibd. 18: τοὺς "EAAgvac ἥδιστον ποτὸν τῆς ἐλευϑε- οίας γεύσαντες ὄξος ἐνέχεαν. Scr. necessario: ἡδίστου 7,010 τῆς ἐλευϑερίας. Cfr. Pyrrh. c.30. C.17 pro πλῆϑος ἔτι καὶ vOv κερμάτων SCr.: πλῆϑοὸς vi καὶ νῦν (certum quendam numerum). Ibd.26: τὸν δὲ ἀναγνῶναι πολλῶν παρόντων ἄλλας ve μαντείας καὶ, ἧς ἕνεκα πλάσαι, τὴν περὶ τῆς βασιλείας, ὡς x. v. À. Vitium orationis multi viderunt nec obscurum est, qui» sententia subsit. Sumpto a Mureto in Aacoav, scribendum videtur: ἧς ἕνεκα πάσας ἔπλασαν. Causa quidem erroris ex similitudine litterarum apparet. Sull.c.4: 'Eq' ᾧ φησιν αὐτὸς ἰσχυρῶς ἀνιᾶσαι τὸν Μαριον. Non ipse se Sulla (in commentariis de vita sua) Marium (data opera) ἀνιᾶσαι narrarat, sed Marium sgre tulisse Catuli milites lautius vivere, ἀνεᾶσϑαι (imper- fecto tempore, ἡνιᾶτο). Ibd. 8: χαὶ διὰ τοῦτο τὸν Πομιπήϊον ἐσιάρχοντα παύσας 0 Σουλοτίκεος οὐκ ἀφείλετο τοῦ Σύλλα τὴν ὑπατείαν. Non ἐσταρχίαν (provinciz administrationem), sed ἀρχήν, consulatum, Pompeio Sulpicius abrogavit. Codices ἐσεάρχοντα ποιήσας. Certum est Plutarchum scripsisse ἄπαρχον ποιήσας, etsi csegyoc non reperitur in lexicis. Sic ἀποστράτηγον τινὰ ποιεῖν, hoc est, στρατή- γίαν adimere, dixit scriptor [Demosth.] orationis in Ari- stogitonem et ipse Plutarchus (Marcell. c. 22), ἀπομισϑὸν φινὰ ποιεῖν Xenophon. Cognatum est cs ἀρχῆς γίγνε- σϑαιῖ). (De c. 17 dictum est p. 21.) 1) Quoniam hoc paulo rarius est et quod audax videri possit cor- rigendi genus, sed interdum certum et necessarium, quo voca- , bula restituuntur alibi non lecta, sed iuste forms et opportune a scriptoribus ficta, colligam hoc loco Greca, que huius generis protraxi. Nam ZEschylo reddere conatus sum λεπτότονος (Pers. ———— Lib. IV. 589 Ibd. 21: ἀλλὰ καὶ τοῦ παρατεταγμένου συνεχύϑη τὸ σιλεῖστον φυγόντος. ltane? cum iam fugisset? Codex optimus φυγόντες. Scr: égvyév τε. Ibd.29 scr.: ἐπὶ ϑύρας (pro ϑύραϊς) τῆς πατρίδος ἀγαγών. Ibd. 33: ἀφελέσϑαι βασιλείαν, ᾧ βούλοιτο, χαρί- σασϑαι. Scrib: καὶ χαρίσασϑαι. (Reiskius alio loco καί addebat.) Ibd. 35: ὄψει καὶ λαμιυρίᾳ μειρακίου δίκην παρα- βληϑείς. Neque παραβληϑείς neque περιβληϑείς neque σκαρακληϑείς (cod. C) ad illos dativos et ad hominem amatoriis artibus illectum apta sunt. Fuitne: στὰ λευ ϑ εἰ ςὃ (Ofr. c. 28: ὥσπερ ἡϑάσιν ὄρνισι παλεύσας.) Ibd. 37: τὸν υἱὸν αὐτοῦ τεϑνήκοτα. . . φανῆς ναι κατὰ τοὺς ὕπνους ἐν ἐσθῆτι φαύλῃ παρεστῶτα. Nihil ad rem pertinet φαυλότης vestis. Mortuus apparet ἐν ἐσϑῆτι φαιεᾷ, pulla. De Cimonis c. 2 dictum est p. 31. C. 3 (de Cimone et Luenllo): τῶν ἐμφυλίων στάσεων ἀνασνοὴν ταῖς πα- φρίσε παρασχόντες, ἕχαστος δὲ τις αὐτῶν οτήσαντες τρόσιαια καὶ νίχας ἀνελόμιενοι περιβοήτους. Pravum ἕχαστος pro ἑχάτερος, pravius ἕκαστός τίς, et abundat hoe totum, quoniam omnia referuntur ad przcedens «,«g0- 112), Sophocli τριπολίξω (Antig. 858) et ἀχηνεῖν (XEd. Col. 34), Euripidi ἐκσφαερίξειν (Herc. fur. 53; nam ἀωτίξομαι Dobrei est) Aristophani δευπνεῖν (av. 495), Theocrito compositum ex ἄμπυξ (XVIII, 27), Thucydidi μόχλευμα (VII, 43), Xenophonti ἁπλοήϑης (Hellen. I, 4, 13), μένιπποι (ἢ ibd. VI, 4, 14), ἐξόδια (anab. VI, 5, 2), σκάφευμα (Cyrop. V, 3, 12), Platoni δικαστή- e:og (Thest, p. 201 C) et πελατεύω (ἢ Phedon. p. 83 D), Straboni ἡμισυστάσεις (II p. 96) et ῥιξοτροφεῖν (XVII p.838), Plutarcho ἀναφανισμός (de Ei Delph. c. 9, Luciano σεμνανάβολος (bis accus.c.11), Diogeni Laertio τετράδελφος (IV, 28). Revocata e grammaticis (περεκάτω, rovg, κοᾶσαι) omitto. 590 Lib. IV. vegor.. Nocuit vox paulo rarior; seribendum enim certissime: ἑκάς δὲ τῆς αὐτῶν στήσαντες τρόπαια. Eodem cap., ubi est: Μάλιστα δὲ ἡ περὶ τὰς ὑπο- δοχὰς καὶ τὰς φιλανϑρωπίας ταύτας ὑγρότης, 50110.: ; «οιαυτοῶς. Ibd. 5: (ὁ δήμιος) ἀνῆγε τὰς μεγίστας ἐν τῇ πόλει viae καὶ ἀρχάς. Quoniam auditur Κίμωνα, addunt πρός (τὰς pep.) Videtur fuisse: ἀνῆγε ταῖς μεγίσταις ... τιμ αἷς καὶ ἀρχαῖς. Ibd. 10: " H0»; δ᾽ εὐπορῶν ὁ Κίμιων ἐφόδια τῆς στρα- τηγίας, ἃ καλῶς ἀπὸ τῶν πολεμίων ἐδοξεν ὠφελῆσϑαι, κάλλιον ἀνήλισκεν εἰς τοὺς πολίτας. Neque evstogeiv cum accusativo Plutarchus ceterique, qui Atticam aut communem formam sermonis sequuntur, dixerunt, neque, quz sint ἐφό- διὰ τῆς στρατηγίας, intellegitur et agitur aperte de Cimone ditato. Serib.: εὐπορῶν εὐο δίᾳ τῆς στρατηγίας. Nomen apud veteres de felici itinere positum Hesyehius εὐσπραξίαν interpretatur, et sic dicitur εὐοδεῖν inde ab Aristotele de felici proventu et successu. Lueull.c.1: Γενόμενος δὲ πρεσβύτερος ἤδὴ παντά- σιασι»ν ὥσστερ ἐκ πολλῶν ἀγώνων ἀφῆκε τὴν διάνοιαν ἐν φιλοσοφίᾳ σχολάζειν καὶ ἀναπαύεσϑαι. —— Particula deseo comparationem signifieat, 488 nulla sequitur; igna- vum στολλῶν, in quo latere arbitror πολετεκῶν,. (Cfr. ad Diod. Sic. XII, 64.) In ἐκ aut participium aut adiec- tivum subest (ἐκνέων, ἔκπλεως ). 104. 14: 7Y οὖν δεῖ... ἡμᾶς... διδάξαι Μιϑριδάτην ἀγνοοῦντα, ucÓ" ὧν ἐστιν αὐτῷ πρὸς ἡμᾶς πολεμητέον, καὶ μὴ βουλόμενον, ἀλλ᾽ ἀδοξοῦντα συνελαύνειν εἰς τὰς Τιγράνου χεῖρας, ἀλλ᾽ οὐχὶ δόντας αὐτῷ χρόνον... Κόλχοις καὶ Τιβαρηνοῖς ... μάχεσϑαι μᾶλλον ἢ Μη- δοις καὶ ᾿Αρμενίοις; Ineptum est in hoe contextu sen- . tentiarum ἀδοξοῦντα, inepteque contrarium ponitur illi (ἢ βουλόμενον. Perverse quoque illo loco ἀλλα ponitur, quod recte et necessario sequitur in transitu ad alterum, — OM€— ——— — S00 c PR RT pvc ΣΡ. xc Lib. IV, 591 quod probatur (7Y οὖν δεῖ... διδάξαι. . . ἀλλ᾽ ovy). Omnino ad Mithridatem quod pertineat, nihil desideretur toto illo ἀλλ᾽ ἀδοξοῦντα sublato (x«t gw βουλόμενον συνελαύνειν x. T. A). Itaque una mutata littera, una gemi- nata, transferendum participium ad Romanos est sic: οὖν» δεῖ... ἡμᾶς... μὴ βουλόμενον ἀλλοδοξοῦντας συνελαύνειν εἰς τὰς Τιγράνου χεῖρας, pravo animi con- silio, iudicio aberrantes, "Verbo Platonico Plutarchus usus est, ut ἀλλοδοξίας nomine Dio Cassius. Ibd. 20 non dubium est, quin in hac enumeratione eorum, quz debitori Asiatieo subeunda fuerint, antequam finita lite creditori Romano addiceretur: σχοινισμοὶ xal κιγκλίδες καὶ ἵππιοι καὶ στάσεις ὕσιαιϑροι, corruptum Sit ἵσιποι. Fortasse scribendum ἐσενοί, ut significentur loca eonclaviaque zstu intolerabilia. Ibd. 21: uj λαϑεῖν «τοὺς σιαρόντας ἠλλοιωμιένον τῇ παρρησίᾳ τοῦ νεανίσκου. Puto fuisse: ἡνεω μένον. Ibd. 34 (de Clodio): λόγους χρηστοὺς εἰς οὐχ ἄκον- τας οὐδ᾽ ἀήϑεις τοῦ δημαγωγεῖσϑαι διαδιδούς. — Hoc rectum esset, si λόγοε χρηστοί blandi essent; quoniam veri et honesti sunt, scribendum est: οὐ χρηστοὺς. ut in simili re et significatione scribitur Cxs.e.29: εἰς τὸ πλῆϑος οὐκ ἐπιεικεῖς οὐδὲ χργοτοὺς χκατέσπειραν λόγους Unio τοῦ Καίσαρος. Ov excidit post οὐς, ut Pelopid. c. 4. Compar. Cim. et Lue. c. 2: τῆς παρ᾽ αὐτὸν αἰτίας. Codices σσαρ᾽ αὐτῶν. Serib: σιαρ᾽ avevo, culpa, qua in ipso fuerit. Nieiz c. 1: ὥσπερ ὅταν λέγῃ ClYgiotoc) τοῖς 487- vaíotg οἰωνὸν ἡγήσασϑαι γεγονέναι τὸν ἀσιὸ τῆς νίκης ἔχοντα τοὔνομια στρατηγὸν ἀντειπιόντα 79006 τὴν στρα- τηγίαν. Si Atheniensium signifieatur iudicium, dici debuit τοὺς ᾿“ϑηναίους nec γεγονέναι, sed εἶναι, si Timzei, scriptum oportuit ἡγεῖσϑαι. Omittitur, quod caput rei est, quid portenderit Nicie bellum dissuadentis nomen. 592 Lib. IV. Seribendum: οἰωνὸν ἥττης γεγονέναι. Ex eo nomine verbum ortum. | Eodem capite infra: "4c γοῦν Θουκυδίδης ἐξήνεγκε σιράξεις . . ., ἐσιεὶ παρελϑεῖν οὐκ ἔστι, μάλιστα γε δὴ τὸν τρόπον καὶ τὴν διάϑεσιν τοῦ ανδρὸς ὑπιὸ πολλῶν χαὶ μεγάλων παϑῶν καλυπτομιένην στεριεχούσας. δὶ ilis actionibus ingenium Nicie obseuratum contineretur, optime omitti possent; nee solet prastantium hominum ingenium in adversis rebus tegi, sed tum eminere contra luctando, idque in Nieia evenisse Plutarchus ipse postea testatur. Ser.: ἐκκαλυσπτομένην. (Mendose scribi puto: πρὸς ἀναϑήμασιν ἢ ψηφίσμιασιν εὑρημένα, Sed simpli- citer ἐν substituere non audeo.) Ibd. 2 extr.: τῷ δεδιέναι τοὺς ὑπιερορῶντας. Codi- ces τοὺς παρόντας, in quo latet potius: τοὺς ϑαρροῦν- voc. (De c. 4 dixi p. 50) Ibd. 5: poA ἄρχεται καϑεύδειν σπερὶ σερῶτον vn- γον. Quis igitur ante primum somnum condormiscit? Serib.: περὶ πρῶτον ὀρϑρον. Fortasse excidit op2gov ante ὅϑεν, tum suppletum est ὕσυνον. Ibd. 7: δυοέργου τῆς πολιορκίας οὔσης ἔν χωρίοις ἀνύδροις καὶ ϑέρους μὲν μακρὰν καὶ πολυτελῆ τὴν σιἐριαγωγὴν τῶν ἐπιτηδείων ἐχούσης, σφαλερὰν δὲ χϑει- μῶνος καὶ παντελῶς ἄπορον. Scrib: x«t... ἐπετη- δείων ἔχουσι, σφαλερὰν δὲ x. v. À. 104.9: ὧν ὃ πόλεμος τοῦ μὲν (Κλέωνος) ἀπέκρυσιτε τὴν κακίαν, τοῦ δὲ (Βρασίδου) τὴν ἀρετὴν ἐκόσμει. To μὲν γὰρ ἀδικημάτων μιεγάλων, τῷ δὲ κατορϑωμιά- των ἀφορμὼς παρεῖχε. Si magnarum iniuriarum Cleoni bellum occasionem przebebat, non sane occultabat φὴν κακίαν. Non agitur de iniuriis, sed de fortuna immerito oblata, ut Pyli. Seribendum: 7'9 μὲν ydg εὐτυχημάτων μιεγά-. λων. Non intellectum est. acumen scriptoris contraria ponentis εὐτυχήματα et κατορϑώμιατα, que sunt virtutis propria. P" A MUTTER. T E Lib. IV. 593 Eodem capite infra: καὶ τοὺς ἄλλους EAAgvag «n- ἀλλάξας κακῶν καὶ ἀνασιαυσάμενος βέβαιον οὕτω τὸ τῆς εὐτυχίας ὄνομα . .. ποιοῖτο. Ferri nequit ἀνασταυ- σάμενος, audacter scribitur ἀγαπαύσας. Fuitne: ἀπαλ- λάξας κακῶν καὶ ἀναπαύσας μήνεος βεβ..κ..«..λ,9 Usum veteris et poetiei voeabuli renovarunt Diodorus, Plu- tarchus, alii. (Paulo post de περὶ zeveoc in σιεριφαγνῶς mutando dietum p. 30.) Deinde quod in fine capitis scri- bitur: 'O μὲν γὰρ (Περικλῆς) ἐπ᾿ αἰτίαις μικραῖς εἰς συμφορὰς μεγάλας ἐμβαλεῖν ἐδόκει τοὺς “Ελληνας, ὁ δὲ τῶν μεγίστων κακῶν ἔπεισεν ἐκλαϑέσϑαι φίλους γε- ψομέγνους, debet saltem scribi σι εἴῖσαε (nam hominum iudicium, non res ipsa significatur); verum non in persua- dendo posita illa oblivio erat, sed pace facta effecisse eam iudieabatur: κακῶν s 0(:0c€t ἐκλαϑέσϑαιε. Ibd. 11: πολλὰ δ᾽ ἤδη ταῖς ἐπιϑυμίαις αὐτῶν ἀντι- τείνων σ«αρὰ γνώμην καὶ βιαζόμενος πρὸς τὸ ουμιφέρον. Nonne: ἀγτεσείνων καὶ sapo γνώμην βιαζόμενος σι. τ. o.? Aliquoties et alibi et in Plutarchi vitis transpositum καί, ut Alcib. c.2 (recte Reiskius et recentt.: ἀνομοιότητας ?t Q0 c αὐτὸ xci μεταβολάς, codd. καὶ zo. αὑτὸ μετ.), Alexand. €. 63 (xoi τὸ σῶμα κάμψαντος R et recc, pro: τὸ σώμα xai κάμιψαντος). Ibd. 14: καὶ τὸ ux κρατηϑῆναι τοῖς Aoyiouoic ἀναλαμιβάνοντα. Vitium sensit Coraes; hec enim signi- ficant: i» memoriam mrevocantem se non victum. esse ratio- nibus; verum cum dolore meminerat, se rationibus nihil pervieisse. Scribendum: τὸ quj κρατηϑὲν «v τοῖς 20- γιομοῖς &vaÀ., id, quod. non pervicerat, rursus ratiocinando volventem. Eodem capite infra pro ἐγγηρᾶσαι, quod con- firmatz vetustate rei significationem habet, scribendum videtur γηρᾶσαι, quoniam ἐκγηρῶσαε inusitatum est. Po- Stremo sie interpungenda oratio: δέχα δὲ κατήλαυνον εἴσω κατασκοσιῆς ἕνεκα xci “ξδοντίνους ἐπὶ τὴν οἰχείαν ἀπιο- MADVIGII Apvxas. Curs. ag ndis. Led die AC c ndm atm Á. Mo ome, nmt 594 Lib. IV. καλοῖσαε διὰ κήρυκος. αὗται λαμβάνουσι x. v. À. Κατελαύνειν intransitive dicitur de nave remis propulsa. Ibd. 16 extr: ὁρμήσας γὰρ ἦν ἔνεργος καὶ δραστήριος, τολμῆσαι δὲ μελλητῆς καὶ ἄτολμιος. Neque recte contraria ponuntur 0gj0ec et τολμῆσαι, que eodem spectant, neque agitur ἢ. 1. de vo4,; neque recte dicitur τολιιῆσαι ἄτολμιος, etsi id sibi Schzferus defendisse vide- tur. Scrib: ὁρμῆσαι δὲ κι v. 4. Contraria sunt temporis momenta: Quando se commorat, navus erat, sed ad se com- movendum cunctator et timidus. Tbd. 17 med. si in his: ἑλεῖν uiv τριακοσίους verum est uiv, significatur partitio ad solos τοὺς λογάδας per- tinens exciditque aliquid ob bis positum numerale in χοσίους exiens. (Thucydides tantum interfectos trecentos comme- morat, unde scribendum videri possit ἀνελεῖν eum Corae, deleto μέν. Sed is ne equitatum quidem commemorat; itaque Timzum aut Philistum Plutarchus secutus est.) Ibd. 19 quod Schsferus timide suspicatus est, verba ἐστὶ τοὺς Owvatovc altero loco (ϑέμενος ἐστὶ τοὺς ᾿48ϑη- vetove ὁ [Γύλισιστος τὰ ὅσελα) ex superiore versu (παρα- τεταγμένος ἐπὶ τοὺς ᾿Αϑηναίους) prave repetita esse, certissimum iudicabit, qui sciet, quid sit ὅπλα τίϑεσθαι (vid. ad Diod. Sie. XX, 31). Eiusdem erroris supra p. 47 n. duo exempla e Plutarchi vitis posui; alia facile est addere, velut Pelop. c. 14 (μᾶλλον), Alex. c. 11 (ubi voces superiore loco precepte sunt), c. 21 (item), e. 54 (ἐν «o συμισι οσίῳ). Ibd. 20: φϑόνῳ δὲ τῶν πρῶτον “πραττομένων πρὸς εὐτυχίαν vot Νικίου τοσαύτην πολλὰς διατριβὰς ἐμιβα- λόντων. Deest subiectum; prave φϑόνῳ et cum genetivo eoniungitur et cum srgoc. Serib.: τῶν πρώτων, ταρατ- τομένων πρὸς εὐτυχίαν v. N. τοσαύτην, v. ὃ, éufa- - λόντων: cum principes, qui ad tantam JNicim fortunam consternabantur, cet, Ibd. 97: τοὺς μιὲὲν oí πολέμιοι συνενεγχόντες évé- -—-" "TF Jg" τυ" Lib. IV. 595 σεισαὰν eic τὸ ῥεῖϑρον. Corruptum συνενεγχόντες. Fuisse potest avvestusteoovvec aut συνεσπ ελϑόντες. Ibd. 28: ἀλλ᾽ Egjwoxgavovc πέμψαντος, ἔτι τῆς ἐκκλησίας συνεστώσης, καὶ δι ἑνὸς τῶν φυλάκων σταρ- ἐγτων, αὐτοὺς δι αἰτῶν ἀποθανεῖν. Perversum est illud δι ἑνός, nec apparet, quid transire sirint custodes. Seribendum videtur: σιέμιψαντος, ἔτε τῆς ἐκκλησίας συν- εστώοης, δέλτον καὶ τῶν φυλάκων παρέντων. De καί transposito dictum est ad c. 11. Crass.c.10: σεντακοσίους δὲ τοὺς sigo ove καὶ μιά- λιστα τοὺς τρέσαντας. 801.: τοὺς πρώτους καὶ μάλιστα τρέσαντας, omisso articulo, qui omnia pervertit. Ibd. 11 (post eum locum, de quo dixi p. 40): ze: δὴ ἀρχαιρεσιάξοντες ἦσαν ovx ὀλίγοι τὴν νίκην ἐκείνῳ τοῦ σιολέμου προσήκειν. Aliena ab hoc loco, ut nihil magis, ἀρχαιρεσιῶν significatio et qux inde derivari possit. Timide suspicor: καὶ δὴ esw ἀρχῆς οἱ ϑειάζοντες ἦσαν οὐκ ὀλίγοι, τὴν νίκην Y. 9. ài Ibd. 14: “γπατεύοντι δ᾽ αὐτῷ καλῶς ψηφισάμιενοι στρατευμάτων ἡγεμονίαν. Serib: χωλῶν. Adiectivo carere στρατευμάτων nequit. Ibd. 16 pro εὐϑυς ἐχσιεσόντε τῷ κλήρῳ scribendum videtur: εὐϑὺς m» ἐκσιεσόντι τῷ κλήρῳ et ad eundem modum in vita Arati c. 43: ἐστ᾽ εὐχωροῖντε τῷ πολέμῳ. Nam qu: de dativo absoluto post Wyttenbachium Sehz- ferus et alii tradunt, prorsus explodenda sunt?. Paulo 1) Wyttenbachius animadv. p. 1026 loeis utitur, in quibus dativus legitime eum reliqua structura coniungatur, ut Camill. c. 38 (παραιτουμένοις συνέπραξεν), Emil. Paul. c. 24 (ἐρείσματε κεκλασ- μένῳ πάντων συμπεσόντων), etiam Camill. c. 1 (ὕπατος ἄκοντι τῷ δήμῳ γενέσϑαι, nam consul fit populo), uno et altero dubis scripturz, ut illo ipso, ad quem hsc adscribit, de superstit. 9, ubi pro τούτοις ποιουμένοις rectius est roig ποιουμένοις. Simi- les errores alibi reperias, ut Theocrit. XIII, 29 νότῳ... ἀέντι instrumenti significationem apertam habet. 38* x. itai ear di cid die td dia an i-e o νον... Ὁ 96 Lib. IV. autem post, qui spei immoderatz se dat, ἀνάγειν ἑαυτὸν ἐλσείσιν Griece diei non puto; credo scribendum: ἀφῆκεν ἑαυτὸν ταῖς ἐλστίσι. Ibd. 32: ταῖς λεγομέναις ἐχίδναις καὶ σκυτάλαις ἀντιμόρφως. ὅ6γ.: ταῖς λεγομέναις ἐχίδναις σκυτάλαις, serpentibus illis, due σκύταλαι dicuntur. Eumen.c.7: ὑπὸ vov ϑώρακα τρώσας, ἡ παρέψαυοσε τοῦ βουβῶνος ἀποβάς. Scr.: v agéwvaove, fortasse etiam ἀσοστάς (nonnihil recedens) aut potius ὑποβάς (de- scendens). Ibd. 11 (in descriptione exercitationis equorum): ég«e- veo pite καὶ παρήγειρε. Pro παρήγειρε requiritur verbi, quod significet suspensum 1ienere, imperfectum, sive poetico usus verbo Plutarchus s «9 7e:9« dixit sive s «9200€, rariore forma activa. (Diod. Sic. XVIII, 42 αἰωρήσας.) Ibd. 14: “Ὡς ovv αἵ τε τῶν χρυσῶν ὅπλων αὐγαὶ σιρὸς τὸν ἥλιον ἐξέλαμνψαν ἀπιὸ τῶν ἄκρων vot αἀγήμα- τος ἐν τάξει πορευομένων καὶ τῶν ϑηρίων τοὺς σύρ- γους ἄνω... εἶδον, u.v. 4. Neque τὰς τῶν ὅπλων αὐγὰς ἐχλάμιστειν «0 τινος de homine Plutarchum dixisse puto neque τοὺς ἄκρους τοῦ ἀγήματος appellasse przfectos et praecipuos. (Longe aliter dieitur ἄκρος σοφιστής.) Et totum ἄγημα ornatis auro armis utebatur. Ser.: 飣Aeqewav ἀπὸ τῶν ἄκρων (ex locis editis, collibus), τοῦ ἀγήμιατος ἐν τάξει πορευομένου. Participium prave accommo- datum est. Ibd. 15: τὰς δυνάμεις ἐκ τῶν χειμαδίων καὶ τοὺς ἄλλους ἀϑροίζεσϑαι κατὰ τάχος κελεύων. Quinam sunt illi ἄλλοι, quos preter τοὺς δυνάμιειες Eumenes congregari iusserit? Aut hsc tria verba καὶ τοὺς ἄλλους ex loco superiore (sex septemve ante versibus) huc delata sunt aut scribendum est: καὶ τοῖς ἄλλοις, non solum sibi (suam), . sed etiam ceteris. Ibd. 16: ᾿“χανὲς γὰρ ἦν τὸ πεδίον, οὔτε βαϑύ- vegov οὔτε ἀπόκροτον καὶ στερεὸν, ἀλλὰ ϑενῶδες. Per- Lib. IV. 597 versus comparativus βαϑύτερον neque fav σιεδίον de natura soli dieitur. Seribendum: 8 «9 vyerov. Agesil.c.4: Z0 καὶ πατρικήν τινα πρὸς αὐτοὺς... διετέλουν εὐϑὺς οἱ βασιλεῖς φιλονεικίαν καὶ διαφορὰν σιἀραλαμιβάνοντες. Nonne: αὖϑιες, rursus? (dic pro εὐϑύς recte Emperius in Nic. c. 16, Reiskius in Amator. 5, 9, nos supra in Aristot. polit. VII, 13.)!) Ibd. 28: ὍὍϑεν ἥκιστα συνέβη τῆς κακοδοξίας ταύτης “γησιλάῳ μετασχεῖν. —Seribi oportere puto: ὍὍϑεν ovy ἥκπιοτα. Ibd. 24: πι΄ράξεν ἄδικον μὲν ὁμοίως ἐκείνη καὶ na- ράνομον, τόλμης δὲ καὶ τύχης ἐνδεῶ γενομένην. Opinor: τόλμῃ δὲ καὶ τύχῃ ἐνδεᾶ, inferiorem audacia et fortuna. Cfr. p. 67 n. Ibd. 27: σπάσμα καὶ πόνον ἰσχυρὸν ἔλαβε τὸ ὑγιὲς σκέλος. Num: τόνον ἰσχυρόν (De c. 32 dictum p. 87.) Pompeii c. 17: &osteg ἔσχατον νόσημα vov ἐμιφυλίων πολέμων εἰς τοῦτον τὸν ἄνδρα συνερρυηκότων. Non puto recte νόσημα ilo loco positum sine przpositione adiungi appositione ad ἄνδρα. (Graecum esset: ὥσσιδρ εἰς ἔσχατον νόοημια τοῦτον τὸν ἄνδρα.) taque ὥσσιερ᾽ eic ἔσχατον Scribo. Sed ipsa hominis cum morbo et ultimo morbo comparatio parum placet, dubitoque an fuerit: ὥσσεερ εἰς ἔσχατον ὑπ ὁ στη puo, sedimentum et. sentinam. Ibd. 28: ἀλλ᾽ ἥδιστος ὁμοῦ πολλοῖς καὶ ἀϑρόοις ἐφαίνετο, σεμνότητα σιδριβαλλόμενος ἐκ τούτου τῇ ὄψει. — Scribendum videtur: «44 διοτ᾽ ὁμοῦ πολλοῖς, libentissime. Ibd. 53 non λόγους διαστατεκούς (ad distinguendum pertinentes), sed dove xvixove (dubitationem habentes) ἃ Plutarcho appellatos opinor. ') Cap. 11 καὶ πάντα φωρῶν (pro ἐφορῶν) καὶ διερευνώμενος an- notaveram, ignarus sie Reiskium scripsisse. 598 Lib. IV. Ibd. 57: καὶ τοῦ πράγματος οὕτω περιΐόντος τὴν ᾿Ιταλίαν πᾶσαν καὶ μικρὰ καὶ μεγάλη πόλιες ἐφ᾽ ἡμέρας σολλὰς ἑώρταζε. Scrib.: τὴν ᾿Ιταλίαν πᾶσα καὶ μικρὰ καὶ μεγάλη πόλις. — Alioquin vitiosus est singularis numerus (μμεκρὰ καὶ μι87. σ«.). Ibd. 58 extr.: iqq ... ὁρῶν ὑπερφαινόμενα τῶν "Ἄλπεων ἤδη δέκα τάγματα βαδίξειν καὶ αὐτὸς ἐκπέμι-- Weww τὸν ἀγντιταξόμιενον αὐτοῖς ὑπὲρ τῆς πατρίδος. Tollendum βαδίζειν, quod neque cum ὑσπερφαινόμενα τῶν “Ἄλπεων coniungi neque cum ἐκσνέμψειν recte potest. Erratum in καί, etiam. Ibd. 61: καὶ «ov ἄλλων ἕκαστος ac ἐκληρωϑη. Addunt εἰς (εἰς €c); sed non plures unusquisque sortitus erat provincias. Sorib.: ἕκαστος, ὡς ἐκληρωϑῆ, ut sors ceciderat. ἢ) Ibd. 77: ἀπωσαμένους δὲ (Πομπήϊον) xat Ilou- σιηΐῳ τῆς ἐκβολῆς ὑπαιτίους ἔσεσϑαι καὶ Καίσαρι τῆς διώξεως. Cmsar reprehensurus non erat, quod Pompeium persecuti essent. Codices δεώσεως. Scribendum: δεέσ εω ς, quod dimisissent et evadere sissent. Ea est δίεσις, etiam Artax. c. 8 eodem significatu dicta. Verbum διεέναι de cap- tivo liberando ponitur Demetr. ec. 39 et 50. Compar. Ages. et Pomp. ὁ. 2 scrib.: 7 ϑεμαι δὲ κα- 1) Cap. 75 in loco de Cratippo et providentia in eandem incidi emendationem et facilem et certam, quam postea vidi ab Emperio oceupatam, sed a Sintenisio 1859 non commemoratam: ἐπεὶ τὸ μὲν ἐρέσϑαι τὸν Πομπήϊον ἣν ὑπὲρ τῆς προνοίας, τὸ δ᾽ ἀπο- φαίνεσϑαι, ἀποφαίνεσϑαι μὲν, ὅτι τοῖς πράγμασιν ἤδη μοναρχίας ἔδει διὰ τὴν κακοπολιτείαν, ἐρέσϑαι δέ" Πῶς, ὦ Πομπήϊε, x. τ. Δ. Licebat enim pro providentia (ad eam defen- dendam) partim Pompeium interrogare, partim pronuntiare /directo sententiam ponere), pronuntiare, res iam unius imperio egere . . ., interrogare autem: Quomodo, Pompei, cet. C. 16 extr. recte Scheferus: κἂν μὴ πάϑῃ, δόξαί ys παϑεῖν δεινόν. Lib. IV. 5099 κεῖνο ἀμίμητον (v. τὸ apuquvov) ἔργον εἰς πολιτικὴν ἀρετὴν τοῦ ᾿“γησιλάου. Alexand. c.1: 7 μιάχαε μυριόνεκροι καὶ παρατάξεις αἱ μέγισται καὶ πολιορκίαι πόλεων. — Pravus articulus nec superlativus aptus ad μιυριόνεκροι. — Latet. unum ad- iectivum, sine dubio: καὶ παρατάξεις & erga oor. Ibd. 21: χαλῆς καὶ γενναίας καὶ τὸ κάλλος ἅψα- σϑαι γυναικός. Delent editores καὶ vo κάλλος, probabili origine non monstrata. Scr: καὶ γενναίας κατὰ τὸ κάλλος, cuius genus puleritudinem. ὠφιαγοί, Ibd. 26: ὄρνεϑες . . . πλήϑει ve ἄπειροι καὶ κατὰ γένος παντοδασιοὶ καὶ peyaAor ἐσὶ τὸν τόπον καταίρον- vec. Recte Emperius non tulit μεγάλοι, sed ex μέγεϑος nasci ea vox non potuit. Usus erat Plutarchus rariore adiectivo, quod apud Hesychium exstat proba forma factum: “«“ἀντοδαποὶ καὶ uíyÓocAot: — Hesychius ἀναμεμιγμένοι interpretatur. Eodem cap. extr.: καὶ τὸ ϑυμιοειδὲς ἄχρε τῶν σεραγ- μάτων vneiépege τὴν φιλονδικίαν ἀήττητον. Scriben- dum: ἄχρι τῶν φρυαγμάτων, usque ad superbos et feros furores. (JEmil Paul. c. 27: τὸ κενὸν φρύαγμα τοῦτο.) Ibd. 80: οὔτε. . . ἐνέδει τῶν πρόσϑεν ἀγαϑῶν χαὶ καλῶν ἢ τὸ σὸν ὁρῶν φῶς. Ferr fortasse poterat οὐδὲν (hoc est οὐδὲν ἄλλο) ἢ. Opinor scribendum: 7) [ὅσον 7] τὸ σὺν ὁρᾶν φῶς. Error ex litteris ocov bis positis. Ibd. 33: ἀλλ᾽ ὡς ἀνέχων τοῦ φονεΐίειν xat σκότους ὄντος ἀνάκλησιν ἐσήμανεν. Qui ἀνάκλησιν σημαίνει, eum supervaeaneum est dicere hoc facere tanquam desi- stentem ἃ cde; neque usu defenditur ἀνέχειν τενός. Videtur fuisse: ὡς ἀ δὴν ἔχων τοῦ φ. (deficta causa; nam veram Parmenionis segnitia ortam oecultabat). (De e. 58 dietum est p. 67 not.) Ibd. 60: ϑάτερον δὲ συμιβϑῆναι. Videtur dici debuisse, utrum ex duobus acciderit; sed res declarat, utrumque Abe. ads de. LLL di αν’ «" GJ. EM 600 Lib. IV. evenisse, ut primum equitatum hostium, deinde, consecutís suis peditibus, phalangem vinceret, id est: ἑκάτερον δὲ ovr vat. Ibd. 67: φιάλαις καὶ Quvoic ... oi στρατεῶται ϑατιτίζοντες ἐκ σιίϑων μεγάλων. Hauriendi, qua requi- ritur, significatio in ϑασιτίζω nova est; usitatum xve«d'- ζοντὲς ἐκ πίϑων ey. Ibd. 70: χοινὸν δὲ τῶν ἤδη προγεγαμιηκότων Mao- κεδόνων γάμιον καλὸν ἑστιάσας... τὰ τ᾽ ἄλλα ϑαυμαστῶς ἐλαμισιρύνατο x. τ. Δ. Communis (xorvoc) erat etiam recentium maritorum vec, hie xe:voc. Eam significa- tionem Coraes eum requiri videret, efficere volebat καλόν, quod sane ineptum est, in ἄλλον mutato; sed in eo aliud latet; nam aoristus participii ἑστιάσας nee per se admodum aptus est nec post praecedentia presentis temporis participia ἐπιτελῶν, AauBavorv, διανέμιων ferri potest. — Scripserat, opinor, Plutarehus: x«:vov δὲ vov ἤδη προγεγαμηκό- των γάμον καλῶν. Ad id adscriptum ἑστεάσας. Et convivse εἰς γάμιον καλοῦνται et γάμος ipse, cetus nup- {14}15. καλεῖται. Ibd. 74: Τὺ δὲ ὅλον οὕτω φασὶ δεινὸν ἐνδῦναι καὶ δευσοπιοιον ἐγγενέοσϑαι τῇ ψυχῇ τοῦ Κασάνδρου τὸ δέος. Inepte adiectivis diiunetis suum cuique verbum addi- tur quasi proprie aptum. Tollendum ἐγγενέσϑαε, adscrip- tum ad ἐνδῦναι. Ὦ Ibd. 75: δεινὴ δ᾽ αὖϑις ἢ δεισιδαιμονία, δίκην ὕδατος ἀεὶ πρὸς τὸ τασιεινούμενον καὶ ἀναπληροῦν ἀβελτερίας καὶ φόβου τὸν ᾿4λέξανδρον γενόμενον. Scribendum: πρὸς τὸ ταπεινὸν ἱεμένῃ ὡς καὶ ἀνα- !) Eodem eap. paulo ante correxeram ipse: Ταῦτ᾽ ἐκεῖνα. ἔφη, σοφίσματα τῶν ᾿Αριστοτέλους εἰς ἑκάτερον τὸν λόγον" oium μὲν οὖν, ἂν καὶ μικρὸν x. τ. À. (pro οὐμωξομένων, àv), cum vidi in x, hoc est, ἃ Mureto sic locum emendatum esse. (88- sandro Alexander minatur. s Lib. IV. 601 σιληροῖν af. x. q. v. A. y. (eum, qui Alexander fuisset). |, Bequitur: Ov μὴν ἀλλὰ xat χρησμιῶν ys τῶν περὶ ᾿Ηφαιστίωνος ἐκ ϑεοῦ χομισϑέντων x. v. Δ. lneptum γέ, pravus articulus, eum nihil de his oraculis dictum significatumve sit; scrib.: χρησμιῶν νέων zeot Hm. Ibd. 77: vóoo VvyoOv xal παγετώδες «710 πέτρας τινὸς ἐν Νωνάχριδι οὔσης, ἣν ὥσπερ δρόσον λετιτὴν ἀναλαμιβάνοντες εἰς ὄνου χηλὴν ἀποτίϑενται. Rela- tivum feminini generis neque ad στέτραν referri potest neque, interposito «ezteg comparationis indice, pro o ad δρόσον attractione adiunctum putari. Itaque, nisi alia latent, scribendum 7c. Ciesar. e. 5: ὡς ἥμερον ἄνδρα καὶ περίκιεστον ἤϑους. Neque usitatum σπερίμεστος neque, quod caput est, ἦϑος sine adiectivo in bonam partem cum laude humani- atis dicitur. Ser: καὶ πράου μεστὸν ἤϑους. 104. 20 (de Nerviis): εἰς συμιμιγεῖς δρυμοὺς κατ- ωκημένοι. Nonne: συνεχεῖς δρυμιοὺς, continuas silvas? Ibd. 46: Ταῦτά φησε Πολλίων 'ÁAcivvtoc τὰ ῥή- ματα Ρωμαϊοτὶ μὲν ἀναφϑέγξασϑαι τὸν Καίσαρα παρὰ τὸν τότε καιρὸν, ᾿Βλληνιοτὶ δ᾽ vm αὐτοῖ νεγράφϑαι. Primum scribendum ὑφ᾽ αὐτοῦ. Sed cur, quiso, Pollio, quem omnes sciunt Latine scripsisse, verba a Cesare Latine prolata Grece ipse extulit? Permutarunt locum adverbia: EAAgvioti uiv ἀναφϑέγξασϑαι. . . ἹΡωμιαϊστὲ δὲ vq αὑτοῦ γεγράφϑαι. — Hoc. ipsum annotaverat Asinius Pollio, Cesarem tum, ut interdum alias, cum familiaribus Grece locutum. Suetonius in vita D. Iulii c. 30 hee ipsa verba a Pollione Latine transcribit; c. 82 Grece notissimum illud ponit: xe? ov, τέκνον. Cfr. de Casca hic c. 66, de Bruto Brut. c. 40, de Volumnio ibd, c. 52, Similes errores notabo ad Demetr. e. 20. Phocion. c. ὃ scribendum: 'Ogoioc (v. ὁμοίως) δὲ πὼς τοῦ Φωκίωνος καὶ ὁ λόγος ἦν, ἐπὶ χρηστοῖς iv v- μήμασι (V. εὐτυχήμασι) καὶ διανοήμασε σωτηρίοις z —— e δ, πὰ E am at - 602 Lib. IV. (v. σωτήριος) σπροστακτικήν τινὰ καὶ αὐοτηρὰν καὶ ἀνήδυντον ἔχων βραχυλογίαν. Ridicula χρηστὰ εὐτυ- χήμιωατα, in oratione presertim.) Ibd. 8: καὶ μόνον ἢ μᾶλλον ταῖς βουλήσεσιν αὐτοῦ ... ἀντιτασσόμενον. ὅϑο0.: μόνον ἢ μᾶλλον τῶν ἄλλων ταῖς β. Causa erroris manifesta est. ?) Ibd. 26: ἀπειϑείᾳ πρὸς τοὺς ἄρχοντας ἐσειεικεῖς καὶ νέους ὄντας. Mira inobedientie causa ἐπεείκεια 1m- perantis. Fuitne: ἐσ εεεκῶς νέους ὄντας, ut καί additum putetur, quemadmodum paulo infra pro: γράφει ψήφισμα χαὶ σιέμιστει Coraes restituit: γράφει ψηρεσμια σεέμισεειν ὃ 104. 28 scribendum est: νῦν δὲ τοῖς evvoic ἱεροῖς τὰ δυσχερέστατα πάϑη τῆς λλάδος ἐπεσκοτεῖν (pro ἐστισκοσιεῖν), sublato τοὺς ϑεούς, quod corrupto verbo ad- ditum est neque structura neque sententia recta. Cat. Min. c. 24: Τοῦ δὲ Κάτωνος... διαβάλλοντος, εἶναί τινας τοὺς κινουμένους X. v. À. SGrib.: vovg κοι- vov évovc, qui cum coniuratis consilia communicarent. (Idem error in c. 25 in cod. P est.) Ibd. 25: κοινουμένους δὲ τὰς διαδοχὰς αξίοις ἀνδράσι τήν v ἀρετὴν ἄφϑονον ποιεῖν... καὶ τὴν πόλιν αὐτὴν πρὸς αὑτην ἀνακεραννύναι ταῖς οἰκειότησιν. De hominibus debebat κοινοῦντας dici, nec apparet, qui significentur. Serib: κοενουμένας δὲ φὰς διαδοχὰς. Prolem eum dignis communicatam hsc effecturam Hor- tensius dicit. Ibd. 30: (γάμος,) ὃς τὴν Πομπηΐου ϑύναμιεν καὶ 1) Cap. 2 satis certum videtur Plutarchum non dixisse solem περιελιττομένην ἕλικα ποιεῖν. Sed quid lateat, nescio, nisi καὶ "d περιελιττομένην δὰ ὑγρὰν καὶ εὐκαμπὴ declarandum ad- scriptum est. ?) Qap. 9 recte Bekkerus e codd. σώϑητε, imperativo modo; iubet, non optat Phocion (lasst euch erst retten) Cap. 10 ante med. (ὥστε ϑαυμάξειν) excidit aliquid. (Osi?). Lib. IV. 603 Καίσαρος εἰς ταὐτὸ συνενεγκῶν ολίγου và μὲν Ρωμαίων ἀνέτρεψε πράγματα, τὴν δὲ πολιτείαν ἀνεῖλεν. Non prope hoc factum esse, sed plane, omnes sciunt et proximis verbis Plutarchus significat: ὧν οὐϑὲν &v ἴσως συνέπεσεν, εἰ μὴ κι v. À. Serib.: δ ὀλίγου, brevi, Ibd. 41: πρῶτος μὲν ὁ προφαίνων ἐπιστὰς τῷ Zo- puvio πληγεὶς καὶ πεσὼν ἀπέϑανε. Nihil est ἐπεστας 0o. φληγείς. Sorib: ὁ προφαίνων παῖς Zoo. Servum pralucentem Suetonius appellat Aug. c. 29. Ibd. 73: φήσας μιμεῖσϑαι Κάτωνα. — Codices μιμήσασϑαι. — Scrib: μεμήσεσϑαι, quod sententia requirit. Agid. c. 15: βέλτιον ἡγεῖτο... παρελϑεῖν τοὺς σολεμίους ἢ μάχη διακινδυνεῦσαι περὶ τῶν ὅλων. -Durissime coniunguntur infinitivi diversorum subiectorum. Num: παρελϑεῖν ἐὰν | Ibd. 21 scrib.: μεμφϑεὶς δὲ ὑπὸ vov φίλων δικαι- ὄτερον ἂν ἢ vov ἐχϑρῶν. V. omittitur ἄν. Est μιδμι-- φϑείη ἄν. De ἄν post ov omisso dixi ad Plat. Charmid. p. 156 B. Cleomen. c. 2 scribendum: καρτερίας καὶ ἐσότητος 2 «2 ) ^x * » , - "e i 3 SN , ουδ ἀσφαλὲς ἣν, οὔ τί γε τῶν περὶ “γεν ἀπολωλότων μνημονεδύειν, nedum. Vulgo: ἦν τούτων τῶν. De ov ví ye vid. Lucian. de mere. cond, c. l7, quom. hist. con- - ΒΟΥ. c. 29, μη τί γε Plutarch. Arat.c. 52. (De e. 1 dictum est p. 151.) Ibd. 8: Θηρυκίων δὲ καὶ Φοῖβις καὶ δύο τῶν συν- τρόφων τοῦ Κλεομιένους, οὖς μόϑακας καλοῦσιν. Tol- lendum alterum καί, ut sit: Φοῖβις, δύο τῶν x. «. λ. Ibd. 12: τὴν ἐπιϑυμιίαν καὶ πτροϑυμίαν τοῦ στρα- τεύματος ἐπιδεῖξαι τοῖς πολεμίοις. Serib.: τὴν ev v- μίαν καὶ προϑυμίαν. Ibd. 26 scribendum: 7^9 γὰρ... ὁμοῦ τῇ Μακε- δόνων δυνάμει καὶ Πελοτιοννησίοις ἅπιασε καὶ χορηγίᾳ βασιλικῇ πολεμεῖν, μὴ μόνον... διαφυλάττοντα .. ., sli. δι δι, ans m aita c 7 s τ. 604 Lib. IV. οὐ τῆς τυχούσης ἐδόκει δεινότητος εἶναι, sublato καί, quod post πολεμιεῖν interponitur. Ibd. 34: Σωσίβιος μένοντα μὲν τὸν Κλεομιένη σ΄αρὰ γνώμην ἡγεῖτο δυσμεταχείριστον εἶναε καὶ qo- βερὸν, ἀφεϑέντα δὲ τολμηρὸν, ἄνδρα καὶ μεγαλο- παράγμονα x. v. ΔΛ. Excidit, quod contrarium referebatur ilis δυσμεταχείριστον καὶ φοβερόν. Nam τολμηρὸν huc non pertinet, sed «causam timoris continet. Seripserat Plutarchus: ἀφεϑέντα δὲ φοβερώτερον, τολμηρὸν ἄνδρα καὶ μεγαλοπράγμονα, aut similiter. C. Graech. c. 2: μόνος δὲ τῶν στρατευσαμένων σιλῆρες τὸ βαλάντιον εἰσενηνοχῶς xevov ἐξενηνοχέναι. Hoe rapacitatis indicium videri potest, Graechus absti- nentie proferre volebat. Serib.: 8&evzvoyoc ... eloe- νηνοχέναι. Exstant ipsa C. Gracchi verba apud Gellium XV, 12: zonas, quas plenas argenti ewtuli, eas em pro- vincia inanes rettuli. Ibd. 6: τοὺς φοβερὸν αὐτὸν ἢ φορτικὸν ὅλως ἢ βίαιον ἀποκαλοῦντας. Prave inter morum vitia ponitur φοβερόν. Videtur fuisse: σοβαρὸν. Compar. Cleom. et Graech.c.2 scribendum: ὧν vov- τοις uiv o Λυκοῦργος, ἐκείνῳ δὲ (h. e. “υκούργῳ, pro éxeívorc δὲ) ὁ Πύϑιος βεβαιωτής. Demosthen. c. 2: ἀλλ᾽ οἵστισι πλείων τὲ σχολὴ καὶ τὰ τῆς ὥρας ἔτε σπιρὸς τὰς τοιαύτας ἐπιχωρεῖ φιλοτι- μίας. Ubique ἐπεχωρεῖν hoc significatu concedendi et permittendi aceusativum habet, ut Alex. c. 45, de def. orac. e. 22; longe aliud est ἐσσεχωρεῖν σιρὸς vt (vtva), accedere. Πρός ex versu altero superiore (5 δὲ πρὸς τοῦτο μελέτη) repetitum est. (De c. 28 dietum est p. 154.) Cicer. (— de c. 4 dictum est p. 38 —) €.6: Ov μὴν ἀλλὰ τὸ ye χαίρειν ἐπαινοίμιενον διαφερόντως. .. ἄχρι παντὸς αὐτῷ παρέμιεινε καὶ πολλοὺς πολλάκις τῶν ὀρϑῶν ἐξετάραξε (sic recte Reiskius pro ἐπετάραξε) λο- Lib. IV. 605 γισμῶν. Si verum est πολλούς (— nam Reiskius deleri volebat —). scribi debet: sregégeervev, 0 καὶ κ. v. À. Ibd. 29 med. (ϑεραπαινίδας παρεῖχεν, ὡς συγγέ- ψοιτο) excidisse videtur μαρτυρούσας aut aliquid simile. Ibd. 33: «ov Κλώδιον εἰς δίκην ἀσιάγειν βιαίων (codd. βιαίως). Ser.: ἐπι ἀγεεν. Ibd. 36: δείσινων δὲ τοὺς ἐσιαρχικοὺς ἀνῆκεν. Scrib.: ἀφῆκεν. Ibd. 45: “ΠΩ. μολόγει δὲ Καῖσαρ αὐτὸς, ὡς .. . χρή- σαιτο τῇ Κικέρωνος φιλαρχίᾳ. Non tum Octavianus, sed postea id confessus est, (quo pertinet etiam χρήσαιτο, se usum 6886). Scrib: ὋὍ μιολογ εἴν, ἴῃ commentaris editis; cfr. compar. Demosth. et Cic. c. 3: ὡς αὐτὸς ὁ Καῖσαρ ἐν τοῖς ὑπιομινήμασιεν εἴρηκεν. De optativo vid. lib. V,3 init. not. e. Ibd. 47: σπαλίντροσια βουλεύματα τῆς γνώμης. — Aut τῆς γνώμης abesse debet aut aliud substantivum pro βουλεύματα poni: νεύματα. Demetr. c.5: πορϑεῖν Συρίαν καὶ τὰς πόλεις csta- yew καὶ βιάξεσϑαι. Ineptum ἀπάγειν. Scr.: ἀπ άγχειν, .xtorquendo vexare. Ibd. 12: 71 δ᾽ ἡμιέρᾳ, ἡ τὰ τῶν Διονυσίων ἐχγί- vevo. Non uno die fiebant τὰ v. 4. Num: ἐκενεῖτο., de primo die? Ibd. 20: ὥστε μὴ μόνον γνώμης καὶ περιουσίας. . ἀλλὰ καὶ χειρὸς ἄξια φαίνεοϑαι βασιλικῆς. Multo rectior sententia sit, si scribas: μῇ μόνον χειρὸς xai st&QiOVO/Gg, ἀλλὰ καὶ γνώμης ἄξια q. ac. Nam in ceteris regibus manuum artificia Plutarchus commemoravit, nihil γνώμης βασιλικῆς habentia, et cum artificio cohzret σἐριουσία. In Agid. c. in codicibus ἀσχολίαν et ἀνελευ- ϑερίαν locum permutarunt; tertium exemplum in Ces. c. 46 notavi; quartum in compar. Dem. et Anton. c. 5 notabo. Ibd. 21 (postquam de duobus thoracibus dixit): Τοῦτον αὐτὸς ἐφόρει, τὸν δ᾽ ἕτερον " AAxitoc ὁ ᾿Ηπει- θώτης. Atqui neutrum Plutarchus separatim | comme- E so UM M TUCUT v. 606 Lib. IV. moravit, quo referri possit τοῦτον. Scrib.: Τούτων αὐτὸς ἐφόρει τὸν ἕτερον, vov δ᾽ ἕτερον " “λκιμος. Ibd. 22: Καί φησιν ὁ ᾿Απελλῆς οὕτως ἐκσελαγῆναι ϑεασάμενος x. v. À. Narraveratne Apelles (φησίν) in libro aliquo, non quid sensisset, sed in qux verba erupisset? Ceteri neque scripta ulla Apellis significant et hoc ipsum tanquam ab alis de eo traditum narrant (/Elian. v. h. XII 41, Plinius h. n. XXXV, 79, 80). Tollendum φησίν, oratioque sie interpungenda: ἑπτὰ γὰρ ἔτεσε συντελέσαι λέγεται τὴν γραφὴν ὁ Πρωτογένης, καὶ ὁ ᾿“πελλῆς οὕτως ἐκπλαγῆναι w. v. À. Ibd. 295: Σικυωνίους δὲ φήσας παρὰ τὴν πόλιν οἰκεῖν τὴν πόλιν ἔσεξισεν, οὗ νῦν οἰκοῦσι, μετοικίσασϑαι, Lusum, quo Demetrius incommodum urbis situm signi- ficabat, ab instrumento ductum suspicor, quod apud Lu- cianum (Lexiph. 4) ἡ πόλος appellatur, ad solis situm in- dicandum pertinenti, αὖ παρὰ τὴν πόλον intellegatur, non apte ad solem et cceli regionem. Ibd. 36: Φυλάττεσϑαι ydp ὀκνῶν, ὡς μῇ κακεῖνον ἀντιφυλάτσεσϑαι διδάξη, παϑὼν ἔφϑασε, δρᾶν μ8λ- λοντος αὐτοῦ, μὴ διαφυγεῖν ἐκεῖνον ὃ ἐμηχανᾶτο. Serib.: παϑὼν ἔφϑασε, δρᾶν μέλλων αὐτὸς τοῦ μὴ διαφυγεῖν ἐκεῖνον, 0 ἐμηχανᾶτο. Ipse δρᾶν ἤμελλε, non quod ἃ scelere abhorreret, sed verens, ne alter cavendo vitaret scelus, quod meditabatur. (Τοῦ μιὴ sic Plutarchus Arat. c. 31 et, ut videor meminisse, alibi.) Ibd. 39: ἔδοξεν ἠσίως κεχρῆσϑαι καὶ poAtcova διὰ Tlíow: ἑλὼν γὰρ αὐτὸν οὐδὲν κακὸν ἐποίησεν, ἀλλὰ καὶ x. V. Δ. SGrib.: καὶ μάλιστα Πίσι δι. Ibd. 50 extr. scribendum, sublata interpolatione: καὶ παρ᾽ αὐτοῦ τινὲς ὅμως ἐπεφοίτων τοῦ Σελείκου κομίζοντες ἐπιεικεῖς λόγους. Vulgo: ἐσειεφοιτῶντες QUO τοῦ Σελεύχου ἧκον. Non attenderat, qui interpolavit, σαρ᾽ αὐτοῦ ... τοῦ Σελεύκου cohmrere. Nomen Seleuci nullo pacto abesse potest. - Lib. IV. 607 Anton. c. 86: οὕτω γὰρ τὴν Κλεοσπιάτραν κελεῦσαι; μηδὲ αὐτῆς ἐπισταμένης τῷ σώματι τιροστιεσεῖν τὸ ϑηρίον. Nondum agitur de serpente corpüs petenti neque ea Cleopatram nesciam momordit, sed brachium prebentem ipsam, ut statim dicitur. Tollendum τῷ σώματι, ut hec sit sententia: Sic enim Cleopatram $ussisse, ut se quoque inscia afferretur bestia, (Nolebat ante scire, quando et quomodo ventura esset.) Compar. Dem. et Ant. c. 5: 4ημήτριον δὲ πολλοὶ λέ- - 39 7 δι ΚΖ T » “ γουσι ψευδεῖς αἰτίας, ἐφ οἷς ἔδρασε, πλασαμενον κατ- i 2 Ἀ E E , 2 , . γγορεῖν αδικηϑέντα, ovx ἀδικήσαντα ἀμύυνασϑαι. δὶ Wevóeig αἰτίας ipse fingebat, quomodo ἀδικηϑεὶς accu- sabat? ^ Neque ἀμύνεσθαι dici potest, qui ipse ἀδικεῖ. Debebat etiam esse ἀδικοῦντα. Hic quoque certa trans- positione utendum: κατηγορεῖν ἀδικήσαντα, οὐκ ἀδι- κηϑέντα ἀμύνασϑαι. Vid. ad Demetr. c. 20, Dion. c.2: Óa/uovo πονηρὸν ἐν αὑτοῖς εἶναι δεισι- δαιμονίων ἔχοντας. Tolunt εἶναι, Corae preeunte. i . , U , € - e, à ᾿ Scrib.: δαίμονα πονηρὸν ἐν αὐτοῖς ἕνα δεισιδαιμονίαν ἔχοντας (unum, ex quo nascantur multi illi, quos apparere putant). Eodem cap. paulo post: οὐκ οἶδα, μὴ . .. τὸν ἀτοπώτατον ἀναγκασϑῶώμεν ἀποδέχεσϑαι λόγον. Scrib.: δέδοικα, μὴ. Ibd. 10: τῷ iv σώματι «περιττῶς ἀμισιεχόμενον xal τῇ περὶ τὴν οἴκησιν ἀβρότητε καὶ κατασκευῇ λαμι- σιρυγόμενον, Ομιλίᾳ δὲ x. v. Δ. Non dicitur Grace ἀμισιέχομιαι σπιεριττῶς τῷ σώματι de corpore eleganter vestito; (animus τῷ σώμιατε ἀμσιέχεσϑαι dici potest). Scri- bendum: τῷ μὲν σώματε.. .. & ert ey og ér o, ut hoc quoque ad λαμισιρυνόμιενον pertineat. — (Vitium — sensit etiam Sintenisius.) Ibd. 31 (de epistola Dionysii ad Dionem): καὶ τὸ μάλιστα κινῆσαν αὐτὸν, ἀξιοῦντος μὴ καϑαιρεῖν, ἀλλὰ σι ἀραλαμιϑάνειν τὴν τυραννίδα. Movitne hoc Dionem? Bodicss ees c ΨΥ dni D d m »ον 7 608 Lib. IV. Prorsus contraria narrat Plutarchus. Serib: κενῆσον, quod maxime (Dionysii sententia) moturum eum erat. Ibd. 33: διατηρεῖν ἐδόκει τὸν nolegov, ὡς μιάλλον ἄρχοι. SCrib: δεατρίβειν de bello ducendo, quod Po- lybius vgífew τὸν πόλεμιον dixit. ΜΔιατρίβειν τὸν yoovov est Arat. c. 47, Anton. c. 62. Brut. 1: οὐδὲν eg ἐκείνω (τῷ τοὺς Taoxvviovc ἐχβαλόντι βρούτῳ) λειφϑῆναι γένος ἀνελόντι τοὺς υἱοὺς, ἀλλὰ δημότην τοῖτον οἰκονόμου υἱὸν ὄντα Βρούτου, ἀρτι xot πρώην εἰς ἄρχοντα προελϑεῖν. Co- dices μετελϑεῖν. Sed quis est ille δημότης, qui nuper ad honores pervenerit? Nam de tota domo agitur. Et quis est ille οἰκονόμος quo nomine nullum apud Ro- manos genus hominum liberorum significatur. Scrib. pri- mum certissima emendatione: δημότην τοῦτον οἶκον, deinde reliqua facile sequuntur: ojo vvv ov ὄντα Bgov- 70U, ἄρτι καὶ πρώην cic ἄρχοντας μετελϑεῖν. Ibd. 4: οὐ μόνον τὸν ἄλλον χρόνον, ἀλλὰ καὶ σιρὺ τῆς μεγάλης μάχης. Nimis hoc infinitum. | Codices: 300 τῆς ἄλλης μεγύλης μάχης. Scripserat Plutarchus: 700 τῆς ἐν Θεσσαλίᾳ μεγάλης μάχης. Ihd. 14: ἔργου μιεγάλου πραχϑέντος εὐϑὺς ἀντι- λαμβανομένους τῆς ἐλευϑερίας. Sperabant hoc facturos. Serib.: εὐϑὺς ἂν ἀντιλαμιβανομένους Ibd. 18: σιερεέποντες ἐν μέσῳ. Ipsum additum ἐν μιέσῳ postulat περιέχοντες. Περιέπειν τινὰ etiam apud Plutarchum quid sit, apparet e Pyrrh. c. 19 (περιέπων καὶ ϑερασιεύων), Alcib. c. 4. Ibd. 29: Κάσσιον δὲ τοῦτον ... παντὸς μιάλλον πολεμεῖν. . . αὑτῷ τινὰ δυναστείαν κατασκευαζόμενον. Scribendum: Κασσιόν τ᾽ αὐτὸν. Ibd. 30: ἃ σὺ φειδόμενος διαφυλάττεις καὶ φϑόνῳω συνάγεις. Non invidia, sed cum invidia, invidiam subiens: καὶ ovv φϑόνῳ. Ibd. 40: προὔκειτο μὲν τῷ Μρούτου χάρακι καὶ Lib. IV. 609 - , LÀ - - , ' φῷ Κασσίου οὐμβολον ἀγῶνος φοινικοῦς χιτών. Ne- minem correxisse: προὔκειτο μὲν ἐν τῷ Βρούτου ] i ᾿ , ! x«oo zt. ! Ibd. 45: τῶν δὲ ἐλευϑέρων τοὺς μὲν améÀve ... | ὡς δὲ τοὺς φίλους ἑώρα ἀδιαλλάκτως ἔχοντας, ἀπσο- | χρύπιτων xoi Gvvexnéusov ἔσωζεν. Ne hic quidem quisquam scripsit: (rove μὲν... .)* οἷς δὲ τοὺς φίλους. Artaxerx. c. 6 extr.:: ὡς ἐπραχϑη ὁιηγούμενος, οἷα σιάσχει σπιολλώκες ὁ λόγος αὐτοῦ, σπιρὸς τὸ μιυυϑῶδες καὶ δραμιατεικὸν ἐκτρεπόμενος τῆς ἀληϑείας. SCrib: διη- γούμενος, οὐχ, οἷα στάσχει σε. O À. QU., .-. ἐκτρεπόμενος. 104. 8 med.: χώραν καὶ τάξιν, οὐκ aq ἧς σώσειε τὸν ἡγεμόνα . . ., ἀλλ᾽ ἐν τίνε ϑέμενος ἑαυτὸν ἀσφαλῶς μαχεῖται καϑ' ἡσυχίαν. Scrib: οὐκ ἀφ᾿ ἧς . . . ἀλλ ἐν ἥτενε, Sed etiam: σώσει . . . μαχεῖται. non continuandi. | Arat. e. 8: καίτοι γεγονέναι κομιψότερος εἰσιεῖν ἢ |. δοκεῖ τισιν ἐκ τῶν ὑπομνημάτων xQirovou. — Sic codd. Non adiectivum mutandum erat, sed infinitivus vitiosus: καίτοι γέγονε κομψότερος. (De c. 6 dictum est p. 127, de c. 16 p. 150.1) Ibd. 18. Corruptum est, quod militibus pecuniam regiam furatis a conscio dieitur: Era διὰ μικρὸν οὕτω ') Quam supra p. 127 significavi me in c. 6 propositurum emen- ^. dationem, eam video occupatam a Sintenisio in pref. edit. minoris vol. V, nisi quod δέ addendum est: ἕκαστος ἕξ, ὀλίγοι δὲ δέκα παρέσχον. MADVIGII Apvxns. Cur, 39 Ibd. 30: ᾿“ριάσπης ov διὰ vo πρεσβύτερος εἶναι | φοῦ .f2yov, πρᾶος δὲ καὶ ἀσπλοῦς καὶ φιλάνϑρωσος ἠξιοῦτο βασιλεύειν. Necessario apud Persas multum va- lebat maior stas; deinde in altera sententia dicendum erat necessario: ἀλλὰ διὼ τὸ sg&oc. Tollndum οὐ, quod qui addidit, δέ prave adversativo sensu ceperat, 610 Lib. IV. χρυσίον ἀνασπᾶτε τὰς βασιλικὰς σπιράξεις. Verum erit: ,γάξας. ᾿ΑἸνασιτᾶν est effringere. Ibd. 32 extr.: καὶ 7 μιάνϑης ὁ ζωγράφος ἐποίησεν ἐμιφαντικῶς τῇ διαϑέσει τὴν μάχην ἔχουσαν. Nihil est μάχῃ τῇ διαϑέσει ἐμφαντικῶς ἔχουσα. Excidisse vi- detur γραφὴν (πίνακα) post ζωγράφος. Ibd. 84: Πᾶσαν δ᾽ ᾿“,ϑηναῖοι κουφότητα χολακείας «ἧς πρὸς Μακεδόνας ὑπερβάλλοντες ἐοτεφανηφόρησαν. Berib: κολακείᾳ τῇ πρὸς Mox. "Vid. p. 67 n. et ad Thucyd. II, 83. Ibd. 38: ^EOoxer δὲ ἡ μὲν σιρὸς τοὺς ὄχλους ὀργὴ πρόφασις εἶναι λεγομένη τῆς ἐξωμοσίας ἀπίϑανος. αἰτία δ᾽ ἀληϑὴς τὰ περιεστῶτα τοὺς yotovc. Sorib.: λεγομιένῃ .. . vtO ovo c, ϑΡΘΟΙΟΒαΒ praetextus. Infra cap. medio ex: ἠξίουν (ἀντὶ τοῦ πιρώτου Μακεδόνων ἡγεμόνα σοιεῖσϑαι τοὺς... τιϑεμιένους) faciendum erat: ἠξίουν ἂν (ἀντὶ), equum. censerem. Ibd. 43: ὡς κατενόησε τὴν φύσιν τοῦ ἀνδρὸς μηδὲν ἀργὸν εἰς φιλίαν βασιλικὴν οὖσαν οὐ μόνον ᾿“χαιῶν, ἀλλὰ καὶ Μακεδόνων, πάντα χρώμενος ἐκείνῳ διετέλει. Scribendum: μη δενὸς δευτέραν εἰς φιλίαν. Transilüt oculus ἃ δὲν ad δὲευ. Id erroris initium. Ibd. 45: ἀλλ᾽ ἐν ἀνάγκαις γλυκὺ γίνεται καὶ ov σκληρὸν κατὰ Σιμωνίδην. Nec sententia nec oratio ex- pediri potest. Serib.: καὶ τὸ σκληρόν. Galb.c. 7: '/422d καὶ δυσὶν ἡμέραις ὁ "Tívoc πολλὰ 109 ἀπὸ οτρατοσέδου μιεϑ᾽ ἑτέρων ἀφίκετο τὰ δόξαντα τῇ συγκλήτῳ . . . ἀπαγγέλλων. Sic (aut οὔ τιετος) codices. Male editores huc intulerunt T. Vinium (Οὐΐνιεος T'zoc), qui legatus Galbz» in Hispania fuit, non nuntium Roma eo attulit. Seribendum: καὶ ἐν δυσὶν ἡμιέραις E (Coraes: xol δυσὶν ἡμέραις ὕστερον) Tívoc Πολλίων (etsi ipsa nominis forma potuit paulo alia esse). ^ Restat ilud τῶν ἀπὸ στρατοπέδου μεϑ' ἑτέρων, pro quo scri- bendum videtur: τῶν ασιὸ στρατοστέδου πτεροφόρων. | Lib. IV. 611 J s ———— — — ———— — —— "^" "—€—————" me— —-—————«u— ——————" ———— —— "m — ARR tae — Sic enim Plutarchus (Othon. c. 4) et Hesychius (ztvegoqooo:, nam Photius obscure et confuse) appellant, quos Latini speculatores, militum genus et ad alia et ad nuntios cele- riter perferendos institutum, de quo post Lipsium ad Tac. hist. I, 24 et alios testimonia collecta sunt in libro, qui inseribitur | Zieal - Encyclopádie der || . Alterthumswissenschaft VI, 1 p. 1364. Addit autem Plutarchus τῶν «0 στρα- φτοσπιέδου (e pretorio)J, ut nomine non valde usitato nec aperte rem indicante militares homines ἃ se significari ostendat. Nam aliis quoque nominibus Grzci et ipse Plutarchus (c. 24) utuntur. Ibd. 19: 7'orevva δὲ ἕτερα καὶ vov vno TiysAlivo φαγμάτων ὑβριζόντων. ΝΆ] erant Tigellini, Rom: vix morti a Galba erepti (Tacit. hist. I, 72), legiones, nec de iis littere e provinciis a procuratoribus (τῶν ἐστετρότι ων) mittebantur, sed de eeptis Germanici exercitus turbis. Seriptum fuit: vxo OviveAAÍo. Othon.c.5: ὕβρει δὲ καὶ κομισίῳ ἐσιαμισιέχειν ἐβού- λοντο σιροσσιοιήσασϑαι τὡς λειτουργίας ὡς κρείττονες ἀσιαξιοῦντες, οὐχ ὡς ἀδύνατοι φέρειν. Tollendum s19oo- σιοιήσασϑαι, quod prorsus orationem turbat, ad ése σι ἔχει» adscriptum: superbia et gloriando segnitiam obtegere volebant. Ibd. 6: σημιείοις καὶ ἄρχουσι “Ῥωμαϊκοῖς διαλεγό- μενος. Seribendum: δή o«c καὶ ἄρχουσι. Populos muni- eipiorum et coloniarum seriptor significat. ἢ !) Cap. 10 (ὥσπερεί τε σῶμα τῆς δυνάμεως ἀπέκοψε) emendaveram τι στόμα (Polyb. X, 12, 7); propius et magis ad Plutarchi usum Dehner στόμωμα (Tit. Flamin. c. 2 et 3, de fort. Rom c. 183, Diod. Sic. XIX, 30), nisi quod z; tollendum non erat. 39* B di ns. μι μι δ δ» “και Mbit: 612 Liber V. Cap. I. Plutarchi scripta varia (moralia). Plutarchi seripta varii generis, quz:e moralium nomine comprehendi solent, pleraque propter multiplicem antiqui- tatis memoriam legi alia alis temporibus nec eadem dili- gentia, quzedam satis studiose, maxime qua ad Stoicorum Epieureorumque decreta pertinent, alia festinantius, animo interdum molestis curis occupato; nonnulla percurri tantum, vel sie satis tz»dii devorans, ut in qusstionibus conviva- libus; pauca non «attigi aut saltem nihil ad ea annotavi. Codicibus utimur recentibus fere, antiquissimo Parisino 1672, quem Wyttenbachius E appellat, XIII seculi, et ob eam quoque causam, quam p. 14 ima indicavi, satis in- dilienter scriptis, sspe mendosissimis, non ita raro la- cunosis, quarum laeunarum verborumque omissorum sepe vacuis spatiis indicium facit codex E, interdum tamen fallens, in quibusdam libellis non raro (vid., qua ponam ad libri de facie in orb. lun. 6. 10, 4). Codieum scrip- turas Wyttenbachius minime plene aut diligenter pro- didit; Duebnerus, qui permulta ex Parisiensibus sumpsit, - quadam eiusmodi, ut facile fontem agnoscas, varietatis notationem neque promisit neque dedit. Qui plus quam quisquam alius his libris temporis et studii tribuit, Wytten- Lib. V. 613 bachius, ingenii et eruditionis copiis adiutus permulta egregie emendavit, sed preterquam quod a grammatica subtilitate longe remotus erat, interdum erudite digrediens ipsa Plutarchi verba et sententias parum severe subtili- terque exegit et totum negotium insqualiter administravit nec expolivit; permultas bonas codicum seripturas (ut de adulat. et amie. c. 25 p. 66 A νὴ Δία pro ἰδίᾳ, ibd. c. 32 p. 41 € ἐπάταξεν pro ἐσιάτγσεν) aut aliorum, Xylandri, MeZeriaci, Reiskii certissimas correctiones aut neglexit aut sero, in animadversionibus, et hssitans probavit, ut non prorsus iniuria, sed cum Plutarchi damno eandem interdum ipse Duebneri incuriam expertus sit, qui non raro in Wyt- tenbachii animadversionibus aut etiam in notis textui subiectis latere passus est, qua sine ulla dubitatione in Plutarchi verbis ponenda erant (velut in prseept. sanit. tuende c. 1p. 122 E εἰ οἴονται pro οἴωνται, etsi Wytten- bachius dubitanter loquitur, c. 4 p. 123 F ἐπὶ χώρας pro ἐπιχώριος e codicibus etiam et loco quaestionum conviv., €. 5 p. 124 Ο asterteiv pro aveeuveiv). Nonnulla Dueb- nerus e codicibus reduxit iure sublata a prioribus, ut de adulat. et amico e. 2 p. 49 κεχαριομένους pro. xeyaoropievoc. Itaque vel solo delectu eorum, qui iam parata ab aliis sunt, poterit non leviter emendari Plutarchi oratio'). Sed !) Specimen ponam ex particula libri de defectu oraculorum. Cap. 40 p. 432 Wyttenbachius verba sic certissime correxit : ἤ τινα κρᾶσιν οἰκείαν πρὸς τοῦτο λαμβάνοντος, 7 τὸ λογι- ^ M , , , - , στικὺὸν καὶ φανταστικὸν ἀνίεται xol ἀπολύεται τῶν παρόντων (pro: ἢ τὸ λογιστικὸν... ἀνίεσϑαι καὶ ἀπολύεσϑαι), τῷ ἀλόγῳ (vulgo abest τῷ) .. . τοῦ μέλλοντος ἐπιστρεφόμεναι (ψυχαί, pro ἐπιστρεφομένας); Duebnerus qualia erant, reliquit, quemadmodum c. 33 p. 328 A ἐν ἑκάστῳ, pro quo Wyttenbachius ἕν (σῶμα) ἑκάστῳ (τῷ κόσμῳ) non scripserat, sed scribendum annotaverat. Sed c. 26 p. 424 E ipse Wyttenbachius silentio praetermisit restitutum ἃ Mezeriaco πρὸς ἀσώματον χώραν pro 614 Lib. V. eam operam alii suscipiant; ego, quse ipse emendavi (— plurima autem, eum Duebneri exemplo a. 1856 uterer, annotaveram, quae postea vidi occupata —), ponam ea bre- vitate, qua uti decet in libris, quos pauci, nonnullos pau- cissimi legant. Minoribus autem multis correctionibus intereurrunt in huiusmodi scriptis alie, quse voluptatem quandam habent et pene dixerim splendorem ex sententia orationeque et verbis prorsus novis et elegantibus et ad speciem longe remotis exigua litterarum mutatione effectis. Ubi animadversiones Wyttenbachii deficiunt, facile fieri potest, ut occupata ab aliis annotem, quoniam prster notas ἃ Wyt- tenbachio contextui subiectas et Duebneri exemplum alios nune pervolutare libros operze pretium visum non est. Inseriptionibus librorum utor Latinis vulgo receptis. De audiendis poetis c. 1 p. 15 D!): χηρῶ zi»: τὰ ὦτα cTéyxvo κατασιλασσοντες. Duebnerus e codicibus: κηρῷ T. T. ὦτα καὶ ἀτέγκτῳ κηρῷ καταπλ. — Sor: σπληρῷ τινι T. ὦ. καὶ QT. κηρῷ καταπλ. Ibd. 2 p. 16 Ο: λόγοι ἀεὶ- κεχρημένοι παρὰ ποιη- τικῆς, ὥσπερ ὄχημια, τὸν ὄγκον καὶ τὸ μέτρον. Scrib.: κιχράμενοι, mutuantes, Ibd. 4 p. 217B: Zevog γὰρ ἕρπειν πλοῦτος ἔς ve τἄβατα καὶ πρὸς τὰ βατά" καὶ ὁπόϑεν πένης ἀνὴρ οὐδ᾽ ἐντυχὼν δύναιτ᾽ ἂν, ὧν ἐρᾷ, τυχεῖν. Versus sunt Sophoclis ex Aleadis, servati etiam apud χωρεῖν. C. 28 extr. p. 495 E Duebnerus ἀτοπωτέραν e codi- cibus, ut videtur, non recte pro ἀτοπώτερον posuit, c. 37 p. 431 A edidit: Εὲ δ᾽ ἀλλαχόϑι που, κἂν τῆς AxaÓmuíag. cum recte superiores haberent: E/ δὲ ἀλλαχόϑι που, καἀνταῦϑα τῆς ᾿Ακαδημίας. 1) Paginarum numeros litterasque addo tantum, ubi longiora capita sunt et locus ab initio capitis longius remotus. O— AM MAX MNT ὦ w——————————— Lib. V. 615 Stobeum (fr. 109 Dind.) In altero nuper substitutum βέβηλα, non recte sublata compositione τῶν ἀβάτων καὶ τῶν βατῶν, ceteris sine sensu relictis. — Scribendum videtur : καὶ πρὸς τὰ fata χῶώποι ϑέλει" πένης δ᾽ ἀνὴρ οὐδ᾽ ἐντυχὼν δύναιτ᾽ ὧν, ὧν ἐρᾷ, τυχεῖν. Dives ad clausa penetrat; pauper ne siincidit quidem in expetita, potiri iis potest. (De e. 6 p. 22 C dictum est supra p. 975 ad Platonis Thest. p. 164 A, de c. 6 p. 24 D supra p. 544 ad Strabon. VI p. 254.) Ibd. 13 p. 34 D: zei πρὸς vov ἄσωτον oiov ce λέγεσθαι καὶ σιρὸς τὸν αἰσχροκερδῆ. Scribendum: οὐη- τέον λέγεσϑαι. Paulo post (p. 84 F), ubi est: χρήμασιν ἄριστε καὶ δείπινοις ἄριστε καὶ παισὶν ἢ ὑσοζυγίοις ἄριστε καὶ, νὴ Δία, τῷ λέγειν ἐφεξῆς ἄριστε, Scri- bendum: καὶ, νὴ Δία, ᾧ ϑέλεις ἐφεξῆς, ἄριστε. . Optio datur. De audiendo c. 2 scribendum: z o0«zovoa: (pro προσ- ἀκοῦσαι) περὶ τῆς ἀκουστικῆς αἰσϑήσεως, tum p. 38 C in his: ov μόνον . . . διαμιένει . . . ἀλλὰ καὶ διαστρέ- qorvo σιρὸς κακίαν ponendum: Óragguevei... διαστρέ- qorvo ἄν (ἀλλὰ κἀν διαστερέφοιτο). Ibd. 18 0. 44 D videntur tres voculze ob similitudinem litterarum excidisse, cum sic scriptum esset: 'Exeivoc i. ? , » € - , ᾿μιὲὲν yag ἐκ φιλοσοφίας ἔφησεν αὐτῷ σιδρεγεγονέναι τὸ μηδὲν ϑαυμάζειν, οὗτοι δὲ τὸ μηδὲν ἐπαινεῖν μηδὲ τιμᾶν, τὸ μὴ λίαν ἐν τῷ καταφρονεῖν τιϑέμενοι καὶ τὸ σεμινὸν ὑπιεροψίᾳ διώκοντες. Tum quod editur: τὸ piv ἐξ ἀπορίας καὶ ἀγνοίας ϑαύμια . . . ἐξαίρει, fieri debet: ἐξ «πεδερίας et ἐξαιρεῖ (cfr. ad. quistt. conviv IV, 2, 2). Deinde (C) scribi oportet: 7oie ydo ἀληϑινῶς e. ἀγαϑοῖς τιμή τὸ καλλίστη τὸ τιμιῆσαί τινὰ τῶν ἀξίων καὶ κόσμος δυὐσιρεσιέστατος τὸ ἐπὶ κοσμήσει (vulgo ἐσπεκοσμιῆσαι) στεριουσίᾳ δόξης καὶ ἀφϑονίᾳ γιγνόμενον. Sequuntur paulo post (p. 44 F) hzc: ἤσου 616 Lib. V. λόγος ὑπ᾽ ανδρὸς ἄλλως γέ πὼς δοκοῦντος... φιλο- οόφου περαινόμενος οὐκ ἂν ὅλως καιρὸν ἀκροαταῖς εὐμενέοε παράσχοι voc ἔπαινον. — Alii codices σταρασχεῖν. Requiritur verbum intercludendi significationem habens, id esb, παρακλείοι. Tum. autem. necessario. scribendum esse ἀμμωσγέσως δοκοῦντος... φιλοσόφου, vel, quod sequitur, Platonieum αμιηγέστη admonere debuerat. Eadem correctio alibi Plutarcho adhibita a RHeiskio, Wyttenbachio, Schefero, facienda restat questt. conv. IX, 14, 5 (ἀμωσ- γέπως μετέχει σειϑανοτητος). Rectum apud Plutarchum sepe legitur. De adulatore et amico c. 1: αὐτὸς αὑτοῦ ἕκαστος κολαξ ὧν ov γαλεστῶς προσίεται τὸν ἔξωϑεν, Ov οἴεται xut βούλεται μάρτυν ἅμα αὐτῷ xai βεβαιωτὴν προοῦ- γιγνόμενον. Debebat esse στροσγίγνεσθαι et omitti καὶ βούλεται. Sed aliam sententiam esse ostendunt proxima de βουλήσει et οήσει. — Scribendum est enim: τὸν ξωϑεν, ὧν οἴεται καὶ βούλεται, μάρτυν ἅμα αὐτῷ καὶ βεβαιωτὴν προσγιγνόμενον. ((. 2. γ. 50 A inter- pungendum sic: "Exst πῶς ἂν... stgooteuévgvs Οὐκ ἔστιν eistelv.) 104. 14 restituenda prspositio est, tollenda con- iunetio, oratio melius interpungenda: σωφροσύνην γὰρ ὡς ἀγροικίαν ψέγουσιν ἐν ἀσώτοις, καὶ ἐν πλεονέχταις .. . καὶ πτλουτοῦσιν ἀπὸ πραγμάτων . - - πονηρῶν αὐταρ- κειαν καὶ δικαιοσύνην ὡς ἀτολμίαν καὶ ἀρρωστίαν σιρος 40 πράττειν. (Vulgo: πονηρῶν᾽ αὐτάρχειαν δὲ καὶ.) Paulo post scribendum: "Πδὴ δὲ καὶ ῥήτορος ἐστί mos χολακεία διασῦραι (vulgo: ἔστεν ὅτε x. διασύραι) φιλόσοφον. Ibd. 22 p. 62 D: φιλίας. - - ἑταιρούσης καὶ σεδρι- σιλεκομένης ἑτοιμιότερον τῶν δεομένων. οιίαηῦ quasi scribatur τοῦ δέοντος. Scribendum videtur: τῶν αἰ δου- μένων. Paulo post (E) in versibus comici videtur fuisse: ἂν qu ποιήσω σιέπονα, μαστίγου μ᾽ ὅλον. Qui se οἴϊουυ ad militem adulatione decipiendum, flagris se, nisi Lib. V. 617 . eum mollem reddiderit, totum ccdi iubet!), Tum (ΕἾ scri- bendum: οὐδεὶς γίνεται συνεργός, εἰ quj γεγένηται (pro γένηται) οὐμιβουλος σιρότερον, postremo autem (p. 63 B): ὁ δὲ πανουργότερος ἔστε μὲν ἐν τῷ συνδιατιορεῖν καὶ τὰς ὀφρῦς συνάγει (pro συνέχειν aut συνάγειν) καὶ συνδιανείει (pro συνδιανεύει»ν) τῷ σιροσώσιῳ, λέγει δὲ οὐδέν. Tbd. 24 p. 65 E mendum, quod Wyttenbachius sub- esse sensit, sic tollendum est: vo ἐν ψυχῇ νοῦν ovz ἐχούσῃ δι᾿ εὐτυχίαν, οὐ δι εὐφυΐαν, ὕψος καὶ φρόνγμια. (V. δι εὐτυχίαν ἢ δι εὐφυΐαν.) Ibd. 28 p. 69 A scribendum: ὥσστερ τοῦ Κλεάρχου TO πρόσωπον ὃ ,ZevoqOv .. . παρὰ τὰ δεινά φησιν ὁρώμιενον εὐμενὲς... εὐθαρσεστέρους ποιεῖν (pro ἀἐσιοίει) τοὺς κινδυνεύοντας. Neque ipsa sunt Xenophon- lis verba neque ea poni ostendit verborum ordo. (Imper- fectum est infinitivi tempus.) Ibd. 33 p. 72 D: τοῦ ψόγου τὸ τραχὺ καὶ κελευ- στιχόν. Imo: καυστικόὸν. Ibd. 36 p. (4 A: ἢ πρὸς ὁρμήν τινὰ βίαιον ἱσταμένους ἐξ ἐναντίας φερομιένην... ἐντεῖναι x. v. Δ. Θοῦ,.: ἐξέσται ένους, cedentes. De profeetibus in virtute sentiendis c. 1 p. 75 B: Οὐδὲ γὰρ ἐν μιουσικοῖς. vie . . . ἐπιδιδοὺς γνοίη. Ad- denda particula necessaria potentiali modo: Οὐδὲ γὰρ ἂν ἐν μουσικοῖς, et iterum paulo post (E): τίς ὧν ἀγνοή- octev (eb preterea: ὥστε τὸν σιρωὶ κάκιστον ἑοσπέρας γεγονέναι κράτιοτον, ἣν δὲ οὕτω τινὶ συντύχῃ τὰ τῆς μεταβολῆς, καταδαρϑόντα φαῖλον ἀνεγρέοϑαι σοφόν, ubi editur: ἢ, ἂν δὲ οἴτω x. τ. λ). Idem, qui hic, solocismus, tacite toleratur c. 10 p. 81 D (ποϑήσειας ὦ v), de fort. Rom. c. ὅ p. 318 D (ἀρ᾽ ovv ἃν ταύτην vic ἀρχὴν ') In versibus comicorum et tragicorum Meinekium et Nauckium semper adhibitos esse, satis sit semel dixisse; itaque si quid in iis tento, nihil ibi, quod satisfaceret, repperi. 618 Lib. V. ποιησάμενος. «. ἐπάγοιτο), de amore frat. c. 16 (vid. ibi), amator.c.23, 1 (ríe ἂν ἀνάσχοιτο :), quastt, conv. IX, 14, 2, 8 (ug ἂν ἡμῖν φράσειας), cum princip. philosoph. e. 2, 2 (ἐνοχλήσειεν ἀν) et 4, 1 (ἥδιον àv... ἐργασασϑαι), non posse suaviter c.8, 4 (δόξειεν ἂν αὐτοϑεν). Mille locis recte scribitur. Hic autem paulo post (D) scribendum: μδταβάλοι ὧν ὁ σοφὸς, ei, ἧς οὐδὲ ἐν χρόνῳ σιολλῷ μέρος ἀφεῖλε κακίας, ἅμα πᾶσαν ἐξαίφνης ἀποσιέφευγε. (V. ὁ σοφὸς" ἧς οὐδὲ x. τ. À.) Ibd. 8 p. 76 E: χατὰ τὸν δοθέντα χρησμὸν... ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ, παᾶαντ᾿ ἤματα καὶ πάσας νύκτας πο Àc- μυεῖν. Inter ἂν... συνειδῆς natum est errore σπολϑεμιῆς. 104. ὃ p. 78: αἵτε πρὸς αὐτοὺς ἐξαιρήσεις καὶ ἀνα- χρούσεις τοῦ φρονήματος . . . ταχεῖαι παρῶσι. Ἐπθγαῦ: ἐξαρνήσεις. Ibd. 7 p. 79 A: Συμβαίνει δὴ τὸ τοῦ ᾿ΑἸντιφάνους ὥς τις εἶπε τῶν Πλάτωνος ουνήϑων. (Περὶ post εἶστε eontra codices additur. Scribendum videtur: τὸ τοῦ ᾿“ντι- φάνους ἢ ὅστις εἶπεν ἐπὶ vov Πλ. συνήϑων. Non plane constabat, quis dixisset. Paulo post in loco de Sophocle scribendum est: τῆς αὐτοῦ (pro αὐτοῦ) κατα- σκευῆς. Sophocles se dixerat primum ZEschyli grandilo- quentiam imitando (ut ita dicam) perlusisse et eluctatum esse, deinde sus ipsius orationis formam austeram et arti- fieiosam, nunc tertium iam dictionis genus sequi (μετα- βάλλειν, hoec est, ut persepe, mutando adsciscere; prave quidam μεταλαβεῖν, tempore etiam verbi perverso). Omitto, qui in loco facili et certze sententie argutati sint et deli- querint, qui de Sophoclis arte scripserunt. Ibd. ὃ p. 79 B scribendum: οἵτως ὁ, τῶν ἄλλων... ἀναστρεφομένων, αὐτὸς εὑρίσκων τι, SiC Qui ... invenit, Vulgo deest artieulus. Idem mendum erat in quastt. conv. IL, 10 dfi Ibd. 9: εἰ χρώμεϑα τῷ λόγῳ πρὸς ἑαυτοὺς μὲν δὴ χρηστικῶς, πρὸς ἑτέρους δὲ μη δοξης εἰκαίας ἕνεκα...» Lib. V. 619 “ἀλλὰ μιᾶλλον ἀκοῖσαί τι καὶ διδάξαι. — Ineptum. χρήσϑαι ᾿χρηστικῶς et pravum δή. Seribendum: πρὸς ἑαυτοὺς μὲν δηκτικῶς (vid. c. 10 p. 81 À: τῷ δηκτιχῷ καὶ πικρῷ χρῶνται πιρρὸς ἑαυτούς), deinde: ἀλλὰ μιῶλλον τοῦ ἀκοῦσαί τὸ κ᾿ 0. Tum ὁ. 10 p. 81 C, ubi est: 7οῦτον ydg αὐτὸν Bitosuiaevie σιαρ ἑαυτῷ μὴ καταφρονεῖν 2. δείκνυσι X. τ. À, Scribendum: 1700 yàg . . . μὴ καταφρονεῖν. Ibd. ll p. 82 B post ἀτυφίᾳ κενῇ addendum 7 (ἐπκεδεικνύμενος . «. καλλωσείξεται.. .. ἢ διασκώσιτων.... οἴεται γνεανιεύεσϑαι). Deinde pro ἐγχρέμματα videtur substituendum ἐκστρέμματα, distortiones. | ( Eyyott- ματα nihil est.) Paulo infra (D) seribendum: χαταφυ- yovra δ᾽' εἴσω. "Qoo yag, einev, ἐνδοτέρω, sublato τὸ καπηλεῖον, quod additum est, cum εἴσω in εἰς cor- ruptum esset. De inimicorum utilitate c. 6: Τουτὶ μὲν ovv ἔνεστι τῷ λοιδορεῖν... χρήσιμον" ovx ἔλαττον δὲ ἑτέρου τὸ "λοιδορεῖσϑαι. Wyttenb. ἕτερον. Debuerat: ἕτερον τῷ “λοιδορεῖσϑαι. Ο. 8 p. 90 D scribendum: Οὔτε μὴν YOUTOU . .. κάλλιόν ἐστι, τοῦ λοιδοροῦντος ἐχϑροῦ τὴν ᾿ἠουχίαν ἄγειν (pro: οὔτε... τὸ λοιδοροῦντος). Appositione τοῦ. .. dyeiv adiungitur ad τούτου. C. 9 p. 90 F cum Plutarchus scripsisset: ze σταεσὶν ἐχϑροῦ xat οἰκείοις ἐν χρείᾳ γενομένοις (liberis et propinquis), ineptissime post eixsíoig additum est πράγμασιν. De amicorum multit. c. 2: ἡ τῆς πολυφιλίας ὄρεξις, ὥοσσιερ ἀχολάστων γυναικῶν τῷ . .. πολλοῖς συμτιλέχε- σϑαι τῶν πρώτων χρατεῖν μὴ δυναμένοις. Scribendum: ὥσσιερ ἔρως ἀκολάστων γυναικῶν... κρατεῖν μιὴ δυνάμενος. Ibd. p. 94 B, una littera melius ceteris adiuncta, locus sic constituendus est: Ems δ᾽ ἡ ἀληϑινὴ φιλία τρία ζητεῖ μιάλιστα, τὴν ἀρετὴν .. . ὡς ἀναγκαῖον (δεὶ γὰρ ἀποδέξασϑαι κρίναντα καὶ χαίρειν συνόντα καὶ χρῆσϑαι δεόμιενον), ἅπαντα (V. ἃ πιάντα) σιρὸς τὴν T" 620 Lib. V. σολυφιλίαν ὑπεναντιοῦται, καὶ μιάλιστα. . . ἡ κρίσις. Σκεσιτέον δὴ πρῶτον uw. τ. λ. Ibd.5 p. 95B scribendum suspicor: ἄλλον τρόπον, " AA Àove ἐγείρει φροντὶς ἀνϑρώστων (pro: ἄλλον τρόπος, ἀλλογ). Ibd. 6 p. 95 E: οὕτως ἐν τοῖς φίλοις γρήσεμιον καὶ τὸ λειτουργεῖν πολλοῖς ἔνεστι καὶ τὸ συναγωνιᾶν x. τ. λ. Scribendum: οὕτως ἐν τῷ πολλοῖς φίλοις γρῆσϑαι καὶ τὸ λειτουργεῖν πολλοῖς ἔνεστι κ. τ. λ. Ibd. 7 pro φίλων scribendum φίλῳ" (Οὐκ ἔστε φίλῳ β μὴ συναδικεῖοϑαι καὶ μὴ συναδοξεῖν καὶ συναπεχϑά- γνεσϑαι). c. autem ὃ τὴν τοιαύτην pro τὴν αὐτὴν (ἀλλὰ τοῖς ἀξίοις τὴν τοιαύτην φυλάττειν κοινωνίαγ). De fortuna ὁ. ὃ p.98 F: xov! ᾿ναξαγόραν σφῶν τὲ αὐτῶν χρώμεϑα καὶ βλίττομεν καὶ ἀμέλγομεν. Scri- bendum videtur: σσόνῳ τὲ αἰτῶν χρώμεϑα. (De c. 4 dictum est p. 140.) Ibd. 6 p. 100A: 5 συρίξειν ἄμουσον ὄντα, μιηδ᾽ ἀναγιγνώσκειν ἀγράμματον, μηδὲ ἱπστεύειν visto. Ad sibilandum nulla opus est musa aut musica; scrib.: pup μινυρίξεεν, cantare. De virt. et vitio c. 4 p. 101 D: ov βιώσῃ φιλοσοφήσας ἀηδῶς, ἀλλὰ πανταχοῦ ζῆν ἡδέως μαϑήση. Scrib.: φιλοχωρήσας. Consolat. ad Apollonium ὁ. 1 verba quedam loco mota in suam sedem retrahenda, addito s, sunt, non delenda: Οὐδὲ γὰρ... εὐθὺς προσφέρουσι τὰς διὰ τῶν φαρμιά- κων βοηϑείας ἡ (ἢ τὰς) διὰ τῆς τῶν ἔξωϑεν ini | χρίστων ἐπιϑέσεως, αλλ ἐῶσι τὸ βαρῦνον τῆς φλεγμονῆς αὐτὸ δι αὐτοῦ λαβεῖν πέψιν. Ibd. 6 p. 104 δι μὰν. ἧς ἀφυΐα uiv ψυχῆς νόσοι τὲ xol κήδεα καὶ μιοοῖρα ϑνητῶν ἐκεῖϑεν ἡμῖν ἕρστει. — Post ινυχῆς excidit aliquid huiusmodi: αἀσϑένεια δὲ coro. (C. 14 extr. fortasse fuit: τρία ταῦτα £5.) Ibd. 24: Meiov γὰρ ὄντως Τρωΐλος ἐδάκρυσεν ἢ I | Lib. V. 621 | Πρίαμος αὐτὸς, εἰ πιροετελεύτησεν ἔτι ἀκμαζούσης αὐτῷ τῆς βασιλείας καὶ τῆς τοιαύτης τύχης ἧς ἐϑρήνει. Nihil ͵ ad Troili οὐ Priami comparationem (de qua ἃ Callimacho sumpta Cicero Tusc. I, 93) pertinet adiuncta condicio; j inania et perversa illa ἧς ἐθρήνει. Scribendum: JMeiov ! γὰρ ὄντως Τρωΐλος ἐδάκρυσεν ἢ Πρίαμος, καὶ Πρίαμος ᾿ αὐτὸς, εἶ προετελεύτησεν ἔτι wi αὖ. t. f. 4. T. T. τύχης; ἧσσον ἂν ἐθρήνει, οἷα γοῦν x. v. 4. Priamum ipsum, 's stante fortuna regni mortuus esset, minus ploraturum | fuisse dicit, qualia nunc deplorantem apud Homerum audi- mus. Frequentia sunt in his Plutarchi scriptis huius men- dorum generis, de quo dixi supra p. 42 sqq., exempla, | pauea ab aliis, plura à me ipso animadversa; vid. przecept. coniug. c.25 (ubi Wyttenbachius in animadversionibus idem omnibus litteris posuit, in quod ipse incidi: zz γὰρ αἰσχρᾷ σεμινὸν, δἰ φιλεῖται διὰ τὸ 200g, τῇ δὲ καλῇ, εἰ διὰ τὸ 590g μᾶλλον ἢ τὸ x&AAoc) de superstit. c. 11, de glor. Athen. ὁ. ὃ, de Iside et Osir. c. 17, de def. orac. ο. 8, yirt. doceri posse c. 3, qusestt. conv. VI, 3, 1, 3, VII, 8, 4, 9, IX, 3, 2, 4, de Stoic. repugn. c. 25, 1, adv. Stoic. c. 195, 4 et 42, 5, adv. Colot. c. 24, 4. Ibd. 26 p. 115 A oratio sic interpungenda est: 422 εἰ λογίζοινϑ', ὅτι παύσεται, τίνος γενομιένου, πιροσανα- λογίσαιντ᾽ ἄν. Χρόνου δηλαδὴ. ΓΙ ποιήσαντος: τὸ μὲν γὰρ γεγενημένον οὐδὲ ϑεῷ δυνατὸν ἐστε ποιεῖν ἀγένητον" οὐκοῦν τὸ νῦν saQ ἐλσίδα συμβεβηκὸς . .. ἔδειξε εἰωϑὸς σπιερὶ πολλοὺς γίνεσϑαι δι αὐτὼν τῶν ἔργων. (V. ἔδειξε τὸ εἰωϑος.) Si considerarent, desiturum aliquando luctum, simul considerarent, quo facto (interposito ) desiturus esset. Tempore mnünirum. | Quid igitur tempus effecturum? — (Proprie: quid cum tempus effecisset? Synt. Gr. $ 198 a) 104, 27 p. 115 D scribendum: οὕτως ἀναγκαζο- μενον εἰπεῖν (pro ἀναγκαζόμενος, et paulo ante cum Reiskio: σεωσῶν ἀρρήκτως. Tum vero paulo post (E) cz UD ιῷ Lib. V. tollendum additamentum, ut scribatur: ἄρεστον γὰρ πᾶσι xot πιάσαις τὸ μὴ γενέσϑαι" τὸ μιέντοι μετὰ τοῦτο καὶ σιρῶτον» τῶν ἄλλων, ανυστὸν δὲ, τὸ γενομένους ἀποϑα- veiv ὡς ταἀχιοτα: post hoc autem et reliquorum | (excepto illo vere primo) primum et quod fieri possit, natos mori quam primum. (Nam ut omnino non nascantur, fieri non posse. Adseriptum ad illud vo μ. μιετὰ τοῦτο declaran- dum δεύτερον in alium locum devenit (τῶν ἄλλων ἀνυ- οτὸν, δεύτερον δὲ). Ibd. 29 (in versu Pythagorico): 7» ἂν μοῖραν ἔχης», ταύτην ἔχε μηδ᾽ ἀγανάκτει. (V. ὧν ἂν. . . ἐχοις.) Ibd. 31 p. 117 E. Ambitus hic verborum: καὶ oct οἱ τιλεῖστοι ϑάνατοι. . . τοῖς δὲ ἀκμιάζουσι, qui loco suo motus est, non, ut Wyttenbachius putavit, post ἐκφυ- ysiv transferendus est, sed post κακουχίαις. Proxime pro σιροειληφέναι Scribendum ὑσειληφέναι (ὑσιειλ., διότι, βραχὺν χρόνον προειλήφασιν ἡμᾶς). (De c. 88 init. | dietum est ad Thucyd. VI, 21.) Ibd. 34: Σφοῦδρα ov ἐσιιτετευγμένος 0 veovioxoc ᾿“πολλωνιος ἐν μοίραις. | Codex D" Z/noAAovi, plures x«l μοίραις. Scribendum: ᾿΄ πόλλωνε καὶ Movoate, Apollini et Musis aptus. Precepta de samit. c. 1 p. 122 Ὁ scribendum, sublato solocismo: πλείους «v ἴδοις (pro ἔδης) et c. 4: ἑστίασιν βασιλικὴν καὶ ἡγεμονικὴν συμπεριφορὰν ἀπαραίτητον, sublato καί post ἡγεμιοονικήν. Τ04. 8 restituendum e codicibus ὅσας ἡδονάς pro ὅσας | Z0ova!i. Sanitatis curam Plutarchus dicit vel voluptatum | causa adhibendam, quod morbus voluptatibus plus etiam quam actionibus, peregrinationibus, studiis litterarum obstet. Itaque etiam recte Mezeriaeus: χαὶ γὰρ φιλοσοφεῖν ἀρρωστίαι πολλοῖς παρέχουσι pro πολλούς. :j Ibd. 9: ἔν ve τούτοις (καύσεσι καὶ κατασλαάσμιασι) γενόμενοι πιιεζοῦμεν σφόδρα τὰς ἁμαρτίας dv TosteQer | δόμενοι (Mezer. pro 2vazeg.) τῇ μνήμῃ καὶ, χαϑάπερ Lib. V. 625 οἱ πολλοὶ νῦν μὲν ἀέρας, νῦν δὲ χώρας ἐπιριεμφόμενοι γοσώδεις, ἀποδημίας τέ τινὰς λέγουσιν, ἐξαιρούμενοι τῆς αἰτίας τὴν ἀκρασίαν καὶ φιληδονίαν. Mire id, quod vulgo fit, comparatur cum vulgi consuetudine (x«9. οἱ πολλοῦ. Scribendum: καϑάσερ οἱ αἰπόλοι, νῦν μὲν x. 7. A. ΠῚ sie se dominis exeusabant de malo fetuum proventu. Przterea non ἀποδημίαι in hac re commemo- raàbantur, sed ἐσιεδημίαι (significatione apud medicos recepta). Verbum λέγουσιν, quod Mezer. et Wyttenbachius in λέγομιεν mutabant, prorsus tollendum est; nam ad ipsos sgrotos ἐστεμιεμιφόμενοι pertinere debet, de quorum effugiis alioquin nihil dicitur. Infra p.127 A scribi debet: Οὐδὲ γὰρ γεννᾷ τὸ ὑγιαῖνον σῶμα φύσει μιεγάλας ἐπιϑυμίας. Vulgo: yag ἄγαν vo vy. sine sensu. Ibd. 10 scrib: χαϑάπερ οἱ ἄϑεοι (pro ἀγαϑοὶ) ναϊκλήροι σιολλὰ δι ἀσιληστίαν ἐμιϑαλόμιενοι et c. 11 p. 121 F: Τ7οὶς δὲ πλείονας ἀκρασίᾳ καὶ μαλακίᾳ συνήγορον ἔχουσα παροιμίαν ἐλσιὶς ἀνασιείϑει (pro ἀκρασία καὶ μαλακία). Utriusque loci vitium alii sen- erant; alterius auxit Wyttenbachius interposito καί post μαλακία. Bed idem recte in proximis ἐξελώντας καὶ δια- φορήσοντας pro ἐξελόντας xat διαφορήσαντας. (C. 12 init. 40 σῶώμια TOU προσφερομιένου est corpus eius, qui cibum capit, lIneredibiliter enim vertitur.) Ibd. 13 p. 128 E scribi debet: ovy ἧττον ἐν ἢδο- veig ἢ πόνοις (pro καὶ πόνοις) διατριβήν. c. autem 15 (14 Wytt.) p. 129 D: ἀλλὰ ταυτὶ τὰ φαῦλα xat κοινὰ μὴ παρέργως ἀκούοντα. σπιλῆϑος xol xev o ctr (V. Aei- Qty), κόσιον, ἀγρυπνίαν, coll. c. 22 (20). Ibd. 16 (15 W.) p. 130 B: "Oz γὰρ loyvew (recte Mez. /cyvv) δίδωσι τὸ πνεῦμια, δηλοῦσιν οἱ ἀλεῖσιται, τοὺς ἀϑλητὰς κελεύοντες ἀντερείδειν ταῖς τρίψεσι καὶ σιἀρακάμισιτειν τείνοντας ἀεὶ τὰ σ:λασσόμιενα QU . . . τοῦ σώματος. Aperte, ubi est πιαρακώμισιτειν, requiritur aliquid de spiritu. Codices ππαρεγκύσιτειν. Scrib.: st ὦ ρὲ 7- 624 Lib. V. κάσπτειν, simul spiritum retrahere, eademque correctio. - T E r adhibenda fragmento de anima, ST Wyttenbachius com- | parat. Supra (A) in sso? οὁδόντων subest unum substan- - tivum pendens a χρείαν, sed non reperio; dentium mentio | hine alienissima. Ibd. 20 (18 W.) p. 133 D: $4 evóve ὠμῇ καὶ ζεούσῃ τῇ τροφῇ βαρύνειν τὴν πέψιν, αλλ ἀναπνοὴν καὶ χάλασμα ἔχειν. ΔΑαὺ ἔχειν ἐὰν aut tantum ἐᾶν poni debet. Paulo post (D) scribendum: ἀγῶσε σερὸς ἅμιλλαν ἐπιδεικτικὴν καὶ νεκητεκὴν (V. ἢ κινητικὴνν) σεεραιγνομένοις. Ibd 22. (20) p. 134 B: χκαϑάσπερ τὰ κοστόμενα ῥεῖϑρα. Imo: τὰ ἀναποπτομιενα; quorum cursus metro. cogitur. Preecept. coniug. c. 18: soc οὐκ αἴσχιον ἑτέρων πιαρ- ὄντων. .. διαφέρεσϑαι πρὸς ἀλλήλους; Δεῖ τὰς μὲν φιλοφροσύνας ἀπορρήτους πρὸς τὴν γυναῖκα σοι- εἴσϑαι, νουϑεσίᾳ δὲ... καὶ παρρησίᾳ. μὴ χρῆσϑαε φα- γερᾷ καὶ ανασεσταμένῃ. Prave hec tanquam contraria ponuntur (τὸς μὲν... νουϑεσίᾳ δὲ. Sed neque δεῖ. neque 45 in codicibus est. Scripsit igitur Plutarchus: πρὸς ἀλλήλους,-ἢ τὰς μὲν quA. ἀπορρήτους ποιεῖσϑαε...» νουϑεσίᾳ δὲ ... χρῆσϑαι φ. x. ἀναπεπταμένῃ; Ibd. 84: ὁ δὲ τῶν ουγκαϑευδόντων ἐκ διεστώτων. Serib.: ὁ δὲ τῶν οὐ συγκαϑευδόντων. (Μόνον audiri nequit, et idem esset hoc genus aique superius.) C. 39 p. 143 E tollendum καὶ male participiis interpositum: '/7 γὰρ ὠδίνουσα δυσφοροῦσα πρὸς τοὺς κατακλίνοντας αὐτὴν ἔλεγε. Tum scrib: "44vw δὲ ἡ κλίνη γεννᾷ δια- φορὰς καὶ λοιδορίας . . ., οὐ ῥάδιον zx. v. À. Vulgo est ἃ δὲ, quasi hoc genus lecti proprium sit. Ibd. 42: Τούτων δὲ πάντων ἱερώτατος ἐστεν ὁ γαμήλιος. Serb: ἱερώτερός. Precept. sanit. c. 8 p. 126 D Stobz»us verum praebet: ἀληθέστερον δὲ. Contra in conv. sept. 58}. ὁ. 15 contra Xylandri admonitionem et duos Lib. V, 625 dices retinetur σιρεσοβύτερον pro πρεσβύτατον. E qo- ρώτατος (7) in vita ZEmiliic. 28 et quzstt. conv. I, 2, 2, 9 factum est φοβερώτερον in apophth. p.198 B. Cfr. ad | Strab. V p.223. : Conviv. septem sap. ὁ. ὃ p.153 A pro κατὰ ταύτας seribi oportet κατ᾽ αὐτάς, c. autem 11 p. 154 E: ἐν 7 (πολιτεία) τῶν ἄλλων ἴσων ὁριζομένων ἀρετῇ τὸ βεέλ- v«0v ὁρίζεται καὶ κακίᾳ τὸ χεῖρον (pro ἀρετὴ... κακία). Ibd. 18 50110.: ᾿Ζ4λλ᾽ ov δεῖ (pro οὐδὲ) τοῦτο τὸ σιοτήριον δημοτικὸν εἶναι, de logica necessitate et proba- bilitate, ut non raro apud Latinos oportet. Euripides lon. | 9291: εὐγενῆ viv δεῖ sequxévot τενά. | (De proximo loco. p. 155 F, dictum est p. 140.) Deinde p. 156 C pro vwoju- Couev scribendum: »outGotuev. Ibd. 15: 7, εἰ τὸ μέγιστον εὐδοκεῖ, vo μηδὲ ὅλως φροφῆς δεῖσϑαι. Scrib.: 7, eis é μοι, μέγιστον ov δοκεῖ τὸ μι. 0. v. δεῖσϑαι; (Cod. Harl. ἡ τὸ μέγιστον οὐ δοκεῖ) Notum est, s/sté por interponi etiam orationi, jue ad plures convertatur. Paulo post coniunctis et expo- itis aliorum emendationibus scribendum est: καὶ μάλεστα παρακειμένης βϑρτθοξ , jv ἀναιροῦσε φιλίων Oeov | Beouov οὖσαν καὶ ξενίων. “Ὡς δὲ Θάλης λέγει, τῆς γῆς ἀναιρεϑείσης σύγχυσιν τὸν ὅλον ἕξειν κόσμιον, οὕτω ἀναιρουμένης τροφῆς (ἀναίρεσις τροφῇ c?) οἴκου διάλυσίς ἐστι. Voces plures loco motas vidimus consol. | ad Apoll c. 1 et 31. Ibd.l? extr.: λεχτέον sig ἅσταντας, ..., μᾶλλον δὲ ᾿ἀχτέον ἐπὶ τοὺς νέους τούτους διϑυράμβους ὑπερφϑεγ- | youevov ὃν ἥκεις λόγον ἡμῖν xopitor. Scribendum: μᾶλλον δὲ κρακτέον ἐστὶ, τοὺς v. v. διϑυράμιβους ὑπερφϑεγγόμιενον, ὃν κι τ. 4. Dicenda nobis apud omnes aut proclamanda est, quam affers, oratio, ita ul sono vincat novos hos dithyrambos. Lucian.Toxar.c.35: τὰ ἔργα ὑπερφϑέγγονται τοὺς λόγους. Substantivum κεκράγριατα restitui Plutarcho supra p. 23. MADVIGII Apvznas. Cuire. 40 | E í 626 Lib. V. Ibd, 19 p. 162 D: εἰς vov zfáqvov ποταμιὸν ἔξω φερόμενον. Imo: ἔσω. Tum p.163 A scribendum: Mé- prp δὲ... σωτηρίαν wa ... γενέσϑαι λεγομένην οὐκ ἀκριβῶς" (V. λεγόμενον ἀκριβῶς") ἀλλ᾽ ὁ Πιττακὸς, ἐπεὶ γιγνώσκει» δίκαιός ἐστι svegt τούτου διελϑεῖν. (Hac extrema Wytt. correxit.) De superstitione c. 3 p. 165 E scrib.: οὐδὲ τῇ ψυχῆ v0ovs yovv (tum saliem, cum dormit, pro sore γοῦν) δίδωσε ἀνασινεῦσαι. Ibd. 11 p. 170 F supplenda, quse ob similitudinem vocum exciderunt, ad hune modum: καίτοι ye, ὥσπερ ὁ Τάνταλος vnexdOvot vov λίϑον ὑπεραιωρούμενον [ϑούλοιτο ἂν, οὕτως ὁ δεισιδαίμων αἰωρού- μενος} τῷ φόβῳ καὶ πιεζόμενος ἀγαπήσειεν ἂν κ. v. À. Vulgo ὑσεατωρούμιενος Scribitur.) Quzestionum Rom. c. 14 scrib.: πότερον ὅτε τιμιᾶσϑαι δεῖ τοὺς πατέρας ὡς ϑεοὺς, πενϑεῖσϑαι δὲ ὡς τεϑνη- κότας, sublatis additamentis, c. 19: γίνεται γὰρ αὐτοῖς 1) Apophthegmatum farraginem ex Plutarchi vitis ceterisque scrip- tis ἃ duobus, ut videtur, hominibus corrasam, ab altero paulo diligentius dutum et imperatorum, ab altero Laconum Lacena- rumque neglegentius, et aliunde auctam Wyttenbachius et Dueb- nerus mira inconstantia sic ediderunt, ut alia menda corrigerent, alia, quorum correctio ex ipsius Plutarchi altero loco sumi simpliciter poterat, relinquerent sine ulla notatione (ut p. 206 DB: πολίχνιον. . . λυπρὸν ἐν ταῖς "Ἄλπεσι περιερχομένου pro παρερχομένου, ut scribitur Cms. 6.11, p.236 F παραχωρεῖν τοὺς νεανίσκους pro νεανίσκοις, ut est Lyc.c.12). Ex iis, qus celer- rime percurrens annotavi, quattuor ponam. Nam p.208F. scri- bendum est: κελεύσαντος, εἴπερ ἐστὶν ὃς δοκεῖ, στρατεύεσϑαι, p.214D: παρὰ πολὺ μὲν Θηβαίων, παρὰ πολὺ δὲ “ακεδαιμονίων ἀμεινόνων ὄντων, Omisso χειρόνων post Θηβαίων, p.221F: οὔτε τί αἰτήσαντα οὔτε δανεισάμενον, p.295 À: ἐρωτώντων " Μήτι ἕτερον διέγνωκας ποιεῖν ἢ τὰς παρόδους κωλύειν; ἐέναι κωλύσων τῷ λόγῳ ἔφη, τῷ δ᾽ ἔργῳ ϑανούμενος. Cetera omitto, | pw wm Lib. V. 621 φρόσιον τινὰ καινὴ ἡ QU OLG, C. 24: τρίτη δὲ περὶ τὴν σπιλή- ρωσιν αὐτῆς, πανσελήνου γενομένης (sublato τῇ post δε), 6. 46 p. 276 A: πολυωρητικὴν ϑεὸν, διαφυλακτικὴν (om. ἢν), €. 72: μηδ᾽ inim veópevov (pro ἀνατινεύμιενο»), ne cum affletur quidem, c. 18 bis: ἐφεῖναι pro ἀφεῖναι; c. 80 fortasse: ovz«0o t0 v vov ἐντιμότατον (pro σίαστον ἐντιμι.), 6. 88 p. 284B: β ἀρβαρὸς τινος ἱπισεικοῦ Gegartoy (pro: ϑαρβάρου τινὸς ἱ. 9.), c. 98: οὐδὲν ἄλλο πράττουσι σι ρότερον ἤ (pro πρῶτον ἤ, vid. ad prec. coniug.c.42). Quiestt. Grece. c. 20 serib.: ὦ μοῦ τοῦ πάϑους pro ὁμοῦ et c. 5] τῶν ἄκρων pro τῶν ἀγρῶν. De fortuna Rom. c.2 p.316F: ὁ τὴν “Ρώμην ὑπο- θαλόμιενος χρόνος μιετὰ ϑεοῦ τύχην καὶ ἀρετὴν ἐχέρασε. Scr.:: ὑποβαλόμενος ἀρχέγονος. Paulo post p. 317 A seripsit Plutarchus: «ov μὲν ἔτε μικρῶν καὶ σποράδην φερομένων διολιοϑαινόντων καὶ ὑποφευγόντων τὰς... -steguAoxdc. Additum ante διολισϑαινόντων alterum. καί | subiectum et przedicatum confundit; sequitur: τὰ ἀδοότερα "wei ovveovyxora ἤδη. Tum(B) faciendum: ἀμήχανος ἦν (pro 7) φορὰ καὶ σιλάνη. Ibd. 7 p. 319 F: ἐγὼ γὰρ καὶ Κλεοσιάτραν τῇ τύχη Καίσαρος τίϑημι. — Aut ἐν τῇ τύχῃ scribendum aut, quoniam Duebnerus τῇ in codicibus non esse significat. c-vyv Καίσαρος v(8., Cesaris fortune partem. (Aliud mendum ex hac pagina sublatum est p. 67 n.) Ibd. 8 scribendum: τῶν ἱδρυσαμένων xot κτι- σάντων τὴν στόλεν, non ἐγεδρυσα μένων, ut extremo capite | Scribitur ἐν ἱδρύσει χαὶ κτίσεε πόλδως. (De c. 9 extr. dictum est p. 55, de c. 11 p. 323 F p. 54.) |". — [bd. 11 p. 328 F: 74e δὲ νίκας ἀριϑιμιιοῦσιν. . . Ih / 2 , [D - , - ?500tG καὶ ἡσιδίροις στροσορμιζομέναις τῷ μιεγέϑει τῆς ἡγεμονίας. Nulla hie ὅρμιεσις. Serib.: σ΄ ροσορεζομ έ- v«tg, adiunctis (finium continuatione). Eodem cap. extr. | (diAiim OG .. . « ροηττημένος ἔσεεσιτ ) scribendum videtur: ἔχυσετε, capite demisso sedebat, 40* T7 628 Lib. V. Ibd. 12 p. 324 E: oí μὲν εἰς Ῥωμὴν κατάραντες, vno τῆς φυγῆς καὶ ταραγῆς συνανασιλήσαντες τὸν δῆμον ἐξεσιτόησαν. Serib: . .. κατάραντες a7t0 τῆς φυγῆς ταραχῆς ἀνασιλήσαντες τὸν δήμον ἐξεοττόησαν, sublato καί. Paulo post (F), ubi est: ἵνα... μιηδ᾽ . . . ὅπλοις ἀρχαιρεσιάζη τὰ τοῦ στρατοῦ, fuit olim: ὅστλοις ἀρχαι- ρεσιάξζηται τοῦ στρατοῦ. (Medium de Camillo sibi ipso comitia habente.) C.13 p.326 B mutandus (preeunte interprete Latino) aecentus et una littera, ut sit: o δὲ ἄγων αὐτὸν (non «yov αὐτὸς) ὡς ἀληϑῶς ent (non ὁ ἐσεὶ) σιάντας ἀνϑρώσους δόξης ἔρως. Proxime ante scribendum: oi σιρόφασις (quo expeditionem suscipiendi) pro ὡς sro. De Alexandri fortuna 1, 3 scribendum: £v; (pro iz) «οῖς Φιλισιστικοῖς πολέμοις ἐσ έσσταιρθεν » * Eààag. Ibd.5 p.328 D tollendum καί ante Περσῶν, ut hzc sit sententia: “Ὅμηρος ἦν ἀνάγνωσμια Περσῶν καὶ Xov- σιανῶν, καὶ Γεδρωσίων παῖδες τὰς Ευριπίδου ... τρα- γωδίας ἦδον. Paulo post p. 329 A scribendum (prxeunte Reiskio, sed in forma aberrante): αἷς ἐμ ολειεσϑ'είσαις (et proxime ante cum Reiskio: σσαροεποῦ σα). Ibd. 9 p. 331 C: Πῶς γὰρ αὐτὸν ἐπὶ τοῖς ἰδίοις ἀγάλλεσϑαι τραύμασι; Excidit ore: post ἐδίοες. — Recte interpres Latinus. | Ibd. 10 p. 332 A: καὶ τὴν ᾿Ελλάδα σπεῖραι, καὶ καταχέασϑαι γένους παντὸς εὐδικίαν καὶ εἰρήνην. Serib.: καὶ τὴν Ελλάδα κατασπεῖραε καὶ καταχέασϑαι γένους παντὸς εὐδικίαν wu. eig. Adieclivum est; “Φλλάδα in poetico sermonis colore. De Alex. fort. 11, 2 p. 334 D: καὶ vo ἔνδοξον ov- τῶν καὶ χάριεν τῷ τέρπειν δ᾽ οὐκ ἦν εὐάλωτος εἰς τὸ - μιμεῖσϑαι. — Excidit vox, cum forma orationis huiusmodi esset: ἐν τῷ végsteuv εἰδοὶς οὐκ xv εὐάλωτος εἰς TO μιμεῖσϑαι. Ipsum participium non presto.*) ALTA Cw . ') €.1 p. 334 C mire errant interpretando; οὐδὲ παρὰ roig ἀντιτέχνοις Lib. V. 629 Ibd. 6 p. 338 E: Δαρεῖος yag οὕτως ἐκινήϑη σπιρὸς τὴν ἐξουσίαν αὐτοῖ καὶ τὴν ἡλικίαν. Scrib.: ὁ σε ὀσέτω ς ἐκινήϑη, suspicione commotus est. Ibd. 7? p. 339 E: Καὶ μὴν καὶ Φιλώτας ὁ Παρ- μενίωνος τρόπον τινὰ (sic codd., non vgozw τινί) τῶν κακῶν ἔσχε τὴν ἀκρασίαν. Addere conantur αἰτίαν (ante φρόσιον); ea notio latet in altera voce: τρόσεεν τινὰ τῶν κακῶν ἔσχε, fundamentum et initium, | Mollit imaginem additum στενά. Cfr. Aristoph. vesp. 30. Sequuntur proxima hzc: καὶ ( Lvzeyova) τὸν Φιλώταν ἁψάμενον αὐτῆς εἶχε μάλα. Καὶ δὴ ὁ σιδάρεος ἐκεῖνος (codices ἔκ τενος) σεεαταιγόμιδνος οὐκ ἐκράτει τῶν λογισμιῶν ἐν ταῖς 7500- vaic, ἀλλ᾽ ἀνοιγόμενος ἐξέφερε πολλὰ τῶν ἀπορρήτων σιρὸς αὐτήν. Primum scribendum: εἶχε. Μαλακίᾳ δὴ ὁ σιδάρεος . . . πιδσιαινόμενος. | Sed vix a poeta solum οἐδάρεος lranstulit Plutarchus, sed etiam substantivum imaginem continens, idque quod fuerit, ostendit participium «voryopevoc. — Fuit: Μαλακίᾳ δὴ ὁ σιδάρεος ἐχῖνος σιδαταινόμιδνος X. T. À. | Vas ferreum tabulas et arcana continens significatur voce e foro Attico sumpta. Ibd. 8 p. 340 B oratio sic interpungenda: Πῶς ydo οὐχί; "Tov ἄτρωτον, ὦ ZU, ... τὸν ἀστράτευτον χρε- μετίσας ἵσισιος εἰς τὸν Κύρου ϑρόνον ἐκάϑισεν, üg.... στρότερον, sublato o» ante χρεμιετίσας. lronice affirmatur. - Deinde notanda lacuna: és; voee αὐτῷ τὸ διάδημα τῆς ᾿Ασίας (sic codices, non τῆς βασιλείας) ἦλϑεν, ὡς Παρί- σατις *** * *** δία Βαγώαν κι τ. 4. Extremo capite ex ἄρα "Aivvouoc satis emergit verum nomen “9 δαλόνυμος. Ibd. 11 p. 342 D in Alexandri rebus testis a Plu- tarcho citatus erat non Φύλαρχος, sed Κλείταρχος, c. autem 13 p. 344 E scriptum: ὅτε τύχης μέγαν ἀγῶνα x«l ἀρετῆς ϑεᾶται, nOn: κατ᾽ ἀρετῆς. .........-.- ἐθέλουσιν εἶναι... καὶ καϑαιροῦσιν est: ne apud eos quidem qui «muli esse volunt et . . . obtrectant. 630 Lib. V. De gloria Atheniensium c.2: 7 γὰρ ὄντι γλαφυρῶς o Παρρασίου (Θησεὺς) γέγρασιται καὶ σιεποίηται καί τι σιροσέοικε. In στεστοίηται καί latet dativus adiectivi aut participii; fortasse fuit: καὶ s οὐ πελτεπῷ vt 7tQoo£orze. Ibd. 3 p. 347 B Plutarchus scripsisse videtur: διὰ v0 ἀκρίτως ξυνεχὲς τῆς ἀμίλλης., verbis usus Thucydi- dis; repetitum ex superiore versu συντάξεις effecit, ut ex ἀκρίτως una remaneret syllaba ὡς. Deinde scribendum : σεριδεῶς ouvamovevov...yooqueae ἐνεργείας ἐσ τί ν. “Ὥστε x. v. À. (Wyttenb. συναπονεύοντες.) Paulo infra (E) oratio propter idem vocabulum bis positum vitiata sic supplenda est: ov γὰρ oi λόγοι ποιοῖσε τὰς πράξεις, ἀλλὰ διὰ τὰς πράξεις καὶ ἀκοῆς ἀξιοῦνται. Ibd. 6 extr.: τοῖς δὲ νικήσασιν οὐ τρίπους ὑπῆρχεν; ovx ἀνάϑημα τῆς νίκης ... ἀλλ᾽ ἐπιπεισμάτων ἐκκεχυ- μένον βίον καὶ τῶν ἐκλελοιπότων κενοτάφιον οἴκων. Scribendum sublata priore negatione: τοῖς δὲ νεκήσασι φρίσιους ὑπῆρχεν, οὐκ ἀνάϑημα T. V. .. . ἀλλ᾽ ἐσεσεί- eoqte ἐκκεχυμένων βίων καὶ vov ἐκλελοιπότων κενο- τάφιον οἴκων. Postrema restituit Reiskius, nisi quod ἐσιίσσι εισμία incommode effnxit; urget monumentum tan- quam onus sumptibus adiectum. Ibd. 7 p. 349 E: "Jovíov ἀνισταμένην ἐσεεῖδεν E “Ελλάς. Imo: συνεστα μένην. Alterum vastatam, in- colis eiectis, significat, Ibd. 8 primum quod scribitur: oí δὲ ῥήτορες ἔχουσί v. παραβαλλόμενοι πρὸς τοὺς στρατηγοῖς, restituendum esb, quod sententia requirit, ἕλκουσί τε, pondus aliquod habent. Mis subiungitur: ἐξ ὧν eizovoc (pro eixóe ὡς) Αἰσχίνης σκώπτων Ζ4ημοσϑένην λέγειν φησὶν x. v. À. Proxima correxi p. 140. Paulo autem infra, p. 350 E, αὐτός otiosum est, ἐς Μαραϑῶνα συνάψας μάχην non Grecum, : τῇ ὑστεραίᾳ quo referatur, non habet. Recta hzc erunt: /Mi2- τιάδης μὲν yàg, αἱρετὸς εἰς Μαραϑῶνα, τῇ ὑστεραίᾳ φὴν μάχην συνάψας x. τ. 4. Postremo eodem cap. p. 351 B , 1 3 , 1 , P , &0Àovovcaic τὸ ἀκολαστον καὶ φιλήδονον, αϑρυπτοῦυς | | | | Lib. V. 631 adiuvari nonnihil Wyttenbachii emendatio potest sic: '424«, »5 Δία, τοὺς Δημοσϑένους τοῦ ῥήτορος λόγους ἄξιόν ἐστι τοῖς τοῦ στρατηγοῦ ἔργοις παραβάλλειν, ... ἐχείνου, ἢ vovsuQoe ρεϑούσεον περὶ ἀνδραπόδων τοῖς ἐξα νδρα- σιοδισϑεῖσιν Um ἐκείνου Σπαρτιάταις (Codd., edd.: ἐκεί- vov; σιρὸς ᾿Απαϑούσιον svegi). Orationem adversus Nico- stratum de Arethusii servis Plutarchus memorie errore adversus Arethusium habitam dixit. In proximis compara- visse videtur Demosthenis psephisma (ἔγραψε), quod ipse in oratione de corona ἃ 25 —29 gloriose commemorat, cum federe Argivorum, Mantinensium, Eleorum Alcibiadis arti- bus perfecto (Thucyd. V, 43 sqq.). Itaque scriptum fuerat: ὅτι τοὺς ἐπὶ τοὺς OQxovgc ἔγραψε ἰέναι τὴν ταχί- στην. Cetera non expedio. De!) Iside et Osir. c. 2 p. 352 A: ὃν ἡ ϑεὸς ovva- qe ..« βρωμάτων πολλῶν καὶ ἀφροδισίων ἀποχαῖς 0b... ἐν ἱεροῖς λατρείας ἐϑιζούσαις ὑσιομιένειν. Scrib.: κολούουσα ... ἐθϑίξζουσα. Prius participium δὰ ἀστοχαῖς accommodatum est, secutum alterum (etsi olim edebatur 29:£ovoryc). | Ibd. 10 extr. excidit aliquid huiusmodi: 7'/zvovo: δὲ vOv γόνον εἰς ὄνϑον, ὃν σφαιροποιοῦσιν κ. T. À. (C. 11 extr. pro soleco ἀποφεύξοιο scrib ἀστοφευξῇ. De c. 15 dietum p. 67 n.) Ibd. 17 extr. primum scribendum est: ἀλλ᾽ oiogre- vot δεῖν οἰνουμένους (pro ἀλλ᾽ οἰομένους) παρακα- λεῖν αὑτοὺς χρῆσϑαι τοῖς παροῦσι x. v. Δ. Deinde orationem sie institutam continuans pro verbis sensu cassis oU χάριν ἐστὶ κῶμον ἐπεισάγουσε coniectura ductus serip- seram: ἄχωρεν ἐπίκωμον ἐπεισάγουσι. / Aliquot men- sibus post hzc legi conviv. sept. sap.c. 2 p. 148 A: 'O δὲ ') In hoe libro comparavi exemplum Partheii. Non pauca hic prater alios (Mezeriacum et Reiskium) bene correxit Marklandus. 6392 Gi. ὃν] Αἰγύπτιος σκδλετὸς, Ov . . . προτίϑενται xol παρακα- λοῦσε μεμνῆσϑαι τάχα δὴ τοιούτους ἐσομένους, καίστερ ἄχαρις καὶ ἄωρος ἐστίκωμος ἥκων, ὅμιως κ. τ. λ. Ibd. 22: ἀξίωμα τῇ δόξη ϑεότητος ἐστιγραψαμιένων. Ser: ἀξεώματε δόξην ϑεότητος ἐσειγρ., qui dignitati opinionem. divinitatis addiderunt, Ibd. 29 p. 362 D: Πλάτων τὸν ἥ ϊιδην ὡς αἰδοῦς υἱὸν τοῖς παρ αὐτῷ γενομένοις καὶ προσηνῆ ϑεὸν ὠνομάσϑαι φησί. Serb: oc αἰδέσεμον τοῖς sop αὐτῷ γενομιένοις, etsi videtur Plutarchus aliorum nominis originationem cum Platonis confudisse. Ibd. 36 p.365 C: ὁ προστειϑέμενος τῷ μύϑῳ λόγος ... ἐνταῦϑα δὲ παραχωρεῖ, διδάσκων, ὅτε κι v. λ. Scr.: ἐνταῦϑα δὴ περιχωρεῖ, huc (in hoc) exit. Ibd, 38 p.366 C: αἰνίττονται τὸ παντελὲς τῆς γῆς ἄγονον καὶ ἄκαρπον ὑπὸ στερρότητος. Significatur sterilis ὕθυυϑο pars, qu: respondeat notioni Nephthyis supra positze; videtur fuisse: vo vs ἀνατολαῖς τῆς γῆς ἀγο- vov. (C. 39 p. 366 E, ubi editur: βοῦν γὰρ ἴσιδος sixova xal γῆν νομίζουσιν, necessaria correctio, 7c, Wyttenbachio in mentem venerat, sed spreta est.) Ibd.40: ZZ δὲ ταῦτα λέγεται μὴ παρ᾿ αὐτοῖς eixo- τως οὐδ᾽ ἐκεῖνον ἄν τις ἀπορρίψεις τὸν λόγον uw. v. λ. Videtur subesse: σ αρὰ τὸ εἰκὸς, οὐδ᾽ ἐκεῖνον x. v. À. Ibd. 41 p. 367 D: τὸν δὲ ἥλιον ἀκράτῳ πυρὶ κε- χληρωκότα ϑαάλσειν τὸ καὶ καταυαίνειν τὰ φυόμενα. Litteris recte divisis et leniter correctis efficitur: ἐχράτω πυρὶ καὶ σκληρῷ καταϑάλπειν X. τ. λ. Ibd. 42 extr. p. 368 B scribendum: xe; vovvogte πολλὰ φράξειν, ovy ἥκιστα δὲ κράτος ἐνεργοῦν xal ἀγαϑοποιὸν, λέγουσι. (Vulgo: φράζει, οὐχ ἥκιστα . .. ἀγαϑοποιὸν, 0. λέγουσι.) Ibd. 52 p. 81:2 C oratio sie interpungenda: καὶ κα- λεῖται ζήτησις Οσίριδος ἡ περιδρομὴ (bovis cireum templum cireumlatio), vov ἡλίου τὸ ὕδωρ χειμῶνος τῆς Lib. V. 633 ϑεοῦ ποϑούσης, ex quo sequitur, ut scribatur: τοῦ ἡλίου τὸ φῶς. Nam imbres swstate /Egyptum irrigantes ὕδωρ ἡλίου appellari non possunt. Paulo post (D: vov δὲ ἥλιον 940. τούτοις προτρέπεσϑαι καὶ ϑεραπεύειν οἴονται) corruptum est, ut alibi, omissa littera σε ρο 6 - τρέπεσϑαι verbum, in quo supplicandi et adorandi signi- fieatio est. Restituendum idem adv. Colot. c. 17, 3 (v ooc- voésv eo Oe καὶ καϑυμινεῖτε) e& πιροστ post cic pro stoo- τροπαῖς de ser. num. vind. c. 17 sub. fin. De fortun. c.4 in Sophoclis fragmento versus verum defendit. Errabatur ante Reiskium in vita Dionis c. 29; alio modo in vita Cleom, c. 39. Ibd. 53: τὴν δ᾽ ἐκ vot κακοῦ φεΐγει καὶ διωϑεῖται μοῖραν. Ser: πεῖραν. Ibd. 54 extr. et 55 init. oratio sic continuanda et Anterpungenda est: ov γὰρ ἦν κόσμιος, ἀλλ᾽ εἴδωλὸν τι . xal χόσμιου φάντασμα μέλλοντος" ὁ δὲ ᾿ἰὭρος οὗτος αὐτὸς ἐστιν, ὠορισμένος καὶ τέλειος x. v. À. — Horus autem hic $pse est (mundus, non eius futuri φάντασμια), finitus cet. Prorsus aberrant et ceteri et Wyttenbachius. Ibd. 55 p. 373 D:"OóSev ἐκείνη μὲν ἀσϑενὴς . -. ἐν- ταῦϑα, φυρομένη καὶ σιροοπιλεχομένῃ τοῖς παϑητικοῖς καὶ μιεταβολικοῖς μέλεσι σεισμῶν μὲν ἐν γῇ .. αὐχμιῶν δὲ ἐν aiQt . . . δημιουργός ἐστι. Scrib.: ὍὍϑεν ἐκεῖ μὲν ἀσϑενὴς....» ἐνταῦϑα δὲ, φυρομένη ... μετα- βολικοῖς μέρεσι, σεισμῶν z. v. A. (Proxime ante in ἀνεσιλήρωσε pro ἀνέπιήρωσε retinendo specimen habeas. timidz et incerto iudicio trepidantis Wyttenbachii eritiez, quem Duebnerus sequitur.) Ibd. 56 p. 373 F excidisse videtur ϑαυμάσαι (τῶν τριγώνων τὸ xaAAeoTOY ϑαυμάσαι, μάλεστα. . .). Ibd. 58 extr. non intellexerunt editores Plutarchi sententiam. Quod Isis desiderare Osiridem dicitur, non ideo separata ab eo et prope contraria (ὑσιεναντία) cogi- tanda est. Nam et vir iustus simul et amat iustitiam et 634 Lib. V. eam habet et uxor casta et habet virum et σοϑεῖ. Seri- bendum est: ὥσπερ ἄνδρα vojugtov καὶ δίκαιον ἐρᾶν δικαιοσύνης καὶ γυναῖκα χρηστὴν, ἔχουσαν ἄνδρα καὶ συνοῦσαν, ὅμως ποϑεῖν λέγομεν, οὕτως ἀεὶ γλιχομιένην (τὴν ϑεὸν διανοεῖσϑαι χρὴ) ἐκείνου, καίπερ ἐκείνῳ σιαροῦσαν (vulgo: καὶ στερὶ ἐκεῖνον παροῦσαν) καὶ ἀνα- JU ut ÀOuiYYV X. V. À. Ibd. 59 scribendum: “Ὅπου δὲ o Τύφων mogsu- πίπτει τῶν ἐσχάτων ἁπτόμενος, ἐνταῦϑα δοκοῦσαν ἐσισκυϑρωπάξζειν καὶ πενϑεῖν λέγομεν (pro λεγο- μένην) καὶ λείψανα ἄττα... ἀναζητεῖν κ. τ. λ.» eliam lugere (non solum στοϑεῖν); coniungenda hsc proxime cum superioris capitis fine. | Ibd. 65 p. 977 B scribendum est: τὰ σερὲ τοὺς ϑεοὺς τούτοις (ταῖς καϑ' ὧραν μεταβολαῖς τοῦ στερι- ἔχοντος ἢ ταῖς καρπῶν γενέσεσι, pro τούτους) συνοι- πεϑιοῦντες X. τ. À. Accommodat se Plutarchus invitus ad eorum opinionem, qui fabulas de diis nature vicissitudines significare putabant. Paulo post (C) ἑορτάξει ( ρπο- κρατης) pro ἑορτάζειν scribendum est. Ibd. 7*6 (τῇ W.) p. 382 B: ἄλλως «e ἔσπακεν ἀσπορροὴν καὶ μοῖραν ἔκ τοῦ φρονοῦντος. Opinor: ἄλλων vc. (Schleiermacherus ἄλλοϑεν ἔσστακεν.) Ibd. 80 (81 W.) scribendum est: Tov δ᾽ ἀριϑμὸν, εἰ καὶ πάνυ δοκεῖ, τετράγωνος ἀπὸ τετραγώνου . . .» ἀγάλλεσϑαι (pro ἀγαγέσϑαι) προσηκόντως, ἐλάχιστα ῥητέον εἴς γε τοῦτο συνεργεῖν. Gloriatur numerus sin- gulari praestantia. De Ei Delphieo c. 1 scribendum: Ὅρα δὴ (e cod. pro ἄρα Àj, probante etiam Wytt.), ὅσον ... τὰ χρηματικὰ δῶρα λείσεεται τῶν ἀπὸ σοφίας, ἃ καὶ (vulgo σοφίας, καὶ) διδόναι καλὸν ἐστε καὶ διδόντας ἀνταιτεῖν κ. v. À. Ibd. 2 extr: ὧν οὐδενὸς ἧττον οἶμαι γόνεμον λόγον εἶναι τὸν νῦν ζητούμενον. —Scrib.: γόνεμον — -— - NL a Lib. V. 635 λόγων εἶναι vo voy ζ, Hoo questio non minus z79oc λόγων gignere poterit quam superiora illa. Ibd. 1 extr: 7Ταῦτα δὲ πρὸς ἡμᾶς ἔλεγεν ov σαίζων ὁ Εὔστροφος, ἀλλ᾽ ἐπεὶ τηνικαῦτα προσεκείμην τοῖς μαϑήμασιν ἐμπαϑῶς; τάχα δὲ μέλλων εἰς σιώντα τιμιήσειν τὸ μηδὲν ἄγαν, ἐν ᾿“ἰκαδημιίᾳ γενόμιενος. Scribendum : τάχα δ᾽ ἤμελλον. Ibd. 8 s. f, p. 388 D: ἰδίως δὲ (συμβέβηκε τῇ σενταδι) τὸ κατὰ σύνϑεσιν ἑαυτὴν ἢ δεκάδα ποιεῖν σιαρὰ μέρος ἐπιβαλλοίσης αὐτῇ καὶ τοῦτο γίγνεσϑαι μέχρε παντός. Scribendum, ut sententia efficiatur: ἑαυτὴν ἢ δεκάδα ποιεῖν παρὰ μέρος ἐπιβαλλούσῃ ἑαυτὴν; καὶ τ. y. M. στ.» ui se et. denarium numerum alternatim efficiat se adüciens, (5 τ 5 — 10, - 5 — 15 et sic porro, ut quinque addendo alternis quinarium habeas numerum 5, 15, 25, alternis denarium 10, 20, 30.) Deinde pro φυλάτ- τουσαν 801.: ἐναλλάττουσαν, allernantem, ΟὟ. διαλ- λάττουσαν.) Ibd. 9 p. 389 A: χαὶ φϑοράς τινας καὶ ἀφανισ- μοὺς, [καὶ] τὰς ἀποβιώσεις καὶ παλιγγενεσίας, οἰκεῖα ταῖς εἰρημέναις μεταβολαῖς αἰνίγματα . . . περαίνουσι. Sie Duebnerus, codieum, opinor, scripturam signifieans, ex qua efficitur: ὄντας ἀποβιώσεις καὶ παλιγγενεσίας. Sed αὖ φϑοραί recte ἀποβιεώσεις intelleguntur, sie ἀφανεσμοί non sane σταλεγγενεοίας significare videntur. Fuitne: «va- φανισμούςϑ etsi alibi id nomen non reperitur. Ibd. 13 p. 390 D: καὶ μήκους μὲν σιροὐφίσταται στιγμὴ κατὰ μονάδα ταττομένη. μῆκος δ᾽ ἀσιλατὲς ἢ γραμιμυὴ καλεῖται καὶ μῆκος ἐστιν. Inepte ante hse καὶ μῆκος ἐστιν iam ponitur μῆκος. Seripserat Plutarchus: κατὰ μονάδα ταττομένη, πολλάκες δὲ ταττο μένη γραμμῇ καλεῖται καὶ μι. ἐ. Omissis pervagato errore íribus verbis irrepsit in eorum locum annotatio adscripta, hoc esse ἀπλατὲς μῆκος, cui contraria adiungatur s» ἐσεὶ udi Lol Ὑ 636 Lib. V. πλάτος γραμμῆς κίνησις. (De c. 15 p. 391 € dictum est p. 141.) Ibd. 19 extr.: φτοῦ μιένειν ἐν τῷ εἶναι μὴ σπε- φυκότος. lmo: ἐν τῷ εἶναι ἐμπεφυκότος. Ofr. pro- xime superiora: οὐδὲν αὐτῆς μένον οὐδὲ ὃν ἐστιν, ἀλλὰ γιγνόμενα πάντα καὶ φϑειρόμενα. ᾿ De Pythi» oraculis c. 2 (de hospite statuas in templo Delphico contemplante): ἐθαύμιαζε δὲ vot γαλκοῦ τὸ ἀνθηρὸν... ὥστε καὶ πέμψαι τε πρὸς τοὺς ναυάρχους ... οἷον ἀτεχνῶς ϑαλαττίους τῇ χρόᾳ ἑστῶτας. Scer.: xai σκῶψαί «τι. (De e. 3 p. 395 E vid. p. 26 n) Ὁ. 5 p. 896 C pro: ovy ἧττον αὐτῷ τὸ καλὸν... μετεῖναι seribendum: αὐτῷ καλὸν. Ibd. 7 s. f: πέπαυται τὸ μιαντεῖον ἔπεσε καὶ λόγοις γρώμενον. Imo: ἔπεσε καὶ ἐλέγοες (distichis). Vitium alii senserant, non correxerant. Ibd. 11 p. 399: καὶ τὰ περὶ τῆς νήσου πάλιν, ἣν ἀνῆκεν ἢ πρὸ Θήρας καὶ Θηρασίας ϑάλασσα καὶ περὶ vov Φιλίππου καὶ Ρωμαίων πόλεμιον. Sequitur ora- culum de insula; una enim res significatur tempore notato: ϑάλασσα κατὰ τὸν Φιλίππου x. 'P. πόλεμον.) 104. 16 p. 401 F: ᾿Οπούντιοι συναγαγόντες ὅσον ἀργύριον ὑδρίαν ἀνέπεμψαν ἐνθάδε τῷ Oeo. Scrib.: ὅσεον ἀργύριον, profanun nec sacrilegio contaminatum. (Laeuna prster eas, quas alii in hoc libro notarunt, no- tanda est etiam c. 19 init. post vov δ᾽ ἐνταῖϑα.) Ibd. 24 p. 406 D: οὐδ᾽ ἀπήλαυνεν ἐνθένδε vuuo- μένην μοῦσαν τοῦ τρίποδος. lmo: ἠἡτεμω μένην» honore tripodis privatam. ') In. oraeulo ad Agesilaum pertinenti, quod proxime pr:cedit | quodque etiam in Lysandri vita et in Agesilai ponitur, vera est scriptura apud Pausaniam servata: μὴ σέϑεν ἀρτίποδος βλάστῃ χωλὴ βασιλεία. In Plutarchi seriptura deest obiectum verbi βλάψῃ nec recte dicitur σέϑεν ἀρτίποδος omisso οὔσης. Lib. V. 631 Ibd. 26 p. 407 E scribendum videtur: Ἦν δ᾽ ἄρω ἃ ἔδει καὶ τυράννους ἀγνοῆσαι καὶ πολεμίους μὴ stQo- αιἰσϑέσϑαι. V. abest ἃ ἔδει. "[bd. 29 p. 408 F: πρὸς δὲ πίστιν ἐπισφαλὴς καὶ ὑσεύϑυνος. Sententia postula ἀνεπισφαλής, quod vocabulum e Themistio annotatur. Paulo post (p. 409 A) post οἰκοδομημάτων κάλλεσι καὶ xcvaoxsvaig “μφικ- τυονικαῖς excidit verbum (ἐκοσμιηϑη aut simile). De defectu oraculorum c. ὃ p. 410 D: Καίτοι καὶ ὑμῖν οὐ μικρὸν ἀποδείκνυται πράγμα, λεαίνεσϑαι ξυρῷ τὰ σώματα τοὺς ἥρωας, ἐντυχόντες γὰρ “Ομήρῳ ξυρὸν ὀνομάσαντι. Deest caput rei, parvi indicii mentio. Scrib.: Καίτοι καὶ ὑμεῖς μικρῷ τεκμηρίῳ οὐ μικρὸν ἀπο- δείκνυτε πρᾶγμα, À. E. cv. 0. v. ἥ., ἐντυχόντες sto "Ouxow ξυρὸν ὀνομιάσαντε (Nestori. ^ "Tueig et «mo- δείκνυτε Mezeriaco debentur. Ibd. 4 init. scribendum: Παρὼν οὖν ἀνεφώνησεν ᾿Αμμώνιος ὁ φιλόσοφος" Οὐ τῷ ἡλίῳ μόνον &imi, ἀλλὰ τῷ οὐρανῷ παντί. Codices εἰπεῖν, Xylander εἶπεν. Eodem cap. p. 411 B scribendum videtur: αἱ γὰρ ἐκλεί- Wete ἐλέγξουσιν, αὐτοῦ τε (τοῦ ἡλίου) τῇ σελήνῃ πλεο- vaxic ἐπιβάλλοντος καὶ τῆς σελήνης γῆς σκιᾷ (pro τῇ oxtQ). Ex illo solis, ex hoe lun: defectus. Ibd. 5 p. 411 F. Locus, magna ex parte a Wytten- bachio ex Herodoto (VIII, 135) et Pausania (IX, 23) emen- datus, sie scribendus et supplendus videtur: Καίτοι σερὶ τὰ Μηδικὰ μὲν εὐδοκίμιησεν ovy ἧττον τὸ τοῦ Ilv 0v καὶ τὸ τοῦ ᾿ΑΙμφιάρεω (quam Lebadiense)* ἀσεεσι ειράϑη δὲ Μῦς (pro uiv) ὡς ἔοικεν, ἀμφοτέρων. 'O (pro (2c 0) μὲν οὖν τοῦ Πτώου μιαντείου προφήτης, φωνῇ «ολίδε χρώμενος τὸ πρὸ τοῦ, τότε (pro τὸ πρὸς τοὺς) βάρβαρον χρησμὸν ἐξήνεγκεν, ὧστε μηδένα συνεῖναι ἄλλον (pro ἀγίων) τῶν παρόντων» uovov δ᾽ ἐκεῖνον, ὡς τοῦ ἐνθουσιασμιοῖ τι τοῖς βαρβάροις 638 Lib. V. μέτεστιν (pro oux ἐστι»), ov δέδοται δὲ φωνὴν ᾿Πλλη- νίδα λαβεῖν τὸ προσταττόμιενον ὑσηρετοῦσαν. Ibd. 7 p. 413 A 80110.: πῶς οὐχὶ καὶ φόδε (hoc Delphieum, pro τότε) ἀπείρηκεν. Eodem cap. p. 418 C: Ilavs . . . παροξύνων τὸν ϑεὸν" evopygroc γάρ ἐστι καὶ οὐ πρᾶος, κατεκρίϑη δὲ ϑνατοῖς ἀγανώτατος ἔμμιεν; oe φησιν ὁ Πίνδαρος. Scrib: καὶ πρᾶος. Negationem addidit, qui εὐόργητον putabat dici facilem ad irascendum, oblitus, qu: sit εἰοργησία. Ibd. 10 extr. scrib: πάλιν ἐν σώμιασι (V. πάλεν σώμασι) ϑνητοῖς . . . ἀμυδρὰν ζωὴν ... ἴσχειν. Ibd. 24 p. 423 E, ubi in questione, unus pluresne sint mundi, agitur, quatenus mundus στοὺς sit dicique possit, sic fere scribendum est: Οὐδὲν ydg ἐν ἀριϑμῷ τῶν ὄντων ἐστὶν, oU μὴ (sic Wytt. pro οὐδὲ μη») λόγος ὑπάρχει κοινὸς, οὐδὲ τυγχάνει τῆς τοιᾶσδε προσηγορίας, ὃ μιῇ κοινῶς ποιὸν ἢ ἰδίως (V. κοινῶς ποιὸν ἐδίως) ἐστίν" ὁ δὲ κόσμιος οὐ λέγεται κοινῶς εἶναι svotoc: ἐδίως τοίνυν (codices: xoivoc εἶναι ποῖον δ᾽ ὡς τοίνυν) ποιὸς ἐστιν ἐκ διαφορᾶς τῆς πρὸς ἄλληλα συγ- γενὴς (Ὁ) καὶ μονοδιδὴς γεγονὼς τοιοῦτος, — Relinquitur aliqua repugnantia, quod initio omnia, quz sint, zorvov λόγον habere (sub notionem generis cadere) dicuntur, deinde mundus excluditur, orta, ut videtur, ex eo, quod scriptor ipse non decreverit, utrum ἐν ἀριϑιῷ τῶν ὄντων mundum poneret an ita singulas mundi res significaret, 104. 26: δὶ δὲ καὶ βιάσαιτὸ τις αὐτὸν λόγῳ βίᾳ χινούμενον ἄπειρον τολμῆσαι. — Scribendum videtur: Ei δὲ καὶ βιάσαιτό vic αὐτοῦ λόγου βίᾳ (repugnante ipsa ralione) κενοῦ μέσον ἀπείρου τε νοῆσαι. Et κενοῦ μιέσον lam Xylander; νοῆσαι Wyttenbachio in mentem venit. Paulo post pro ἀλλ᾽ ὅμως ἄπορον ἐστιν scribendum: αλλ ὁμοίως cnogov ἐστιν. Ibd. 27 p. 425 B: εἴ τις ἔλεγε κόσμον εἶναι vov ἐν αὐτῷ σελήνην ἔχοντα καϑάπερ ἄνθρωσιον iv ταῖς Lib. V. 639 φτέρναις τὸν ἐγκέφαλον φοροῦντα. Scribendum: χόσμιον εἶναι ἡλίου ἐπτάνω σελήνην ἔχοντα. Ibd. 32 p. 427 C seribendum: Ὅπου μὲν yap mv- ραμὶς ὑποστήσεται πρῶτον, ὅπου δ᾽ ὀκτάεδρον, ὅπου δ᾽ εἰκοσάεδρον. Codices et editiones: σπυραμιὶς (ὑσεέστησε γὰρ πρῶτον), ὅσιου δ᾽ ὁ. κ΄ v. A. (C. 40 p. 432 C correxi supra p. 23 n.) Ibd. 41 s. fin. (de saero Apollinis Tarsensis gladio): ὡς ὁ Κύδνος μιῶλλον ἐκκαϑαίρει σίδηρον ἐκεῖνον οὔτε ὕϑωρ ἄλλο τὴν μάχαιραν ἢ ἐκεῖνο. Utramque partem miraculi habebimus, ubi sic scripserimus: ὡς οὔτε Κύδνος ἄλλον ἐχκκαϑαίρει σίδηρον ἢ ἐκεῖνον οὔτε ὕδωρ ἄλλο τὴν μάχαιραν ἢ ἐκεῖνο. Ibd. 43 p. 434 A scribendum: εἶτα πάλιν ἥκει (pro ἐκεῖ) διὰ χρόνων ἐσιφαινόμενα τόποις τοῖς αὐτοῖς (v. omittitur τόποις) ἢ πλησίον ὑπορρέοντα. (C. 46 extr.: Περιμενεῖς δέ) Ibd. 47 p. 436 A: οἷον εὐϑὺς ἡ περιβόητος ἐν- ταῖϑα τοῦ κρατῆρος ἕδρω . . . αἰτίας μὲν ἔχοντος ς i - , ^ , 3 Ἁ υλικὰς πῦρ καὶ σίδηρον... ., τὴν δὲ κυριωτέραν ἀρχὴν 0.0. ἢ τέχνη .. . παρέσχε. Scrib.: αἰτίας μὲν ἔσχε τὰς ὑλικὰς πῦρ καὶ σίδηρον. De virt. mor. c. 1 scribendum: Περὶ τῆς ἡϑικῆς λε- γομένης ἀρετῆς καὶ δοκούσης, ᾧ δὴ μάλιστα τῆς Oto- θητιχῆς διαφέρει, τὸ μὲν πάϑος ἴλην ἔχειν, τὸν δὲ λόγον εἶδος x. v. Δ. Vulgo διαφέρει, τῷ τὸ μὲν soc. Ibd. 6 p. 445 C cetera post ὑπδίκοντε incerta sunt, hoe certum, alterius partis sententie hane fuisse formam: ἐγκράτεια δὲ, οὗ τὴν ἐπιϑυμίαν οὐκ ἀλύσως ἄγει X. T. λ. Ibd. 10 p. 449 D: εἰ μὲν ἄλλῃ πὴ παρορῶσι τὸ ἀληϑὲς, οὐκ ἔστι καιρὸς... διελέγχειν" ἐν δὲ τοῖς σλδίοσι φαίνονται κομιδῇ παρὰ τὴν ἐνάργειαν ἐνιστώ- quevot τῷ λόγῳ. Scribendum esse ἐν δὲ τοῖς π άϑεσε, qui sequuntur, clamant; et ilii ἄλλῃ στη contrarium poni c 640 Lib. V. certus disciplina locus debet. Paulo post (E) pro πύϑοιτο ser. videtur: zu oco. . C. 11 p. 450 F restituendum e codicibus: ἐνδεδυκὸς .. . καταμεμιγμένον (τὸ ἄλογον τῆς ψυχῆς). Ibd. 12 p. 451 F: οὐδὲ οἱ τὴν ἐπιϑυμίαν διὰ τὴν φιλαργυρίαν ψέγοντες κατορϑοῖσιν. SCrib.: οἱ τὴν ἐμσιορίαν. De cohibenda ira c.2 ἰηϊύ.: Ov γὰρ ὡς ἐλλέβορον, οἶμαι. δεῖ ϑερασιεύσαντα συνεκφέρειν τῷ νοσήματι τὸν λόγον, ἀλλ᾽ ἐμιμένοντα τῇ ψυχῇ συνέχειν τὰς κρίσεις. ΘΟ0.: συνεῖρ εἰν. Ibd. 7 p. 456 E: Κακεῖνα μὲν γέλωτε καὶ σταιδιᾷ μιέλει, ταῦτα δὲ χολῇ κέκραται. SCrib.: καὶ παιδιᾷ καὶ μέλει, eb cantu, Ibd. 11 p. 459 D scribendum, oratione melius inter- puncta: διανοούμενος πρὸς ἐμαυτὸν, ὅτε οὔτε ὁ το- ξεύειν διδάξας éxéAeve (pro ἐχωλυσε) βάλλειν (ταχέως βάλλειν), ἀλλὰ μὴ διαμαρτάνειν, οὔτε τῷ κολάζειν ἐμι- σιοδὼν ἔσται τὸ διδάσκειν, εὐκαίρως τοῦτο σοιεῖν. . . σιειρῶμιαι, τὴν ὁργὴν ἀφαιρῶν (pro ἀφαερεῖν) μάλεστα v0 quj X. τ. Δ. Eodem cap. p. 459 F scribi debet: εἰ φαχὺ παϑὼν ἀναφανεῖται (pro ἀεὶ qavsivot) ur ἀδικῶν. Cfr. c. 16: ὅταν χρηστὸς ἱποληφϑεὶς ἀναφανῇ μοχϑηρὸς. Ibd. 19 versus comici alicuius hi ponuntur: 'O δ᾽ ovv ἄγαν onvoic.w ov9' ἑφϑοῖς ἄγαν οὔϑ᾽ ἧττον οὔτε μᾶλλον οὔτε διὰ μέσου ἠρτυμένοισε χαίρων ὥστ᾽ ἐσταινέσαι. Qui neque minus neque nimis meque mediocriter condita vult, qualia vult? Scribendum: οὔϑ᾽ ἧττον οὔτε μᾶλλον, ἀλλὰ διὰ μέσου. Excidit ἀλλὰ post μᾶλλον, tum ad versum ex- plendum additum est οὔτε. Paulo post (C) pro πολλα. χολουμένους (verbo longe a Plutarchi usu remoto) scrib.: π΄ ολλ ἀσχολουμένους. (De c. 15 p. 468 A dictum est p. 19.) Lib. V. 641 Ibd. 16 p. 464 A: χρῆσϑαι τὰ μὲν γυναικὶ, τὰ δὲ οἰκέταις, . . ., οἷον ἄρχοντα ἀρχόντων ἐπιτρόσιοις τιοὶ καὶ λογίσταῖς ..., αὐτὸν ἐπὶ τῶν κυριωτάτων ὄντα. Tollendum ἀρχόντων. De animi tranquillitate c. 1 p. 465 A: Ποῖον γὰρ ... ὄφελος, Qv μὴ τὸ χρώμενον εὐχάριστον ἢ τοῖς ἔχουσι καὶ τὸ τῶν ἀπόντων μὴ δεόμενον ἀεὶ παρακολουϑῇ: Seribendum: ὧν μι τὸ χρώμενον εὐχαρίστως τοῖς ἔχουσι χαὶ τὸ τῶν ἀπόντων μὴ δεόμενον ἀεὶ παραχολουϑῆ : nisi gratus usus et absentium contemptus dominis adsit, (Fuitne: τὸ yo. εὐχαρίστως τοῖς οὖσι Ὁ) 104. 6 p. 467 D: '4gygv τινα τελῶν διήμιαρτες: Puto fuisse: ἀρχὴν παραγγέλλων διήμαρτες; (cum peteres). Ibd. 7 p. 468 C scrib: εὐφρανῇ τῇ σή διαϑέσει μᾶλλον ἢ λυπήσῃ ταῖς ἑτέρων ἀηδίαις καὶ μοχϑηρίαις, ὥσσιερ (sic Wytt. pro xai ὥσπερ) κύνας ἂν vÀau- T0GL, TO προσῆκον αὐτοῖς ἐκείνους (pro ἐκείνοις) οἰόμενος περαίνειν. — Deinde scribendum videtur: εἰ δὲ pa, λήση (aut ἢ λήση, pro ἐσελήσῃ) πολλὰ λυπηρὰ συνάγων, ὥσπερ εἰς χωρίον... ταπεινὸν ἐπιρρέοντα τὴν μικροψυχίαν ταύτην κι v. 4. Tum (DE) oratio sic eontinuanda et scribenda: Ὅπου γὰρ ἔνιοι τῶν φιλο- σόφων.... οὐδὲ αὐτῶν ἀμιχρτανόντων .. .αἰσϑανομιένους ἀϑυμεῖν. .. ἐῶσιν, ἀλλὰ ϑεραπεύειν ἄνευ λύπης τὴν κακίαν ἡ δεῖ, σκοπεῖν (V. τὴν κακίαν ἤδη σκοτσιεῖν), πῶς οὐκ ἄλογόν ἐστε x. v. λ. (ἡ δεῖ iam Mezeriacus.) Ibd. 10 p. 470 C: κλαίων, ὅτε μιὴ φορεῖ πατρικίους, ἐὰν δὲ xol φορῆ» ὅτε μηδέπω στρατηγεῖ “Ῥωμαίων. Serib.: ὅτε jy φορεῖ κωλτεκίου ς (velrectius καλτίου ς). caleeos, civitatis Romance indicium. Vid. c. 1 p. 465 A, pree. eoniug. ὁ. 22. Ibd. 11 p. 471 B: 'Exdozo τι ἡμῶν xaxov ἐστιν" o δὲ τοὐμιὸν, ἄριστα πιράττει. Alii codices τοῦτο μόνον pro τοὐμιόν. Requiritur τοὐλόχεστον, sed propius accedit, MADVIGU Apvxas. Curr. 41 H En MS A c oodssndii sau. ——— adi. 642 Lb. V. in Pittaci dicto ZEolica forma τὸ μεῖστον. (Cfr. de ira cohib. c. 10: τῆνος σιγῇ, et ibidem paulo post: αἴκα ταύ- φαν ἐξέλω.) Ibd. 17 p. 475 E scribendum: ἀηττήτους πρὸς τὸ μέλλον εἶναι καὶ ϑαρραλέους, πρὸς τὴν τύχην λέγοντας, ἃ Σωκράτης x. v. λ., omisso καὶ ante πρὸς τὴν τ. (De c. 18 p. 476 B dietum p. 28.) Ibd. 19 p. 476 F: Τὰς uiv veg ἄλλας ἀναιρεῖ λύπας ὁ λόγος, τὴν δὲ μετάνοιαν αὐτὸς ἐργάζεται δακ- γνομένην σὺν αἰσχύνῃ καὶ κολαζομένην ὑφ᾽ αὐτῆς. Sic codices preter unum, qui δακνομένης οὗ κολαζομένης habet, et Stobzus (floril. 24, 15); quod contra eos post αἰσχύνῃ additur τῆς ψυχῆς, facile auditur. Sed animus mordetur, non patientia. Scr.: αὐτὸς ἐνεργάξεται δακ- vopévg ... xot κολαζομένῃ ὑφ᾽ αὑτῆς. De amore fraterno c. 3 in Menandri versibus, ut effi- ciatur sententia (qua ponitur de amic. multitud. c. 1 p. 93), bis interrogari debet: Ovx ἐκ πότων. . . | ζητοῦμεν. σιάτερ; OU περιττὸν Olet .. . OXLOV ; Ibd. 4 p. 479 F: «gogevor παλαιᾶς ἐπὶ νέαις δανεισϑείσας χάριτας . . . ἐκτίνοντες. Sorib.: ἐπὶ νέοες, coll de am. prolis c. 4 p. 496 C et, unde hxc ducta sunt, Plat. legg. IV p. 717 C. ! Ibd. 18 p. 485: συνεργὸν, ἐν oic δοκεῖ κρείττω αὐτὸς εἶναι, ποιούμενος τὸν ἀδελφὸν. «., οἷον ἐν δίκαις ῥητοριπὸς Ov, ἐν ἀρχαῖς, πολιτευόμιενος, ἐν στερά- ξεσε φιλικαῖς. Orationi et forme sententie satisfacit φιλικοὸς (ov); ipsa sententia aliud adiectivum requirit. Ibd. 15: Οὕτω καὶ Κρατερὸς ᾿Ζντιγόνου βασι- λεύοντος ἀδελφὸς ὦν, καὶ Κασάνδρου Περίλαος ἐπὶ vo στρατηγεῖν καὶ οἰκουρεῖν ἔταττον αὐτούς. lmo: émi v0 σπιατραφεῖν, ad vitam umbraticam. (Craterus in “ψηφίσμασι colligendis similibusque studiis occupatus.) Ibd. 16: Ἔχω uiv οὖν, φαίη τις εὖ φρονῶν, ἀδελ- φὸν εὐδοκιμιοῦντα. Scribendum: "E. μι. οὖν, ἂν φαίη Lib. V. 643 {τις κι v. Δ. Vid. de positu particule synt. Grece. ὃ 219 b n. Demosth. I, 19: «í οὖν, ἄν τις εἴποι, σὺ γράφεις x. t. À. Eodem cap. p. 487 B pro γαλέστουσεν utrum βλάπτουσιν an aliud scribendum sit, nescio. Ibd. 21 p. 491 D: γυναῖκα δ᾽ ἀδελφοῦ γαμετὴν ὡς ἁσιάντων ἱερῶν ἁγιώτατον προσορῶντα καὶ σεβόμενον vip διὰ τὸν ἄνδρα καὶ εὐφημιεῖν, ἀμελουμένῃ δὲ ovv- ἀγανακτεῖν, χαλεπαίνουσαν δὲ πραὔνειν. Agitur de uxore fratris colenda. Ζιά Duebnerus uncis positis signi- fieat in eodieibus non esse. Scribendum: τεμ ovv« τὸν ἄνδρα κατευφημιεῖν, maritum, si in honore eam habeat, laudare, De amore prolis c. 2: ἀναμένει νόμους ἀγάμου καὶ ὀψιγάμου. Imo ἀγαμίου καὶ οψιεγαμίου. Ibd. 3 extr. p. 496 C: τῶν μὲν ἄλλων ζώων ἔσο τὴν γαστέρα τὰ οὔϑατα χαλᾷ τοὺς μαστούς. Tollendum τὰ οὔϑατα, adscriptum ad τοὺς μιαστοις, quod propter sequens ταῖς δὲ γυναιξὶν etiam de bestiis dicitur. X Sub- jectum ἡ φύσιες est. Animine an corporis affeetiones cet., c. 2 p. 500 E scribendum: ϑερμότητες αὐτὰ καὶ πνοαὶ (pro πόνοι) σιροσιετεῖς ἐλέγχουσι, spiritus citus. 1) | Ibd. 4 p. 501 F scrib.: οὐδὲ ΖΔιονύσω βεβακχευ- μιένον ϑίασον (pro ϑυύσϑλον) ἱεραῖς νυξὶ καὶ κοινοῖς ὀργιάζοντες κώμιοις. ) De euriositate c. 1 pro: τὸν vorov ἐμισενέουσαν scr.: ἐκπινέουσαν eb c. 4: φϑάσει τῆς αἰσϑήσεως προ- 3 C. 1 p. 500 C coniectura scripseram τὸ &qvxrov. Postea δ᾽ sic omnes ante Wytt. edidisse. Incredibiliter Salmasius et Reiskius errarunt. 3) In libello de garrulitate neque alia emendare potui neque re- perire, cuius oppidi incolarum nomen c. 21 p. 513 A lateat sub ἐκεῖνοι. 4* 644 Lib. V. ἀνελὼν τὸ αἰσϑανόμενον (v. προαισϑανόμενον). (De c. l p. 515 E dictum est p. 151.) Ibd. 19: μηδὲ τῶν ἐντὸς ἐπιδράττεσϑαι τῇ ὄψει καϑάσιερ χειρὶ τῇ πϑριεργίᾳ. Scribendum: ἐσεδράστεσϑαι χαϑάσπερ χειρὶ τῇ περιξργίᾳ. Additum ὄψει et imaginem turbat et comparandi formam (τῇ sveptegy. καϑ'. χειρί). 104. 14: "Zo τοίνυν καὶ πρὸς δικαιοσύνης ἄσκησιν ὑπερβήῆναί sore λῆμμα δίκαιον. Imo: σρὸς δικαιοσύνην ἄσκησις, αὖ sequitur: xai πρὸς σωφρο- σύνην ὁμοίως, C. 15 verba sic distinguenda sunt: φίλου τινὸς εἰπόντος" Ἔχω σοί τι καινὸν, εἰπεῖν Πρᾶάγμα μᾶλλον, εἴ τι χρήσιμον ἔχεις ἢ ὠφέλιμον, magis ad vem pertinel, plus γ [ον . De cupiditate divitiarum c. 3 extr. seribendum: Πενία ydg οὐκ ἔστιν, ἀλλ᾽ ἀπληστία τὸ πάϑος αὐτοῦ .. .» διὰ xQíow . . . ἀλόγιστον ἐνοῦσα (pro ἐνοῦσαν). Ibd. 4 p. 525 A versus tres sunt, non duo, sie con- tinuandi, quod ne Meinekius quidem attendit: Ilag' ἐμοὶ γάρ ἐστιν ἔνδον, ἔξεστιν δέ μοι καὶ βούλομιαι τοῖϑ'᾽ ὡς ἂν ἐμμανέστατα ἐρῶν τις, ov σ“ιοιῶ δέ. Ibd. 5 p. 525 D: κείνοις "ἀνάγκῃ . . . ἑστιώσιν, χαριζομένοις, δορυφοροῦσι, δῶρα sréustovot, στρατεύ- ματα τρέφουσι. Manifesto requiritur: δορυφόρους ἔχουσι. | Ibd. 7 p. 526 E codices (O D apud Wytt.) habent: ἀναλίσκοντες εἰς ἐσιϑυμίας ὅτι ἀπκοίοντες ἔτι μανϑά- γοντες (non μιανϑάνουισιν), ex quo fit verum: ἀναλί- σκοντες sic ἐπιϑ. ἐτι ἀκούοντες, ἔτι μανϑάνοντες. Eodem eap. p. 257 A scribendum: ὥσστερ ῥυτίδας ἀώρους ἢ πολιὰς ἐπαγαγῶὼκ vg ψυχῇ (pro τῆς ψυχῆς) τὰς φροντίδας. Vid. p. 67 n. et ad Thucyd. IL, 88, 1. | Ibd. 10 p. 528 A: οὔτε ταῖς ἐνθοίναις παρέχει πράγματα τραπέζαις οὔτε τοῖς γρυσοῖς ἐκστώμασιν. Plutarchus scripserat: ταῖς ϑυίναις . . . τραπέζαις, N Lib. V. 645 citreis, quas pretiosissimas fuisse notum est. Initio capitis, quoniam ἀλλ᾽ οὐὖχ Duebnerus in codicibus non esse signi- ficat, scribendum videtur (post οὖσαν): "4voporov yt. Sed reliqua non expedio, nisi quod ante hsec qusedam verba e codicibus addenda sunt, post tollenda illa: χἄν λανϑάνῃ n&vvac cvéounove, precepta ex proximis. De vitioso pudore c. 3 p. 530 B: ὥστε ἡ δυσωσία σιροδιαφϑείρουσα τὸ ἀκόλαστον ἀνώχυρα σιάντα καὶ ἀκλεισστα . . . προδίδωσι τοῖς ἐπιτιϑεμένοις. — Scrib.: τοῦ ἀκολάστου (ad prepositionem verbo przfixam): anie ipsam ἀχολασίαν. (De versu Euripidis in initio capitis dicetur ad prec. reip. ger. c. 13, 11.) Ibd.? s. f. scribendum: τοῖς, ἃ αἰτοῦσιν, ov σπιροσ- ηκόντως ληψομένοις. Vulgo deest d. Ibd. 12 scrib.: Οὐκ οἶδεν ἡμᾶς ὁ βασιλεὺς, ἀλλ᾽ ἑτέρους ὅρα (pro ὁρᾷ) μᾶλλον (potius alios. circumspice, qui te commendent), collatis proximis: ἀσπέναε πρὸς ἑτέρους κελεύων κ. v. À. De invidia οἱ odio c. 1 extr.: κατὰ ταῦτας (τὰς δια- φορὰς) ζητῶμεν, ἐὰν μεταδιώξωμεν. Ridieula condicio. Fuit: κατὰ ταύτας τὰ ζητούμενα μεταδιώξωμιεν. 1) De se citra invidiam laudando c. 2: μάλεστα δὲ ὅταν ἢ τὰ πεσιραγμένα καὶ προσόντα χρηστὰ, τότε ju) φει- σάμεγον εἰσιεῖν διαπράξασϑαί τι τῶν ὁιμιοίων. Omnia recta erunt sic scripta: μιάλιστα δὲ ὅταν 7, τὰ ... προο- ὄντα χρηστὰ αὐτῷ quj φεισάμενον εἰτιεῖν, διαπρά- ξασϑαί τὶ τῶν ὁμιοίων: cum licet, si quis, que fecerit -habeatque laudabilia, non verecundatus sit dicere, aliquid si- mile efficere. De 2) cfr. c. 2 extr. (ovx ἐστι), c. 4 init. (αὐτὸν ἐπαινεῖν ἀμιέμσιτως ἔστιν). Ibd. 4 mallem seriptum esset: ἐχσιέφευγε τὸ λέγειν ^ 3) C. 6 p. 538 A delendum καί, quod Duebnerus ante καταχεύ- μενος addidit, 646 Lib. V. τε τηνικαῦτα περὶ αὐτοῦ OGejVOv, ἀλλὰ xai φρόνημα 2. διαδείκνυσε τὸ μὴ ταπεινοῦσϑαι 2. v. λ. quam, ut editur, bis τῷ. Ibd. 22 extr. (in fine libelli): Ταῦτα ydg ov ngog στρατιώτας. « . μόνον. . ., ἀλλὰ καὶ πρὸς σοφιστὰς... μεγαληγοροῖντας εἰωθότες φάσκειν καὶ λέγειν uw. τ. À. Scribendum: σ΄άσχειεν καὶ λέγειν, sic affici et sic dicere. De sera numinis vindieta c. 1 p. 548 C scribendum est: ἡμιῖν δ᾽ (pro ἡμῶν 0) ἀμκύνασϑαι μὲν οὐδὲν ἔργον ἐστὶ δήπου τοὺς... ψευδῆ λόγον εἰς ἡμιῶς ἀφέντας, ἀρκεῖ à, αὐτοὶ (pro αὐτοῖς), πρὶν ἅψασϑαι τὴν δόξαν, ἂν ἐχβάλωμιεν. Ibd. 6 p. 551D: καὶ χρόνον γε πρὸς ἐπανόρϑωσιν, οἷς οὐκ ἄκρατος. .. ἡ κακία πέφυκε, προσιζάνειν. Ex- iremum verbum corruptum esse plures senserunt. Scrib. z000tovovetv, appendere, forma hac state ferenda; nam eb ἱστάνειν et. Ouovovew et. χαϑιστάγνειν οὗ μιεϑιστά- γεν et παριστάνειν dixerunt Plutarcho antiquiores. (Egi- στανον àapophth. Laec.p. 283 D.) Paulo post p. 551 E scri- bendum: πλεῖστον αἰ τῷ ἐνδύεται pro αὐτοῦ. Ibd. 16 p: 560 A: καὶ στρατηγὸς ἐκ δεκάδος ἀνελὼν ἕνα πάντας ἀνέστρεψε. Duebnerus (e codd., opinor) iy£ovQews. Soribendum: ἐσέστρενε. Vid. lex. et add. Plutarehi ipsius (prater Alcib. c. 16) Lucull. e. 7, Cat. min. e. ld. (De προοτροπαῖς c. 17 monui ad libr. de Is. et Osir. e. 52.) Ibd. 18 s. fin. oratio rectior facta restituto ἀνα- πείσειεν pTO ἀγαπήσειεν prorsus recte habebit sic inter- puncta: ὅτε δὲ. . . οὐδεὶς ἂν ἀναπείσειεν . . . ἄδικον γενέσϑαι καὶ ἀκόλαστον, ἔχω μέν τινὰ καὶ λόγον εἰστεῖν 3. τ. À. | Ibd. 20 init. seribendum: "2e ov κακίαν μόνον οὐδ᾽ ἀρετὴν . . . ἀναδεχομιένης τῆς γενέσεως, ἱλαροὺς εν καὶ διακεχυμένους ἄγεδε (pro ἄγειν) πρὸς τὴν TEXVOOGLY. Lib. V. 647 Ibd. 22 p. 565 B: ἔδειξε πρῶτον ἀγαϑοῖς γονεῦσιν, ἄνσιερ ὦσι, TLQO0yOVOLG αὐτοῦ πρόστιτυστον ὄντα καὶ ἀγά- ξιον. Tollendum γονεῦσιν potius quam addendum καί ante σιρογόνοις. Eodem cap. p. 565 E: ποϑεῖ τὠς ἐπιϑυμίας συρράψαι ταῖς ἀπολαύσεσε καὶ συνεπαίρεσϑαι διὼ σώ- ματος. Fortasse fuit: συνεπαυρέσϑαι. Usi illo verbo (ἐπαυρέσϑαι) in prosa oratione interdum etiam inferioris statis scriptores sunt. Paulo post, ubi est ὑπὸ τῆς ἐχούσης ἀπελείφϑη δυνώμεως, Scribi debet ὀχούσης (que eum vehebat) οὐ ταὐτὸ πασχούσας pro τοῦτο st. Eodem cap. p. 567 A: é9eàvo τῶν κολασϑέντων αὐτόϑε τὴν σκιὼν οὐκέτ᾽ εἶναι χαλεπῶς οὐδ᾽ ὁμοίως τριβομιένην ἀτελῆ σιερὶ τὸ ἄλογον καὶ παϑητικὸν ἐσιί- πόνον οὖσαν. Scribendum primum: οὐκέτε λίαν χαλεπῶς οὐδ᾽ ὠμῶς τριβομένην, deinde, ut opinor: ἀτελῆ περὶ 10 ἄλογον x. m. ἐπιπονοῖσαν (irritos cirea partem irrationalem et affectuum participem labores | exantlantem). Postremo p. 568 A in ipso fine libri scribendum: Γυναῖκα γάρ τινα... ZeUgo δὴ, eisceiv (pro εἶπεν), οὗτος, x. v. 4. (De p. 567 F monitum p. 26 n.) De genio Socratis c. 1 p. 575 F scribendum: ὥστε σοι ϑέατρον eUvovv xat οἰκεῖον ἔχειν τὴν διήγησεν (pro οἰκείαν ἔχον). Ibd. 4 extr: ἐντυγχάνει γὰρ ἰδίᾳ “εοντίδῃ (sic Wytt.) περὶ ᾿“μφιϑέου παραιτούμενος μιεῖναι τὸ δια- σιράξασϑαι φυγὴν ἀντὶ ϑανάτου τῷ ἀνθρώπῳ. Scrib.: σαραιτούμενος, εἰ δύναιτο, διαπιράξασϑαι x. v. λ. Supra paulo post init. capitis pro τὸ δμφιον analogia postulare videtur τὸ "A4, gioveiov. Ibd. 28 p. 595 E scrib.: συμισελέκεσϑαι πρὸς ἀσυν- τάκτους καὶ σποράδας, sublato ἀλλήλους inter σερός et dovvc. De exilio e. 16 p. 606 C: Σὺ, τί κρέας λέγει, ποιεῖς, οὐ, τί νοῦν ἔχων ἄνϑρωτσιος. Scribendum: oxoseig... ἄνϑρωσιος: 648 Lib. V. Consol ad uxorem c.3p.608 E: ἀεὶ φεύγουσα... τὴν ὑπόμνησιν τοῦ παιδὸς, ὅτε συμιπαροῦσαν αὐτὴν εἶχεν. Scribendum: ὅτε συμπαροῦσαν λύπην εἶχεν. Paulo post pro μηδ᾽ ἐγκαλεῖσϑαι fortasse scribi debet: μηδ᾽ ἐγκλείεσθϑαι. 104. ? init. scribi debet: Καὶ μὴν, 0 ye μέγιστον ἐν τούτῳ xoi φοβερώτατον ἐστιν, οὐκ ἂν φοβηϑείην κακὸν, γυναικῶν εἰσόδους καὶ φωνὰς x, v. Δ. Vulgo φοβηϑείην, κακῶν γυν. Quistt. eonv.') lib. I probl 1 c. 5 ὃ 1 pro τὰς σιδύσεις scribendum: τὰς σπείσεις aut στεέσξεες | (de argumentis prementibus). 104. probl 2, 3, 3: τοὺς ᾿“ριστοτέλους τόπους ἢ τοὺς Θρασυμιάχου ἐπερβάλλοντας ἔχειν svgoyetgovc. Sor.: ὑπερβαλλόντως. (Sylogismi ὑπερβάλλοντες finguntur ridicule.) Ibd. 4, 8, 4: Exei...25 μῖξις, οἷς ἂν ἐν καιρῷ... σκαραγένηται πράγμασιν, ἀφαιρεῖται αὐτῶν καὶ βλάτσιτει τὰ ἡδέα καὶ λυπεῖ τὰ ὠφέλιμα. Serib.: ἀφαιρεῖται αὐτῶν τὰ βλάπτοντα ἢ δεῖ (aut constringit) καὶ Av et φὰ ὠφέλιμα. , Ibd. 5, 1,2: πρὸς πάντα τόλμαν ὁ ἔρως. . . ovy- χωρῆσαε δεινὸς ἐστεν. Imo: συγχορηγῆσαι: Lib. II, 1, 7, 8 scr.: o τὸν (pro τον) δειπινίζοντα . . καλῶν, et c. 9, 1: τῶν ποιῶν pro τῶν πολλῶν. Ibd. 6, 2, 2: ταῖς διακοσιαῖς ὥσστερ οἴκοϑεν iyo- ρας συνάγει. Scr.: ἐχῶρα etfortasse: ὥσπερ τρωϑέντα. Ibd. 7, 1, 8: καὶ ἄλλα πολλὰ παϑόντων ἦν ἀκούειν. Videtur fuisse: αδόντων, decantantium, | (De 1) In his libris nugarum et tsdii plenis summa brevitate utar. | Numeri preter libros problemata et capita et paragraphos (si plures sunt) indicant. E codicibus et alioquin et lacunis valde corruptis Wyttenbachius perpauca et indiligenter anno- tavit. Lib. V. 649 €. 2, 1 dictum p. 60.) C. 2, 4 scr.: ἐπολισϑαίνουσαν (τῇ ϑαλάττῃ) pro ὑσπολισϑαίνοντα. ; Ibd. 8,1,2: ἥκιστα περὶ τὰς ἰσηγορίας αὐτοσχέδιος ὦν. Imo: σι. τ. ἱπιπ οτροφίας. Ibd. 9 ὃ 5 scr.: Ὅτι δ᾽ αἱ (v. δὲ καὶ) κατὰ τὰς σφαγὰς... τῶν ζώων μεταβολαὶ... διατείνουσι. Ibd. 10, 1, 5 801.: ὁ κρατὴρ ὁ αὐτὸς (V. ὁ xg. ov- voc) οὗ c. 2, 2: τὴν μοῖραν ὑπερκρεμαμένην ἡμιῖν ἐσεήγαγεν (V. ὑπὲρ εἱμαρμένη») coll. non posse suaviter c. 21, 2. Deinde ὃ 8 scribendum: ἀλλ ὅπου ποῖον vo ἴδιόν ἐστιν (pro: ὅπου ἴδιόν ἐστιν), ἀπόλλυται vo κοινόν; Respondetur: ὅπου μὲν οὖν μὴ ἴσον ἐστίν. De pronomine interrogativo in sententiam relativam incluso vid. synt. Gr. S 198a. Postremo 8 10 e vestigiis littera- rum efficitur: «ov μὲν πένητα. .. ἐπιγαυροῖ καὶ ὑπιεξαίρεει κενῶν τινος αὐτὸν μισονομιίας (9), τὸν δὲ πλούσιον x. τ. À. (V. xci οὐκ ἐξαίρει γε νοῦν φινος αὐτοφνομιίας). Lib. III, 1, 2, 6: ϑαυμαστὰς μὲν οσμὰς ἀφιέντα. σιοικελίαν δὲ ἀμιμήτοις χρώμασε καὶ βαφαῖς ἀνοιγόμιενα. Serib.: ποικελίαν δὲ ἀμίμητον yo. z. βαφαῖς ἀλλοι- οὐμενα. | Ibd. 2, 2, 4: κυρτότητας ἴσχοντα καὶ παραβάσεις (de lignis); opinor: παρατάσεις. S 12 revocandum e codicibus τῶν svsro gov (pro ἐμισεόρων). Ibd. 5, 2, 11: ἐν «oic φαινομένοις καὶ ὁμοιότητας ἀδήλους ἐξιχνεύομιεν καὶ δυνάμεις. Scrib.: xe) ποι - ὁτητας. Ibd. 6, 2, 4 Plutarchus non ἄραϑον (τῶν vevyéov) Homerieum nominavit, sed ἄρα δον, qui apud medicos appellatur. (C. 1, 6: τοὺς Ζήνωνος διαμηρισμιούς.) Ibd. 6, 4, 18: xzel νέᾳ ἐφ᾽ ἡμέρῃ φρονέοντας. Serib.: xai νέα νέᾳ ἐφ᾽ 5. qp. Ibd. 10, 3, 1: κρίνειν τὸ σύμσαν ov δεῖ. Imo: τὸ συμβάν. Cetera sanavit Wyttenb. 8 12 scribendum: 5 650 Lib, V. ydo ζύμωσις ολίγον ἀποδεῖ σαπῆναι (v. ἀποδεὴς εἶναι) et ὃ 18 ἐξαραιοῦνται pro ἐξαεροῦνται, ut ὃ 12 esb αἀρατοῦσα. Lib. IV, 1, 1, 5: τὸν δὲ ἡμέτερον... ὁ Χείρων οὗτος... οὐκ ἄκραν ἀπόδειξιν ἔχεε ἐν ἀέρι καὶ δρόσῳ... σιτούμενον. Latent hec: οὐκ εἰς μακρὰν ἀποδείξει ἀέρε X. δὶ... σιτούμενον. C.2, 4 (φϑείρονται πρότερον ztgoostizttovocr) Scribendum π ἐπ ρότερον et 89: λέγον- τος, ὡς, ἐπεὶ (sic Wytt. pro ἐσιὶ) ποιότητε τροφῆς γίνε- ται τὸ δύσπεστον, ἡ δὲ πολυμιγία (v. deest δέ) βλα- Begov καὶ γόνιμιον ἀλλοκότων ποιοτήτων, δεῖ (V. ποιο- τήτων, καὶ δεῖ) τὸ σύμιφυλον .. . λαβόντα... στέργειν. C. 8, 2 pro τῶν ἄλλων scrib τῶν ἐατρῶν et S 11 aub δεωαβρέχειν τὴν τροφὴν (vino, pro διαιρεῖν) aut verbum reperiendum, quod conde significet. "Tum 8 12, 18 scribendum { ÓeAegov δαλεροῦ A&Bev ὧδε καὶ ἄλλου ἐπ᾿ ἄλλο προσφόρου ἐνόντος τῇ ϑερμό- τήτε, ἐν τῷ πρνεύμιατε X. τ. À. (Editur: λαβέτω" δὲ καὶ ἄλλου ἐπὶ πρόσφορον μιέένοντος τῇ ϑερμ. àv τῷ σιν. lpsum Empedoclis versum, qui longe aliter apud Ma- erobium scribitur,.non attingo.) Ibd. 2, 2, 2 pro ἐξαίρεε (τὴν ψυχρότητα καὶ ovvez- πέττει τὸ ὑγρόν) scribendum 2£«:95i, atque etiam V, 3, 1, 11 ἐξαιροῦντα (τῇ ϑερμότητιε τοῦ οἴνου τὸ veagov) pro ἐξαίροντα et VI, 1 8 7 τῷ ἐξαιρεῖν (τὴν κολλῶσαν ὑγρότητα) pro ἐξαίρειν. Recte ponitur accentus V, 9 extr. Q. 83, 2 (κελεύσαντα καϑ' ἑαυτὸν ὁρᾶν xal προσεύχεσϑαι τοῖς ϑεοῖς) scribendum: κελεύσαντα χαϑαρμοὸν δρᾶν καὶ π. v. ὃ. Ibd. 4, 1: íówwog ... χωρίον ἐστὶν αὐτοφυὲς, πολλὰ πρὸς ἡδονὰς ἔχον ἐλευϑερίους. SOrib: χωρίον ἐστὶν αὐτορυῶς πολλὰ st. ηἡδ. ἔχον éA., c. autem 2, 13: καὶ ὑμῖν καὶ νὴ Zia τοῖς ἰχϑυοτιώλαις, duabus vocibus retractis. C. 3, 4 (καὶ τῶν ἄλλων ὄψων οἱ ἅλες ἥδιον Lib. V. 651 ὄψον εἰσίν) tollendum ἥδιον, ut sit: τῶν ἄλλων ὄψων οἱ ἅλες ὄψον εἰσίν. Cfr. V, 10, 2, 4. (De 5, 2, 2 dictum est supra p. 31, de 5, 3 init. p. 120.) Ibd. 6, 2, 3: ἄλλην ἑορτὴν οὐκ &v...., ἀλλ᾽ ἄντικρυς Βάκχου καλουμένου τελοῦσιν. Scrib: καλουμένην, id est: 5 χαλοῖτο ἄν. S 2 fortasse post νηστείαν excidit ἄγοντες. 89 (χατὰ χράτος ἐν αὐτοῖς τπιρῶτον piv 0 «oyte- ρεὺς ἐλέγχει w. v. A.) scribendum: κατὰ χράτος δὲ τοὺς ἐναντίους (ἐναντιουμένους Ὁ) σιρῶτον μι. ὁ ay. ἐλέγχει. Κατὰ κράτος ἐλέγχειν etiam Demosthenes dixit. Deinde $ 10 primum pro his: xe? χαλχοδρυστὰς τοῦ ϑεοῦ τιϑή- νας προσαγορεύουσι substitui debet: za) χαλκοχρότους τὰς τοῦ eot τιϑ. ztg., kum ex proximis (xo! ὁ δεικνι- μενος ἐν τοῖς ἐναντίοις τοῦ μετεώρου ϑύρσος ἐχτετυπὼ- μένος καὶ τύμπανα) eruuntur haee: xai ὁ δεικνύμενος ἐν τοῖς ἀετοῖς τοῦ μεγάρου ϑύρσος &xcevvsuopiévoc, in fastigio templi (Hierosolymitani. Quam imaginem Grzci pro thyrso acceperint, nescio. Lib. V proem. S4 scribendum: xo: τῷ ζητεῖν tu ἢ ἀκούειν τῶν περιττῶν (vulgo abest 7), tum probl. 1, 2, ὃ: ὁμοῖ μὲν ἄρτον, ὁμοῦ δὲ πεσιλασμένον ἐκ τῶν ἀλεύρων κυνίδιον, sublato μεχρόν, quod inter ὁμιοῦ et μιέν additur, ortum ex praecedenti guo. Ibd. 3, 2, 5 scribendum: Καὶ τοῦτο δὴ τὸ σχολιον ἐσείγραμμια δηλοῖ κεραμίαν ἀμύστεδα βεβυσμέ- νὴν (pro: δῆλον κεραμέα νομίζει διαβεβυσμένην, pre- eunte in duabus primis vocibus Wyttenbachio) σελίνῳ. ούγκειται δὲ οὕτω" Ἢ Καωλιὰς γῆ (v. χϑὼν ἡ παλὲς yy) πυρὶ καϑη- Q'a)oucry κεύϑει κελαινὸν alta Διονύσου ϑοοῦ x. τ. À. Ofr. de audiendo c. 9 Athen. XI p. 482 B. [Sed iam in interpretatione Latina est Colas terra.] (De 3, 2, 6 vid. p. 29.) Ibd. 5, 1, 2 oratio sie supplenda videtur: ἐφώνη uo: 652 Lib. V. τὸ λεγόμενον ὑπὸ Πλάτωνος à» αὐξομιένῃ noe, πὸ- λεις, οὐ πόλιν, εἰς συμπόσια ἀσποδεδόσϑαι. (Plat. de rep. IV p. 422 E.) Ibd. 7, 1, 3: δεῖ δὲ vo μὲν, διὰ ví γίνεται, τῷ λόγῳ μιετεῖναι. Serib.: μεσεέναι. Ofr. VIL, 1, 1, 5: τῷ λόγῳ quei. Ibd. 9, 8 5 videtur aliquid excidisse et sic olim scriptum fuisse: ἔφη, 0, τε ἔνεστι ἐν τῷ φυτῷ γλυκυτη- τος, ἅπαν τοῦτο συνϑλιβόμενον εἰς τὸν xagsor eixovoc δριμυὺ ποιεῖν . . . τὸ λειπόμενον. (Duebnerus notabi- liter a Wytt. discedit; de codicibus non constat.) Ibd. 10, 1, 4: πῶς γὰρ ἀφωσίωσαν ; Omnium con- suetudo (in hac significatione) postulat ἀφωσιεώσαντο. C. 8, 6: τὴν v σάρκα πρέα γεγονέναι. — Duebnerus σάρκα wvexogüv γεγονέναι edidit, nescio, adiuvantibusne codicibus; tollendum erat σάρκα relinquendumque acute dietum: τὴν ov νεκρὰν yeyovévat. Lib. VI, 2, 2, 1: ᾿Εδόκει δὴ uot ταῦτα πεϑανῶς uiv ' ἐγκεχειρῆσϑαι. Sorib. (de disputatione et argumentatione): ἐπικεχειρήσϑαι. | Vid. IIl, 5, 1 et 2, VI, 5, VIII, 4, 9 et 5, IX, 14, 2, de Stoicor. repugn. c. 10 8$ 4, 14, 106, Diog. Laert. IV, 28, cet. Paulo post $ 2 ex litteris in codicibus servatis (ὥσπερ ὀμμάτων οἰκείων τῷ σώματι xci δέη τῶν ἐγγεγενημιένων) effici videtur: (τοῦτο uj φάναι stQoc σωτηρίαν... ὑπάρχειν ἡμῖν) ὡσστερ Ou μιὰ τῶν οἰκείων τῷ σώμιατι καὶ δεόντων ἐγγεγενημένον, etsi habet aliquid novi hac oculi imago adiuncto genetivo (Auge für) 8 9 scribendum: Πρὸς μὲν γὰρ τὰς ξηρό- φήτας ἀρδείαις ποτίξομιεν, καὶ ψίχομιεν μετρίως, ὅταν φλέγηται, ῥιγοῦντα Ó αὐτὰ ϑάλπειν πειρώμεϑα (V. ποτιζόμενα καὶ ψυχοόμιενα), exiremo autem capite, $ 19, praeeunte ex parte Mezeriaco: Kel yog αἱ στέίψεις, o βέλτιστε, τῶν βαπτομιίένων ὑφαντῶν (pro ἔφην vonowv) ἔχουσι τὸ . . . δυπτιπόν. En Lib. V. 653 Ibd. 3, 1, 1 exciderunt quzdam; scriptum enim fuerat ad hane formam: ... ὁ ἑστιῶν ἡμᾶς καὶ ταῦτα ἔφη μετρίως λέγεσϑαι καὶ πρὸς ἄλλην ἀπορίαν τὰς τῶν σύρων κενώσεις καὶ ἀνασιληρώσεις πιοιεῖν, διὰ ví τοῖς μὲν πεινῶσιν, ἐὰν πίωσι, παύεται ἡ πεῖνα ἐν τῷ παραυτίκα, τοῖς δὲ διινῶσειν κ. v. À., €t ad aliam quoque questionem solvendam facere et pertinere meatuum exinanitiones et repletiones, cur cet. S 2 scribendum: 17 οὔτο δὲ τὸ πάϑος oi τοὺς πόρους ὑποτιϑέμενοι ῥᾷ- στα... MOL δοκοῦσιν, εἰ καὶ μὴ τἄλλα, μόνοι αἰτιο- λογεῖν. Ante Duebnerum, qui Wyttenbachii coniecturam secutus est, edebatur: εἶ καὶ μη πολλὰ μόνον πιϑανῶς αἰτιολογεῖν. Deinde ὃ 3, ut alibi (vid. ad Diod. Sic. XI, 5, XVI, 67, XVII, 95, Strabon. II p. 85, XV p. 705, XVI p. 167, Plutarch. consol. ad Apollon. c. 6, hic IX, 8, 2, 4) μέν partieula indicium facit alterius membri ob idem vocabulum bis positum omissi; scripserat enim Plutarchus: τὸ μὲν 7t0TOV παραδέχονται, vo δ᾽ ἐδεστοὸν (aut vo δὲ σιτίον») ot παραδέχονται. Ο. 2, 10 scrib: τὰ γὰρ ὑπὸ ξηρότητος 7 πάχους (pro πάϑους) ἀργὰ καὶ βαρέα. Ibd.8, 1, 4: '"Edoxe: δὲ ἡ βούβροωστις ἕτερον εἶναι. Nonne: οὐχ ἕτερον» C. 2, 2 scribendum: Βροῦτος ἐκ Δυρραχίου πρὸς ᾿“΄πολλωνίαν ἐὼν ἐκινδύνευσεν. V. deest ἐών. ! Lib. VIT, 1, 1, 2 scrib: Καίτοι vo μὲν 4AÀzatov (V. τὸν iv 'dàixaiov) ἀμιωωσγέπως εὐπορήσειεν cv (v. εὐστορήσειν) βοηϑείας" ἀπολαύειν yag ἐκμιάδος (aut ὡς ἀπολαίειν ἰκμάδος pro: ἀπολαῖΐειν ἰχμάδος) τὸν σελδύμονα.... πιϑανὸν ἐστιν" O δὲ φιλόσοφος κι τ.λ. S ἴ pro ὠϑεῖ ponendum videtur 29:2; (Wytt. ὠϑεῖται), deinde 88: Ovx ὧν δὲ ταῦτα συνέβαινε διακρινομένων . . τῶν ὑγρῶν, ἀλλὰ συμισιλεκομιένων ἅμα (V. συμισελεκο- μένων ἡμῶν ἅμα) καὶ συμιπαρασεμσόντων TO σιτίον. Auditur συμβαίνει. Ibd. 5, 2, 6: Οὐδὲν οὖν ὁρῶ τὰς τοιαύτας ἡδονὰς 654 Lib. V. ἴδιον ἐχούσας, ὅτε μόναι τῆς ψυχῆς slow. Seribendum: ἐχούσας 5 ὅτι μιόναι «. Ψ. εἰσιν. Sepe Plutarchus ov- δεὶς ἤ pro οὐδεὶς ἄλλος 7, velut vit. Crass. c.2, Nic. 15, Cie. 18, Cleom. 13, Ti. Gracch. 6, Brut. 43, de genio Socr. e. 2, ad princip. inerud. 5, 3. Cap. 3, 5 primum καί transponi debet: τοὺς. . . ἀντιτεταγμένους αὐταῖς καὶ, ὅπως οὐχ ἁλώσονται, σιροσέχοντας (vulgo: αὐταῖς, ὅπως 2. X0. TLOOOEX.) , deinde sic seribi: τούτους, ἐκείνων ουδὶν ἧττον ἐμκιπαϑεῖς ὄντας: ἀκολάστους καὶ ἀκρατεῖς ὅμως οὐ καλοῦμεν. (Vulgo: καὶ ἀκολάστους ... ὁμοίως ov.) C. 4, 4 requiri videtur: παραβάλλοντες ... καὶ λόγους oU κεγοὺς (V. λόγους κενους) ovx éixnAaygoonsóa ... ὑπὸ τοῦ κρότου (V. ὑπὸ τούτου). Ibd. 6, 2, 7: Jíye μὴν οὐκ ἔστιν ὅτε μᾶλλον ἀνθϑρώσοις ἐφιᾶσιν εἰπεῖν" Πλώσσα, x. v. Δ. Scriben- dum: ἀνϑρώσιοις ἔσιξεσιεν eisveiv, in mentem venit, libet. C. 3, 9 et 10 sic oratio restituenda est: οὕτως, ὡς ἔφη- vev ὃ λόγος (V. οὕτως, ἔφην, ὁ λόγος), τριῶν ὄντων, ὧν ὁ pàv (v. om. Qv)... xoÀovuevoc ἐστιν, εἴρηται μὲν περὶ x. v. À. Tum 8 22 codices sic: Eme τούς γε μοχϑηροὺς, ὅσῳ μᾶλλον ἐσιλαμιβάνονται καὶ σημισελέ- χονται, καϑάπερ. βάτους καὶ ἀναιρεῖν καὶ ὑπερβατέον ἐοτί. Latet alterum substantivum cum βάτους coniungen- dum. Fuitne: xa ἀνθϑέρεκας ὑπερβατέον ἐστί Ibd. 8, 4, 9 retrahendz dus voces, quas exciderunt: δεῖ γὰρ otvoc ἐϑίξειν καὶ παίζοντας xat σπουδαζον- τας, ὥστε X. v. λ. (C. 8, 6: «εἰ ἂν λέγοι τις) Ibd. 9, 1, 2 scribendum: τῆς κλήσεως τῶν ἀρίστων εἰσηγητής (vulgo v. x4. καὶ τῶν ag.). Lib. VHI, 1, 2, 2: £800; δὲ ἀμιφοτέρας ἑορταζουσι. Scrib.: ἀμφοτέρας τὰς ἑορτὰς ἑορτάζουσι. 104. 2, 1, 7: Ζιὸ xai Πλάτων ἐμέμψατο TOUC ᾿ " J V λ ' σιερὶ Πυδοξον .. . eig . . . μηχανιχκὰς κατασκευὰς TOV - - ) A 32 , , - er TOU στερεοῦ δισελασιασμον asta ysty ἐπιχειροῦντας, Qosteg . er ' , ' 2 f^ (codices osreg) πιδιρωμένους διὰ λόγου δύο μέσας ἀνάλο- Lib. V. 655 yov μὴ παρείκοι λαβεῖν. Scribi debet: oc πειρωμιένους διὰ λόγου, Óvo μέσας ἀνὰ λόγον μὴ σιαρείκοι λαβεῖν, non ralione lentantes, liceretne duas medias proportionales reperire. Hoc tentari Plato volebat. Οὐ, 4, 8 tollenda lit- tera: Zio τοῦτο σπιρόβλημα δοὺς αὑτῷ (pro δοῦσα αὐτῷ), δυεῖν ὄντων τρίτον ἐποίησε κ. T. À. 104. 3, 2, 8: ἀλλ᾿ ἄφϑονον ἔχων τὸ τῆς ἐπιεικοῦς καὶ ἀναφοῦς μεμιγμένον οὐσίας. Recte vertitur cedentis, id est: ὑπεικούσης καὶ ἀναφοῦς. C. 5 init. littere rectius dividendz sunt: δῆτα, ἔφη, τί παϑόντες, ὦ πρὸς Διὸς, εἴπ av, ἀϑεώρητα κινήματα vot ἀέρος οἰόμεϑα δεῖν αἰτιᾶσϑαι, . . .; Edebatur εἶτα τὼ ϑεωρητά, Dueb- nerus fecit (s/meg) τὰ ϑεωρητά, quem εἶστα in codicibus repperisse apparet. C. 6 extr. scribendum: 7*9 γὰρ ἐξαν- covav (non ἐξανεσταν) ἡμιῶς. Ibd. 4, 1, 6 scribendum videtur: Οὐ δὲ (pro sei) σιιϑανώτεροι τούτων, c, autem 2, 5 una voce: ἀείζωον διαμιένει καὶ ἀνέκλεισιτον (Reisk), c. 4, 2 denique: Σχόσιει δὲ, μὴ Πυϑικὸν ἐστι τὸ νικητήριον, ὡς οἱ u- φικτύονες κἀκεῖ (ἐχεῖϑ) πρῶτον . «. φοίψεκι τοὺς ψικῶντας ἐκόσμησαν. | Vulgo. ὡς ᾿Δμφικτυόνος κακεῖ. De Amphictyonibus Pythia facientibus testimonia habet Hermannus antiq. Graec. II (de cxrimoniis ἃ 49, 21, Plutarchus huius ipsius operis lib. VII, 5 init. (C. 5 extr. barbare editur αὐξονται.) Ibd. 5 $7 scribendum: λόγος ὥσσιερ ἀτέχνω πίστει vavcixz βεβαιούμενος ἐμπειρίᾳ. Codices ἀτεχνῶς σίοτιν ναυτικὴν βεβαιούμενος ἐμιπειρίαν. — Prima duo vocabula correxit Wyttenbachius. Ibd. 6, 1, 3: καὶ γὰρ Βάττου παρὰ Καίσαρι ye o vozoroU. Scrib: xo) Γάλβα vov παρὰ Κ΄. γελ. A. Galba significatur, de quo Spaldingius ad Quintil. VI, 3, 21, interpp. Horatii ad sat. 1, 2, 46. Miror Winckelmanni ad amator. c. 16, 23 dubitationem in facillimo Graci librarii errore, C. 5 extr. scribi oportet: y μιηδ᾽ ἐκείνοις εὐκόλως 656 Lib. w. (Wytt. pro εὐκόσιως) οὕτως διὰ τῶν ὀνομάτων ὥσπερ φτοιχίων (pro τρεχίων), τὰ μὲν ἐκκόπτουσιε μέρη, τὰ δὲ καϑαιροῦσι, παραδύσεις δίδωμιεν (pro δίδομεν): aut ne illis quidem sic facile concedamus, ut per verba tanquam per parietes furtim. penetrent, partes eorum alias effodientes, alias demolientes, Ibd. 7, 4, 4 Wyttenbachius sine varietatis mentione: xol μι περιορᾶν oiov ἴχνος σώματος, Duebnerus πεώ- ματος. Rectum est: X 0 TOC, velerni, Ibd. 8, 1, ὃ que exciderunt, sic fere suppleri debent: "Hv δὲ Τυνδάρης ὁ “ακεδαιμιόνιος αἰτίαν ἔλεγεν, οὐ πάνυ πιϑανὴ εἶναι δοκεῖ" ἔλεγε δὲ τῆς ἐχεμυ- ϑίας τοῦτο γέρας εἶναι καὶ (hoc addidit Wytt.) τοὺς ἰχϑὺῦς καλεῖν κι τ.λ. Deinde sic scribendum: καὶ τὸν ὁμιώνυ- μον ἐμιοὶ (Empedoclem veterem illum significat) e € σεω - 7520 0 pu £v (pro vo παυσαμένῳ) Πυϑαγορικῶς περαίνειν τὰ δόγματα Zcvéy ἔσω φρενὸς ἀλλ᾽ ὅπερ φράσω" (vulgo: στέγουσαι φρενὸς ἀλλ᾽ ὅσιερ ἐλάσσω) καὶ ὅλως ϑεὸν ἡγεῖσϑαι τὴν σιωπὴν τοὺς ἄνδρας. Pars est versus Em- pedoclei, quo auditor (lector) iubetur intra animum condere, quod poeta dicturus est. C. 8, 5 editur: ὡς... τοὺς δ᾽ ἰχϑῦς οὐδὲν ἀδιξοῦντας ἡμᾶς, οὐδ᾽ ἂν πάνυ πεφύκασι δυναμένους. Fuit: οὐδ᾽ ἂν πάνυ, ἡ πεφύκασι, ϑυναμέ- νους (h. e. οὐδ᾽ ἂν πάνυ δύναιντο. ἡ seq.) | Tum e. 4, 3 scribendum: καὶ τραφέντας, ὥσπερ ἀπαλοὶ (pro ὥσσιερ σπαλαιοὶ), καὶ γενομένους ἱκανοὺς ἑαυτοῖς βοη- ϑεῖν, ut teneri solent. (De duriore apud ὥσστερ nominativo nihil opus est dici.) Ibd. 9, 2, 7 scribendum: ὅϑεν ἐν ἀφωρισμένοις. , ΜΞ , , 1 3 , τούτοις ἐκεῖνα σποικιλλοίιενὰ τὴν ἀπατὴν σιδατοίηκεν. Vulgo deest ἐν. Ibd. 10, 8, 3: "Exeivgv ovv τρεψόμεϑα. Hoc est: . illam fugabimus. Serib.: 'Es ἐκείνην οὖν voew. (ὃ 4 tollendum τοὺς καρσούς, adscriptum ad ez» ὀστώραν.) Lib. V. 651 Lib. IX, 1, 1 init.: ἀπόδειξιν ἔλαβε τῷ Διογενίῳ «τῶν ... μαγϑανόντων ἐφήβων. Nomen loci est: ἔλαβεν ἐν τῷ 4. Sed nomen ipsum corruptum. (Διοσκορίω 3) €. 2, 7: ᾿Εμνήσϑη δὲ καὶ τῆς Θεοδώρου ... γυναεκός. Imo: ᾿Βιωινήσϑη δὲ καί τες τῆς O. Non dicitur ἐμνήσϑη ais te passive. (C. 2,3 ser.: διὰ στόματος σπῶσιν, ὁ ἐν τοῖς pro πᾶσιν ἐν τοῖς.) Ibd. 2, 2, 2 e codicibus restituendum: τῶν iv μακρῶν ὄντων, τῶν δὲ βραχέων, τῶν δ᾽ ἀμφότερον (pro ἀμφοτέρων) καὶ διχρόνων λεγομένων, c. autem 3, 1 Scribendum: οὕτω καλεῖν vov βοῦν καὶ βοῦν οὐ δεύ- vEQOV . . . ἀλλὰ πρῶτον τίϑεσϑαι τῶν ἀναγκαίων. Ibd. 3, 2, 4 seribi debet primum: Καὶ μὴν ὅτι (pro 0) πάντων ἀρεϑιμιῶν σπιρῶτος τέλειος ἡ μὲν τριὰς...» δῆλόν ἐστι, deinde: τούτων τοίνυν ἢ μὲν itd vno τῆς τετράδος, ἡ δὲ τριὰς ὑπὸ τῆς ογδοώδος πολλα- σιλασιασϑείσα x. v. À. | Nocuit vocabulorum terminatio eadem (αδος). Cfr. ad VI, 5, 1, 8. Ibd. 5, 2, 1: χρῆσϑαι μάλιστα vo vo. Imo: τῷ ῥῶ, secundo flumine currere. ($8 5: δύναμιεν ἐν τοῖς ἡμετέροις σιραάγμασιν.) Ibd. 14, 1, 2 pro φασίν scrib.: φησίν (Hesiodus). Amatorii*) c. 2, 2: Δαφναῖον vov ᾿“Ιρχιδάμου, .1υ- σάνδρας ἐρῶντα τῆς Σίμωνος κι τ. Δ. E 0. θ, 3 apparet. Daphnzeum ipsum Lysandram non amáàsse, sed alii eius amatori amieum fuisse. Codices hie “ύσανδρον et c. 18, 6, ubi nunc editur διὰ “υσάνδραν, illi ZdLvoovógov ἢ) Adhibui Winckelmannum. Nonnulla ab eo non recte posita revocanda ad priorem formam sunt, qusedam satis manifesta, ut c.17, 18 p. 761 E, ubi genetivus precedens ex ἐρωμένω... γενομένῳ genetivos effecit, Ipse in libro corruptissimo et pravi- tatis illius Grees fedis notis impresso pauca et fere parva emendavi. MADVIGII Apvxns. Cuz 42 E adiu a e x 658 Lib. V. sine przpositione. Serib. hie videtur: κἀὲ “ύσανδρον, /voavógac ἐρῶντα et c. 18, 6: διὰ Τύσαν δρον. Ibd. 7, 1: soxyovtac ἐμοῦ y ἕνεκα πάσαις yv- ναιξὶν ἂν ἐραστήν. Sic codices (nam edd. ἄν omittunt); scrib. videtur: γυναιξὶν ἰέναι ἐραστήν. (δ. 2: Μέγα ydo, ἂν ο-. ἐστεικρατήση. Tum fortasse: χρατεῖν σι ρ0 δο- κώσαν aut ϑέλουσαν pro δοκοῖσαν.) Ibd. 8, 1 seribendum e vestigiis codicum: ἀναστρέ-- qetv . . . τὸν Ἡσίοδον, ἂν ἐκείνου (sic codd.) Acyov- TOC" Moyse ec 7αμοῖτο; σχεδὸν ἡμεὶς 4 Sj σι εριάψω- (t€v (sic codd); tum 8 2: καὶ καϑείσϑω τὰς oqote καὶ σιαυσάσϑω τρυφῶσα, σχῆμα λαβοῦσα τῶν τοῦ πάϑους οἰκδίων, omisso καί ante σχῆμα. Eadem particula sublata iam est c. 9, 9 ante ᾿“φροδίτης, tollenda e. 18, 5 ante χρύφα. 104. 16, 2: τὸ φυσικὸν πρῶτον, εἶτα 10 συγγενι- xov. Manifesto idem amiciti:e genus est vo φυσικὸν et vo συγγενικὸν ipso Plutarcho declarante; scrib.: εἶτα τὸ ξενικὸν. Eodem capite $ 21 p. 759 E e codicum vestigiis fit: ἢ date Γναϑαίνιον pro ἡ .«1αἴδα. | Nominativus requiritur. C. 18, 14 pro ἐπεὶ δὲ scrib.: ἔπειτα δέ. Ibd. 19, 7 p. 764 D: Jv δὲ κατ᾽ οὐδὲν ᾿φροδί- τὴν καλοῦντες. lta codices, non Σελήνην δέ. Scriben- dum: Z5v δὲ κάτωϑεν. Sic lunam significat. Paulo post ὃ 9 pro αἰτεῖσθαι videtur substituendum αὔξεσϑαι. Ibd. 19, 16 p. 765 C scribendum: χενούσης ἐπὲ σπέρμα κατ᾽ ὁλισϑον ἀτόμων (pro: zat ὄλεσϑον &70- μων), c. autem 21, 7 p. 767 C supplendum ἀγῶνος (ὥσσιερ κοινοῖ συστάντος ἀγῶνος). 104. 28, 8 p. 769 B: ἐκ τῶν ἑκάστοτε συλλεγομέ- vov σχημάτων. (Sic codices) Scr: ἐγκλημάτων. Ibd. 24, 1 p. 1770 B: τὰς τῶν καλῶν τρίχας o- . μοδίους ἐκάλει xol ᾿Αριστογείτονας, ὡς ἅμα καλῆς ! 3 ' E? “ἢ 3 - ι “ τυραννίδος ἀπαλλαττομιένους ὑπ αὐτῶν τοὺς ἐραστας. In ἅμια καλῆς latere videtur unum adiectivum contrarie ἡ | Lib. V. 659 ei, quz in καλός est, significationis; sed id quod sit, non reperio. (ωὠμιοτάτης τυραννίδος Ὁ) Lusit in eadem re Bion apud Stobzum floril. 66, 5 (yet τυραννίδος voryt καταλυο- μένῃς). Ibd. 25, 1: ᾿]Ἴούλιος γὰρ, ὁ τὴν ἐν Γαλατίᾳ κινή- σας ἀπόστασιν. Codices Κιούλέος. Scripserat igitur recte Plutarchus Κεουΐλεος. nisi quod nominis formam leviter detorsit (Cévilis), ut Μαρτιάλεον pro Martiali dicit. Ibd. 25 extr.: ᾧ καὶ μάλιστα παρώξυνε τὸν Owve- σσασιανον, ὡς ἀπέγνω τῆς σωτηρίας, πρὸς αὐτὸν ἀλλα- γὴν κελεύουσα. Scrib: προσαιτεῖν ἀλλαγὴν κελεύ- ουσα, permutationem eum sorts secum postulare iubens; suam enim Epponina longe meliorem quam Vespasiani esse significabat. Maxime eum principibus philosophandum esse c. 1 init. Ex huius libelli initio trunco qus supersunt (σωρκανὸν ἐγκολσιίσασϑαι καὶ φιλίαν OL καὶ μετιέναε καὶ προσ- δέχεσϑαι καὶ γεωργεῖν), sic scribenda videntur: εἰς 0ox«- νην ἐγκολσιίσασϑαι (in rete includere) καὶ φιλίαν αὐτῶν καὶ μιετιέναι v. v. Δ. De principibus viris captandis Plutarchus loquitur imagine sumpta ab ea re, de qua Alciphron ἐχϑὺς vj σαγήνῃ ἐγκολσείζεσϑαι dixit. Tum ὃ 3 oratio sic interpungenda: "Eme? ví; (φήσει ἀνὴρ . . . φιλοσοφίας δεόμενος ἡ Σίμων δὴ γένωμαι. . .; (pro δὲ). Tbd. $13 Ρ. 777 B scribendum videtur: αἀστοδιδράσκειν βουλόμενος ἐν γωνίᾳ τὲ τινε. . . φιλοσοφεῖν, addito ve. (De c. 2, 5 dietum supra p. 118.) Ad princip. inerud. c. 2, 1 pro φαίνεσϑαιε scrib.: φανεῖσϑαι, et c. 5, 4 p. 782 A: δὲ μὴ — AActavóooc ἥμην, Διογένης ὧν ἤμην" ολίγου δέω εἰσιεῖν, τὴν στερὶ αὑτὸν εὐτυχίαν... βαρυνόμενος x. v. λ. (pro δέω). An seni sit gerenda resp. c. 4, 3p. 785 Ὁ : 'Eoyaocíae ye μιὴν Bavavoov . . . ἄπτεσϑαι μετὰ πολιτείας. Imo: μετὰ πολιτείων. post reip. administrationem. Ibd. 7, 3: πολὺς γὰρ (ὃ φϑόνος) ἐν τοῖς ἀρχομιέ- 42* 660 Lib. V. νοις διὰ vo φλέγεσϑαι πιροεκπιίσιτων, ὅταν ἐκλαάμίψωσεν, ἀφανίξεται. Scrib.: ἐν τοῖς ἀρχομένοις διαφλέγεσϑαι. Ibd. 8, 6 p. 788 C: τὴν εὐλάβειαν καὶ τὴν φρό- γησιν καὶ τὸ pup φαινόμενον ἀλλὰ vd μὲν ἐσφαλμένα, vo δὲ ὑπὸ δόξης πενῆς προσπίπτειν πρὸς vo κοινά. Videtur subesse: καὶ τὸ uy φαινομένοις λανϑάνξιν ἐσφαλμένοι μηδὲ Uso Ó. x. st. στ. v. x. Ibd. 9, 6 p. 789 C: "2, ξένε "A49 vaie 5 Popnois, ἀζαλέῳ γήρᾳ κατανϑιδῶν κήδη, γραψάμενος ἀσόλειψεν τῇ πολιτείᾳ ... εἰς ἀγρὸν éssíyov. Scribendum coniicio: αἀζαλέῳ γήρᾳ κατανϑίξων κάρα, ἤδη γραψάμενος 4X. T. λ.. qui capui senectute (canis) conspergis (versu {11- metro una syllaba breviore). Ibd. 23. Huius capitis initium, ονεεδίζων pro ονξιδίζειν Scripto, sic superioribus participiis continuandum eSb: covvov δὲ “τολετεικώφερον, μὴ μόνον ἐμφανῶς μηδὲ δημοσίᾳ ὀνειδίζων ἄνευ δηγμοῦ .. . (sed illo prudentius non. solum palam. sine morsu obiurgans), ἀλλὰ μάλλον ... tsovtÜtcuevog et reliquà usque ad ἀνεϑάρρυναν. (Si quem μή offendit, conferat synt. Gr. ὃ 207 n. 2, exempla- que adiungat ex una Pelopidz vita c. 14, 20, 28 extr., 26, 30. Sed μηδὲ δημοσίᾳ pro μηδὲ μόνον δημοσίᾳ suspec- tum est) (De e. 27, 4 et 5 dictum est p. 141.) | Precept. reip. gerendz c. 4, 2: ὅσα γοῦν ἐπανϑεῖ μάλιστα καὶ προσσιίσιστεε vOv ἁμαρτημάτων. limo: σι ροσι (stc ει, eminent, Eod. cap. 8 11: Ἐν δὲ Aawe- δαίμονί τινος 4Φημοσϑένους, ἀνδρὸς ἀκολάστου; γνώμην εἰσιόντος. Scr: Ev δὲ “ακεδαίμονε Tiuocd évovsc. Ibd. 5, 2 excidit et turbatum est aliquid; scriptum enim fuerat: οὕτω σιόλιν πείϑειν ov λόγον οὐδὲ τρό- πον» αλλὰ λόγῳ καὶ τρόπῳ χρωμένην, ὥσστερ otoxt καὶ χαλινῷ, τὴν σιολιτικὴν ἀρετήν. C. 10, 8 pro ἀλλὰ. καὶ ϑαυμάσας Scribi debet: ἀλλὰ καταϑαυμάσας. (De c. 11, 3 dietum est p. 585 ad vit. Pyrrhi c. 16.) | Lib. V. 661 Ibd. 18, 11 p.807 E. Euripidis ex Bellerophonte ver- sus, qui de vit. pud, c. 3 truncatus legitur, sic scribendus est: 'Envngoo ὑπείκων μᾶλλον ἡ καλὸν πέλοι (pro μιᾶλλον ϑέλοι). Ibd. 15, 10 p. 811 F: Ζεῖ δὲ, ὥς φασιν, ἐρῶντι τῷ δήμιω τὸν πολιτικὸν σιροσφέρεσϑαι. Ἰτη0: Zi δέ, φασιν, ὡς ἐρῶντι τῷ δήμῳ κ. v. À. 104. 21, 8: τὸν μὲν ἐν τραγωδίᾳ σιρωταγωνιστὴν, Θεόδωρον ἢ Πῶλον ὄντα, μισϑωτῷ τῷ τὰ τρίτα λέγοντι σιολλάκις ἕσπτεσϑαι. — Scrib: Θεόδωρον 5 Πῶλον, ὄντα ptodovorv, τῷ τὰ τρίτα λέγοντι κι v. 2. (Μισϑωτοὶ ambo erant; id notatur in eo, de quo agitur) (Οὐ. 24, 4 excidit verbum, quod Plutarchus primis poete verbis, qus» citat, interposuisse videtur: Μικρὸν δὲ δεῖ σοδὸς χαλάσαι μεγάλῃ κύματος ἀλκῆ; τὰ μὲν αὐτὸν ἐνδιδόντα κ. v. λ. 104. 27, 3 tollendum cv, inepte interpositum imagini (χρυσὸν... αὐξανόμενον). Tum ὃ 4 alienissimi hinc 6 σαλσιγκτὴς καὶ 0 δορυφόρος. Neque enim de huiusmodi hominum statuis aut imaginibus agitur. Ad interpretandum illud ὑφ᾽ ov γέγονεν adscriptum oportuerat: ὁ πλάστης καὶ ὁ ζωγράφος. Sed totum delendum est. Deinde ὃ 6 scribendum: xe; νομίζουσιν oi πολλοὶ τοῖς μὴ λαβοῦσιν (ἀνδριάντας καὶ ἄλλας τιμὰς) αὐτοὶ χάριν ὀφείλειν, τοὺς δὲ λαβόντας αὑτοῖς (pro αὐτοῖς), καὶ ov ϑαρεῖς (pro καὶ βαρεῖς) εἶναι oiov ἐσεὶ μισϑῷ τὰς χρείας ἀσιαιτοῦντες. neque molestos se esse, cum ab iis tanquam mercede data operas evigant. 'mowovvveg satis ostendit etiam βαρεῖς nominativum esse. Ibd.31, 6 p. 822: ἀλλ᾽ ἀπ᾿ ἀρετῆς καὶ φρονήματος «6l μιδτὰ λόγου πειρωμένοις ἄγειν τὴν σ-΄όλιν. — Auditur δεῖ (δεῖ δὲ κιάλιστα). Seribendum: ez' ἀρετῆς καὶ φρο- νήματος ἀμεταβόλου πείϑους ἡνίοις ἄγειν τὴν σιόλεν, οἷς οὐ μόνον τὸ καλὸν καὶ τὸ σεμινὸν, ἀλλὰ 662 Lib. V. καὶ «.. vo ἀγωγὸν ἔνεστι. — Obversata est Plutarcho Periclis imago. (Num: ἡνίαες . . ., oic?) Ibd. 32, 6 p. 824 C: «ai τοῦτο τῆς πολιτικῆς coso τέχνης μέγιστον ἡγεῖσϑαι καὶ κάλλιστον. In ὥσπερ latet substantivum, ut opinor, πέρας. Ibd. 32, 11: ἀσϑένειαν, ἧς ἐναπολαῦσαι ἀμεινὸν ἐστι τοῖς εὖ φρονοῦσι. Grecum est et sententiam habet: ἧς ἐν ἀπολαῦσαι, ex qua unum Saltem fructum capere. De vitando xre alieno c. 1 extr.: τοῖς γὰρ αστόροις οὐ δανείζουσιν, ἀλλὰ βουλομένοις εὐπορίαν τινὰ ἑαυ- τοῖς κτάσϑαι᾽ καὶ μάρτυρα δίδωσι καὶ βεβαιωτὴν ἄξιον, ὅτε ἔχει πιστεύεσθαι, δέον ἔχοντα μὴ δανείζεσϑαι. Ἐχ- trema sic corrigenda sunt: καὶ μάρτυρα δίδωσι καὶ βε- βαιωτὴν, ἀξιῶν, ὅτι ἐχει, πιστεύεσθαι, δέον u. τ. À. Sed inde sequitur superiora (in quibus βουλομιένοις pro τοῖς βουλ. pravum est) sic esse scribenda: ἀλλ᾽ o βου- λόμενος εὐπορίαν τινὰ ἑαυτῷ κτᾶσϑαι καὶ μάρτυρα δίδωσι x. v. λ., qui (mutuum sumendo) copiam sibi lautio- rem parare vult, cet, Ibd. 2, 4. Qui mutuum sumunt, non dant, sed aecci- piunt ἐπὶ δουλείᾳ διδόμενα ( — servi enim fiunt credito- rum —). Seribendum est: οὐκοῦν καὶ ἡμεῖς mosteQ àv «ολιορκίᾳ ταῖς χρείαες (in necessitatibus tanquam in obsi- dione) us παραδεχώμεϑα φρουρὰν δανειστοῦ πολεμίου μηδὲ χρήματα (pro ὁρᾶν va) αὑτῶν ἐπὶ δουλείᾳ διδὸ- μενα, ἀλλὰ uw. v. À. (“τῶν pro ἡμῶν αὐτῶν.) Ibd. 3, 3 scribendum: «o δὲ τῆς εὐτελείας (ἱερον) . . . πανταχοῦ τοῖς σώφροσιν ἀναπέπταται μετὰ πολ- λῆς σχολῆς εὐρυχωρίαν παρέχον ἱλαράν. Vulgo deest μιδτά. Xylander recte vertit. Eodem cap. S 5 non στροσ- γράφοντα τὴν ἐπιτιμίαν, Sed s ρογράφοντα scriben- dum: íanquam 4n auctione honestatem iuam et $us pro-- seribentem. Ibd. 5, 5 post ἐσθῆτας desideratur αἀμιφεέννυν- ται. Sed plura exciderunt; neque enim, quse proxime Lib. V. 663 subiieiuntur (ἀλλὰ πρῶτός τις x. T. A.) cum superioribus coherent. Extremo capite (8. 6) scribendum: καὶ πόϑεν προσκυλινδόμενον (pro zat πόϑεν ποὺ xv.). Ibd. 7, 5 p. 830 C. Cleanthis responsum hoc fuit: "Aie, φησὶν, o βασιλεῦ, καὶ ἀρτοποεῶ (codd. o 7,0(0) ἕνεκα τοῦ ζῆν μόνος μη δ᾽ ἀποστῆναε φιλοσοφίας (ut solus vivere possim; codd., quantum scitur: zv: μόνος δὲ ἀποστῆναι μηδὲ qu). Ο 8, 9 s. fin. pro ὑσπαργυρεύοντες, quod et forma et significatione ineptum est, fortasse scribendum ὑσιδραγρυπνοῦντες, quo verbo ZElianus usus est. Interpositas libris Plutarcheis vitas decem oratorum Spe, ut fit, carptim inspectas, festinanter percurri nec quiequam annotavi, nisi in Isocratis vita 8 42 scribendum videri: ἐν τῇ ἀριστερᾷ vov ἀρρηφόρων (pro τῇ oqat- οἰσερᾳ) et Lycurg. ὃ 6 in περὲ παντὸς subesse ἐπεισ ν- vog et ὃ 38 fortasse: ἐν πίνακε ueAeívo. (Materiam tabule significari Reiskius intellexit.) De Herodoti malignitate c. 6: (Περικλέους) μηδενὸς ὑφεῖσϑαι “ωακεδαιμονίων ἐθελήσαντος. Usus certissimus postulat “ακεδαιμονίοες (ut in hoe ipso libro c.34, 3, €.42, 1); sed totum nomen, adscriptum ad praecedens Πελο- “«οννησίων, errore hue irrepsit. Paulo post scribendum: περὶ τῆς. .. προαιρέσεως τοῦ πράξαντος, αὐτὸ TO σεπραγμένον .. . οὐ δυνάμενος ψέγειν (pro: τοῦ πρὰ- ἕαντος αὐτοῦ; το). Ibd.13, 3: ἀλλ᾽ εὐστόμιως κεῖσϑαι περὶ τῶν ϑείων. Scribendum ad Herodoti formam: ev ovojgse οἱ κεῖσϑαι. (Qusestt, conv. 1I, 8, 2, 11: εὔστομια κείσϑω, καϑ᾽ 'Hoodo- tov.) Deinde, deleto σεερί, quod Salmasius addidit, ora- lonis hee forma restituenda est (nam singula verba prz- Stari nequeunt): ᾿ρακλέα δὲ καὶ Διόνυσον, οὖς μὲν “Αἰγύπτιοι σέβονται, ἀποφαίνων εἶναι ϑεοὺς, oUc δθλληνες δὲ, ἀνθρώπους καταγεγηρακότας. οὐδαμοῦ ταύτην προὔϑετο τὴν εὐλάβειαν. 664 Lib. V. Ibd. 31, 1: 'O δὲ 'Hoodovoc τῷ Δ ριστοφάνει με- μαρεύρηκε, Ór ὧν τὰ uiv ψευδῶς, vd δὲ διὰ τὰ δὲ ὡς μισῶν καὶ διαφερόμενος τοῖς Θηβαίοις ἐγκέκληκεν. Scribendum videtur: τὰ μὲν ψευδῶς, τὰ δὲ διαβόλως, μισῶν X. T. À. Ibd. 35 init. scribendum: τοσοῦτον ἀποδεῖ τοῦ "0uovegov (pro πρότερον) ὀνομάζειν τὰς τῶν μηδὲ- σάντων ἀνάγκας. Ibd. 41 init.: ὅσον yv ὑπόλοιστον ἐν τῇ πρὸς “α- κεδαιμονίους αὐτῷ δυσμιενείᾳ, ἐκχέαι σπεύδων. ϑογῖ- bendum : ὑσιόλοιστον τῆς n. 11. αὐτῷ δυσμενείας. De facie in orbe lun: (vel potius de /una) 6.1: Ταῦτα, εἶπε, τῷ yag ἐμιῷ (sic codd.) μύϑῳ προσήκει κακεῖϑέν ἐστι. Scribendum opinor: τῷ πσαρα μέσῳ μύϑῳ. Querit deinde Sulla, proluserintne quedam (τροανεπκρούσασϑ᾽ε, non svgocaveu.. (Cap. 4, 4 p. 921 D e codd. restituendum μηδὲ pro δὲ δή. Eo minus fieri id, de quo interrogatur, posse dicitur.) Ibd. 6, 6. Codices: oxav (ἡ γῆ) ἀφίησιν ἡ βραχυ- τάτῃ (non τὴν βραχυτάτην) πλάτος τρισέληψον. Scrib.: ἀφίησιν, ἡ βραχυτάτη, sÀ. voro. ὃ 10 e codicum serip- tura: μένουσαν... καὶ ἀτρέπτουσαν efficitur: καὶ ἀτρε- μούσωαν. Οἷ. 6.11. 8. C. 7, 6 scribendum: ézevocov αἰώραν καὶ ἀκαταστατον (pro ἀκατασταυστον). Ibd. 8, 2 scribendum videtur: καὶ τεκμήριον ἔσταε τὸ τῶν ῥεπόντων (v. ἔσται vOv oen.) ov τῇ γῆ (pro τῆς γῆς) μεσότητος πρὸς τὸν κόσμον, ἀλλὰ πρὸς τὴν γῆν κοινωνίας τινὸς καὶ συμφυΐας τοῖς ἀστωσμένοις αὐτῆς, εἶτα πάλιν καταφερομιένοις. Barbare vertam: Jd, quod accidit in vergentibus deorsum, non argumento erit telluri medietatis ad. mundum, sed. dis, qua a terra propulsa rursus in eam. deferuntur, communionis cuiusdam eum erra et copulationis; hoc est, ex eo non concludi poterit, terram in mundo mediam esse, sed cum terra communionem habere: ea, quae ab ea propulsa rursus decidant. Lib. V. 665 Ibd. 10, 3 scrib: ἡ γῆς μοῖρα καὶ χώρα (pro ὅρα), coll. c. 9 extr. Tum 8 5: ἀλλὰ xai ἐκείνῃ καὶ (codd.: xci xvayrixo) ταύτῃ διάστημα δοτέον (pro τὸ δέον), ἐπιχωροῦντος τοῦ κόσμου διὰ μέγεϑος. (In codice E swpius spatia vacua esse, ubi nihil desit, iam. Wytten- bachius animadvertit; vid. c. 14, 1, c. 15, 7, c. 16, 18, c. 17; 8; €: 18, 3, c. 24, 8, €, 25, 15; e. 26, 13 et 14, c. 29, 1 et 3, quibus locis delendz? sunt lacunarum notz a Dueb- nero posita.) Ibd. 11, 3 scribendum videtur: ὡς ἑτέρα τινὶ qv- cix 5 μᾶλλον διαφορᾷ (pro τενὲ ψυχῇ καὶ φύσει μᾶλλον διαφορᾷ) τῆς μὲν ἀτρεμούσης ἐνταῖϑα, τῆς δ᾽ ἐκεῖ (pro καὶ) φερομιένης. (S 4: χάτω δὲ μόνον ἕν, 8 5: καὶ οὐ τοῦτο μόνον ἄτοστον, priore loco sublato c», altero τό) Ibd. 12, 8 serib.: μηδὲ νοῦν, χρῆμα ἀϑῷῶον ὑπὸ βοίϑους ἡ nier οὐρανὸν τὲ .. . διισιτάξιενον, εἰς σάρκας ἥκειν κ. v. À. (pro νοῦ χρῆμα ϑεῖον ὑπὸ βρ.), et 18, 2: εἴστερ εἰδείη τῶν στρατιωτῶν ἕκαστος ἀφ᾽ ἑαυτοῦ τάξιν τε καὶ χώραν κατὰ καιρὸν (pro καὶ x«t00v), οὗ δεῖ, λαβεῖν. Tum 14, 1l, ut opinor: τὰς καταδεδουλωμένας ἔϑει δόξας ἀφέντας, sententias consue- tudine serviliter constrictas (pro ἕξει). (De e. 15 extr. dietum est p. 71.) Ibd. in proximis capitibus hzc corrigenda: 16, 9 p. 1 999 C: δὲ μὴ στέγει... τὸν ἥλιον, ἀλλὰ δεΐη σεν (pro δίδεσιν, coll. c. 18, 7: τὸν ἥλιον ὁ ἀρ διΐγσιν), 18, 4: ἄλλαις καὶ ἄλλαις κλίσεσι (deest prius ἄλλαες), 20, 8: ταύτῃ δὲ (τῇ σελήνη) ἡ yy ἀπὸ τῶν ἀνατολῶν (om. ἢ γῆ: sententiam Amiotus vidit), 21, 13: γῇ τις ἱερὰ. γνομιεζομιένῃ (v. ἥτις ἱερὰ), 28, 10: μήτ᾽ ἀφαλλο- μένη (ἀφαλλομένης), 24, 8: δέχεται διὰ τοὺς ἀγρίους . χειμιῶνας (om. δια), 25, 9: οὗ uiv... ot δὲ (οἱ hiv .. .oi 0?) et 8 16 tollendum σερός ante χειμιῶνος, δ 26: ἄλλῃ πρόσφορός ἐστεν ἄλλοες (V. αὐτοῖς). Ibd.26, 9 excidit loei, in quem σεεραιοῦνται homines, 666 Lib. V. significatio; tum 8 1lscrib.: κατὰ κορυφὴν eios evo ἐ- νους (οὖς πετομέγνους), ὃ 18: ὀνειροπολεῖν τὸν Κρόνον, ἐπειδὰν παύσῃ τὰ τιτανικὰ πάϑη ... ὁ ὕπνος καὶ γένηται, deleta lacune nota, 8 15: ἐπεϑυμίαν ἔχων ... ἐπειδὴ và τριάκοντα ἔτη διῆλϑεν (v. ἐπεὶ δὲ), $ 16: ἔν τε τελεταῖς (V. ἐν vsÀ.). Ibd. 28, 4 scrib: ὁ μὲν ἐστεν ἐν τῇ γῆ τῆς Δήμητρος (ἐν τῇ τῆς 4.) ... 0 δὲ ἐν τῇ σελήνῃ τῆς Φερσεφόνης, ὃ V: πτοήσει συγκεκραμένην (συγκε- κραμένῃ). (De ὃ 8 dietum p. 27.) De primo frigido c.3, 3 scrib.: ἐπεοῦσαν pro ἐμι- ποιοῦσαν, 6, 2: οὐδὲ φϑορά τίς ἐστι τοῦ ϑερμοῦ . . ., ἀλλ᾽ ὑσπαρπτικὴ φύσις (natura per se constans, pro φϑαρ- vix), 12, 7: ove . . . ἀναρίτοντες (ὅσοι ve), 19, 6: τὰ λεπτὰ τῶν ἔργων, opera subtilia, pro «à λοιστά, 21, 4: ἐξικμασϑέντος pro ἐκμασϑέντος. Aquane an ignis utilior ὁ. 9, 4 scr.: τὰ νεκρὰ (pro τὰ ὑγρὰ) τῶν σωμάτων. In libro de sollertia animalium hse emendatius scribenda annotavi, c. 1, 4: cvv veo ov τοῖς μειρακίοις (codd. συννεαρίζων), 2, 9: xot βοῦς 5 σῦς αἰτίαν ἔσχε σιροπειμένων ἱερῶν γευσαμένοις (γευσάμενος) ém- φτήδειος ἀποϑανεῖν εἶναι (v. om. εἶναι), ὅ, 9: οὐκ ἐν φῷ φρονεῖν πεφυκότι (οὐχὶ τῷ φρ. πεφ.), (, 2: ὅπως ἄστρα καὶ ζῶα καὶ ψυχὴ (V. τύχη) παρεισέλθϑῃ, (— post σιροδήλων καὶ plura exciderunt —), 8, 2: καὶ διὰ τοῦτο ᾿“ριστοτίμου γενησομένους (πρὸς ᾿“ρειστότιμιον, sed z00c Duebnerus significat non esse in codicibus), 9, 6: σῦν μὲν (γ. μόνον) καὶ ἔλαφον . . ., ϑύννον δὲ καὶ u- ραβον, 10, V: ἡ τῆς μηχανῆς αὐτῆς ἡγνιοχεία ... συνά- γειν τὸ ϑήρατρον ἀρχομένης ὡς αἰσοϑανομένης καὶ - 2 c , » 1 " M φρονούσης, vy «cO ἡμέραν ὄψει... στεστὸν ἔσχε TOV. λόγον (omitt. ἀρχομένης ὡς), 14, 2: ἢ μηδὲ. .. φησῇ (aut etiam neget, v. φήσει), 15, 2: οὐκέτε γὰρ προσμάχονται ... ὁμοίως (ὁμοίοις), 238, 4: ἀνεωγμένη παρέχει Lib V. 667 τῇ αἰσϑήσει τὴν ἱστορίαν (Y. ἀνεωγμένη), 35, 1: οἷα... δημιουργεῖ, χαλεσεὸν ἐστι μὴ καταμαϑόντας πεισϑήναι" ὄψει δὲ τὸ πλαττόμενον (videbis autem, v. σιξισϑῆναι τῇ ὄψει τὸ πλ.), 96, 2 (de littoribus): σάλου ς μαλακοὺς ἔχοντα καὶ ἀσφαλεῖς (V. στόλους). De Stoicorum repugnantiis c.2 init.: πολλὰ μὲν, ὡς ἐν λόγοις, αὐτῷ Ζήνωνι, πολλὰ δὲ Κλεώνϑει, πλεῖστα δὲ Χρυσίπσεω γεγραμιμένα τυγχάνει «περὶ πιολιτείας. Serib.: ὡς ἐν ὀλίγοις, ut in paucis. Pauca Zeno omnino scripsit, sed in his (pro portione) multa de rep. Eundem errorem (ἐν λόγοις pro ἐν oA/yorc)c. 10, 3 Mezeriaeus correxit; cfr. codd. Aristotelis polit, V, 1, 8 Stahr. (De c. 2, 4 dixi p. 142.) Ibd. 10, 1 soerib. videtur et sententia continuanda Sie: τοῖς δὲ ἐπιστήμην ἐνεργαζομένοις, xod! ἣν ὁμο- λογουμιένως βιωσόμεϑα, (ἐπιβάλλει) στοιχειοῦντας τοὺς εἰσαγομένους ἀπ᾽ ἀρχῆς μέχρι τέλους, ἐφ᾽ ὧν καιρός ἐοτι, μνησϑῆναι καὶ τῶν ἐναντίων λόγων. Editur: τὰ ἐναντία στοιχειοῦν καὶ καταστοιχίζεεν τοὺς εἶσαγ. Cor- rupto στοιχειοῦντας additum est καταστοιχίζειν (quod à στοιχείοις fingi non potuit). 1 ἀναντία si verum esset, significaret contra (τοὐναντίον); sed repetitum hie e su- perioribus est. Sub fin. cap. $ 15, fortasse ponendum: σιρὸς τὴν τούτων (hoe est τῶν ἀληϑῶν) συνέχειαν C (pro συγγένειαν). C. 11, 8 scrib.: εἴ ye μὴ προστάξει τι (προστάξεις τι). Ibd. 11, 5 valde vereor, ne eo genere verborum traiectionis, de quo dixi ad vit. Demetr. c. 20, erratum sit scribendumque: δῆλός ἐστε μέσον προστάττων, ot κατόρϑωμα. Ibd. 18, 8 excidit significatio actionum vere virilium οὔ modestarum, cum ad hane formam (si non his ipsis verbis) scriptum esset: «sí γὰρ ἴσον ἐστὲ τὸ av- δρείως ἱπὲρ πατρίδος μαχόμενον τρωϑῆναι καὶ τὸ ἀνδρείως δήγμια μυίας ἐνεγκεῖν, καὶ τὸ σω- 668 twv. φρόνως καλῆς νεάνιδος καὶ τὸ σωφρόνως ἀπο- σχέσϑαι τῆς γραὸς, οὐδὲν, οἴμιαι, Ótagéper κ. v. λ. Ibd. 18. 3 et 15, 3 in Chrysippi verbis e codicibus restituendum est: τῶν δὲ δι αὐτῶν αἱρετῶν ὄντω ς (pro ὄντος) καὶ τοῦ καλοῖ (auditur: τέλους ἀστολειστο μένων). (De c. 20, 3 monitum p. 26 n.) Ibd. 22 extr.: ἐνσαῦϑα δ᾽ ἀπόλογον. Videtur fuisse: ἀπὸ λόγου, contrarium superiori στρὸς λόγον, ut dicitur desto (ἄπο) τρόπου, ἀπὸ oxostov, alia. (Initio capitis scrib.: εἰσων, Ott . . . διαβέβληται, ἔτε εἰς τὰ ϑηρία φησὶ δεῖν ἀποβλέπειν. Codd. ἔστε τὰ 29., edd. καὲ σιρος τὰ d.) Ibd. 23 init. pro δοκοῦντος scribendum: δοκοῦντες, ἢ. e. fere, δοκεῖν ϑέλοντες, nisi ipsum ϑέλοντες resti- tuendum est. Tum ὃ 5 hse debet esse loci forma: Πότερον, φησὶν, ἔξεστι vov βραβευτὴν τὸν φοίνικα, ὁποτέρῳ βούλεται, αἀστοδοῦναι, καάϑ' ἂν (pro xav) τύ- χωσιν αὐτῷ συνηϑέοτεροι ὄντες, ὡς ἂν ἐνταῦϑα τῶν αὑτοῦ τε χαρισάμενον (pro χαρισόμνενον) τρόπον τινὰ, ἢ μᾶλλον (ἤ add. Wytt.), ὡς κοινοῦ τοῦ φοίνικος γεγονότος ἀμφοπέρων, οἱονεί τινος κλήρου γενομένου, τὴν ἄλλως (sie W. pro ἐνάλλως) κατοαὶ τὴν ἐσίκλεσιν, ὡς ἔτυχε, δοῦναι £o véov; (pro αὐτον). Deinde $6 in Chry- sippi verbis seribendum videtur: e? τῶν δοκιμιαζόντων z 00606 δή (procoocoós) τινας δραχμὰς ἢ δύο ἐπὶ ποσὸν (pro τοσόνδε) οἱ μὲν τήνδε, οἱ δὲ τήνδε φαῖεν εἶναι καλήν. Cfr. c. 87, 2. Ibd. 27, 2: ὡς δέον φαντασίαις ἐπεφερομένων τινῶν τὸν μὲν ἐμμένειν τοῖς κρίμασι, τὸν δὲ ἀφίστασϑαι. Sie eodices; 50110.: ὡς (ὥστε) δεεν ὧν φαντασίαες ἐστεφ. τιν ὦν. Ibd. 80, 5 excidit δεῖν post ἀποστρέφειν et ὃ 6 εἶναι post ἀποβαλεῖν (vo ἀγαϑῷ vo τὴν οὐσίαν ἀπο- βαλεῖν εἶναι οἱονεὶ δραχμὴν ἀποβαλεῖν), ut de soll. animal. c. 2, 3. (Cap. 31, 4 nulla est laeuna. Erant, qui 4 Lib. Y. 669 dicerent deos τοὺς ἀγαϑοὺς ὠφελεῖν τῷ xpivew αὐτουὺς κατ᾽ ἀρετὴν καὶ ἰσχύν.) Ibd, 39, 1 scrib: ὁ δὲ Ζεὺς καὶ ὁ κόσμος καϑ' ἕτερον τρότπιον, ἀναλισκομένων ἀπάντων καὶ ἐκπῶὺυ- ρουμένων. Υ͂. ἀναλ. καὶ ἐκ svgog γινομένων. (C. 41, 2 fort, scrib.: ἀραεότερον πνεῦμα ἀπὸ τῆς ψύξεω c.) Ibd. 44, 10: οἐόμενος αὐτῷ παντελῆ συνάτι- φεσϑαι φϑοράών. Scrib: συνάσιτειν ὧν φϑοράν. Vid. ἃ 2: χαὶ παντελῶς ἂν αὐτῷ συνάπτοι ἡ φϑορά. Adversus Stoicos de comm. πο {115 ὁ. 8, 1: cq. ὧν μάλιστα τὴν αἵρεσιν ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἀνὰ δοκοῦσι. Scribendum videtur: ὥσσιερ àm ἐκρίων ἀναδεικνύασι καὶ μόνην ὁμολογεῖν τῇ φύσει λέγουσε: proponuni tanquam im suggesto admarandam. Ibd. 7, 1 scrib.: εἰ τῶν ἀγαθῶν ὁ φρόνιμος μήτε ἀπόντων μήτε εἰ πάρδστιν (V. πάρεισιν) αὐτῷ φροντίζοι (v. φροντίζων), ἀλλ᾽... δἴη. Ibd. 9, 2: ἀλλὰ καὶ ὅλως εἰσιεῖν τὸ ἀγαϑὸν ἀρρεσιὲς σιοιοῦσιν. Imo: καὶ ὅλως, ὡς ἔπος εἰσεῖν, τὸ αγ. κ-.τ. ^. Ibd. 12, 3 scr.: μιετοικίζει, καϑάσπερ οἱ τύραννοι, τοῖς κακοῖς προεδρίαν διδοὺς καὶ νομοϑετῶν κ. v. λ. (V. διδοῦσι καὶ voy.) | Ibd. 14, 3 pro evwwvojgujooucvov SCr. ovvveua- σομένων. Quod c. 14, 1 Chrysippus comedias dieit ἐσεε- |. γράμματα γελοῖα φέρειν, quod vocabulum deinde ter repetitur (88 2, 3, 5) addito ultimo loco genetivo (vov στοιήματος), id quid sit nescio suspieorque ἐστί 90 pc μι e, pannum adsutum, à Chrysippo scriptum. —Librarius cum semel vocabulum ignotum mutasset, perstitit in mutando. Ibd. 15, 3 scrib.: 7 δήπου χρῆσίς ἐστιν ὄνομα prov, usus ille et wtilitas τῆς κακίας, quam Stoici iactant, pro eo, quod editur: 5 δὲ ποῦ γῆς ἐστιν: ὄνομα povor. Paulo post fieri debet: ἐναργὴς» οὐδενὸς οἵα χρηστοῦ μεταλαβεῖν (V. ἐναργής" οὐδενὸς ὡς ayor- στοῦυ μι.). 670 Lib. V. Ibd. 16, 2 Duebnerus edidit: σταρασελησίως oiov προσήκειν (antea ὡς προσήκει) ἀγαϑῶν ὑσταρχόντων καὶ κακὰ ὑπάρχδιν. Si e codicibus, scribendum: οἴονται σροσ-- ήκειν. Alioquin faciendum esset: σταραστλησίως “ρ0σ- ἥκειν. audito λέγουσιν. Ibd. 26, 8 seribendum: Z/s γὰρ, οἷόν ve (pro Εἴπερ γὰρ οἴονται), μῇ στοχαζομένους τούτων μηδ᾽ ἐφιεμένους τοῦ τυχεῖν ἐκείνων, τὸ τέλος ἔχειν, οἷ (V. ov) δεῖ ἐκεῖνα ἀναφέρεσθαι, τὴν τούτων ἐκλογὴν, καὶ μὴ ταῦτα. De re dixi ad Cie. de fin. IIT, 22 p. 377 ed. II. Ibd. 27, 2 (nam de ὃ 1 dictum p. 17 ima) absurdum est τῶν πραγμάτων. Fuit aut: oc τῶν ἀδυνάτων ov aut simile. ὃ 5 et 6 non recte Wyttenbachius inter duas personas distribuit, qus sunt unius Diadumeni seipsum interrogantis. ὃ 7 scribendum fere: φαίνεται γὰρ εἰς τὴν τοῦ ἀγαθοῦ νόησιν τῇ φρονήσξιε χρώμενος, φρόνησιν δὲ ἐν τῇ περὶ vayadov ξητῶν νοήσει. Ibd. 28, 2 scrib: ὃς ἅμα σώματος μοχϑηρίᾳ ψυχῆς βλαπτομένης (pro βλεστομένῃ, Wyttenb. βλασι- τομένου) συνέχεται καὶ γίνεται. C. 29, 1 proxime ad codices scrib. : καὶ καϑιστάντες τὸν λόγον, ὃς ἅμα ἀπο- στρέφει καὶ ἐπάγει ταῖς ἐφέσεσι καὶ διώξεσι. . . πρὸς τὸ οἰκεῖον ἕκαστον. (Duebnerus Wiyttenbachii coniec- turam secutus est.) Ibd. 30, 2 sic interpungendum et seribendum: . .. καλοῦσιν. "Estetvo ὄντος τὸ ποιεῖν vt καὶ πάσχειν, τὸ δὲ πᾶν ovx Ov ἐστιν, ὧστε . v. Δ. 8 V sententia hse esse debet: Ὅλως δὲ, ἐπεὶ μήτε σῶμα (V. ἐπεὶ τὸ λέγειν σῶμα) τὸ πᾶν μήτ᾽ ὅν ἐστε (pro μὴ δέον ἐστὶ) κατ΄ αὐτοὺς...» τὸ μὴ ὃν σῶμα σώματα μιέρη ἕξει καὶ TOV μὴ ὄντος μέρῃ covt ὄντα. Sed τὸ λέγειν longe discedit. (De ἐσεεὶ Qu bre- vissime admonui synt. Gr. ὃ 207 n. 2; vid. vit. Thes. c. 28, Pyrrh. c. 10.) Tum 8 8: ze; ταΐτην οὖν ἀνατρέπουσε ἐνάργειαν οὗτοι (proovco), τὸ πᾶν ὁμολογοῦντες 9. τ. À. ἡ | Lib. V. 671 Q. 31, 10 pro ἐξομιοιῶσαι SCrib. ἐξομοεώσειεν, sed residet aliquid mendi in proximis. Ibd. 32, 3 (nam de ὃ 1 dixi p. 23) scrib. videtur: ἢ οὐκ ἐκεῖνοι μὲν (οἱ ᾿Επικούρειοι) ἀναιροῦσι τὰς περὶ ϑεῶν ἐννοίας, οὗτοι δὲ καὶ περιυβοίζουσε .. . Vulgo: ἢ ἐκεῖνοι μὲν οὐκ ἀναιροῦσι, sine sensu. Ibd. 35, 4 exciderunt verba aliquot propter eiusdem vocis repetitionem, deinde aliud mendum accessit. Sie enim scribendum est: '44Àe τοῦ ve κόσμου τὸ πῦρ καὶ τὸν κόσμον πάλιν TOU πυρὸς σπέρμα λέγουσιν εἶναι. (Vulgo: τοῦ τε κύσμου πάλιν τὸ πῦρ ὃ σπέρμα λ. εἴ.) Proximum mendum correxi p. 28. Ibd. 37, 2 tollenda altero loco verba τοῦ πλήρους, errore repetita, ut sit: καὶ δεχομένου τὸ ἐσειιμιγνύμενον τοῖ διάστασιν οὐκ ἔχοντος οὐδὲ χώραν ἐν ἑαυτῷ κ. v. À. 8 4 scrib: ἔτε δὲ, ὅπως ἐξίκηται τῇ κράσει πρὸς τοὺς δύο, δυοῖν λαμβάνειν μιέτρον (codices: εἰ δ᾽ ὅπως, Wytt. εἰ δὲ οὕτως ἐξίκηται, solece et sine sensu), οὐ δ 6: καὶ μή 8ϑ' ἕτερον (V. μηδ᾽ ἕτερον) αὐτῶν αὖ πάλιν δυνατὸν εἶναι συμβαίνει μήτ᾽ ἀμφότερα (codd. : συμβαίνει δ᾽ ἀμφότερα), τῆς κράσεως ... μηδὲν ἐστε- λείσιεσϑαι μηδενὸς μόριον, ἀλλὰ πᾶν παντὸς ava- "uAaoO9or βιαζομένης. (Codd.: ἀλλὰ παντὸς, edd. Qd. πάντως.) 104. 39 extr. scribendum videtur: 7 (hoc v. omit- titur) τῷ μηδέτερον ὑπάρχειν καὶ ovx ἐφαρμόσει τῷ μεῖζον εἶναι (Υ. τῷ μιείζονε ἢ) καὶ ἐφαρμόσει τῷ μὴ μεῖζον (v. τὸ μιεῖζον) εἶναι ϑάτερον. C. 40, 8 interpres . Latinus verum secutus est: ἀσωμάτῳ (non ἀσώμιατον) δὲ χρώξζεσϑαι καὶ ἀσωμάτῳ σπυροῦσϑαι σῶμια, παρὰ τὴν ἔννοιών ἔστι. C. 43, 3. tollendum φασί, adscriptum ad interieetum orationi τὸ τοῦ λόγου. Ο. 45, 3 videtur subesse: ὄχλον ἀντιστάτην καὶ βιατὰς πολέμιον νοῦν ἔχοντας (V. ἀντιστάτην κακίαις καὶ πολ. v. ἔ.). Poet verba sunt. 612 Lib. V. Ibd. 49, 4: ἀλλὰ soAAQv ἔχει ταραχὴν . . . οὗτος ὃ λόγος λεγόμενος τῆς γῆς τινὸς καϑ' ἑαυτήν. Videtur fuisse: λεγομένης τῆς γῆς (0c?) τινὸς καϑ᾽ ἑαυτήν. Ne suaviter quidem vivi posse sec. Epicurum ὁ. 2, 4 addendum esse καλῶς (ὡς ovx ἔστε ζῆν καλῶς κατ᾽ αὐτούς), ex proximis (S 5 et. 9) manifestum est. De ὁ. 3, 4 dixi p. 42 et p. 60.8 5 prave ab omnibus pro ZEsehyli verbis accipiuntur et coiriguntur etiam, quz Plutarchi sunt; annotat enim ZEschylum non ἐνήκεν dixisse, sed ad doloris diuturnitatem significandam ἐνῴώκεσε. Deinde vero haec: ᾿Ολισϑείη ἀλγηδών reliquaque et forma verbi bar- bara et syntaxi (sine ἀφ) soloca et sensu cassa sunt, nec cum superioribus coniuncta, «qua sananda sie videntur: Μόλις δ᾽ εἴη ἂν ἀλγηδὼν ovy (pro οὐδὲ) ἕτερα τοι- «Uva κινοῦσα καὶ γαργαρίξζουσα vot σώματος. vir ullus sit dolor, qui non alios similes corporis (dolorificos) motus excitet el quasi üillet, Eo sequentia pertinent. Tum $ 9 primum scribendum apparet: 70 δὲ ἡδέως ζῆν ἀνάτι- vovveg (suspendentes, pro ἂν ἅπτωνται) πλείονα | svegi φούτου λέγειν οὐκ ἐῶσιν ἡμᾶς, deinde autem deest nomen eius, ex quo Epieurei iucundam vitam suspendunt, ad quod nomen refertur tovvov pronomen. Excidisse τοῦ σώ- μιάτος et res et, quod sequitur, σαρκὸς ostendit. (Wytten- bachius in eod. Harleiano lacunam esse scribit.) Postremo ξ 10 scribendum: στοικελμούς τινὰς οὐκ ἀναγκαίους, ὅταν ἐν τῷ μὴ πονεῖν γένηται, δεχομένης , postquam ad. nom dolendi statum pervenit, sublato ovx post ὅταν (ὅταν ov γένηται). Notissima Epicuri sententia, exempto omni dolore, variari, non augeri voluptatem. Ibd. 4, 6: ὥσστερ σωμάτων οἰκίᾳ τῇ ψυχή vot σοφοῖ τὰ τῆς ἡδονῆς ἐκκλύσματα μένειν ἐῶντες. Ap- paret scribendum: ὥσστερ ἐν .. . τῇ ψυχῆς, ὅι amimo sa-. pientós tanquam in . . ., et in σωμάτων οἰκίᾳ latere nomen loci fcdi et contempti, quo immunditie congerantur — di a RR RR RN Lib. V. 615 et confluant; ipsum nomen non reperio. ὃ 7 tollenda 9;- ψῶντες ἢ ἐρῶντες, adscripta prave coniectando ad senten- liam indiecandam. ὃ 8 revocandum ἐδείσινησαν. Ibd. 5, 4 pro yeígetv καὶ ὑβρίζειν τοὺς ἐν πόνοις ὑπερβάλλουσι γιγνομένους Scribendum: y. ». βου ὦ ξεεν. coll. 16, 7: ἡδέως «e βεβιωκέναι καὶ βρυάζειν, c. autem 7, 4: ὥστε μήτε συῶν ἀπολείπεσϑαι μήτε προβάτων εὐδαιμονίᾳ, τὸ τῇ σαρκὶ... ἱκανῶς ἔχειν μακάριον «ιϑεμένους. Vulgo est: προβάτων, εὐδαιμιονίαν τὸ 4. T. À. Ibd, 8, 7 scrib: 4 μηδὲν ἡμᾶς mi ... ὑσποινίαι ἠνώχλουν μηδὲ (pro ἔτι) τὰ περὶ ϑανάτου, tum: οὔτε δόξαις κεναῖς (pro δόξαις, αἷς) ἐνοχλεῖται sr εοὶ τῶν μετὰ τὸν ϑάνατον (codd. ἐνοχλ. τῶν μετὰ aut ἐνογ- λεῖται μετὰ). ᾿ Ibd. 9, 2: Τὰς μὲν γὰρ ἐπὶ. .. σαρκὸς evova- ϑείᾳ τῆς ψυχῆς διαχύσεις . .. οὐδὲ ψυχικὰς ἂν τις οὐδὲ χαρὰς, ἀλλὰ σωματικὰς ἡδονὰς οἷον ἐπιμιειδιάσεις καὶ συνεπιϑρύψεις προσείποι τῆς ψυχῆς. Serib: ἀλλ᾽ ἐπὶ (aut ἐν) σωματικαῖς ἡδοναῖς οἷον ἐστεμι. x. v. λ. 104. 10, 1: Αὐτῆς δὲ τῆς ἀληϑείας ἡ μιάϑησις οὕτως ἐράσμιον ἐστι καὶ ποϑεινὸν ὡς τὸ ζῆν καὶ τὸ εἶναι διὰ τὸ γινώσκειν, τοῦ δὲ ϑανάτου vd σκυϑροω- σότατα λήϑη καὶ ἄγνοια. Scrib: ὡς καὶ τὸ ζῆν πο- ϑεῖται διὰ τὸ yw. Cap. 11, 4 tollendum στρόβλημια. αὖ sit: εἴτε περὶ τῆς ὑποτεινούσης... εἴτε περὶ τοῦ γω- ρίου τῆς παραβολῆς. C. 12, 5 tollendus accommodati ad proximum vocabuli error: ὥσστερ τεταριχευμέναις. καὶ ve- κρὼς (pro τεταρεχευμέναις καὶ vexoaic, ἄλλας πάλιν καὶ τεϑνηκυίας . . . κινοΐντες. Ibd. 18, 1: φιλοϑέωρον ἀποφαίνων τὸν cogor ἐν ταῖς διαπορίαις. Imo: ἐν ταῖς διασορείαις» im pere- grinationibus. (De $ 3 admonui ad Cic. de fin. I, 26 p. 59 ed. IL) ὃ 6 scribendum: oí sso! χορῶν λόγοι καὶ διδα- σκαλιεῶν (de fabularum | actionibus) pro διδασκαλίαι, MADVIGII Aovxzns. Cer. 43 674 Lib. V. sublato eodem, quo in c. 12, 5, errore, e£ 87: δειασχεϑεὶς (separatus) pro διαχϑείς. C. 16, 1 pro οἵα scrib.: οἷαι 0. . ἐνέμοντο. Ibd. 17, 5: καὶ τί δεῖ περὶ vOv ἄκρως ἀγαϑῶν λέγειν: δὲ γάρ τινε τῶν μέσως φαύλων... 0 κύριος ὥραν ἐσιεδοίη μίαν « v. Δ. Tollendum esse φαύλων, ut. audiatur ἀγαθῶν, tota sententia clamat. 8 8 pro barbaro εἰ στριεῖται Scribendum: στρίηται (in interrogatione, quid fieri oporteat). Ibd. 21, 2: διαβάλλοντες τὴν πιρόνοιαν ὥσστερ παισὶν oss. Ποινὴν ἀλιτηρειώδη καὶ τραγικὴν ἐσιγεγραμιμένην. Serib.: ἐστεκρεμα μένην. (Ofr. quastt. conv. IT, 10, 2, 2.) Deinde 8 3 (de bono effectu timoris dei) pro his: é»: qoi, Ot ὃν ov δέουσι πολλῶν (accipi volunt, quasi sit δέ- ονται ἐλευϑεροῦνταί ve vot ἀδικεῖν Scribendum est: ἑνὶ qoo, δι ὃνουδὲν ἀδικοῦσι, πολλῶν ἐλευϑεροῦνται ἐκ τοῦ ἀδικεῖν, coll. 25, 3 οὐ 4, Sautem 9: ϑεοῦ δὲ ϑυσίᾳ μῇ παρόντος, ὥσπερ ἱερῶν δοχέως aut ἱεροδοχέως (V. ὥσπερ ἱερὸν δοχῆς sine sensu). C. 22, 3 scribendum videtur: Οὐ τοίνυν ogyoic καὶ χώρισε συνέχεται τὸ ϑεῖον ἅμα. ὅτι χαρίζεσϑαι μὲν x. v. λ. (pro ἀλλ᾽ ὅτι μὲν χαρίζεσϑαι). C. 28, 8 (ὥσπερ εἴ τις ἐν πελάγει καὶ χειμῶνι ϑαρρύνων ἐσιστας λέγοι) Scrib: ϑαρρύνων ἐπεβάτας (cfr. S 6). Ibd. 28, 1 exciderunt tantum dus littere: τῶν... βεβιωκότων ὁσίως καὶ δικαίως, o? xaxov μὲν οὐδὲν ἐκεῖ, τὰ δὲ κάλλιστα. .. προσδοκῶσι. ὃ 7 non φλοιοῖς. sed κλοιοὺς, ἐν οἷς οδυρόμενοι διατελοῦσιν. appellatos esse certum est, seed quod unum vocabulum lateat in εἴς δωλα σιάντα, nescio; imagines hine alien: sunt. Ibd.29, 3 scribendum est sie: Καὶ χκαϑάσερ, οἶμαι, τὰ μὴ χρηστὰ τῶν φαρμάκων, ἀλλ᾽ ἀναγκαῖα, οὐ κου- οἰζοντὰ (v. ἀναγκαῖα, κουφίζοντα) τοὺς νοσοῦντας, ἐπι- τρίβει καὶ λυμαίνεται τοὺς ἐγιαίνοντας, οὕτως ὁ ᾿Επι- κούρου λόγος τοῖς μὲν ἀϑλίως ζῶσιν οὐκ εὐτυχῆ τε- wTU Lib. V. 615 λευτὴν ἐπαγγέλλεται, τὴν ἀναίρεσιν. .. τῆς ψυχῆς, τῶν δὲ φρονίμιων xat... βρυόντων ἀγαϑοῖς παντά- σασε κολούεε τὸ εὔϑυμιον. Vulgo post οὐκ εὐτυχῆ interponitur: τοῖς δὲ κακῶς (Duebnerus καλῶς) πράσσουσι, que verba cum sententie interitu addita sunt ab aliquo, qui non intellexerat τοῖς ἀϑλίως wor contrarios poni τοὺς φρονίμους. Mors miseris inutilis, bonis et fortunatis tristis comparatur cum iis medicamentis (medicamentorumve partibus) qus, quod μη χργστὰ sint, sed necessaria (ad reliqua continenda), sgris inutilia (ov xovq.), sanis mo- lesta et noxia sint. Ibd. 31, 3 scribendum videtur: ze! às! ταῖς ἐκ ϑεῶν ἐλπίσιν ... ἀναιρεϑείσαις, vot ϑεωρητιχκοῦ τὸ φιλομιαϑὲς καὶ τοῦ σπιρακτικοῦ τὸ φιλότεμιον ἀποτυ- φλώσας, sublato zs; ante τοῦ ϑεωργτικοῦ, ubi ferri, ad- dito ante ταῖς, ubi abesse nequit (preterquam quod sus- tulit, post sublatas; cfr. quzstt. conv. VIII, 2, 4 init.). Adversus Colotem e. 2, 7 scrib: δίχα τῆς ἡδονῆς σε τῆς σιανταχόϑεν ἐξεργασϑείσης (cutusvis et unde- cunque parate) pro ἐξελαϑείσης, tum 5, 4: οἴχεσϑαι τὸ χριτήριον Gv, εἴπιερ ... ἀπέλιστον, et 6, 3: εἰ μιὴ νομίζει pro vouícoi. C. 7, 3 Epicuri verba desinunt in χρώματα ἔχειν, cetera contra disputantis sunt; 8, 6 post 701012106 excidit evo: ante e μιέν. C. 11, 6 scrib.: τὸ μέν Tt κενὸν εἶναι, τὸ δὲ φύσιν xevov. Ibd. 18, 8: "Enel δὲ καὶ Πλάτων καὶ Σωκράτης ἔτε σιρότερος συνεῖδεν, ὡς ἔχει τε δοξαστὸν ἡ φύσις X. T. Δ. Omnia, que deinceps sequuntur. ad Parmenidem, qui ante nominatur, pertinent. Codices: καὶ Πλάτων (aut σαντων) xol Xwxodvove ἔτε so. Scribendum: καὶ Πλά- τωνὸς καὶ Σωκράτους ἔτι σπιρότερος ουνεῖδεν. Ibd. 15 init. oratio sie supplenda est: ᾿“λλὰ δὴ Πλάτων φησὶ τοὺς ἵσισιους ὑφ ἡμῶν ματαίως ἵἕσσιους εἶναι Aéy eo Qai (aut ἵπισιους καλεῖσϑαι), τοὺς δ᾽ ὠν- ϑρώπους ἀνθούώπους. nisi etiam plura exeiderunt ad 43* 6176 Lib. V. hane fere formam: ἵἕστσους καλεῖσϑαι, οὐδὲν γὰρ μᾶλλον ἵσισιους εἶναι ἢ τοὺς ἀνθρώπους. ὃ 7 videtur scriptum fuisse: οὐ παρορᾷ τὸ αἰσϑητὸν, ἀλλὰ τὸ νοητὸν ὁρᾷ. Codd. utroque loco σταρορᾷ. Ibd. 19, 5: Ὃ δὲ τὰς αἰσϑήσεις λόγος ἐσταγόμενος ὡς ovz ἀκριβεῖς -. «οὔσας. Videtur fuisse: ἐστ αετεὠ μενος. Ibd. 23, 1 oratio fere sie supplenda est: Μὲ περὶ ἵσισου τὸ τρέχειν κατηγοροῦμεν, oU φησι ταὐτὸν εἶναι τῷ, περὶ οἱ κατηγορεῖται, τὸ κατηγορούμενον, ἀλλ᾽ ἕτερον, οὐδ᾽ εἰ περὶ ἀνθρώπου τὸ ἀγαϑὸν εἶναι, ἀλλ᾿ ἕτερον μὲν ἀνθρώπῳ τοῦ, ví ἦν, εἶναι, τὸν λόγον. ἕτερον δὲ τῷ ἀγαθῷ. S 9 pro verbo et significatione et tempore pravo ἐξαιμιάξει scribendum videtur: 2£exowv- 9er, spinas legit, tum post: πρὸς τὴν συνήϑειαν ἀν ϑ- ἐιστάμενος pro ἀνιστάμενος. — C. 24, 4 intercidisse quadam, cum sie fere scriptum esset: xo; ϑερμὸς ὁ ἄκρατος καὶ pavsuvOGc ὁ ἥλιος καὶ σκοτεινὸς ὁ τῆς νυκτὸς ἀήρ, appareb ex iis, que sequuntur: xe? πρὸς ἥλιον ἀμιβλυωττόντων. Ibd. 28. 5 seribendum videtur: "4 τοίνυν, εἰ ἔστι piv, πίστεν ἀναιρεῖ (vulgo: μὲν ἀναιρεῖν), ἔστε δὲ, ὡς οὐκ ἔστιν, ἐπέχειν περὶ αὐτῶν δεῖ, εἰ (V. αὐτῶν, ei) μηδὲν ἄλλο, κι v. λ.» que igitur, si sunt, fidem. tollunt, fieri autem potest, ut non sini, de iis adsensum cohibere decet. (Proxima emendavi supra p. 32.) Paulo post ὃ * in loco a Wiyttenbachio e codice B redintegrato scri- bendum est: αλλ εἴ τισιν ὅλως συγκατατίϑενται ἄν- ϑροωσοι» ϑαυμάξειν ἄξιον. Codices ἀνϑρώστοις (accom- modato casu ad σεσεν): Duebnerus Wyttenbachio iubente delevit. Ibd. 29, 2 scrib: xot πάσχειν αὐτὸς vo (codices, edd. αὐ τὸ) τῶν γυναικῶν, εὐχόμενος x. v. 4. Epicurus se ipse - cum materculis comparat timide filios nimia laude ex- tollentibus. Admonere debuerat nominativus οὐχόμενος. Ib.30 'p, 6 pro φιλοσοφήμασιν ἀρϑέντων νόμων í Lib. V. 671 scribendum puto: φιλ. ἀναερεϑέντων τῶν v., utc. 80, 9 etc.31, 2 et 6 etc, 84, 8, c. autem 32, 7: ἐξελώντας αὐλῆς (pro ἐξελῶν). Cap. II. Lucianus. Luciani scripta et qua sub eius nomen errore et propter similitudinem quandam et imitationem subiecta sunt, nonnulla quidem satis et genere et :etate separata, cum pleraque adolescens perlegissem , nonnulla studiose, post longum intervallum relegere cepi, cum in syntaxi Greca componenda occupatus diligentius inquirerem, quem- admodum sensim ἃ vetere usu declinatum esset quidque ipsi, qui primis post Christum natum seculis Atticam ele- gantiam imitando renovare conati essent, novitii tamen intermiscuissent et alieni, paulatimque absolvi prater mi- nutos libellos et qui aliqua de causa minus ad legendum aut salilem ad morandum invitabant. Ad exiguum, quod olim ad orationis fidem exigendam paratum erat, instru- mentum codicum neque multorum neque antiquorum neque diligenter et plene collatorum nuper facta est accessio non parva codicum maxime Gorlicensis (A apud lacobitzium) et Vindobonensis (B) eorumque, qux» Sommerbrodtius e codice Marciano n. 434 (— nam ceteri Marciani exigus auc- toritatis sunt —) excerpsit. Sed neque eadem omnium libellorum condicio est, sed non parvo melior universe spec- tanti eorum, qui librum de historia conscribenda przcedunt, deterior fere ceterorum, maximeque nonnullorum (ut huius ipsius de historia, tyrannicide, Alexandri, parasiti, adv. indoctum, de calumnia), nec ad gravia et antiqua menda, ') Luciani codicum Marcianorum lectiones edidit I. Sommerbrodt. Berolini 1861. 678 Lib. V. qua hie interdum sub levi specie latent, interdum mole- stius offendunt, tollenda aut saltem detegenda ita multum auxili attulerunt codices interdum non leviter discrepantes. Atque etiam multis locis dubitari posse videtur, satisne caute eorum, quos dixi, codicum fidem et auctoritatem nuper editores seculi sint, quos interpola- lionem non exiguam passos suspicor. (Exempla quaedam ex uno libro, bis accusato, ponam infra. Sed neque hzc perserutari potui et ipse coniectura ea tantum attigi, quz non nimis diu in hoc campo morans expedire poteram, multa tristi aut dubio signo notata pretermittens. Usus eram lacobitzii exemplo; itaque adhibito postea Dindorfiano (a. 1858) non pauca tollenda fuerunt, quz ille pra;ceperat prater ea, quae iam Bekkerus emendarat pluraque et maiora Cobetus. Epist. ad Nigrimum: εἰχόμιην ἂν τῷ γελοίῳ, Imo: ἐνειχὸ μην. Nigrini c. 1: αντὶ δὲ ἀνοήτου ve καὶ τετυφωμένου γενέοϑαι μετριώτερον. Agitur de mutatione in contra- rium. Serib: μετρεώτατον. Vid. ad Plutarchi prec. coni. c. 42. j Tbd. 6: οὐδὲ γὰρ οὐδὲ καταφρονεῖν αὐτῶν ϑέμις. Aliena contemptus significatio scribendumque manifesto: ρϑονεῖν αὐτῶν. Sed quid lateat in οὐδὲ κατα (— nam ne οὐδὲ yàg οὐδὲ quidem ferri potest, —), nescio. 104. 21: πῶς γὰρ ov γελοῖοι μὲν oi πλουτοῖντες. Codices οἱ omittunt. Scrib.: πῶς γὰρ οὐ γελοῖοι oi μὲν πλουτοῦντες ---: His contrarium redditur c. 22: σολὺ δὲ τούτων 4. T. À. Ibd. 27: τοῖτο μὲν δεῖν οἱ πολλοὶ κελεύοντες. Nihil est δεῖν, quod videntur pro δεδέσϑαι accipere; codices ov δεῖν. Videtur subesse, etsi litterarum vestigiis non proximum est: τοῦτο uiv νηστεύειν οἱ σε. *. Ibd. 34 seribendum: εἰ οτόματος μὲν ἀλλοτρίου δειπνοῦντες μὴ δέονται, μηδὲ χειρῶν, μηδὲ ὦτων p τ ἈΎΡ w- ΎΥ | ἀκούοντες. sublato τῶν, quod ante ὥτων additur errore ex altera syllaba orto. [Iam Fritzschius.] Ibd. 37 scrib: ἀλλ ἠρέμα δηκτικῷ τε καὶ γλυκεῖ φαρμιάκῳ, τούτῳ χρίσας ἀτεχνῶς ἐτόξευσε pro τοῦτο, quod saltem αὐτὸ esse debebat. Iudic. vocalium c. 2: Z/éoe δὲ ov μικρόν μοι ἐπὶ τοῖς τῆς ἀποϑλίψεως inégyevar τῆς ἐμαυτοῦ. Scrib.: Zféoc δὲ οὐ μικρὸν μοι ἐπιούσης ἀποϑλίννεως ἐσεέρχεται τ. ἐ. Ibd. 6: δύο συνῆλθον ἀγαϑοὶ καὶ καϑήκοντες ὁραϑῆναι. — Scrib: χκαϑήκοντες κραϑῆναι, idonei, qui misceantur. 1) Lib. V. 679 Ibd. 19: 0 δὴ σταυρὸς εἶναι ἀπὸ τούτου μὲν ἐδη - μμουργήϑη, ὑπὸ δὲ ἀνθρώπων ὀνομάζεται. Scrib.: 0 δὴ σταυρωϑῆναι ἀπὸ τούτου μὲν x. v. λ. | Timon. e. ὃ: οὐδὲ γνωρίζοντες ἔτε οὐδὲ προσβλέ- σιονφας -- τιόϑεν γάρ; — ἢ ἐπικουροῦντες ἢ ἐπιδι- δόντες ἐν τῷ μέρει. Non. recte. duo extrema per y ad- iunguntur participio σεροσβλέποντες tanquam ei subiuncta; neque apte de minoribus (γνωρίζοντες. προσβλέποντες) subiicitur s;o02ev γάρ, quod adiungendum erat maioribus, quz minus exspectari posse signifieatur. Scribendum vi- detur: οὐδὲ προσβλέποντες, noOev ye ἢ ἐπικουροῦντες ἢ ἐπιδιδόντες ἐν τῷ μέρει; nedum aut adiuvantes aut subvenientes. Cfr. Prometh. c, 12; Plutarchus de facie in orbe lunz.23, 7: σ΄όοϑεν ye τὴν σελήνην δυνατὸν ἐστιν 4.1. λ. C. 9 pro ἠγανάκτει scribendum puto ἀγανακτεῖ. 1) C. 7 prorsus eodem modo, quo Dindorfius, voces transpositas in suam sedem redegeram, sed reliqua parcius et lenius muta- veram sic: μέχρι μὲν γὰρ ὀλίγοις ἐπεχείρει, τέτταρα καὶ (hec recte add. Halmius) τετταράχοντα λέγον (pro λέγειν. Dind. λέγειν ἀξιοῦν), ἔτει δὲ τήμερον xal τὰ ὅμοια ἐπισπώμενον, συνηϑείᾳ ᾧμην ἰδίᾳ ταυτὶ λέγειν (Dind. συνήϑειαν ὥὦμην, Ceteris omissis). 680 Lib. V. Ibd. 38: τοὐναντίον δὲ αὐτὸς ἐγκαλέσαιμιί σοι. Scrib: δ᾽ ἂν αὐτὸς ἐγκαλ. o. (C. 48 Hemsterhusius occupaverat, quod mihi in mentem venit: 7» δὲ δέῃ ἀπο- ϑανεῖν, ἑαυτῷ στέφανον éneveyxeiv, pro: ἤν δέῃ asto- ϑανεῖν ἢ αὐτῷ ov. ἐπ) C. 45: Πλὴν ἀλλὰ περὶ πολλοῦ ἂν ἐποιησάμην. Scrib.: σοεησαίμην. Sequitur ἀν γένοιτο, non ἐγένετο. [Iam Sommerbrodtius.] Prometh. sive Cauceas. c. 2: Τοῦτο φῆς, ὦ Προ- μηϑεῦ, τὸ κατελεήσατε ἀντὶ σοῦ ἀνασκολοσιισϑῆναι ... παρακούσαντας τοῦ ἐπιτάγματος: Ferri nequit impera- tivus; scrib.:: Τοῦτο φὴς... τὸ κατελεῆσαι, τὸ ἀντὶ σοῦ ἀνασκολοπισϑῆναι; Nihil aliud esse misereri Mer- curius dieit nisi ipsum velle cruci affigi. (Dindorfius. prorsus sustulit τὸ xaveA., non recte.) 104. 12: οὔτε δὲ βωμοὶ ϑεῶν ἢ ναοί" πόϑεν δὲ ἄγαλμα ἢ ξόανον d τε ἄλλο τοιοῦτον; lacobitzius: πόϑεν δὲ; -— ἢ ἄγαλμα, Dindorfius: οὔτ᾽ ἀγάλματα ἢ ξόανα. Scribendum e od, B nulla littera mutata: βωμοὶ ἢ ναοί; πόϑεν ye ἀγάλματα ἢ ἔἕόανα . . . τι- μώμενα; vid. ad Timon. e. 8. Sed pro οὔτε δὲ ponendum videtur: οὐδὲ βϑωμοί, nisi pro altero οὔτε subiit «oe» ye. Dialog. deor. 6, 5: '4AÀ« oi σάντες ἄνϑρωσποε ἀπειρόπαλοί sioww' aovygosu κατελθὼν uw. v. Δ. Seri- bendum: "AA, οἷοι πάντες ἄνθρωσοι ἀπσειροόκαλοί εἰσιν, αὐχήσει xoc. Ibd. 18, 2 e cod. F (Guelferbytano) scrib.: Ov (pro- EV) λέγεις, ὅτε σου vd ἐγκαύματα ἰασάμηην. Queritur AEsculapius sileri ab Hercule suum beneficium. Ibd. 22 extr. Recte distributis personarum partibus,. ut fit iam in duobus codicibus et apud Dindorfium, scri- bendum: ᾿Πμεῖς μὲν εἰδῶμεν (pro ἔδωμιεν) ταῦτα xat σρόσιϑί 0L . .. πατέρα δὲ ὅρα μὴ καλέσῃς μὲ ἀκού- οντὸς τινος. Delendi quinque verba nulla minima causa est.. - uM EAS uw. Uu WINNIE. UU ἡ - ͵ Lib. V. 681 Dial. mortuorum 3, 2 scribendum: 717 φής: εἰ μιὴ ἐς Πεβάδειαν mageAd ov καὶ ἐσταλμένος ... εἰσερ- "100 ..., οὐκ ἄν δυναίμην εἰδέναε. ..; Vulgo solece: δὲ μὴ ἐς 1. γὰρ (hoc ex παρ ortum) σταρέλϑω καὶ . . εἰσερπιύσω . . ., οὐκ ἂν ἐδυνάμην... .;: Paulo ante €. 1 καί transponendum videtur: δὲ μῇ καὶ ζῶντες (v. ζῶντες καὶ) ὑμιεῖς. Ibd. 6, 38: Καίτοι πολλοὶ ἤδη τῶν ἐρωμένων. Eadem, qua Hemsterhusius, ratione motus τῶν γερόντων scriben- dum opinor. Ibd. 18, 1: ὅμοια ferri non posse, Hemsterhusius demonstravit. Fuit: Καὶ μιὴν καὶ περὶ τῆς ᾿Ολυμιπιάδος oic 9 οἷα ἐλέγετο. Ibd. 15, 2 scribi debet: εἰ καὶ ὅτε μάλιστα οἱ ἄνω ῥαψῳδήσουσε uéya* νεκρῶν δὲ ὁμοτιμία, x. τ. λ. (alta νοοο). Editur δαψωδηήσουσι" μετὰ νεκρῶν δὲ, przpositione non recte posita. 21, 1 quod eiecta interpolatione e codi- ejbus Dindorfius restituit: ἐδόκεε ἀτρέπτῳ τῷ προσώπῳ προσίεσϑαι τὸν ϑάνατον, rectum tamen non est, quoniam non de morte admittenda agitur, sed de Socrate ad introi- tum mortis et inferorum accedente. Itaque necessario seribitur st oooc£v a: (cfr. que sequuntur: se! δὲ κατέκυ- wev εἴσω τοῦ χάσματος). Cum sigoorécvar conflatus videtur (ut προσίεσϑαι nasceretur) alter infinitivus ἃ δοκῶν, quod sequitur, pendens et τὸν ϑάνατον regens. Ihd. 92, 2: ΝῊ Δὲ ὠνάμην ys, εἰ μέλλω καὶ ὑσιερεκτίνειν τῶν νερῶν. Scrib: ὀναίμην ἂν, et μι. Ibd. 26,1: ov ydo ἐν τῷ ἀεὶ, ἀλλ᾽ ἐν τῷ μετασχεῖν ὅλως τὸ regnvav ἦν. Neque μετασχεῖν solum ferri potest . meque in μεταβάλλειν facile mutari (quod preterea non recte de homine fruente diceretur), neque ullo modo vitium minuitur addito & cum &G. Hermanno. Ὅλως prorsus abundat. Seribendum: ἀλλ᾽ ἐν τῷ μιετασχεῖν νεαλῶς. In recenti partieipatione et fructu posita oblectatio est. 682 Lib. V. (Paulo ante e cod. Marciani vestigiis reponendum: οὐδὲν ἔτι ἡδὺ ἀπέλαυον τῆς ἀϑανασίας.) ἢ De saerificiis c. 5: "77 γὰρ οὐ ταῦτα σεμνολογοῖοιν oi ποιηταὶ περὶ τῶν ϑεῶν καὶ πολὺ τούτων ἱερώτερα x. v. À. Imo: τούτων μιαρώτξρα. Vitarum auct. c. 5 (in Pythagorz verbis): σεωυτὸν ἕνα δοπέοντα καὶ ἄλλον ὀρεόμενον ἀλλον ἐόντα εἴσεαι. Scrib.: σεωυτὸν, ἕνα δοκέοντα eivat, ἄλλον opgeopevov, ἄλλον ἐόντα εἴσεαι. Ibidem c. 22 addenda particula: ἀπορῶ γὰρ ὁπότερον ἂν εἰσιὼν ἀπολάβοιμιε. Piseat. c. 39 (preter eum locum, de quo dixi p. 143): Οὐκοῦν δευτέρου κρατῆρος ἤδη καταρχώμιεϑα, σιροσχαλώμεν κακείνους, ὡς δίκην ὑπόσχωσιν X. T. À. 1) In. Charone quoniam proprie, quz coniectura fiat, emendationis nihil est, exempla tria ponam, in quibus mihi non recte pon- derata codicum auctoritas videtur. Nam c. 9 puto cum Vindob. et reliquis. contra Gorlicensem et Paris. retinendum fuisse: ὡς καϑελὼν τὸν Κροῖσον ἄρχοι ἁπάντων (ili ἄρχειν), ut consilii et finis, non effectus significatio emineret. Nam opta- tivum Lucianus in sententiis finalibus etiam post presens aut futurum primarie sententie tempus non minus quam con- iunctivum subiicit particule ὡς sive ὡς μή (vid. ut intra tres libellos subsistam, Char.c.1 ἐπανέλθοιμι, 3 ἔχοιμεν, 6 βλέποιμι. piscat. 9.18 περιπατήσειε, 16 γένοιτο, 21 καταφρονοίη, 34 ἐπι- τηδεύοιεν, 44 ἀντιποιοῖντο, 41 ἔχοις, Hermot. c. 18, 21, 30, 58, 61, 64, 18, 86) et ὅπως (v. c. Prometh. c. 19 ὅπως ἔχοιεν); in ἵνα hoc (ut cum optativo post presens aut futurum ponatur) non fit apud Lucianum, fit apud Philostratum non raro, vt vit. soph. II, 25, 5 et 26, 29, yit. Apoll. IE, 14, 5, V,:29,.3 et 32, 1 et 35, 5. Deinde c. 10 male e Gorlic. scriptum est αὐτὸς ἀξιοῖς pro παρὰ τὸ πορϑμεῖον αὐτό. slatim ad ipsum navigium; C. autem 14 e Vindob. scribendum: ἐν τοσούτῳ δὲ ἐπαιρέσϑωσαν ἀφ᾽ ὑψηλοτέρου ... καταπεσούμενοι pro ἐπαιρέσϑων ὡς àv. Nam ὡς ἄν cum participio ἢ. 1. ferri nulle modo potest. ai Lib. V. 683 Non cohaeret oratio. Codices A B προσκαλοὔμεν, ex quo effii debet: προσκαλούμενοι. Ὦ) Catapl. c. 6 codices habent: καὶ τοὺς ἀπὸ wvava- γίων ye ἅμα γὰρ τεϑνᾶσε καὶ τὸν ὅμοιον τρόπον, CX quo fib: καὶ τοὺς ἀπὸ ναυαγίων ye ἅμα" ἅμα γὰρ φεϑνάσι καὶ τὸν ὅμοιον τρότιον. De mercede conductis c. 5: ἀλλὰ τὸ δοϑὲν, κἂν δοϑῇ xav ἀαϑρόως ληφϑῆ, πᾶν ἀκριβῶς .. . κατανα- λίσκδται. — Inepte tanquam contraria componuntur z&v δοϑῇ κἂν ἀϑοόως ληφϑῇ. ineptum est τὸ δοϑὲν, κἂν δοϑῇ. Scrib: τὸ δοϑὲν, xav καϑ' ἐν κἂν ἀϑρόως 459975. (In cod. Marciano, Sommerbrodtio teste, omitti- tur «x&v Óoó7, fortasse prave suppletum, cum post δοϑὲν excidisset κὰν x«Ó' ἕν.) Ibd.8: Ὅμως δ᾽ ovv ἐχέτω τινὰ συγγνώμην αὐτοῖς, εἰ ἐσιιτυγχάνοιτο᾽ τὸ δὲ δι ἡδονῆς ἐλειίδα μιόνον z. τ. λ. Imo: e ἐπετύγχανον" τὸ δὲ x.v. 4. Eodem modo condicio additur, ac si dictum esset: εἶχε», ὧν αὐτοῖς. Ibd. 12: Δδίκος δὲ πολλοὺς εἶναι τοὺς ἐναντία σοι φρονοῦντας καὶ ἄλλους ἀντὶ σοῦ τιϑεμένους. Scriben- dum: ἄλλοις ἀντὶ σοῦ τεϑεμένους, calculum adücientes, adsentientes, Vid. bis accus. c. 18 (τῇ έϑη τιϑέμενον). Alia exempla sic positi εἰϑεσϑαί τινε Hemsterhusius ad Thom. Mag. p. 443 ed. Bern. collegit e Libanio, Heliodoro, Synesio; nam antiqui tantum rov εἰϑεοϑαί τινι habent. | Ibd.15: ἐς τὴν ἀπειρίαν τῶν δρωμένων ἀπιοσκώτι- φοῦσι, τεχμήριον ποιούμενοι τοῦ μι) παρ᾿ ἄλλῳ πρότε- !) C. 9 ἀπολογήσεσϑαι ὑπολαμβάνω pro ἀπολογήσασθαι resti- tuendum esse, vix opus est dici. C. 10 post hme: ἔοικε γὰρ οὐκ ἄλογα ὃ ἀνὴρ προκαλεῖσϑαι propter terminationis simili- . tudinem excidit alter infinitivus ante ὠξεῶν, quod nunc perverse abundat. Recte igitur deteriores codices et editiones superiores δικάζεσθαι ἀξιῶν, nisi quod etiam κρένεσϑαι esse potuit. 684 Lib. V. ρόν σὲ δεδειστνηκέναι xal τὸ καινὸν εἶναί σοι τὸ χειρό- μακτρον τιϑέμενοι. — Extremum vocabulum e codicibus correxit Dindorfius (— edebatur enim τεϑέμενον, eo pravius, quod ipsi econvive τὸ χειρόμακτρον afferebant —); sed nec oratio nec sententia recta efficitur nisi sublato sro:zov- μενοι, quod eonstructione non intellecta accessit; coniun- guntur enim: τεκμήριον... τιϑέμιενοι (uot, etiam). Paulo ante retinenda erat codicum scriptura: ἐστεσποσιεῖν, ὅπως ἐς. .. τὴν γυναῖκα, εἰ σσολλάπις (si forte), ἐκ στεριωπῆς ἀποβλέψεις. Ibd. 27: “Πδέως δ᾽ ἄν μοι δοκεῖς καὶ ποιητὴς γενέ- σϑαι. .. ἢ κἂν ἄλλου ποιήσαντος δύνασϑαι ἄδειν ἀξίως. Pro ἀξίως, quod sane ineptam eantus laudem habet, Dindorfius δεξίως. Sed ipsa sententia, qualis nunc conformata est, in verbo δύνασϑαι evertitur; debebat enim esse: ἡδέως ἄν tor δοκεῖς ἄδειν. Scribendum: ἢ x&v ἄλλου ποιήσαντος δύνασϑαι ἄδειν ἀξιοῖς. aut cupias (optativus enim est) (C. 26 miror etiam ἃ Dindorfio neglectam esse scitissimam Casauboni emendationem, τοὺς ἀλλᾶντας ἐνειλοῦσιν pro τὰ ἄλλα ovvetAovorr. Corrupto substantivo articulus servari nequibat.) Ibd. 28: τὸ μὲν γὰρ λιμῷ συνόντα ... μύρῳ χρίεσϑαι καὶ στεφανοῦσϑαι τὴν κεφαλὴν, ἠρέμια καὶ γελοῖον. lure Kemnius hesit; scribendum: εὐ oejro (Koen. χρήμια) v «yycAotov. C.30 e cod. Gorlicensis scriptura: ἀχάριτός εἶμε καὶ ἥκιστα συμισιοτικὸς (V. ἀχάρεστος) efficitur verum: ἀχαρίς τίς εἶμι. Ο.ὕ 35 omittendum εἰ inter κἄν et vr, ut sit: χρὴ Ó$ ... καὶ ῥήτορας εἶναι αὐτοὺς, κἂν τι σολοικίσανετες τύχωσι, αὐτὸ τοῦτο X. τ. À- Pro lapsu inter salutandum c. 11: ὅτε οὐδὲν ὄφε- λος τῶν ἀπιάντων ἀγαϑῶν, ἔστ᾽ ἂν τοῦ ὑγιαίνειν μόνον αστῇ. Miror neminem vidisse scribendum esse: ὅτε οὐδὲν ὄφελος... ἀγαϑῶν ἐστιν, ἂν τὸ ὑγιαίνειν μόνον ἀπῇ. !';, Non minus miror, c. 4 neminem secutum esse codicum F M ] Lib. V. 685 Ibd.16 scribendum: Τάχα δ᾽ ἄν τινὰ ἐκτιλήξειε τῶν (prave recentissimi τῆς e Gorlic.) κατ᾽ ὀρϑὸν λογισμῶν (V. λογεσμον) καὶ στρατιωτῶν πλήῆϑος, οἱ μὲν στροω- ϑοῦντες, οἱ δὲ ἐν τῇ τάξει τῆς πιροσαγορεύσεως μὴ μένοντες. Additum, quod οἱ uiv... οἱ δὲ ad πλῆϑος appositione adiunctum non intellegebatur, in codicibus ὧν inter σιλῆϑος et οἱ, a ceteris patienter toleratum est, Dindorfio lacunz suspicionem obiecit. Hermotim. c.9: ἀστήγαγε παρὼ vov ἄρχοντα ἔναγ- χος περιϑείς γε αὐτῷ ϑοϊμάτιον περὶ τὸν τράχηλον. Adverbium ἔναγχος et abundat (— nam πρώην hoc fac- tum Lucianus iam dixit) et incommodo loco ponitur; γέ prorsus pravum est. Fuitne: σταρὰ vov ἄρχοντα ἄγχων σιεριϑείς ve αὐτῷ Ooljaviov z. v. À.? Ibd.17 e codicum vestigiis (ἀξεῶν οὐ γὰρ πιστεύσαϊ σοι v. À. Vel: ov y. πιστευσαιμί 0. v. λ.) efficitur aptis- sime: ésworeivo τὴν αἵρεσιν τῶν κρειττόνων. iov — οὐ yàg; — πιστεῦσαί μέ GOL τοιαῖτα λέγοντι. lronice affirmatur, talia narranti fidem habendam esse. Dindorfius lemere delevit, quz» sanare nequibat. Tum c.18 e cod. G (— melioribus in hoc dialogo caremus —) scribendum: οὐδὲν «gov οὐδ᾽ αὖ πάνυ ic vo διάφορον (in contrariam partem, pro ἀδιάφορον) ὑστερδκσιῖστον, OQ... εἶναι xvvixov. C. 20, quoniam ovy ὅτε in interrogando pro 2onne plane inusitatum est, scribendum videtur: τοιόνδε ἐστίν" οἵδ᾽ ὅτε. .. προσηεις αὐτοῖς xat ἠξίους ... τῆς γνώ- εἴης. (De c. 30 vid. p. 19.) Ibd. 33: ἐσεὶ τὸ τοιοῦτον ὅμιοιον àv εἶναι. Hiec a Lyeino ipso adiunguntur, ut scribi debeat: ἐσεὶ... ὅμιοιον ἂν εἴη. C. 43 scrib: ov ydg à v εἶχες (pro ov ye εἶχες). (De c. 49 dictum p. 375.) C. 53 oratio sic scripturam manifesto veram: τὸ μὲν χαίρειν κελεύειν καὶ πάνυ , Y , , , ἀποδοκεμάξει (pro κελεύει. . . ἀποδοκιμάξειν). 686 IW. interpungenda: 7'vac φὴς τοὺς πολλοὺς; εἴδότας καὶ σεεσεδιραμιένους ἀσπάντων: Ibd. 57: ὡς μιὴ ἱερεῖα καταϑύῃς ταυτὶ καὶ ϑυσιά- Cye τῷ μηδ᾽ ἱερέα τινὰ τῶν μιεγαλομίσϑων παρακαλῆς. Pravum ταῦυτί, pravum et ignave superadditum καὶ ϑύσι- ἄάζξης, pravum vo. (Codices duo interpolati ϑυσίας ξητῶν.) Scribendum videtur: ὡς μιὴ ἱερεῖα κπαταϑύσης vrooav- φάκις ϑυσίᾳ ζητῶν μηδ᾽ ἱερέα κ. v. λ. Ibd. 59 ex nihili verbo αὐϑομιολογούμιενον (πρᾶγμα .. καὶ γνώριμον ἅπασι) non cum Dindorfio αὖϑες ogo- λογούμενον fieri debet, quod adverbium huic loco incommo- dum est, sed una littera mutata usitatum (inde a Demosthene) et aptissimum: ἀνϑομολογούμενον. 0O.61 (αὐτὸν δὲ τινα... παραπολέσϑαι, ὡς καὶ αἰτὸς ἐν ἀρχῇ ἔφησϑα, οὐ μικρὸν εἶναι κακὸν) tollendum est εἶναι, qui infini- tivus rationem non habet. Auditur ἐστί, αὖ in altero membro (ἐν δυοῖν οβολοῖν ὁ κίνδυνος). 104. 68: Καὶ αὖ καὶ σιρὸς τοῦτο ὅρα ὅσου δεῖ τοῦ χρόνου, οὗ ἑκὼν παρῆκα. Non χρόνον παρῆκε Lycinus, sed hanc partem opere et laboris: ὃ ἑκὼν sz. (Codd. ὃν, οὗ, ovr. Infra, ubi est: καὶ εἴ ποτε τοιαύτην τινὰ δύναμιιν ... πορισάμιενος ἤεις ἐπὶ τὴν ἐξέτασιν τῶν λεγομένων, pro imperfecto restituendum esse futurum (7 ξεις potius quam εἶ), et stove et totus locus clamat. Quomodo historia conscribenda sit!) c. 1: Ec γελοῖον δέ τι πάϑος πιεριΐστη τὰς γνώμας αὐτῶν. Codices στερε- fora, antiquissimus Florentinus στερεΐσταάς. Imperfectum non aptum; scribendum videtur, ut hse ad superiora ad- !') Libellus neque in exagitandis pravis valde lepidus et in pre- cipiendo tenuis et vulgaris genus sermonis habet difficilius, quale in uno et altero preterea libro (Alexandro, de parasito) reperias. Scripturam antiquitus gravius quam in superioribus corruptam arguunt et codicum discrepantiw et plures loci pror- sus perturbati (c. 18 et 15) et lacunm (e. 43, 59). m ΚΑ ΥΓΝΥ Ὁ Lib. V. 687 iungantur: ἐς γελοῖόν τι τιώϑος σιεριϊστὰς τὰς γνώμας αὐτῶν (ὁ ἱδρώς). 104. 6 finita distributione in ἀγούσης, nova sententia incipit ab '4oyzv ve, quz, collectis prioribus in ταῦτα μὲν (συναρμιόσαι, — ταῦτα piv) continuatur ad παρακολου- ϑοῦσιν. Οὐ, 9 scribendum: καὶ ὅλως πρὸς «d ἔπειτα κανονιστέον τὼ τοιαῦτα, ὅπερ (pro ἅπερ) μικρὸν ὕστε- ρον ἐσιδείξομιεν. 104. 12: καὶ μάλιστα ἣν ἀνδρώδεις τὰς γνώμιας ὦσιν. ὥσπερ ᾿“ριστοβούλου μονομαχίαν γράψαντος ᾿“λεξάνδρου καὶ Πώρου καὶ ἀναγνόντος αὐτῷ τοῦτο μάλιστα τὸ χωρίον τὴς γραφῆς, -.....» λαβὼν ἐκεῖ- voe τὸ βιβλίον,. .....» ἔρριψεν ἐπὶ χεφαλὴν ἐς τὸ tóoo. Huie editionum scripture valde vereor, ne prave ob silentium auetor adscribatur codex Florentinus; ceteri boni: ᾿“ριστόβουλος μονομι. γράψας "AA. καὶ Π. καὶ ἀναγγόντος *. v. À., intolerabili orationis perturbatione; tum, ad quod minus editores attendisse videntur, omnes ceodiees (etiam Florentinus) omittunt xeivoc. Apparet, lacunam, quam codex Vindobonensis H apertam ostendit (ὥσπερ ᾿Αλεξάνδρου καὶ Πώρου), in ceteris prave sup- plendo oeeultatam esse veramque loci formam hane fuisse: ὥσπερ Αἰλέξανδρος, "dorovofovAov μονομα- χίαν γράψαντος ᾿4λεξάνδρου καὶ Πώρου. .... . λαβὼν τὸ βιβλίον κ΄ τ. À. Error enim ex bis posito Alexandri nomine ortus est. Ibd. 13 primum hse ἃ sequentibus separanda: 7^6;- οὔτοι τῶν συγγραφόντων oi πολλοί εἰσι τὸ τήμερον. Deinde, quoniam pro ϑεραπεύοντες codices omnes habent ϑερασιεύεσϑαι et quoniam e vulgata scriptura prava sen- tentia efficitur, scribi debet: Καίτοι δέον (codd , edd. καὶ τὸ ἴδιον) καὶ τὸ χρειῶδες, O τι ἂν ἐκ τῆς ἱστορίας ἐλσείσωσι, ϑεραπεύεσϑαι, ov (codd., edd. οὖς) μεσεῖ- σϑαι καλῶς εἶχεν, κα. v. À. (cum consuli deberet etiam utilitati). Eodem capite extremo, adhibito indicio cod, Flo- 688 Lib. V. rentini (στὰς pro στάσῃ), Scribendum: εἰ δὲ vic πάντως τὸ φερσινὸν ἡγεῖται καταμεμῖχϑαι (— sic recte pridem cor- rectus est error vulgaris καὶ με μῖχϑαι —) δεῖν τῇ ἱστορίᾳ, σιόσα ἄλλα ovv ἀληϑείᾳ vegnva ἐστιν. ..: 0 | Ibd. 15: «ov Kegzvgoiov αὐτὸν ῥήτορα στἀαραστη- σάμενος. Seribendum: αὐτῷ, cap. autem 17 non minus manifesto: zo γὰρ τοιοῦτον, εἴπερ ἄρα; ἡμῖν ἔδει κατα- λιστεῖν λογίξεσϑαι, μὴ αὐτὸν einsiv (V. λογίζεσϑαι ἢ αὐτὸν eistei). Ibd. 28: ὡς καὶ τοῦτο ἐοικέναι σαιδίῳ, εἴ που "Egovo εἶδες παίζοντα, προσωτσιεῖον ᾿Πρακλέους στερι- xeruevor. Imo: ἐοεκέναε παεγνίῳ. Ibd. 36: Καίτοι. οὐ γὰρ ἂν Qamg "-. v. A. Prorsus prave eoacervantur particule; rectum erit: Καίτοι οὐκ ἂν φαίης. Ibd. 37: οἷος καὶ πράγμασε χρήσασϑαε ἂν, ci ἐσει- φραπείη, καὶ γνώμην στρατιωτικὴν, ἀλλὰ μετὰ τῆς στολετικῆς καὶ ἐμσεειρίαν στρατηγικὴν ἔχων, καὶ νὴ Zio καὶ ἐν στρατοπέδῳ γεγονώς σοῦε x. v. Δ. Revocanda primum negatio, qua post γνώμην facilime excidit: καὶ γνώμην μὴ στρατιωτικὴν, non gregarü militis. Deinde alterum mendum arguit verborum ordo (— debebat enim scribi καὶ στρατηγικὴν ἐμσιδερίαν —), sed magis ipsa res; nam in eo discipulo (uo 3777), de quo agitur, usus impe- ratorius neque postulari poterat, neque eum postulari cetera ostendunt; requiritur γνώμῃ μετὰ τῆς πολιτικῆς καὶ στρατηγικη, animus imperatorius et sensus. Tollendum igitur éusvergroy, prave additum, cum non animadvertere- tur, audiri γνώμην. (C. 45 in his: τῷ μὲν κάλλεε τῶν λεγομένων . . . ὡς ἔνε μάλιστα ὁμοιουμένη, ξενίζουσα δὲ μιηδ᾽ ὑπὲρ τὸν καιρὸν ἐνθουσεώσα. Ocius revocandum, quamvis reclamantibus codicibus, μιή, quod ante ξενίζουσα . excidit post νη. — Ex μιηδέ sumi negatio ip hac affirmativi eb negativi membri copulatione nullo pacto potest.) . Ihd. 51 scriptum ad hanc formam olim fuit: ov γὰρ. pDe—— yy wwe ὔἉΡ̓ Lib. V. 689 ὡς παρὰ (pro ὥσσιερ) τοῖς ῥήτοροι γράφουσιν, ἃ αὐτοὶ εὐρίσκουσιν, ἀλλὰ τὰ μὲν λεχϑησόμενα ἔστε καὶ εἰρήσεται x. v. Δ. Nocuit eadem terminatio ουσεν. Ibd. 57: ἢ μηχάνημα ἑρμηνεύσας ἢ πολιορκίας σχῆμα δηλώσας, ἀναγκαῖον καὶ χρειῶδες Ov, 7) Entno- λῶν σχῆμια 5 Συρακουσίων λιμιένα. — Manifesto in hac diligenti rerum distinctione pro oyz&«c priore loco aliud requiritur nomen. Opinor fuisse: σολιορκίας σύστημα. (CU. 59 lacuna notanda est post jj ἀκαιροι.)}}) Tyrannieidz c. 1 scribendum: ζῶν μὲν τὸν υἱὸν ἐσειδὼν σιροανηρημένον, παρὰ τὴν τελευτὴν δὲ ἡναγ- κασμένος . .. αὐτὸς αὑτοῦ γενέσϑαι τυραννοχτόνος (in ipsa morte, dum moritur), sublato perverso additamento (προανῃρημένον παρὰ τὴν τελευτὴν, τελευταῖον δὲ), quo β servato sensu carent ila παρὰ τὴν τελ. (Partieula δὲ eodem loco ponitur paulo ante: vov πατέρα δὲ et mox: μετὰ ϑάνατον δέ, cet.) Ibd. 8: ἀνάξιός ἐστε τῆς ἐμῆς δεξιᾶς, καὶ μάλιστα ἐστ᾽ ἔργῳ λαμισιρῶ. .. καὶ γενναίῳ ἀνηρημένος, καται- σχύνων κακείνην «ὴἅν σφαγήν. Scrb.: ἀνηρημένῳ (suscepto), καταισχυνῶν κακείνην v. σφ. Et ἀνηρη- μένῳ habent codices optimi (A B F). Tum, quod sequitur: ἄξιον δέ τινα δεῖ ζητῆσαι δήμιον ἄλλον perd τὴν ovu- φορῶν, μηδὲ τὴν αὐτὴν κερδαίνειν, neque per se ἄλλον aub μετὰ v. c. recte dicuntur neque eum altero membro eongruunt; scribendum videtur: ἀλλοιοῦν τὸ τὴν συμι- φορὰν μηδὲ τὴν αὐτὴν κερδαίνειν. 104. 12 (ubi iure eadem poena affici dicitur, qui ezdem ipse perpetraverit et qui eam fieri coegerit aut ad- ---- 1) Ver. hist., quam post ἃ. 1826 non relegi, c. 4 recte annotavi Scribendum esse: πολὺ τῶν ἄλλων εὐγνωμονέστερος (pro — ov). Fortasse etiam: κἂν ἕν γὰρ, τοῦτο δὴ ἀληϑεύσω (pro γὰρ δὴ τοῦτο ἀλ.). ΜΑΡΨΙΘΙ Αὔνκαν. Cuz. 44 690 Lib. V. juverit): οὐ γὰρ ἡβούλετο τοῦ τιεπιραγμιένου ἴσον yíyve- οϑαι τὸ τῆς ἀδείας. Subest: οὐ γὰρ ἠβούλετο τοῦ τε σιεστραγμένου ἴσον γίγνεται τὸ τῆς αδικίας (hoc e cod. F): voluntatis (eius quod. voluit) et facti eque magna est in'wria (eaque punitur). De extremo vocabulo dubito. Ibd. 17: ταῦτ᾽ ἔστι στατέρων τὰ τραύματα, ταῦτα ξίφη δικαίων vvgavvoxzovov. Et πατέρων et τα prava. Latet adiectivum: ταῦτ᾽ ἔστε καιριώτατα τραύμιατα. Ibd. 20 scrib.: 7. jw: «t ὡς γέροντος ὑσιεριρρονεῖ x«l τῇ βραδύτητι κολάξει εἰς δέον (pro: βραδύτητι, κολάζειν δέον) καὶ παρατείνει ptor τὸν φόνον . . .3 104. 21: ἀπέϑανον ἂν, ἀλλ᾽ ἢ ὡς τύραννος μόνον, ἀλλ᾽ ἔτε νομιίξων ἕξειν ἔκδικον. ΝΟΠ solum ἀλλ᾽ ἡ ab- surdum, sed etiam μόνον, atque etiam ὡς τύραννος. Nam ὡς τύραννος nune quoque moriebatur (vel potius φυρανγνεύων). Puto fuisse: «AA ὡς (sie Solanus) με ΨΟ ec, «ÀÀ nu uw. v. À. Abdicat. c. 20: ἀλλ᾽ ὑμῖν (ὁ νομοϑέτης) ποιεῖ τοῦτο, ὦ ἄνδρες δικασταὶ, σκοπεῖν, εἴτε x. v. Δ. SCrib.: αλλ᾽ ἐφ᾽ ὑμιῖν σιοιεῖ τοῖτο, vestra potestatis hoe facit. Ibd. 21: τίς, ἀσωτίωα; τίς πορνοβοσκχὸς ὕβρισται: víc ἠἡτιάσατο; Non iniuria lenoni facta luxuriosum adole- scentem arguebat, sed potius lenonis usus et res cum eo acte; nimis infinitum illud είς zv«xoevo. Scribendum et interpungendum ità: τίς ἀσωτία: τίς s0ogvofooxoe; ὑβϑοίσϑαι τίς ἡτιάσατο; (De c. 17 dictum p. 24.) Ibd. 30 (de causis furoris): οἷον νέοις μὲν σιλῆϑος», γέροντας δὲ καὶ διαβολὴ ἄκαιρος καὶ ὀργῇ ἄλογος κ. v. À. Quam perversum sit σιλῆϑος, si quis non per se sentit, videat, quid Gesnerus in interpretando addere cogatur. Videtur subesse: οἷον νέους μὲν γῆ ϑος (vid, amor.c.9, Plut. Agesil. c. 29, cet.). Phalarid. Ic. 9 (nam inc.4 διασπ ἀσεσϑαι ἡσιεί- Àov» pro διαοστάσασϑαι vix mentione dignum) nulla est in his contrariorum comparatio: soregov ἄμεινον ἀδίκως p » «€. AL C. SE -— Lib. V. 691 ἀποθανεῖν ἢ ἀδίκως owe τὸν ἐσιβεβουλευκότα. Nam qui ipse iniuste perit, simul insidiantem servat (in quo nulla iniuria est). ^Seriptum fuerat fere sie: 7 αὐτὸν ἀδίκως ἀποθανεῖν ἢ δικαίως vov ἐπιβεβουλευκότα. Alexand. c. 30: οἱ δὲ πεμιπόμενοι .. . ἐξαπατη- ϑέντες ἐπανήεσαν ad μὲν ἐδόντες, τὰ δὲ ὡς ἰδόντες καὶ ὡς Gzovouvtec διηγούμενοι. — Alterum. οἷς (ante uxovo.) omittit codex optimus, Vindobonensis. Scribendum opinor: vd δὲ oc idoveeg d ἤκουσαν διηγούμιενοι, quadam ut visa, que tantum audierant. Ibd. 38: Καὶ πρὸς μὲν τὰ ἐν ᾿Ιταλίᾳ ταῦτα xai v4 τοιαῦτα σιροσεμιηχαγᾶτο᾽ τελετήν τὲ γάρ τινὰ συνί- σταται z. T. Δ. Qui sequuntur, ad Italiam nihil perti- nent; et errorem arguit uc». Scriptum fuerat ad hane formam: ταῦτα xat τὰ τοιαῦτα, οἴκοι δ᾽ ἄλλα τοι- «ica σιροσεμγχανᾶτο. Ibd. 58: xai νόμισμα καινὸν κόψαι ἐγκεχαραγμένον τῇ μὲν τοῦ Γλύκωνος, χατὰ ϑάτερα δὲ ᾿Ζ4λεξάνδρου. Serib.: ἐψχκεχαραγμένου. Rectum est ἐγκεχαραγμένος Γλύκωνα, pravum. Γλύκωνος. De saltatione c. 2 sic interpungenda oratio est: ἄλλων ὄντων ἀκουσμάτων καὶ ϑεαμάτων σπουδαίων, ei τούτων τις δέοιτο, τῶν κυκλιχῶν αὐλητῶν X. T. À. Exempla hse appositione adiunguntur. Ibd.22: Καὶ ταύτῃ τῇ τέχνῃ χρώμενος ὁ Διόνυσος Τυρρηνοὺς καὶ ᾿Ινδοὺς . .. ἐχειρώσατο καὶ φῦλον οὕτω μάχιμον τοῖς αὐτοῖς ϑιάσοις κατωρχήσατο. Scrib.: φύ- λων οὕτω μαχίμων τοῖς αὐτοῖ ϑιάσοις κατωρχήσατο. (De genetivo Bekkeri anecdot. I p. 152.) Ibd. 26 scribendum e cod. A : ἐν ἑκατέρᾳ ἐκείνων ορχή- σεως ἴδιον τι εἶδός ἐστιν, olov τραγικὴ μὲν ἢ ἐμμέλεια, κωμιωδικὴ δὲ ὁ κορδαξ (pro τραγικῇ .. . κωμιωδεκῇ), tum revocandum ex editionibus superioris setatis: ἐνίοτε δὲ καὶ τρίτη; σικίννεδος σιροσλαμιϑαγνομένης. Est aliqua τραγεκὴ (τῆς τραγωδίας) ὄρχησις, nulla τῆς τραγικῆς. 44" 692 Lib. V. Ibd. 34 scribendum: Οὐδὲ yap ... vo Φρύγιον φῆς ὀρχήσεως εἶδος, . .. ἀγροίκων ... ὀρχουμένων σφοδρὰ καὶ παματηρὰ πηδήματα, καὶ νῦν ἔτε ταῖς ἀγροικίαις ἐπιπολάξον, ὑπ᾽ ἀγνοίας παρέλιπον. Vulgo scribitur ἐστιστολάζοντα (πηδήματα) ridicule. "'eic ἀγροικίαις est rure, apud rusticos, usu apud huius statis scriptores non infrequenti. Ibd. 65: οἶδε (codex E οἶδεν) γὰρ καὶ ἐν ἐκείνοις μιᾶλλον ἐσταινουμένη τῷ ἐοικέναι τοῖς ὑποκειμένοις σιροσώσποις. Neque Valekenarii coniectura (σύνοιδε) neque aliorum oratio sententiave recta efficitur. Error natus est ex litteris male conflatis; scribi enim debet: οὐδὲν yap καὶ ἐν ἐκείνοις μᾶλλον ἐπαινοῦμεν ἢ τὸ &ouévot T. V. $t. Ibd. 68: Τὰ μὲν oov ἄλλα ϑεάματα καὶ ἀκούσ- ματα ἑνὸς ἑκάστου ἔργου ἐπίδειξιν ἔχει. Imo: ἕκαστον. 108. 88: οἱ μὲν συρφετώδεις καὶ αὐτὸ τοῦτο ἰδιῶται. Serib.: καὶ κατ᾽ αὐτὸ τ. ἰδ. Demonactis c. 11: ὅτι, ἄν τε φαῦλα ἢ τὰ μυστήρια, OU σιωπήσεται. . .» ἀλλ᾽ ἀποτρέψει...» ἄν τε καλὰ, wow αὐτὰ ἐξαγηρεύσειν. Imo: ἐξαγορεύσει. Variari in hae orationis forma non poterat. | Imagin. c. 6 scrib.: 7'e ἡλικίας δὲ τὸ μέτρον πῇ - λίκον ἂν γένοιτο; Κατὰ τὴν ἐν Κνίδῳ ἐκείνην uaAc- ovo. (Vulgo: μέτρον, ἡλίκον ἂν γένοιτο κατὰ τὴν X. v. À.) Ibd. 7 Lycini nomen ponendum est ante verba: κινδυνεύει τοῦ μεγίστου ἔτε ἡμῖν προσδεῖν et his sequentia continuanda. Concedit Lycinus aliquid deesse et id explere aggreditur. (Non recte Dind. καί addidit.) Ibd. 11: ἀρετῇ καὶ σωφροσύνῃ καὶ ἐσιδικίᾳ. .. καὶ τοῖς ἄλλοις, ὁπόσα ταύτης ὅρος ἐστίν. lneptum ὅρος. Fortasse scriptum fuit: ὁπόσα ταύτης χορός ἐστιν (virtutis). Nimis audacter Dindorfius: ὁπόσα ψυχῆς κόσ- μος ἐστίν. pem Aaa CO/u e dei AE ie Fa" . ; ! Lib. V. 693 Ybd. 15: ἧττον ydo δὴ τοῦτο xat γραφικῶς συν- φελεοϑὲν, κάλλη τοσαῖτα καὶ σιολυειδές τε ἐκ σιολλῶν ἀσοτελεῖν αὐτὸ αὐτῷ ἀνθαμιλλώμενον. In συντελεσϑὲέν latet infinitivus, a quo pendeat τοσαῦτα κώλλη, quod cum ἀσιοτελεῖν coniungi nequit. Seribendum videtur: ἧττον γὰρ δὴ τοῦτο γραφικὸν ovvertAciv εἰς ἕν καλλήη τοσαῦτα. Pro imagin. c. 5: καὶ οὐδ᾽ ὅσας ὀλίγας τὰς ἑαυτῆς φοίχας ἔχουσα. Exspectabam οὐδ᾽ ὀλίγας ὅσας, ut ὁλί- yove ὅσους scribitur Alexand. c. 1 οὐ ὀλίγον ὅσον Prometh. c. 12, Hermot. c. 59, 62, μεκρὸν ὅσον Hermot.c. 60 (Plutarch. vit. Demetr. ὁ. 48), πλεῖστον ὅσον Toxar. 12, μυρία ὅσα bis aecus.c.3. (C. 8. e codicibus duobus scribendum: μαρτύρε- . σϑαι. Recta oratione esset: αὐτῇ μαρτύρεται. C. 19 . Oratio sic interpungenda est: ᾿“λλὰ πῶς ésemveos στοιη- vic εὐδόκιμιος τὸν Γλαῦκον; Οὐδὲ Πολυδεύκεος βίαν φήσας ἀνατείνασϑαι ὧν αὐτῷ ἐναντίας τὰς γεῖρας. Respondet ipse sibi. Recte Gesnerus νου.) ἢ) Toxar. e. 1: ov μὴν ἀλλὰ καὶ πρὸς τοὺς ζῶντας ἄμεινον οἰόμεϑα πράξειν, μεμνημένοι τῶν ἀρίσεων καὶ φιμῶμεν ἀποθανόντας. Scribendum: καὶ τεμιὥντες. (Dindorfius σραξειν, εἰ μι. τῶν ἀρίστων τιμῶμεν, minus apte et maiore molimine.) Ibd. 9 transponenda particula καί, deinde delenda: Ki μὲν καὶ τὰ ἄλλα ἡμεῖς vov ᾿Ελλήνων δικαιότεροι καὶ τὰ πρὸς τοὺς γονέας ὁσιώτεροί ἐσμιεν. (Vulgo: καὶ δικαιότεροι τὼ σπιρ. T. y. καὶ δοιώτεροί &.) Etiam e. 15 (ixavov δὲ καὶ τοῦτο βλᾶκα ἐραστὴν σιροσεκπυρῶσαι) sententia postulat: ἱκανὸν δὲ τοῦτο καὶ βλᾶκα ἐραστὴν stQ., vel segnem. [Priorem correctionem Bekkerus prwcepit.] 1).C. 20 post οὐχ ὅπως (non dico) excidit aliquid. Ibidem indignor, ut in similibus non raro, ne commémorari quidem facillimam et certissimam Guyeti emendationem: φύσει κοῦφον, ὡς ἴσμεν, ξῶον καὶ δρομικόν (pro àv ἴσμεν. . . ξώων). 694 Lib. V. Ibd. 19: ἔτε καὶ σπείρας vivae ἐπισυρομένους, ὡς vo ῥόϑιον ἐπιδέχεσϑαι τῆς ὁρμῆς. Et ipsum verbum ἐστιδέχεσϑαι de excipiendo et avertendo impetu sstus pra- vum est et pravissimum 2z:0£yeoda: τὸ ῥόϑιον τῆς ὁρμῆς (pro eo, quod est τὴν ὁριιὴν vov ῥοϑίου). Scribendum: ὡς τὸ ῥύόϑιον ésvéyeoD at τῆς ὁρμῆς, ul castus impetu privaretur. Cfr. Alexand.e.57: ἀνεκόπην τῆς 0guzc. Tum pro ἐγκεκυφότα Scrib eé2xexvqocvo de eo, qui caput supra latus navis protendit. (C. 24: τῶν τε ἀγενῶν καὶ σενήτων. lneptum ye) Ibd. 26: ἀφορᾷ δὲ ἐς τὸν φίλον καὶ vov Μενεχρά- τήν" οὐδὲ οἴεταε χείρω πρὸς φιλίαν . . . γεγονέναι. Sie hoc dicitur, quasi alius sit amicus, alius Menecrates ac non idem. Scrib.: ἀφορᾷ δὲ ἐς τὸν φίλον, καὶ vov Me- γνεκρατην οὐδὲν οἴεται χείρω .. . 7εγονέναι. (C. 29 e cod. uno scribendum: yoAest ἦν xat ἀφόρητα οἷα &vàgt ἐκείνων ἀήϑει, quippe.) Ibd. 86: ἕν᾿ εἰδῇς ὡς παιδιὰ τὰ ὑμιέτερά ἐστε παρὰ τὰ Σκυϑικὰ ἐξεταάζεσϑαι. — Scribendum: παρὰ τὰ Σχυ- ϑικὰ ἐξετασϑέντα, cum Scyllicis comparata. Ibd.39: καὶ τὰς σκηνὰς διήρπαζον καὶ τὰς ἁμάξας κατδλαμιβάγνοντο . .. καὶ ἐν ὀφϑαλμοῖς ἡμιῶν ὑβρίζον- veg τὰς παλλακίδας καὶ τὰς γυναῖκας. Serib.: v8 orGov. 104. 61 (de homine :grum e domo ardenti efferente): ἔφϑη διεκσταίσας καϑ' ὃ μηδέπω τελέως ἀπεκέχαυτο ὑπὸ τοῦ πυρός. ἴπηο: dseuénAeuvo, interclusa vía. erat, (De c. 60 dictum p. 111.) Jovis confutati c. 7 vix fieri potest, ut non scriben- dum sit: εἴγε τοὺς μὲν κὰν ὁ ϑάνατος εἰς ἐλευϑερίαν ἀφέλοιτο (pro ἀφείλετο) de eo, quod fieri possit. Jovis tragedi c. 21: JEvgvoóOeUc, ἀνὴρ ἀρχαῖος καὶ προνοητικὸς. Laudatur Eurystheus, qui curam susce- perit a Iove neglectam; ἀρχαιότητε in hae laude nullus locus. Scriptum fuerat: ἀνὴρ ἀρχεκὸς καὶ προγοητικός. — Vanasiienndd ἘΦ ΥΥ Ὴ Ὴ OW Lib. V. 695 Ibd. 22: καὶ κνισᾷ παρὰ τοὺς βωμούς. Alii codd. sgh v. β. Verum est: καὶ xvid τοὺς βωμούς. Wie Euripides; alii «»«oGv ἀγυιάς. (C. 29 e cod. A scrib.: δεόμενος.) Ibd. 47: τὸν μὲν κυβερνήτην ἐκεῖνον εἶδες ἂν ἀεὶ vd συμφέροντα . . . προστάττοντα τοῖς ναύταις, GÀUGL- τελὲς δὲ οὐδὲ ἄλογον οὐδέν τι εἶχεν ἡ ναῦς, O μὴ χρή- σέμιον . . . ἦν πρὸς τὴν ναυτιλίαν αὐτοῖς. Provum (in hae oratione) οὐδέν τι, pravum ἄλογον (οὐδὲν εἶχεν ἢ ναῦς), pravum ἀλυσιτελὲς οὐδὲν, 0 quj χρήσιμον. Omnia recta erunt quattuor litteris geminatis: τὰ συμφέροντα .. σιροστάττοντα . . . ἀλυσιτελὲς δὲ οὐδὲ ἄλογον οὐδὲν, οὐδὲ τι εἶχεν ἡ ναῦς, O μὴ κι v. Δ. Valde praterea vereor, ut rectum sit in laude σιρὸ τοῦ καιροῦ παρασκεῦυ- ἄξεσϑαι, putoque fuisse: srgoc τὸν καιρον. E Galli c. 4: "/o9: δῆτα κἀκεῖνο, ὡς πρὸ vov Ilv- ϑαγόρου Εὔφορβος γένοιτο. Neque imperativo recte ad- ditur δῆτα neque gallus Micyllum scire iubet, sed ex iis, quz dixit, opinatur eum scire. Scribendum: Οἶσϑα δῆτα κἀκεῖνο... .3 Ibd. 11: Τοιαῦτα πολλὰ... προσφιλοσοφῶν συν- eíget καὶ ὑσιετέμινετο τὴν εὐφροσύνην. — lmperfectum requiri Dindorfius sensit scripsitque συγνεῖρε. Malim: συνήρει καὶ ὑπετέμνετο τὴν εὐφροσύνην. Ibd. 28: ὡς Jn χωλεύοις διὰ ϑάτερον τῆς οὐρᾶς L μιέρος. — Vereor, ne scriptum fuerit: yo 4ev 0: σοι ϑάτε- ρον τ. OU. μι. Iearomenipp. c. 21: Ov γὰρ ἡγοῦμαι σιρέπειν ἀσιο- καλύψαι καὶ διαφωτίσαι τὰς γυχτερινὰς ἐκείνας διατρι- βὰς καὶ τὸν ἐπὶ σκηνῆς ἑκάστου βίον. Luce non egebat ὁ ἐπὶ σκηνῆς βίος, sed quem in occulto agebant: z«? vOv ἐπὶ σκέπης ἑκάστου βίον. (C. 29 ἑαυτούς, quod iure Solanus addi volebat, excidit post Σεωϊκούς.) Bis aeeusat. c. 11: 7'vag λέγεις τοὺς φιλοσόφους ; dQ ἐκείνους τοὺς κατηφεῖς, τοὺς συνώμα πολλοιὶς, τοὺς 696 Lib. V. τὸ γένειον ὁμοίους ἐμοΐ ...; Ridicule illa τοὺς συνάμα σιολλούς, que nullam habitus proprietatem significant, interponuntur ceteris. Scribendum: τοὺς σεμναναβό- λους. In severa et modesta compositione τῆς ἀναβολῆς magna pars decoris et gravitatis erat. Vocabulum novum apte fictum et compositum est. Ibd. 20 tollendum interpretamentum ἡδομένους, quo sine copula post κάτω vevevxoragc inserto frangitur omnino contrariorum vis (χοίρων δίκην κάτω νενευκότας ζῆν. ἐλευϑέρους ἐλευϑέρως φιλοσοφεῖν). *) . * 1) Cap. 10 recte Dindorfius ab apertissima interpolatione codicum nuper adhibitorum (Gorlicensis aliorumque): οὐ κατ᾽ ἀξίαν τιμῶσί us rediit ad superiorum editionum scripturam a codice Marciano n. 134 (Sommerbrodt. p. 81) confirmatam: οὐ κατ᾽ ἀξίαν πράττω, indicium veritatis faciente (preterquam quod hoc illi substituere nemini in mentem venire poterat, illud huie facile alicui) etiam eo, quod sequitur, ἀπωσάμενος, quod interpolator simul in ἀπωσάμενον mutare oblitus est. Sed hoc perspecto revocanda non minus erat, eodem codice auctore, editionum superiorum scriptura c. 8: καὶ μάλιστα ὅὁπόσαι (δίκαι) ταῖς ἐπιστήμαις καὶ τέχναις πρὸς ἀνθρώπους τινὰς συνέστησαν, ubi nunc sine sensu editur: τὰς ἐπιστήμας καὶ τέχνας. (ludicia illa artium contra quosdam homines c. 13 et 14 redeunt.) Etiam c. 8 revocandum: ἐπεὶ (pro ἔτι) γὰρ αὐτοὺς μετέβαπτεν 7 φιλοσοφία παραλαβοῦσα, ὁπόσοι uiv ἐς κόρον (cod. ἃ occul- tato mendo: ὁπόσοι μὲν οὖν ἐς x) ἔπιον τῆς βαφῆς, χρηστοὶ . ἀπετελέσϑησαν͵, Revocanda porro c.9: τὴν. . . σπήλυγ- γα et c. 11: ὑπερδιατεινομένων καὶ μεγάλα (pro ἅμα) λέγειν ἐθελόντων et c. 14: sí καὶ νεαρόν (pro s καὶ μὴ παλαιόν) et c. 14 (ubi Jacobitzius et Dindorfius correctionem in uno codice Gorlic. supra scriptam secuti sunt): 'Pryrogux;z κακώσεως τὸν Σύρον, Zhidioyog τὸν αὐτὸν ὕβρεως (auditur γράφεται). Nam ὁ. 28 iam Dindorfius revocavit: μικρὰ δὲ καὶ κομματικὰ ἐρωτήματα pro ineptissimo κωμικά, quod Iacobitzius e codd, Α D Y substituerat. [Etiam c. 8 et 9 recte Dindorfius.] Sau. oo a n ML TUAM PLU ^ CEP * Lib. V. 697 De parasito c. 2: Καὶ μὴν éxeivo por σκοποῦντι σιροοῖσται γέλως σιώμσιολυς. Ut barbarum est σιροοῖσται, ita non sane usitatum στροωϑεῖν γέλωτα, in utroque autem perversum perfectum tempus; neque enim 'Tychiades se risum absolvisse significat, sed ridere, quoties hoc con- sideret. Scribendum videtur: σ αἀρίσταται. (Tum ἐπ ε-- γράψομεν malim.) Ibd. 4 scribendum: εἰ συνάδει, oxonopsv, καὶ ὁ σιερὶ αὐτῆς λόγος, ἀλλὰ μὴ, καϑάσιερ αἱ πονηραὶ χύτραι διακρουόμεναι, σαϑρὸν ὑποφϑέγγεται. Ὑαϊσο edebatur διακρουόμεναι μὴ) ἀπιοφρϑέγγηται, prave interposito ju, coniunetivo non ferendo. Longius aberrat cod. A cum aliis, initio sumpto ab accommodatione ad proximum (ἀσιοφϑέγ- yovvor) (Prepositionem verbi correxit Bekkerus.) Ibd. 5: 11] δὲ, τὸ ἐπίστασθαι τὰς ἀρετὰς... τῶν σιτίων . . . πολυπραγμοσύνην ἀτέχνου τινὸς εἶναί οοι δοκεῖ: SCrib.: σπολυσπραγμοσύνης ἀτέχνου τινός. (Bekkerus πολυσιραγμοσίνη, quod rectum esset, si ἄτεχνός τις adderetur.) Ibd. 12 scribendum esse: o γὰρ ᾿ηαικούρειος (pro "Zswíxovooc) οὗτος, ὅστις ποτέ ἐστιν ὃ σοφός, el additum οὗτος et ilud ὅστις s. ἐ. demonstrat. Unus eligitur, de quo quieratur. Ibd. 14: Καὶ μὴν αἱ ἄλλαι τέχναι ὕστερον τοῦτο ἔχουσε μὲτὼ τὸ μαϑεῖν καὶ τοὺς καρσιοὺς ἡδέως ἀσιο- λαμιβάνουσι. Imo: ρα δέως ἀπολ. Hoc ipso illis suam parasitus preefert. Ibd. 21 et 22 verba inter personas sic describenda sunt, ut gloriose argumentanti parasito continuentur hse: Tí δὲξ ovy . . . δοκοῦσι; ei Tychiades adsentiatur: Πῶς γὰρ ov; dein iterum parasitus interroget, Tychiades re- spondeat: Οὐκ ἔχω λέγειν. 104. 28 scribendum: φιλοσοφίαν δὲ εἰς àv ἀνά- σχοιτὸ (ἢ μίαν εἶναε καὶ σύμφωνον αὐτὴν ἑαυτῇ μιἄλλον τῶν ὀργάνων: Sublato μιγδὲ inter xa? et ovg- 698 Lib. V. qovov. (Sublato καί, ut esset μῇ μίαν μηδὲ ovu- qoro», in duo dissolveretur, quod unum esse debet.) Ibd. 31: αἀσορῶ, οὕστινας καὶ δὕρης εἰπεῖν. Con- iunetivus ferri nequit (neque enim deliberat Tychiades, quid Simo facere debeat); rectum esset xo! ἂν εὕροις (non εὕροις sine c»), nisi ipsum evo/oxo sizsiv dubita- lionem haberet. Fuitne: καὶ ἕξεις εἰσεῖνϑ Ibd. 37: Φιλοσόφους μὲν ovv, ὥσστερ ἦν, παρα- otio σπουδάσαντας ἔδειξα. Nihil est ὥσπερ ἦν Serib. opinor: οἷς παρῆν», quibus licuit. (De c. 39 dictum est p. 40.) 104. 42 scribi debet: ὡς εἴ ys καὶ ἄλλος τις 40 n- ναΐίοις (pro ᾿“ϑηναῖος) κατὰ ταὐτὰ ézoÀcuer (eodem modo, quo Philippus), κἀκεῖνος ἂν (pro ἐν, ut iam Guye- tus) αὐτοῖς zv φίλος. Sed que precedunt de Isocrate, certa ratione ermmendare nequeo. Ibd. 44: οὔτε vov ᾿ΑἸχιλλέα, ὅσπερ ἐδόκει ve καὶ ἦν τὸ σώμα γενναιότατος καὶ δικαιότατος. Serib.: καὶ ἀνδρικώτατος. (Dindorfius καὶ δικαιότ., quod in cod. Mare. 436 deest, sustulit. Tum e. 46: ἐγὼ γὰρ οὐδ᾽ αὐτοῦ μιοε δοκῶ τοῦ ᾿Αχιλλέως τεκμιαίρεσϑαι τοῖς ἔργοις αὐτὸν (Patroclum, pro αὐτοῦ) χείρω εἶναι. Ibd. 49: χαϑάσπιερ καὶ ὁ ᾽Οδυσσεὺς ἀξιοῖ; ov γὰρ ἀλλ᾽ ὃν ἐν πολέμῳ μιάχεσϑαί φησιν ἑστιάσει καὶ εἰϑὺς ἅμα ἕῳ μάχεσϑαι δέοι. Ἐπ corrupto illo ἑστεάσεε, ad- scita extrema littera verbi φησίν, efficitur νήστεας; εἰ, quam vocem parasitus ex Achillis verbis (Iliad. XIX, 207) sumit. Sed. hoc invento tamen emendationem ab- solvere nequeo, nisi quod priore loco μιάχεσϑαε tollendum video et in «AA ὃν videri subesse infinitivum (ad hane formam: ov γὰρ ἀντέχειν ἐν πολέμιῳ φησὶ νήστιας, εἰ πο 4... 4). Anaehars. c. 11: οὐδὲ ydg δύναμιαε κατανοῆσαι, ὅτε vOUTO TEQ9LUOY αἰτοῖς, ὁρᾶν παιομένους . . . ἀνϑρώ- EF ΤΥ, rte gr δ να, ^ τὰ Lib. V. |. 699 πους. Serib.: ὅ v; τοῖτο τὸ τερσινὸν αὐτοῖς, quc hac sit dis voluptas. Ibd. 28: «ai ταῦτα πάντα. .. ἐς τοὺς πολέμους καὶ χρήσιμια, εἰ δέοι w. v. Δ. Pravum καὶ altero loco; | itaque Dindorfius delevit. Puto fuisse: εἰς τοὺς πολέ- pove οὐκ ἀχρήσιμα. — C. 29 certum est scribi debere: | λευκὸς εἶναι ἀπορροίᾳ (pro ἀπορίᾳ) καὶ φυγῇ εἰς τὰ β εἴσω voi αἵματος. | Rhetorum przcept. c. 4 scribendum: 71 γάρ: "Haíodoc uiv ὀλίγα φύλλα. .. λαβὼν... ποιητῆς ἐχ σιοιμιένος xaréoTg . .., ῥήτορα 0X... ἀδύνατον καταυτῆναι ἐν βραχεῖ. ..; pro: εἰ γὰρ ᾿Ησίοδος x. τ.}. (Dindorfius: 7 γὰρ ᾿Ησίοδος, non recte.) Philopseud. c. 1: οἱ αὐτὸ ἄνευ τῆς χρείας τὸ ψεῦδος στερὶ σπιολλοῦ τῆς ἀληϑείας τίϑενται. | Aut scribendum : σεδρὶ stÀ&(ovog aut potius tollendum τῆς ἀληϑ'είας !). Ibd.3: "Oc δ᾽ ὧν οὖν ταῦτα καταγέλαστα ὄντα μιὴ οἴηται ἀληϑῆ εἶναι, ἀλλ᾽ ἐμφρόνως ἂν ἐξετάζων ταῦτα Κοροίβου τινὸς ἢ Μαργίτου νομίζοι τὸ πείϑεσϑαι ἢ Τοισιτόλεμιον ἐλάσαι διὰ τοῦ ἀέρος... ἢ Πᾶνα ἥκειν νον σύμμαχον ἐς Μαραϑῶνα. . . ἀσεβὴς οὗτος ye καὶ ἀνόητος αὐτοῖς ἔδοξεν. Non suffieit νομείζοε in νομιίξη mutare; nam et ἄν vitiose ponitur (0e ὧν---ἀ͵λλ᾽ ἀν) et male in sententie relativ:e altero membro additur illud ἐμφρόνως ἐξετάζων et prave coniunguntur hse: ταῦτα ἐξετάζων (que praecedunt) . . . Κοροίβου τινὸς νομιίζοι σιείϑεοσϑαι ἢ --ἤ (ἃ praecedentibus diversa). Seribendum: ὃς δ᾽ dv... μὴ οἴηται ἀληϑῆ εἶναι (— καὶ ἐμφρόνως ἂν ἐξετάζοντι ταῦτα Κοροίβου τινὸς... νομίζοιτο ἀείϑεσθϑωι ἢ "ovv. ... —), ἀσεβὴς οὗτός γὲ x. v. À. Iam coniunguntur ταῦτα πείϑεοϑαι ἢ. hec aut alia 7) Sero video Bekkerum rectius scripsisse: τὸ ψεῦδος πρὸ πολλοῦ τῆς ἀληϑείας τίϑενται. 100 Lib. V. similia. Videtur xe? post εἶναι excidisse, tum additum ἀλλα. Ibd. 15: οἶδα yag τὴν Χρυσίδα ... ἐραστὴν γυ- ψαῖκα καὶ πρόχειρον. — Amabilitas nihil hie ad rem et mire ἐραστῇ cum πρόχειρος coniungitur. —Seribendum opinor: ἐργαστικὴν γυναῖκα. Quid de femina sit ἐργά- ξεσϑαι, notum est. Ibd. 30: λέγε... ὡς ἐϑέλοις ἐδεῖν. Ser.: ἐθέ- λοις ἂν ἰδεῖν. Ibd. 89: ἐδὼν... ὡς οὐ περὶ μικρᾶς ἐνήρχετο τῆς περὶ τὰ γρηστήρια τραγῳδίας. Tollendum prius στδρί errore ex altero loco preceptum, ut sit: ὡς οὐ gu- χρᾶς ἐνήρχετο . . . τραγῳδίας. Deinde, ubi est: ov δοκεῖν οἰηϑεὶς δεῖν μιόνος ἀντιλέγειν, scribendum: οὐ δ᾽ οἰγϑεὶς δεῖν μιόνος ἀντιλέγειν. Adversus indoctum c. 14: ὁρᾷς ὅπως κακοδαι- μόνως διάκεισαι, βακτηρίας ἐς τὴν κεφαλὴν ὡς ἀληθῶς δεόμιενος. Imo: δεάκβεται. Nam ad baculi Protei emp- torem hoc pertinet. (De c. 4 dictum est p. 143.) 104. 25: Καὶ γὰρ κακεῖνα περὶ δύο ταῦτα δεινῶς ἐσσπτούδακας x. v.'À. Recte intellectum est. tria prima verba separanda esse et universe ad id significandum pertinere, ad quod transeatur. Sed inusitate dicitur per se: Καὶ ydg κἀκεῖνα. Scribendum videtur: Καὶ γὰρ κακεῖνα ἐννοεῖ. Περὶ δύο κ. τ. λ. De calumnia ὁ. 8: ἀποφράξαντες δὲ τῷ κατηγο- ρουμένῳ τὰ ὦτα ἢ τῷ στόματι σιωπῶντες. Scrib.: ἢ τὸ στόμα κατασιωπῶῦντες, aut auribus (nostris) obturátis aut ore (eius) silere coacto. Κατασιωστιᾶν τινὰ post Xenophontem et alii et Lucianus dixerunt. (De 6. 12 vid. p. 419 ad Plat. de rep. III p. 416 A.) Ibd. 17: Παρὼ δ᾽ '"AàctávÓgwo ueyíovy ποτὲ πασῶν ἂν διαβολὴ λέγοιτο, εἰ ἕλοιτό τις μῇ σέβειν... τὸν “Ηφαιστίωνα. Inepta potentialis forma, ineptum, quod Halmius sensit, ἕλοιτο, tanquam non calumnia, sed res Lib. V. 101 vera significetur. Scribendum: μεγίστη nori πασῶν ἦν διαβολὴ, εἰ λέγοιτό vic μὴ σέβειν... Hq. Omisso εἰ post » cetera nata sunt. (Μὲ λέγοιτο de re ssepius facta.) Ibd. 18: ἐπομοσώμιενος . .. κατὰ ᾿Ηφαιοτίωνος, ὅτι δὴ κυνηγετοῦντί οἱ φανέντα ἐναργῆ vov eov ἐπι- σκῆψαι εἰσιεῖν x. v. À. Serib.: σε δὴ κυνηγετοῦντι, alicubi. 1) Ibd. 27: συμπαρώξυνε τὸν δῆμον, ἧς φασὶν ἐκεῖνος πολιτικῆς φιλοτεμιίίας ὑποπκεκνισμένος. In lit- leris ἡσφασιεν latet dativus substantivi, unde pendet gene- livus; potest fuisse: νύγμασε κοινοῖς πολιτικῆς quA. ὑποκεχνισμένος. Pseudolog. c. 3: ov μᾶλλον ἢ κάνϑαρος μιετα- σιεισϑείη ἂν μηκέτε τοιαῦτα κυλινδεῖν ὅσιαξ αὐτοῖς συνήϑης γενόμενος. Pro τοιαῦτα, quod nusquam re- fertur, seribendum: o2:va. (Primus error BO AIT A.) Ibd. 25: ἀδικήματος ἢ, τὸ μετριώτατον, ἔβρεως. Mendum subesse consentitur; fuitne: eoe 7 aoc? De domo c. 7: ἡ δὲ ye σώφρων οἰκία χρυσῷ μὲν τὰ ἀρκοῦντα... προσχρῆται. Tollendum οἐχία. Meretri- cibus contraria ponitur matrona honesta et pudica; ad domum reditur paulo post: Καὶ τοίνυν ἡ τοῦδε τοῦ οἴκου x. τ. λ. [Sic iam Dindorfius.] Ibd. 23: λαϑόντε τὰ βασίλεια xat παρελϑόντε. Serib.: λαϑόντε εἰς τὰ βαοίλεια παρελϑόντε, omisso καί. ᾿Ελαϑέτην εἰς τὰ B. παρελϑόντε. Ibd. 25: τὸ δὲ ἔργον οὐχ ἑόρακέ πω ἀλλ᾽ ἐπὶ τῆς ἀσπίδος τῆς Γοργόνος τὴν εἰκόνα. Serib: ἄλλ᾽ ἢ ἐπὶ. [In Longsvis c. ὃ: ἄνδρα... καϑαρωτέρᾳ διαίτῃ χρώμενον τὸν Τειρεσίαν ἐσιὶ μήκιστον βιῶναι. Tollen- - 1) C. 21 extr. recte Solanus et Gesnerus. Erroris initium ex ὑπονοίας pro accusativo habito. 102 Lib. V. dum vov Τειρεοίαν, ut ex generali sententia concludatur argumentum. ] Navigii c. l1 scribendum: O«wx ἐγὼ ἔλεγον, ὅτι ϑᾶττον ἂν τοὺς γῦπας ἕωλος veugog ... ἢ ϑέαμα τι Τμιόλαον διαλάϑοι. Vulgo abest àv... Vid. p. 408 ad Plat. Charmid. p. 156 B. Infra quoqne c. 44 ὧν post ov excidit: αὐτὸς ἐπιπετόμενος ἀσέλαυον ἀν, paulo autem post ante αὖ (ἐράμιενος ὧν αὐτὸν... ἀφῆκα φέρεσϑαι). Post ὁσιόσον excidit fugit. c. 21. Ibd. ὃ: & (Θουκυδίδης) . . . περὶ τῆς ἀρχαίας ἡμῶν τρυφῆς εἶπεν ἐν τοῖς Jo0tv, ὁπότε oi τότε συν- αἁπῳκίσϑησαν. — Scrb.: εἶπεν, τοῖς ]ωσιν ὁπότε οἱ φ. σ.. Sublato ἐν. Ibd. 17: ἐσελήψομιαι τῇ εὐχῇ. Et usus et analogia postulat: τῆς εὐγῆς. Vid. supra p. 67 n. et ad "Thucyd. II, 83. Contra e. 2: recte Iacobitzius in ed. mai. suspi- catus est seribendum esse τῇ εὐχῇ (ad ἐπηρεάζων, non: ἐστη- ρεάζων ἐς τέλος τῆς εὐχῆς). (De c. 20 dietum est p. 151, de ὁ, 2: p. 111, de c. 32. p. 32; quanquam postremam hane emendationem ἃ Dindorfio przeceptam nunc video, primse partem ἃ DBekkero.) Ibd. 29: ὡς τοῦτο ys αὐτὸ ἤδη μείζω εἶναι «ὧν ἄλλων βασιλέων. Seribendum: ὡς τοῦτό ys αὐτὸ ηδυ, μιείξω εἶναι v. ἄ. (B. Ibd. 35: ἐγω δὲ νήφειν cv καὶ σὺ παρὰ τὸ φανδῖσϑαι τὴν γνώμην. Hoc mendosum esse olim in- lellectum est, sed παραστοφανεῖοϑαι verbum habet novum, verbi tempus pravum, sententiam ineptam; atque hsec duo cadunt etiam in Hirschigii scripturam, vzteg ἀποφανεῖσϑαι. Neque enim de sententie declaratione agitur. Seribendum videtur: καὶ ov παρασεφορῆσϑαι τὴν yvoumv. Animadvertit nune Lycinus, se παραστεφορῆσϑαι v. yv. (Cap. 43 vellem dus voces, ἀνέραστον καί. abessent ei sic scriberebur: καὶ μηδένα εἶναι, ὅτῳ μὴ σποϑεινό- τατος ἐγω.) ww VN d "s cu". ms FT""U" lit ]! NW 5E um 9 H " Lib. V. 103 Dialog. meretr. 1, 1: χαὶ νῦν σοὶ μιὲν ἐκεῖνος οι σιρόσεστι. Scribi debere: πρόσεισι, vel ex 9, 4 et 10, l apparet. 7goosiva/ 1t»«. in hac re nusquam dicitur. Paulo ante scribendum: ἐώκεις γάρ τι σπιερὶ αὐτοῦ δεη- γήσεσϑαι pro διηγεῖοϑαι. 104. 15, 3 scribendum: Περίμεινον, φασὶ, τὴν σύνταξιν ὁπόταν ἀστιολάβω, sublato μεσϑοφορών, quod post ἀπολάβω additur, adscriptum δὰ τὴν σύνταξιν de- clarandi causa. De morte Peregrini c. 22: ἔνϑα μηδὲ ϑάτσιτειν ὅσιον τοὺς ἄλλους ἀσιοϑνηήοκοντας. Scribendum puto: «τοὺς ἄλλως ἀποϑν. Ibd. 28: 7 μὴν καὶ ἱερέας αὐτοῦ ἀποδειχϑήσεσϑαι μιαοτίγων ἢ καυτηρίων ἢ τενος τοιαύτης τερατουργίας. Neque ipse quid his genetivis faciam, reperio, neque quo- modo alii se expediverint. Mihi post τερατουργίας exci- disse φορέας aut simile substantivum videtur. C. 35 ((O δὲ ἀεὶ ἀναβαλλόμενος νύκτα, τὸ τελευταῖον σιροειρήκει ἐσιιδείξασϑαι τὴν καῦσιν) scribi debet. 2:40 εί-- ξεοϑαι, sed ne νύχτα quidem pro εἰς νύκτα fero. Fugitivi. c. 28: μηνύειν ἐπὶ ῥητῷ αὐτονόμῳ. ΖΈΣΠ. Ov νοῶ, ὦ οὗτος, ὃ κηρύττεις. Nihil hie agit evroropo adiectum legitimze formule 2s; ῥητῷ. Codices non habent ov. Scribendum igitur: esi ῥητῷ. ΔΈΣΠ. "Augiyvoo, o οὗτος, 0 κηρύττεις. Ibd. paulo. post: 'uéAec ἅπαντας ἀνευρήσομιεν. ANullus adverbio ἀμέλει locus, et unus quzrebatur. Scri- bendum: '4uiAec ἅπαντος" ἀνευρήσομιεν. Conviv. c. 35: κατεγίγνωσκον αὐτῶν, oipot, οἷς γε ἐθαύμαζον olouevoi τινὰς εἶναι. Recta sententia hzc erit: χατεγίγνωσκον αὑτῶν, οἵους y ἐθαύμαζον: se ipsos condemnabant, quales (h. e., quod tales) homines ad- iirarentur, 104 Lib. V. Cap. 111. Pausanias. Philostratus. Diogenes Laertius. Ioannes Stob:sensis. Dionysii Halic. antiqu. Rom. lib. I. Pausaniam cum legerem Bekkeri exemplo utens, in- specta hic illie Siebelisii editione, correxi non ita pauca, quorum maiorem partem postea, inspecta Walzii et. Schu- barti editione, tum quam solus Schubartus curavit (Lips. 1853), przeceptam vidi, alia (in Scehubarti exemplo) in textu posita (etiam id, quod in annal. philol. Danic. V p. 17 et 158 posueram, in IX, 17, 7 scribendum esse: ὡς κιϑαρωδοῦντι ἕποιτο αὐτῷ τὰ O5oía)!), alia etiam nunc in notis latentia?) Qus restant, exiguum explebunt spatium. 1) Adieceram, ad rem grammaticam notandum esse, Pausaniam et alios supparis aut paulo superioris statis scriptores presenti tempori verborum dicendi et narrandi signifieationem haben- tium (φησί, διηγεῖται, γράφει, λέγουσι, λέγεται, λόγος ἐστίν, ceterorum) ὡς aut ὅτι fere cum optativo (aoristi aut presentis pro imperfecto) de re preterita subiicere, ubi veteres indicativo uterentur, exemplaque posueram Pausanise libro primo c. 10, 3. c./18, 9, 0. 14,.2; e; 19, 1, e. 20,: 83» e» 28,8, c/24, 15. 6.26, 4, c. 91, 7, c. 98, 5, c. 29, 4, c. 830, 1, c. 44, Y. Addam, quo- niam hsc in modorum usu discrimina nondum valde animad- vertuntur aut suis finibus separantur, Strabonis hse e libro VI: p. 265 (ἔστι λόγος, ὡς ὃ πεμφϑεὶς .. . εἴη), p. 214 (φασὶ, ὅτι καϑάλοιτο), p. 281 (μυϑεύουσι, ὅτι ἐξελάσειε), p. 284 (δεύτερος δὲ λόγος ἐστὶν, ὡς . .. μείνειε), Plutarchi e Dione c, 35 (" Epogós φησιν, ὡς ἑαυτὸν ἀνέλοι) et c. 86 (ὡς οὐ γένοιτο), Luciani Char. c. 4, Gall. c. 4, imagg. c. 4, Philostr. vit. Apoll. II, 3, 1, οι, 1.548; 2. 2) ΤΌ πὸ iacent, in qus incideram, occupata, ut cognovi, a. Sylburgio, Kuhnio, aliis usque ad Claverium et Siebelisium: IL, 14,2: οἱ μάλιστα ἀμφισβητοῦντες... ἐς δῶρα, ἃ . . . ἔχειν, εἰσὶν ' Agysio., 11, 1: ὄντι ὠφελίμῳ, ὅμως, VI, 21, 8: ἔχοντες pro ἀνέχοντες, ΠῚ, 20,1: προελϑών, 28, 1: τόδε ἔτι τῷ χρησμῷ, IX, 8, 4: τὴν ὀξυτάτην. ΠΝ ΝΎ ΒΡ 4 i J^ ΠῚ Lib. V. 705 Lib I, 2, 5: 'Eeve δὲ ἐν αὐτῇ Πουλυτίωνος οἰκία, καϑ' ἣν παρὰ τὴν ᾿Βλευοῖνι δρᾶσαι τελετὴν ᾿““ϑηναίους φασὶν οὐ τοὺς ἀφαωνεστάτους. — Opinor fuisse: v αραποιῆσαι τὴν EAevoivi τελετήν. Corrupto verbo additum est δρᾶσαι. Ibd. 38, 2: καταφρονήσαντες γάρ σφίσιν ἐμσιοδὼν εἶναι τὸς ᾿ϑηήνας ἑλεῖν. Suspicor: καταφρονήσαντες γὰρ μηδὲν σφισιν ἐμσιοδὼν εἶναι, cum contemptu pu- tantes, mill sibi impedimento esse, quominus | cet. Ibd. 35, 8: ἐπεὶ δὲ. .. ἀπέφαινον ἐν Γαδείροις εἶναι Γηρυόνην, οὗ μνῆμια μὲν οὐ, δένδρον δὲ σταρε- χόμενον διαφόρους μορφὰς, ἐνταῦϑα x. τ. À. ϑοιῖ- bendum videtur: εἶναε Γηρυόνου μνήμα μὲν οὐδὲν, veugov δὲ σι. Ó. μι. Ibd. 39, 6: καί σφισιν Αἰακὸν δικάσαι, βασιλείαν μὲν διδόντα Νίσῳ καὶ τοῖς αἀτπιογόνοις, Σχίρωνε δὲ ἡγεμονίαν εἶναι πολέμου. | Rectum. erit: ἡγεμόνι εἶναι στ. Alioquin vitiose abundat εἶναε. Ibd. 41, 7: καὶ ϑάψαι αὐτὴν ἀποθανοῦσαν ἐν- ταῦϑα. Megarenses Pausanie quales non se Hippo- lyten sepelivisse dicebant, sed eam sepultam ibi esse: φεϑάφϑαι. Lib. II (— de c. 1, 2 monitum p. 26 n. —) e. 2, 2: 'Jéqovc δὲ Σισύφου xal Νηλέως... οὐκ ἂν οὐδὲ ζητοίη τις ἐπιλεξάμενος τὰ υμήλου. Etsi. 53:0} 551Π16 intenditur negatio subiecto οὐδέ, nemo tainen sie hme copulavit: ovx ἂν οὐδέ. Codices pro οὐδὲ habent οὐδ᾽ εἰ, Efficitur: ovx ἂν οἷ δ᾽ εἰ ξζητοίη τις, particula. ὧν moto more ante οἶδα reiecta, de quo dixi supra p. 191. (De c. 20, 4 dictum est p. 67 n.) Ibd. 32, 6 nulla Jaeuna est, sed oratio, sententiis -amale diremptis et conflatis, etiam aliis mendis et inter- polando corrupta est, qus faeiliime sie tolluntur: 4 eiyev ἄκεσιν λοιμοῦ πεέσαντος ᾿ϑηναίους μάλιστις, δέα- πβάντος δὲ καὶ ἐς τὴν Τροιζηνίαν" ναοὶ δὲ "Iotdog καὶ MADVIGII Apvxas. Cuir. 45 106 Lib. V. ὑστὲρ αὐτὸν qooÓ'vrc ἀκραίας. (Vulgo: ᾿“ϑηναίους δὲ peiora, διαβὰς δὲ ἐς τὴν Τροιζγνίαν ναὸν ἴδοις ἂν "Iotóoc x. v. 2., ubi ἔδοις &v ex proximis litteris effectum est. Pestem Thucydides II, 54 scribit ἐς μὲν Πελοσόν- v5cor ovx ἐσελϑεῖν, ὃ τι ἄξιον καὶ εἰπεῖν. Hsc tenuis contagio in Trezenios ineubuit. Ibd.-34, 4 addendum d», ut sit: οὐ γὰρ ἂν δήποτε ἐς "doyov . . . τὴν ἀρχὴν περιδλϑεῖν παρόντος dogovei γνησίου παιδὸς. (Quod ὃ 12 emendaveram: ὡς ἐστεν εἰρημένον ἤδη μοι. przeceperunt. Preller et, Spengelius.) 10, 35, 4: 'Aoyeiot δὲ ... τότε ᾿“ϑέραν μὲν Aéyovor καὶ Μύσιον ὡς ξεγίαν παρασχόντας τῇ Oso. Fuit: ὡς ξενίαν π“ ἀρασχοῖεν τῇ ϑεῷ. Lib. III, 4, 1: συγκατεκαύϑησαν αὖϑις οἱ ἱκέται. ἡ Non antea combusti erant. Serib.:: εὐϑύς. (Vid. ad Plu- tarch. Agesil. ὁ. 4.) Ibd.16, 4 codices: Χείλωνος ἡρῷον ... καὶ Ow ναίων oo vov ἅμα Ζωριεῖ vo dvatavógíOov σταλέντων ἐς Σικελίαν. Scribendum videtur: xat ᾿“΄ϑηνοδώρου, τῶν 2. σταλέντων (unius ex 118, qui cet.). Lib IV, L6, 6 seribendum: Ζυρταῖός «e ἐλεγεῖα ἄδων μετέσπιειϑεν αὐτοὺς, καὶ ἐς τοὺς λόχους ἀντὶ τῶν φεϑνεώτων κπατέλεγον (pro κατέλεγεν) ἄνδρας ἐκ τῶν Εἱλώτων. Nam neque ad Tyrtzum hzc pertinebat cura et particula τέ verum ostendit. Lib VII, 13, 8: Kei Μεναλκίδα μὲν «ἕλος τοιοῦτον ἐγένετο, ἄρξαντε ἐν τῷ ἑαυτοῦ γνῷ τότε μὲν Πακεδαιμονίων ὡς ὧν ὁ ἀμαϑέστατος στρατηγὸς, πρό-- φερον δ᾽ ἔτι τοῦ ᾿“χαιῶν ἔϑνους ὡς ἂν ἀνϑρώπων ὁ αδικώτατος. Nihil esse ἄρχειν ἐν τῷ ἑαυτοῦ vo, multi intellexerunt. Scrib: ἐν τῷ αὐτῷ ἐνιαυτῷ τότε uiv (aut ἐντὸς ἐνιαυτοῦ). Et ἐψνεαυτῷ subesse Schneiderus senserat. (De e. 28, ὃ dictum est p. 144.) Íbd. 24, 11: καϑότι καὶ τὰ ἔργα τῶν σφαλάκων "ELT NR Lib. V. 701 ἐκ μυχοῦ τῆς γῆς ἀνασιέμισιεται. — Apertissimum est scriptum fuisse: τὰ ἔρνη. Ibd. 26, 9: καὶ foot νεανίσκοι ταῖς γυναιξὶν καὶ ὁ ἐνδεδυκὼς ϑώρακα εἰς τοῦτόν φασιν... μαχεσάμενον ἀνδρειότατα “ἰγειρατῶν τελευτῆσαι. ῬΙῸ καὶ ὁ alii ὁ δὲ, sed utrumque meliores eodices omittunt. Oratio igitur sic interpungenda et scribenda est: γυναιξὲν, ἐνδεδυκὼς δὲ ϑώρακα εἷς" τοῦτον φασιν x. v. À. Lib. VIIL, 12, 7: χώμης τε ἐρείπιεα καλουμιένης Μαιρᾶς, εἰ δὴ ἐνταῦῖϑα καὶ μὴ ἐν τῇ "TTeycavov ἐτάφη. Et hse postrema inania sunt et «e vitiosum, nisi post “Μαιρᾶς addatur καὶ τάφου aut potius καὶ τάφος Μαι- ρᾶς, ut ex bis posito nomine mendi causa nata sit. Ibd. 30, 2: τὰ γὰρ ἐντὸς ἐστε δὴ σύνοπιτα, βωμοί τέ εἰσι τοῦ ϑεοῦ καὶ τράπεζαι x. T. Δ. SCrib. trans- positis particulis: τὰ δὲ ἐντὸς — ἔστε γὰρ ovvonva — ϑωμιοοί vé κ. v. λ. Ibd. 51, 7: οἱ δὲ τοῦ δήμου περισιοιῆσαι (Φιλο- σιοίμιενα) v4 μάλιστα εἶχον σσιουδὴν, σιλέον τι ἢ σιαντὸς τοῦ ᾿βλληνικοῦ σιατέρα ονομιάζοντες. —Scri- bendum: εἶχον σπουδὴν, ἐλεοῦντες καὶ παντὸς τοῦ UEAA. κι v. λ. Lib IX, 11, 83: ἐς ἐπήκοον αὐτῶν ολολύξαιε᾽ τε- τοκέναι γὰρ τὴν Αλκμήνην. ϑυθίαίο ydg scribendum: ὀλολύξαι, τετοκέναι τὴν ᾿Αλκμήνην: ut ea voce, ut ille audirent, exclamaret, peperisse Alemenen. (De c. 21, 6 dietum est p. 63.) Ibd. 28, ὃ: ἔχεων δὲ... καϑ'᾿ ὁπόσους καὶ πλείονες καὶ ἐλάσσογες ὑπὸ ἕκαστον αὐλίζονται δένδρον. Scri- bendum: κατ ἃ σε ο0 οὐ c, incerto aliquo numero, Paulo post 8 4 (τε γὰρ σιτουμένοις τοῖς ἔχεσι μύρων τὸ εὐοδιιότατον μετακεραάννυσί σφισιν ἐκ «οὔ ϑανατώδους ἐς τὸ ἠπιώ- vegov ὁ ἰός) requiritur: μεταχεράννυταί σφισιν. Ibd. 30, 2: Ποιητὰς δὲ ἢ καὶ ἄλλως ἐσιιφανεῖς im μουσικῇ, τόσων εἰκόνας ἀγέϑεσαν, Θάμυριν μὲν αὐτόν 45" 108 Lib. V. ve ἤδη τυφλὸν καὶ. . . ἐφασιτόμενον. olov δὲ x. v. Δ. Excidit verbum zoo aut λέξω aut simile, quo suppleto sie scribendum est: ἐστὶ μουσικῇ ἐρῶ, ὅσων eixovac ἀνέϑεσαν" Θάμυριν μὲν x. v. à. (Auditur ave- ϑεσαν.) Ibd. 30, 10: ἀνατρέπουσι τὸν κίονα καὶ κατεάγη TEC 3 - - c , 1 - v6 τσ αὐτοῦ πεσοῦσα ἢ ϑηκῃ καὶ εἶδεν uw. v. À. Apertissime sententia postulat: πεσόντος. Lib. X, 2, 5: ἐκράτησε γὰρ Φίλισιστος τῆς ovu- 8oÀgce. limo: vg συμβολήῇ. Vid. p. 67 n. Ibd. 30, 8: xoi ἡ κόμῃ πολλὴ μὲν ἐσὶ τῆς xe- φαλῆς, πολλὴ δὲ αὐτῷ καὶ ἐν τοῖς γενδίοις. Serib.: σεολιὴ μὲν. .. πολιεὴ δέ. Hoc demum aptum ad senis esci miserabilem speciem. (C. 31, 7 in «vov» μονῶν latet nomen proprium urbis aut regionis.) Philostrati, insulsi seriptoris, euius oratio ex ineptis rhetorum artificis affectataque elegantia et novitate plebeia mixta est, vitas sophistarum legi et Apollonii vitam, non simplici et credula superstitione scriptam, sed ad osten- tationem inanem «compositam. Nee temporis multum nec opere in tali seriptore ponendam putanti tamen, cum Kayseri (a. 1842 sqq.) et Duebneri (a. 1849) exemplis instrumentoque a Kaysero collecto uterer, hse, qu: infra ponam, in mentem venerunt ad orationis emendationem spectantia. Vit. sophist. lib I, 15, 5: Ei γὲρ ἀνήσουσε (οἱ τύραννοι). ἧττον μὲν ἀστοκτενοῦῖσιν, ἧττον δὲ δρά-- σονταί τε καὶ ἀρπάσονται. | Ut mediam in δρᾶν futuri formam prorsus Grecis inusitatam feramus, tamen δρῶν per se nihil significat, quod inter «sroxveivew et ἀρστάξειν interponi possit. Serib.: δράξοντ «c, coll. vit. Apoll. I, 21, 2: (ὁπόσα βούλει δράττεσϑαι) et II, 40, 3 (τῶν ψήφων ἱκανῶς ἐδράττοντο). Ibd. 18, 8 (de ZEschine); ἀτιμίᾳ, ἡ ὑπήγετο ὑπὸ "TÉ vj 1 F 4 "WA CY. Lib. V. 109 Δημοσϑένεει καὶ Κτησιφρῶντι 2meoov τῶν Ψήφων. Serib.: ἐσεὶ Ζημοσϑένει, in. Dem. . Ibd. 21, 4: Πάσης yao τῆς lovíac ... ἀρτιω- τάτην ἐσιέχει τάξιν ἡ Σμύρνα, καϑάπερ iv τοῖς ὁργά- γοῖς ἡ μαγάς. Mire ἀρτεωτάτην τάξιν enarrant; verum est: ἀρχεκωτάτην. (De c. 22, 2 dictum est p. 154.) Ibd. 23, 2: λῦσον, ὦ Πόσειδον, τὴν ἐπὶ Zo χάριν" συγχώρησον αὐτῇ πωλουμένῃ φυγεῖν. Corruptum χάριν. Fortasse fuit: ἄγκυραν. Ibd.25, 17: τὸν Πολέμωνα καὶ ὑπὲρ ϑαΐμα ἄγων. Nihil est ὑσὲρ ϑαΐμια ἄγειν τινά. Scrib: καὶ ὑσεερ- ϑαυμάξων. Paulo ante (15), ubi est: ἔστε... μαϑεῖν ἐν μιᾷ τῶν πρὸς vov JBDágov ἐπιστολῇ εἰρημιένων, verum esse videtur: μαϑεῖν ἐκ τῶν ἐν μμᾷ τῶν σιρὸς τὸν βάρον ἐπιστολῇ εἰρημιένων. Lib II, 1, 10: καὶ περίπλουν σταδίων εξ καὶ δἴκοσε ϑαλάττης ξυνελεῖν μήκη. Non puto dici potuisse ne ἃ Philostrato quidem, ξυνελεῖν μήκη ϑαλάττης περί- σίλουν, sed addendam praepositionem: ἐς σερίσιλουν. (Quod quis διεέχσιλουν exspectet, στερίσελουν eodem modo Philostratus dixit vit. Apoll. IV, 24.) [Iam Kayserus.] . Ibd. 5, 17: ἀντεφεστίασόν ue, Et hic et apud Platonem Timsi p. 17 B pro ἀγντεφεστιῶν aut cvraq- ἑστιᾶν restituendum puto ἀνϑεστιῶν. ibd. 8, 5 (in solis ad stellas verbis): σοὶ uiv ἄρκτον δίδωμι, σοὶ δὲ μεσημβρίαν, σοὶ δὲ ἑσπέραν, σιώντες δὲ ἐν νυκτὶ, πάντες, ὅταν ἐγὼ μὴ βλέστωμιαι. — Desiderari aliquid ad σι“ άντες δὲ manifestum est; id apte sic efficitur: σιάντες δὲ ἐν νυκτὶ aive 9 , ὅταν ἐγὼ μι. β. Ibd. 9, 6 serib.: oí αὐτοὶ κατηγοροῦσι καὶ oxou- μιατος, .... ὥσπερ οὐ τοῦ ZjuooOcrvovg (Y. ὥσσιερ τοῦ 4.) ἀπολελογημένου τοῖς “Ἐλλησιν ὑπὲρ τοῦ τραγικοῦ σιεϑήκου κ. v. À. (quasi non excusetur Demosthenis ex- emplo). 110 Lib. V. Vit. Apollonii lib. 1, 14, 2: πολλὰ δὲ σπιρὸς ὀργὴν ἀκούσαντα qu) ἀκοῦσαι. Scribendum videtur: 7 ἀπο-- προῦσαι. Ibd. 17 scrib: οὐδ᾽ εἰρωνευομένου τὶς ἤκουσεν ἢ σ-δριπαϑοῦντος ἐς τοὺς ἀκροωμένους Ῥ1Ὸ στεριστατοῦν- voc, et c. 22 extr.: εὐξάμνενοι pro εὐξόμιδνοι. Ibd. 25, 1: λίϑους γὰρ δὴ καὶ χαλκὸν καὶ ἄσφαλτον καὶ ὁστόσα ἐς ἔφυδρον (ὕφυδρον ϑ)ξύνδεσιν ἀνθρώποις εἴρη- ται, παρὰ τὰς ὄχϑας τοῦ ποταμοῦ νήσασα x. v. À. JErisin hac re nullus usus est. Pro χαλκὸν scrib: χάλεκα. Ofr., si opus, Plutarchi Cimon. c. 18, Strab. V p. 245. Lib. II, 12 scrib: sivo: γὰρ δὴ vov πρὸς AAc- ξανδρον μεμαχημένων, sublato, quod pravo casu additum est, εἷς οὗτος. Ibd. 28: παῖς γὰρ, ὥσπερ τῶν ὀρχηστρίδων. Scrib.: τῶν ὁρχηστριεκῶ ν. 104. 35, 2: ἠρμήνευταε τὸ vot ὕπνου ἔργον καὶ ἅττα δηλοῦται τοῖς ἀνθρώποις. Scrib.: καὶ xe" ἅττα ξηλοῦταε τοῖς ανϑ. Lib. II, 18 extr: φανερούς ve καὶ ἀφανεῖς καὶ ὅ τε βούλονται. .Scrib.: κα ϑ᾽ 0 τε βούλονται. 104. 14, 3: καὶ τὸν ὄχϑον ὀμφαλὸν ποιοῦνται τοῦ λόφου τούτου. Imo: τοῦ τόπου τούτου. Cfr. Diod. Sie. XIV, 118. Ibd. 24, 2: μηδ᾽ ἐς ἄστυ ἐκπλεῦσαι, ὁπότ᾽ ἐκεῖϑεν dgott, ἀλλ᾽ ἐφορμίσασϑαι τῷ ἀκρωτηρίῳ. Imo: ἐς βαϑιί. Paulo post (8) scribendum: ὡς δ᾽ ὑπουργήσω ν; & ἐβούλοντο, ὀμνίναι ἔφην αὐτοὺς δεῖν, pró ἱπούρ- γησα, ἃ ἐβ. Lib. IV, 18, 1: τὰ δὲ ᾿Επιδαύρια ... δεῦρο μυεῖν ᾿“΄ϑηναίοις πάτριον ἐσὶ ϑυσίᾳ δευτέρᾳ. Nihil est δεῦρο, οὐ aub δεύτερον scribendum aut novo verbo Óevre- Qounveiv. "— P, — a gwy τ 4 * Lib. V. 111 Ibd. 24, 1: πρεσβειῶν δεόμιενοι σερὸς τοὺς αὐτόϑι ἤἥξονεας. Scrib: αὐτόϑε (αὐτόϑεν), sponte. 1) Lib VI, 1, 1 scrib: οὔσεω ξύμμετροι σπιρὸς τὴν "Ivóuv ἄμφω τοσαύτα συντεϑείσα (duali numero) pro: τοσαύτῃ συντεϑεῖσα. Ibd. 10, 6 scribendum: ἐσέχεσϑαε δὲ καὶ ὀνει- ράτων ὄψεως pro ὄψεις. et c. 11, 10: οχρίβαντος δὲ τοὺς ὑποκριτὰς ἐπεβίβασεν pro ἐνεβίβασεν, ut ἐπε- βαίνω cum genetivo ponitur de possessione apud poetas et inferioris statis scriptores. TIbd.16, 5 serib.: οὔτε yàg ἢ νεύτης ἀπελατέα τοῦ τε καὶ αὐτὴ βέλτιον ἐνθυμηϑῆναι ἂν τοῦ γήρως. Ὅο- dices totidem litteris: ἀσπελατέα τουτὶ καὶ, unde in editis factum τουτουὶ καὶ αὐτή. Ibd. 35, 2: καὶ ὁπόσα μνήμης ἀξιώσεται. ἴτη0: ἀξιώτατα. β Lib. VII, 12, 3: 79 ydg... ἀφῖχϑαι πρὸς τὴν .. κρίσεν οὐδ᾽ dax5xoorG πω, ὡς κριϑήση, νοῦν τῇ κατη- γορίᾳ δώσει. Corruptum νοῦν. Fortasse fuit: ῥὸὕ ν. Ibd. 18, 2: ὁ δὲ ἐνέδωκε λέξαι τε. Serib.: ἐνέδωκε λέξοντι. Significatur τὸ ἐνδόσιμον. | Ibd. 14, 6: καὶ ὑβριστὴν σοφίας, 0noor IvóÓov. Vertitur: omnique Indorum sapientia superbientem. | Scri- bendum: ὁπόση μὴ Ινδῶν, derisorem omnis sapientie preter. Indorum. (Cap. 32, 2 extr. pro hoe: ἀλλ οὐχ ὡς αὐτὸς ἀδικεῖς SCT.: ἀλλ᾿ ὡς οὐκ αὐτὸς 0.) Ibd. 39, 1 scribendum: τὼ μὲν χρηστὰ (pro χοή- pora) τῆς ἐμιπορίας λογιζομένους τῷ γόητε, τὰ δὲ ἄτοσια τῇ αὐτῶν φειδοῖ. Contraria τὰ χρηστά et τὰ ἄτοσια, hoc est apud Philostratum, mala, inutiia, velut VIIL 22 (ἀποσλίνων βαφῆς ἀτόπου) et alibi. 1) Ibd. 25, 3 e codicibus inter γαμετή et τί δὲ interponendum εἶπε, eo significatu, quo ceteri ἔφη ponunt: adsensus est, affir- mavit, 712 Lib.V,' Lib. VIIL 7, 4 tollendum y«j«o.. Eodem éap. 8 6 scribendum: ἀνάγκασον τοὺς Μοίρας. . . τύραννον ἀσο- φῆναί ue ἢ ψεῦσαι (pro ψεύσασϑαι) διοσημείας ὑσιὲρ ἐμιοῦ x. v. A. imperativo modo. Tum. ὃ 19: πότερα αὐτὸν (pro ἑαυτὸν) y τὴν τῶν ἐπ᾽ αὐτοῦ ἀνθρώπων εὐδαιμονίαν ἄδεεν Óci(pro ἄδειν), nag. οἷς ovx ἐσυκο- φαντεῖτο ταῦτα ; Deinde ὃ 87: Néoová ve, ἐφ᾽ ᾧ (pro ὧν) ἤρξαν, cui in imperio successerunt. Paulo post $ 39, ubi est: ἀσπιελήφϑη δὲ καὶ ino ϑυρωρῶν σολλάκες, pro verbo inepto alii eodices habent ἀσιελείφϑη, ex quo effici debet & 9: ειλή 9 1, voce Herodotea pro ἀπελάϑη posita. Deinde 851 σοφωτέρων oe ἀχροατὴν εἴργασμιαι scribendum pro σοφώτερον. Postremo ὃ 52 codices habent: χαὶ ὃ μὲν ξίφος ἐστ ἐμιέ oor δίδωσιν, ἐγὼ δὲ ovv, pro quo Kayserus posuit: ἐγὼ δὲ λόγον. Scribendum erat: ἐγὼ δὲ οὖς (ut me audias, faciens). Diogenis Laertii, scriptoris neque iudicio neque dili- gentia commendati, alia legi carptim et celeriter, cum aliunde, maximeque a Cicerone, eo essem delatus et de- duetus, alia eontinuo tenore, ita ut quadam corrigerem in oratione ἃ librariis permale habita neque sic ad codices exacta, ut, quid. in lis sit, sciamus. Eas emendationes hic subiiciam. Usus sum Huebneri et Cobeti exemplis, inspexi etiam Meibomii. 1) Lib. II. ὃ 34: εἰ uiv γὰρ εἶεν μέτριοι, συμιστερέ- ἐνεχϑεῖεν ἄν. Scribendum: μέτριοι, μετρίως ουμιστεριε- ἐνεχϑεῖεν ἄν. Quid sit συμπεριφέρεσθαι, dixi δὰ Plu- tarchi Pericl. c. 5 p. 513. Ibd. 47 verba εἶτα στερὶ vtto cvove ἐν τοῖς xvvi- κοῖς loco mota sunt, transponenda post αὐτὸς συνεστήσατο. Ibd. 72seribendum: ὑσεετίϑετο τῇ Ovyavol ny συνασκεῖν αὐτὴν (pro ovraozov αὐτὴν) csvegosteuxmv ') Non repeto, que de Diogenis aliquot locis in commentariis Ciceronianis posui. Lib. V. 713 τοῦ πλείονος εἶναι. Sed residet dubitatio in τὰὠ ἄριστα. (S 18. addendum pronomen παρ᾽ ἐμοῦ ov μανϑάγεις, ex quo natum σιυνϑάνη, S 14 scrib.: διενέγκαε ὦ v.) Ibd. 79: καὶ γὰρ ἐκείνους Μελανϑὼ μὲν xat Πο- λυδώραν καὶ τὰς ἄλλας ϑερασαίνας ἔχειν, σιάσας δὲ μιᾶλλον ἢ αὐτὴν τὴν δέσσιοιναν δύνασϑαι γῆμιαι. Neque per se hec recte inter se contraria ponuntur neque apta sunt ad comparationem; dixerat Aristippus: ϑερασαίνας |. ἔχειν σιάσας: οὐδὲν δὲ μᾶλλον αὐτὴν τὴν ὃ. ὃ. γῆμαι. | Ibd. 91: ἀρκεῖ δὲ κἀν κατὰ μίαν τις stooostíztz0v- σαν ἤδέως ἐπανάγῃ. In κατὰ μίαν subesse substantivum, quod ab ἐπανάώγῃ regatur et cui accommodetur participium, patet. Seribendum est: κὰν κατωμίδα s oosiacov- o & v ἡδέως ἐσιανάγη. Quemadmodum Stoici dicebant virtu- tem iam inesse totam in digito opc protendendo, sic Ari- | stippus voluptatem, si quis vel minimam rem ἡδέως face- ret, velu& κατω μίδα humero delabentem iucunde retraheret. Ibd. 92 scribendum: τὰ ve σι άϑη καταλησιτοὸὶ ἔλε- γον εἶναι αὐτὰ, οὐκ ἀφ᾽ ὧν γίγνεται. (Vulgo: χατα- λησιτά" ἔλεγον οὖν αὐτώ Sine sensu.) | Ibd. 95: ἀνήρουν δὲ καὶ τὰς αἰσϑήσεις ovx ἀκρε- βούσας τὴν ἐπίγνωσιν τῶν v εὐλόγως φαινομένων σισντα πράττειν ἔλεγον τὰ ἀμαρτήματα συγγνώμης φυγχάνειν. lmo: ὡς οὐκ ἀκριδούσας τὴν ἐπίγνωσιν, τῷ δ᾽ εὐλόγως φαινομένῳ πάντα τιράττειν ἔλεγον" τά τε μι. ουγγ. τυγχάνειν δεῖν. (Hoc iam Casaubonus addi voluit.) ( Lib IV 89: τοὺς uiv γὰρ ἤδη ἐδωροδόκηοεν o Φί- Awwtog, ἐμὲ δὲ μηδενὶ λόγῳ ἐπαξόμενος. Scribendum: δει δωροδοκήσων ὁ Φ., ἐμὲ δὲ μ.. ὑπαξόμενος, illos se corrupturum sciebat. (Δωροδοκεῖν recentiore usu |. ponitur. ἤιδει et vs: &. iam. Cobetus. S8 tollendum ὡς . ante φησί.) | Ibd. 16: ἀκόλαστος... ἦν οὕτως, ὥστε καὶ steQi- || φέρειν ἀργύριον σιρὸς τὰς ἑτοίμιους λύσεις τῶν &udv- 114 Lib. V. pov. Nihil ad rem demonstrandam pertinet στεριφέρεεν doy., Sed segre y ergeuv, ut etiam mendicando colligeret. Cfr. ad VII, 12. Ibd. 21: ἀλλὰ καὶ μέχρε ὠναπενοῆς ἐξωμοιώσϑην ἀλλήλοιν καὶ ϑανόντε τῆς αὐτῆς ταφῆς ἐκοινωνείτην. Imo: μέχρι ἀστοσῦνο ἧς. Ibd. 28: τέταρτος ἀδελφὸς ἣν, ὧν εἶχε ϑύο μὲν ὁμιοπιατρίους, δύο δὲ ὁμιομιητρίους. taque ipse quintus erat, si Grece sic diceretur. Seribendum: τεσράδελφος 5v, quattuor fratres habens, quod compositum alibi non reperitur. Ibd. 41: ἐφ᾽ ὦ καὶ πρὸς τοὺς κωμάσαντας εἰσεῖν αὐτὸς μιὲν ϑέλειν ἀνοῖξαι, ἐκεῖνον δὲ διακωλύειν. Imo: eis ev. 104. 47: ἔν τισι δὲ καὶ πομπικὸς (sic Cobetus, in- certum, num e codicibus, pro σότιμιος) καὶ ἀπολαῦσαε vvqov δυνάμενος. lmo: ἀπολῦσαι τύφου. 104. 51: τὴν ἀρχὴν μὲν παρῃτεῖτο τὰ ᾿Ακαδημαΐκά. Imo: προῃρεῖτο. Lib V 81: καὶ συνεβίω ᾿Φμύντᾳ τῷ Μακεδόνων βασιλεὶ ἰατροῦ καὶ φίλου χρείᾳ. —Eguitne Nicomachus medico et amico eumque Amyntas ei prestitit? Seriben- dum: ἐν ἰατροῦ καὶ φίλου χώρᾳ. | Lib. VII $ 12 (— nam de ὃ 6 dictum est p. 959 —), ut IV, 16, pro περιέφερε γνόμεσμα ponendum. est, s:e9:- ήγϑειρ8. Τρᾶ. 18: καὶ αὐτοῦ αὐλητρίδιον εἰσαγαγόντος πρὸς αὐτὸν, . .. πρὸς τὸν Περσαῖον αὐτὸ ἀπήγαγεν. Quis adduxit? Serib.: καί vov αὐλητρίδιον. 104. 14: ἐνίους δὲ καὶ χαλκὸν εἰσέπραττε τοὺς στεριϊσταμιένους v0 διδόναι μὴ ἐνοχλεῖν, καϑαὰ Quot Κλεάνϑης. Scrib: ἐνεότε δὲ καὶ. .. τοὺς περεΐστα - μένους τοῦ μὴ ἐνοχλεῖν, κ΄ q. K., ne sibi molesti essent, (Qu: Cobetus addidit, vix e codicibus sumpta puto.) Ibd..28: 7 γὰρ ὄντε πάντας ὑπερεβάλλετο. .. Lib. V. 115 x«l τῇ σεμνότητε καὶ δὴ νὴ Δία καὶ μακαριότητε" ὀκτὼ γὰρ 7:009 τοῖς ἐνενήκοντα βιοὺς ἔτη κατέστρεψεν. Serib: μακροβιότητι. Eam testantur anni duodecen- tum, non μακαριότητα. Ibd. 32 scribendum: Ζοκεῖ δὲ καὶ vo τέλος αὐτὸς ε - » r LI ? , ὁρίσαι, τῶν ἄλλων gtÀcvoevOY σερὶ τὰς ἀποφάσεις. Omittitur vulgo ὥλλων, mirificeque verba vertuntur. (Eadem 8 81 Cobetus λέγουσε pro λέγοντα non e codicibus sumpsit, scribendum potius est: κατηγόρουν... λέγοντες) Ibd. 64 et 65 sic scribendum et verba coniungenda sunt: ἀντισεπονθϑότα δὲ ἐστιν ἐν τοῖς ᾿πείοις, ἃ vntt& ὄντα ἐνεργήματα ἐστιν, quam, passiva ierminatione cum sint, acliones sunt (significant). í Ibd. 68 pro διαφορουμένου, quod nihil h. 1, est, ter restituendum δεασορουμένου, de quo dubitatur, 1) Ibd. 93: τὴν δὲ μεγαλοψυχίαν ἐπιστήμην ἢ ἕξιν ὑπεράνω ποιοῦσαν τῶν συμβαινόντων κοινῇ φαύλων v6 χαὶ σπουδαίων. Permire dicuntur res simul prospera et improspere accidere (hoe enim verba significant); quan- quam omnino improspera et prospera non dicuntur φαῦλα καὶ σπουδαῖα. Scribendum est, sublato mendo, quod accommodatio genuit: τῶν συμβαινόντων κοινῇ φαύλοις τε καὶ σπουδαίο ες. qua malis et bonis eque accidunt, ita ut a virtute et vitio, bono et malo, seiuncta sint. Seneca de vit. beat. 15, 6: miram aut indigne ferre ea, quce tam bonis accidunt. quam malis, morbos dico, funera cet. Ibd. 118: μῖσος δέ ἐστιν ἐπιϑυμιία τις τοῖ κακῶς εἶναί τινε μιδτὰὼ σεροκοτιῆς τινος καὶ svagavaoeog. Longe 1) 8 16 si vere scribitur, significatur Diogenis liber inscriptus τὸ πλάτος. Nam neque ἐν τῷ πλάτει idem est atque ἐν πλάτει, neque λέγομεν pro ἐροῦμεν dicitur, neque, qui rei tractationem abrumpit, dicere potest se copiose de ea re dicere aut dicturum nisi addito ἄλλοϑε aut alia loci significatione. 116 Lib. V4 hine semota Stoicorum σπροκοσιή. apta προσπκοσιή ea, qus apud inferiores dicitur a sroooxozzeuv. Tum φελο- ψεικία definiri debet ἐσεϑυμία τις περιαερέσεως, non σιδρὶ αἱρέσεως, qua ἐστεϑυμία non est, Amorem definitum esse puto ἐσεϑυμίαν «τινὰ ὥσπερ σπουδαίου (pro οὐχὶ σιερὶ οστουδαίους); neque enim definiri potest ex iis, cirea quos non sit, et longe alio pertinent, quz subiiciun- - iur: ἔστε ydQ ἐπιβολὴ φιλοσποιίας διὰ κάλλος ἐμφαινό- μενον (ut σπουδαῖος videatur is, in quo ἐμφαίνεται). Ibd. 197 ser: καὶ αὐτὴν δι αὐτὴν αἱρετὴν εἶναι (V. xai αὐτὴν δὲ cig.). Ibd. 164: 0 δέ τις μουσικὸς «ϑηναῖος, τέταρτος" σοιητής. lmo: ὁ δὲ τρίτος μιοῦυσ. Ibd. 186. Omissis tribus verbis propter duo bis, posita, coniunctio quoque abiecta formaque pravi syllogismi Obseurata est, que hzc fuit: E ἔστε vie κεφαλὴ, ἐκείνην δ᾽ ovx ἔχεις, κεφαλὴν ovx ἔχεις" ἔστε δέ yé τις κεφαλὴ, ἣν ovx ἔχεις, οὐκ ἄρα ἔχεις κεφαλήν. Ex eadem causa natam lacunam in libro X $ 135 explebo, antequam ἃ Diogene discedam. ^ Nam ibi sie scribitur: βέλτιον ydg τὸ κριϑὲν ἐν ταῖς πράξεσι καλῶς ὀρϑω- ϑῆναι διὰ ταύτην, Scribi autem debet: βέλτιον γὰρ τὸ χριϑὲν καλῶς ἐν ταῖς πράξεσι μἢ ὀρϑωϑῆναι ἢ φὸ κριϑὲν μὴ καλῶς ὀρϑωϑῆναι διὰ τύχην. Omissis mediis etiam alterum καλῶς sublatum est, Ioannis Stobzensis, quem Stobeum appellare con- suevimus, eclegarum ethicarum eas partes, quz» ad decreta sectarum cognoscenda pertinent, non indiligenter olim legi, cum in Ciceronis libris de philosophia versabar, locos- que aliquot in commentariis ad Ciceronem de finibus emen- davi, quas emendationes fere Meinekius adoptavit; super- sunt illo tempore annotate hz. P. 148 Heeren.: τὰ περὶ τὴν ψυχὴν .. - προηγ- Lib. V. 717 μένα πλείονα τὴν εὐεξίαν ἔχειν τῶν περὶ σώμια καὶ vv ἐκτὸς. Fuerat: σπιλείονα τὴν ἀξία ν. P. 164 seribendum: καὶ συγχαταϑέσεις μὲν ἀξιώ- μιασί τισιν, ὁρμιὰς δ᾽ ἐπὶ κατηγορήμιατα, τὰ περιεχό-- μιδνά στως ἐν τοῖς ἀξιώμασιν, οἷς (v. of) συγκαταϑέσεις. P. 218 restituendum e codicibus: ἀλλ οὐχὶ (Heeren εἴγε, Mein. οὖν εἰ) «o ψεῦδος ἐπ᾽ ἴσης ψεῦδος ἐστιν οὐχὶ δὲ καὶ οἱ διειψψευτμένοι ἐπι ἴσης εἰσὶ διειμευσμένοι. Incidit Ioannes aut potius is, quem sequitur, in eam for- mam, quà Latini in coniunctionis negatione utuntur (de qua dixi adolescens in emendatt. in Ciceronis Academ. et de legibus p. 156): non omne mendacium «que mendacium est et non. omnes. decepti cque decepti sunt (cfr. Cic. de divin. I, 83, II, 102) QGrsce usitatius esset: ovy; vo μὲν ψεῦδος ἐστ᾽ ἴσης W. ἐ., οἱ δὲ διεινευσμένοι οὐκ ἐπ᾽ ἴσης εἰσὲ ὃ, Non posse coniungi alterius affirmationem cum alterius negatione significatur, itaque, si alterum affirmetur, etiam alterum affirmandum esse. Ad Grecam formam loannes scripsit paulo post p. 220: ἐτε οὐχὶ κατόρ- ϑωμα μὲν μεῖζον καὶ ἔλαττον ov γίγνεσθαι, ἀμιάρ- vro δὲ μεῖζον ἢ ἔλαττον γίγνεσθαι, ubi Heerenius ov ante alterum γίγνεσθαι interposuit, in codicum scrip- tura, opinor, aberrans; hie enim utrumque negandum esse significatur. P. 300 e codicibus scribendum: oiov, φησιν ὁ Θεό- φραστος, ἐν ταῖς ἐντυχίαις 001 μὲν “πολλὰ διελϑὼν καὶ μακρῶς ἀδολεσχήσας, ὁδὶ δὲ ὀλίγα μὲν οὐδὲ τὠναγκαῖα, οὗτος δὲ αὐτὰ, ἃ ἔδει, τὸν καιρὸν ἔλαβεν (v. μὴ τὸν x. ἔ). Non semper eodem modo τὸ» καιρὸν λαμιβάνεσθϑαι Theophrastus dixerat. P. 332 scrib. et interpungendum: ... “ἐγυσιτίων z9o- vov καταστησαμένων. IloAuveuow δὲ xot (V. καταστησα- μένων, πολιτικῶν δὲ xol) τῶν ἄλλων οὐχ ἤττον καὶ τὸ và ἱερὼ τῶν ϑεῶν ἐν τοῖς ἐπιφανεστάτοις ἱδρῦσϑαι τόσοις *. v. Δ. Novum superioribus adiungitur prudenti» civilis genus. 118 Lib. V. Ex eiusdem florilegio primum 1ocos aliquot poetarum ponam, quos ab aliis aut preteritos aut non recte tracta- tos, eum subinde titulum aliquem aut tituli partem percur- rerem, emendavi. Tit. III, 17 Charemonis primus versus sic scriben- dus est: Οὐκ εὖ νοεῖς, ei τὸ φρονεῖν εἶπας κακῶς. Iam reliqua recte adiunguntur. (V. Οὐχ ὡς νομιίζεις τὸ φρονεῖν si. κι} Ibd. 18 in loeo ex Erechtheo Euripidis primum v. 9 et 10 sie scribendi sunt: Δυοῖν σταρόντοιν πραγμάτοιν, vooe ϑάτερον γνώμην πρόσαστξε, τὴν ἐναντίαν ted εἰς. (V. προσάσττειν et μίσει.) Deinde v. 21 sie: "Omíag ve τὰς γεραιτέρους ἕλου (pro ϑέλε). IV, 34 in Rhiani loco v. 16 scribendum: ὡς «€ uev αϑανάτοις ἐναρίϑιμιεος εἰλασιεναζῇ. Editur: ἀϑανάτοισεν ἀρίϑμιος, quod vocabulum e lexicis tollendum est. VI, 25 Menandri locus sic scribi debet: Ovx ἔστι notyot swoüypua τεμεὠτερον᾽ ϑανάτου γάρ ἐστιν otov. Mulier nupta loquitur. (V. πρᾶγμα ἀτεμιώτερον" d. y. 8. ὦ.) Ibd. 30 in Phonicidis comici loco v. 7 et 8 de sub- terfugiis et mendaciis militis nihil meretriei dantis scriben- dum est: δωρεὰν ἔφη τινὰ | παρὰ τοῦ βασιλέως ἀνα - μνένξδιεν (pro λαμιβάνειν, quod debebat esse λήψεσϑιαι).Ἶ) XII, 8 Menander scripserat: To ψεῦδος ἰσχὺν τῆς ἀληϑείας ἔχει ἐνίοτε μείζω καὶ πιϑανωτέραν ὄχλῳ (non y2ovo). XXXVIII, 21 in Epicharmi loco scribendum: Τίς δέ xa λῴη γενέσϑαι μὴ φϑονούμενος, φίλοι: Δῆλον, ὡς ἀνὴρ παροφϑιείς ἐσϑ' 0 μὴ φϑονούμενος. 1) T.IX, 18 in Menandri versu scribendum esse τίσιν ἂν βοηϑή- coru sv, non βοηϑήσοιμεν, vix annotari debet. Lib. V. 719 Codices: ἀνὴρ γὰρ οὐδείς 2o", ut in Plutarchi Arat. c. 30 γὰρ 005 pro zagoq 0. Meinekius aberravit. XLVI, 15 in Apollodori comici loco v. 7 scribendum videtur: οὐδὲν ydg αἰσχρὸν ἐστιν αὐτοῖς ἀπὸ τύχης (pro ἀποτυχεῖν) | σιράττουσε πάντα. Deinde v. 14 sic Sseribendus esí: ὅλην πόλιν, οὐ φυλὴν ὁ μαλακὸς ἀνατρέπει, pro: οὐ πόλιν ὅλην φυλὴν δὲ μαλ. x. v. λ. LI, 20 Menander scripserat: Ovx ἔστι τόλμης ἐφόδιον μεῖζον βίῳ (non βίοι). LXVIII, 2 in Alexidis fragmenti initio scribendum est: Tic δῆϑ'᾽ ὑγιαίνων νοῦν τ᾽ ἔχων τολμᾷ noti γαμιεῖν διαλλαξάμενος ἤϑεον βίον: permutans, permutando dimittens. Quod editur διαπιραξά- μενος, pravum esse Meinekius sensit. LXIX, 4 v. 4 Menander scripserat: | σιαἴδες᾽ ἐλϑόντ᾽ cic νόσον τὸν ἔχονϑ᾽ ἑαυτὴν ἐθεράπευσεν ἐσιμελῶς (pro ἔχοντα ταὐτη}). LXXIIT, 22 in Euripidis fragmento e Danae scri- bendum est: Συμμαρτυρῶ σοι" πανταχοῦ λελείμιμιεϑα σῶσαι γυναῖκες ἀρσένων ἀεὶ δίκῃ (pro δίχα). ΧΟῚ, 11 de divitiis (τῷ sAovvo) sic Chzxremon seripserat : ἀλλ᾽ ἔστε σεμινὸς ἔν τε μετα δόσει βροτῶν ἡδὺς συνοικεῖν καὶ τιν᾽ elÀyyog χάριν. Editur: ospivog* ἐν δὲ δόοει βρότων, versu fracto. Ibd. 29 in Menandri fragmento v. 6 sic interpungi debet optima sententia : εἶξαι" vi βοίλει: π΄ὠντα σοι γενήσεται. XCIV, 6 Euripidis ex Ino fragmenti initium sic scri- bendum est: Κέκτησο τ᾽ ὀρϑῶς ἂν v ἔχης ἄνευ ψόγου, Κἀν σμικρὰ, σώζων νοῦν ἔχ᾽, ὃν σέβειν σιρέσπει. 120 Lib. V. Vulgo seribitur δ᾽ ὀρϑῶς ἂν ἔχης (quasi quis, quse habet, quirat) et σώζων τοὔνεχ ὃν o. st. XCVII, 13 in Menandri loco pauper putaverat ee ἡδὺν δὲ καὶ πρᾶόν viva ὕπνον καϑεύδειν, ἀλλὰ τῶν φωκῶν τινά non πτωχῶν : imo qualis est phocarum, altissimus. (Eiripient somnum Druso vitulisque marinis, Iuvenal. ΠῚ v. 288.) Ibd. 19 Philemonis v. 7 huiusmodi esse debet: ὅϑεν σιένεσϑαι μᾶλλον ἡδέως ϑέλω (pro ἔχω) ἔχειν σὲ μέτρια καμέρειμνον ζῆν βίον. Nihil est ἡδέως ἔχω πένεσϑαι. CVIII, 30 in Menandri loco pro φεύγειν substituen- dum zAcecv aut simile verbum. Prose orationis fragmenta scriptorum ignobilium et partim personatorum raro attigi, nec quz» in iis sparsim correxi, nunc promam; tantum uno et altero exemplo ostendam, qualia menda multis locis resideant etiam post Halmii et Meinekiü aliorumque curas quamque et certa ratione et facili interdum tollantur. ^ Velut I, 21 seriben- dum est: Ζητεῖν δεῖ ἀνδρα (V. Z. δ. καὶ ἄνδρα) καὶ φέκνα καὶ φίλους τοὺς τὴν ἀπαλλαγὴν τοῦ βίου περι- μενοῦντας (V. τοὺς κατὰ τὴν ast. v. (9. πταραμενοῦν- τας, quod debebat esse: μέχρε τῆς ἀπαλλαγῆς .- - raa.) οὐ 25: ΤΣ ἐχνήματα μάϑε οὐ τὰ γηροβοόσκήσοντα τὸ σῶμα, τὰ δὲ τὴν ψυχὴν ϑρέψοντα x. v. λ., pro his: Τέκνα μάϑε τίκτειν οὐ τὰ y. w. v. À., et II, 22: 2ημο- σϑένης ἔλεγεν, ὡς, πολλάκις ἐπιὸν αὐτῷ εὔξασϑαε τοὺς πονηροὺς ἀπολέσϑαι, καταφοβοῖτο (Y. καὶ φοβοῖτο), pa) ἔρημον . .. σοιήσῃ τὴν πόλιν, et III, 49 (in frag- mento Plutarchi: 'O γὰρ ἐγκαϑήμονος aci xal oixov- Qo» γραμμίωσϑυς ἐν ἡμῖν, ὡς φησιν ὃ Πλάτων, οὗτός ἐστι, καὶ mooyeyo voc ἐνταῦϑα τῆς ψυχῆς elté μέρος € εἴτε ὄργανον, ᾧ TOV πραγμάτων ἀντιλαμιβάνεται φερο-- 4, μένων xl... κυκλοποιεῖ TO παρωχημιένον ἐσιστρέ- φουσὰ κ. τ. À. (V. ἐν μίνῳ ὡς φήσιν .. « φτρογέγονας Lib. V. 121 2.40 τῶν... κύκλον ποιεῖ) et IX, 56, 57: zat εἰ χρημάτων μὲν ἅσπιαξ ἀλλοτρίων μη δ᾽ ἐσιιϑυμιοῖ, vfor- στῆς δὲ ὑπάρχοι (V. χρημιάτων μὲν ὥρπαξ ἀλλοτρίων δὲ ἐσιϑυμιοῖ) et, ut multa transiliam, in preclaro Theophrasti fragmento XLIV, 22 primum p. 166 Mein. v. 22: ἡ ἔχον- veg μιὴ λέγωσι τῷ Qovauévo (Y. τῶν ἐωνημένων), tum p. eadem v. 30: ἐπεὶ δὲ καὶ προστασίᾳ (dicis causa) «ινὲς ὠνοῦνται καὶ πωλοῦσιν (V. πιροστασίαι τινὲς), p. autem 167 v. 3 supplendum ὠνὴν, non ἀπάτην, deinde v. 14 scribendum: ἀλλὰ zat ἐν τῷ ὅρκῳ προσορκίζειν pro ép καὶ, tum p. 168 v. 6 tollendum στότερον (ut. sit: τὸ δὲ ἐπιτίμιον ἑκατέρῳ, τῷ piv στέρησις... τῷ δὲ pa δεχομιένῳ ἔκτιοις κι v. λ.). In uno loco (XCV, 21 p. 201) non recte ἃ Meinekio tentata est nominis proprii restitutio, αὖ pro ὁ ἄσεος scribatur o "/4ooroc significetur- que Cleanthes; nam ut taceam, nusquam sie in Cleanthe celebratam ecommemorando patriam esse, ut simpliciter eius nomine hic signifieari posset, nemo unus sive Stoieus sive alius philosophus in hae generali (presentis temporis) sen- tentia appellari poterat, sed homo pauper universe appel- landus erat. Seribendum: Ens? καὶ τῶν τοιούτων φρον- τίδων μιοῖ δοκεῖ ὁ & Btoc λελυμένος sto2U. εὐσχολώτερος εἶναι τῷ μηδὲν ovvo ὑπάρχειν. — Contrarius statim poni- iur ὁ πλούσιος. Postremo lepidum exemplum litterarum male separatarum et coniunetarum (vid. supra p. 26 sqq.) addam e fragmento Hieroclis, quod LXXXIV, 23 legitur; nam ibi, ne alios lectores numerem, qui pauci fuerunt, editores hec tulerunt: ὥστε εἴργται διὰ συντόμιων bsto- ϑήκης aq ἧς σις yon τπιρουφέρεοϑαι συγγενέσιν, qua neque structuram neque sententiam habent; ea nascetur Sie: ὦστε εἴρηται... «ὑποϑήκη σαφὴς, πῶς χρὴ σι. o. Constitueram extremo loco miscellaneorum caput ad- dere, in quod coniieerem materiam ad varios scriptores pertinentem, universam non ita parvam, in singulis exiguam, MADViGII Apvxns. Curr. 46 122 Lib, V. in unius alteriusve loci emendatione positam. Sed et scribendo fessus et ipsa tenuitate deterritus consilium mutavi nec quiequam addam praeter specimen ex uno scriplore desumptum. Nam cum adolescens et iuvenis (ut supra p. 2 dixi) diligenter Grecorum libros, qui de rebus Romanis scripserunt, tractarem, etiam in Dionysio Haliear- nassensi et Dione Cassio nonnulla emendavi (in Appiano vix unum aut duo); sed ea aut iam occupata erant aut postea occupata sunt prater admodum pauca et exigua, nec postea ad continuam horum scriptorum lectionem, si Plutarchum excipias, redii. Dionysii tamen historiam Ro- manam cum kKiesslingius aliquot abhinc annos adhibito optimorum eodieum subsidio recensere et edere c«pisset, ut, quantum profectum esset, intellegerem, primum librum perlegi. In ea lectione, consideratis codicum scripturis, subnate sunt aliquot locorum emendationes, quas hoe ex- tremo loco ponam, intermixta una et altera superioris temporis. Cap. 13: οἷς ἐγὼ σπιδιϑόμενος, εἰ τῷ ὄντε ᾿Ελλη- vixOv φῦλον ἣν τὸ τῶν Αἰβοριγίνων . .., τοῦτο ἔγγο- vov αὐτῶν τῶν Οἰψώτρων σ«εἰϑομαι. Slo codex Urbi- nas; reliqui, etiam Chisianus, habent: τούτων ἔγγονον αὐτὸ τῶν Οἰνωώτρων σιείϑομαι. Vitium apparet in sre«- ϑόμενος . . . πείϑομαι et πείϑομαι ἔγγονον αὐτὸ aut τοῦτο. ltaque Reiskius τίϑεμιαι. Sed residet vitium in τοῦτο non minus quam in τούτων, in Urbinatis scriptura etiam in αὐτῶν. Scribendum: τάττω ἔγγονον αὐτὸ τῶν Οἰνώτρων. Corrupto τάττω, additum est πεΐϑομιαε. C. 18 non mutandum erat Herodoteum αὐτοῦ ταῦ τῇ (ipso hoc loco) in his: ναῦς μὲν αὐτοῦ ταύτῃ καταλεί-- σιουσι, Sed paulo post, ubi editur: φυλακὴν avrot κατα- στήσαντες, e Chisiano (és αὐτοὺς) scribendum videtur ἐσ αὐταῖς. C. 25 e vestigiis amborum antiquorum codicum 8011- A ee | Lib. V. 123 bendum est: ἐχεὲε γὰρ Θουκυδίδης μὲν ἐν τετάρτῃ ἀκτῆς (h»c duo in codicibus conflata in ἀρχτηε supra scripto in Urb. yz) τῆς Θρᾳκίας μνήμην xat τῶν ἐν αὐτῇ κειμένων σιόλεων, Gg oixotou &vÓQuzor δίγλωτ- «οἱ πιερὶ δὲ τοῦ Πελαογικοῦ ἔϑνους 00e ὁ λόγος" ἔνε δέ τι x. v. Δ. Particula μέν refertur ad id, quod sequitur: Σοφοκλεῖ δέ. Quod in eodieibus ante Θουκυδίδης additur σιερὶ αὐτῶν, adscriptum est ab aliquo, qui non attenderat, primum universe indicari, quam occasionem "Thucydides habuerit Pelasgorum commemorandorum, tum subiungi, quid de iis dixerit.) C. 29 scribendum: xe/vor ϑαυμάσειεν &v τις, εἰ Πλακιανοῖς μὲν. . . ὁμοίαν διάλεκτον εἶχον ... Τυρρηνοῖς δὲ. .. μηδὲν ὁμοίαν" εἰ γὰρ κι v. λ. Βο- pugnare hsc Dionysius dieit et ex eo concludit Tyrrhenos Pelasgos non esse. Prorsus aliena ab loci sententia est altera interrogationis forma, nihil in his miri esse signi- ficans aut quod repugnet. C. 30 tollendum γῆς post ,uroonoAeoc, additum ab aliquo, qui u7v907z:02«v. h. l. universe de patria, non proprie de urbe patria diei significandum putavit.. Paulo post pro zervóvvsvovot γώρ Scribendum χενδυνεύουσιν ἄρα. (Reiskius γοῦν.) C. 81 e codieum scriptura: δυσὶν ἀλεικοῖς πληρώ- μασιν effici debet δὶ ἀλητεκοῖς nA. Piscatoria σιληρώ- ματα nula sunt nee piscatorüs scaphis Arcades mare transisse Dionysius significavit. Tum delendum ἐν ante oig, ortum ex ultimis litteris vocabuli sAzoogeaocr. C. 41 tam apertum est scribi debere: "£2Axoí τὲ 1) C. 29 recte Urb. ὀνομάτων... ἐπαλλαγὴν, unde ortum ἐναλ- λαγήν. Significatur mutua permutatio ei permixtio, non imu- tatio, μεταλλαγή. 46* 124 Lib. V. βαρβάρους συγκεραννύμενος καὶ ϑαλαττίοις ἠπειρώ-- τας, ub ϑαλαττίους apud Kiesslingium errore typothetze ortum. putem. (Editiones superiores aliter. Tum autem seribendum: τρίβους ἐντέμνων ἀβάτοις ὄρεσι, non ἐκτέμνων. C. 42: ὕστερον δὲ κατακλεισϑεὶς Uno τῶν ᾿Ελλή- yov εἰς πολιορκίαν, τὰ ve φρούρια κατὰ κράτος ἑλόν- των ** ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς ἐν τοῖς ἐρύμασιν ἀνῃηρέϑη. Sie Kiesslingius ex Urbinati, nisi quod lacune notas ipse addidit; adseribit, verba tam ecorrupía esse, αὐ nulla probabili ratione emendari posse videantur; certum esse, nonnulla post éior»vc» intercidisse. Una littera mu- tata omnia sanabit: τά ve φρούρια κατὰ κράτος ἑλόντων ἐπεῖδε καὶ αὐτὸς . . . ἀνηρέϑη (er musste. zusehen, wie sie die Burgen nahmen). "Tum scribendum videtur: οἱ συνεξελθόντες Πρακλεῖ κατ᾽ ἀρχὰς ἑταῖροι pro χατὰ σφᾶς, que verba Kiesslingius improbabiliter seclusit. C. 42 extr. serib.: Διὰ μὲν δὴ ταῦτα μέγιστον ὄνομα “Ἡρακλέους ἐν ᾿Ιπαλίᾳ γεγένηται pro γεγενῆσϑαιε. Ipsius Dionysii hoe iudicium est, O. 46 nescio an satis sit scribere: τὰς φυγαδικὰς πύλας, fuge aptas et destinatas. Nomini proprio e fabulis petito nihil hie loci est, €. 48 seribendum: ye; δ᾽ αὐτῷ (τῷ Σοφοκλεῖ, pro: δ᾽ ἐν αὐτῷ) τὰ ἰαμιβεῖα . . . ὧδε. C. δ0 scrib.: ἕως ἤνϑεοι τὸ καὶ ὠπεῖτο ἡ vyooc. Prorsus enim pravus hiec, ubi status superioris temporis signifieatur, aoristus, sive ὠκίσϑη scribas sive «w:59. C. 51: Πάτρων δὲ... καὶ σὺν αὐτῷ τινες τῶν φίλων ὑπιέμειναν ἐν τῷ στόλῳ. — Codices ἐν τῷ σίλωι. Prorsus improbabiliter Kiesslingius ἐν τῇ Σικελίᾳ, deleto ob eam causam in proximo versu τῆς Σικελίας. Seriben- dum videtur: ὑσέμξιναν ἐν τῷ s A. (CO. 5T serib.: ὡς Lib. V. 125 οὐκ ὧν... χειρωσάμενος pro χειρωσόμενος, €. 60: ἐπιϑυμία πάντας ἔσχεν vov “παρ᾽ ἀλλήλων ἀπολαΐσαι gonoípov pro τοῦ.) Q. 63: δοκοῦσιν οἱ δευτέρῳ μιετὰ τὴν ἔξοδον τὴν ἐχ Τροίας ἔτει φέροντες αὐτὴν εἰχότα μᾶλλον λέγειν. Iure hzretur et in αὐτήν, quod, quo referatur, non habet, et in φέρειν ἔτει. Fuitne: δευτέρῳ μι. v. ἔ. v. ἐκ Τροίας ἐπιφέροντες ἐνιαυτῷ εἶκ. μι. À.? C. 65: ἐς αὐτίκα μάλα τῶν πολεμίων σφίσιν ἐπε- ϑησομένων οὐ σὺν κόσμῳ οὐδὲ κατὰ τέλη ἑστώσιν. Non stabat exercitus «;vov;revoc. Codices antiqui alter κατὰ τέλη ἔλασιν, alter ἐλάσειν, ex quo Kiesslingius effecit ἐλάσασιν, pravo et verbo et tempore. Seribendum videtur: οἷα ἐν νυκτὶ κινουμένης στρατιᾶς, ὡς αὐτίκα μιάλα. .. ἐπιϑησομένων, οὐ σὺν 400,10 οὐδὲ κατὰ φέλη ἴλας τε. !) C. 14: ἐν οἷς (τοῖς τιμιηητικοῖς ὑπομνήμασι») eU- οίσκω δευτέρῳ σιρότερον ἔτει τῆς ἁλώσεως τίμησιν ὑπὸ τοῦ “Ρωμαίων δήμου γενομένην. Tollenda propositio vno. Census agebatur populi, non a populo. C. 86: ὁ δὲ (ὁ "Popuoc) ἀγανακτεῖ ve καὶ δεινὰ ποιεῖται, ὡς διηρτγμένος ὑπ᾿ αἰτοῖ. Scrib: ὡς δέ - πατημιένος. C. 87 initio e codicibus (τὸ μινημιεῖον) et ex orationis forma (quae in ea scriptura, quam editores sequuntur. μεέν partieulam in. priore membro requireret) et maxime ex verbi ἐσεισυνάσιτοντος significatione et usu efficitur hze 1) C. 11 e cod. Urb. scribendum erat: διαλαμπούσης τῆς λίμνης ἐν μέρει τινί, quod sententia requirit; διαλείπουσα si quid significaret, idem significaret, quod sequentia: ὅταν ὑπονοστήσῃ τὸ νᾶμα. C. 12 rectissime idem μετ᾽ Ὀδυσσέα. Ulixes primus in ltaliam (Circeios) venisse putabatur; cum Ulixe JEneam venisse nemo tradidit, 126 Lib. V. seriptura: ἑκατέρου τ ᾧ πλεῖον ἔχειν ἀφανῶς δεωπο- μένῳ τὸ qu) μεῖον ἀναφανδὸν ἐσπισυνάπτοντος, adiungente et pralevente. (Codices et edd. vo . . . δέωκο-- pévov, Kiesslingius τὸ .. . διοικουμένου, tum edd. vo δὲ μὴ μεῖον.) Iam satis est. I. Index scriptorum et locorum, qui emendantur aut de quorum scriptura disputatur !). —— lischines p. 454 sq. JEschylus (120) 189 sqq., (Agam. 615) 181 (ibd. 620) 190 (Prom. 460) 274; fragm Prom. sol. 536, aliud 672. Alexis com. (Stob. flor.) 719. Andocides (de myst. 141) 452. Antiphon (de ced. Her. 50) 452. Apollodorus com. (Stob.) 719. Apollonius Rhodius 283 sqq., (II, 293,460, IV, 15) 172 - (IL, 767, 768) 172. Aristophanes 274 sqq., (nub. 35) 162 n. (nub. 1141) 171, (ran. 901) 171. Aristoteles (politic.) 462 sqq., (de anima) 470 sqq., (rhe- torica) 474 sqq., (eth. ad Ni- com. VI, 10 B.) 462. Asconius Ped. (in Pis. 119 Hot.) 145 (in Mil. 144 H.) 153. Csesar (Hirtius b. Alex. 72) 48. Callimachus 291 sqq. Catullus (64, 23 et 24) 19 n. Chewremon (Stob. flor.) 718, 119. Cicero (de invent. I, 91) 57 (pro Quinct. 75) 89 (pro Cluent. 199) 89 (de leg. agr. II, 33) 38 (pro Sulla 55) 197 (pro Sull. 80) 70, (de dom. 12) 18 (ibd. 71) 51 (ibd. 87) 58 (ibd. 128) 36 (pro Mur. 73) 61 (ad 1) Quoniam emendationes ad unumquemque scriptorum eorum. qui pertraetantur, pertinentes continua serie ponuntur, satis visum est hie indicare, ubi cuiusque scriptoris aut etiam operis emen- dationes incipiant. Etiam qus ad eosdem scriptores sparsim annotata suis in ordine locis indicata sunt, hic omittuntur eaque sola separatim ponuntur, qu: incuria suo loco non indi- cata sunt, queque aliquot locis annotata propriam tamen con- iecturam non habent, tum qus ad alios seriptores (maxime La- tinos) prolata sunt. Poetarum quoque fragmenta in aliorum scriptorum (Plutarchi, Stobs»i) libris emendata in ordinem re- lata sunt. 128 Attic. III, 8, 2) 145 (fragm. | inc.) 155. Columella (II, 20, 3) 68 (I, 4, ΒΘ 10,217) να: Demosthenes 456 sqq. (XVI, 20, XXIV, 68, XLII, 12) 174 n. (XVI, 4) 175 n. Dinarchus (I, 25 et 103) 455, 456 n. Dio Chrysost. (74) 159, 174 n. Diodorus Siculus 484 sqq., (XV, 8 et, XVI, 55). 159 n. Diogenes Laertius 712 sqq. Dionysius Halie. (hist. lib. I) 722 sqq. Rom. Empedocles (Plut. questt conv. VIII, 8, 1) 656. Epicharmus (Stob. flor.) 119. Eupolis (z6ó4., schol. Aristoph.) 126. Euripides 931 sqq., (Iphig. T. 1016) 180 (Ion. 751) 54 (Iph. A. 491) 307 sg. (Or. 1527) 182 (fr. Beller.) 661 (Erechth.) 718 (Inus) 719 (Danae) 719. Festus v. preciamitatores 33. Gellius (I, 3, 29) 91 (IV, 9, 13) 68 (VI s. VII, 3, 34) 31 (ibd. 11, 9) 38 (XII 2, 14) 95 (XIII, 8, 2) 60 (XIII, 19 s. 20, 12) 63 (XIV, 1, 19) 37 (XVII, 21, 17 et 18) 148 GR οἱ, 84) 33. Herodotus 302 sqq., (I, 167) 43 (cfr. Add.) (VII, 10, 6 et 119) Ad4. III (VII, 220) 176 (VIII, 100) 182 nm. (IX, 109) 182 (Add.). Hesiodus (fr. apud Strab. IX, p. 424) 555. Homerus (lHiad. I, 327, II, 340, XIX, 321) 186 (II. III, 28 ei 98 et 366, Od. II, 198 et 373, IV, 254, ΙΧ, 496, XX, 191? XXIL 25) 388, 110. Horatius (sat. I, 6, 38) 105 n. (sat. II, 2, 29) 102 m. (a. p. 350) 68. Ioannes Stobzensis (eclog.)716 sq., (floril. 718 sqq. Isocrates (I, 24) 181 (XV, 22 et 207) 454 (XXI, 15) 180. Iustinus (V, 1, 1) 63 (VI, 4, 8 etc.) 69 n. (VII, 6, 7 et 8) 74 (XV, 2, 8) 35 (XXVIII, 9, 11) 64. Lucianus 671 sqq., (Tim. 37) 184 (Hermot. 80) 184. Lucilius (apud Non. p. 296) 18 (Non. p. 382) 13. Lycurgus (in Leoer. 86) 454. Lysias 453 sq. (cfr. Add.), (XII, 19 et XIII, 53) 151 n. (XII, 62) 169 (XIII, 15 et 47) 164 (II, 21) 180 (Add.). Menander (Plutarch. de am. fr. 3) 649 (id. de cupid. divit. 4) 644, (Οργῇ. Stob. flor.) 718 (Κιϑαριστῇ, ibd.) 718 nm. (ibd. quater) 719 (ibd. bis) 120. Nonius (925) 155 (248) 86 (281) 152 (296) 18 (882) ' 13 (489) 3T. Ovidius (epist. her. 3, 30 sqq.) 76 ' (ibd. 7, ΤΙ sqq) 114 (ibd. 8, 91 et 22) 46 (metam. IV, 140) 25 (ibd. 7, 276) 79 (bd. 8, 640) 68 (art. am. 8, 440) 114. Pausanias 104 sqq. Philemon (Stob. flor ) 720. Philostratus 708 sqq. Phoenicides com. (Stob. fl.) 718. Pindarus 186 sqq. Plato 365 sqq., (Euthyphr. p. 4 Δ) 3866 (Phzdon. p. 105 A) 174 n. (politie. p. 309 B) 38 (symp. p 209 C) 369. n. (Eu- thyd. p. 293 D) 18 (resp. II, p. 868 A) 84 (ibd. p. 364 E) 62 (VI p. 484 A) 53 n. (IX p. 591 D) 57 n. (legg. I p. 644 A) 346 (ibd. XII p. 967 A) 52. Plinius maior (h. n. II, 224) 147 (XXXIII, 100) 70. Plutarchus (vit.) 565 sqq. (moral.) 612 sqq., (Peridl. 1) 312 (Aleib. 31) 176 (Nic. 11) 181 (de adul. et am. 26) 174 n. (de def. orac. plur. locis) 613 et 614 n. (quzstt. conv. IX, 14, 5) 616. Poete incerti: trag. (Aristot. rhet. II, 21) 476, comic. (Plut. de adul. et am. 22) 616, Pythagoreus (Plut. cons. ad Apollon. 29) 622, comic. (Plut. de cohib. ira 13) 640, scolii (Plut. qusstt. conv. V, 3, 2) 651 (ibd. an seni 9, 6) 660. Polybius 480 sqq., (IV, 77) 72 n. 729 | Quintilianus (V, 10, 56 et VII, 1, 9) 45. Rhianus (Stob. flor.) 718. Sallustius fr. (Non. p. 489) 81. Scipio Afric. (Gell.) 38. Seneca, L. (de const. sap. 9, 2) 39 (15, 3) 20 (ad Marciam 9. 5) 48 (10, 1) 105 (14, 1) 68 (17, 6) 24 (18, 2) 497 (de vita beata 13, 3) 32 (283, 2) 68 (283. 4) 39 (24, 3) 39 (25, 4) 40 (de otio 9, 4 et 5, 1) 68 (de tranqu. animi 2, 10) 59 m. (5, 5) 44 (6, 3) 35 (16, 2) 58 (de brev. vite 10, 3) 68 n. (18 1) 68 (de clement. I, 19) 33 (de benef. II, 84, 1) 40 (III, 12, 2) 49 (IV, 3, 3) 68 (VII, 14, 9) 47 n. (natur. quiestt. II, 25 et 26) 36 (IH, 25, 4) 22 n. (V, 10, 4) 121 (VII, 25, 9) 52 (VII, 30, 5)39 (epistol. 14, 14) 69 (15, 12) 51 (21, 9) 36 (26, 8) 117 (36 extr.) 91 (78, 21) τ0 n. (85, 10) 63 (88, 25) 76 (89, 4).928 (89, 13) 39 (90, 26) 59 et 82 (91, 11) 33 (92, 11) 68 (92, 19) 108 (93, 9) 105 n. (94, 7) 104 (95, 54) 10 n. (95, 61) 10 (99, 26) 76 (113, 93) 11 (118, 1) 99. Seneca, L. (trag. Herc. 795 sqq.) 115. Seneca, M. (p. 95 Bip.) 38 n. (134) 10 n. (172) 36 (118) 145 130 (188) 13 (250) 145 (319) 159. Solon (Theognis? ap. Plut. Sol. 2) 510. Sophocles 206 sqq., (Aiac. 1083) 111 (Electr. 316) 264 nm. (Electr. 443) 162 m. (Ed. C. 1172) 190 (fragm. Alead.) 614. Statius (silv. II, 6, 64) 149. Stobzus; vid. Ioannes. | Strabo 520 sqq. (I p. 31) 537, (I p. 63) 523 (VII p. 294) 537 (V p. 228) 585 (XV p. 715) 175 (XV p. 731) 136 n. Suetonius (Claud. 44) 19. Tacitus (ann. III, 68) 148 nm. (XIV, 20) 116 (XIV, 26) 30 (Agric. 24) 147. Theocritus 293 sqq., (I, 60, 132, VIII, 20 et 88 sqq., XVI, 67, XXII, 60 et 162) 299 sq. (Il, 124, 126) 301 (XXL 59) 172 (XXVII. 60) 173. Theophrastus (charact.) 478 (fr. ap. Stob. flor. sepius) 721. Thucydides 306sqq., (I, 26, III, 24, V4: 92) 1i (9, 2) 162 n. (IL, 51) 67 (Π, 38, 2) 112 (III, 46, IV, 28 et 59, VI, 24, VIII, 5) 163 et 167 im. (IV, 13) 180 (IV, 24 et 80, VII, 21) 180 (IV, 36) 182 (VL 9) 400 (VI, 24) 168 et 179 n. 3 (VIII, 46) 28 et 64. Turpilius (Non. p. 281) 152. Valerius Maximus (1, 1 E. 2) 81 (L * E. 4) 58 (III, 2 E. δ) 113 (III, 5, 4) 21 (IIl) * E. 6) 20 (IV, 1, 14) 91 (IV, 4, 11) 45 (1V, 6, 1, 38 (IV, 6,.3).85 m. (MV, 7, 2) 90 (VI, 9, 1). 91 (VII, 3, 10) 91(VIII, 7 E. 3) 146 (VIII, 15 E. 1) 146 (IX, t, 4) 90 (IX, 2 E. 4) 41 (IX, 12 E. 8) 33. ^ Varro (l. L. VII p. 93) 58 (fr. Non. p. 248) 36. Velleius Paterculus (1, 18, 1) 153 (IL, 29, 2) 18 (Add.) (II, 88, 2) 35 (II, 108, 3) 21. Xenophon 335 sqq. (anab. VI, 5, 17) 180 (Cyrop. I, 5, 9 et IL, 4, 15) 180 (II, 4, 17) 27 (Agesil. 7, 6) 180. (De Hellenicorum locis vid. p. 896 sum.) 131 IL Index Latinus 7. Abhinc cum accus, non ablat. 166 n. Aciris flumen Italie 150. Additamenta in codicibus 62, | cautio in iis indagandis 64 86., ex interpolatione 82 sqq. (In codd. Thucydidis 315, Demosth. 456, 458, in Pla- tonis rep. 416 n., cet.) Adiectivi rarior positus apud Grecos 331. AEgyptii homines immolantes 451. Alitor servus 153. Alizon fluvius fictus 151. Amphictyones Pythia facientes 655. Anacoluthi forma ficta 307. Anapsstici versus quomodo de- scribendi, 189, 270 n. Aninatio (1. Antrones, Antron, oppidum 517. Aoristus infinitivi (sine &v) non pro futuro 156 sqq (con- trarius futuro 163); apud vatieinandi ^ verba (χρῆν) 176, apud εἰκός ἐστιν 111, apud ἐλπίς et cognata 178 (non apud ἐλπίζω 119, sqq. προσδοχᾶν 181, δοκεῖν 182). Apellis vox ficta 606. Aristippi voluptatis finis 713. Aristotelis codicum interpolatio quam antiqua, 473. Articulus additus aut detractus 315, 318, 341, 3061, 398, 401, 488, 526, 535, 618 cet. Non omittitur apud infinitivum — post pr:posi- tionem 362 n. Toti sen- tentis prepositus 393. Attractio relativi ^ nominativo casu (neutro gen.) ponendi 9846; prava 280. Aufidium (?) oppidum 134. Aut non ante solum tertium mem- brum 105 n. Bentleius 98, 124. Castulo (Oriaque) 533. Chiorum in Atheniensium so- cietate locus 591. Clisthenis divisio populi 3095. Clitarchi et Phylarchi nomen permutatum 629. Cobetus 158, 159 sq.; 431 n. Codicum fides et depravatio 9 sqq., diversa Grecorum et Latinorum et alia in aliis scriptoribus 13 sqq., 94 sq. Comparativus et superlativus in Grecis codd. permutati 227, 541, 624, 618. Comparandi brevitas (maior res mortali) 19. Condicio duplex eiusdem senten- tie 310. !)In hune indicem coniecta sunt, quw ad historiam, ad res grammatieas utriusque lingus non in certis verbis positas, tum ad verba Latina pertiaent. 132 Coniecture in codicibus 9. Con- lecture ars et prwcepta 95 sqq. (lib I c. 2); fines 120, 122 sqq. Coniunctio copulativa apud La- tinos. prava ante tertium membrum 33, disiunctiva 105. Cordus cognomen 138. Craterus psephismatum collector 642. Cydni amnis miraculum 639. Damnandi verborum structura (apud Grzecos) 431. Dativus (Grzecus) apud substant. verb. 54, 331; ad preposi- tionem verbi relatus 351, 498, 574; ethicus 402. Da- tivus absolutus nullus 595 n. Delendi remedium temere ad- hibitum 64 sqq., 104 sqq. Demi Attici 305. Demosthenes. In eius oratt. additamenta 456, 458. Deponentia Greca passive posita, max. participium, 389. Dindorfii, G., crisis ex aliqua parte improbata 98 sq., 122 sqq., 202 n. 1 et 9 et alibi in lib. II c. 1 et 9. Diodori Siculi in re Romana error 491; codices quales, 485, 498; anacoluthis abs- tinet 481. Directo obiicere 36 sq. Diurnus non pro quotidiano 45, Dracanum in insula Icaria 561. Egregius, comparativus adverbii, 117. Eli ZEtolici generis sec. Stra- bonem 551. Emperius 85, 566. Emporiarum muri 534. Enna Sicilie 488. Epicuri de voluptate sententia 612. Epirotarum domestici dynaste sub Romanis 550. Et itaque vitiosum 39. Euripidis Helena hilarotragcedia 235 n., Iphigenia in Aulide vexata a Dindorfio 255. Faxo scies antiqui, non scias, 173 n. Futurum infin. pro presenti apud προϑυμεῖσϑαι 818. Galba, A., scurra 655. Genetivus qualitatis 383, pretii (rei emendz) 489, in tem- pore significando (μετ᾽ ὀλίγον rovrov) 313. pronomine pendens apud Pla- tonem 420; genetiv. infinitivi vid. nfinitivus. — Genetivus prime declin. Grece pro dativo scriptus 67, 9512 (Add.). Gracchi, C., dictum 604. Hermannus, G., 124. Hermippi βίοι 154. Hiatus in ov correpto 286 sq. legitim. certe forms apud Ovidium 16. Hofman-Peerlkamp 93. Genetivus ἃ - Iardanes fluvius et heros 552. Infamare aliquem duritie 16. Infinitivi genetivus in causa significanda 558, 606; in infinitivi passivi futuro La- tino erratum a scribis 116. Interpolationis notio 11; quse non recte appelletur, 62 sqq., vera a rudi forma ad arti- ficia et audaciam progre- diens, ibd., in corruptis 70 sqq.. in sanis 74 sqq.; quam antiqua in codd., 78 sqq. (218 de Aristophane, 399 de Platone, 473 de Aristotele) ; propagata et pervagata 80, in addendo $82; caute in- daganda οὐ iudicanda 92 sqq. (202 n. cet.). Interpunctio, in re critica 102 sq. Tota subscriptum dativi pro c acceptum 67, 312 (efr. Ad- denda). Librariorum condicio 11 Sqq., 14; eorum error quibus mo- mentis regatur, 12. Littere permutats 16. Luciani codices 677, 682 n., 696; libelli de historia 686 n. M littera in codd. Lat. addita et detracta 69. Macedonum presidium Athenis pulsum 573. Magis substant. 109 nm. Media pro activis apud tragicos 209. Mendorum origo et genera 8 sqq. ib. I c. 1), distincta cfc ^55 bi odia noc 138 155q4q.: a)ex similium per- mutatione 16 sqq., b) ex litte- ris οὖ verbis male separatis et conflatis (accedente deinde alio errore et interpolatione) 26 sqq. (exempla alia 201, 204, 298, 362, 395, 461 cet., singulare 721), 6) ex bis aut semel scribendo, quz semel aut bis debebant, ea- dem aut similia, 34 sqq., d) ex omittendo 40 sqq., maxime ob (homceeoteleuta) vocem eandem aut similem bis positam (ex Plut. moral. exempla collecta 621), e) ex transpositione 46 sqq., 50 sqq. (verborum plurium et sententiarum traiectio no- tata in Plat. legg. 443. apud Strabonem 524, Plu- tarchum £625, vocum iuxta positarum 482 et alibi, vo- cum separatarum sedis per- mutatio 605, versuum apud poetas 198, 224, 243, 964, 982), f) ex accommodatione grammatiea 52 sqq.. (hmc genera coniuncta et mixta p. 59 sqq. 5) ex iudicii errore et pravo intellectu 61 sqq. Voces casu ex su- perioribus aut inferioribus repetit: 594; cum singulari confusione conflate 497. Menecrates Spartiates 142. Mentorathene (Sotadis) 135. Metabus 545. Metapontini Pythagorse cultores 146 sq. 134 Minerva bigis alatis insistens (apud Eurip.) 256. Motye colonia Carthaginiensium 129. munere alicuius, hoc est, in munere dudis) 128. Nacone Sicilie oppidum 132. Nauckius 212, 219, 221. Negatio prave a libr. addita omissave 501. 503, 532, 581, 591, 597, 609. 653, 654. Negatio affirmationis particularis (apud Grecos) 444. Negatio coniunctionis (ov . δέ) 105. Neleus Aristotelis librorum pos- sessor 144. Nomina propria a librariis oblit- terata 125 sqq. (lib. I c. 3; cfr. Add.); falso posita 150 sqq. Nomina Latina a Grecis inflexa 659. INon potest pro potest non Scrip- tum 52. : Nostri ραγίο5 et nostre 16. Nova verba et lexicis ignota re- stituta 588 n. Novi Comi coloni 540. ? 2. 0UD- Onomarchi mors 503; Onuom. et Philomelus non fratres 504. Optativus sine ἄν pravus in sent. potentiali; vid. ἄν (in certo genere sententiarum relati- varum 189); optativus pra- vus pro indic. 310, 314; opt. pro coniunctivo in sent. fina- libus apud Lucianum et alios 682; opt. apud ὡς post pre- sens verborum dicendi 704 n. Partieipia futuri et aoristi per- mutata 451, 489 et alibi. Partic. futuri de consilio prave in presens mutatum 509; cum artieulo 512. Partic. fut. apud Polybium pro infinitivo 483. Petalie insule 556. Pherea Elidis Ποία 712. Platonis codices 365; in iis ad- ditamenta vetera et errores 83, 384, 416 n, 390, 399, 408, 413. Alcibiades prior et alii dialogi non Platonis 402 n. 2. Plurale verbum (Grzec.) apud neutra 8521. Plutarchi codices vitarum 565 (85), moralium 612 (lacuna- rum falsa indicia quedam 665). Apophthegmata 626 n. Pori reges duo 561. Porsonus 1:4. Prepositionis positus in compa- rando (καϑάπερ, ὡς, ὥσπερ) 488, 662. | Premere non recte pro opprimere 39. Probabilitas critica in qusestioni- bus grammaticis 155 sqq. (lib. I c. 4); momenta eius ponderandz 160 sqq. Pronomen demonstr. pro subiecto accommodatum ad przdic. 330; interrogativum apud particip. 621; in sententia relativa 649. Propoti filie 119. Python satrapes 508. Qualis, ποιός, 104. - comi É A. ᾿ i» Quiescere sepe corruptum 30. Quoi pro cui scriptum; inde error 68. Romani Grece loquentes 601. Salassorum sedes 539. Samnitium oppida 583. Senecs, L., editores 118 n. Sidicini 132. Sophoclis de sua oratione dictum 618. Stallbaumius 435, 437 n. Stoicorum sententia aliqua de fine bon. 670. Strabo Stoicus 522, 538; sub- inepte philosophatur 554. Subiectum et obiectum a libra- ris permutatum 585. Substantivum sumendum e verbo 303. Superlativus et compar. vid. Com- parativus, Superlativus ad- verbii non additur superla- tivo augendi causa 110. Tantum ut, tantum ne apud Colu- mellam 90 n. 135 Tarentini equites 547. Tepide dicere 153. Terminationes verborum confuse 26. Thargelia femina 575. Thebanorum decretum de Athe- niensibus 455 sq. Theocritea carmina 172, 173. Thucydidis orationes 316 n. Ad- ditamenta in eius codicibus 315. Tragici Greci; in iis temeritas quorundam 92 sqq. Trinacium oppidum apud Diodo- rum 491. Ut ex abundanti in altero mem- bro additum 89 n. Vaticinandi verba apud Grecos c. aor. infinit. 116 sq. Versus transpositi vid. Menda. Xenophontis codices 336, 344, 351. Verbis poeticis utitur 948. Zoster promunt. Attice 143. 136 III. Index Greeus). | '" Aygouxíou, rus, 699. ἄγχειν de collo obtorquendo 685. ἀγὼν ϑεῶν 197. ἄδουλος 580. ἁδρός, magnus, prcecipuus, 180. ἄημι apud. Apoll. Rhod. 284. ἄϑρακτος 263. αἰσχύνομαί τι ποιεῖν τι 236. ἀκροτίμιος potius quam ἄκρα τίμιος 299. ἅλαι, saline, 188. ἄλλ᾽ ἢ 561. ἀλλοδοξεῖν 591. ἀμφιγνωμεῖν 80. ᾿Αμφότερος nomen proprium 126. ἁμωσγέπως 599, 616. ἄν omissum additumve post μά- λιστα, ἥκιστα 41, in fine versuum om. 172; prave omissum, maxime apud optat. potent., 946, 299, 405, 407, 599, 603, 617, 675, 680, 685, in certo genere sentent. rela- tivarum 189 sqq., apud infin. aorist. 159, 174 n., 501, 502, apud particip. 553, 608, post ov syllabam 403, 603, 702; soloccum apud futurum indio. ' et optat. 435, apud partic. fut. 463 n. Transpositum (οὐκ ἂν οἶδ᾽ si et sim.) 191; ἄν φαίη τις 649; in αὖ corruptum 345. ἂν (yàv) 400, 434. ἀναιρεῖν rovg νόμους OTT. ἀνακόπτεσϑαι de fluminibus 694. ἀνάλγητος πάϑους 58. ἀναλίσκεσϑαι κόπῳ 880. ἀναμιμνήσκειν c.dupl.aecusat.460. ἀνανήφειν 508. ἀναπαύεσϑαι prave pro παύεσϑαε 349. ἀνασπᾶν, effringere, 610. ἀνείλιξις 981. ἀνετέον 3106. ἀνϑομολογεῖσϑαι 686. ἀνομαλίξειν, cquare, 464. ἀντιβλέπειν 248. ἀντιδιαστέλλειν 556. ἀντιδοξεῖν 98. ἀντιμέλλειν verbum fictum 314. ἄνω (τὰ) de membris 435 n. ἀπαϑεῖν 310. ἄπαις ἡλικία 441. ἄπαργχον ποιεῖν 588. ἀπαυγάξειν 292. ἀπειλεῖν pro ἀπελαύνειν 112. ἀπέχομαι τὸ ποιεῖν improb. 8518. ἁπλοήϑης 3306. ἀπονοεῖϊσϑαί τινος 352. ἀρισταρχεῖν fictum 84. ἀρξάμενος ἀπό τινος 852. ἄσω futurum male defensum 439n. ἄτακτος, ἔξω τάξεως. D13. ἄτοπος de improsperis 711. cvv 918. 1) Vocabula ob similitudinem inter se commutata, quzdam nota- biliter, infinitum et parum utile erat indicare ; itaque totum hoc omissum est. αὐτοί, soli, 355. αὐτός, ὃ αὐτός (τῇ αὐτῇ ἡμέρα τῇ μάχῃ) 812. ἀφιστάναι τί τινι 558. ἀφορᾶν 9356. ἀφυστερεῖν, ἀφυστερεῖσϑαι 208. ἄχαρις restitutum pro ἀχάριστος δ19 n., 684. ἀχηνεῖν 219. ἀωτίξεσϑαι, ἀώτισμα 197. Βαίνειν (ἔβην) de moriendo 293; πλοῖα ἴσον βεβηκότα 5106. βάπτειν intransit. 228. B^ positionem non faciens 254. βούλει (ϑέλεις) εἴπω, non ποιή- σομαι, 182 sqq. βρυάζειν 613. Γενεαί 512. γῆϑος in prosa oratione 690. γινώσκειν ποιοῦντός τινος 187. γνωρίξειν 501. Δεῖ excidit post. δέ, δή 326, 382, 448, 449. δεινὸν, εἰ subiectis duobus mem- bris, altero hypothetico, 453. δέος, φόβος. Τόδε rv δέος 423. δηκτικῶς 619. διακρίνεσϑαι, διάκρισις 508. διαπορεῖαι 613. διάσσειν 840. διατρέπειν 19, διατρέπεσϑαι 23. διατρίβειν τὸν πόλεμον 608. διαφλέγεσϑαι 660. διαφροντίξειν inusitatum 463. διδόναι. "Eóocav, non ἔδωκαν, Xenophon 85 (v. Add.). διελόντι, si dividas, 526. MADVIGII Aovxans. Cuir. 191 δίεσις, διϊέναι 598. δικαστήριος adiectivum 377. δίμαχαι DAT. δινεύειν intransit. 269, δισταχτικοὶ λόγοι 591. διυπνεῖν 280. δογματίξειν D4T. δόξαν ταῦτα 338. δράττεσϑαι 109. δωροδοκεῖν, corrumpere, 113. Ἔα pro una syllaba 2923. ἔγγραπτον ποιεῖσϑαι 481. £L. pro ἢ erroris causa θθ. εἰ σώσομεν, μέλλομεν 814, εἰ ἄρα ellipt. 592, εἰ ὅτι μάλιστα 402 n. 2. εἰκός ἐστι cum aor. infinit. 177. Ἑκαλῆσι 566. ἑκάτερος cum participio interpo- situm dualibus 430. ἐκλικμάξειν 231. ἐκνεύειν (confusum e. ἐκνεῖν) 254. ἔκπαλαι 518. ἐχπίπτειν delimite egrediendo550. ἔκστρεμμα 619. ἐκσφαιρίξειν 245. ἐκτετηκέναι τι 85. ἔλεος pro duabus syllabis 308. ἐλπίς et cognata c. aoristo infin. 117 sq., 178 n. (non ἐλπί- ξειν 1719). ἐμφοροῦμαι ὀνειδίξων 223. ἐν ἑκατὸν σταδίοις τινός 541. ἐνείρεσϑαι 881. ἐξ pro ὑπό apud pass. 310. ἐξαιρεῖν in ἐξαίρειν corrupt, 650. ἐξακανϑίξειν, spinas legere, 616. ἐξαρτύεσϑαί τι 98 n. ἐξόδια 350. 47 188 ἐξοστεΐξειν 568. ἐπαυρέσϑαι in prosa 647. ἐπ᾽ ἀνταγωνιστοῦ 580. ἐπί τινι ποιεῖν τι 690, ἐπί τινι πραχγϑέντι 679. ἐπιβιβάξειν cum genet. 711. ἐπιδημίαι 623. ἐπίκεισϑαι, περίκεισϑαί τι non Atticum 250. ἐπίρραμμα 669. ἐπιστρέφειν, corrigere, 646. ἐπιχειρεῖν de disputando et ar- gumentando 652. ἐπιχωρεῖν τι, permittere, 604. ἐργατήσιος adiectivum fictum 584. ἔστιν pro ἔξεστιν 645. εὔγεως 548. εὐμαϑής τινος 318. εὔνοια ὑμετέρα, τὸ ὑμέτερον εὔ- ets vovv 321. εὐοδία 1. q. εὐπραξία 590. εὐροεῖν 494. εὔστομα 663. εὔτεχνος 109. . εὔχαρις, gratus, non propitius, 109. εὐχρηστεῖσϑαι 481. ἐφεδρεύειν τινί. observare, ἐν- εδρεύειν τινά, insidiari, 511. ἔχε (ἔχε δή) 818. ἐχῖνος 629. ἔχω πράξας 958. Ἡμισύστασις 598. τησι, adverbia loci in, 566. Θέλεις εἴπω pro βούλει 188. ϑράττειν 260. ύϊναι τράπεξαι 644. I subscripbtum dativi prime pro c acceptum 67, 3129 (Add.). ἴκρια, ἐπ ixoícv 669. ἵνα ὁ. indicativo 413 sq., cum optativo pro coniunct. 682 n. ἱστάνειν (pendere) et composita 646. ἴτω in exclamando 441. Καί cum duriore verborum tra- lectione 953; καί, etiam, aut. post ὃ αὐτός erroris causa 458, 4183, 598; καί transpo- situm 593, 654 ; additum 658; καί et κατά confusa 546 (καὶ εὐφημεῖν pro κατευφη- μεῖν 648, coll. 660). κάλλυντρα 261. καλτίκιοι (καάλτιοι) 641. καϑαρός, ἐκ καϑαροῦ βῆναι 225. καϑέλκειν de preponderando 221. καϑήπειν, aptum esse, 111. κακουργεῖν v.v. non Grecum 419. Ka ἕκαστον τούτων pro ταῦτα κατά et καί vid. καί. καϑ' ἕκαστον 417]. καταϑαυμάζειν 660. καταλαμβάνεσθαι prave pro κατα- λαμβάνειν 81. καταρρεῖν 360. κατασπᾶν, κατασκάπτειν de urbi- bus 560 (prave καταστρέ- φεσϑαι). κατατρέχειν 539. καταχιόνιος 539. καταχορηγεῖν χρήματα, non κατα- χωρίζειν, 486. καταψηφισϑῆναι ϑανάτου non Grecum 491. κατηγορεῖν τινὰ pravum 510. κατορχεῖσϑαί τινος 691. κατωμίς (13. κέκραγμα 239. Κέμμενον ὄρος, τὰ Κέμμενα 535. κλεῖϑρα fluvii 533. κλοιός 614. κοάσαι 289. xouorgogsiv 533. κρίνεσθαι, reum esse, 459. Koóvog 406. Κωλιὰς γῆ 651. Δειτουργοί, operarii, 508. λήμη 206. λόγιος 410. λογισμοῦ ἐκχρούειν, ἐξιστάναι 511 (sed vid. Add.), 587. Μάλη, ὑπὸ μάλης 232. μεῖστος 642. μεμνῆσϑαι. accus. inusit. 455. μὲν indicium facit alterius mem- bri omissi 653. μέσος non pro feminino 269. μετάπρασις inusitatum 542. μή pro ov apud participia 660, in sententiis causalibus 670, μή in iurando cum fut, indi- cativi 257 n.; μὴ οὔ, raro μή post verba negativa 215; μὴ ov prave positum 390. μηδείς pro οὐδείς num dicatur in sententia potentiali, 257n., 9832 n. 2. μίγδαλος 599. μνοῦ, οὐδ᾽ ἑνὸς uvov 314. μόχλευμα 880. commemorare, cum ΜΝΗεαλῶς 681. voi plurali num. 363. Ὁ δέ, non precedente ὁ μέν, 395. β —— —————————————————————————— 9———————— ———— ———————————————————————— — ——— ——— — 139 οἷος, ϑαυμάσια οἷα 304. οἰκεῖν, οἰκίξειν 220 π,, ὠκεῖτο, ὠκήϑη 124. " ὀλιγοετῆς 55. ὀλίγος, ὡς ἐν ὀλίγοις 661, ὀλίγοι ὅσοι 693. ὁμολογῶ ποιεῖν et ποιήσειν di- versa 310 n. ὁμώνυμός τινι 543. ὅπλα τίϑεσϑαι 354; ἀποτίϑεσϑαι 518. ὅσοι, ὀλίγοι ὅσοι, ὀλίγον ὅσον 693. ov et μή (ὃ μὴ ϑέλων, ὃ ov 9.) 949; οὐ -- οὐδέ vid. gatio coniunct, in ind. Lat.; οὐχ ὃ uiv, ὃ δὲ οὐ 444; οὐ μὴ ποιήσεις 239 m. (pro οὐ μὴ ποιήσῃς 240 n); οὔ τί γε, μή τί ys 603; οὐκ ἔστιν ὃς (ὅπως) cum optativo sine &v pravum 189. οὐδεὶς 5, i.e, οὐδεὶς ἄλλος 7 654. aliud 9. ne- Παλεύειν 589. παράμεσος 664. παρατετάσϑαι, 409. παράτροπος fortasse prosubstant. 58T. παρεγκάπτειν 623 sq. defatigatum — esse, παρήκειν ποταμῷ, παροικεῖν πο- ταιόν apud Strab, 537. παριέναι ποιεῖν 485. πελατεύειν (Ὁ) 871. πέραια (5) 521. πέρας ἐπιϑεῖναι 492. περιαγείρειν 114. περικάτω 2T (516). 47* 140 περικράνιος adiectivum fictum 569. περίμεστος inusitatum 601. περιπίπτειν ὀργῇ, non παραπ., δ: περίπλους pro διέκπλους 109. πίεσις 648. πιστεύειν δαίμονας non Grecum 581: πλήϑη, τὰ, vulgus, 415. πληϑύειν τινί 53D. πόϑεν ys, nedum, 619. ποιεῖν priore correpta 207, ποιεῖν de fingendo 211. ποιεῖν, ποιεῖσϑαι non confusalll. ποσός, ποσὸς δή 668. πρᾶγμα μάλλον. ad rem magis per- tinet, 644. προγράφειν 662. προϑυμεῖσθϑαί τινι 40. πρός, ad, de occasione 571. πρυοσδιδόναι, partem dare, 261. προστασίᾳ, dicis causa, (21. προστιμᾶν, multare. 511. « προστρέπεσϑαι, supplicare, προῦσ- τροπή 099. προσχρώμενος passive 389. προτερεῖν τῇ γνώμῃ: nOD τῆς yv. 001. Πρῶτος nomen propr. 121. πτεροφόρος, speculator, 611. Πτερωτῇ, i. 6., Νίκη 148. πτοιεῖν 81 sq. πυρηνωδεῖς καρποί, non πυρώδεις, 521. πυρφύρα 312, 514. ἱΡιξοτροφεῖν 565. ῥοπή mut. in τροπή 506. Σάλοι 661. σκάφευμα 855. στόμωμα exercitus 611 m. συλλοχισμὸς DOT. σύμβολα et συμβολαί 474. συμπεριφέρεσθαι, conversari, συμ- περιφορὰ 513. συναλλάττειν, l. 6., ὁμιλεῖν 808. συνεκτρέχειν τινὶ ποιοῦντα T1961. συντέλειαν ἐπιτιϑέναι. 499. σφῖν pro oí 213. Ταῦς, grandis, 101. τετράδελφος 114. τίκτειν, 80Υ. ἀποτεχϑείς apud Plat. 376. τίς indefin, τῶν rig Κλεάργου 844. τίς pro ὅστις apud Atticos vix tolerandum 264. τί ταῦτα; 216. τιϑέναι τινὰ λέγοντα 410; τίϑε- σϑαί τινι, adsentiri, 683. τὸ μὴ ov apud infinit. 206. τόποι, regio, 550. τριπολίζειν 21i. τρόπις, fundamentum, 629. τῶν pro τούτων apud Polyb. 482 n. Ὑδρηλός in prosa 581. ὑμέτερος, erga vos, 321. ὑπερερᾶν corrupt. in ὑπερορᾶν 88. ὑπερφϑέγγεσϑαι 625. ὑποβαίνειν 408, ὑποβολὴ τέκνων ἢ κλειδῶν 561. ὑπολείπειν et ἐπιλείπειν 516. ὑπόλογος 409. Φέρειν χαλεπῶς τινί, non τινός, 311. CO pr PARAT QN IPS CUT Re te Mire pln no Ó APR LM T "Ἢ 230508 . Lei d , n i φιλεργεῖν 466 sq. n φιλομαϑεῖν. studiis operam dare, ^ 536. φιλοχωρεῖν 506, 620. φρύαγμα 599. φρύγανα in bello 360. qvrixóg 510. Χειά 381. χειμάρρους apud Strab, 540. χρῆμα δόξης pro δόξα 941. χρῆν cum aor., non fut. infini- tivi 1176. x07. χρῇ. i.e, ϑέλεις, ϑέλει 233. χρωννύναι, κεχρῶσϑαι 539. χωλαὶ φύσεις 424. Á 741 £g cum fut. indic. in denunti- ando et minando 277. ὡς apud przposit. in compar. (ὡς ὑπὸ μέϑης τοῦ φόβου) 438; ὡς, ὡς μή, ὅπως cum optativo pro coniunctivo apud inferiores 682 n. ὥστε in comparando apud íragi- cos 271; cum participio pro infinitivo post participium 451; εὑρίσκομαι ὥστε 941. ὠφείλησα, ἐπωφείλησα 9299. ὠφέλιμος femin. genere apud Pla- ton. 404. τὶ ed τὶ σ a “γῇ ad vig, Johenn. Auth or I S à dd 5 cd Oo — cribilca..-—- oria. «a 9t Title AdYer? University of Toronto | Library DO NOT REMOVE THE CARD FROM THIS POCKET NAME OF BORROW ER. a οστς δε ERA Acme Library: Card Pocket LOWE-MARTIN CO. LIMITED