[edition urn:cts:greekLit:tlg0006.tlg007.perseus-grc2] [episode] |1 Ἥκω νεκρῶν κευθμῶνα καὶ σκότου πύλας |2 λιπών, ἵνʼ Ἅιδης χωρὶς ᾤκισται θεῶν, |3 Πολύδωρος, Ἑκάβης παῖς γεγὼς τῆς Κισσέως |4 Πριάμου τε πατρός, ὅς μʼ, ἐπεὶ Φρυγῶν πόλιν |5 κίνδυνος ἔσχε δορὶ πεσεῖν Ἑλληνικῷ, |6 δείσας ὑπεξέπεμψε Τρωικῆς χθονὸς |7 Πολυμήστορος πρὸς δῶμα Θρῃκίου ξένου, |8 ὃς τήνδʼ ἀρίστην Χερσονησίαν πλάκα |9 σπείρει, φίλιππον λαὸν εὐθύνων δορί. |10 πολὺν δὲ σὺν ἐμοὶ χρυσὸν ἐκπέμπει λάθρᾳ |11 πατήρ, ἵνʼ, εἴ ποτʼ Ἰλίου τείχη πέσοι, |12 τοῖς ζῶσιν εἴη παισὶ μὴ σπάνις βίου. |13 νεώτατος δʼ ἦ Πριαμιδῶν, ὃ καί με γῆς |14 ὑπεξέπεμψεν· οὔτε γὰρ φέρειν ὅπλα |15 οὔτʼ ἔγχος οἷός τʼ ἦ νέῳ βραχίονι. |16 ἕως μὲν οὖν γῆς ὄρθʼ ἔκειθʼ ὁρίσματα |17 πύργοι τʼ ἄθραυστοι Τρωικῆς ἦσαν χθονὸς |18 Ἕκτωρ τʼ ἀδελφὸς οὑμὸς εὐτύχει δορί, |19 καλῶς παρʼ ἀνδρὶ Θρῃκὶ πατρῴῳ ξένῳ |20 τροφαῖσιν ὥς τις πτόρθος ηὐξόμην, τάλας· |21 ἐπεὶ δὲ Τροία θʼ Ἕκτορός τʼ ἀπόλλυται |22 ψυχή, πατρῴα θʼ ἑστία κατεσκάφη, |23 αὐτὸς δὲ βωμῷ πρὸς θεοδμήτῳ πίτνει |24 σφαγεὶς Ἀχιλλέως παιδὸς ἐκ μιαιφόνου, |25 κτείνει με χρυσοῦ τὸν ταλαίπωρον χάριν |26 ξένος πατρῷος καὶ κτανὼν ἐς οἶδμʼ ἁλὸς |27 μεθῆχʼ, ἵνʼ αὐτὸς χρυσὸν ἐν δόμοις ἔχῃ. |28 κεῖμαι δʼ ἐπʼ ἀκταῖς, ἄλλοτʼ ἐν πόντου σάλῳ, |29 πολλοῖς διαύλοις κυμάτων φορούμενος, |30 ἄκλαυτος ἄταφος· νῦν δʼ ὑπὲρ μητρὸς φίλης |31 Ἑκάβης ἀίσσω, σῶμʼ ἐρημώσας ἐμόν, |32 τριταῖον ἤδη φέγγος αἰωρούμενος, |33 ὅσονπερ ἐν γῇ τῇδε Χερσονησίᾳ |34 μήτηρ ἐμὴ δύστηνος ἐκ Τροίας πάρα. |35 πάντες δʼ Ἀχαιοὶ ναῦς ἔχοντες ἥσυχοι |36 θάσσουσʼ ἐπʼ ἀκταῖς τῆσδε Θρῃκίας χθονός· |37 ὁ Πηλέως γὰρ παῖς ὑπὲρ τύμβου φανεὶς |38 κατέσχʼ Ἀχιλλεὺς πᾶν στράτευμʼ Ἑλληνικόν, |39 πρὸς οἶκον εὐθύνοντας ἐναλίαν πλάτην· |40 αἰτεῖ δʼ ἀδελφὴν τὴν ἐμὴν Πολυξένην |41 τύμβῳ φίλον πρόσφαγμα καὶ γέρας λαβεῖν. |42 καὶ τεύξεται τοῦδʼ, οὐδʼ ἀδώρητος φίλων |43 ἔσται πρὸς ἀνδρῶν· ἡ πεπρωμένη δʼ ἄγει |44 θανεῖν ἀδελφὴν τῷδʼ ἐμὴν ἐν ἤματι. |45 δυοῖν δὲ παίδοιν δύο νεκρὼ κατόψεται |46 μήτηρ, ἐμοῦ τε τῆς τε δυστήνου κόρης. |47 φανήσομαι γάρ, ὡς τάφου τλήμων τύχω, |48 δούλης ποδῶν πάροιθεν ἐν κλυδωνίῳ. |49 τοὺς γὰρ κάτω σθένοντας ἐξῃτησάμην |50 τύμβου κυρῆσαι κἀς χέρας μητρὸς πεσεῖν. |51 τοὐμὸν μὲν οὖν ὅσονπερ ἤθελον τυχεῖν |52 ἔσται· γεραιᾷ δʼ ἐκποδὼν χωρήσομαι |53 Ἑκάβῃ· περᾷ γὰρ ἥδʼ ὑπὸ σκηνῆς πόδα |54 Ἀγαμέμνονος, φάντασμα δειμαίνουσʼ ἐμόν. |54b φεῦ· |55 ὦ μῆτερ ἥτις ἐκ τυραννικῶν δόμων |56 δούλειον ἦμαρ εἶδες, ὡς πράσσεις κακῶς |57 ὅσονπερ εὖ ποτʼ· ἀντισηκώσας δέ σε |58 φθείρει θεῶν τις τῆς πάροιθʼ εὐπραξίας. [choral] [anapests] |59 ἄγετʼ, ὦ παῖδες, τὴν γραῦν πρὸ δόμων, |60 ἄγετʼ ὀρθοῦσαι τὴν ὁμόδουλον, |61 Τρῳάδες, ὑμῖν, πρόσθε δʼ ἄνασσαν· |62 λάβετε φέρετε πέμπετʼ ἀείρετέ μου |63 γεραιᾶς χειρὸς προσλαζύμεναι· |65 κἀγὼ σκολιῷ σκίπωνι χερὸς |66 διερειδομένα σπεύσω βραδύπουν |67 ἤλυσιν ἄρθρων προτιθεῖσα. |68 ὦ στεροπὰ Διός, ὦ σκοτία νύξ, |69 τί ποτʼ αἴρομαι ἔννυχος οὕτω |70 δείμασι, φάσμασιν; ὦ πότνια Χθών, |71 μελανοπτερύγων μῆτερ ὀνείρων, |72 ἀποπέμπομαι ἔννυχον ὄψιν, |73 ἣν περὶ παιδὸς ἐμοῦ τοῦ σῳζομένου κατὰ Θρῄκην |75 ἀμφὶ Πολυξείνης τε φίλης θυγατρὸς διʼ ὀνείρων |76 εἶδον γὰρ φοβερὰν ὄψιν ἔμαθον ἐδάην. |77 ὦ χθόνιοι θεοί, σώσατε παῖδʼ ἐμόν, |80 ὃς μόνος οἴκων ἄγκυρʼ ἔτʼ ἐμῶν |81 τὴν χιονώδη Θρῄκην κατέχει |82 ξείνου πατρίου φυλακαῖσιν. |83 ἔσται τι νέον· |84 ἥξει τι μέλος γοερὸν γοεραῖς. |85 οὔποτʼ ἐμὰ φρὴν ὧδʼ ἀλίαστος |86 φρίσσει, ταρβεῖ. |87 ποῦ ποτε θείαν Ἑλένου ψυχὰν |88 καὶ Κασάνδραν ἐσίδω, Τρῳάδες, |89 ὥς μοι κρίνωσιν ὀνείρους; |90 εἶδον γὰρ βαλιὰν ἔλαφον λύκου αἵμονι χαλᾷ |91 σφαζομέναν, ἀπʼ ἐμῶν γονάτων σπασθεῖσαν ἀνοίκτως. |92 καὶ τόδε δεῖμά μοι· ἦλθʼ ὑπὲρ ἄκρας |93 τύμβου κορυφᾶς |94 φάντασμʼ Ἀχιλέως· ᾔτει δὲ γέρας |95 τῶν πολυμόχθων τινὰ Τρωιάδων. |96 ἀπʼ ἐμᾶς ἀπʼ ἐμᾶς οὖν τόδε παιδὸς |97 πέμψατε, δαίμονες, ἱκετεύω. [anapests] |98 Ἑκάβη, σπουδῇ πρός σʼ ἐλιάσθην |99 τὰς δεσποσύνους σκηνὰς προλιποῦσʼ, |100 ἵνʼ ἐκληρώθην καὶ προσετάχθην |101 δούλη, πόλεως ἀπελαυνομένη |102 τῆς Ἰλιάδος, λόγχης αἰχμῇ |103 δοριθήρατος πρὸς Ἀχαιῶν, |104 οὐδὲν παθέων ἀποκουφίζουσʼ, |105 ἀλλʼ ἀγγελίας βάρος ἀραμένη |106 μέγα σοί τε, γύναι, κῆρυξ ἀχέων. |107 ἐν γὰρ Ἀχαιῶν πλήρει ξυνόδῳ |108 λέγεται δόξαι σὴν παῖδʼ Ἀχιλεῖ |109 σφάγιον θέσθαι· τύμβου δʼ ἐπιβὰς |110 οἶσθʼ ὅτε χρυσέοις ἐφάνη σὺν ὅπλοις, |111 τὰς ποντοπόρους δʼ ἔσχε σχεδίας |112 λαίφη προτόνοις ἐπερειδομένας, |113 τάδε θωΰσσων· |114 Ποῖ δή, Δαναοί, τὸν ἐμὸν τύμβον |115 στέλλεσθʼ ἀγέραστον ἀφέντες; |116 πολλῆς δʼ ἔριδος συνέπαισε κλύδων, |117 δόξα δʼ ἐχώρει δίχʼ ἀνʼ Ἑλλήνων |118 στρατὸν αἰχμητήν, τοῖς μὲν διδόναι |119 τύμβῳ σφάγιον, τοῖς δʼ οὐχὶ δοκοῦν. |120 ἦν δʼ ὁ τὸ μὲν σὸν σπεύδων ἀγαθὸν |121 τῆς μαντιπόλου Βάκχης ἀνέχων |122 λέκτρʼ Ἀγαμέμνων· |123 τὼ Θησείδα δʼ, ὄζω Ἀθηνῶν, |124 δισσῶν μύθων ῥήτορες ἦσαν· |125 γνώμῃ δὲ μιᾷ συνεχωρείτην, |126 τὸν Ἀχίλλειον τύμβον στεφανοῦν |127 αἵματι χλωρῷ, τὰ δὲ Κασάνδρας |128 λέκτρʼ οὐκ ἐφάτην τῆς Ἀχιλείας |129 πρόσθεν θήσειν ποτὲ λόγχης. |130 σπουδαὶ δὲ λόγων κατατεινομένων |131 ἦσαν ἴσαι πως, πρὶν ὁ ποικιλόφρων |132 κόπις ἡδυλόγος δημοχαριστὴς |133 Λαερτιάδης πείθει στρατιὰν |134 μὴ τὸν ἄριστον Δαναῶν πάντων |135 δούλων σφαγίων εἵνεκʼ ἀπωθεῖν, |136 μηδέ τινʼ εἰπεῖν παρὰ Φερσεφόνῃ |137 στάντα φθιμένων |138 ὡς ἀχάριστοι Δαναοὶ Δαναοῖς |139 τοῖς οἰχομένοις ὑπὲρ Ἑλλήνων |140 Τροίας πεδίων ἀπέβησαν. |141 ἥξει δʼ Ὀδυσεὺς ὅσον οὐκ ἤδη, |142 πῶλον ἀφέλξων σῶν ἀπὸ μαστῶν |143 ἔκ τε γεραιᾶς χερὸς ὁρμήσων. |144 ἀλλʼ ἴθι ναούς, ἴθι πρὸς βωμούς, |145 ἵζʼ Ἀγαμέμνονος ἱκέτις γονάτων, |146 κήρυσσε θεοὺς τούς τʼ οὐρανίδας |147 τούς θʼ ὑπὸ γαῖαν. |148 ἢ γάρ σε λιταὶ διακωλύσουσʼ |149 ὀρφανὸν εἶναι παιδὸς μελέας, |150 ἢ δεῖ σʼ ἐπιδεῖν τύμβου προπετῆ |151 φοινισσομένην αἵματι παρθένον |152 ἐκ χρυσοφόρου |153 δειρῆς νασμῷ μελαναυγεῖ. [strophe] |154 οἲ ἐγὼ μελέα, τί ποτʼ ἀπύσω; |155 ποίαν ἀχώ, ποῖον ὀδυρμόν, |156 δειλαία δειλαίου γήρως, |157 δουλείας τᾶς οὐ τλατᾶς, |158 τᾶς οὐ φερτᾶς; οἴμοι. |159 τίς ἀμύνει μοι; ποία γέννα, |160 ποία δὲ πόλις; φροῦδος πρέσβυς, |161 φροῦδοι παῖδες. |162 ποίαν ἢ ταύταν ἢ κείναν |163 στείχω; ποῖ δʼ ἥσω; ποῦ τις θεῶν |164 ἢ δαιμόνων ἐπαρωγός; |165 ὦ κάκʼ ἐνεγκοῦσαι, |166 Τρῳάδες ὦ κάκʼ ἐνεγκοῦσαι |167 πήματʼ, ἀπωλέσατʼ ὠλέσατʼ· οὐκέτι μοι βίος |168 ἀγαστὸς ἐν φάει. |169 ὦ τλάμων ἅγησαί μοι πούς, |170 ἅγησαι τᾷ γηραιᾷ |171 πρὸς τάνδʼ αὐλάν· ὦ τέκνον, ὦ παῖ, |172 δυστανοτάτας ματέρος — ἔξελθʼ ἔξελθʼ |174 οἴκων — ἄιε ματέρος αὐδάν. |175 ὦ τέκνον ὡς εἰδῇς οἵαν οἵαν |176 ἀίω φάμαν περὶ σᾶς ψυχᾶς. [mesode] |177 ἰώ· |177a μᾶτερ μᾶτερ τί βοᾷς; τί νέον |178 καρύξασʼ οἴκων μʼ ὥστʼ ὄρνιν |179 θάμβει τῷδʼ ἐξέπταξας; |180 οἴμοι τέκνον. |181 τί με δυσφημεῖς; φροίμιά μοι κακά. |182 αἰαῖ σᾶς ψυχᾶς. |183 ἐξαύδα· μὴ κρύψῃς δαρόν. |184 δειμαίνω δειμαίνω, μᾶτερ, |185 τί ποτʼ ἀναστένεις |186 ὦ τέκνον τέκνον μελέας ματρὸς |187 τί δὲ τόδʼ ἀγγελεῖς; |188 σφάξαι σʼ Ἀργείων κοινὰ |189 συντείνει πρὸς τύμβον γνώμα |190 Πηλείᾳ γέννᾳ. |191 οἴμοι μᾶτερ, πῶς φθέγγῃ |192 ἀμέγαρτα κακῶν; μάνυσόν μοι, |193 μάνυσον, μᾶτερ. |194 αὐδῶ, παῖ, δυσφήμους φήμας· |195 ἀγγέλλουσʼ Ἀργείων δόξαι |196 ψήφῳ τᾶς σᾶς περί μοι ψυχᾶς. [antistrophe] |197 ὦ δεινὰ παθοῦσʼ, ὦ παντλάμων, |198 ὦ δυστάνου μᾶτερ βιοτᾶς |199 οἵαν οἵαν αὖ σοι λώβαν |200 ἐχθίσταν ἀρρήταν τʼ |201 ὦρσέν τις δαίμων; |202 οὐκέτι σοι παῖς ἅδʼ οὐκέτι δὴ |203 γήρᾳ δειλαίῳ δειλαία |204 συνδουλεύσω. |205 σκύμνον γάρ μʼ ὥστʼ οὐριθρέπταν |206 μόσχον δειλαία δειλαίαν |207 ἐσόψῃ, |208 χειρὸς ἀναρπαστὰν |209 σᾶς ἄπο λαιμότομόν τʼ Ἀίδᾳ |210 γᾶς ὑποπεμπομέναν σκότον, ἔνθα νεκρῶν μέτα |210a τάλαινα κείσομαι. |211 καὶ σοῦ μέν, μᾶτερ, δυστάνου |212 κλαίω πανδύρτοις θρήνοις, |213 τὸν ἐμὸν δὲ βίον λώβαν λύμαν τʼ |214 οὐ μετακλαίομαι, ἀλλὰ θανεῖν μοι |215 ξυντυχία κρείσσων ἐκύρησεν. [episode] |216 καὶ μὴν Ὀδυσσεὺς ἔρχεται σπουδῇ ποδός, |217 Ἑκάβη, νέον τι πρὸς σὲ σημανῶν ἔπος. |218 γύναι, δοκῶ μέν σʼ εἰδέναι γνώμην στρατοῦ |219 ψῆφόν τε τὴν κρανθεῖσαν· ἀλλʼ ὅμως φράσω. |220 ἔδοξʼ Ἀχαιοῖς παῖδα σὴν Πολυξένην |221 σφάξαι πρὸς ὀρθὸν χῶμʼ Ἀχιλλείου τάφου. |222 ἡμᾶς δὲ πομποὺς καὶ κομιστῆρας κόρης |223 τάσσουσιν εἶναι· θύματος δʼ ἐπιστάτης |224 ἱερεύς τʼ ἐπέσται τοῦδε παῖς Ἀχιλλέως. |225 οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον; μήτʼ ἀποσπασθῇς βίᾳ |226 μήτʼ ἐς χερῶν ἅμιλλαν ἐξέλθῃς ἐμοί· |227 γίγνωσκε δʼ ἀλκὴν καὶ παρουσίαν κακῶν |228 τῶν σῶν. σοφόν τοι κἀν κακοῖς ἃ δεῖ φρονεῖν. |229 αἰαῖ· παρέστηχʼ, ὡς ἔοικʼ, ἀγὼν μέγας, |230 πλήρης στεναγμῶν οὐδὲ δακρύων κενός. |231 κἄγωγʼ ἄρʼ οὐκ ἔθνῃσκον οὗ μʼ ἐχρῆν θανεῖν, |232 οὐδʼ ὤλεσέν με Ζεύς, τρέφει δʼ, ὅπως ὁρῶ |233 κακῶν κάκʼ ἄλλα μείζονʼ ἡ τάλαινʼ ἐγώ. |234 εἰ δʼ ἔστι τοῖς δούλοισι τοὺς ἐλευθέρους |235 μὴ λυπρὰ μηδὲ καρδίας δηκτήρια |236 ἐξιστορῆσαι, σοὶ μὲν εἰρῆσθαι χρεών, |237 ἡμᾶς δʼ ἀκοῦσαι τοὺς ἐρωτῶντας τάδε. |238 ἔξεστʼ, ἐρώτα· τοῦ χρόνου γὰρ οὐ φθονῶ. |239 οἶσθʼ ἡνίκʼ ἦλθες Ἰλίου κατάσκοπος, |240 δυσχλαινίᾳ τʼ ἄμορφος, ὀμμάτων τʼ ἄπο |241 φόνου σταλαγμοὶ σὴν κατέσταζον γένυν; |242 οἶδʼ· οὐ γὰρ ἄκρας καρδίας ἔψαυσέ μου. |243 ἔγνω δέ σʼ Ἑλένη καὶ μόνῃ κατεῖπʼ ἐμοί; |244 μεμνήμεθʼ ἐς κίνδυνον ἐλθόντες μέγαν. |245 ἥψω δὲ γονάτων τῶν ἐμῶν ταπεινὸς ὤν; |246 ὥστʼ ἐνθανεῖν γε σοῖς πέπλοισι χεῖρʼ ἐμήν. |247 ἔσωσα δῆτά σʼ ἐξέπεμψά τε χθονός; |248 ὥστʼ εἰσορᾶν γε φέγγος ἡλίου τόδε. |249 τί δῆτʼ ἔλεξας δοῦλος ὢν ἐμὸς τότε; |250 πολλῶν λόγων εὑρήμαθʼ, ὥστε μὴ θανεῖν. |251 οὔκουν κακύνῃ τοῖσδε τοῖς βουλεύμασιν, |252 ὃς ἐξ ἐμοῦ μὲν ἔπαθες οἷα φῂς παθεῖν, |253 δρᾷς δʼ οὐδὲν ἡμᾶς εὖ, κακῶς δʼ ὅσον δύνῃ; |254 ἀχάριστον ὑμῶν σπέρμʼ, ὅσοι δημηγόρους |255 ζηλοῦτε τιμάς· μηδὲ γιγνώσκοισθέ μοι, |256 οἳ τοὺς φίλους βλάπτοντες οὐ φροντίζετε, |257 ἢν τοῖσι πολλοῖς πρὸς χάριν λέγητέ τι. |258 ἀτὰρ τί δὴ σόφισμα τοῦθʼ ἡγούμενοι |259 ἐς τήνδε παῖδα ψῆφον ὥρισαν φόνου; |260 πότερα τὸ χρῆν σφʼ ἐπήγαγʼ ἀνθρωποσφαγεῖν |261 πρὸς τύμβον, ἔνθα βουθυτεῖν μᾶλλον πρέπει; |262 ἢ τοὺς κτανόντας ἀνταποκτεῖναι θέλων |263 ἐς τήνδʼ Ἀχιλλεὺς ἐνδίκως τείνει φόνον; |264 ἀλλʼ οὐδὲν αὐτὸν ἥδε γʼ εἴργασται κακόν. |265 Ἑλένην νιν αἰτεῖν χρῆν τάφῳ προσφάγματα· |266 κείνη γὰρ ὤλεσέν νιν ἐς Τροίαν τʼ ἄγει. |267 εἰ δʼ αἰχμαλώτων χρή τινʼ ἔκκριτον θανεῖν |268 κάλλει θʼ ὑπερφέρουσαν, οὐχ ἡμῶν τόδε· |269 ἡ Τυνδαρὶς γὰρ εἶδος ἐκπρεπεστάτη, |270 ἀδικοῦσά θʼ ἡμῶν οὐδὲν ἧσσον ηὑρέθη. |271 τῷ μὲν δικαίῳ τόνδʼ ἁμιλλῶμαι λόγον· |272 ἃ δʼ ἀντιδοῦναι δεῖ σʼ ἀπαιτούσης ἐμοῦ, |273 ἄκουσον. ἥψω τῆς ἐμῆς, ὡς φῄς, χερὸς |274 καὶ τῆσδε γραίας προσπίτνων παρηίδος· |275 ἀνθάπτομαί σου τῶνδε τῶν αὐτῶν ἐγὼ |276 χάριν τʼ ἀπαιτῶ τὴν τόθʼ ἱκετεύω τέ σε, |277 μή μου τὸ τέκνον ἐκ χερῶν ἀποσπάσῃς, |278 μηδὲ κτάνητε· τῶν τεθνηκότων ἅλις. |279 ταύτῃ γέγηθα κἀπιλήθομαι κακῶν· |280 ἥδʼ ἀντὶ πολλῶν ἐστί μοι παραψυχή, |281 πόλις, τιθήνη, βάκτρον, ἡγεμὼν ὁδοῦ. |282 οὐ τοὺς κρατοῦντας χρὴ κρατεῖν ἃ μὴ χρεών, |283 οὐδʼ εὐτυχοῦντας εὖ δοκεῖν πράξειν ἀεί· |284 κἀγὼ γὰρ ἦ ποτʼ, ἀλλὰ νῦν οὐκ εἴμʼ ἔτι, |285 τὸν πάντα δʼ ὄλβον ἦμαρ ἕν μʼ ἀφείλετο. |286 ἀλλʼ, ὦ φίλον γένειον, αἰδέσθητί με, |287 οἴκτιρον· ἐλθὼν δʼ εἰς Ἀχαιικὸν στρατὸν |288 παρηγόρησον, ὡς ἀποκτείνειν φθόνος |289 γυναῖκας, ἃς τὸ πρῶτον οὐκ ἐκτείνατε |290 βωμῶν ἀποσπάσαντες, ἀλλʼ ᾠκτίρατε. |291 νόμος δʼ ἐν ὑμῖν τοῖς τʼ ἐλευθέροις ἴσος |292 καὶ τοῖσι δούλοις αἵματος κεῖται πέρι. |293 τὸ δʼ ἀξίωμα, κἂν κακῶς λέγῃ, τὸ σὸν |294 πείσει· λόγος γὰρ ἔκ τʼ ἀδοξούντων ἰὼν |295 κἀκ τῶν δοκούντων αὑτὸς οὐ ταὐτὸν σθένει. |296 οὐκ ἔστιν οὕτω στερρὸς ἀνθρώπου φύσις, |297 ἥτις γόων σῶν καὶ μακρῶν ὀδυρμάτων |298 κλύουσα θρήνους οὐκ ἂν ἐκβάλοι δάκρυ. |299 Ἑκάβη, διδάσκου, μηδὲ τῷ θυμουμένῳ |300 τὸν εὖ λέγοντα δυσμενῆ ποιοῦ φρενός. |301 ἐγὼ τὸ μὲν σὸν σῶμʼ ὑφʼ οὗπερ εὐτύχουν |302 σῴζειν ἕτοιμός εἰμι κοὐκ ἄλλως λέγω· |303 ἃ δʼ εἶπον εἰς ἅπαντας οὐκ ἀρνήσομαι, |304 Τροίας ἁλούσης ἀνδρὶ τῷ πρώτῳ στρατοῦ |305 σὴν παῖδα δοῦναι σφάγιον ἐξαιτουμένῳ. |306 ἐν τῷδε γὰρ κάμνουσιν αἱ πολλαὶ πόλεις, |307 ὅταν τις ἐσθλὸς καὶ πρόθυμος ὢν ἀνὴρ |308 μηδὲν φέρηται τῶν κακιόνων πλέον. |309 ἡμῖν δʼ Ἀχιλλεὺς ἄξιος τιμῆς, γύναι, |310 θανὼν ὑπὲρ γῆς Ἑλλάδος κάλλιστʼ ἀνήρ. |311 οὔκουν τόδʼ αἰσχρόν, εἰ βλέποντι μὲν φίλῳ |312 χρώμεσθʼ, ἐπεὶ δʼ ὄλωλε, μὴ χρώμεσθʼ ἔτι; |313 εἶεν· τί δῆτʼ ἐρεῖ τις, ἤν τις αὖ φανῇ |314 στρατοῦ τʼ ἄθροισις πολεμίων τʼ ἀγωνία; |315 πότερα μαχούμεθʼ ἢ φιλοψυχήσομεν, |316 τὸν κατθανόνθʼ ὁρῶντες οὐ τιμώμενον; |317 καὶ μὴν ἔμοιγε ζῶντι μέν, καθʼ ἡμέραν |318 κεἰ σμίκρʼ ἔχοιμι, πάντʼ ἂν ἀρκούντως ἔχοι· |319 τύμβον δὲ βουλοίμην ἂν ἀξιούμενον |320 τὸν ἐμὸν ὁρᾶσθαι· διὰ μακροῦ γὰρ ἡ χάρις. |321 εἰ δʼ οἰκτρὰ πάσχειν φῄς, τάδʼ ἀντάκουέ μου· |322 εἰσὶν παρʼ ἡμῖν οὐδὲν ἧσσον ἄθλιαι |323 γραῖαι γυναῖκες ἠδὲ πρεσβῦται σέθεν, |324 νύμφαι τʼ ἀρίστων νυμφίων τητώμεναι, |325 ὧν ἥδε κεύθει σώματʼ Ἰδαία κόνις. |326 τόλμα τάδʼ. ἡμεῖς δʼ, εἰ κακῶς νομίζομεν |327 τιμᾶν τὸν ἐσθλόν, ἀμαθίαν ὀφλήσομεν· |328 οἱ βάρβαροι δὲ μήτε τοὺς φίλους φίλους |329 ἡγεῖσθε, μήτε τοὺς καλῶς τεθνηκότας |330 θαυμάζεθʼ, ὡς ἂν ἡ μὲν Ἑλλὰς εὐτυχῇ, |331 ὑμεῖς δʼ ἔχηθʼ ὅμοια τοῖς βουλεύμασιν. |332 αἰαῖ· τὸ δοῦλον ὡς κακὸν πέφυκʼ ἀεὶ |333 τολμᾷ θʼ ἃ μὴ χρή, τῇ βίᾳ νικώμενον. |334 ὦ θύγατερ, οὑμοὶ μὲν λόγοι πρὸς αἰθέρα |335 φροῦδοι μάτην ῥιφέντες ἀμφὶ σοῦ φόνου· |336 σὺ δʼ, εἴ τι μείζω δύναμιν ἢ μήτηρ ἔχεις, |337 σπούδαζε πάσας ὥστʼ ἀηδόνος στόμα |338 φθογγὰς ἱεῖσα, μὴ στερηθῆναι βίου. |339 πρόσπιπτε δʼ οἰκτρῶς τοῦδʼ Ὀδυσσέως γόνυ |340 καὶ πεῖθʼ — ἔχεις δὲ πρόφασιν· ἔστι γὰρ τέκνα |341 καὶ τῷδε — τὴν σὴν ὥστʼ ἐποικτῖραι τύχην. |342 ὁρῶ σʼ, Ὀδυσσεῦ, δεξιὰν ὑφʼ εἵματος |343 κρύπτοντα χεῖρα καὶ πρόσωπον ἔμπαλιν |344 στρέφοντα, μή σου προσθίγω γενειάδος. |345 θάρσει· πέφευγας τὸν ἐμὸν Ἱκέσιον Δία· |346 ὡς ἕψομαί γε τοῦ τʼ ἀναγκαίου χάριν |347 θανεῖν τε χρῄζουσʼ· εἰ δὲ μὴ βουλήσομαι, |348 κακὴ φανοῦμαι καὶ φιλόψυχος γυνή. |349 τί γάρ με δεῖ ζῆν; ᾗ πατὴρ μὲν ἦν ἄναξ |350 Φρυγῶν ἁπάντων· τοῦτό μοι πρῶτον βίου· |351 ἔπειτʼ ἐθρέφθην ἐλπίδων καλῶν ὕπο |352 βασιλεῦσι νύμφη, ζῆλον οὐ σμικρὸν γάμων |353 ἔχουσʼ, ὅτου δῶμʼ ἑστίαν τʼ ἀφίξομαι· |354 δέσποινα δʼ ἡ δύστηνος Ἰδαίαισιν ἦ |355 γυναιξὶ παρθένοις τʼ ἀπόβλεπτος μέτα, |356 ἴση θεοῖσι πλὴν τὸ κατθανεῖν μόνον· |357 νῦν δʼ εἰμὶ δούλη. πρῶτα μέν με τοὔνομα |358 θανεῖν ἐρᾶν τίθησιν οὐκ εἰωθὸς ὄν· |359 ἔπειτʼ ἴσως ἂν δεσποτῶν ὠμῶν φρένας |360 τύχοιμʼ ἄν, ὅστις ἀργύρου μʼ ὠνήσεται, |361 τὴν Ἕκτορός τε χἁτέρων πολλῶν κάσιν, |362 προσθεὶς δʼ ἀνάγκην σιτοποιὸν ἐν δόμοις, |363 σαίρειν τε δῶμα κερκίσιν τʼ ἐφεστάναι |364 λυπρὰν ἄγουσαν ἡμέραν μʼ ἀναγκάσει· |365 λέχη δὲ τἀμὰ δοῦλος ὠνητός ποθεν |366 χρανεῖ, τυράννων πρόσθεν ἠξιωμένα. |367 οὐ δῆτʼ· ἀφίημʼ ὀμμάτων ἐλευθέρων |368 φέγγος τόδʼ, Ἅιδῃ προστιθεῖσʼ ἐμὸν δέμας. |369 ἄγου μʼ, Ὀδυσσεῦ, καὶ διέργασαί μʼ ἄγων· |370 οὔτʼ ἐλπίδος γὰρ οὔτε του δόξης ὁρῶ |371 θάρσος παρʼ ἡμῖν ὥς ποτʼ εὖ πρᾶξαί με χρή. |372 μῆτερ, σὺ δʼ ἡμῖν μηδὲν ἐμποδὼν γένῃ, |373 λέγουσα μηδὲ δρῶσα· συμβούλου δέ μοι |374 θανεῖν πρὶν αἰσχρῶν μὴ κατʼ ἀξίαν τυχεῖν. |375 ὅστις γὰρ οὐκ εἴωθε γεύεσθαι κακῶν, |376 φέρει μέν, ἀλγεῖ δʼ αὐχένʼ ἐντιθεὶς ζυγῷ· |377 θανὼν δʼ ἂν εἴη μᾶλλον εὐτυχέστερος |378 ἢ ζῶν· τὸ γὰρ ζῆν μὴ καλῶς μέγας πόνος. |379 δεινὸς χαρακτὴρ κἀπίσημος ἐν βροτοῖς |380 ἐσθλῶν γενέσθαι, κἀπὶ μεῖζον ἔρχεται |381 τῆς εὐγενείας ὄνομα τοῖσιν ἀξίοις. |382 καλῶς μὲν εἶπας, θύγατερ, ἀλλὰ τῷ καλῷ |383 λύπη πρόσεστιν. εἰ δὲ δεῖ τῷ Πηλέως |384 χάριν γενέσθαι παιδὶ καὶ ψόγον φυγεῖν |385 ὑμᾶς, Ὀδυσσεῦ, τήνδε μὲν μὴ κτείνετε, |386 ἡμᾶς δʼ ἄγοντες πρὸς πυρὰν Ἀχιλλέως |387 κεντεῖτε, μὴ φείδεσθʼ· ἐγὼ ῎τεκον Πάριν, |388 ὃς παῖδα Θέτιδος ὤλεσεν τόξοις βαλών. |389 οὐ σʼ, ὦ γεραιά, κατθανεῖν Ἀχιλλέως |390 φάντασμʼ Ἀχαιούς, ἀλλὰ τήνδʼ, ᾐτήσατο. |391 ὑμεῖς δέ μʼ ἀλλὰ θυγατρὶ συμφονεύσατε, |392 καὶ δὶς τόσον πῶμʼ αἵματος γενήσεται |393 γαίᾳ νεκρῷ τε τῷ τάδʼ ἐξαιτουμένῳ. |394 ἅλις κόρης σῆς θάνατος, οὐ προσοιστέος |395 ἄλλος πρὸς ἄλλῳ· μηδὲ τόνδʼ ὠφείλομεν. |396 πολλή γʼ ἀνάγκη θυγατρὶ συνθανεῖν ἐμέ. |397 πῶς; οὐ γὰρ οἶδα δεσπότας κεκτημένος. |398 ὁποῖα κισσὸς δρυός, ὅπως τῆσδʼ ἕξομαι. |399 οὔκ, ἤν γε πείθῃ τοῖσι σοῦ σοφωτέροις. |400 ὡς τῆσδʼ ἑκοῦσα παιδὸς οὐ μεθήσομαι. |401 ἀλλʼ οὐδʼ ἐγὼ μὴν τήνδʼ ἄπειμʼ αὐτοῦ λιπών. |402 μῆτερ, πιθοῦ μοι· καὶ σύ, παῖ Λαερτίου, |403 χάλα τοκεῦσιν εἰκότως θυμουμένοις, |404 σύ τʼ, ὦ τάλαινα, τοῖς κρατοῦσι μὴ μάχου. |405 βούλῃ πεσεῖν πρὸς οὖδας ἑλκῶσαί τε σὸν |406 γέροντα χρῶτα πρὸς βίαν ὠθουμένη, |407 ἀσχημονῆσαί τʼ ἐκ νέου βραχίονος |408 σπασθεῖσʼ, ἃ πείσῃ; μὴ σύ γʼ· οὐ γὰρ ἄξιον. |409 ἀλλʼ, ὦ φίλη μοι μῆτερ, ἡδίστην χέρα |410 δὸς καὶ παρειὰν προσβαλεῖν παρηίδι· |411 ὡς οὔποτʼ αὖθις, ἀλλὰ νῦν πανύστατον |412 ἀκτῖνα κύκλον θʼ ἡλίου προσόψομαι. |413 τέλος δέχῃ δὴ τῶν ἐμῶν προσφθεγμάτων. |414 ὦ μῆτερ, ὦ τεκοῦσʼ, ἄπειμι δὴ κάτω. |415 ὦ θύγατερ, ἡμεῖς δʼ ἐν φάει δουλεύσομεν. |416 ἄνυμφος ἀνυμέναιος ὧν μʼ ἐχρῆν τυχεῖν. |417 οἰκτρὰ σύ, τέκνον, ἀθλία δʼ ἐγὼ γυνή. |418 ἐκεῖ δʼ ἐν Ἅιδου κείσομαι χωρὶς σέθεν. |419 οἴμοι· τί δράσω; ποῖ τελευτήσω βίον; |420 δούλη θανοῦμαι, πατρὸς οὖσʼ ἐλευθέρου. |421 ἡμεῖς δὲ πεντήκοντά γʼ ἄμμοροι τέκνων. |422 τί σοι πρὸς Ἕκτορʼ ἢ γέροντʼ εἴπω πόσιν; |423 ἄγγελλε πασῶν ἀθλιωτάτην ἐμέ. |424 ὦ στέρνα μαστοί θʼ, οἵ μʼ ἐθρέψαθʼ ἡδέως. |425 ὦ τῆς ἀώρου θύγατερ ἀθλίας τύχης. |426 χαῖρʼ, ὦ τεκοῦσα, χαῖρε Κασάνδρα τʼ ἐμοί, |427 χαίρουσιν ἄλλοι, μητρὶ δʼ οὐκ ἔστιν τόδε. |428 ὅ τʼ ἐν φιλίπποις Θρῃξὶ Πολύδωρος κάσις. |429 εἰ ζῇ γʼ· ἀπιστῶ δʼ· ὧδε πάντα δυστυχῶ. |430 ζῇ καὶ θανούσης ὄμμα συγκλῄσει τὸ σόν. |431 τέθνηκʼ ἔγωγε πρὶν θανεῖν κακῶν ὕπο. |432 κόμιζʼ, Ὀδυσσεῦ, μʼ ἀμφιθεὶς κάρα πέπλοις |433 ὡς πρὶν σφαγῆναί γʼ ἐκτέτηκα καρδίαν |434 θρήνοισι μητρὸς τήνδε τʼ ἐκτήκω γόοις. |435 ὦ φῶς· προσειπεῖν γὰρ σὸν ὄνομʼ ἔξεστί μοι, |436 μέτεστι δʼ οὐδὲν πλὴν ὅσον χρόνον ξίφους |437 βαίνω μεταξὺ καὶ πυρᾶς Ἀχιλλέως. |438 οἲ ʼγώ, προλείπω· λύεται δέ μου μέλη. |439 ὦ θύγατερ, ἅψαι μητρός, ἔκτεινον χέρα, |440 δός· μὴ λίπῃς μʼ ἄπαιδʼ. ἀπωλόμην, φίλαι |441 ὣς τὴν Λάκαιναν σύγγονον Διοσκόροιν |442 Ἑλένην ἴδοιμι· διὰ καλῶν γὰρ ὀμμάτων |443 αἴσχιστα Τροίαν εἷλε τὴν εὐδαίμονα. [choral] [strophe 1] |444 αὔρα, ποντιὰς αὔρα, |445 ἅτε ποντοπόρους κομί- |446 ζεις θοὰς ἀκάτους ἐπʼ οἶδμα λίμνας, |447 ποῖ με τὰν μελέαν πορεύ- |448 σεις; τῷ δουλόσυνος πρὸς οἶ- |449 κον κτηθεῖσʼ ἀφίξομαι; ἢ |450 Δωρίδος ὅρμον αἴας; |451 ἢ Φθιάδος, ἔνθα τὸν |452 καλλίστων ὑδάτων πατέρα |454 φασὶν Ἀπιδανὸν πεδία λιπαίνειν; [antistrophe 1] |455 ἢ νάσων, ἁλιήρει |456 κώπᾳ πεμπομέναν τάλαι- |457 ναν, οἰκτρὰν βιοτὰν ἔχουσαν οἴκοις, |458 ἔνθα πρωτόγονός τε φοῖ- |459 νιξ δάφνα θʼ ἱεροὺς ἀνέ- |460 σχε πτόρθους Λατοῖ φίλᾳ ὠ- |461 δῖνος ἄγαλμα Δίας; |463 σὺν Δηλιάσιν τε κού- |464 ραισιν Ἀρτέμιδος θεᾶς |465 χρυσέαν ἄμπυκα τόξα τʼ εὐλογήσω; [strophe 2] |466 ἢ Παλλάδος ἐν πόλει |467 τὰς καλλιδίφρους Ἀθα- |468 ναίας ἐν κροκέῳ πέπλῳ |469 ζεύξομαι ἆρα πώλους ἐν |470 δαιδαλέαισι ποικίλλουσʼ |471 ἀνθοκρόκοισι πήναις, ἢ |472 Τιτάνων γενεὰν |473 τὰν Ζεὺς ἀμφιπύρῳ κοιμί- |474 ζει φλογμῷ Κρονίδας; [antistrophe 2] |475 ὤ μοι τεκέων ἐμῶν, |476 ὤ μοι πατέρων χθονός θʼ, |477 ἃ καπνῷ κατερείπεται, |478 τυφομένα, δορίκτητος |479 Ἀργεΐων· ἐγὼ δʼ ἐν ξεί- |480 νᾳ χθονὶ δὴ κέκλημαι δού- |481 λα, λιποῦσʼ Ἀσίαν, |482 Εὐρώπας θεραπνᾶν ἀλλά- |483 ξασʼ Ἅιδα θαλάμους. [episode] |484 ποῦ τὴν ἄνασσαν δή ποτʼ οὖσαν Ἰλίου |485 Ἑκάβην ἂν ἐξεύροιμι, Τρῳάδες κόραι; |486 αὕτη πέλας σου νῶτʼ ἔχουσʼ ἐπὶ χθονί, |487 Ταλθύβιε, κεῖται ξυγκεκλῃμένη πέπλοις. |488 ὦ Ζεῦ, τί λέξω; πότερά σʼ ἀνθρώπους ὁρᾶν; |489 ἢ δόξαν ἄλλως τήνδε κεκτῆσθαι μάτην, |490 ψευδῆ, δοκοῦντας δαιμόνων εἶναι γένος |491 τύχην δὲ πάντα τἀν βροτοῖς ἐπισκοπεῖν; |492 οὐχ ἥδʼ ἄνασσα τῶν πολυχρύσων Φρυγῶν, |493 οὐχ ἥδε Πριάμου τοῦ μέγʼ ὀλβίου δάμαρ; |494 καὶ νῦν πόλις μὲν πᾶσʼ ἀνέστηκεν δορί, |495 αὐτὴ δὲ δούλη γραῦς ἄπαις ἐπὶ χθονὶ |496 κεῖται, κόνει φύρουσα δύστηνον κάρα. |497 φεῦ φεῦ· γέρων μέν εἰμʼ, ὅμως δέ μοι θανεῖν |498 εἴη πρὶν αἰσχρᾷ περιπεσεῖν τύχῃ τινί. |499 ἀνίστασʼ, ὦ δύστηνε, καὶ μετάρσιον |500 πλευρὰν ἔπαιρε καὶ τὸ πάλλευκον κάρα. |501 ἔα· τίς οὗτος σῶμα τοὐμὸν οὐκ ἐᾷ |502 κεῖσθαι; τί κινεῖς μʼ, ὅστις εἶ, λυπουμένην; |503 Ταλθύβιος ἥκω Δαναϊδῶν ὑπηρέτης, |504 Ἀγαμέμνονος πέμψαντος, ὦ γύναι, μέτα. |505 ὦ φίλτατʼ, ἆρα κἄμʼ ἐπισφάξαι τάφῳ |506 δοκοῦν Ἀχαιοῖς ἦλθες; ὡς φίλʼ ἂν λέγοις. |507 σπεύδωμεν, ἐγκονῶμεν· ἡγοῦ μοι, γέρον. |508 σὴν παῖδα κατθανοῦσαν ὡς θάψῃς, γύναι, |509 ἥκω μεταστείχων σε· πέμπουσιν δέ με |510 δισσοί τʼ Ἀτρεῖδαι καὶ λεὼς Ἀχαιικός. |511 οἴμοι, τί λέξεις; οὐκ ἄρʼ ὡς θανουμένους |512 μετῆλθες ἡμᾶς, ἀλλὰ σημανῶν κακά; |513 ὄλωλας, ὦ παῖ, μητρὸς ἁρπασθεῖσʼ ἄπο· |514 ἡμεῖς δʼ ἄτεκνοι τοὐπὶ σʼ· ὦ τάλαινʼ ἐγώ. |515 πῶς καί νιν ἐξεπράξατʼ; ἆρʼ αἰδούμενοι; |516 ἢ πρὸς τὸ δεινὸν ἤλθεθʼ ὡς ἐχθράν, γέρον, |517 κτείνοντες; εἰπέ, καίπερ οὐ λέξων φίλα. |518 διπλᾶ με χρῄζεις δάκρυα κερδᾶναι, γύναι, |519 σῆς παιδὸς οἴκτῳ· νῦν τε γὰρ λέγων κακὰ |520 τέγξω τόδʼ ὄμμα, πρὸς τάφῳ θʼ ὅτʼ ὤλλυτο. |521 παρῆν μὲν ὄχλος πᾶς Ἀχαιικοῦ στρατοῦ |522 πλήρης πρὸ τύμβου σῆς κόρης ἐπὶ σφαγάς· |523 λαβὼν δʼ Ἀχιλλέως παῖς Πολυξένην χερὸς |524 ἔστησʼ ἐπʼ ἄκρου χώματος, πέλας δʼ ἐγώ· |525 λεκτοί τʼ Ἀχαιῶν ἔκκριτοι νεανίαι, |526 σκίρτημα μόσχου σῆς καθέξοντες χεροῖν, |527 ἕσποντο. πλῆρες δʼ ἐν χεροῖν λαβὼν δέπας |528 πάγχρυσον αἴρει χειρὶ παῖς Ἀχιλλέως |529 χοὰς θανόντι πατρί· σημαίνει δέ μοι |530 σιγὴν Ἀχαιῶν παντὶ κηρῦξαι στρατῷ. |531 κἀγὼ καταστὰς εἶπον ἐν μέσοις τάδε· |532 Σιγᾶτʼ, Ἀχαιοί, σῖγα πᾶς ἔστω λεώς, |533 σίγα σιώπα· νήνεμον δʼ ἔστησʼ ὄχλον. |534 ὃ δʼ εἶπεν· Ὦ παῖ Πηλέως, πατὴρ δʼ ἐμός, |535 δέξαι χοάς μοι τάσδε κηλητηρίους, |536 νεκρῶν ἀγωγούς· ἐλθὲ δʼ, ὡς πίῃς μέλαν |537 κόρης ἀκραιφνὲς αἷμʼ, ὅ σοι δωρούμεθα |538 στρατός τε κἀγώ· πρευμενὴς δʼ ἡμῖν γενοῦ |539 λῦσαί τε πρύμνας καὶ χαλινωτήρια |540 νεῶν δὸς ἡμῖν πρευμενοῦς τʼ ἀπʼ Ἰλίου |541 νόστου τυχόντας πάντας ἐς πάτραν μολεῖν. |542 τοσαῦτʼ ἔλεξε, πᾶς δʼ ἐπηύξατο στρατός. |543 εἶτʼ ἀμφίχρυσον φάσγανον κώπης λαβὼν |544 ἐξεῖλκε κολεοῦ, λογάσι δʼ Ἀργείων στρατοῦ |545 νεανίαις ἔνευσε παρθένον λαβεῖν. |546 ἣ δʼ, ὡς ἐφράσθη, τόνδʼ ἐσήμηνεν λόγον· |547 Ὦ τὴν ἐμὴν πέρσαντες Ἀργεῖοι πόλιν, |548 ἑκοῦσα θνῄσκω· μή τις ἅψηται χροὸς |549 τοὐμοῦ· παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως. |550 ἐλευθέραν δέ μʼ, ὡς ἐλευθέρα θάνω, |551 πρὸς θεῶν, μεθέντες κτείνατʼ· ἐν νεκροῖσι γὰρ |552 δούλη κεκλῆσθαι βασιλὶς οὖσʼ αἰσχύνομαι. |553 λαοὶ δʼ ἐπερρόθησαν, Ἀγαμέμνων τʼ ἄναξ |554 εἶπεν μεθεῖναι παρθένον νεανίαις. |555 οἳ δʼ, ὡς τάχιστʼ ἤκουσαν ὑστάτην ὄπα, |556 μεθῆκαν, οὗπερ καὶ μέγιστον ἦν κράτος. |557 κἀπεὶ τόδʼ εἰσήκουσε δεσποτῶν ἔπος, |558 λαβοῦσα πέπλους ἐξ ἄκρας ἐπωμίδος |559 ἔρρηξε λαγόνας ἐς μέσας παρʼ ὀμφαλόν, |560 μαστούς τʼ ἔδειξε στέρνα θʼ ὡς ἀγάλματος |561 κάλλιστα, καὶ καθεῖσα πρὸς γαῖαν γόνυ |562 ἔλεξε πάντων τλημονέστατον λόγον· |563 Ἰδού, τόδʼ, εἰ μὲν στέρνον, ὦ νεανία, |564 παίειν προθυμῇ, παῖσον, εἰ δʼ ὑπʼ αὐχένα |565 χρῄζεις, πάρεστι λαιμὸς εὐτρεπὴς ὅδε. |566 ὃ δʼ οὐ θέλων τε καὶ θέλων οἴκτῳ κόρης, |567 τέμνει σιδήρῳ πνεύματος διαρροάς· |568 κρουνοὶ δʼ ἐχώρουν. ἣ δὲ καὶ θνῄσκουσʼ ὅμως |569 πολλὴν πρόνοιαν εἶχεν εὐσχήμων πεσεῖν, |570 κρύπτουσʼ ἃ κρύπτειν ὄμματʼ ἀρσένων χρεών. |571 ἐπεὶ δʼ ἀφῆκε πνεῦμα θανασίμῳ σφαγῇ, |572 οὐδεὶς τὸν αὐτὸν εἶχεν Ἀργείων πόνον· |573 ἀλλʼ οἳ μὲν αὐτῶν τὴν θανοῦσαν ἐκ χερῶν |574 φύλλοις ἔβαλλον, οἳ δὲ πληροῦσιν πυρὰν |575 κορμοὺς φέροντες πευκίνους, ὁ δʼ οὐ φέρων |576 πρὸς τοῦ φέροντος τοιάδʼ ἤκουεν κακά· |577 Ἕστηκας, ὦ κάκιστε, τῇ νεάνιδι |578 οὐ πέπλον οὐδὲ κόσμον ἐν χεροῖν ἔχων; |579 οὐκ εἶ τι δώσων τῇ περίσσʼ εὐκαρδίῳ |580 ψυχήν τʼ ἀρίστῃ; τοιάδʼ ἀμφὶ σῆς λέγων |581 παιδὸς θανούσης, εὐτεκνωτάτην τέ σε |582 πασῶν γυναικῶν δυστυχεστάτην θʼ ὁρῶ. |583 δεινόν τι πῆμα Πριαμίδαις ἐπέζεσεν |584 πόλει τε τἠμῇ θεῶν ἀνάγκαισιν τόδε. |585 ὦ θύγατερ, οὐκ οἶδʼ εἰς ὅ τι βλέψω κακῶν, |586 πολλῶν παρόντων· ἢν γὰρ ἅψωμαί τινος, |587 τόδʼ οὐκ ἐᾷ με, παρακαλεῖ δʼ ἐκεῖθεν αὖ |588 λύπη τις ἄλλη διάδοχος κακῶν κακοῖς. |589 καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν ὥστε μὴ στένειν πάθος |590 οὐκ ἂν δυναίμην ἐξαλείψασθαι φρενός· |591 τὸ δʼ αὖ λίαν παρεῖλες ἀγγελθεῖσά μοι |592 γενναῖος. οὔκουν δεινόν, εἰ γῆ μὲν κακὴ |593 τυχοῦσα καιροῦ θεόθεν εὖ στάχυν φέρει, |594 χρηστὴ δʼ ἁμαρτοῦσʼ ὧν χρεὼν αὐτὴν τυχεῖν |595 κακὸν δίδωσι καρπόν, ἀνθρώποις δʼ ἀεὶ |596 ὁ μὲν πονηρὸς οὐδὲν ἄλλο πλὴν κακός, |597 ὁ δʼ ἐσθλὸς ἐσθλός, οὐδὲ συμφορᾶς ὕπο |598 φύσιν διέφθειρʼ, ἀλλὰ χρηστός ἐστʼ ἀεί; |599 ἆρʼ οἱ τεκόντες διαφέρουσιν ἢ τροφαί; |600 ἔχει γε μέντοι καὶ τὸ θρεφθῆναι καλῶς |601 δίδαξιν ἐσθλοῦ· τοῦτο δʼ ἤν τις εὖ μάθῃ, |602 οἶδεν τό γʼ αἰσχρόν, κανόνι τοῦ καλοῦ μαθών. |603 καὶ ταῦτα μὲν δὴ νοῦς ἐτόξευσεν μάτην· |604 σὺ δʼ ἐλθὲ καὶ σήμηνον Ἀργείοις τάδε, |605 μὴ θιγγάνειν μοι μηδένʼ, ἀλλʼ εἴργειν ὄχλον, |606 τῆς παιδός. ἔν τοι μυρίῳ στρατεύματι |607 ἀκόλαστος ὄχλος ναυτική τʼ ἀναρχία |608 κρείσσων πυρός, κακὸς δʼ ὁ μή τι δρῶν κακόν. |609 σὺ δʼ αὖ λαβοῦσα τεῦχος, ἀρχαία λάτρι, |610 βάψασʼ ἔνεγκε δεῦρο ποντίας ἁλός, |611 ὡς παῖδα λουτροῖς τοῖς πανυστάτοις ἐμήν, |612 νύμφην τʼ ἄνυμφον παρθένον τʼ ἀπάρθενον, |613 λούσω προθῶμαί θʼ — ὡς μὲν ἀξία, πόθεν; |614 οὐκ ἂν δυναίμην· ὡς δʼ ἔχω — τί γὰρ πάθω; — |615 κόσμον τʼ ἀγείρασʼ αἰχμαλωτίδων πάρα, |616 αἵ μοι πάρεδροι τῶνδʼ ἔσω σκηνωμάτων |617 ναίουσιν, εἴ τις τοὺς νεωστὶ δεσπότας |618 λαθοῦσʼ ἔχει τι κλέμμα τῶν αὑτῆς δόμων. |619 ὦ σχήματʼ οἴκων, ὦ ποτʼ εὐτυχεῖς δόμοι, |620 ὦ πλεῖστʼ ἔχων κάλλιστά τʼ, εὐτεκνώτατε |621 Πρίαμε, γεραιά θʼ ἥδʼ ἐγὼ μήτηρ τέκνων, |622 ὡς ἐς τὸ μηδὲν ἥκομεν, φρονήματος |623 τοῦ πρὶν στερέντες. εἶτα δῆτʼ ὀγκούμεθα, |624 ὃ μέν τις ἡμῶν πλουσίοις ἐν δώμασιν, |625 ὃ δʼ ἐν πολίταις τίμιος κεκλημένος. |626 τὰ δʼ οὐδὲν ἄλλως, φροντίδων βουλεύματα |627 γλώσσης τε κόμποι. κεῖνος ὀλβιώτατος, |628 ὅτῳ κατʼ ἦμαρ τυγχάνει μηδὲν κακόν. [choral] [strophe] |629 ἐμοὶ χρῆν συμφοράν, |630 ἐμοὶ χρῆν πημονὰν γενέσθαι, |631 Ἰδαίαν ὅτε πρῶτον ὕλαν |632 Ἀλέξανδρος εἰλατίναν |633 ἐτάμεθʼ, ἅλιον ἐπʼ οἶδμα ναυστολήσων |635 Ἑλένας ἐπὶ λέκτρα, τὰν |636 καλλίσταν ὁ χρυσοφαὴς |637 Ἅλιος αὐγάζει. [antistrophe] |639 πόνοι γὰρ καὶ πόνων |640 ἀνάγκαι κρείσσονες κυκλοῦνται |641 κοινὸν δʼ ἐξ ἰδίας ἀνοίας |642 κακὸν τᾷ Σιμουντίδι γᾷ |643 ὀλέθριον ἔμολε συμφορά τʼ ἀπʼ ἄλλων. |644 ἐκρίθη δʼ ἔρις, ἃν ἐν Ἴ- |645 δᾳ κρίνει τρισσὰς μακάρων |646 παῖδας ἀνὴρ βούτας, [epode] |648 ἐπὶ δορὶ καὶ φόνῳ καὶ ἐμῶν μελάθρων λώβᾳ· |650 στένει δὲ καί τις ἀμφὶ τὸν εὔροον Εὐρώταν |651 Λάκαινα πολυδάκρυτος ἐν δόμοις κόρα, |653 πολιάν τʼ ἐπὶ κρᾶτα μάτηρ |654 τέκνων θανόντων |655 τίθεται χέρα δρύπτεται παρειάν, |656 δίαιμον ὄνυχα τιθεμένα σπαραγμοῖς. [episode] |658 γυναῖκες, Ἑκάβη ποῦ ποθʼ ἡ παναθλία, |659 ἡ πάντα νικῶσʼ ἄνδρα καὶ θῆλυν σπορὰν |660 κακοῖσιν; οὐδεὶς στέφανον ἀνθαιρήσεται. |661 τί δʼ, ὦ τάλαινα σῆς κακογλώσσου βοῆς; |662 ὡς οὔποθʼ εὕδει λυπρά σου κηρύγματα. |663 Ἑκάβῃ φέρω τόδʼ ἄλγος· ἐν κακοῖσι δὲ |664 οὐ ῥᾴδιον βροτοῖσιν εὐφημεῖν στόμα. |665 καὶ μὴν περῶσα τυγχάνει δόμων ὕπερ |666 ἥδʼ, ἐς δὲ καιρὸν σοῖσι φαίνεται λόγοις. |667 ὦ παντάλαινα κἄτι μᾶλλον ἢ λέγω, |668 δέσποινʼ, ὄλωλας κοὐκέτʼ εἶ, βλέπουσα φῶς, |669 ἄπαις ἄνανδρος ἄπολις ἐξεφθαρμένη. |670 οὐ καινὸν εἶπας, εἰδόσιν δʼ ὠνείδισας. |671 ἀτὰρ τί νεκρὸν τόνδε μοι Πολυξένης |672 ἥκεις κομίζουσʼ, ἧς ἀπηγγέλθη τάφος |673 πάντων Ἀχαιῶν διὰ χερὸς σπουδὴν ἔχειν; |674 ἥδʼ οὐδὲν οἶδεν, ἀλλά μοι Πολυξένην |675 θρηνεῖ, νέων δὲ πημάτων οὐχ ἅπτεται. |676 οἲ ʼγὼ τάλαινα· μῶν τὸ βακχεῖον κάρα |677 τῆς θεσπιῳδοῦ δεῦρο Κασάνδρας φέρεις; |678 ζῶσαν λέλακας, τὸν θανόντα δʼ οὐ στένεις |679 τόνδʼ· ἀλλʼ ἄθρησον σῶμα γυμνωθὲν νεκροῦ, |680 εἴ σοι φανεῖται θαῦμα καὶ παρʼ ἐλπίδας. |681 οἴμοι, βλέπω δὴ παῖδʼ ἐμὸν τεθνηκότα, |682 Πολύδωρον, ὅν μοι Θρῂξ ἔσῳζʼ οἴκοις ἀνήρ. |683 ἀπωλόμην δύστηνος, οὐκέτʼ εἰμὶ δή. |684 ὦ τέκνον τέκνον, |685 αἰαῖ, κατάρχομαι γόων, |686 βακχεῖον ἐξ ἀλάστορος |687 ἀρτιμαθῆ νόμον. |688 ἔγνως γὰρ ἄτην παιδός, ὦ δύστηνε σύ; |689 ἄπιστʼ ἄπιστα, καινὰ καινὰ δέρκομαι. |690 ἕτερα δʼ ἀφʼ ἑτέρων κακὰ κακῶν κυρεῖ· |691 οὐδέ ποτʼ ἀστένακτος ἀδάκρυτος ἁ- |692 μέρα μʼ ἐπισχήσει. |693 δείνʼ, ὦ τάλαινα, δεινὰ πάσχομεν κακά. [lyric] |694 ὦ τέκνον τέκνον ταλαίνας ματρός, |695 τίνι μόρῳ θνῄσκεις, |696 τίνι πότμῳ κεῖσαι; |697 πρὸς τίνος ἀνθρώπων; |698 οὐκ οἶδʼ· ἐπʼ ἀκταῖς νιν κυρῶ θαλασσίαις |699 ἔκβλητον, ἢ πέσημα φοινίου δορός, |700 ἐν ψαμάθῳ λευρᾷ; |701 πόντου νιν ἐξήνεγκε πελάγιος κλύδων. [lyric] |702 ὤμοι, αἰαῖ, ἔμαθον ἔνυπνον ὀμμάτων |704 ἐμῶν ὄψιν· οὔ με παρέβα |705 φάσμα μελανόπτερον, τὰν ἐσεῖδον ἀμφὶ σέ, |706 ὦ τέκνον, οὐκέτʼ ὄντα Διὸς ἐν φάει. |709 τίς γάρ νιν ἔκτεινʼ; οἶσθʼ ὀνειρόφρων φράσαι; |710 ἐμὸς ἐμὸς ξένος, Θρῄκιος ἱππότας, |711 ἵνʼ ὁ γέρων πατὴρ ἔθετό νιν κρύψας. |713 οἴμοι, τί λέξεις; χρυσὸν ὡς ἔχοι κτανών; |714 ἄρρητʼ ἀνωνόμαστα, θαυμάτων πέρα, |715 οὐχ ὅσιʼ οὐδʼ ἀνεκτά. ποῦ δίκα ξένων; |716 ὦ κατάρατʼ ἀνδρῶν, ὡς διεμοιράσω |718 χρόα, σιδαρέῳ τεμὼν φασγάνῳ |720 μέλεα τοῦδε παιδὸς οὐδʼ ᾤκτισας. [iambics] |722 ὦ τλῆμον, ὥς σε πολυπονωτάτην βροτῶν |723 δαίμων ἔθηκεν ὅστις ἐστί σοι βαρύς. |724 ἀλλʼ εἰσορῶ γὰρ τοῦδε δεσπότου δέμας |725 Ἀγαμέμνονος, τοὐνθένδε σιγῶμεν, φίλαι. |726 Ἑκάβη, τί μέλλεις παῖδα σὴν κρύπτειν τάφῳ |727 ἐλθοῦσʼ, ἐφʼ οἷσπερ Ταλθύβιος ἤγγειλέ μοι |728 μὴ θιγγάνειν σῆς μηδένʼ Ἀργείων κόρης; |729 ἡμεῖς μὲν οὖν εἰῶμεν οὐδʼ ἐψαύομεν· |730 σὺ δὲ σχολάζεις, ὥστε θαυμάζειν ἐμέ. |731 ἥκω δʼ ἀποστελῶν σε· τἀκεῖθεν γὰρ εὖ |732 πεπραγμένʼ ἐστίν — εἴ τι τῶνδʼ ἐστὶν καλῶς. |733 ἔα· τίνʼ ἄνδρα τόνδʼ ἐπὶ σκηναῖς ὁρῶ |734 θανόντα Τρώων; οὐ γὰρ Ἀργεῖον πέπλοι |735 δέμας περιπτύσσοντες ἀγγέλλουσί μοι. |736 δύστηνʼ, ἐμαυτὴν γὰρ λέγω λέγουσα σέ, |737 Ἑκάβη, τί δράσω; πότερα προσπέσω γόνυ |738 Ἀγαμέμνονος τοῦδʼ ἢ φέρω σιγῇ κακά; |739 τί μοι προσώπῳ νῶτον ἐγκλίνασα σὸν |740 δύρῃ, τὸ πραχθὲν δʼ οὐ λέγεις; — τίς ἔσθʼ ὅδε; |741 ἀλλʼ, εἴ με δούλην πολεμίαν θʼ ἡγούμενος |742 γονάτων ἀπώσαιτʼ, ἄλγος ἂν προσθείμεθʼ ἄν. |743 οὔτοι πέφυκα μάντις, ὥστε μὴ κλύων |744 ἐξιστορῆσαι σῶν ὁδὸν βουλευμάτων. |745 ἆρʼ ἐκλογίζομαί γε πρὸς τὸ δυσμενὲς |746 μᾶλλον φρένας τοῦδʼ, ὄντος οὐχὶ δυσμενοῦς; |747 εἴ τοί με βούλῃ τῶνδε μηδὲν εἰδέναι, |748 ἐς ταὐτὸν ἥκεις· καὶ γὰρ οὐδʼ ἐγὼ κλύειν. |749 οὐκ ἂν δυναίμην τοῦδε τιμωρεῖν ἄτερ |750 τέκνοισι τοῖς ἐμοῖσι. τί στρέφω τάδε; |751 τολμᾶν ἀνάγκη, κἂν τύχω κἂν μὴ τύχω. — |752 Ἀγάμεμνον, ἱκετεύω σε τῶνδε γουνάτων |753 καὶ σοῦ γενείου δεξιᾶς τʼ εὐδαίμονος |754 τί χρῆμα μαστεύουσα; μῶν ἐλεύθερον |755 αἰῶνα θέσθαι; ῥᾴδιον γάρ ἐστί σοι. |756 οὐ δῆτα· τοὺς κακοὺς δὲ τιμωρουμένη |757 αἰῶνα τὸν σύμπαντα δουλεύειν θέλω. |758 καὶ δὴ τίνʼ ἡμᾶς εἰς ἐπάρκεσιν καλεῖς; |759 οὐδέν τι τούτων ὧν σὺ δοξάζεις, ἄναξ. — |760 ὁρᾷς νεκρὸν τόνδʼ, οὗ καταστάζω δάκρυ; |761 ὁρῶ· τὸ μέντοι μέλλον οὐκ ἔχω μαθεῖν. |762 τοῦτόν ποτʼ ἔτεκον κἄφερον ζώνης ὕπο. |763 ἔστιν δὲ τίς σῶν οὗτος, ὦ τλῆμον, τέκνων; |764 οὐ τῶν θανόντων Πριαμιδῶν ὑπʼ Ἰλίῳ. |765 ἦ γάρ τινʼ ἄλλον ἔτεκες ἢ κείνους, γύναι; |766 ἀνόνητά γʼ, ὡς ἔοικε, τόνδʼ ὃν εἰσορᾷς. |767 ποῦ δʼ ὢν ἐτύγχανʼ, ἡνίκʼ ὤλλυτο πτόλις; |768 πατήρ νιν ἐξέπεμψεν ὀρρωδῶν θανεῖν. |769 ποῖ τῶν τότʼ ὄντων χωρίσας τέκνων μόνον; |770 ἐς τήνδε χώραν, οὗπερ ηὑρέθη θανών. |771 πρὸς ἄνδρʼ ὃς ἄρχει τῆσδε Πολυμήστωρ χθονός; |772 ἐνταῦθʼ ἐπέμφθη πικροτάτου χρυσοῦ φύλαξ. |773 θνῄσκει δὲ πρὸς τοῦ καὶ τίνος πότμου τυχών; |774 τίνος γʼ ὑπʼ ἄλλου; Θρῄξ νιν ὤλεσε ξένος. |775 ὦ τλῆμον· ἦ που χρυσὸν ἠράσθη λαβεῖν; |776 τοιαῦτʼ, ἐπειδὴ συμφορὰν ἔγνω Φρυγῶν. |777 ηὗρες δὲ ποῦ νιν; ἢ τίς ἤνεγκεν νεκρόν; |778 ἥδʼ, ἐντυχοῦσα ποντίας ἀκτῆς ἔπι. |779 τοῦτον ματεύουσʼ ἢ πονοῦσʼ ἄλλον πόνον; |780 λούτρʼ ᾤχετʼ οἴσουσʼ ἐξ ἁλὸς Πολυξένῃ. |781 κτανών νιν, ὡς ἔοικεν, ἐκβάλλει ξένος. |782 θαλασσόπλαγκτόν γʼ, ὧδε διατεμὼν χρόα. |783 ὦ σχετλία σὺ τῶν ἀμετρήτων πόνων. |784 ὄλωλα κοὐδὲν λοιπόν, Ἀγάμεμνον, κακῶν. |785 φεῦ φεῦ· τίς οὕτω δυστυχὴς ἔφυ γυνή; |786 οὐκ ἔστιν, εἰ μὴ τὴν Τύχην αὐτὴν λέγοις. |787 ἀλλʼ ὧνπερ οὕνεκʼ ἀμφὶ σὸν πίπτω γόνυ |788 ἄκουσον. εἰ μὲν ὅσιά σοι παθεῖν δοκῶ, |789 στέργοιμʼ ἄν· εἰ δὲ τοὔμπαλιν, σύ μοι γενοῦ |790 τιμωρὸς ἀνδρός, ἀνοσιωτάτου ξένου, |791 ὃς οὔτε τοὺς γῆς νέρθεν οὔτε τοὺς ἄνω |792 δείσας δέδρακεν ἔργον ἀνοσιώτατον, |793 κοινῆς τραπέζης πολλάκις τυχὼν ἐμοί, |794 ξενίας τʼ ἀριθμῷ πρῶτʼ ἔχων ἐμῶν φίλων, |795 τυχὼν δʼ ὅσων δεῖ — . καὶ λαβὼν προμηθίαν |796 ἔκτεινε· τύμβου δʼ, εἰ κτανεῖν ἐβούλετο, |797 οὐκ ἠξίωσεν, ἀλλʼ ἀφῆκε πόντιον. |798 ἡμεῖς μὲν οὖν δοῦλοί τε κἀσθενεῖς ἴσως· |799 ἀλλʼ οἱ θεοὶ σθένουσι χὡ κείνων κρατῶν |800 Νόμος· νόμῳ γὰρ τοὺς θεοὺς ἡγούμεθα |801 καὶ ζῶμεν ἄδικα καὶ δίκαιʼ ὡρισμένοι· |802 ὃς ἐς σʼ ἀνελθὼν εἰ διαφθαρήσεται, |803 καὶ μὴ δίκην δώσουσιν οἵτινες ξένους |804 κτείνουσιν ἢ θεῶν ἱερὰ τολμῶσιν φέρειν, |805 οὐκ ἔστιν οὐδὲν τῶν ἐν ἀνθρώποις ἴσον. |806 ταῦτʼ οὖν ἐν αἰσχρῷ θέμενος αἰδέσθητί με· |807 οἴκτιρον ἡμᾶς, ὡς γραφεύς τʼ ἀποσταθεὶς |808 ἰδοῦ με κἀνάθρησον οἷʼ ἔχω κακά. |809 τύραννος ἦ ποτʼ, ἀλλὰ νῦν δούλη σέθεν, |810 εὔπαις ποτʼ οὖσα, νῦν δὲ γραῦς ἄπαις θʼ ἅμα, |811 ἄπολις ἔρημος, ἀθλιωτάτη βροτῶν |812 οἴμοι τάλαινα, ποῖ μʼ ὑπεξάγεις πόδα; |813 ἔοικα πράξειν οὐδέν· ὦ τάλαινʼ ἐγώ. |814 τί δῆτα θνητοὶ τἄλλα μὲν μαθήματα |815 μοχθοῦμεν ὡς χρὴ πάντα καὶ ματεύομεν, |816 Πειθὼ δὲ τὴν τύραννον ἀνθρώποις μόνην |817 οὐδέν τι μᾶλλον ἐς τέλος σπουδάζομεν |818 μισθοὺς διδόντες μανθάνειν, ἵνʼ ἦν ποτε |819 πείθειν ἅ τις βούλοιτο τυγχάνειν θʼ ἅμα; |820 πῶς οὖν ἔτʼ ἄν τις ἐλπίσαι πράξειν καλῶς; |821 οἱ μὲν γὰρ ὄντες παῖδες οὐκέτʼ εἰσί μοι, |822 αὕτη δʼ ἐπʼ αἰσχροῖς αἰχμάλωτος. οἴχομαι· |823 καπνὸν δὲ πόλεως τόνδʼ ὑπερθρῴσκονθʼ ὁρῶ. |824 καὶ μήν — ἴσως μὲν τοῦ λόγου κενὸν τόδε, |825 Κύπριν προβάλλειν· ἀλλʼ ὅμως εἰρήσεται· |826 πρὸς σοῖσι πλευροῖς παῖς ἐμὴ κοιμίζεται |827 ἡ φοιβάς, ἣν καλοῦσι Κασάνδραν Φρύγες. |828 ποῦ τὰς φίλας δῆτʼ εὐφρόνας δείξεις, ἄναξ, |829 ἢ τῶν ἐν εὐνῇ φιλτάτων ἀσπασμάτων |830 χάριν τίνʼ ἕξει παῖς ἐμή, κείνης δʼ ἐγώ; |831 ἐκ τοῦ σκότου τε τῶν τε νυκτερησίων |832 φίλτρων μεγίστη γίγνεται βροτοῖς χάρις. |833 ἄκουε δή νυν· τὸν θανόντα τόνδʼ ὁρᾷς; |834 τοῦτον καλῶς δρῶν ὄντα κηδεστὴν σέθεν |835 δράσεις. ἑνός μοι μῦθος ἐνδεὴς ἔτι. |836 εἴ μοι γένοιτο φθόγγος ἐν βραχίοσι |837 καὶ χερσὶ καὶ κόμαισι καὶ ποδῶν βάσει |838 ἢ Δαιδάλου τέχναισιν ἢ θεῶν τινος, |839 ὡς πάνθʼ ὁμαρτῇ σῶν ἔχοιντο γουνάτων |840 κλαίοντʼ, ἐπισκήπτοντα παντοίους λόγους. |841 ὦ δέσποτʼ, ὦ μέγιστον Ἕλλησιν φάος, |842 πιθοῦ, παράσχες χεῖρα τῇ πρεσβύτιδι |843 τιμωρόν, εἰ καὶ μηδέν ἐστιν, ἀλλʼ ὅμως. |844 ἐσθλοῦ γὰρ ἀνδρὸς τῇ δίκῃ θʼ ὑπηρετεῖν |845 καὶ τοὺς κακοὺς δρᾶν πανταχοῦ κακῶς ἀεί. |846 δεινόν γε, θνητοῖς ὡς ἅπαντα συμπίτνει, |847 καὶ τὰς ἀνάγκας οἱ νόμοι διώρισαν, |848 φίλους τιθέντες τούς γε πολεμιωτάτους |849 ἐχθρούς τε τοὺς πρὶν εὐμενεῖς ποιούμενοι. |850 ἐγὼ σὲ καὶ σὸν παῖδα καὶ τύχας σέθεν, |851 Ἑκάβη, διʼ οἴκτου χεῖρά θʼ ἱκεσίαν ἔχω, |852 καὶ βούλομαι θεῶν θʼ οὕνεκʼ ἀνόσιον ξένον |853 καὶ τοῦ δικαίου τήνδε σοι δοῦναι δίκην, |854 εἴ πως φανείη γʼ ὥστε σοί τʼ ἔχειν καλῶς, |855 στρατῷ τε μὴ δόξαιμι Κασάνδρας χάριν |856 Θρῄκης ἄνακτι τόνδε βουλεῦσαι φόνον. |857 ἔστιν γὰρ ᾗ ταραγμὸς ἐμπέπτωκέ μοι· |858 — Τὸν ἄνδρα τοῦτον φίλιον ἡγεῖται στρατός, |859 τὸν κατθανόντα δʼ ἐχθρόν· εἰ δὲ σοὶ φίλος |860 ὅδʼ ἐστί, χωρὶς τοῦτο κοὐ κοινὸν στρατῷ. — |861 πρὸς ταῦτα φρόντιζʼ· ὡς θέλοντα μέν μʼ ἔχεις |862 σοὶ ξυμπονῆσαι καὶ ταχὺν προσαρκέσαι, |863 βραδὺν δʼ, Ἀχαιοῖς εἰ διαβληθήσομαι. |864 φεῦ. |864a οὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἔστʼ ἐλεύθερος· |865 ἢ χρημάτων γὰρ δοῦλός ἐστιν ἢ τύχης, |866 ἢ πλῆθος αὐτὸν πόλεος ἢ νόμων γραφαὶ |867 εἴργουσι χρῆσθαι μὴ κατὰ γνώμην τρόποις. |868 ἐπεὶ δὲ ταρβεῖς τῷ τʼ ὄχλῳ πλέον νέμεις, |869 ἐγώ σε θήσω τοῦδʼ ἐλεύθερον φόβου. |870 σύνισθι μὲν γάρ, ἤν τι βουλεύσω κακὸν |871 τῷ τόνδʼ ἀποκτείναντι, συνδράσῃς δὲ μή. |872 ἢν δʼ ἐξ Ἀχαιῶν θόρυβος ἢ ʼπικουρία |873 πάσχοντος ἀνδρὸς Θρῃκὸς οἷα πείσεται |874 φανῇ τις, εἶργε μὴ δοκῶν ἐμὴν χάριν. |875 τὰ δʼ ἄλλα — θάρσει — πάντʼ ἐγὼ θήσω καλῶς. |876 πῶς οὖν; τί δράσεις; πότερα φάσγανον χερὶ |877 λαβοῦσα γραίᾳ φῶτα βάρβαρον κτενεῖς, |878 ἢ φαρμάκοισιν ἢ ʼπικουρίᾳ τινί; |879 τίς σοι ξυνέσται χείρ; πόθεν κτήσῃ φίλους; |880 στέγαι κεκεύθασʼ αἵδε Τρῳάδων ὄχλον. |881 τὰς αἰχμαλώτους εἶπας, Ἑλλήνων ἄγραν; |882 σὺν ταῖσδε τὸν ἐμὸν φονέα τιμωρήσομαι. |883 καὶ πῶς γυναιξὶν ἀρσένων ἔσται κράτος; |884 δεινὸν τὸ πλῆθος σὺν δόλῳ τε δύσμαχον. |885 δεινόν· τὸ μέντοι θῆλυ μέμφομαι γένος. |886 τί δʼ; οὐ γυναῖκες εἷλον Αἰγύπτου τέκνα |887 καὶ Λῆμνον ἄρδην ἀρσένων ἐξῴκισαν; |888 ἀλλʼ ὣς γενέσθω· τόνδε μὲν μέθες λόγον, |889 πέμψον δέ μοι τήνδʼ ἀσφαλῶς διὰ στρατοῦ |890 γυναῖκα. — καὶ σὺ Θρῃκὶ πλαθεῖσα ξένῳ |891 λέξον· Καλεῖ σʼ ἄνασσα δή ποτʼ Ἰλίου |892 Ἑκάβη, σὸν οὐκ ἔλασσον ἢ κείνης χρέος, |893 καὶ παῖδας· ὡς δεῖ καὶ τέκνʼ εἰδέναι λόγους |894 τοὺς ἐξ ἐκείνης. — τὸν δὲ τῆς νεοσφαγοῦς |895 Πολυξένης ἐπίσχες, Ἀγάμεμνον, τάφον, |896 ὡς τώδʼ ἀδελφὼ πλησίον μιᾷ φλογί, |897 δισσὴ μέριμνα μητρί, κρυφθῆτον χθονί. |898 ἔσται τάδʼ οὕτω· καὶ γὰρ εἰ μὲν ἦν στρατῷ |899 πλοῦς, οὐκ ἂν εἶχον τήνδε σοι δοῦναι χάριν· |900 νῦν δʼ, οὐ γὰρ ἵησʼ οὐρίους πνοὰς θεός, |901 μένειν ἀνάγκη πλοῦν ὁρῶντʼ ἐς ἥσυχον. |902 γένοιτο δʼ εὖ πως· πᾶσι γὰρ κοινὸν τόδε, |903 ἰδίᾳ θʼ ἑκάστῳ καὶ πόλει, τὸν μὲν κακὸν |904 κακόν τι πάσχειν, τὸν δὲ χρηστὸν εὐτυχεῖν. [choral] [strophe 1] |905 σὺ μέν, ὦ πατρὶς Ἰλιάς, |906 τῶν ἀπορθήτων πόλις οὐκέτι λέξῃ· |907 τοῖον Ἑλλάνων νέφος ἀμφί σε κρύπτει |909 δορὶ δὴ δορὶ πέρσαν. |910 ἀπὸ δὲ στεφάναν κέκαρ- |911 σαι πύργων, κατὰ δʼ αἰθάλου |912 κηλῖδʼ οἰκτροτάταν κέχρω- |913 σαι· τάλαινʼ, |913b οὐκέτι σʼ ἐμβατεύσω. [antistrophe 1] |914 μεσονύκτιος ὠλλύμαν, |915 ἦμος ἐκ δείπνων ὕπνος ἡδὺς ἐπʼ ὄσσοις |916 σκίδναται, μολπᾶν δʼ ἄπο καὶ χοροποιῶν |918 θυσιᾶν καταλύσας |919 πόσις ἐν θαλάμοις ἔκει- |920 το, ξυστὸν δʼ ἐπὶ πασσάλῳ, |921 ναύταν οὐκέθʼ ὁρῶν ὅμι- |922 λον Τροίαν |922b Ἰλιάδʼ ἐμβεβῶτα. [strophe 2] |923 ἐγὼ δὲ πλόκαμον ἀναδέτοις |924 μίτραισιν ἐρρυθμιζόμαν |925 χρυσέων ἐνόπτρων λεύσ- |926 σουσʼ ἀτέρμονας εἰς αὐγάς, |927 ἐπιδέμνιος ὡς πέσοιμʼ ἐς εὐνάν. |928 ἀνὰ δὲ κέλαδος ἔμολε πόλιν· |929 κέλευσμα δʼ ἦν κατʼ ἄστυ Τροί- |930 ας τόδʼ· Ὦ |930a παῖδες Ἑλλάνων, πότε δὴ πότε τὰν |931 Ἰλιάδα σκοπιὰν |932 πέρσαντες ἥξετʼ οἴκους; [antistrophe 2] |933 λέχη δὲ φίλια μονόπεπλος |934 λιποῦσα, Δωρὶς ὡς κόρα, |935 σεμνὰν προσίζουσʼ οὐκ |936 ἤνυσʼ Ἄρτεμιν ἁ τλάμων· |937 ἄγομαι δὲ θανόντʼ ἰδοῦσʼ ἀκοίταν |938 τὸν ἐμὸν ἅλιον ἐπὶ πέλαγος, |939 πόλιν τʼ ἀποσκοποῦσʼ, ἐπεὶ |940 νόστιμον |940a ναῦς ἐκίνησεν πόδα καί μʼ ἀπὸ γᾶς |941 ὥρισεν Ἰλιάδος· |942 τάλαινʼ, ἀπεῖπον ἄλγει, [epode] |943 τὰν τοῖν Διοσκούροιν Ἑλέναν κάσιν |944 Ἰδαῖόν τε βούταν |945 αἰνόπαριν κατάρᾳ |946 διδοῦσʼ, ἐπεί με γᾶς ἐκ |947 πατρῴας ἀπώλεσεν |948 ἐξῴκισέν τʼ οἴκων γάμος, οὐ γάμος ἀλλʼ ἀ- |949 λάστορός τις οἰζύς· |950 ἃν μήτε πέλαγος ἅλιον ἀπαγάγοι πάλιν, |951 μήτε πα- |952 τρῷον ἵκοιτʼ ἐς οἶκον. [episode] |953 ὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν Πρίαμε, φιλτάτη δὲ σύ, |954 Ἑκάβη, δακρύω σʼ εἰσορῶν πόλιν τε σὴν |955 τήν τʼ ἀρτίως θανοῦσαν ἔκγονον σέθεν. |956 φεῦ· |956a οὐκ ἔστι πιστὸν οὐδέν, οὔτʼ εὐδοξία |957 οὔτʼ αὖ καλῶς πράσσοντα μὴ πράξειν κακῶς. |958 φύρουσι δʼ αὐτοὶ θεοὶ πάλιν τε καὶ πρόσω |959 ταραγμὸν ἐντιθέντες, ὡς ἀγνωσίᾳ |960 σέβωμεν αὐτούς. ἀλλὰ ταῦτα μὲν τί δεῖ |961 θρηνεῖν, προκόπτοντʼ οὐδὲν ἐς πρόσθεν κακῶν; |962 σὺ δʼ, εἴ τι μέμφῃ τῆς ἐμῆς ἀπουσίας, |963 σχές· τυγχάνω γὰρ ἐν μέσοις Θρῄκης ὅροις |964 ἀπών, ὅτʼ ἦλθες δεῦρʼ· ἐπεὶ δʼ ἀφικόμην, |965 ἤδη πόδʼ ἔξω δωμάτων αἴροντί μοι |966 ἐς ταὐτὸν ἥδε συμπίτνει δμωὶς σέθεν |967 λέγουσα μύθους, ὧν κλύων ἀφικόμην. |968 αἰσχύνομαί σε προσβλέπειν ἐναντίον, |969 Πολυμῆστορ, ἐν τοιοῖσδε κειμένη κακοῖς. |970 ὅτῳ γὰρ ὤφθην εὐτυχοῦσʼ, αἰδώς μʼ ἔχει |971 ἐν τῷδε πότμῳ τυγχάνουσʼ ἵνʼ εἰμὶ νῦν |972 κοὐκ ἂν δυναίμην προσβλέπειν ὀρθαῖς κόραις. |973 ἀλλʼ αὐτὸ μὴ δύσνοιαν ἡγήσῃ σέθεν, |974 Πολυμῆστορ· ἄλλως δʼ αἴτιόν τι καὶ νόμος, |975 γυναῖκας ἀνδρῶν μὴ βλέπειν ἐναντίον. |976 καὶ θαῦμά γʼ οὐδέν. ἀλλὰ τίς χρεία σʼ ἐμοῦ; |977 τί χρῆμʼ ἐπέμψω τὸν ἐμὸν ἐκ δόμων πόδα· |978 ἴδιον ἐμαυτῆς δή τι πρὸς σὲ βούλομαι |979 καὶ παῖδας εἰπεῖν σούς· ὀπάονας δέ μοι |980 χωρὶς κέλευσον τῶνδʼ ἀποστῆναι δόμων. |981 χωρεῖτʼ· ἐν ἀσφαλεῖ γὰρ ἥδʼ ἐρημία. |982 φίλη μὲν εἶ σύ, προσφιλὲς δέ μοι τόδε |983 στράτευμʼ Ἀχαιῶν. ἀλλὰ σημαίνειν σὲ χρῆν· |984 τί χρὴ τὸν εὖ πράσσοντα μὴ πράσσουσιν εὖ |985 φίλοις ἐπαρκεῖν; ὡς ἕτοιμός εἰμʼ ἐγώ. |986 πρῶτον μὲν εἰπὲ παῖδʼ ὃν ἐξ ἐμῆς χερὸς |987 Πολύδωρον ἔκ τε πατρὸς ἐν δόμοις ἔχεις, |988 εἰ ζῇ· τὰ δʼ ἄλλα δεύτερόν σʼ ἐρήσομαι. |989 μάλιστα· τοὐκείνου μὲν εὐτυχεῖς μέρος. |990 ὦ φίλταθʼ, ὡς εὖ κἀξίως λέγεις σέθεν. |991 τί δῆτα βούλῃ δεύτερον μαθεῖν ἐμοῦ; |992 εἰ τῆς τεκούσης τῆσδε μέμνηταί τί μου; |993 καὶ δεῦρό γʼ ὡς σὲ κρύφιος ἐζήτει μολεῖν. |994 χρυσὸς δὲ σῶς ὃν ἦλθεν ἐκ Τροίας ἔχων; |995 σῶς, ἐν δόμοις γε τοῖς ἐμοῖς φρουρούμενος. |996 σῶσόν νυν αὐτὸν μηδʼ ἔρα τῶν πλησίον. |997 ἥκιστʼ· ὀναίμην τοῦ παρόντος, ὦ γύναι. |998 οἶσθʼ οὖν ἃ λέξαι σοί τε καὶ παισὶν θέλω; |999 οὐκ οἶδα· τῷ σῷ τοῦτο σημανεῖς λόγῳ. |1000 ἔστʼ, ὦ φιληθεὶς ὡς σὺ νῦν ἐμοὶ φιλῇ — |1001 τί χρῆμʼ ὃ κἀμὲ καὶ τέκνʼ εἰδέναι χρεών; |1002 χρυσοῦ παλαιαὶ Πριαμιδῶν κατώρυχες. |1003 ταῦτʼ ἔσθʼ ἃ βούλῃ παιδὶ σημῆναι σέθεν; |1004 μάλιστα, διὰ σοῦ γʼ· εἶ γὰρ εὐσεβὴς ἀνήρ. |1005 τί δῆτα τέκνων τῶνδε δεῖ παρουσίας; |1006 ἄμεινον, ἢν σὺ κατθάνῃς, τούσδʼ εἰδέναι. |1007 καλῶς ἔλεξας· τῇδε καὶ σοφώτερον. |1008 οἶσθʼ οὖν Ἀθάνας Ἰλίας ἵνα στέγαι; |1009 ἐνταῦθʼ ὁ χρυσός ἐστι; σημεῖον δὲ τί; |1010 μέλαινα πέτρα γῆς ὑπερτέλλουσʼ ἄνω. |1011 ἔτʼ οὖν τι βούλῃ τῶν ἐκεῖ φράζειν ἐμοί; |1012 σῶσαί σε χρήμαθʼ οἷς συνεξῆλθον θέλω. |1013 ποῦ δῆτα; πέπλων ἐντὸς ἢ κρύψασʼ ἔχεις; |1014 σκύλων ἐν ὄχλῳ ταῖσδε σῴζεται στέγαις. |1015 ποῦ δʼ; αἵδʼ Ἀχαιῶν ναύλοχοι περιπτυχαί. |1016 ἰδίᾳ γυναικῶν αἰχμαλωτίδων στέγαι. |1017 τἄνδον δὲ πιστὰ κἀρσένων ἐρημία; |1018 οὐδεὶς Ἀχαιῶν ἔνδον, ἀλλʼ ἡμεῖς μόναι. |1019 ἀλλʼ ἕρπʼ ἐς οἴκους· καὶ γὰρ Ἀργεῖοι νεῶν |1020 λῦσαι ποθοῦσιν οἴκαδʼ ἐκ Τροίας πόδα· |1021 ὡς πάντα πράξας ὧν σε δεῖ στείχῃς πάλιν |1022 ξὺν παισὶν οὗπερ τὸν ἐμὸν ᾤκισας γόνον. |1024 οὔπω δέδωκας, ἀλλʼ ἴσως δώσεις δίκην· [lyric] |1025 ἀλίμενόν τις ὡς εἰς ἄντλον πεσὼν |1026 λέχριος ἐκπεσῇ φίλας καρδίας, |1027 ἀμέρσας βίοτον. τὸ γὰρ ὑπέγγυον |1029 Δίκᾳ καὶ θεοῖσιν οὐ συμπίτνει· |1030 ὀλέθριον ὀλέθριον κακόν. |1031 ψεύσει σʼ ὁδοῦ τῆσδʼ ἐλπὶς ἥ σʼ ἐπήγαγεν |1032 θανάσιμον πρὸς Ἅιδαν, ἰὼ τάλας· |1033 ἀπολέμῳ δὲ χειρὶ λείψεις βίον. |1034 ἔσωθεν |1035 ὤμοι, τυφλοῦμαι φέγγος ὀμμάτων τάλας. |1036 — ἠκούσατʼ ἀνδρὸς Θρῃκὸς οἰμωγήν, φίλαι; |1037 ὤμοι μάλʼ αὖθις, τέκνα, δυστήνου σφαγῆς. |1038 — φίλαι, πέπρακται καίνʼ ἔσω δόμων κακά. |1039 ἀλλʼ οὔτι μὴ φύγητε λαιψηρῷ ποδί· |1040 βάλλων γὰρ οἴκων τῶνδʼ ἀναρρήξω μυχούς. |1041 — ἰδού, βαρείας χειρὸς ὁρμᾶται βέλος. |1042 — βούλεσθʼ ἐπεσπέσωμεν; ὡς ἀκμὴ καλεῖ |1043 Ἑκάβῃ παρεῖναι Τρῳάσιν τε συμμάχους. |1044 ἄρασσε, φείδου μηδέν, ἐκβάλλων πύλας· |1045 οὐ γάρ ποτʼ ὄμμα λαμπρὸν ἐνθήσεις κόραις, |1046 οὐ παῖδας ὄψῃ ζῶντας οὓς ἔκτεινʼ ἐγώ. |1047 ἦ γὰρ καθεῖλες Θρῇκα, καὶ κρατεῖς, ξένον, |1048 δέσποινα, καὶ δέδρακας οἷάπερ λέγεις; |1049 ὄψῃ νιν αὐτίκʼ ὄντα δωμάτων πάρος |1050 τυφλὸν τυφλῷ στείχοντα παραφόρῳ ποδί, |1051 παίδων τε δισσῶν σώμαθʼ, οὓς ἔκτεινʼ ἐγὼ |1052 σὺν ταῖς ἀρίσταις Τρῳάσιν· δίκην δέ μοι |1053 δέδωκε. χωρεῖ δʼ, ὡς ὁρᾷς, ὅδʼ ἐκ δόμων. |1054 ἀλλʼ ἐκποδὼν ἄπειμι κἀποστήσομαι |1055 θυμῷ ῥέοντι Θρῃκὶ δυσμαχωτάτῳ. [lyric] |1056 ὤμοι ἐγώ, πᾷ βῶ, |1057 πᾷ στῶ, πᾷ κέλσω; |1058 τετράποδος βάσιν θηρὸς ὀρεστέρου |1059 τιθέμενος ἐπίχειρα κατʼ ἴχνος; ποίαν |1060 ἢ ταύταν ἢ τάνδʼ ἐξαλλάξω, τὰς |1061 ἀνδροφόνους μάρψαι χρῄζων Ἰλιάδας, |1062 αἵ με διώλεσαν; |1064 τάλαιναι κόραι τάλαιναι Φρυγῶν, |1065 ὦ κατάρατοι, |1066 ποῖ καί με φυγᾷ πτώσσουσι μυχῶν; |1067 εἴθε μοι ὀμμάτων αἱματόεν βλέφαρον |1068 ἀκέσαιʼ ἀκέσαιο τυφλόν, Ἅλιε, |1069 φέγγος ἐπαλλάξας. |1070 ἆ ἆ, |1070a σίγα· κρυπτὰν βάσιν αἰσθάνομαι |1071 τάνδε γυναικῶν. πᾷ πόδʼ ἐπᾴξας |1072 σαρκῶν ὀστέων τʼ ἐμπλησθῶ, |1073 θοίναν ἀγρίων θηρῶν τιθέμενος, |1074 ἀρνύμενος λώβαν |1075 λύμας ἀντίποινʼ ἐμᾶς; ὦ τάλας. |1076 ποῖ πᾷ φέρομαι τέκνʼ ἔρημα λιπὼν |1077 Βάκχαις Ἅιδου διαμοιρᾶσαι, |1078 σφακτά, κυσίν τε φοινίαν δαῖτʼ ἀνή- |1079 μερον τʼ οὐρείαν ἐκβολάν; |1080 πᾷ στῶ, πᾷ κάμψω, πᾷ βῶ, |1081 ναῦς ὅπως ποντίοις πείσμασιν, λινόκροκον |1082 φᾶρος στέλλων, ἐπὶ τάνδε συθεὶς |1083 τέκνων ἐμῶν φύλαξ ὀλέθριον κοίταν; |1085 ὦ τλῆμον, ὥς σοι δύσφορʼ εἴργασται κακά· |1086 δράσαντι δʼ αἰσχρὰ δεινὰ τἀπιτίμια. |1087 δαίμων ἔδωκεν ὅστις ἐστί σοι βαρύς. [lyric] |1089 αἰαῖ, ἰὼ Θρῄκης λογχοφόρον ἔνο- |1090 πλον εὔιππον Ἄρει κάτοχον γένος. |1091 ἰὼ Ἀχαιοί. — ἰὼ Ἀτρεῖδαι. — βοὰν βοὰν ἀυτῶ, βοάν. |1092 ὢ ἴτε· μόλετε πρὸς θεῶν. |1093 κλύει τις ἢ οὐδεὶς ἀρκέσει; τί μέλλετε; |1094 γυναῖκες ὤλεσάν με, γυναῖκες αἰχμαλωτίδες· δεινὰ |1095 δεινὰ πεπόνθαμεν. |1098 ὤμοι ἐμᾶς λώβας. |1099 ποῖ τράπωμαι, ποῖ πορευθῶ; |1100 ἀμπτάμενος οὐράνιον |1101 ὑψιπετὲς ἐς μέλαθρον, |1102 Ὠαρίων ἢ Σείριος ἔνθα πυρὸς φλογέας ἀφίη- |1105 σιν ὄσσων αὐγάς, ἢ τὸν ἐς Ἀίδα |1106 μελάγχρωτα πορθμὸν ᾄξω τάλας; |1107 συγγνώσθʼ, ὅταν τις κρείσσονʼ ἢ φέρειν κακὰ |1108 πάθῃ, ταλαίνης ἐξαπαλλάξαι ζόης. |1109 κραυγῆς ἀκούσας ἦλθον· οὐ γὰρ ἥσυχος |1110 πέτρας ὀρείας παῖς λέλακʼ ἀνὰ στρατὸν |1111 Ἠχὼ διδοῦσα θόρυβον· εἰ δὲ μὴ Φρυγῶν |1112 πύργους πεσόντας ᾖσμεν Ἑλλήνων δορί, |1113 φόβον παρέσχεν οὐ μέσως ὅδε κτύπος. |1114 ὦ φίλτατʼ· ᾐσθόμην γάρ, Ἀγάμεμνον, σέθεν |1115 φωνῆς ἀκούσας· εἰσορᾷς ἃ πάσχομεν; |1116 ἔα· |1116a Πολυμῆστορ· ὦ δύστηνε, τίς σʼ ἀπώλεσεν; |1117 τίς ὄμμʼ ἔθηκε τυφλὸν αἱμάξας κόρας, |1118 παῖδάς τε τούσδʼ ἔκτεινεν; ἦ μέγαν χόλον |1119 σοὶ καὶ τέκνοισιν εἶχεν ὅστις ἦν ἄρα. |1120 Ἑκάβη με σὺν γυναιξὶν αἰχμαλωτίσιν |1121 ἀπώλεσʼ — οὐκ ἀπώλεσʼ, ἀλλὰ μειζόνως. |1122 τί φῄς; σὺ τοὔργον εἴργασαι τόδʼ, ὡς λέγει; |1123 σὺ τόλμαν, Ἑκάβη, τήνδʼ ἔτλης ἀμήχανον; |1124 ὤμοι, τί λέξεις; ἦ γὰρ ἐγγύς ἐστί που; |1125 σήμηνον, εἰπὲ ποῦ ʼσθʼ, ἵνʼ ἁρπάσας χεροῖν |1126 διασπάσωμαι καὶ καθαιμάξω χρόα. |1127 οὗτος, τί πάσχεις; |1127b πρὸς θεῶν σε λίσσομαι, |1128 μέθες μʼ ἐφεῖναι τῇδε μαργῶσαν χέρα. |1129 ἴσχʼ· ἐκβαλὼν δὲ καρδίας τὸ βάρβαρον |1130 λέγʼ, ὡς ἀκούσας σοῦ τε τῆσδέ τʼ ἐν μέρει |1131 κρίνω δικαίως ἀνθʼ ὅτου πάσχεις τάδε. |1132 λέγοιμʼ ἄν. ἦν τις Πριαμιδῶν νεώτατος, |1133 Πολύδωρος, Ἑκάβης παῖς, ὃν ἐκ Τροίας ἐμοὶ |1134 πατὴρ δίδωσι Πρίαμος ἐν δόμοις τρέφειν, |1135 ὕποπτος ὢν δὴ Τρωικῆς ἁλώσεως. |1136 τοῦτον κατέκτεινʼ· ἀνθʼ ὅτου δʼ ἔκτεινά νιν, |1137 ἄκουσον, ὡς εὖ καὶ σοφῇ προμηθίᾳ. |1138 ἔδεισα μὴ σοὶ πολέμιος λειφθεὶς ὁ παῖς |1139 Τροίαν ἀθροίσῃ καὶ ξυνοικίσῃ πάλιν, |1140 γνόντες δʼ Ἀχαιοὶ ζῶντα Πριαμιδῶν τινα |1141 Φρυγῶν ἐς αἶαν αὖθις ἄρειαν στόλον, |1142 κἄπειτα Θρῄκης πεδία τρίβοιεν τάδε |1143 λεηλατοῦντες, γείτοσιν δʼ εἴη κακὸν |1144 Τρώων, ἐν ᾧπερ νῦν, ἄναξ, ἐκάμνομεν. |1145 Ἑκάβη δὲ παιδὸς γνοῦσα θανάσιμον μόρον |1146 λόγῳ με τοιῷδʼ ἤγαγʼ, ὡς κεκρυμμένας |1147 θήκας φράσουσα Πριαμιδῶν ἐν Ἰλίῳ |1148 χρυσοῦ· μόνον δὲ σὺν τέκνοισί μʼ εἰσάγει |1149 δόμους, ἵνʼ ἄλλος μή τις εἰδείη τάδε. |1150 ἵζω δὲ κλίνης ἐν μέσῳ κάμψας γόνυ· |1151 πολλαὶ δὲ χεῖρες, αἳ μὲν ἐξ ἀριστερᾶς, |1152 αἳ δʼ ἔνθεν, ὡς δὴ παρὰ φίλῳ, Τρώων κόραι |1153 θάκους ἔχουσαι, κερκίδʼ Ἠδωνῆς χερὸς |1154 ᾔνουν, ὑπʼ αὐγὰς τούσδε λεύσσουσαι πέπλους· |1155 ἄλλαι δὲ κάμακα Θρῃκίαν θεώμεναι |1156 γυμνόν μʼ ἔθηκαν διπτύχου στολίσματος. |1157 ὅσαι δὲ τοκάδες ἦσαν, ἐκπαγλούμεναι |1158 τέκνʼ ἐν χεροῖν ἔπαλλον, ὡς πρόσω πατρὸς |1159 γένοιντο, διαδοχαῖς ἀμείβουσαι χερῶν· |1160 κᾆτʼ ἐκ γαληνῶν — πῶς δοκεῖς; — προσφθεγμάτων |1161 εὐθὺς λαβοῦσαι φάσγανʼ ἐκ πέπλων ποθὲν |1162 κεντοῦσι παῖδας, αἳ δὲ πολεμίων δίκην |1163 ξυναρπάσασαι τὰς ἐμὰς εἶχον χέρας |1164 καὶ κῶλα· παισὶ δʼ ἀρκέσαι χρῄζων ἐμοῖς, |1165 εἰ μὲν πρόσωπον ἐξανισταίην ἐμόν, |1166 κόμης κατεῖχον, εἰ δὲ κινοίην χέρας, |1167 πλήθει γυναικῶν οὐδὲν ἤνυον τάλας. |1168 τὸ λοίσθιον δέ, πῆμα πήματος πλέον, |1169 ἐξειργάσαντο δείνʼ· ἐμῶν γὰρ ὀμμάτων, |1170 πόρπας λαβοῦσαι, τὰς ταλαιπώρους κόρας |1171 κεντοῦσιν, αἱμάσσουσιν· εἶτʼ ἀνὰ στέγας |1172 φυγάδες ἔβησαν· ἐκ δὲ πηδήσας ἐγὼ |1173 θὴρ ὣς διώκω τὰς μιαιφόνους κύνας, |1174 ἅπαντʼ ἐρευνῶν τοῖχον ὡς κυνηγέτης |1175 βάλλων ἀράσσων. τοιάδε σπεύδων χάριν |1176 πέπονθα τὴν σὴν πολέμιόν τε σὸν κτανών, |1177 Ἀγάμεμνον. ὡς δὲ μὴ μακροὺς τείνω λόγους, |1178 εἴ τις γυναῖκας τῶν πρὶν εἴρηκεν κακῶς |1179 ἢ νῦν λέγων ἔστιν τις ἢ μέλλει λέγειν, |1180 ἅπαντα ταῦτα συντεμὼν ἐγὼ φράσω· |1181 γένος γὰρ οὔτε πόντος οὔτε γῆ τρέφει |1182 τοιόνδʼ· ὁ δʼ αἰεὶ ξυντυχὼν ἐπίσταται. |1183 μηδὲν θρασύνου μηδὲ τοῖς σαυτοῦ κακοῖς |1184 τὸ θῆλυ συνθεὶς ὧδε πᾶν μέμψῃ γένος. |1185 πολλαὶ γὰρ ἡμῶν, αἳ μέν εἰσʼ ἐπίφθονοι, |1186 αἳ δʼ εἰς ἀριθμὸν τῶν κακῶν πεφύκαμεν. |1187 Ἀγάμεμνον, ἀνθρώποισιν οὐκ ἐχρῆν ποτε |1188 τῶν πραγμάτων τὴν γλῶσσαν ἰσχύειν πλέον· |1189 ἀλλʼ, εἴτε χρήστʼ ἔδρασε, χρήστʼ ἔδει λέγειν, |1190 εἴτʼ αὖ πονηρά, τοὺς λόγους εἶναι σαθρούς, |1191 καὶ μὴ δύνασθαι τἄδικʼ εὖ λέγειν ποτέ. |1192 σοφοὶ μὲν οὖν εἰσʼ οἱ τάδʼ ἠκριβωκότες, |1193 ἀλλʼ οὐ δύνανται διὰ τέλους εἶναι σοφοί, |1194 κακῶς δʼ ἀπώλοντʼ· οὔτις ἐξήλυξέ πω. |1195 καί μοι τὸ μὲν σὸν ὧδε φροιμίοις ἔχει· |1196 πρὸς τόνδε δʼ εἶμι καὶ λόγοις ἀμείψομαι· |1197 ὃς φῂς Ἀχαιῶν πόνον ἀπαλλάσσων διπλοῦν |1198 Ἀγαμέμνονός θʼ ἕκατι παῖδʼ ἐμὸν κτανεῖν. |1199 ἀλλʼ, ὦ κάκιστε, πρῶτον οὔποτʼ ἂν φίλον |1200 τὸ βάρβαρον γένοιτʼ ἂν Ἕλλησιν γένος |1201 οὐδʼ ἂν δύναιτο. τίνα δὲ καὶ σπεύδων χάριν |1202 πρόθυμος ἦσθα; πότερα κηδεύσων τινὰ |1203 ἢ συγγενὴς ὤν, ἢ τίνʼ αἰτίαν ἔχων; |1204 ἢ σῆς ἔμελλον γῆς τεμεῖν βλαστήματα |1205 πλεύσαντες αὖθις; τίνα δοκεῖς πείσειν τάδε; |1206 ὁ χρυσός, εἰ βούλοιο τἀληθῆ λέγειν, |1207 ἔκτεινε τὸν ἐμὸν παῖδα, καὶ κέρδη τὰ σά. |1208 ἐπεὶ δίδαξον τοῦτο· πῶς, ὅτʼ εὐτύχει |1209 Τροία, πέριξ δὲ πύργος εἶχʼ ἔτι πτόλιν, |1210 ἔζη τε Πρίαμος Ἕκτορός τʼ ἤνθει δόρυ, |1211 τί δʼ οὐ τότʼ, εἴπερ τῷδʼ ἐβουλήθης χάριν |1212 θέσθαι, τρέφων τὸν παῖδα κἀν δόμοις ἔχων |1213 ἔκτεινας ἢ ζῶντʼ ἦλθες Ἀργείοις ἄγων; |1214 ἀλλʼ ἡνίχʼ ἡμεῖς οὐκέτʼ ἐσμὲν ἐν φάει — |1215 καπνῷ δʼ ἐσήμηνʼ ἄστυ — πολεμίων ὕπο, |1216 ξένον κατέκτας σὴν μολόντʼ ἐφʼ ἑστίαν. |1217 πρὸς τοῖσδε νῦν ἄκουσον, ὡς φανῇς κακός. |1218 χρῆν σʼ, εἴπερ ἦσθα τοῖς Ἀχαιοῖσιν φίλος, |1219 τὸν χρυσὸν ὃν φῂς οὐ σὸν ἀλλὰ τοῦδʼ ἔχειν |1220 δοῦναι φέροντα πενομένοις τε καὶ χρόνον |1221 πολὺν πατρῴας γῆς ἀπεξενωμένοις· |1222 σὺ δʼ οὐδὲ νῦν πω σῆς ἀπαλλάξαι χερὸς |1223 τολμᾷς, ἔχων δὲ καρτερεῖς ἔτʼ ἐν δόμοις. |1224 καὶ μὴν τρέφων μὲν ὥς σε παῖδʼ ἐχρῆν τρέφειν |1225 σώσας τε τὸν ἐμόν, εἶχες ἂν καλὸν κλέος· |1226 ἐν τοῖς κακοῖς γὰρ ἁγαθοὶ σαφέστατοι |1227 φίλοι· τὰ χρηστὰ δʼ αὔθʼ ἕκαστʼ ἔχει φίλους. |1228 εἰ δʼ ἐσπάνιζες χρημάτων, ὃ δʼ εὐτύχει, |1229 θησαυρὸς ἄν σοι παῖς ὑπῆρχʼ οὑμὸς μέγας· |1230 νῦν δʼ οὔτʼ ἐκεῖνον ἄνδρʼ ἔχεις σαυτῷ φίλον, |1231 χρυσοῦ τʼ ὄνησις οἴχεται παῖδές τε σοί, |1232 αὐτός τε πράσσεις ὧδε. σοὶ δʼ ἐγὼ λέγω, |1233 Ἀγάμεμνον, εἰ τῷδʼ ἀρκέσεις, κακὸς φανῇ· |1234 οὔτʼ εὐσεβῆ γὰρ οὔτε πιστὸν οἷς ἐχρῆν, |1235 οὐχ ὅσιον, οὐ δίκαιον εὖ δράσεις ξένον· |1236 αὐτὸν δὲ χαίρειν τοῖς κακοῖς σὲ φήσομεν |1237 τοιοῦτον ὄντα δεσπότας δʼ οὐ λοιδορῶ. |1238 φεῦ φεῦ· βροτοῖσιν ὡς τὰ χρηστὰ πράγματα |1239 χρηστῶν ἀφορμὰς ἐνδίδωσʼ ἀεὶ λόγων. |1240 ἀχθεινὰ μέν μοι τἀλλότρια κρίνειν κακά, |1241 ὅμως δʼ ἀνάγκη· καὶ γὰρ αἰσχύνην φέρει, |1242 πρᾶγμʼ ἐς χέρας λαβόντʼ ἀπώσασθαι τόδε. |1243 ἐμοὶ δʼ, ἵνʼ εἰδῇς, οὔτʼ ἐμὴν δοκεῖς χάριν |1244 οὔτʼ οὖν Ἀχαιῶν ἄνδρʼ ἀποκτεῖναι ξένον, |1245 ἀλλʼ ὡς ἔχῃς τὸν χρυσὸν ἐν δόμοισι σοῖς. |1246 λέγεις δὲ σαυτῷ πρόσφορʼ ἐν κακοῖσιν ὤν. |1247 τάχʼ οὖν παρʼ ὑμῖν ῥᾴδιον ξενοκτονεῖν· |1248 ἡμῖν δέ γʼ αἰσχρὸν τοῖσιν Ἕλλησιν τόδε. |1249 πῶς οὖν σε κρίνας μὴ ἀδικεῖν φύγω ψόγον; |1250 οὐκ ἂν δυναίμην. ἀλλʼ ἐπεὶ τὰ μὴ καλὰ |1251 πράσσειν ἐτόλμας, τλῆθι καὶ τὰ μὴ φίλα. |1252 οἴμοι, γυναικός, ὡς ἔοιχʼ, ἡσσώμενος |1253 δούλης ὑφέξω τοῖς κακίοσιν δίκην. |1254 οὔκουν δικαίως, εἴπερ εἰργάσω κακά; |1255 οἴμοι τέκνων τῶνδʼ ὀμμάτων τʼ ἐμῶν, τάλας. |1256 ἀλγεῖς· τί δʼ; ἦ ʼμὲ παιδὸς οὐκ ἀλγεῖν δοκεῖς; |1257 χαίρεις ὑβρίζουσʼ εἰς ἔμʼ, ὦ πανοῦργε σύ; |1258 οὐ γάρ με χαίρειν χρή σε τιμωρουμένην; |1259 ἀλλʼ οὐ τάχʼ, ἡνίκʼ ἄν σε ποντία νοτὶς — |1260 μῶν ναυστολήσῃ γῆς ὅρους Ἑλληνίδος; |1261 κρύψῃ μὲν οὖν πεσοῦσαν ἐκ καρχησίων. |1262 πρὸς τοῦ βιαίων τυγχάνουσαν ἁλμάτων; |1263 αὐτὴ πρὸς ἱστὸν ναὸς ἀμβήσῃ ποδί. |1264 ὑποπτέροις νώτοισιν ἢ ποίῳ τρόπῳ; |1265 κύων γενήσῃ πύρσʼ ἔχουσα δέργματα. |1266 πῶς δʼ οἶσθα μορφῆς τῆς ἐμῆς μετάστασιν; |1267 ὁ Θρῃξὶ μάντις εἶπε Διόνυσος τάδε. |1268 σοὶ δʼ οὐκ ἔχρησεν οὐδὲν ὧν ἔχεις κακῶν; |1269 οὐ γάρ ποτʼ ἂν σύ μʼ εἷλες ὧδε σὺν δόλῳ. |1270 θανοῦσα δʼ ἢ ζῶσʼ ἐνθάδʼ ἐκπλήσω βίον; |1271 θανοῦσα· τύμβῳ δʼ ὄνομα σῷ κεκλήσεται — |1272 μορφῆς ἐπῳδόν, ἢ τί, τῆς ἐμῆς ἐρεῖς; |1273 κυνὸς ταλαίνης σῆμα, ναυτίλοις τέκμαρ. |1274 οὐδὲν μέλει μοι σοῦ γέ μοι δόντος δίκην. |1275 καὶ σήν γʼ ἀνάγκη παῖδα Κασάνδραν θανεῖν. |1276 ἀπέπτυσʼ· αὐτῷ ταῦτα σοὶ δίδωμʼ ἔχειν. |1277 κτενεῖ νιν ἡ τοῦδʼ ἄλοχος, οἰκουρὸς πικρά. |1278 μήπω μανείη Τυνδαρὶς τοσόνδε παῖς. |1279 καὐτόν γε τοῦτον, πέλεκυν ἐξάρασʼ ἄνω. |1280 οὗτος σύ, μαίνῃ καὶ κακῶν ἐρᾷς τυχεῖν; |1281 κτεῖνʼ, ὡς ἐν Ἄργει φόνια λουτρά σʼ ἀμμένει. |1282 οὐχ ἕλξετʼ αὐτόν, δμῶες, ἐκποδὼν βίᾳ; |1283 ἀλγεῖς ἀκούων; |1283b οὐκ ἐφέξετε στόμα; |1284 ἐγκλῄετʼ· εἴρηται γάρ. |1284b οὐχ ὅσον τάχος |1285 νήσων ἐρήμων αὐτὸν ἐκβαλεῖτέ που, |1286 ἐπείπερ οὕτω καὶ λίαν θρασυστομεῖ; |1287 Ἑκάβη, σὺ δʼ, ὦ τάλαινα, διπτύχους νεκροὺς |1288 στείχουσα θάπτε· δεσποτῶν δʼ ὑμᾶς χρεὼν |1289 σκηναῖς πελάζειν, Τρῳάδες· καὶ γὰρ πνοὰς |1290 πρὸς οἶκον ἤδη τάσδε πομπίμους ὁρῶ. |1291 εὖ δʼ ἐς πάτραν πλεύσαιμεν, εὖ δὲ τἀν δόμοις |1292 ἔχοντʼ ἴδοιμεν τῶνδʼ ἀφειμένοι πόνων. [anapests] |1293 ἴτε πρὸς λιμένας σκηνάς τε, φίλαι, |1294 τῶν δεσποσύνων πειρασόμεναι |1295 μόχθων· στερρὰ γὰρ ἀνάγκη.