DOXOGRAPHI σΒ ΑΕ Ὸ !Ι θὺ Ὅπποι Digitized by Google DOXOGRAPHI GRAECI COLLEGIT RECENSUIT PROLEGOMENIS INDICIBUSQUE INSTRUXIT HERMANNUS DIELS 5". OPUS ACADEMIAE LITTERARUM REGIAE BORUSSICAE PRAEMIO ORNATUM BEROLINI TYPIS ET IMPENSIS G. REIMERI MDCCCLXXIX lo 180212 PLACITORUM SCRIPTORES INSUNT AETII DE PLACITIS RELIQUIAE (PLUTARCHI EPITOME, STOBAEI EXCERPTA) ARII DIDYMI EPITOMES FRAGMENTA PHYSICA THEOPHRASTI PHYSIC. OPINIONUM, DE SENSIBUS FR. CICERONIS EX L. I DE DEORUM NATURA PHILODEMI EX L.I DE PIETATE HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENA PLUTARCHI STROMATEON FR. EPIPHANII VARIA EXCERPTA GALENI HISTORIA PHILOSOPHA HERMIAE IRRISIO GENTILIUM PHILOSOPHORUM 'Tardi ingeni est rivulos conseetari, fontes rerum non videre CickRO HERMANNUS DIELESIUS HERMANNO USENERO S. Non mirabere, praeceptor carissime, a Tuo nomine quod auspicatum volo hoc Dozographorum volumen. Tuum enim esl quod iam Tibi reddo neque id uno nomine Tuum. nimirum fata sua habet et hic libellus, quae enarrare neque iniucundum videtur et certe utilius quam quod solent de ralione sua el inslituto prooemiari. Tu igitur cum ante viginti, et quod superest annos Theophrasti causa Placita attigisses spretisque priorum som- niis primus ceram eorum indolem perspicere coepisses, salutare iniisti con- silium colligendi quidquid istarum litterarum superesset, unde et origo ape- rirelur el per temporum decursum propagalio. accessit socius consilii C. Wachsmuthius, qui Laertio et Biographis idem se auzilium laturum pollicebatur. qui cum paulo post in Italiam profectus esset, egregium con- latorum codicum apparatum congessil. sed mor cum in alium uterque sludiorum campum vocaretur, factum est ut pristini consilii ardor paulatim refrigescerel. ac metuendum erat, ne eo difficilior fieret quo magis pro- crastinaretur labor. quare T u quidem vicarium circumspicere coepisti el cum ante XI annos philosophorum Bonnensium ordo more maiorum ad cerlamina adulescentes invitaret, auctor fuisti, ut Placitorum memoria explicanda pro- ponerelur. interim mihi ut periculum facerem facile persuasisti. nam elsi quam impedita esset quaestio haud quaquam me celaveras, tamen ipsa dif- ficullas iucenilem ardorem exzcitavil εἰ effecit, ut intra perexiguum spatium tolum illarum litlerarum orbem peragrarem et extrema quaestionis linea- menta recte plerumque adumbrarem. sed festinala ista studia etsi nec Tibi nec ordini displicuere, quantum a pérfectionis laude abessent, optime ipse intelleri. nam ulendum mihi eral editionibus vulgaribus, quae quam fallaces essent, Wachsmuthii schedis edoctus eram. itaque postquam in- signi Galeni exemplo incredibilem illam corruptionem etiam publice sum testatus, iam editionem Placitorum ad optimam codicum fidem ezigendam mihi proposui. quem ad [inem dum aut ipse perambulo bibliothecas aut amicos precibus fatigo, ecce programma adferlur ab Academia litterarum Berolinensi m. Iulio a. MDCCCLXXIV. propositum : »Plutarchi qui feruntur libri περὶ τῶν ἀρεσχόντων τοῖς gt- λοσόφοις quomodo et quando scripti sint, inquiratur, quae ralio inter eam compilationem similesque alias intercedat, erzponalur, qui auctores qua ratione a compilatore adhibiti sint, determinetur.^ VI quo nuntio quid mihi tum eroplatius potuit accidere? quod diu moliebar, idem fere illic praescriptum vidi. igitur nihil moratus in novum illud cer- tamen descendi, etl cum nec Tuum nec ceterorum amicorum auzilium pe- lenti deesset, saepe ,etiam ultro offerretur, Placitorum corpus cum Prole- gomenis assiduo labore maluratum statuta die a. LXXViI summalibus illis viris lraditum est, quibus Academiae mandatu iudicium erat ferendum. qui cum probassent ac praemio dignum iudicavissent opus typis describi coeptum. Tu vero ne tum quidem Placitorum fuisti immemor. nam luctanti per biennium cum preli monstris, quantum quidem per valetudinem ac negotia vacares, numquam mihi defuisti neque ullam fere plagulam remisisti, quin au! emendando aut dubitando me egregie adiuvares. quodsi non omnia tam perfecta vides et perpolita, quam et exspectare poteras εἰ ipse cupie- bam, memineris velim quod haud raro sum erpertus Hesiodeum “ἡ ἄλλοτε μητρυιὴ πέλει ἡμέρη, ἄλλοτε μήτηρ. celerum si quid novercae invidia damni inlatum observaram, in A4ddendis correxi, reliqua corrigent quibus id curae erit. nihil enim vehementius opto, quam ut alii veniant in partes, qui agro olim horrido, nunc sane cultiori suam velint impendere operam. inprimis aulem C. Wachsmuthio gratum fecisse cupio Stobaei eclogas diu erpecta- las, diutius agitatras edituro. qui si non inutiliter praelusisse me iudicaverit, gratiarum quas illi debeo mazimas aliquid sallem rettulisse videbor. nec lacenda est hoc loco officiosa amicorum toluntas imprimis Ivonis Brunsii Berolinensis, Marimiliani Bonnetii Parisiensis, Friderici de Duhn Gotlingensis, Benedicti Niesei Marburgensis, Hieronymi Vitellii Flo- renlini, qui codicibus excutiendis optime sunt de Dorographis meriti. de- inde gratissima memoria prosequor Eduardum Zellerum, virum sum- mum, qui studia nostra tam publice quam privatim benevolentissime semper adiuvit. Tibi vero, Usenere, cum debitam meritamque gratiam agere instituo, haesitare me sentio et rubore subfundi. adeo me praegravat beneficiorum Tuorum vel quaesitorum vel oblatorum multitudo. quodsi verum iudicas, quod aiunt quidam, turpe esse vinci beneficiis, desperandum mihi esse vi- deo. sin vero, qui rebus non polest, animo aequare liberaliter conceditur, ne ego faciam ut nunquam desideres amorem nostrum vel pielatem. | interim qui liber Tuae fuit propensissimae toluntatis testis, eundem voti nostri accipe sponsorem gravissimum. vale. SCR. BEROLINI KAL. OCTOBH. MDCCCLXXIX PROLEGOMENA PROLEGOMENON CAPITUM CONSPECTUS I De Plutareheae epitomes memoria (de exeerpto- ribus Philone, Athenagora, Eusebio, Cyrillo, Galeno, Laurentio Lydo, Iustino, Achille, Lampriae indice, Schalirastanio, Psello, Io. Tzetza, Pseudaristotele, de GODSIBUN. c orosuror moe X nur Sr» xs Ι II de Plutarcheae Epitomes editionibus, . . . ... 41 I Ho ΒΝ ΝΟΥ: uon out ποτ RERMSE- 43 IV de Aétii Plaeitis (de exeerptoribus Theodoreto, Ne- mesio, Plutarcho, Stobaeo) . . ........... 45 V de Arii Didymi Epitome, . .. .. UT 69 VI du Plutarebi Val Homortk ov s uoo ron 88 VII. de Aétii seeta et aetate... νν τ ννν νι 99 ΝΠ de Theophrasti Physieorum Opinionibus (de Pseu- dophilone de mundo, Pseudaristotele de Xenophane cet., Theophrasto de Sensibus)... . ....... 102 IX de Theophrasti opinionum apud Ciceronem ve- stigiis (in Lueullo et de Deorum natura, de Philo- He το uL nusnd mum vUEEmE.NREw 119 X 'l'heophrasteorum apud exeerptores eonspectus — 132 XI de Hippolyti Philosophumenis (de Sotione, Hera- elide, de codicibus, Cedreni exeerptis). . . .. .. 144 XII de Plutarehi Stromateon ecloga (de Eusebii eo- « BEDA Φ ὦ ἢ ἀπ τ καὶ ᾧ ὃ χα ἘΣ Ὲ ἢ τς 156 XIII de Theophrasti in Laertio Diogene excerptis . [6] XIV de eompendio Eusebiano (de Irenaeo, Arnobio AXENESU]. uus qoVON ade τὸ OLOR OR σᾶς τὸ Wo» o£ 5X 169 XV decompendiis Epiphanii ,............. 115 Diels, Doxographi ;zraeci. 9 .T( DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA Empeifoecles Agrigentinus 30. Ἐμπεδηχλῆς Μέτωνος 'Axpa- ignem.-gquam aerem terram , γαντῖνος τέτταρα μὲν λέγει στοιχεῖα, et dy»' principia amorem et πῦρ ἀέρα ὕδωρ γῆν, δύο ὃὲ ἀρχι- , odium | χὰς δυνάμεις, φιλίαν τε Xal νεῖχης" DS ristoteles Nieomaehi filius 32. ᾿λριστοτέλης δὲ Νιχημάχου LlCUformam materiam privationem Yes elementa quatuor et quintum | ystay ἤτοι εἶδος ὕλην στέρησιν» (0. ͵ Σταγειρίτης ἀρχὰς μὲν ἐντε aetherem στοιχεῖα δὲ τέσσαρα. πέμπτον δέ πὶ σῶμα αἰδϑέριον ἀμετάβλητον. Empedocles mundum unum | 252. Ἐμπεδοχλῇῆς δὲ x63u^v nee tamen universum esse' ἕνα, οὐ μέντοι τὸ πᾶν εἶναι τὸν illum sed minorem istius uni- χόσμην, ἀλλὰ ὀλίγον τι τοῦ παν- versi partem, reliquum vero τὸς μέρος. τὸ δὲ λοιπὸν ἀργὴν inertes materiae* ὕλην. Zeno Mnaseae filius* aerem | 3 25. δήνων Μίνασέου Κιτιεὺς deum materiam et elementa ἀρχὰς μὲν «hv θεὸν xal τὴν ὕλην quatuor «νον στοιχεῖα δὲ τέσσαρα. Ceterum in superioribus suis verbis dicebat: 'euius pars sub eorruptione iacet, necesse id est totum quoque obnoxium esse corruptioni, nee enim sine toto partes constare possunt neque totum sine partibus. nam mundus universus unum corpus est e multis partibus a deo compositum. nee tamen ut alii qui- dam sapientum animal esse mundus eensendus est sed arti- fieiosa harmonia eoncretionem naetus. Adseriptis Plutarchi loeis de origine dubitatio esse nequit. nam unum quod diserepat Zeno aerem deum ex graeci exempli vitio ἀέρα pro ἀρχάς exhibentis fluxit, nisi Armenium lapsum eredere mavis, sed quo- modo tempora coneiliabis? Pseudo-Plutarehi epitome minimum C annis post Philonem eonfeeta est, ut infra demonstrabitur. itaque ad pristinum Placitorum opus, unde illa epitome coaeta est, confugiendum erit. at ne huie quidem opinioni tempora favent. nam ut minimum sumam sup- par fuit Plaeitorum conditor Iudaei aetati. sed quid opus est ratiuu- culas seetari in re incredibili? mira enim foret et prodigii similis con- sensio si ex unius eapitis olim multo ampliore ambitu philosophorum (omissis Arehelao et Epicuro) feeisset Philo eundem delectum, qui in Plutarehea epitome extat. aecedit quod in pristino libro patris nomen philosophorum nomini ae patriae addi solet. patres cognovit Pythagorae ! esse omisit Aucher. 3. Aucherus dederat optionem: reliquum vero vacuum esse materia aunt va- euam esse materiam. nostrae versionis fidem praestat Gildemeisterus, qui addit dubium esse utrum pluralis materiae (ninthq) interpretis an. librariorum libidini tribuendus sit. copula [est vel sunt] deest in armeniacis, ? armen. mnasaj ordi, falso Aucherus Menne filius, in proximis liberius verterat: veterum superius dicebnt atque artificiosa quadam harmonia eompnuetus, PROLEGOMENA 3 Aristotelis Zenonis Philo, eosdem Plutarehus: ignorat Thaletis Anaximandri Anaximenis Anaxagorae patres cum illo. diserepat unus Empedocles, nam Platonis ratio paulo diversa. Ergo Plutarehus compilatur, sed non a Philone. quid igitur? dubi- tandumne de libris de providentia, qui quantum seio in suspieionem numquam ineiderunt? minime. parata est lenior ae probabilior ratio. qui vel leviter Philonei stili proprietatem gustaverit, eiusmodi nominum seriem quae a eatalogi sieeitate nihil distat in ullo usquam libro inveniri nezabit. aecuratius vero intuenti mirum videri debet, quam non eum prioribus atque insequentibus ista enumeratio eohaereat. ne multa, Phi- loneae orationi insertus est pannus ex Plutarcheis consutus. ae fieri potest, ut Platonis memoria librarium impulerit ut similia in margine colligeret, quae tum ut fieri solet in eontinuam seripturam irrepseruut. quare ad- modum miror C. Waehsmuthium, qui Plutarchi immemor 'Zeno — eom- positum' tanquam ignotum fragmentum Zenonearum reliquiarum spicilegio suo [commentat. I de Zenone Citiensi et Cleanthe Assio. Gotting. 1514 p. 8. n. b] inseruit. fortasse schedulis suis fisus librum mon iterum in- spexit. alioqui obstipuisset quo orationis genere in istis excerptis dici posset 'ceterum in superioribus suis verbis dieebat'. quis? quo in libro? quemadmodum superioribus? in Plutareho eerte nusquam, cuius eclogam non ultra et elementa quatuor progredi certissimum est. ae ne illud quidem dubitatione earet, num reete post eompositum verbis relatis ab Auchero finis sit impositus. nam in armeniacis deest talis signifieatio. immo mihi quidem multo reetius post eorruptioni virgula poni videtur, ut proxima sint scriptoris argumenta. at quis tandem illud superius dixit? nempe Philo ipse. ἢ revolve librum, ecee eadem iam 8 9 p. 6 oeeupata 'etenim si pars corruptioni obnoxia est, eorruptioni obnoxium et totum sit oportet'. iterum 8 13 p. 1: 'eorruptio partieularum alieuius partis et iterum eorruptio minimae partis huius particulae si ex ipsa natura atque essentia corporis oriatur, praesignat corruptionem quoque futuram eorporis totius, nee se- eus 8 14: 'qui ergo ...videt conditionem animantium ...et univer- sim omnium rerum quae in mundo sunt ae fuere quod nempe in fluxu sint, nonne universum mundum ad normam partium suarum habiturum esse corruptionem fatebitur? item denique 8 11 p.9: 'quum enim ut ostendi partes mundi per destructionem eorrumpi videam, eur non maiores quoque et vel ipsa elemen- ta... destruenda fore coneedam, quum iam de partium cor- ruptione omnes consentiant?' neque semel ac bis, sed per omnem ' in plane idem ultro incidit Gildemeisterus, qui et ipse virgulam post corruptioni ponendam monebat. quantum insit in Philone Stoicornm philosophise, docet Zellerus ΠῚ 2 p. 242!, 352 sq. Siegfried Philo Alex, p. 140. sed possunt multa uddi. de Stoica origine illius syllogismi constat ex Laertio VII 141: ἀρέσχει δ' αὐτοῖς xal φϑαρτὸν ilvat τὸν χόσγμον [ἅτε γεννη- ET 4 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORTA disceptationem iste Stoicorum syllogismus ineuleatur, euius si Zenoneam originem vindieare voluisset, antea locus erat idoneus, ergo Philonis verba in memoriam revoeantur. at mirabere extare dicebat, ubi di- cebam dietum expectas. nolo iterum Armenium erroris accusare quod €ITTON et €ITT€N confuderit. immo multo latius patet corruptio. rem dieam haud seio an primus sed apertissimam. tenemus priorem librum de providentia non integrum sed ab interpretibus excerptum ae pristina forma privatum, quis enim illam disputationem acrius et punetim per- sequi potest quin disserendi miram inconstantiam vel potius hiatus maui- festos offendat? contra alter liber apta disputandi continuatione non caret interpretumque fides Eusebii fragmentis confirmatur. sed is dialogi for- mam exhibet Philone et Alexandro amiee de providentia contendentibus. eadem arte priorem conseriptum fuisse ut per se consentaneum est, ita alterius exordio confirmatur. 81 p.44 ut audiat quae de providentia dieenda supersunt, 32 p.45 parum abest quin dicam totam me noctem vigilem transegisse quae ἃ mobis ambobus dieta sunt ruminantem. paulo infra: quandoquidem in iis etiam quae heri confessi sumus immanendum est ut in eoncessis a nobis. potestme aliquid apertius et eoneeptis magis verbis enuutiari? nihilo setius. Auelero inepta potius proferre placuit, quam prioris libri trun- eatam eondieionem adgnoseere. apparet enim disserentium personarum nomina et quae ad dialogi speeiem pertinebant exsecta, argumenta ae ne ea quidem plena excerpta esse. hae vero luce eum alia illustrantur tum illae iuterrogationes 8 2. 3. 4 servatae, quas interpres artifieiosa quadam explieatione (ef. S 17) exeusat. ergo illud dicebat correctum videtur ab eo qui dialogi vestigia uteunque delere sibi proposuerat. itaque ab eodem Plutarehea interpolata esse dixeris, sed praestat graecum exemplar scholio illo auetum fuisse existimare. Plutarehei libelli quaedam vestigia apparent in Athenagorae sup- plieatione pro Christianis Mareo Aurelio Antonino et Lueio Aurelio Com- modo a. 177 nuneupata [ef. Ottonis praef. LXV sqq.]. inprimis eaput de deis et de daemonibus heroibusque compilatum est. c. 23 [21]: πρῶτος 8a- λῆς διαιρεῖ ὡς οἱ τὰ ἐχείνου ἀχριβοῦντες μνημονεύηυσιν il; ϑεὸν εἰς ὀαίμονας εἰς ἥρωας " ἀλλὰ ϑξὴν μὲν τὸν νοῦν τοῦ χόσμου ἄγει, δαίμονας δὲ οὐσίας νοεῖ Ψυχιχὰς χαὶ ἥρωας τὰς χεχωρισμένας ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, ἀγαθοὺς μὲν τὰς ἀγαϑάς. χαχηὺς δὲ τὰς φαύλας. eontraeta sunt Plutarehi 1 5 11 Θαλῆς νοῦν τοῦ x63469 τὴν ἣξήόν οἱ 1 8 2 Θαλῆς... δαίμονας ὑπάρχειν οὐσίας Ψυχιχας" εἶναι δὲ χαὶ ἥρωας τὰς χεχωρισμένας ψυγὰς τῶν σωμάτων. χαὶ ἀγαϑοὺς μὲν τὰς dallas, xax): 5i tà; φαύλας. excerpsit Athenagoras satis diligenter praeterquam τὸν T λόγῳ τῶν OC aisi zug νοουμένων om. Suid., del. O. Heine]. οὗ γὰρ (corr. O. Heine, οὐ τὲ eodd,] τὰ μέρη φϑαρτά, (elapzov) ἐστι χαὶ τὸ hos. τὰ δὲ μέρη τοῦ χόσμου φῆαρτά, εἰς ἄλληλα γὰρ πεταήάλλει" τῆ αρτὸς ἀρὰ 6 χήσαος. Zenoni haee tribuere studuit. Philonis loco non usus Zelleris Hermüe sol, NE 422 sqq. in re fortasse non fulsus, argumentis tanien nixus infirmioribus, PROLEGOMENA 5 ef. Krische quod Plutareheis νοῦν τοῦ x6ouoo "en reete artieulum addidit Forschung. p. 39']. liberius ex eodem e. L7 51. 55. Aristotelis Stoieorunque decreta de deo c. 6 translata sunt. nimirum seriptor iusta philosophiae institutione imbutus |ef. Otto p. XLVIII] sua idoneo loco immiscere sen- tentiasque suo arbitrio ordinare non dubitavit. velut in Stoicis |Plut. I 133] non solum quae media sunt prima collocavit, sed etiam orationem traditam à! ἥλης τῆς ὕλης δ᾽ ἧς χεχώρηχε παραλλάξε!: sie emendabat: χατὰ τὰς παραλλάξεις τῇς ὕλης 06 ἧς χτλ. δ ut Thaletis de daemonibus opinioni Plato- nis sententiam e Timaeo p. 40pn& petitam adiungere placuit, quam Volk- mannus Vit. Plutarch. 1 169 ex eodem fonte continuatam non recte iudi- cavit, ita Stoicorum quoque opinioni vulgarem sane suae meinoriae ad- didit doctrinam: Zzb: μὲν χατὰ τὸ ζέον τῆς ὕλης ὀνομαζόμενος. llpa δὲ χατὰ τὸν ἀέρα χαὶ τὰ λοιπὰ xa ἔχαστον τῆς ὕλης υέρος Q0 ἧς χεγώρηχε καληύμενης. quae veriloquia eum similibus Stoieorum somniis repetuntur c. 22 [15]. nimi- rum haud paenituit eruditum virum eundemque Atlenieusem etiam liberiore imitatione quae legerat exprimere. itaque si attentius scriptoris verba cireumspicias, etiam e. 16 [13] Plutareheae lectionis indieia apparent. Athenagor. | Plutareh. 109 χαλὸς μὲν γὰρ ὁ χύσμος xal t | κχαλὺς δὲ ὁ χόσμος. δῆλον Ó ἐχ εριέχων χαὶ τῇ διαϑέσει τοῦ σχήματος χαὶ τοῦ χρώματος xai τῶν τε ἐν τῷ λοξῷ χύχλῳ χαὶ τῶν, τοῦ μεγέϑηυς ... σφαιρηειδὴς γὰρ 6 περὶ τὴν ἄρχτον xal τῷ σχήματι | κόσμος. S D. χαὶ ix τοῦ μεγέϑους σφαιριχῷ ὄντι... χαλής. πάντων yàp τῶν ὁμογενῶν τὸ περιέχον χαλόν. & 6. 6 μὲν γὰρ λοξὸς χύχλης ... πεποηίχιλται. Anceps est quaestio utrum excerpserit Athenazoras Plutarchi Plaeita au maius illud opus, cuius illa est epitome. illud mihi probatur, hoe R. Volk- manno Leben Plut. I 169 qui ampliora illa quibus llutarehum superat Athenagoras ut Platoniea [e. 23] et Philolai Lysidis Opsimi Pvthagoreorum de deo deereta [c. 6] indidem manasse opinabatur. at Platonis locos ad verbum descriptos afferre Plaeitorum a consuetudine abhorret et Pythago- reorum de deo opinio diversa enumeratur I 5 18. adde quod uno loeo — ne- que enim in tanta excerptorum paucitate minuta sunt neglegenda — «dissen- tientibus Plutareho et Stobaeo epitomatorem sequitur Athenagoras. * Constantini aetate Eusebius multa e Plutareho excerpsit, quem librum inter alios multos et egregios in Alexandri Pamphilique bibliothe- cis repperisse videtur [hist. eccl. VI 20. 32]. illa excerpta eo sunt maioris ! idem repetitur c. 22 χαὶ τὸ πνεῦμα τοῦ ϑεοῦ διὰ τῆς ὕλης χεγωρηχὸς χατὰ τὰς πα- ραλλάξεις αὐτῆς ἀλλη xai ἄλλο ὄνομα μεταλαγχάνειν. * Plac. ΕἸ Ὁ x48 οὺς ἔχαστα xa εἱμαρμένην γίνεται Plutarchus eum. Athenagora — aW 6); ἅπαντα Stobaeus. quoniam singulorum vocabulorum fidelior est testis Stobaeus. ἅπαντα genuinum duco, ἔχαστα a Plutarcho propter πάντας proxime praecedens mutatum. quae Volkmannus postea [N. Jahrb. f. Phil. 1871 p. 683) de Plaecitorum fatis protulit sciens hic neglexi. 6 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA facienda, quo minus sive Eusebius ipse sive qui ei fuit a manu suis coniecturis indulserunt. ' colleeta sunt in Praeparationis Evangelicae libris XIV et XV, quibus excerptis talia praemittit XIV 13 9: σχεψώμεϊ,α ὃῆτα λοιπὴν ἤδη ἄνωθεν ἀρξάμενοι τὰς τῶν εἰρημένων φυσιχῶν φιλοσόφων δογμα- τιχὰς πρὸς ἀλλήλους ἀντιδοξίας. past δὴ ἀϑρόως ἁπάντων τῶν [ἰλατωνικῶν ὁμοῦ xat Πυϑαγορείων τῶν τε ἔτι πρεσβυτέρων φυσιχῶν φιλοσόφων ἐπιχεχλημένων xai αὖ πάλιν τῶν νεωτέρων [Περιπατητιχῶν τε xal Στωιχῶν χαὶ Ἐπιχουρείων τὰς δόξας συναγαγὼν 6 llkeótapyoc ἐν οἷς ἐπέγραψε llept τῶν ἀρεσχόντων τοῖς φιλοσόφοις φυσιχῶν δογμάτων. ἐξ ὧν παραϑήσομαι ταῦτα, excerpsit XIV 14 1—6 ex Plut. 1 3 1—4. 11. 18. 20. tum praemissis his πάλιν ὃ οὖν & ΤΠΠλούταργηως τὰς περὶ ϑεῶν ὑπολήψεις τῶν αὐτῶν τοῦτον Ypdgst τὸν τρόπων compilavit XIV 16 1 ex Plut. I 7 1. 2, deinde XIV 16 2 ex eodem loco $$ 5. 6, quibus praefatur: Ἐπὶ τούτοις πάλιν τὸν ᾿λναξαγόραν εἰσάγει, πρῶτων φάσκων αὐτὸν ὀρϑῶς φρονῆσαι περὶ ϑεοῦ. tum XIV 16 3—10 sequitur Plut. l. e. $$ 1—18. 31—34. Eelogis l. XV insertis haec prolusit XV 22 69: διό pot ἀναγχαῖον slvat δοχεῖ wai τὰς περὶ τῶνδε δόξας ὁμοῦ συναγαεῖν. tds τε διαστάσεις αὐτῶν xai - , * , 1i ^ , ^ * ^ * ^ €. ΄ τοῦ τύφου τὸ μάταιον ἐπιϑεωρῆσαι. ϑήσω δὲ χαὶ ταῦτα ἀπὸ τῆς ΠΠλυυτάργχοωυ ^- 1 L4 Ἰραφῆς. ἐν TQ τὰς περὶ τούτων ἁπαντων ὁμοῦ τῶν τε πρεσβυτέρων χαὶ νέων δόξας συναγαγὼν τοῦτον ᾿ράφει τὴν τρόπον. excerpsit XV. 23, 24. 25 ex Plut. II 20. 21. 22 XV 206. 21. 28. 29 ex Plut. II 25. 26. 21. 28 XV 30. 31 ex Plut. II 13. 14 XV 32 ex Plut. I 4 quae ad Praeparationis eonsilium utilia restabant, ea longa serie NV 33— 61 ad verbum deseripsit. his ipse indieem praemittit XV 32 s8— 10, quem eomparatis Plutarehi eapitibus hie adponere iuvat. Τοιαύτη x«i ἢ αυμάσιωης αὐτῶν χοσμηγηνία. συνῆπται ὃὲ τούτοις VRAT, τις πλειστη, λογομαια παντοιῶν πέρι πρητασξῶν a mop σαντοων τὶ γρὴ τὸ πᾶν ἕν T, πολλὰ ἡγεῖσθαι χαὶ XV 33 ex Plut. 1 5 εἰ ἕνα τὸν χήσμων T, πλείους. » καὶ εἴτε ἔωνυγος οὗτος xal zpovota XV 34 ex P.Ill 5 τυγχάνει Uzo9 αιοιχηύμενος εἴτε xat ταναντία. χαὶ zi ἀφρϑαρτως T, φϑαρτός AV 8D ex Poll 4d xai πόϑεν τρέφεται XV 36 E P.H. ἢ καὶ ἀπὸ ποίου ἤρξατο ὁ Usüg xoaua- XV 3i ex P.II €& eontra priorum virorum doctorum ut J. Sealigeri. Niebulirii: Hullemanni: iniquiora Valekenarii Dindorfiique nimis amica iudicia omnino vere iudicavit J. Freudenthalius Il lenist. Stud. I p. 28q. qui discernenda esse et librorum et exeerptorum genera bene nx nuit. Plutarcheae eclogae, ut quae χατὰ λέξιν deseriptae sint neque christianam doctrinam rangant [ef. Volekmann in Zelleri annal. theolog. 18525 p. 244*] plurimum habent aucto- ritatis, ef. J. Bernays de Theophr. |. de piet. p. 113. PROLEGOMENA 1 περί τε τῆς τάξεως τοῦ κόσμου XV 38 ex Plut. II 7 xai τίς ἢ αἰτία τοῦ αὐτὸν ἐγχλιϑῆναι XV 39 ex P.I 8 περί τε τοῦ ἐχτὸς τῆς τοῦ χύσμου περι XV 40 ex P.I] 9 φερείας xai τίνα τὰ δεξιὰ xai τὰ ἀριστερὰ τοῦ XV 41 ex P. II 10 x60u00 μέρη. περί τε οὐρανοῦ - XV 42 ex P. II 11 xai πρὸς ἅπασι τούτοις περί te δαιμόνων ΧΥ 43 ex P. I 8 xai ἡρώων περί τε ὕλης XV 44 ex P. I 9 χαὶ περὶ ἰδεῶν XV 45 ex P. I 10 περὶ τῆς τοῦ παντὸς τάξεως XV 46 ex P. II 15 ἔτι μὴν περὶ τῆς τῶν ἄστρων qopac e. XV 47 ex P. II 16 xal χινήσεως xai πρὸς τούτοις ὁπόϑεν φωτίζονται οἱ XV 48 ex P. II 17 ἀστέρες χαὶ περὶ τῶν χαλουμένων Διοσχούρων ΧΥ 49 ex P. II 18 περί τε ἐχλείψεως ἡλίου χαὶ σελήνης ΧΥ 50.51 ex P. II. 24. 29 χαὶ περὶ ἐμφάσεως αὐτῆς xal διὰ τί XV 52 ex P. II 30 Ἱεώδης φαίνεται χαὶ περὶ τῶν ἀποστημάτων αὐτῆς XV 53 ex P. II 31 xai ἔτι περὶ ἐνιαυτῶν XV 54 ex P. II 32. 9, ταῦτα δὲ πάντα διὰ μυρίων τοῖς περὶ ὧν 6 λόγος χατεσχευασμένα ἐπειδὴ τεμὼν 6 Πλούταρχος ἐν ὀλίγοις συνεῖλεν ἐπὶ ταὐτὸν ὁμοῦ συναγαγὼν ἀποφάσεις xai τὰς διαφωνίας αὐτῶν ἡγοῦμαι xal ἡμῖν οὐχ ἄχρηστα γενήσεσθαι [αὐτὰ] παρατε- ϑέντα εἰς τὴν εὔλογον αὐτῶν παραίτησιν. * * * , 10. προσϑήσω δὲ ἑξῆς τοῖς εἰρημένοις ὅσα xal περὶ τῶν προσγειοτέρων ἐπηπόρησαν περὶ τῆς (xal) σχήματος xal περὶ ϑέσεως XV δῦ. 56. 51. 58 ex P. III 9. 10 χαὶ ἐγχλίσεως αὐτῆς 11. (12) 13 xai ἔτι περὶ ϑαλάσσης XV ὃ8 ex Plut. III 16. ὡς dw εἰδείης ὅτι μὴ περὶ μόνων τῶν μετεώρων xat μεταρσίων οἱ γενναῖοι διέστη- σαν. ἀλλ ὅτι xal ἐν τοῖς περιγείοις διαπεφωνήχασιν. ἵνα ὃὲ τῶν συφῶν ἔτι μᾶλλον τὴν σοφίαν ἀποϑαυμάσῃς. προσϑήσω xai ὅσα περὶ ψυχῆς [XV 59 ex P.IV 4] xai τοῦ ἐν αὐτῇ ἡγεμονιχοῦ [XV 60 ex P. IV 5| διεμαχήσαντο οὐδὲ σφᾶς αὐτοὺς ἐπιγνῶναι o(ac εἶεν φύσεως δεδυνημένοι. Quod de fide Eusebii supra dietum est, insigni quodam exemplo ex indice eomprobari potest. in codicibus XV 58 caput quod est περὶ χινήσεως τῆς inseriptum est περὶ ἐγχλίσεως γῆς. iam eum in Plutarcho e. περὶ ἐγχλίσεως omissum illud ab Eusebio praecedat, nihil profeeto proclivius est quam posteriorum seribarum oseitantiam ineusare quod titulo prioris servato ad transceribendum alterum caput properaverint. quae coniectura fallit. immo ipse Eusebius exemplar habuit mancum ac tanta fuit Caesariensis episcopi sive religio sive securitas, ut errorem manifestum neque in indice neque in excerptis corrigeret. tralaticium illum in antiquis Plutarchi exemplis R I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA hiatum testatur Galeni historia philosopha, quae eodem capite περὶ ἐγχλί σεως caret. eandem aecurationem in ceteris excerptis admirari licet. nam rarae sunt pro excerptorum ambitu mutationes. velut Plut. 1 3 1 post Θαλῆς ὁ Μιλήσιος addit εἰς τῶν ἑπτὰ σοφῶν. mox ἀπεφήνατο auetum est addito εἶναι eapituloque finito elaudit ταῦτα μὲν 6 Θαλῆς. de qua formula similibusque egit G. Dindorfius praef. edit. I xix. structurae formam mu- tavit 1 3 4 οἷον ἢ ψυχή. φησίν. t, ἡμετέρα ἀὴρ οὖσα συγχρατεῖ ἡμᾶς. placet enim Eusebio οἶον ἢ ψυχή - - -« ἀήρ ἔστι " συγχρατεῖ γὰρ ἡμᾶς. audaeius eiusdem capitis ὃ 18. transformavit in hunee modum: Δημόχριτος ᾧ μετὰ πλεῖστον Ἐπίχουρος ἠχολούϊνησεν. Plutarchus praebet: Ἰὐπίχουρως Νεοχλέηυς ᾿Αϑηναῖος χατὰ Δημόχριτον φιλοσοφήσας. nec magis placet quod paulo infra, quod Δημό- κριτὴς μὲν yap fuit, variavit ἀλλ ὁ μὲν Δημόχριτηος. brevitate praestat 1 4 1 & χώσμως ἐσχημαάτισται, quod in Plutareho ἐσχηματισμένος συνέστηχε parum cleganter seriptum est, leviora sunt quae I ὦ 8 novavit ὁ i6; ... ὅτε ἣν ἀκίνητα τὰ σώματα T, ὅτε ἀτάχτως ἐχινεῖτο. ubi alterum ὅτε addidit, ne ἐχι- νεῖτο ad deum referretur, et paulo iufra οὐδὲ τὸ πρῶτον ἔστι δέξασϑαι pro Plutareheo xai οὔτε τὸ πρῶτον χτὰ. ibidemque πᾶς τὰρ Usó: pro ὁ γὰρ ἡ εύς. sententiam adulteravit I 7? 11 eum seripsit Θαλῆς τὸν χύσμον εἶναι τὸν Usóv. reete Plutarehus 8. νοῦν τοῦ χόσμου τὸν Üsóv. supervacaneumi certe illad quod II 20 12 post Φιλόλαος 6 [Πυϑαγόρξιος ὑαλοειδῇ, [se. εἶναι τὸν ἥλιον] addit δίσχον. quamquam non defuere, qui avide arriperent. contra ibidem $ 13 ἑαυτοῦ omisit τῇ ἀνταυγεία in τῆς ἀνταυγείας correcto, invicem ad proximum ἀνταύγειαν otiose εἶναι apposuit. librarius fortasse peecavit quod Plutarchi II 29 6 Πλάτων ᾿Δριστοτέλης ... συμφωνῶς conversum est in συμφωνηῦσι. memorabilius est quod III 13 3 ἐνηξονισμένην planioribus verbis ἐν ἄξονι στρεφομένην explicare maluit. vox illa artis astronomieae ut vi- detur propria ne a librariis quidem intelleeta est, qui ἐνιζωνισμένην pro- pagarunt, donec Reiskei palmari emendatione verum inventum, se«l, ut fieri solet, ab editoribus spretum est. exemplum verbi ex Ptolemaeo adnotavit Sehneiderus neque, quamquam quaerenti mihi loeum Ptolemaei reperire non contigit, de fide ae diligentia sponsoris ullo modo dubitari potest. Apposui fere quae Eusebius mihi eontra Plutarehi auctoritatem mu- tasse videtur nee multa nee fallacia, si quis eavere didieit. sed supersunt alia, in quibus haereas librariine Eusebianorum ecodieum peccaverint an ex mendoso exemplari securus transeripserit exeerptor. velut Il 20 5 Plutarchea sie leguntur; Ξενοφάνης i4 πυριδίων τῶν συναϊροιζημένων μὲν ia τῆς ὑγρᾶς ἀνα )ομιάσεως, συναροιζόντων 62 τὸν ἥλιον. Eusebius φαινομένων inter τῶν et συναϊροιζομένων interpolatum habet, quod non dubium est quin ab emendatore quodam iterato verbo offenso super συναθροιζομένων olim po- situm fuerit. sed ambiguum utrum ante Eusebium an post vixerit iste elegantiae male euriosus. Sed quo minus mendosum exemplar iam Eusebio lectum esse nega- mus, eo magis mirandum est quanto illud posterioribus sanitate et integri- PROLEGOMENA 9 tate praestiterit, iuvat hoe exemplis quibusdam comprobare, quoniam Eusebii virtus ab editoribus quotquot Plutarchi libellus nactus est non- dum cognita videtur. I 93 2 διὰ τοῦτο xai Ὅμηρος ταύτην τὴν γένεσιν Omo- τίεται περὶ τοῦ ὕδατος" ὠχεανὸς ὅσπερ γένεσις πάντεσσι τέτυχται. — tulerunt hoe editores qua solent patientia praeter unum Duebnerum qui saltem εἰπών addidit post ὕδατος. quanto facilius erat Eusebium inspicere qui praebet ταύτην τὴν γνώμην! idemque Mosquensis optimi codicis ora con- firmavit, unde iam Plutarcho a nobis restitutum est. quid librario fraudi fuerit, vix est monendum. interdum Eusebii exemplum interpolatorem vaferrimum arguit, qui emboliorum mira impudentia non solum editorum turbam, sed doetos quoque et cautos homines ludifieatus est. — duo exempla satis sunto. I 3 4 leetum est: ἀδύνατον τὰρ ἀρχὴν μίαν τὴν ὅλην τῶν ὄντων. ἐξ ἧς τὰ πάντα. ὑποστῆναι. neminem fore spondeo qui scioli sapientiam sua sponte odoretur. quid? ne tum quidem, eum in Stobaeo ἐξ ἧς τὰ πάντα cogno- verimus deesse, de fraude cogitabimus. convincit interpolatorem omittendo Eusebius. possum alia eiusmodi emblemata notare, nullum audacius quam hoc. ΠῚ 9 3. 4. Τ|οσειδώνιος οὐχ ἄπειρην αλλ ὅσον αὔταρχες εἰς διάλυσιν ἐν τῷ πρώτῳ περὶ χενοῦ. ᾿Δλριστοτέλης ἔλεγεν εἶναι χενόν. [᾿λάτων uy? ἐχτὸς τοῦ χόσ- uno ux: ἐντὸς ατδὲν εἶναι xsvóv. haec fere vulgantur sine suspicionis ulla nota.' neque Bakeo quidquam fraudis suboluit, qui Posidonianis reliquiis librum περὶ χενοῦ octavo loeo inseruit. sed poterat serupulum inicere quod Stobaeus libri titulum omisit, augere debebat quod Laertius Dio- genes Stoicorum de vacuo seriptores dum accurate recenset VII 140, ipsum Posidonium non ἐν πρώτῳ περὶ χενοῦ. at ἐν δευτέρῳ τοῦ φυσιχοῦ λόγου citat. interpolata esse ἐν τῷ πρώτῳ περὶ χενοῦ demonstrat Eusebius Gaisfordii. nam in priores editiones, ut fieri solet, Plutarehea lectio interpolata est. verbo moneo etiam latius patere interpolationem. nam Aristoteli idem indoctissime simul et audacissime contrariam ipsi sententiam attribuit [(ef. phys. ause. IV 8 p. 214 sq.] atque ultima quoque misere turbavit. apage igitur istas offueias fraudulenti hominis Eusebioque duce restitue: Ποσειδώνιος οὐχ ἄπειρηον ἀλλ: ὅσον αὔταρχες εἰς τὴν διάλυσιν. Πλάτων "Aptoro- τέλης μήτ᾽ ἐχτὸς τοῦ χόσμου χενὸν εἶναι μήτ᾽ ἐντός. Corruptis loeis quam saepe salutare afferat auxilium Eusebius, dici nequit. unum proferam editorum soeordia insigne. I i 33 οἱ Στωιχηὶ χηινότερον ϑεὸν ἀπηφαίνονται πῦρ. ecquis erediderit xowócspov illud vel a Wyttenbachio eruditissimo antiquae philosophiae existimatore non modo toleratum, sed etiam latine expressum esse: Stoiei communius deum pronunciant? ne haesisse quidem videtur, alioqui Stobaeo adhibito legisset quod verum est νοερὸν ϑεόν. idemque confirmat Eusebius. addo ! nisi quod Posidonii sententia Hirzelio [(Unters. z. Cic. Schrift. I 228'] a Plutarcho et Stobaeo male tradita videtur. sed hoc ultra Plutarchi memoriam recedit. 10 ] DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA autem ne quis soli Plutarcho dormitantes editores obtigisse reatur, perinde ridiculum errorem hodieque legi in Pseudo-Iustini cohort. c. 6: ᾿Αριστοτέλης ób οὐ χοινοτέραν τὴν ψυχὴν εἶναί φησιν iv ᾧ περιείληπται χαὶ τὰ φϑαρτὰ μόρια. ἀλλὰ τὸ λογιχὸν μόνην. ut Plutarchi librarios decepit vocis Στωιχοὶ ultima syllaba repetita, ita in Iustino fuit adverbium χοινότερον. Sed quid multi sumus in Eusebii praestantia laudanda, quoniam antiquum librum inferioris aetatis sordibus carere consentaneum est? verum enim vero multo gravius est quod idem Eusebii exemplum non nullis locis aperte vel corruptis vel lacunosis ita consentit eum nostrorum codieum depravatione, ut iam quarto saecula vulgaria exempla atque ἀδιόρϑωτα [ef. L. Dindorf praef. ad Dion. Chrysost. I p. iv *| eireumlata esse satis constet, unde in dies magis gliscente cuiusvis corruptionis labe Byzantinorum libri dedueti sunt. praeter hane autem vulgarem memoriam etiam post Eusebii aetatem pleniores praesto erant et emendatiores libri, quorum auxilio haud semel vulnera aut eonelamata aut sanitatis specie fallentia certa manu curare contigit. ineo numero sunt Cyrillus et per^ sonatus Galenus. Theodoretus enim episeopus Cyrensis, qui ineunte quinto saeculo floruit, novit ille quidem Plutarchi τὴν περὶ τῶν τοῖς φιλοσόφοις δοξάντων ἐπι- τομήν [graec. affect. curat. IV 31 ef. V 16], sed quae II 112 et III 4. de atheis Diagora Theodoro Euhemero Plutareho nominato narrat [cf. Placit. I 7 1] ea Eusebio surrepta sunt, unde eodem loco II 113 et 115 Protagorae et Numenii memoria fluxit. quod Diagoram Milesium co- gnovit eonsentiens eum Eusebio, furtum reddit manifestum. sed de Theodoreto infra aecuratius dicendum erit. Utiliora sunt multo Cyrilli aeerbissimi 'l'heodoreti adversarii ex- cerpta, quibus ad Iulianum refellendum utitur. ita contr. Iul. I1. |ed. Auberti Lutet. 1638 vol. VI] p. 468 — 47» quattuor deinceps priora ca- pita libri II aceurate excerpsit hisce praemissis: [Πλούταρχος τοίνυν ἀνὴρ τῶν παρ᾽ αὐτοῖς οὐχ ἄσημος 1εγονὼς ἐν τῷ δευτέρῳ βιβλίῳ τῆς τῶν φυ- σιχῶν δογμάτων συναγωγῆς οὕτω φησὶ περὶ τοῦ κόσμου. etiam tituli ca- pitum servantur, cum alterum ab his verbis ordiatur εἶτα περὶ τοῦ σχ ἡ- ματος τοῦ χόσμου ὧδε παλιν φησίν. itemque €. 3 ἔφη δὲ παλιν τὰς τῶν παρ᾽ Ἕλλησι φιλοσόφων δόξας εἰς ἐξηγήσεις προτιϑείς, εἰ ἔμψυχος 6 χόσμης ἢ μὴ ηὕτως. similiter c. 4 iterum Plutarehum nominatim adfert p.51» cf. p. (Oc: ἔφη γάρ ποῦ περὶ αὐτῶν ἰσχνὸς ὧν aav ἃ llkoüzapyns ἐν τῷ πρώτῳ βιβλίῳ φυσιχῶν δογμάτων συναγωγῆς: ᾿ἔλαβον δὲ ἐχ τούτου wA. ex Plut. I 6 8.1. 2. proximum eaput |I 7 ti. 16. 17. 12. 32. 33] postquam p. 28 cpE compilavit: γεγράφασι δέ. inquit, περὶ τούτων ΠΠλούταργχός τε xai ἕτεροι τῶν παρ᾽ αὐτοῖς λογχαῦων χαὶ ᾧ ϑρασὺς xa ἡμῶν Πορφύριος. — Plutarchum opinionum et Porphyrium vitarum seriptorem coniunctos compluries me- morat etiam "Theodoretus, quode infra dicetur. De exemplo Plutarehi a Cyrillo leeto nonnulla dicenda sunt quia PROLEGOMENA 11 et perbono et diligenter usus est. ' multus olim fuit Krischeus sagacissi- mus Plaeitorum enarrator in explicando quodam inter Stobaeum ac Plutarehum diserimine. ille praebet ᾿λναξίμανδρος ἀπεφήνατο τοὺς ἀπείρους οὐρανοὺς ϑεούς. Plutarehi (I 7 12) eodices, quibus Eusebii aecedit fides, .. τοὺς ἀστέρας οὐρανίους Usoó; nolo persequi, quantam explieandi subtilitatem huie diserepantiae superstruxerit. quae revera nulla est. nam ille dum ad Ciceronis ineptias enucleandas calidius enititur, Cy- rillum neglexit Plutarchei loei incorruptum testem. quem audi p. 28c: Ava£(uavópeg Ob οἶμον ὥσπερ ἑτέραν ὁλοτρόπως ἰὼν [antecedunt "l'hales Democritusque| εὼν διορίζεται εἶναι τοὺς ἀπείρους xócpouc. ecce Sto- baei memoria recuperata, nisi quod inferioris aetatis usu κόσμους pro οὐρανούς substituere libuit. confirmat Cyrilli exemplum, 8i modo opus est, Galeui ἀπείρους νοῦς seriptura ex compendio cbvoó; leviter obscurata. de Plutarchi igitur lectione dubitatio omnis sublata est, sed constat simul de vitiorum communione, quam inter Eusebii Byzantinorumque libros iutercedere supra docui. optimae porro frugis sunt eelogae ex altero Plutarehi libro paucae. istuc quidem commune cum reliqua memoria quod 1I 1 3 Metrodorum falso Epicuri diseipulum perhibet Cyrillus, τού- τοῦ saltem rectius servato. at Empedoclis dogma II 1 4 ad sanitatem solus reducit. vulgatur enim—si deteriorem memoriam neglegas — Ἐμ- πεδοχλῆς τὸν τοῦ ἡλίου περίδρομον εἶναι περιγραφὴν τοῦ χόσμου xal τοῦ πέρατος αὐτοῦ. Cyrillus assumpto iterum in societatem Galeno . . . εἶναι περι- Ἰραφὴν τοῦ πέρατος τοῦ χόσμου. quod verum esse e Stobaeo discimus. idem auxilium fertur Stoicorum dogmati I1 1 ? et aliis locis. mitto cetera quia leviora sunt. unum tamen adiciam non quo illius praestantiam commendem sed ut miram antiquorum librorum discordiam aperiam. lemma appono ex II 4 !: Eusebius : ΠΠυϑαγόρας xai [Πλάτων xai οἱ Στωιχοὶ xai Galenus : ΠΠυϑαγόρας xai [᾿λάτων Cyrillus : Πυϑαγόρας xai οἱ Στωιχοὶ xai codiees : [Πυϑαγόρας xal οἱ Στωιχοί. Discimus e Stobaeo Pythagorae Platonisque paulo diversas senten- tias a Plutarcho brevius, ut solet, in unum lemma conflatas esse. Stoico- rum quoque decretum seorsum apud illum. ergo Eusebius plenam lem- matis formam servat, Cyrillus cum Byzantinis Stoicos retinet Platone intereepto. unde talis diversitas? aut egregie fallor aut in antiquo exemplo fortasse ab ipso epitomatore Platonis Stoieorumque secundaria memoria margini adseripta fuit. unde reete inseruit Eusebius, sed Cyrillus cum ' quae insunt in cod. Patmio CCLXIII, s. X [ef. Bullet. de corresp. hellén. 1877 | p. 5] f. 269—216 excerpta de Pythagora, Herma, Sophocle cet,, tum ex Plutarchi de Placitis atque Porphyrii Historia philosopha, ea cuncta descripta sunt ex Cvrilli contra Iulianum libris prioribus p. 30D — 57 C Aub. de similibus eclogis Porphvrianis, quae e Cyrillo in cod. Monac. gr. 547 notata sunt, egi in. Commentation. Bonnens. i. ἢ. Bueche- leri et Useneri 1873 p. 61 sqq. 12 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORTA codieibus Platonis obliti sunt. invicem in Galeno Platone salvo Stoici exularunt, qui parum opportuno loco postea additi sunt. nimirum quae margini adseribuntur notae erroneae esse solent. quod particula xai post Στωιχοί in Eusebio Cyrilloque abundat num ex istis turbis explieandum sit, nescio. ceterum diffiteri nolo unum loeum iu Cyrillo graviter sive corruptum sive interpolatum legi II 4 12 ᾿λριστοτέλης τὸ ὑπὸ τὴν σελήνην μέρος τοῦ xósuoo παϑητόν. ἐν ᾧ xai τὰ περίγεια χηραίνεται. verbi raritas ' effecit, ut perinepte περαίνεται legeretur, sed librarius potius quam ex- cerptor eulpandus videtur. Intelleximus quantum ex eleetorum paucitate concludi potest, Cy- rillianum exemplum non solum vetustatis sed etiam bonitatis laude con- spieuum esse. mec mirum est Alexandriae qui versaretur, ei optimum quemque librum prae manibus fuisse. nam etsi pristinus Alexandrinae seliolae flos pridem iacebat, tamen ne tum quidem Serapei bibliotheca, quae supererat una, ingeniis papulum dare desierat, si quidem museum id temporis Hvpatia docente stetit, * eontra quam videlieet ipse Cyrillus furore minime christiano grassatus est. neque multo post maxima librorum pars à Theodosio ΠῚ Cpolim transveeta esse videtur [cf. Parthey mus. Alex. p. 103]. Cyrilli exemplo consimile fuit illud unde Galeni quae inscribitur historia philosopha maximam partem excerpta est. «de quo libello quo- niam infra pluribus disputaturus sum, huie loco appositum duco quid ad Plutarehum afferat utilitatis breviter indicare. «dolendum sane est libri eondieionem tam esse desperatam ut etiam Plutarcheo archetypo comparato haud semel plane ineertus haereas, quid sibi velit compilator. euius generis lepidissimum hoe tibi suggzeram exemplum, c. 133 ᾿Ασχλη- πιάδης ὃξ φησι τοὺς Αἰϊδίοπας λέγειν τηρᾶν χαὶ διὰ τὸ ψύχεσϑαι τὰ σώματα ὑπὸ τοῦ ἡλίου διαφλεγόμενον. sie absurde codices. Plutareho V 30 6 adseito id statim apparet verbis xoi διὰ τὸ Ψύχεσναι ex inferiore versu traieetis ge- nuina διὰ τὸ ὑπερϑερμαίνεσναι ante σώματα expulsa esse. sed iam priora confer ᾿Ασχληπιάδης φησὶ ταχέως τηράσχειν ἔτει τριαχοστῷ. sein divinare quid in λέγειν lateat? nempe ἃ ἔτει. quod librarium sub fimem libri prorsus eonsopitum in errorem induxit longe ineptissimum. ceterum etiam By- zantini ex Plutareheo ἔτει A male fecerunt ἔτη, τριάχοντα. ὁ sed superato ! recte. explicat. sehol. Plutarch. eod. B ἤγουν ὑπόκειται μεταβολαῖς καὶ φϑοραῖς, cf. Critolaus ap. [Philonem] de mund. inecorr. p. 400 M. ἀμέτογον κηρῶν αἷς τὸ γεννητὸν xal τϑαρτὸν πᾶν συνέζευχται. [Aristoteles] de mundo e. 2 p. 3923 3l μετὰ δὲ τὴν αἰϑέριον xai ϑείαν φύσιν... συνεχής ἐστιν ἢ δι heu παϑητή τε... xal ἐπίχη poc. Placit. 11 20 « ᾿λριστοτέλης μὴ εἶναι αὑτῆς [σελήνης} ἀκήρατον τὸ σύγχριμα. Alein. isag. c. 12 ἅτε αὐτῷ [mundo] μυδενὸς προσιόντος τοῦ χηραίνειν πεφυχότος. vocem ἐπίχηρος primus dixerit Hippoer. de morb. comit. VI 2326 Littr. 2 ef. Hoche Philol. XV 445 et 474. * librariorum in scribendis numeris pigritiam iam Galenus taxavit XVII 1 p. 633 ἐνίοις δὲ (exemplis] A πρόσχειται, xatd τινα δ᾽ ἀντ᾽ αὑτοῦ γέγραπται πρῶτος. ἐν ἄλλοις δὲ πρώτῃ cf. XIV p. 3l. PROLEGOMENA 13 librariorum singulari stupore alterum impedimentum obstat ipsius Galeni lieentia et inscitia inlatum. nec enim eo se continebat, ut plaeitorum brevitati νομίζει vel οἴεται adderet, aut Thalem in Ioniae philosophos verteret aut ἀρχαίους mallet παλαιοτέρους nominare nut verbum πυαγορίζει [e. 49] pluribus vocabulis expliearet, sed exemplar liberiore quoque imi- tatione sequi et quasi eonseius furti leviter immutando aliena celare stu- debat. est ubi sententiam recte intellexerit ut e. 48 Aristotelis: εἰ τρέφεται & χήσμης xat φϑαρήσεται, ἀλλὰ μὴν οὐδεμιᾶς τινος ἐπιδεῖται τροφῆς. διὰ τοῦτο xat αἰόιηος. ita Plutarehus, quem sie exprimit εἰ τρέφεται φϑαρήσεσϑαι νε- νόμιχεν, οὐδέτερον δὲ τούτων τῷ xcu συμβέβηχεν. multo saepius contrarium accidit, ut sententias sanas aut non consequeretur aut illotis manibus temeraret. illue pertinet quod e. 21 Plutarehea haee τῆς ὃὲ 47:2... ἐστί τινα πρότερα ἐξ ὧν γέγονεν" d, ὕλη ἄμορφος οὖσα xal ἀειδὴς xai τὸ slüo; ὃ xa- λοῦμεν ἐντελέχειαν tali modo reddidit: τῶν δὲ στοιχείων προτέραν εἶναί cw 4203, χαὶ ἄμορφον οὐσίαν ἣν οἱ μὲν ἄποιον ὕλην. οἱ ὃὲ ἐντελέχειαν xal στέρησιν ὀνομάζουσιν. licentiae exempla haee habeto Plut. HI 11 3 τοῦ παντὸς ξἕστίαν iuversum in αἰτίαν. II 2 1 οἱ δὲ em in ἄλλοι χυχλοξιδῆ, gravius I 18 ! οἱ ἀπὸ Θαάλξεω φυσιχοὶ . . . τὸ χενὸν ἀπέγνωσαν. quod haud seio an Roethio [abendl. Phil. IIb 7] gratifieaturus in contrarium vertit "l'hale sublato: οἱ ἀπὸ lloüeyópou xai οἱ φυσιχοὶ πάντες μέχρι [ἰλάτωνης ἐν τῷ χόύόσμῳ χενὸν εἶναι λέγουσιν. ut hic Pythagorae memoria eitra Plutarchi fidem inlata est, sic e. 58 Euthymenis Massilienis ex e. 59 transveeta. mon numquam vetus exemplaris labes ausam dedit interpolandi et alucinandi. de Par- menidis mundo consentiunt Plutarehus et Stobaeus lI (i | xai τὸ πε- pfyov δὲ πάσας τείχους δίχην στερεὸν ὑπάρχειν. accipe quid ille somniet: χαὶ τὴ περιέχον ὃὲ τὸ πᾶν στοιχεῖον δίχην στεράνου στερεοῦ εἶναι! miraris interpolatoris absurdam impudentiam. at ille legerat πάσας στίχου. quod Eusebii quoque exemplum testatur, qua lectione iam ariolandi ianua erat patefaeta. ceterum ubi apertum vitium oecurrerat, non eunetatus est saepe numero plane omittere ut conclamatum illud ἔξω γεγονὼς τοῦ ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ I 10 4, itemque III 7 3 θείων et III 16 3 ἐπιπόλαιον; ef. II 4. 1? χηραίνεται. de quo dixi. enim vero rara est talis vereeundia, plerumque eonstat ille omnia pervertendi pruritus. ommino eadit in Galenum quod Hieronymus ep. 52 de suae aetatis seribis conqueritur: seribunt non quod inveniunt sed quod intellegunt et dum alienos errores emendare nituntur ostendunt suos [ef. Quintil. IX 4 39]. Verum quamvis sit summa opus cautione ne ventosi nebulonis com- menta pro sincera memoria amplexemur, inest tamen in Galeno optimarum leetionum paene intaetus thesaurus. mitto eam seripturae praestantiam repetere, quam eommunem dixi vetustis exemplis Eusebii et Cyrilli. quid vero? ipso Eusebio vetustiorem interpolationem eamque gravissimam solus aperit Galenus. coustat a posterioribus Soeratem ut eonsummatae philo- sophiae auctorem non solum iusta veneratione affeetum, sed etiam in Platonis suffeetum esse loeum. hine, ut hoe utar, Salvianus de gubernat. 14 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA dei VII 23 Socratem tanquam mulierum promiscua conubia probautem exagitat eademque ignorantia Aristotelis biographus (Pseudo-Ammonius) p. 10, 25. Didot. Soeratem Stagiritae magistrum perhibet.' inde Platoni ter 1 3 21, 7 31, 10 3 Soeratis memoria impudentissima fraude adieeta est. testis est Stobaeus qui solum Platonem et 1 321*' et 7 31 nominat. tertium locum ille omisit. at, inquies, a Plutarcho Socrates additus est, qui alia quoque non satis felieiter novavit. profecto antiqua est inter- polatio et iam ab Eusebio leeta, nihilominus & Plutarcho aliena. nam Galenus et I 131 et 10 3 (primo loco deficit) unum Platonem excerpsit, quod non vereor ne quis casui dandum esse arbitretur. an illud quoque easu faetum, quod I 7 1 Diagoram unus Melium novit, quem prono errore vulgata Eusebii Bvzantinorumque Milesium voeant? placet tertium locum antiquitus pessime corruptum Galeno duce examinare. narratur in Pla- eitis II 20 12 Philolaum repereusso lumine duos vel adeo tres soles apparere docuisse: óaAostóz, δεχόμενον μὲν τοῦ ἐν τῷ χόσμῳ πυρὸς τὴν ἀνταύγειαν. διηϑοῦντα ὃὲ πρὸς ἡμᾶς τὸ φῶς ὥστε προσεοιχέναι ἡλίῳ τὸ ἐν τῷ οὐρανῷ πυρῶδες, τό τε δὴ dv αὐτοῦ xal ἐσοπτροειδές. xal τρίτον τὴν ἀπὸ τοῦ ἐνόπτρου xai ἀνάχλασιν διασπειρομένην πρὸς ἡμᾶς αὐγήν. quanto opere se torserint editores in his verbis sive explicandis sive emendandis, diei vix potest. neque Stobaeus satis auxilii suppeditat, eum variam orationis Strueturam sequatur: ὥστε τρόπον τινὰ διττοὺς ἡλίους γίγνεσθαι τό τε ἐν τῷ οὐρανῷ πυρῶδες xai τὸ dx αὐτοῦ πυροξιδὲς χατὰ τὸ ἐσοπτροξιδές. εἰ ur, τις καὶ τρίτον λέξει τὴν ἀπὸ τοῦ ἐνόπτρηυ xav ἀνάχλασιν διασπειρομένην πρὸς ἡμᾶς αὐγήν. tantum efficitur: ut post dz αὐτοῦ in Plutareho intercidisse appareat πυρηειδὲς et corrigatur χατὰ τὸ ἐσοπτροειδές. in Eusebio etiam plura interci- disse videntur, quantum ex Gaisfordii turbata adnotatione coniei potest. sed constat etiam illi mirum istud προσεοιχέναι ἡλίῳ. quod per se tanquam aptum ἃ proximis explieari potest, sed Stobaeo extat multo similior Ga- leni paraphrasis: ὥστε τρεῖς εἶναι ἐν τῷ ἡλίῳ διαφοράς et cetera quae etiam πυροειδὲς supra insertum eonfirmant. etiam propius abest Achillis [isagog. in Arat.| ex Plutareho exeerptum: ὥστε xa7 αὐτὸν τρισσὸν εἶναι τὸν ἥλιον τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ αἰϑερίου πυρός xz). hine interpolationis suspicio oritur. quid tamen Plutarcho ut genuinum sit restituendum utrum huius τρισσὸν εἶναι ἥλιον an Ga- leno duce τρεῖς εἶναι ἡλίους, incertum est. quam vellem Galeni praestantia ab Aristoteleorum fragmentorum eollectoribus intelleeta esset, quos audaeulus quidam interpolator non elusit quidem, at moleste vexavit. * Plutarehi V 20 1 vulgatur: ἔστι πραγματεία ᾿Δριστοτέλους ἐν ἢ τέσσαρα γένη ζῴων φησί χτλ. ut suspieionem movet citandi mos insolens, ita fraudem aperit Galenus qui ! ef. Aristocl. ap. Euseb. XI 3 2 (Σωχράτης) εὐφυέστατος yàp ὧν xai δεινὸς ἀπορῆσαι περὶ παντὸς ὁτουοῦν ἐπεισήνεγχε τάς τε ἠϑιχὰς xal πολιτιχὰς σχέψεις, ἔτι δὲ τὴν περὶ τῶν ἰδεῶν πρῶτος ἐπιχειρήσας ὁρίζεσθαι. cf. Krische p. 119. ? hoe loco Stobaeo gravissima accedit Theodoreti fides, qui et ipse ex ampliore opere excerpsit v. infra. ? Rose. Ar. pseud. p. 44. Bernays Dialog. Aiist. p. 107. Brandis Aristot. | p. 84. PROLEGOMENA 15 Πλάτων xai ᾿Δριστοτέλης congruens ille eum Stobaeo exhibet. cum Plu- tarehi codex arehetypus, unde nostri codices descripti sunt, sub finem máadore eonfectus fuisse videatur, conici licet oblitteratam vocis Πλάτων imaginem ad interpolandum excitasse. memini quidem πραγματεία similiter breviatum (πραγ superseripto u:) in libris me legere. Dies me deficiat emendationum silvam e Galeno petendarum si per- petuo eommentario illustrare instituam. addo tamen in altera libri parte, ubi Eusebius eeteraeque eclogae deficiunt, plane desperandum esse, nisi Galeni utilissimum nobis accederet instrumentum. tria exempla variae eorruptionis exhibeo. V 3 6 Δημόχριτος (semen colligi) 4g ὅλων τῶν σω- μάτων χαὶ τῶν χυριωτάτων μερῶν 6 τόνος τῶν σαρχιχῶν (vov. tales iu- eptias patria Democriti quam Demoerito digniores produnt eodiees. vestram fidem, medici, audistisne umquam quid essent carnosi nervi? et gramma- tiei, uemadmodum postrema eum prioribus coneiliatis? paulo melius unus liber B τῶν σαρχῶν xai ἰνῶν. at cetera dissolvit Galenus: dz ὅλων τῶν σωμάτων xal τῶν χυριωτάτων μερῶν olov τῶν σαρχιχῶν [hoe vitiosum] ὀστῶν ἰνῶν. ergo falso separavit librarius uneialem seripturam ΟἸΟΝΟΟΤΏΝ. unde quae restituenda sint, sponte intellegitur. alteri loeo christiani librarii pia fraus noeuit. V 2 3'Hpógioz τῶν ὀνείρων τοὺς μὲν ϑεοπνεύστους xat ἀναάγχην γίνεϑαι. fuit seilieet ϑεοπέμπτους, quod sero intelleetum est a Wvttenbachio in indice Plutareheo. si Galenum inspexisset, ipsum illud ϑεοπέμπτους inventurus erat. simili fraude versus 121 Phoeylideis ἃ Byzantinis insertus est, ubi vox illa saera |2 Tim. 2 16| Il. Bernaysio interpolationis originem manifesto aperuit. «denique V 26 1 vulgatur lemma lliazov 'Euzsóoxhz:. verum est [᾿λάτων Θαλῆς quod non solum Stobaeus, sed etiam Galenus tradit. adguosces autem iterum librarium ex oblitteratis litteris ariolantem. Haec eius praestantia in singulis vocibus. idem vel integris enuntiatis eopiosior. sed hie eum maxime eavebimus. nam et nune et olim [de Galeni hist. phil. p. 15] eaput 68 de lunae septem formis, quo ille auctior est, respuo, eum et maius sit quam ut e medio Plutarchi libro sine vestigiis faeile potuerit intereidere et tam e trivio petitum ut magistello isti, quem Galenum vocamus, aliunde nullo negotio arcessere licuerit. neque enim in enchiridiis erebrius quiequam quam ille de lunae phasi- bus loeus.' illud quoque dubitationi obnoxium est quod e. (4 Stoicorum sententia memoratur oí Στωιϊχοὶ τοῦ αἰϑερίου πυρὸς ἀραιότητα ἀνώτερον τῶν πλανητῶν. quam omittunt Plutarehus et Stobaeus. praeterea corrupta sunt sine dubio verba. Corsinus eorrigebat μανώτερον, debebat μανωτέραν. quare eum in praecedentibus sit ὑπὸ τὸν αἰϑέρα χατωτέρω τῶν πλανητῶν, sequatur πυρὸς σύστασιν ἄστρου μὲν μανωτέραν. fortasse ex variis horum lo- ! ef, Achill. ad. Arat. p. 141 C Pet., Clem. Alex. Strom, VI 153. p. 814 Pott. (hic Seleuci auctoritas affertur.) Schol. Arat. p. 162 et 329. Buhle, Suetonii rejiqu. p. 2I0 R. Macrob. Somn. Scip. I 6, 54. Martian. Capell p. 241 G.. Firmie. Mat. IV. praef, Am- mian. Marcell. XX 3. Cleomed, I p. 11]. 16 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA eorum lectionibus nova sententia conflata est. nec magis probo quae e. 96 adduntur ignota ea Plutareho et Stobaeo τὸ μὲν σχότος συνάγει πως x«l συγχρίνει τὴν ὅρασιν xal ἀμβλύνει, τὸ δὲ φῶς διαχρίνει xal ποδηγεῖ τὴν ὅρασιν ἡμῶν ἐπὶ τὰ ὁρατὰ διὰ τοῦ μεταξὺ ἀέρος. διὰ τοῦτο μὴ ὁρᾶν ἡμᾶς ἐν τῷ σχότει ἀλλ αὐτὸ μόνον τὸ σχότης. paulo magis adridet eapitis 62 additamentum: Ἡράκλειτος ἀνάμματα [? ἄναμμα] ἐν μὲν ταῖς ἀνατολαῖς τὴν ἔξαψιν ἔχοντα [? ἔχον], τὴν δὲ σβέσιν ἐν ταῖς δυσμαῖς. nam haee facile extremo capite exeiderunt et leguntur revera apud Stobaeum similia II 20 16 'Hozxketzoz xat 'Exazaio: &vau pa νοξρὸν τὸ Ex θαλάττης εἶναι τὸν ἥλιον. neque ineredibilia videntur, quae Galenus auetiora exhibet, si quidem Xenophanis deeretum II 13 14 τὰς γὰρ ἀνατολὰς xal τὰς δύσεις ξξαψεις slvat xat σβέσεις ut re ita verbis haud ita multum distat. ' sed tamen Stobaeo invito Plutareho hoe deeretum restituere non ausi sumus. genuino quodam colore nitet Demoeriti de animantium origine placitum e. 128 Δημόχριτος γεγενημένα εἶναι τὰ ζῷα συστάσει εἰ δὲ ἕν ἄστρον πρῶτον τοῦ ὑγροῦ τωογοηνηῦντα [l. ζῳογονοῦντος. quod si mihi eon- tirisset persanare *, háud dubitassem Plutarchi eapiti V 19 apponere. nam pertinet hie loeus ad folia in arehetvpo eorrosa et contiguus est initio e. 20 de quo dixi p. 14. quare quaecunque alia in hae parte libri ex Galeno affluxerunt, ambabus arripui: itaque genuina sine dubio inerementa ceperunt Plutarehi V 22. 23. 29. Eluxit mihi aliquando spes Galeniani exempli singulari praestantia perspecta fore ut de aetate ipsius compilatoris aliquando certius iudicari posset. et illud quidem eitra dubitationem positum, seriptorem qui tam ineorruptae memoriae testem se praestet, eum non Byvzantinorum gregi assignandum esse. eontra qui Cyrilli Eusebiique vices speetaverit eavebit ne ex praestantiae una nota aetates rimetur. neque inferioris aetatis in Galeno indicia dissimulabo. sunt enim duo exempla, ubi consors ille apparet Dvzantinarum interpolationum, quae absunt a vetustis exemplis. IH 3 4 ᾿λριστοτέλης [mundum] 637 ἔμψυχον ἥληον OU ὅλου οὐτε μὴν ala wztixóv. οὔτε ληγιχόν. omittit οὔτε uiv αἰσϑητιχόν Stobaeus, ignorant Eusebius et Cyrillus, at testatur iam Galenus, tum nostri eodiees. multo memorabilius est hoe: Il 25b 4 Ξενοφάνης νέφος εἶναι πεπιλημένον. con- venit hoc inter Stobaeum Eusebium vulgatos codices, ut suspicionis ne tenuissima quidem umbra relinquatur. Galenus tamen legit πεπυρωμένων. quae interpolatio ex memoria II 20 3 Zevegdvz; |solem oriri] ix νεφῶν πεπυρωμένων [sive quod inferiores libri habent νέφος πεπυρωμένον insinuavit. utramque lectionem quodam modo servavit codex optimus Mosquensis [A |, TA euius leetionem πευπυρωλημένον ex πεπυρωμένον ridieule conflatam esse ! ef. Schusteri fragm. Hernclit. p. 119 '. ? sententiam praeit Censorinus 4 9. Democrito vero Abderitae ex nqua limo- que primum visum esse homines procreatos ,.. Epicurus ... credidit limo ealefaeto uteros mescio quos ... primum inerevisse. hinc tentavi συστάσει ἰλνωδῶν d3x6 v r. τοῦ υγροῦ τῳογονοῦντος cf. Lucret, V. S03 sq. sed non mihi. satisfacio. PROLEGOMENA 11 uemo non videt. iam vero ne quid interpolationis historiae desit, aetatem addo. testatur enim πεπυρωμένον Laurentius Lydus in libro de mens. III 8, qui liber post medium s. VI eonseriptus est [cf. Hase ed. Bekkeri p. XI]. ergo etsi propter hune quidem loeum Galeni historiam ultra s. VI de- primere non est necesse, tamen concedendum est eius exemplari quosdam noviciae et Eusebio iunioris interpolationis naevulos inustos fuisse. De Lydo pauea dicenda mihi sunt. excerpsit de mens. III 8 Plu- tarchi eapita eadem II 25. 28. 31, quae in Eusebii eclogis extant. sed fallitur si quis inde Lydum hausisse opinetur. nam quamvis simillima sint exemplaria utriusque ut vulgaria, tamen est ubi distent. lapsus est Eusebius II 25 6 γεώδους mutando, reete ille cum ceteris πυρώδους, item II 28 4 ὑποχρυπτόμενον Eusebius, ἀποχρυπτόμενον ut vulgo Lydus. sed fortius hoe quod Lydus ae Byzantini II 20 13 περιειλημένην (περιξιλημ μένην) interpo- latum exhibent. verum est περιεχομένην Stobaei. eausam corrigendi dabat Eusebii corruptum leviter περιερχομένην. eodem pertinet illud πεπυρωμένην quode dixi. omnino Lydus tot illustribus seriptoribus et graecis et romanis usus istud christianorum eompilatorum genus videtur fastidivisse. Huius generis est Pseudo-Iustinus, qui cohortationem ad gentiles non nullis ex Plutareho floribus exornavit. quem seriptorem ideo postremo hoe loco nomino, quia de aetate haudquaquam constat. hoc tamen patet Cyrillo antiquiorem eum esse, quippe qui adv. Iul. II p. 488c ex c. 6. 1 non nulla ad verbum fere exeerpserit. fortasse ab Athenagorae aetate proxime distat, cuius in compilandi libertate reliquaque eruditione similis est. nam Aristotelis qui fertur Posidonio inferiorem libellum de mundo nominatim affert c. 5 et fortasse ad ipsum Aristotelem de anima 12 p. 405 referenda quae c. 1 de anima varia plaeita reddit. is igitur e. 3. liaee prae- fatus οὐχοῦν ἐπειδήπερ ἀπὸ τῶν παλαιῶν xai πρώτων ἄρξασϑαι προσήχει, ἐντεῦϑεν ἀρξάμενος τὴν ἑχάστου δόξαν ἐχϑήσομαι πολλῷ γελοιωτέραν τῇς τῶν ποιητῶν ϑεολογίας οὖσαν Plut. I 3 1. 3. 4. 11. 5. 6. 7. 8. 18. 20 compilavit, ita tumen ut non solum ordine mutato Heraclitum inter lonieos reciperet, sed etiam orationem suo arbitrio mutaret. velut Plutarehi S 7 οὗτοι μὲν οὖν ἐφεξῆς ἀλλήλοις ταῖς διαδογαῖς ενόμενοι τὴν λεχϑεῖσαν Ἰωνιχὴν συμπληροῦσι φιλοσοφίαν ἀπὸ Θάλητος fortasse propter Heraelitum sie expressit: οὗτοι πάντες ἀπὸ Θαλοῦ τὰς διαδοχὰς ἐσχηκότες τὴν φυσιχὴν Om αὐτῶν χαλουμένην ἀετηλῆον φιλοσοφίαν. "lhaletis opinionem auetiorem repetiit e. 5 addita 82. de reliquis opinionibus istie memoratis ' ad Plutarehum certo nihil referri potest, nisi quod c. 31 ὁ μεγαλόφωνος ᾿Ιλάτων eodem modo ironice dietum esse, quo ab Epieureo apud Plut.I τ 4, Hutehinus recte perspexit. Iustino postea Hermiam illud ut alia surripuisse infra monebo. Restat ignotae is quoque aetatis Achilles, quem Suidae fraude de- cepti vulgo Statium vel Tatium appellitant. diversus enim est a fabu- ! e, g. c. 6 de Platonis Aristotelisque placitis, quae ne quis ad pristinum fortasse opinionum opus referat, moneo Plutarclieo philosophorum delectu usum esse Pseudo- lustinum. praeterea patrum nomina philosophis nulla indidit nisi quae illie extant. cf. p. 2. Dieis, Doxograpbl graeci. 2 1^ 1 DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA larum scriptore grammatieus, qui praeter etvmologias et variam historiam eommentarium in Aratum conseripsit, unde excerpta servavit eod. Lau- rentian. XXVIII 44. qui liber quin idem sit ae περὶ σφαίρας ἃ Suida memoratus non dubito '. extant excerptorum duo exempla, unum amplius et accuratius eompilatum p. 121—164 Uranolog. ed, Pet., alterum perexile alienis fortasse permixtum, sed non sine dote quadam propria. velut p. 166 extr. Κοδράτος καὶ ὁ διδάσχαλός μου Ἰσιδωριανός citantur, unde aetatis notam naneturum te speres. sed ignotus uterque ae ne illud quidem perspicuum seribentisne an excerpentis sit adnotatio. nam praeceptorum auctoritatem antestari inferioris aetatis scriptores in usu habent. atqui a Firmico Ma- terno [IV 10 p. 98 prudentissimus Achilles| laudatur, ergo ante quartum saeeulum medium seripsit. accedit ad!/aetatem cireumscribendam alter locus p. 1364: περὶ δὲ ἐναρμονίου χινήσεως αὐτῶν εἶπεν ὡς ἔφην "Apatec ἐν τῷ xavüw xai Τρνατησϑένης ἐν τῷ Ἑρμῇ xai ὙψΨιχλῇς xai Θρασυλλος xal ᾿Δδραστος ᾿Αλφροδισιεύς. |ef. p. 139 s. Hiller Mus. Rh. XXVI 583]. ex Hypsielis et Adrasti memoria certum est non ante alterum saeculum exiens vixisse. nee multo post. nam tetigit semel Ptolemaeum p. 139 p ἐπραγματεύσαντο ὁξ πολλοὶ περὶ ἐχλείψεως ἡλίου χατὰ τὰ ἑπτὰ χλίματα ὥσπερ Ὡρίων 6 'Azo- γάριος |ef. sehol. Arat. p. 145 59 et 149 27 Bekk.| [Πτολεμαῖος Ἵππαρχος. eiusmodi indices ex sua leetione Achilles addidit. ipsam doctrinam ex antiquioribus libris petivit. at Ptolemaei disciplinam quemquam sprevisse post tertium saeculum plane incredibile, euius ab unius auetoritate pendent quotquot dehine de rebus caelestibus seripsere ad Kepleri usque aetatem. aeeuratiorà tamen inveniri vix poterunt, nisi forte Isidorianum illum eundem esse placet atque Hypsiclem a praeceptore Isidoro |Fabric. B. G. IV 20 Harl.| cognominatum, quod conieeit Rohdeus 1. c. 471 2. Athenaeus XV 6;3p multa conqueritur de Hephaestionis fraude, qua. eum suum tum Adrasti libellum impudenter compilaverit. eandem com- pendiariam eodem Adrasto transeripto invenit Theo, quem post Martinum ' Suid. s. v. ᾿Αχυλεὺς Στάτιος [Tác Phot. bibl. cod. 87 aliique] ᾿Αλεξανδρεύς, ὁ λευχίππην καὶ Κλειτοφῶντα χαὶ X))a ἐρωτιχὰ ἐν βιβλίοις η΄. γέγονεν ἔσγα- τῶν Χριστιανὸς χαὶ ἐπίσκοπος. ἔγραψε δὲ περὶ τφαίρας χαὶ ἐτυμολογίας xat ἱττορίαν σύμαικχτον πολλῶν ααὶ μεγάλων xal δαυματίων ἀνδρῶν μνημονευηυ αν. ᾧ 6t λόγος αὐτοῦ χατὰ πάντα ὅμοιος τοῖς ἐρωτιχοῖς. de confusione varia ac fraude *uidae monuit lacobs prol. ad Achill. Tat. et Rohde gr. Rom. p. 471. etymologiarum aueupem se Achilles etiam in excerptis Arateis ostendit Stoicos secutus. titulus in c. Vatic. I31 bombye, s. x111— xiv. est f. 194. τῶν ἀράτου φαινομένων πρὸς εἰσαγωγὴν ἐκ τῶν ἀχιμλέως περὶ τοῦ παντὸς: “τ sequuntur f. 208 Υ sqq. quae Petavius p. 268—276. 165—169. 206—258 edidit, dein f. 210 Hipparchus de Arato. in codice Laur. inscribitur ἐκ τῶν ἡχιλλέως πρὸς εἰσαγωγὴν εἰς τὰ ἀράτου φαινόμενα πεοὶ τοῦ παντός. ultima verba mon titu lum libri (quod suasit Roseus Ar. Pseud. 622 fortasse memor Nicolai Damasceni libri περὶ 5) πα πτής, quo περὶ πάντων τῶν ἐν τῷ χύσῃ 727 cio, ποιεῖται τῶν λόγον cf. Simplic. schol. Arist, ed, Br. 46:4 6) sed primi capitis indicant. nam fingitur sphaerae machina, cuius institutum. commentarius explicaturus est. ef. p. 161 p Pet. γρὴ τὸν dr qobutves ἐπὶ τὰ ἐναντία εἰ -Et6ot5tuziy. TY 5055 i, I4Up y 45 δεῖξι -4*)7 ἐπ αὐτῇττς 252l6g; ἔστιν ἰδεῖ! ] , E i^ 2$ 27178 E ὙΤῪ [2p oEtStv 4 n 8 Jj ΠῚ ΠῚ ^A d. «Φλιῖν EV, PROLEGOMENA 19 Hillerus Mus. Rhen. XXVI 582 sqq. furti arguit. similiter Sextus Empirieus versatus est, de quo infra dicam, similiter Laertius Diogenes omninoque plerique illius aetatis seriptorum feracissimae. scilicet tum ea ars, quae vetera furando nova seripta gignebat non inventa quidem, sed consummata esse videtur. neque frustra Clemens Alexandrinus ipse fur ecallidissimus furtorum eatalogum congessit sive potius et ipsum descripsit Strom. VI 2. saeculi igitur morem secutus est Achilles, qui totum eommentarium ex alienis contexuit. fundamentum erat Stoieum aliquod compendium astro- nomiae. huic variae lectionis flores diligentia maiore quam doetrina vel arte inserti sunt. Stoieam esse diseiplinam eamque a Posidonio non primo sed gravissimo apud suos mathematieorum auetore derivandam, hoc ita apertum est, ut argumentis paream. minus notum est Posidonii doctrinam ipsius libris non magis quam diseipulorum sedulitate in vulgus elatam atque popularem esse faetam. ita Senecam ex Asclepiodoto Ni- caeensi (de quo nune Comparettii index Hereulanensis p. 98 comparandus) Naturales quaestiones Posidonianis rivulis irrigasse verisimile est, ita Geminus sollertissimus eius auditor meteorologica in epitomen coegerat ', it& Phanias seholas Posidonianas vulgavit [Diog. VII 41]. nee secus Aelianus non Posidonii quem c. 1 ? nominat, sed Asclepiodoti Taetiea, quae tenemus, expilat [paulo aliter Koeehly seript. milit. II 1. 76]. plane eo- dem modo non Posidonio ipso sed diseipuli compendio usus est Achilles. dico Diodorum Alexandrinum mathematieum, cuius memoriam inter- mortuam ἃ diuturnitatis oblivione vindieare haud ab re duco. ἢ De aetate eius inde lueulentissime eonstat quod fuit Posidonium inter et Augusti aequalem Eudorum de quo postea dicendum erit. a Posidonio stellae definitionem sumpsit eandem, quam Stobaeus ex Ario Didymo excerpsit Aehilles p. 132» περὶ ἀστέρος [-ἔρων] | Arius Didym. fr. 32 nostrae syllogae: ἀστήρ ἐστι xaxà Διόδωρον σῶμα | ἄστρον δὲ εἶναί φησιν 6 llocstódvtos ϑεῖον οὐράνιον τῆς αὐτῆς μετειληφὼς σῶμα ϑεῖον ἐξ αἰϑέρος συνεστηχός, λαμπρὸν [25s] οὐσίας τῷ ἐν ᾧ ἐστι τόπῳ, σῶμα | xal πυρῶδες οὐΛέποτε στάσιν ἔχον ἀλλ᾽ αἰεὶ λαμπρὸν xat οὐδέποτε στάσιν ἔχον ἀλλ᾽ φερόμενον ἐγχυχλίως. ἰδίως δὲ τὸν ἥλιον !' Simplic, ad phys. f. 64* med: ὁ δὲ ᾿Αλέξανδρος φιλοπόνως λέξιν τινὰ τοῦ Γεμίνον παρατίϑησιν ἐκ τῆς ἐπιτομῆς τοῦ Ποσειδωνίου μετεωρολογιχῶν ἐξηγήσεως τὰς ἀφορμὰς παρὰ Ἀριστοτέλους λαβοῦσαν. Priscian. Lyd. post Didoti Plotin. p. 553 commen- tum Gemini Posidonii de μετεώρων. ? Achill. p. 124 c. Διόδωρον τὸν ᾿Αλεξανδρέα μαϑηματικόν. ex. Achille innotuit scholiis in Basil. cod. Baroccian. 85 f. 122 (Cram. A. O. III 413] οἱ περὶ Εὔδοξον καὶ Ἵππαρχον zai Διόδωρον τὸν ᾿Αλεξανδρέα μαϑυματικοὶ ἐπλεύσαντο οἷόν ἐπραγματεύσαντο [?]. integro Achille nsum esse scholiastam et aliunde discas et illine quod scholion hoe: ὁ δὲ αὐτὸς ἑωσφόρος xai ἕσπερος. καίτοιγε τὸ παλαιὸν ἄλλος ἐδόχει εἶναι ὁ ἑωσφόρος xal ἄλλος ὁ ἕσπερος. ποῶτος δ᾽ Ἴβυχος ὁ ᾿Ρηγῖνος συνήγαγε τὰς προσηγορίας ex Achill. c. 17 excerptum est, quod mutilatum legitur p. 136 c πέμπτος ὁ τῆς ᾿Αφροδίτης παρὰ μὲν "EXknstw ἑωσφόρος... πρῶ- τὸς δὲ Ἴβυχος εἰς ἕνα συνέστειλε τὰς προσηγορίας. lacunam supplens xai ἕσπερος. — Achillis locus Bergkii memoriam fugit fr. 42 PLG? 1007. 2** 20 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA ἀεὶ φερύμενον χυχλιχῶς. ὡσαύτως GS χαὶ τὴν σελήνην ἄστρα λέγεσϑαι. ὁιϊαφέρειν ὠὡρίσατυ χαὶ [[ἰησειδώνιος ποὸ δὲ ἀστέρα ἄστρηυ. εἰ μὲν γάρ τις ἐστιν αὐτοῦ ὁ Στωιχής. ἀστὴρ xai ἄστρον ὀνομασϑήσεται δεόντως, οὐ μὴν ἀνάπαλιν. ac ne longioris apud Arium disputationis nexum desideres, ecce iterum Diodorus p. 134 c: Διόδωρος δὲ xat οἱ ἄλλοι μαϑϑηματιχοὶ ἰδίως xal χοινῶς τὰ ζῴδια ἄστρα χαλοῦσι xal ἀστέρας παρατιϑέμενοι ΠΠλάτωνα μάρτυρα ἄστρα τοὺς ἑπτὰ πλανήτας ἐν τῷ Τιμαίῳ εἰρηκότα. τὸν χύνα μέντοι ἀστέρα ὄντα ἐν τῷ βίῳ ἄστρον λέγομεν. ἀλλ᾿ 6 μὲν ἀστὴρ xal ἄστρον. οὐχέτι δὲ τὸ ἀνάπαλιν [cf. Roeper Philol. VII 519, 538]. ex eodem Diodoro manarunt haece p. 130» Onhew Gb xai ix τοῦ εἶναι ἕξ Ceu. ὑπὸ γὴν ἕξ δὲ ὑπὲρ γῆν. im ^ οὐδενὸς δὲ ἄλλου σχήματος ἢ τοιαύτη εὐταξία xal περιφορὰ γίνεται ἢ ἐπὶ τοῦ σφαιριχοῦ. τὸ üb σφαιροειδὲς σχῆμα διδόασι τῷ χόσμῳ, σφαῖρα μὲν γὰρ 6 οὐρανός, σφαιροειδὴς δὲ ἢ ἢ. διαφέρει Oi ἑχάτερα T, τὸ μὲν σφαιροειδὲς σχῆμα xal ἐξοχὰς ἔχει χαὶ χοιλότητας. τὸ δὲ τῆς σφαίρας πανταχόϑεν ἴσον xai ἀπὸ τοῦ μέσου χέντρου ἐχ- βαλλημένας εὐϑείας εἰς τὴν ἐπιφάνειαν ἴσας ἔχον xi. nomen 80 hoe loco ab- est, sed constat ex altero excerptorum exemplo p. 166 extr. nee dubi- tassem etiamsi elarum testimonium deesset. Diodoreis enim reconditioris artificii nota quaedam impressa est. svmbola numerorum a Pythagoreis inventa etiam extra scholam vigere coeperant alio alia arripiente. huic ternarius, illi septenarius, Porphyrio vel novenarius placuit: Diodorus nescio quo paeto in senarium ineidit. inde zodiaei bis senas figuras enumerat, inde sex mundi definitiones Stoieorum non sine sudore con- gessit p. 129 s, quas emendatas hie afferre iuvat. Διόδωρος δὲ ξξαχῶς τὸν xóguov φησὶ νηεῖσϑαι ἐφ᾽ ἑχάστου ἔννοιαν διδοὺς οὕτως * 1. χόσμος ἐστὶ σύστημα ἐξ οὐρανοῦ xai γῆς xai τῶν μεταξὺ φύσεων. 2. πάλιν χόσμος ἐστὶν οἰχητήριον ϑεῶν νῦν οὖν τὸ πλήρωμα λέγει ἐχτὸς τῶν ἐν αὐτῷ. ' 9. τρίτον 6 χόσμος ἐστὶ σύστημα Bx ϑεῶν xai ἀνθρώπων (xal τῶν ἕνεχα τούτων γεγονότων) '* τοῦτο ὅμοιον ! τῷ βίῳ ὡς εἴ τις λέγει" πόλις ἐστὶν ἐξ ἀρχόντων xal ἀρχομένων. 4. τέταρτον χόσμος ἐστὶν αἰθήρ: οὗτος δὲ πῦρ εἰλιχρινὲς ὧν ἀνώτερός ἐστι τοῦ φυσιχηῦ χόσμου. D. πέμπτον χόσμος ἐστὶν ἢ τῶν ἀπλανῶν σφαῖρα" τούτου χαὶ Πλάτων ἐν Τιμαίῳ μέμνηται. 6. ἔχτον χόσμος ἐστὶν 6 διαχοσμήσας τὰ πάντα᾽ ἔοιχε δὲ νῦν ἢ, πρόνοια λέ- εσθαι. ? ! νῶν οὖν ut infra n. 6 vov explicandum est: hoe igitur loco. cf. Laertius VII 138. οὐρανὸς δέ ἐστιν ἡ ἐσχάτη περιφέρεια ἐν ἡ πᾶν ἴδρυται τὸ ϑεῖον. ultima éxróg — abtu non praesto. * |acunam indicabant vulgo, quam explevi ex Laertio l|. c. et Arii fr. 29. 5. τοῦτο μόνην vulgatur. * χατώτερος vulgo, corr. Pet. in mrg. ' sequitur panlo post p. 129 & mundi similis partitio. sed et illa turbata. nam post PROLEGOMENA 21 Constat conlato Diogene VII 138 haec in Posidonii μετεωρολογιχῇ στοιχειώσει simili modo traetata fuisse, [cf. Arii Didym. fr. 29 et 31, [Aristot.] de mund. 2 p. 391^ 9— 16. Zeller III 1, 572], sed simul apparet quam inscite numerus ille senarius confectus sit. sed de inscitia non litigamus. trahit enim sua quemque voluptas neque nostrae aetati Pythagoreae superstitionis fautores illustrissimi defuerunt. multo gravius peecavit, si genuinam magistri doetrinam fraudulenter istis nugis acceommodatam esse probari potest. Posidonius terram in septem zonas divisit |ef. Posid. rel. coll. Bake p. 96]. quid vero Achilles hoe est Diodorus? p. ΤΌΤ οἱ μὲν 4àp ἕξ αὐτὰς εἶπον ὡς llokófto; χαὶ [Ποσειδώνιος τὴν διαχεχαυμένην εἰς 0n διαιροῦντες, οἱ δὲ πέντε παρέλαβον ὥσπερ Ἐξρατοσϑένης xai ἄλλοι πολλοὶ οἷἰς καὶ ἡμεῖς [Achilles] κατηχολουνγήσαμεν. ut Polybii recte refertur sententia, ita Posidonii aperte falso ef. Strab. IL 3 p. 96, qui etiam erroris rationem non obscure patefacit. nam ibi quoque Polybius Posidonianis eoniunetus est. accedit fortasse illa quoque eausa, quod &ex eaeli eireuli a. Posi- donio revera enumerati esse videntur, si quidem Seneca N. Qu. V 17 ? talia ratiocinatur. Ex Diodori igitur Posidonianis eommentariis repetendum esse contendo quiequid Stoieorum more mathematieorum explanatur. veri simile est praeterea quae decreta Chrysippi [p. 1264 --- 1275] proban- tur aut Epieureorum aliorumve impugnantur [c. 13] ex eodem Posidonio ut ex fonte repetenda esse, unde Cleomedis libellus acerba Epieureorum irrisione insignis paene totus exeerptus est. line eum alia eommunia utrique tum planetarum motus exempla. Achilles p. 1320 ὥσπερ εἰ νεὼς tic βορέαν ἄνεμον φερομένης ἐπιβάτης ! εἰς νότον παρ |l. ἐπὶ} αὐτῇ τῇ νηὶ τρέχει. et p. 140.» διὸ xai παρατρέχει ἡμῶν τὴν otv ἢ τοῦ μύρμηχος χίνησις, ὀξυτέρας οὔσης (τῇς) τοῦ τροχοῦ ef. p. 169, 7 a. 1. Cleomedis loeus est 1 3 p. 21 Bak. tà μὲν οὖν ἀπλανῆ ἀπειχάσειεν dy τις ἐπιβάταις ὑπὸ [imi?| νεὼς φερομένοις. . . . εἰχασϑείη ὃ ἂν xai μύρμηξιν ἐπὶ χεραμιχηοῦ τροχοῦ τὴν ἐναντίαν τῷ τροχῷ πρηαιρετιχῶς ἔρπηυσιν. Ἶ Diffieilius est diiudieatu in quem usum Diodori seriptio fuerit desti- nata. mathematieosne docturus erat an philologos Aratum interpretantes? ex Achille neutrum probari potest, cum commentarios etiam alios Arati adhibuerit. certe Apion Plistonices p. 124» non ex Diodoro repetitus est. sed vide ne apud Arati scholiastas plus sit auxilii. ibi bis Diodori memo- ria citatur. ad v. 254 πρὸς ὃ Διόδωρος μὲν ὑπογουνίδος γράφει ἥπως ἢ χνήμη σημαίνοιτη, Μηνόφαντος δὲ ἐπιγουνίδα τὴν χνήμην ἀχούει διὰ τὸ εἶναι ἐπὶ αὐτοῦ [sehol. Bekk. αὐτῆς} τὸ γόνυ [ef. schol. Bekk. p. 14. 16] et ad v. 223 ὁ δὲ ἵππος ἐν τῷ τοῦ Διὸς οἴχῳ ἤγουν τῷ οὐρανῷ ἐστιν ἢ ὡς Διόδωρος Evütoc 6 λέγεται δὲ πολλαχῶς οὐρανός deest πρῶτον. tum Zenonis definitio altera est, unde si γοῦν recte traditur, non nulla interciderunt. sie hie quoque senarius efficietur numerus, ! hoc. exemplum praeivit Aristot. de anim. | 3 p. 4063 ὃ xal ἕτερον δὲ λέγομεν ὅσα κινεῖται τῷ ἐν χινουμένῳ εἶναι οἷον πλωτῆρες" οὐ γὰρ ὁμοίως χινοῦνται τῷ πλοίῳ, 5. alia exempla Posidonianae doetrinae infra in c. de fontibus Aétii apponam, unde boc praecipio, opinionum a Plutarcho abhorrentium aliquantum ex Posidonio fluxisse, 29 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA μεσημβρινός. quodsi seholiorum Diodorus idem est eum Achilleo — neque video quid obstet — Arati causa illius commentarium conscriptum esse putabimus, cuius quidem Tullianam aetatem studiosissimam fuisse nemo est quin sciat. ex Arati quidem scholiis eoniuneta cum Posidonio servata videtur Diodori mentio apud Maerob. S. Seip. 1 15 3. Neque tamen ipsum Diodorum manibus usurpavit Achilles, sed ex- cerptum ab Eudoro. «de multipliei doctrina eius viri inferius loquar. nune brevissime argumenta apponam, unde quivis quid rei sit perspicere possit. p. 124c Εὔδωρος 6 φιλόσηφός φησι Διόδωρον τὼν ᾿Αλεξανδρέα ualhy ματιχὸν τούτῳ διαφέρειν εἰπεῖν τὴν μαϑηματιχὴν τῆς φυσιολογίας ὅτι T, μὲν μαϑη- ματιχὴ τὰ παρεπόμενα τῇ οὐσίᾳ ζητεῖ. πόϑεν xai πῶς ἐχλείψεις γίνονται. ἢ δὲ φυσιολογία περὶ τῆς οὐσίας χτὰ. Posidonium loquentem audis ut p. 133» de animantium anima: ζῷόν ἐστιν ὡς E95 ὼρός φησιν ἔμψυχος οὐσία cf. ibid. e. 13 Ποσειδώνιος δὲ αγνοεῖν τοὺς Timtxeopstouz ἔφη ὡς οὐ xà |vulgo οὔτε]! σώματα τὰς ψυχὰς συνέχει, dÀX ai ψυχαὶ τὰ σώματα. et ne eredas Eudorum philosophum Academiceum a mathematicis abhorruisse, habes haec de zona fervida p. 169 med. τινὲς δὲ ὧν ἐστι [lavaízto; ὁ Στωιχὸς xat ὐδωρος ὁ ᾿Αχαδημαιχὸς οἰχεῖσϑαί φασι τὴν διαχεχαυμένην χτὰ. cf. p. 153c. Sed veniendum tandem ad Plutarchum, qui praeter Eudorum maximo opere compilatus est ab Achille. verum eum exemplar suum magna audacia mutare et alienis turbare soleat, paulo operosior fit labor expiscandi. incipio a certis, e. 3 περὶ τῆς τῶν ὅλων dpy*: continet p. 124c— 125c Zenonis Epicuri Aristotelis Socratis et Platonis Empedoclis opiniones ex Plutarch. 1 3 25. 18. 22. 21. 20 li- berius quidem expressas sed ut dubitandi loeus non relinquatur. nam quod Empedoelis Iunonem et Aidonea confundit, quae Plutarchus probe interpretatus est, id nolo premere, quia in allegoriis altera explicatio vulgabatur |ef. Prol. e. VI| et l'aia φερέσβιος ex Homericis hymnis [1I 341 ef. XXX 9] nota erat. quod eum error sit proelivis, verum autem exqui- sitius, non minus arbitrarium est Plutarehi vulgatam ex Achille corrigere quam credere ex ampliore Plaeitorum thesauro Achillea profluxisse. nam obstat non solum excerptorum Plutareheis simillimus delectus ' sed etiam interpolationis manifesta communio velut 1 23 21, Socratis nomen quod ante Eusebium vulgaria exempla oeceupasse demonstravi p. 14. saepius ut institutum fert liber II respicitur. velut p. 1305 ] 1 ἡ, hie memorabilis est seriptura Ἐπίχουρος ... χαὶ 4 διϑδάσχαλος αὐτοῦ Μητρόδωρος. nam Cyrillus eum vulgata μαϑητής corruptum legit, quod inutiles dedit turbas. verum obtulit non solum Achilles sed etiam Ga- leni quamvis aliter vitiata seriptura. hoc enim firmiter tenendum est Metrodori in Placitis non alius mentionem esse nisi Chii; ef. Dueninz cde Metrodori Epic. vit. et seript. Hal. 1510 p. 39. Zeller 1' 557^. iam vero e Stobaeo Theodoretoque apparet, ex Plae. I5 4. Μητρόδωρος ὁ xam: ' nam. ubieunque ex Posidonianis commentariis plures opiniones [ef, supra p. 21 *?] ut Stoicorum Epicuri Empedoclis addidit nut immiscuit, nusquam Plaecitorum maiorum qualia ex Stobaeo nota sunt, üppáaret vestigium. PROLEGOMENA 93 Ἐπιχούρου ἃ Plutarcho demum illam mentionem esse interpolatam. ut iterum originis manifestum teneas indicium. deinde II 2 de mundi forma num respiciatur c, 6 init. p. 130c dubium est. certe Orphicorum memoria abhorret, quae ex superiore loco p. 1271 |ef. Lobeckii Aglaoph. 411) iterata est. abhorret etiam p. 120 0 Θαλῆς — ἀέρα et Empedoclis versus p. 130p. ex II 5 sine dubitatione, quamvis haud dextre, excerptum est p. 128E — 1294. hie antiquissimi erroris iuvat apponere testimonium. «diu dubitavi, quid tandem haec sibi vellent p. 128E τινὲς δὲ τῇ τοῦ ὕδατος σφαίρᾳ se. zpézssihat κόσμον. donec in proximo Plaeitorum capite 6 3 Eusebii vitiosissimam seripturam animadverti τῇ ῥύμη, τὴς σφαίρας |verum est περιφορᾶς cf. Aristot. de 686]. II p. 295* 17, Diog. Apoll. ap. Laert. IX 51] ἀναβλύσαι τὸ ὕδωρ. i£ eb αἀναϑυμιαϑῆναι τὸν ἀέρα. hine antiqui erroris habes explieatum. ex Il 6 5 Pythagorea opinio comparari potest eum p. 1314, sed est ea tri- tissima. Empedocleum p. 128» ex II 1 6 amplifieatum videtur. ante omnia memoria digna quae ex Il 11 2—5 excerpsit p. 125c. nimirum si Plu- tarchi vulgata exempla inspexeris, nihil Achilleae eelogae simile apparebit. tamen ex compilatoris exemplo, si per emplastra ad vivum resecueris, pristina Plutarchi species renidebit, horrida ea quidem hiuleis vulne- ribus, sed tamen ut sanitas recuperari possit. quod breviter hae tabula illustrare licet Stobaeus | Plutarchus restitutus | Achilles Plutarchus vulgaris Αναξίμανῆρος ἐκὶ Ἀριστοτέλης ἐκ πέμ-, Αναξέμανδρος δὲ! Ἀριστοτέλης ἐχ πέμ- ϑερμοῦ xal Ψψυχρούπτου σώματος 'πτηνὸν Topóe μετέτίπτου σώματος πυρὴς μίγματος χοντα Παρμενίδης Hpd-:... πύρινον εἶναι τὸν Ἀριστοτέλης δὲ ἢ ἐκ Ütppoo καὶ ψυχροῦ ἀλειτος Στράτων οὐρανόν σῶμα ἐχ ψυχροῦ καὶ μίγματος Lie πύρινον εἶναι ϑερμοῦ τὸν οὐρανόν Ἀριστοτέλης ἐχ Ἀναξίμανδρος ἐκ ϑερ- πέμπτου σώματος μοῦ καὶ ψυχροῦ μίγματος; Vides sanam Stobaei memoriam, tum tertio loco Achillis turbatissimam, quasi consulto aliquis membra disiecta sieut fors dederat conglutinarit. mirificum illud TTTHNON ambigo utrum ex ΖΉΝΩΝ an ex TTEMTTTON corruptum sit. illud lemma expleret ante πύρινον εἶναι τὸν οὐρανὸν omissum, hoe ante σῶμα desideratur, quamquam non difficile est £ post δέ inserere. To μετέχοντα reliquum est est ex πύρινον slvat τὸν οὐρανόν. unde Byzantini nihil nisi πυρός servaverunt. restituta est Plutareho plenior leetio ex Galeno, qui ut Anaximandri iam lemmate orbatus est, ita caret interpo- lato illo ;. maxime truncatus est codicum nostrorum archetypus, quam- vis non tam inepte sit turbatus, quam Achilles. quid in Eusebii exemplo 94 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA fuerit, non potest cognosci. sanum hunc loeum non fuisse, quia omissus est, conicias. Maiora excerpta exhibet c. 11 de stellarum natura. Achill. p. 1334 τίς οὐσία ἀστέρων. Plut. II 13. τίς ἢ οὐσία τῶν ἄστρων. Θαλῆς μὲν δὴ τηίνην ἔμπυρον εἶπεν — | θαλῆς γεώδη μὲν, ἔμπυρα δὲ τὰ τὴν τῶν ἀστέρων οὐσίαν. ἄστρα. Ἐμπεδοχλῆς δὲ πυρίνους αὐτοὺς 2 Ἐμπεδηχλῆς πύρινα ix τοῦ πυ- εἶπε. ρώϑους. τινὲς δὲ γεώδεις εἰπεῖν αὐτοὺς ἐτόλμη- σαν. (by ἐστι xai ᾿λναξαγόρας. μετὰ τὰρ τὴν πρώτην. φησί, διά- ὅπερ ὁ ἀὴρ ἐν ἑαυτῷ περιέχων ἐξανέ- χρισιν τῶν στοιχείων τὸ πῦρ χωριζό- | Ves χατὰ τὴν πρώτην διάχρισιν. μένην ἐπὶ τὴν ἰδίαν φύσιν ἀνασπάσαι — 9 ᾿Λναξαγόρας τὸν . αἰϑέρα . . . cT, xul διάπυρα ποιῆσαι χαὶ τῆς γῆς μό- δὲ εὐτονίᾳ τῆς περιδινήσεως ἀναρπ ά - σαντα πέτρους ἀπὴ τῆς γῆς χαταφλέξαντα ριά τινα. τούτους ἡστεριχέναι. "m 3 ^ m ba * Li.] ἥϑεν xat τὸν ἥλιον ἔλεγεν εἶναι uo0pov ὡς ἑξξῆς ἐροῦμεν. ἕτεροι δὲ χίσηριν πλαγίαν οὖσαν 5 Διογένης χισηρώδη τὰ ἄστρα. ὑπὸ τῆς ϑερμότητος 165 αἰϊγέρος ἄνα- διαπνοὰς ób αὐτὰ νομίζει τηῦ χύόσμηυ. πτομένην. xal ὑπὸ τῶν τρυμαλιῶν τοὺς | ἀστέρας φαίνειν. | Πλάτων δὲ ἐχ τῶν τεσσάρων στωηι- 12 Πλάτων ix μὲν τοῦ πλείστου χείων. πλείστου δὲ πυρός. μέρους πυρίνους, μετέχοντας δὲ χαὶ τῶν Ξενοφάνης δὲ λέγει τοὺς ἀστέρας ἐχ ἄλλων στοιχείων χόλλης δίχην. νεφῶν συνεστάναι ἐμπύρων xat σβέννυσθαι 14 Ξενοφάνης ἐχ νεφρῶν μὲν πεπυ- xai ἀνάπτεσ)αι ὡσανεὶ dylpaxac. xai ρωμένων σβεννυμένους δὲ xal ἐχάστην ὅτε μὲν ἅπτονται φαντασίαν ἡμᾶς ἔχειν ἡμέραν. ἀναζωπυρεῖν νύχτωρ χαϑάπερ ἀνατολῆς. ὅτε Ob σβέννυνται δύσεως. τοὺς ἀνϑραχας. τὰς 1ὰρ ἀνατολὰς xai οἱ Στωιχοὶ δὲ dx πυρὸς λέγουσιν τὰς δύσεις ἐξάψεις εἶναι χαὶ σβέσεις. αὐτούς. πυρὸς δὲ τοῦ ϑείου χαὶ ἀιδίου χαὶ | οὐ παραπλησίου τῷ παρ ἡμῖν. τοῦτο γὰρ φϑαρτιχὸν xal οὐ παμφαές. | Haud inutile erit quae hie comparata sunt Achillis Plutarchique ca- pita accuratius examinare, ut uno saltem exemplo exeerptoris ratio pa- tescat. probe excerptae sunt Plutarchi 88 1. 2. 12. 14. sed unde Anaxa- gorea aecersivit? quae etiamsi orta sint ex Plutarcheis 8 3 et c. 20 6 ef. p. 138p, tamen mirifiee variata sunt. forsitan alienum fontem ad- mixtum credas, qualem in eodem Anaxagora adhibitum postea vide- bimus. haud diiudieaverim. at coneedes illa μετὰ τὴν πρώτην διάχρισιν ex Empedocle Plutareheo 8 2 per socordiam esse translata. id quod de ce- terorum quoque fide dubitationem faeit. mira ingenii felicitate de Dio- gene Plutarehea dum amplifieat corrupit. neque enim quid sit ille pu- mex caelumne an aliud, enueleatur neque πλαγίαν vel ὑπὸ τῶν τρυμαλιῶν intellegi potest. sed videndum est ne πλατεῖαν et διὰ τῶν τρυμαλιῶν PROLEGOMENA 95 scriptum olim fuerit. certe ex alia memoria illa de Diogene philosopho minus noto novata esse, parum credibile. ultima Stoicorum opinio ex enchiridio opinor Eudori adsuta est. porro Plutarehea II 14 !. 2. 4 non incorrupta p. 1380» manserunt. sed compensat hoc interpolandi vi- tium exeerptorum ex II 20 p. 138px singularis quaedam virtus. nam quod Philolaum eredidisse ait τρισσοὺς εἶναι ἡλίους. inde Plutarehi in- fuscatam in vulgata memoriam supra restitui p. 14. contra quae p. 138x ex II 20 1 de Anaximandro non exeerpuntur, sed ventosa paraphrasi in meras ineptias detorquentur, ea aecuratius pensitanda sunt. conseripse- ram olim fusiorem disputationem, quia Achillis forti impudentia cum alios tum Zellerum deceptum videbam. sed postquam "T'eichmuelleri Stu- diis illi aliquantum fidei demptum est, quamquam Plutareheam originem ne ille quidem sensit, profligata non repeto. Anaximandro igitur haec placent de astris. fingit ecireulos solis et ceterorum astrorum neque solidos neque adumbratos, sed aere densato faetos aereque pulsos. ' quemadmodum terram plano cylindro eomparat, sie solis illum folliculum sub rotae orbis (ἁψίς) figura repraesentat. sieut enim ex curvatura rotae radii medium petunt, ita solis flammae ex interiore circuli parte per unum foramen erumpunt et per magni circum spiracula mundi * ignes intus reclusos in terram versus efflant. circulus perpetuo se circa terram torquens quoad super illam foramen exhibet, diem, quoad infra, noetem effieit. obturatis spiraculis defectiones existunt. eatenus adumbrare necesse erat astronomiae graecae initia, quae quanti momenti essent, sero intellegi coeptum est. sed his plenius explieandis suus dabitur dies. redeo ad Placita II 20 1 ᾿Αναξίμανδρος χύχλον εἶναι . . . πλήρη πυρὸς χατά τι ἐχφαίνουσαν διὰ στηαίου τὸ πῦρ ὥσπερ διὰ πρηστῆρος αὐλοῦ. χαὶ τοῦτ᾽ εἶναι τὸν ἦλιον. ex eis quae dixi elucet prestera illum non esse tur- binem igneum, quem Seneea N. Qu. V 13 3 interpretatur. euius quid sit fistula ne somniando quis divinarit. miror Sehusterum, qui Heraelitea interpretatus p. 125 postquam in verum forte incidit hoe neglecto fal- sissima alia exeogitare maluit. zpxo:zp« enim flatum esse vult, quo im- pletae tibiae sonos edunt. concedo significationis novitatem ab etymologia satis probabilem esse. sed ipsi, priusquam utatur, Plaeitorum verba coniectando mutare libet, nec semel, sed duobus loeis. nam praeter Plu- tarehi locum unde profeeti sumus, etiam Stobaeus Plac. II 25 1 πρηστῆ- p»; αὐλόν non quod Sehustero plaeet πρηστῆρα αὐλοῦ testatur. haec oer. de vent. 3 [VI 94 L| ἀλλὰ ἣν ἡλίου τε xai σελήνης καὶ ἄστρων ὁδὸς . 822« 20. ἀένναον ὁ ἀὴρ ἀένναος χαὶ λεπτὸς ἐὼν παρέγεται. v. etiam ind. Aristotel. ? Lucret. VI 493 ipsius Anaximandri doctriuam opinor explicans, quam KEpicureu cui- dam enchiridio debet, quale ex priorum placitis compilat Epieurus epist, ad Pvythocl. Laert. X 84. Anaximandri opinio non dubito quin ex animantium similitudine, ut solent veteres, arcessita sit. ? Scehusterum male sequitur Susemihlius, Jahresbericht II UI 5 p. 274". 26 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA igitur ratio temeraria est. immo πρηστήρν est follis fabrorum, cuius fistula in ignem immissa flammas sursum eiaculatur. huie explica- tioni Anaximandri et ratio et oratio mirum quantum favet. nam ille opiones sagaciter exeogitatas priscorum more ποιητιχωτέροις ὀνόμασιν |Theophrast. phys. fr. 2|] expressit et antiquos opinor sectatus Apollo- nius Rhodius IV 776 dum Homerieum X 470 φῦσαι δ᾽ ἐν χηάνηισιν ἐείχοσι πᾶσα! ἐφύσων παντοίην ἐύπρηστὴν ἀυτμὴν ἐξανιεῖσαι imitatur, folles πρηστῆρας obsoleta voce nominat. zpzs:zo enim ab eadem stirpe pra vel par pro- fieiseitur unde πρῆσαι ἐύπρηστος πρημαίνειν dueta sunt, quibus inest pro- pria spirandi notio. ' inde eum ardor flatui coniungeretur, igneus ventus non aptius quam follis fabrilis zprs:zp appellabatur. hac igitur ratione Plaeitorum memoria satis iam defensa erit ab omni coniciendi temeri- tate. nam Sehustero praeivit Wyttenbachius zpzs:zpa 0€ αὐλοῦς ut Reiskei et Beckii commenta praeteream, qui viri ante multa saecula habuerunt et errandi et conieetandi socium Achillem ad quem nunc redeo. nam quae falso lemmate praefixo e Plutareho interpretatur τινὲς δὲ ὡς ἀπὸ σαλπιγγος |i. e. αὐλοῦ! $x χοίλου τόπου xai στενοῦ ἐχπέμπειν αὐτὸν τὸ φῶς ὥσπερ πρη- στῆρας, ea plane ad istorum modulum confieta sunt. ex eodem Achillis loco mirus error tanquam contagione plerosque viros doctos occupavit, ut non curvaturam rotae sed modiolum (πλήμνην) ignis sedem opinaren- tur. quod correxit "'eichmuellerus Stud. p. 18. 550. Pergo Achillis ex Plutarcho furta indicare. caput de solis forma p. 1395 ex illius II 22 1—3 manavit, item de defectione ibidem ex 1] 24 1. quae vero p. 1405s de magnitudine solis et p. 14145 de lunae natura disseruntur adeo diserepant ut Plutarehus aut non respectus aut alienis plane inerustatus videatur. atque lleraeliti opinio xatà μῆνα δὲ ἐχλείπει (se. ἢ σελήνη) ὡς μὲν Ἡ ράχλειτός φησιν ὁμοίως τῷ ἡλίῳ τοῦ φωτοειδηῦς GT, vates |? σχαφηειδηοῦς ἡχήματος) ἀναστραφέντηος potest illa quidem ex Plut. I| 20 3 χατὰ τὴν τοῦ σχαφοειδηοῦς στροφήν excerpta esse. similia etiam ibid. p. 141 5 σχῆμα δὲ αὐτῆς οἱ μὲν σφαιροειδές, οἱ δὲ διωυχοειδές atque Plut. II 21 1 οἱ Στωιχοὶ σφαιροειδῇ slvat... 3 Ἐμπεδοχλῇς δισοχοειδῇ. eademque species antecedentis: ἕτεροι δὲ γὴν πεπυρωμένην στερέμνιον ἔχουσαν πῦρ᾽ εἶναι Oi αὐτῆς οἴχησιν ἀλλὴν ποταμούς τε xal 63a ἐπὶ γῆς. nam in mentem venit Plutarehi II 24 ᾿λναξαγόρας Δημόχριτηος στερέωμα διάπυρον ἔχον ἐν ἑαυτῷ mz) χαὶ ὄρη χαὶ φάραγγας. sed eum singulariter dietum sit οἴχησιν ἀλλὴν ^ ae consentiat Laertiana Anaxagorae vita II 9 τὴν δὲ σελήνην οἰχήσεις ἔχειν ἀλλὰ [Ὁ ἄλλας. quamquam illud defendi potest cf. Thurot ad Alex. in Ar. d. sens. p. 431] xai λόφους xai φάραγγας, non e Placitis illud eaput, sed e Posidoniuno opinor commentario manasse. contra p. lo? εἰ sq. de ventis haud dubitaverim ex Plut. III 7 1. 3 excerpta credere. sed haee haetenus. de altero quem tetigi Achillis fonte inferius dicetur. ! ef. Buttmanni lexilog. I 105. Curtii Stud. IV 228. *dnterpretor: Iunnm praebere alterum domicilium praeter rerram, ut ἄλλος sit idem quod ἕτερος velut in ἄλλης ἐγώ, ἄλλος Πρακλῆς. PROLEGOMENA 21 Extremo loco nominandus est Plutareheorum librorum index, quem a filio Plutarchi concinnatum pingui artifieio simulavit is, qui e biblio- thecae euiusdam catalogo et genuina et falsa scripta enotavit. Lampriae nomen solus Suidas praefixit. quando index ille conseriptus sit, dubitatur. tertio quartove p. Chr. saeculo, iudicavit M. Treu [der sog. Lampriaseatal. Waldenb. 18:73 p.54| mihi Byzantino aevo dignior visa est inventio [de Galeni hist. philos. p. 52 vij, quia pro genuino Vitarum ordine [ef. C. ΤῊ. Michaelis de ordine vitarum parall. Plutareh. Berolin. 1875 p. 15 sq.| scholastica ad Romanorum Graecorumve aetates ordinata colloeatio sub- stituta est. praeterea Moralium singulae colleetiones, unde postea totum corpus concrevit, similes a 'l'revio ipso agnitae sunt p. 46. sed de tem- poribus integra est quaestio. ' Placitorum in bibliotheca illa tria exempla fuerunt, quae cum variis titulis in catalogo consignata essent, tamquam libri diversi enumerati sunt: n. 61 περὶ τῶν ἀρεσχόντων φιλοσόφοις φυσιχῆς ἐπιτομῆς βιβλία s. alterum n. 183 φυσιχὴ ἐπιτομή. tertium n. 196 φυσιχῶν αἀρεσχόντων. hine praeter libelli frequentiam illud quoque confirmatur singillatim eum antiquitus cireumlatum esse. nam si variis syllogis olim insertus fuisset, vix tam exiguo intervallo posteriora exempla n. 183 et 196 in eatalogo distarent. Exposui Plutarehei libelli antiquam memoriam, qualem exhibent altero saeculo vergente Athenagoras et fortasse Pseudo-lustinug Achillesque liberius expressam, quarto Eusebius quinto Cyrillus sexto Laurentius Lydus aecurate excerptam; incertae aetatis Galenus personatus et Philo interpolatus agmen eompilatorum claudunt. eodem temporis vestigio, quo Laurentii doetrina seros fetus edidit, philosophia graeca et eum illa ce- terae deinceps artes obmutescere coepere. ingeniorum sterilitas diu Iustinianei imperii splendore quodam celata tanto ocius irruit atque in- gruente undique barbarie eum ultimis philosophis philosophiae monumenta ad ipsos barbaros migraverunt tamdiu ea foturos donec in patriam redire licuit. hine fit ut apud Graecos per proximorum saeculorum obscuritatem nulla enitescat Plutarchei libri memoria, at Arabum litteratis viris et cognitus sit et passim memoratus. Nam cum praeter Armenios inprimis Syri egregiam operam dedissent graecis libris, et Arabum imperatores, inprimis Mansur, laudabili exemplo haec studia exeitavissent, incredibilis extitit interpretum industria graeca exemplaria syriace tum arabice vertendi. inter quos nemo maiore et auetoritate et doctrina floruit, quam Hunainus Isaci filius scholae inter- pretum princeps gravissimus. — euius discipulus et aemulus Constans sive Constantinus Lucae f. Heliopolitanus * Plutarchi Placita arabice ! nihil huc faciunt X oratorum vitae n. 4l enumeratae, quoniam Photius Plutarcheo exemplari usus esse non videtur. cf. R. Ballheimer de Photi vitis X or. Bonn. 1877. A. Schóne Jahrb. f. cl. Phil 1871. p. 784. 3 Qostà ibn Lüqà oriundus Bálbekk üoruisse videtur sub Mostaino [562 — 566]. si quidem eius Hypsiclis versionem a Kindio emendatam esse constat, qui obiit 81J. Ibn 98 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORTA vertit.' versio non iam extare videtur. sed excerpsit inde cirea millesimum p. Chr. annum Muhammedes Isaci filius [Muhammed ibn Isháq Kitáb al- Fihrist ed. G. Flügel Lips. 1871. 1872] non solum inseriptionem quam infra exhibui, sed etiam pauea alia p. 245, 16 et p. 245, 28 de Pytha- gora atque Platone ex Placit. I 3 8. 21. Centum fere annis post Sehahrastanius qui natus dieitur a. 1076 paucula haeresibus suis immiscuit ex Plutareho quem de Zenonis placito [Plut. ] 3 25] testem affert |Scehalrastáni Religionsparteien und Philo- »ophensehulen übers. von Harbrücker II 132]. ex I3 !! fluxerunt, quae II 129 de Heraelito Plutarcho teste proferuntur, ex 1 3 21 interpolata memoria Socratis II 113 petita est. quod Schahrastanius II 126 dicit: Anaxagoras sagt naeh der Lehre des Plutarch, dass der Wille nieht étwas anderes als das gewollte und nicht etwas anderes als der wollende sei wie auch das thun, id quo referendum sit nec seio nee multum quaesivi Arabum nugarum satis gnarus. ' Abulfaragii [histor. dynast. ed. Poe. p. 90 (58)] quosdam versus, quibus Platonis de ideis opinionm ecomprehendit, ex Plutarcho I 3 21 ut ex fonte repetendos esse coniecit A. Mueller 1. c. p. 41, quod mihi non pro- batur. nam Platonis tria principia, deus materia forma, tritissima sunt etiam posterioribus, cetera ab illius similitudine plane recedunt. Apud Byzantinos post densam quattuor fere saeclorum caliginem, quibus Graecorum litterae velut veterno consopitae iacebant, tandem Dscholschol sub Moctadiro [208 —31] vixisse narrat cuius tamen priores annos dumtaxat attigerit. cf. Steinschneiderus in Serapei t. XX XI 292, Wenrich. de auct. Gr. version. Svr, Arab. p. 30. Herbelot. s. v. Costha I] 173. V. Rose. Ar. pseud. p. 256. ' idem Plutarchi qui ferebatur περὶ ἀσχήσεως librum, quem germanice edidit cum Buechelero Gildemeister Mus. Rhen. XXVII 520. omnino sex Plutarchi vel Pseudo- Plutarchi scripta noverunt Syri Arabesque: 1) περὶ ἀοργησίας Wenrieh 225. Mohammed Isaci f. Fibrist ed. Flügel p. 254, ? Mueller griech. philosoph. in Arab. ueberlief. Halle 1873 p. 26. syriace extat in cod. VIII vel IX saec. Lagarde aneed. syriac. ef, Sachau Herm. IV 73 sq. 2) πῶς τις ὑπ᾽ ἐγϑρῶν ὠφελοῖτο Wenrich ib. Fihrist ibid. 3) περὶ ἀσχήσεως {περὶ ἀρετῆς) Wenrich p. 226. Fibrist ]. c. Lagarde ib. syriace edidit. cf. supra. 4) περὶ Ψυχῆς Wenrieh ibid. Fihrist. ibid. quod in Stobaeo Plutarchi liber Themistii lemma gerit, monente Buechelero Mus. Rh. l|. «e. testimonio est Stobaeum codice usum esse simili archetypi syriuci v1 s. conditi [ibid. p. 48] ubi Plutarchi Themistiique quae- dam scripta iuncta ferebantur. 5) περὶ τῶν ἀρεσχόντων φιλοσόφοις φυσιχῶν δογμάτων βιβλία ε΄ arabice sub titulo cola x xaxd! ERU CUR £i de exe Κααλαὶ)! ΠΝ 3 vertit Constans Lucae f. Wenrich 225. Fihrist 1. c. 8) περὶ ποταμῶν Arabes Plutarcho cognomini et aequali adseribunt, quod nihil esse puto nisi dubitantis de vero Plutarcho Graeci mota aucta et fucata solito more ab Ara- bibus Mohammede [saei f. et Dschemaluddino. * omnino eonstat quae de philosophis graecis apud orientales feruntur tam mira esse et purtenti similia, saepe ut ne origo quidem erroris pateat. cf. Rovper lection: Abulf. p. 25. PROLEGOMENA 29 paulo ante Sehahrastanii aetatem Plaeitorum emergit et memoria et imitatio. Michael Psellus' aequalium faeile doetissimus rerumque civilium idem peritissimus Plutarehum sibi ad imitandum proposuit Mi- chaeli Dueae imperatori scripturus ἐπιλύσεις συντόμους φυσιχῶν ζητημάτων. ecce prooemium: 6 μὲν Πλούταρχος ὦ μέγιστε xai ϑειότατε βασιλεῦ διαφόρους δόξας ἀπαριϑμούμενος xal τὴν ἀληϑῆ μὴ ἀποδειχνύων xai πιστούμενος συγχέξι μᾶλλον τὸν λογισμὸν χαὶ ἀπορεῖν παρασχευάζει ἢ εἰς ἐπίστασιν ἄγει. quocirca spreta Plutarehi doctrina eapitum titulos tantummodo transeripsit, ipsas quaestiones splendidiore sapientia videlieet scholastica solvit. Idem eadit in eiusdem Pselli ΠΠαντοδαπὴν διδασχαλίαν simili con- silio eoncinnatam, quem librum ex apographo Lindenbrogiano * edidit Fabricius t. V p. 69—186 ed. I. titulos Psellianos conlatos eum Plutareheis infra? subieiam; quorum forma non numquam utiliter cum reliqua me- ! Constans [Constantinus] Psellus, qui dum monachus erat Michaelem se nominabat, natus est ut vulgo credunt a. 1020, ut Sathas docuit 1018 [μεσαιωνιχὴ βιβλιοϑήχη δ΄ ᾿Αϑή- vns. 1874 eiusd. Deux lettres inédites de l'empereur Mich. Ducas Parapin. Paris 1875 p. 4 sq.] floruit maxima auctoritate sub Michaele VII Duca diseipulo suo, qui 1071 rerum potitus est adiuvante maxime Psello. ultimam eius memoriam a. 1077 factam invenit Sathas, quo anno epistulam ad Nicephorum Phocam scripsit. sed certum est ad extremum s. XI vitam produxisse atque tum maxime in secessu libris scribendis operam navasse velut astronomiae quaestionibus. quibus temporis nota 1092 adiuncta est, quam feliciter emendavit et explicavit Usenerus [symbol. ad histor. astron. Bonn 1876 p. 25]. ceterum ille philosophiae princeps' qui nostratibus videlicet sane quam vanus et insipidus videtur, By- zantinis Graeculis vehementer probatus est ut vel satirae Timarionis ceteroqui morda- cissimus scriptor plurimum 'sophistae illi Byzantino deferret Ellisseni Analect, IV 89 e. 45. Ἐπιλύσεις partim edidit G. Seebode [Goth. 1840 et Wiesbad. 1857 ex apographo 82 Fabric. bibl. Acad. Havniensi] pessime. nam ne illud quidem intellexit ex quinque se tres libros tanquam integrum opus edidisse. plenum extat sub nomine Simeonis Sethis σύνοψις xal ἀπάνϑισμα φυσιχῶν τε καὶ φιλοσόφιυν δογμάτων [Fabric. X 322 ed. Hamb. 1721]. Simeonem et ipsum sub Michaele Duca floruisse ex syntagmate περὶ τροφῶν illi dedicato apparet, Fabric.' X 320. sed hoc quoque ex Pselli gemello libro prope totum transcrip- sisse dicitur. ibid. p. 321. quo pacto ista aequalium aemulatio explicanda sit libenter doceri velim. forsitan Pselli nomen errore eodem tradatur quo syntagma quadrivii [ed. Xyland. Basil. 1556] initio s. XI conscriptum illius esse dicitur. cf. Rose Herm. II 465. * hoe non solum mendosissimum est, sed etiam mancum ut ex Fabricii indice altero Ρ. 51 βᾳᾳ. intellegere queas. pleniorem Psellum exhibent codices Taurinensis [cf. Doehner Philol. XIV 408] et fortasse Neapolitanus Fabric. V 790 n. 238. idem liber in cod. Parisino 2087 f. 711 [V. Rose Ar. Ps. 225] inscribitur τοῦ σοφωτάτου ὑπερτίμου τοῦ Ψελλοῦ ἀποχρί- σεῖς συνοπτιχαὶ |xal] ἐξηγήσεις πρὸς ἐρωτήσεις διαφόρας [810] xal ἀπορίας γραφεῖσαι πρὸς τὸν βασιλέα κύριον μιχαὴλ τὸν δοῦχα. ex Didascalia adscripta sunt multa capita margini cod. Farnes. [F] Stobaei eclog., quae edidit Heeren. 3 exhibeo binos Fabricii numeros. prior ex t. V p. 69, alter ex pleniore illo catalogo ibid. p. 51 expressus est. additur Placitorum synopsis. 59. 82 τίνι διαφέρει ἀρχὴ xal στοιχεῖον [-εἴα] I 2 — 60. 88 περὶ τῶν ἀρχῶν τί εἰσιν 13 — 0. 84 περὶ ἰδεῶν 1. 10 — 0. 85 περὶ δαιμόνων xal ἡρώων 1 8 — 61. 86 περὶ ὕλης 19 — 62. 81 περὶ αἰτιῶν 111] — 63. 88 περὶ σχημάτων I 14 — 64. 89. περὶ χρωμάτων I 15 — 65. 90 περὶ μίξεως καὶ χράσεως 111 — 66. 91 περὶ γενέσεως xal φϑορᾶς 24 — 67. 92 περὶ σωμάτων I 12 --- 68. 98 περὶ ἐλαχίστων 1 13 --- 15. 102 περὶ χρούνου 1321 — 16. 108 περὶ κινήσεως 1 90 -- 11. 104. περὶ TED - Ὁ 30 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA moria eomponetur ut IL 6. apparet Plutarchi capita tantum non omnia esse exhausta, at traditum ordinem eur turbaverit nee scio nee scire la- boro. quis enim Byzantini hominis trieas enodaverit? paulo magis nostra refert, ut quali eodiee fuerit usus indagemus. Nam eum in argumentis Plutarehi verba fastidire soleat titulorum autem sit diserepantia rarissima, felicissimo casu evenit, ut eiusdem Pselli excerpta, quae inseribuntur Ἐπιλύσεις διαφόρων ἐρωτημάτων edita a Boissonnadeo post operationem daemon. p. 63—69, ultimum eaput exhibeant diligenter ' deseriptum. felicissime, inquam, evenit, quia ultima arehetvpi folia pessime mutilata esse supra dixi, at Psellianus codex huius quidem ealamitatis expers fuit. neque enim verba tantum emen- datius traduntur, sed etiam versus eomplures, qui in nostris sine vestigio interciderant, e Psello recuperantur. mireris fortasse serum auxilium et dubites an ex Plutarelho hauserit homo vanissimus. uno certe loeo ma- nifestum glossema invenitur Bvzantini coloris ἢ ἐστεγανωμένα ' genuino zoxvi V 30 6 adscriptum. at eonfirmat supplementa non solum ipsa rerum veritas, sed etiam Stobaei in florilezio eeloga. iam mihi vide miras memoriae viees: is Psellus qui tanto intervallo ab omnibus codieibus ab- est integritatis laude, idem in levissimis non nullis vitiis, quae stultissimum ἀνάγχης D 25 — 18. 105. περὶ εἱμαρμένης 1 21 — 79. 106 περὶ τύγης xai αὐτομάτου I 29 — 83. 110 πῶς αἱ συλλήψεις γίνονται V 6 —— 0. 111 πῶς ἄρρενα xai ϑήλεα γίνεται V 1 — 0, 112 διὰ τὶ γυνὴ πολλάκις συνουσιάζηυπα ob συλλαμβάνει V 9 — 0. 113 διὰ τί δίδυμα xal τρίδυμα γίνεται Υ 10 --- 84. 114 πόϑεν γίνονται τῶν γονέων αἱ ὁμοιώσεις καὶ αἱ Trpo; τούτους ἀνομοιό- τητες 11. 193 — 0. 115 εἰ xat τὸ ἔμβρυον ζῷον χαὶ πῶς τρέφεται τοῦτο V 15. 16 — 85. 116 πῶς οἱ ὄνειροι γίνονται V 2 -- 80. 111 περὶ ὑγείας χαί σου xai γήρως V 39 — 86. 0 ἐν πόσῳ γρόνῳ μορφηυῦται τὰ ζῷα ἐν γαστρὶ ὄντα) V 2] — 88. 120 (Ὁ) περὶ τῆς τοῦ οὐρανοῦ οὐσίας 111] -- 89. 122 εἰς πόσους χύχλους διαιρεῖται ὁ οὐρανός II 12 — 90. 123. περὶ τοῦ φαινομένου ἐν τῷ οὐρανῷ γαλακχτοειδηὺς χύκληυ καὶ λεγομένου γαλαξίου IIE 1 — 0. 120 περὶ τῆς οὐσίας ἡλίου χαὶ εἰ πολλοὶ εἰσιν ἥλιοι I1 20 — 93. 127 περὶ μεγέϑους ἡλίου καὶ σελήνης καὶ γῆς IE 21. 26 -- 94, 128 περὶ ἐχλείψειως ἡλίου II 24 — 95. 129. περὶ ἐχλείψεως σελήνης 11 29 — 97. 13] τίς ἡ οὐσία τῶν ἀστέρων IL 03 —- 98. 132. περὶ τῆς τῶν ἀπτέρων φορᾶς xai χινήσεως 1l 10 — 100. 104. περὶ τάξεως ἀστέρων 1I 15 — 101. 135 πόϑεν φωτίζονται οἱ ἀστέρες Π1--- 102. 190 περὶ ἐπισημασίας ἀστέρων xai πῶς γίνεται χειμὼν xal ϑέρος II 19 — οἰ 138 περὶ τῶν ἄστρων τῶν χαλουμένων Διοσχούρων ΠΟ 18 — 104. 139 περὶ κομήτου ΠῚ 2 — 105. 140 περὶ ὑετοῦ xal γαλάζης γιόνος πάγνης καὶ δρόσου III 4 -- I06. 142 περὶ ἴριδος III ὃ — 107. 143 περὶ τῆς ἅλω ΠῚ 18 — 108. 144 περὶ ῥάβδων IH 6 — 110. 146. περὶ ἀνέμων ΠῚ τ — 113. 149. περὶ χεραυνῶν ΠῚ ὁ — 114. 150 περὶ ποηστῆρος ΠῚ ὃ — 115. 121 πῶς συνέστηκεν [συνέστη] ὁ κόσμος I 4 — 116. 152 εἰ ἕν τὸ πᾶν 15 — 117. 153. περὶ χενοῦ 1 18--- 118. 104. περὶ τόπο) I 19 — 119. 155. περὶ χώρας I 20 — 120. 156 εἰ ἔμψυγος ὁ κότμος Π 3 — 121. 1521 εἰ ἀγέννητος [γεννητὸς} ὁ κόσμος καὶ ἄφϑαρ- τὸς IE 4 -- 122. 158 εἰ τρέφεται ὁ κόσμος ΠῚ ὃ — 123. 159 περὶ τάξεως χόσμου II. 1 — 124. 100 τίς ἡ αἰτία τοῦ τὸν κόσμων [ὅλον] ἐγχκλιϑῆναι II. 8 - 126. 182 τίνα δεξιὰ τοῦ χόύσμου xai τίνα ἀριστερά |I [10 — 128. 184. περὶ σεισμῶν HI 15 -- 130. 100 διὰ τί ἁλμυρὸν τὸ τῆς ϑαλάττης ὕδωρ ἐστίν DIL 16 — 140. 1τῦ περὶ τῆς τοῦ Νείλον ἀναβάσεως IV 1. ' idem eaput libere excerptum extat omnifar. doctr. c. 86, unde tamen librarii duo errores leviores. eorriguntur. ? sie habent. στεγανότης (firmitas) Nicet. ann. p. 260 C et Eusthat. Dion. Perieg. 1115. PROLEGOMENA 31 quemque scribam correeturum putes, ita eum antiquissimo Mosquensi libro faeit, ut affines ae paene gemellos eredas. scimus ex Stobaeo verum esse ve «o V 30 1. mire corruptum praebent glossemate intruso ὑφέξω codices nostri optimi, ὑφ᾽ 7: eorriguunt vulgares. sed Psellus ineptissime ὑφ᾽ ἕξιν. dilueidior fit necessitudo $ 6 Αἰϑίοπας γηράσχειν ἔτη τρυάχοντα. vix risum teneas. adeo in promptu erat homini paulo attentiori ἔτει τριαχοστῷ emendare, quod a libris deterioribus seilicet dudum inventum est. nimirum ἔτει À seriptum fuit, quod etiam insipidius eorrupit Galenus ef. p. 12. quid igitur consequitur? nempe ut ex exemplari inviolato Pselli exemplum, ex eodem mucore postea corroso eodieum nostrorum arehety pus deductus sit. minus constat de temporibus. Psellus extremo saeculo XI floruit, eodem tempor» vel paulo post Mosquensis liber (A) deseriptus est. quamquam vaeillat Matthaei de eius aetate iudicium. «quare tantum veri similiter sumo, saeculo X vel ineunte XI arehetypum quem vocamus exaratum esse. Sub XII saeculi exitum eognovinus Ioannem Tzetzam compluries Plutarehi Plaeitis usum. comment. in Iliad. p. 67, 28 Herm. ex Plut. I 3 5, p.650, 9 ex 18 2, schol. ad Tzetz. alleg. ap. Cramer. A. O. III 3580, 12 ex I 1 1, sehol. in Hesiod. p. 66 Bas., p. 40* Heins. ex V 26 4 excerptum est, tantum enim aliud agens repperi. excerptorum illorum nullus est usus. Vulgaribus eodicibus usus est etiam scholiasta Platonis, qui ad Rempubl. p. 4984 Plut. II 22 2 et 23 3. 4 excerpsit. Ex novissima Byzantinorum aetate ad Plutarehum reeurrit is qui in eod. Laurentiano XXVIII 22 s. XV f. 81 —83 astronomieorum futti- lissimam eolluviem ecorrasit. inscribitur ridieule Ἐρωτοαποχρίσεις φιλη- 35900 ᾿Αριστοτέλους. quas V. Roseus in Hermae vol. IX 119 exeerpsit, praeter astronomicas rationes Persarum opinor doctrina leviter imbutas, quam hi ab Arabibus et Syris, tum s. XIV a Persis Graeci receperunt [ef. Useneri symbol. ad histor. astronom. p. 24| Plutarehi placita hie illie expilantur velut II 11 2—5. III 1. 2. 4. 5. utebatur eodiee vulgato, euius lectiones sua insuper perversitate in meras nugas convertit. quare mi- rari subit quod nescio quo pacto originem vel Plutareho antiquiorem odoratus est Roseus, qui pristinum Placitorum eorpus talibus quisquiliis ditari posse sperabat p. 120': τὸν μὲν χρόνον φασὶν φαέϑοντα, τὸν δὲ ἄρην πυρόεντα. τὸν δ᾽ ἥλιον πεζοδρόμον, τὴν δὲ ἀφροδίτην ξωσφήρον, τὸν δὲ ἕρμῇν στίβοντα. τὴν δὲ σελήνην μήνην [eod. uívov]. at haee decantata sunt et ubivis obvia praeter μήνην, quod ex poetis fluxit. πεζοὺρόμος auterm, quod Roseo eummaxime imposuit, aperte Byzantinorum est, ut πεῖο- δρομεῖν. Byzantinorum nemo praeter eos quos nominavi Plutarchum oculis usurpavisse videtur. Michael quidem Glycas, quem vixisse eirca a. 1050 doeuit Labbaeus [ed. Bekk. IX], in Annal. 1. II ad Plutarchum provoeat p. 247, 4 B. χατὰ τοῦτο xai ὃ Πλούταρχος ἔλεγεν ' ἔλαβον --- abzooz ef. Plut. 16 8. at ipsum primum vocabulum ἔλαβον pro Plutarehi ἐλάβομεν 39 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA fontem aperit Cvrillum, qui quam valide expilatus sit ex Bekkeri indice p. 634 discas. eodem artifieio, quae de sole et luna proferuntur I p. 39 et 40 B ad verbum fere ex Theodoreti gr. aff. IV 158 p. 58, 46—259, 20, 35—39, 46. 41 Sylb. suffuratus est ef. Bekk. ind. p. 648. Nee certum est Theodorum Metochitam qui a. 1322 obiit, ip- sum librum manibus tractavisse. saltem probari id non potest ex eis quae p. 465 Κα. signifieat ὅς ;s |Plutarehus| xai πρὸς τοὺς Στωιχοὺς ἀπο- μάχεται [de commun. Stoie. notit.| xai περί τε [l. τὰ] φυσιχὰ δόγματα cf. p. 413. Neque denique Plutarchum attigit ex eis, qui post eaptam Cpolin Plutarehi eclogas exeerpserunt, Michael Apostolius, qui Violarium [Ἰωνιαν] illud ineohavit quod Arsenius filius ordinavit auxit absolvit. ' in Apostolii igitur eod. Angelieano f. 46 ᾿Δριστοτέλης — χόσμου quod in Ar- ! Michaelis librum sive potius schedas, quas filius recte ἄρραφον ὑπόδημα nominat, in Angelieana bibliotheca repperi signatas C ἢ, 17. inscribitur a recenti manu Selecta ex variis philosophis aliisve iuxta ordinem alphabeticum disposita. folia situ eorrosa et valde turbata sunt. multa sine dubio priusquam ligarentur interciderunt. nam proverbiorum exemplum, cuius plagulis singulis vel pluribus schedae aliis excerptis com- pletae posten insertae sunt, incipit f. Jr a verbis δὲ τὰς τὸν [Corpus paroemiogr. ed. Leutsch. II 241, 9], priora autem folia aliena exhibent. hunc codicem inspexit a. 1790 Schowins ef. epistul. ad C. G. Heyneum p. Lxxviir Stobaei florileg. ed. Τὴν. Gaisford, qui tamen numerum codicis parum accurate notaverat, de Michaelis Ionia et ipse cogitaverat sed res certa est, quia f. 256" adglutinatur commentarius eadem manu scriptus et ab. ipso scri- ptore emendatus: Μιγαήλου Ἀποστόλου τοῦ Βυζαντίου λόγος ἐπιστολιμαῖος 7, περὶ δικαιοσύνης πρὸς τὴν ἐρίτιμον [addidit secundis curis xai ϑεύπνευστον] καὶ πολυύμνητον ἀργὴν τῶν Ἐνετῶν. florilegio similior est quam orationi haec seriptio. Apostolii violarium praeter proverbia maxime Stobaei florilegium (non eclogas) compilavit. codive videtur nsus esse eo quem postea Arsenius, tum Sambueus, nune bibliotheca Vindobonensis possidet a Gaisfordio sero exeussum Eclog. t. 11 860 sqq. est ubi compilator ingenio indulserit f. 79" (praecedunt enim proverbia de iustitia, quorum ultimum δίχης ὀφθαλμός p. 366, 6 L.): iv τῷδε τῶν παροιμιῶν ἀφιγμένῳ που δίχης ἔνεστι τὸ χλέος μέγα ἔδοξέ μοι βέλτιστον ὦ φῦλοι λόγων xal τοῦ σόλιωνος τὰ πρὸς τὴν δίχην γράψαι ἄριστα τυγχάνοντα τοῖς λόγου φίλοις, sequitur Stob. floril. ix ?5. ceterum aut. gemellum aut idem exemplum Angelicanum signi- fieat Heerenius Stob, ecl, I xLvirr. quamquam praefatio, unde Arseniana fluxit, neque nunc servatur neque Sehowii aetate extitisse videtur, certe in Angelica, quam ille nominat, bibliotheca alterum Violarii exemplum invenire mihi quaerenti non contigit. sed falsus est sine dubio Heerenius in eo quod de Eclogarum perantiquo codice a Michaele [quem tamen non adgnovit] usurpato dixit cf. C. Wachsmuth comm. d. Stobaei ecl. Gott. 1871 p. l. nam titulus ἐχλογῶν ἀποφϑεγμάτων καὶ ὑποϑυνχκῶν etiam florilegium comprehendit et exhibet eum ipse Sambuci cod. Vindobonensis cf. Fleckeis. CV 1872 p. 191. quis esset ille Christogonus in Heereniana praefatione nominatus, non comperi. Arsenius Gasparin Osmi [Auximum, nunc Osimo] episcopum i. e. Gasparin Zacchium [Leutsch l. e. p. XXI "} nominavit, ad quem alterum paroemiorum exemplum apophthegmatis aliisque auctum mis- surus esset, sed eum Gasparianum exemplum, unde codd. RENOGr Leutschii p. X11 ducti sunt, supplementis illis caruerit, Arsenium confudisse opinor. alterum prooemiorum exemplum Lauro Quirino missum autographum asservatur Parisiis n. 2059. PROLEGOMENA 33 senii Violario iteratur p. 122 W. [Leutseh. eomment. de Arsen. Violar. III p. 28, 8—13], consentit illud quidem eum Plut. IL Ὁ 1—3. αἱ si lectionis varietatem aecuratius scerutatus eris, Eusebium tenebis XV 36, non Plu- tarchum. idemque f. 105" περὶ ἐνιαυτῶν compilatus est [P. E. XV 54], deinde f. 108" δόξαι φιλοσόφων περὶ ϑεῶν ix τοῦ mAouí/]p, ἔνιοι τῶν φιλοσόφων — xal τὰ στοιχεῖα addito in margine sed statim deleto [Πλουτάρχου lemmate ex Euseb. XIV 16, f. 85 τίς f, αἰτία τοῦ τὸν κόσμον ἐγχλιϑῆναι ex XV 39, f. 139" Πλουτάργου ἐκ τοῦ περὶ τῶν ἀρεσχόντων τοῖς φιλοσόφοις : περὶ ἀρχῶν ex XIV 14. Apostolii eodex Eusebianus vilis est atque Gaisfordianis DG proximus. patris eclogas, sed non omnes, Arsenius transtulit. exhibet ille Euseb. XV 34 p. 194 Walz., XV 46 p. 314, XV 49 ibid., XV 53 p. 252. Codiees manu seripti quotquot noti sunt ex archetypo cirea mille- simum annum scripto deducti sunt. deseriptus est autem ille ex libro unam Placitorum epitomen eomplexo, quales meliores nostri sunt et illi fuisse videntur, qui in bibliotheca Lampriae [ef. p. 27] servabantur. inde parte postiea situ eorrupta laeunae vel oblitteratae voces ab arehetypi seriptore ad arbitrium completae omnibus exemplis communes sunt. bi- partita autem est ex illo codieum propagatio: una familia sola Placita continens integrior, altera plura Plutarchi seripta complexa deterior ae vulgata est. Prioris elassis sunt Mosquensis codex SS. Synodi eccles. orthod. Graeco-Rossicae, n. 339 [nunc 352] inter quadratos, membranaceus, seriptus s. XI aut XII. continet in foliis 256 hos deineeps Plutarehi libellos: primum f. 1—39 περὶ τῶν ἀρε- σχόντων φιλοσόφοις φυσικῶν δογμάτων βιβλία e, tum ordinis tralatieii n. 9. 1. 9. 45. 6. 2. 4. 44. 33. 40. 34. 42. 35. 39. 3. 7. 41. 8. 38. 66. 14 in summam viginti duos, quorum ultimus de superstitione in fine mutilus est. ' contulit Plaeita Matthaeius in Lectionum Mosquensium vol. II p. 639—712 ad Franeofurtensem 1620. sed elegantissimae seripturae apices parum accurate rimatus est, quod et olim conieceram et nunc Iulii Voel- kelii professoris Mosquensis litteris benigne ad me datis edoctus sum. qui illa quidem, quae modo de externa codiets condicione ex Matthaei seriptis dedi, pleraque confirmavit, sed de triginta gravioribus loeis quos inspexit per neglegentiam decies nullam enotatam esse diserepantiam in- venit. quare ne ex silentio Matthaei falsa coneluderentur, lectiones non distinete aut a Matthaeio aut a Voelkelio notatas eaneellis saepsi. quod ! C. F. Matthaei Plutarchi περὶ δυσωπίας xat περὶ τύχης Mosqu. 1777 praef. f. [9], eiusdem Accurata codd. graec. mss. bibl. Mosqu. SS. Synodi notitia et recensio Lips. 1805 I p. 219. delineatum habes codicis specimen in eiusdem Commentat. in Plutarchi lib. περὶ δυσωπίας Mosqu. 1777 p. 13. unde Mosquensis Rossiam transvectus sit, non liquido constat. veri simile tamen ex monasterio quodam montis Athonis, unde plurimi in Synodum translati sunt, illie ex omnibus partibus inde a s. XI manuscripta collecta et coempta sunt, receptissime e. g. ex bibliotheca medici Rasarii, vetustiora tamen ex Cpoli vel Asia minore. Diels, Doxograph! graeci. 3 —277 B 34 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA priori elassi Mosquensem adsignavi quamvis plura seripta eomplexum, ideo faetum esse scito, quia alter cod. Mosquensis n. 387 s. XII, ex Athonis monasterio Batopedii translatus, eosdem eodem ordine eadem- que fere discrepantia scripturae continet Plutarchi libros, quos prior Mosquensis 329, sed desunt Placita: unde eum constet saeculo XII non- dum Moralium corpus extitisse Placita simul eum ethieis quae proprie dieta sunt seriptis eomplexum, ab A codicis scriptore ipso demum Placita prototypo 21 librorum exemplari praefixa esse apparet. Mareianus 521 [XCII 7] bombycinus, forma quadrata, foliorum 200, versuum fere 32, seriptus pluribus saeculorum XIV et XV manibus. ex libris, quos eontinet codex enumeratos a Zanettio, ab antiquissimo librario primo loeo f. 1* — 19" Plaeita tenui et saepe compendiario litte- rarum genere exarata sunt. priora folia madore confecta. iota subseriptum fere omissum est. hiatus nullo studio vitatus ut ὃὲ τὲ ποτὲ etiam ante voeales perseriberentur. vetustum exemplar non numquam scriba nu- meros margini maiuseulos adpingendo imitatus est. ex eodem scholia transeripta sunt tum exilia inter lineas tum ampliora in marginibus nu- meris adpositis ad eontinuae scripturae voces relata. utrumque genus Byzantino grammatieo debetur aequales vel glossematis vel sceholastieis interpretamentis doeturo, nullo tamen nostro usu.' contuli ipse librum liberalissime Venetiis ad me transmissum. AB codices tam similes sunt ut ex archetypo non ipso sed inter- cedente alio tanquam nepotes prognati existimandi sint. testimonio est vel illud quod IV 19 3 αἱ ἐπιμήχεις spatio relieto omittunt AB, retinent vulgares libri. illorum autem uter utri praestet difficile est dietu. ve- tustior diligentius est descriptus nec tamen ab interpolatione plane liber, velut IV 21 4 ἕως, [I 9 4 ἀνείδωλον. B multo neglegentius exaratus et interpolationum plenior. at feliciter aecidit, ut eadem librarii oscitantia, qua apertissima glossemata saepe insulsissime ineuleata sunt, inter reliquam istiusmodi farraginem antiquae memoriae plurimae variae lectiones feli- cissime servarentur. atque haec est propria Marciani virtus. neque enim dubitari potest, quin arelfetypi oras plurimae emendationes sive variae leetiones impleverint, quae cum divinari non facile possint, ex exemplo antiquam διόρίωσιν passo repetendae sunt. eiusmodi leetiones partim nota rP insignitae apparent in A I3 2 γνώμην ef. supra p. 9, I 12 4 eorrupto φύσει οὐ νεύσει verum ὃ superscriptum fuisse ex ἃ efficitur, 1321 ὁ δὲ ϑεὸς νοῦς ἐστι τοῦ xósuoo ex emendato exemplo falso loco adseriptum est. vulgata corruptam lectionem ἔστι ὃὲ ὁ ϑεὸς ὁ νοῦς suo loeo post τὴν ἰδέαν exhibuerat, in euius vicem illa postliminio reduxi. ! qualis homo fuerit scholiasta ex hoc de Epicuro (L3 18) iudicio intellegas: οὗτος μὴ προνοεῖσθαι τὸν ϑεὸν τῶν τῇδε πραγμάτων ἐδόξαζεν. οὗτος τέλος παντὸς ἀγαϑοῦ ἐτίϑει τὴν ἡδονήν. wal οἱ μὲν ἐξηγηταὶ τῶν φιλοσόφων λέγουσιν οὐ τὴν ἀκάϑαρτον, ἀλλὰ τὴν φυσι- κωτάτην ἔνστασιν. οἱ δὲ φιλόσοφοι τοῦτον ἀποσχορακχίζουσιν ὡς μὴ λέγοντα πρόνοιαν καὶ ὅτι τέλος τίϑεται τὴν ἡδονὴν καὶ οὐ τὸ πρώτιστον καὶ μόνον ἀγαϑὸν ὅπερ ἐστὶν ὁ ϑεός. PROLEGOMENA 35 ex B simillime transieetam lectionem τὸν αἰϑέρα observes II 7 5, rectum loeum in (A) B oceupaverat eorruptum τὸν ἀέρα. hie Eusebius verum con- firmavit. interdum tamen pravas quoque uf fit lectiones suggessit illud γεώδους antiquum exemplar. velut IV 3 11 olim seriptum fuit ποιοῦ πυρώδους, quod servavit B, ineptius ποιοῦ γε πυρώδους Α. recte se habet πυρώδους. sed talia non crebra. quam antiqua haee leetionum sit memoria, inde elucet, quod B non numquam non solum ἃ et vulgatos codiees sed etiam Gale- num vincit. exempla sunt III D 8 μᾶλλον ubi B solus cum Galeno facit, et III 3 4 γεφελομιγεῖ, ubi idem solus veram scripturam, quae divinari nequit, servavit cum Stobaeo, Galenus eum eeteris interpolavit νεφελοειδεῖ. maxime vero memorabile est hoe 1 Ὁ 4 δῆλον ὅτι &x τοῦ ἄπειρα τὰ αἴτια εἶναι. sic B totius enuntiati struetura elaudicante. reetissime ἃ cum vulgata ὅτι omisit, quod confirmat Stobaeus. iam confer Eusebiana δῆλον ὅτι iis τὰ αἴτια ᾿ χ τοῦ εἶναι: nonne sponte emendati libri eniteseit talis seriptura: "LPS ἄπειρα τὰ αἴτια εἶναι ὃ 6006. denuo ἀδιόρϑωτον quod saepe dixi Eusebii exemplar. antiquum illum eorreetorem esse facile eoncedes. addo aetatis quandam notam. Galenus eum Lydo II 25 4 interpolavit πεπυρωμένον. verum est πεπίλημένον quod etiam tum Eusebius legit. iam cum eodices nostri par- tim (vulgati) πεπιλημένον, partim (B) πεπυρωμένον exhibeant nullo negotio Tt. effieitur archetvpi imago haee: si unde in A supina socordia monstrum illud πευπυρωλημένον conflatum est cf. p. 16. eonsequitur igitur antigraphum sexto saeculo superius a diorthota ad emendationem adhi- bitum esse. Nullius est pretii Parisinus 1734 s. XIV chartaceus, quadratus, olim Iacobi Antonii. eontinet post Thucydidis vitam f. 1" Θουχυδίδου βίος ---- ἐν- ϑάδε χεῖται f. 4", tum programma f. 4" ὦ φίλος εἰ σοφὸς — χεχροπίδην τὸ γένος. deinde ἢ, 5'— 342" Thueydidis 1 --- VII 0 ἐν τούτωι. sequitur f. 343' —381" Procli institutio theologica, postremo loeo f. 382'— 396" Plutarchi de placitis philosophorum I— ΠῚ 8. ultima situ corrupta vix ab oculatissimo eognosei possunt. Procli et Plutarchi seripta ab alio seriba in alia charta exarata a bibliopega adiuneta sunt. simul f. 384 seheda eandidiore colore recenter scripta eelogis ex Plutarchi Caesaris et Demosthenis vitis impleta casu addita est. Placita nihil nobis utili- tatis praebent, utpote quae ex codice B transcripta sint. quod eum ex lectionum summa similitudine tum inde efficitur quod f. 385" seriba ocu- lorum sive manus errore ἃ Marciani f. 2' subito ad f. 4" aberravit, quo errore animadverso ipse lacunam deinceps ex eodem Marciano explevit. scholia eadem quae B continet, sed breviata. Gemellus est Parisinus 2423 s. XIII ut fertur exaratus varia seripta, Plutarehi sola Plaecita eontinens. usurpavi leetiones a Conto ad librum I enotatas, unde manifestus eum priore Parisino consensus ecognoseitur. accuratius eum inspicere supersedi. g* 30 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA Alterius elassis sunt libri eomplura Plutarehi scripta moralia complexi, quorum fata et vieissitudines nequaquam satis explorata sunt. constat tamen etiam de Placitis, quod M. Treu [de codd. non nullis Parisin. Plut. Mor. Iauer 1871 p. 12] dixit futuro Moralium editori multo magis eorum singulorum eodieum qui unum vel pauca tantum Moralia tra- dunt, rationem habendam esse quam eorum qui plurima imn unum corpus redegerint. neque minus eonstat in vetustioribus ethicorum syllogis', quarum ordo originem trans millesimum p. Chr. annum habet, Plaeitorum loeum fuisse nullum. immo cum seorsum va- garentur, sero in pleniorem coetum recipi coepta sunt. Mosquensis A primus recepit, sed tune solus. saeeulo XIII eum prudentissimo consilio aut Planudes aut aequalis eius grandissimum Plutareheorum corpus con- deret [cf. Treu zur geschichte der ueberlief. v. Plut. Moral. Waldenburg 1511 p. X], Plaeita eo ordine eaque forma inseruit, quam omnes deinceps vulgati eodiees seeuti sunt. haee igitur est altera classis. : Planudei eorporis duo extant apographa, de quorum vicissitudine ae praestantia longa fuit contentio. alter cod, Parisinus 1671 scriptus anno 1296 (A insignitus a Wyttenbachio), alter Paris. 1672 (E Wytten- baehii) paulo iunior. Wyttenbaehius enim E ex ἃ exseriptum dixerat sed ita exseriptum ut vetustiora adhiberentur exempla. eontra Treu [de codice. nonnullis Parisin. Iauer 1871 p. 11] A apographum codicis E per- hibuerat. quod utrumque falsum est. nam quod ipse Treu postea [z. gesch. d. ueberl. p. VIII sqq.] intellexit, uterque codex ex eodem Planu- deo exemplo deseriptus est, sed ita ut iuniori E fides maior sit attribuenda. quod senserunt quodammodo qui primas illi tribuere Duebnerus * Plutarchi editor et B. Muellerus qui libellum de animae in Timaeo procreatione restituit [Plutareh ueber die seelenschópf. Bresl. 1873 p.2sqq.] quare ut optimi alterius classis libri notitiam aceiperem quam aceuratissimam, M. Bonnetum adii, ut eonferendi laborem susciperet. Parisinus igitur 1672, euius diserepantiam C notatam doetissimi illius viri eximiae accurationi aeceptam refero, zrandissimus est liber [0,41 x 0,30'"| membranaceus splendidissime a quinque saeculi XIIT exeuntis vel XIV in- euntis seribis exaratus |Treu 27. gesceh. p. Vsq.], paginae singulae ut in exemplo Planudeo institutum fuisse videtur, bifariam divisae. Plaeita iu tales ante s, XIII servantur in. Marcianis 249 [s, XIT], 250 [s. XI, Treu, der sog. Lampriaseatal. p. 45*, zur gesch. d. ueberl. p. XIII s4.] Parisinis 1355 [s. XH] et. 1256 , XI] quos ipse inspexi, Paris, 1357 [s. XII]. ? Duebnerus C onti hominis graeci apparatu usus est qui à. ἢ. s, XNI - XXIII labore maiore quam utilitate LI Parisinos Plutarchi codices exeussit. conlatos singulos duobus voluminibus comprehendit tertio nddito, quem compulsionem vocat, quo digestam ad singula scripta farraginem lectionum congessit. Conti Plutarchus conlatus f. quadr. n. 296 — 598 supplementis bibliothecae Parisinae insertus est. Placitorum l. I ex com. pulsione descriptum Benedictus Niese amice. mihi speciminis gratia misit, «quo neecepto plura ego nuo desideravi. PROLEGOMENA 31 seriptorum serie v8 —vc numerata incipiunt a fol. 642", singulis libris capitum indiees rubrica ornati praemittuntur. ante ipsa capita tituli rubrica perscripta, numeri margini adseripti. inter philosophorum decreta singula rubrica interpunetum est. iota nee subseriptum nee adseriptum novit. in elidendis vocalibus variat, sed omnino hiandi ecupidior ut fere vetustiores libri. quam nostra editio exhibet rationem eam ex solo C ex- pressam seito. nam A neglegentius conlatus, B iunior visus est. Deteriorem esse C eiusque cognatos i. e. vulgatam, tam est in aperto ut argumentis supersedeam. proba memoria in AB servata est, corrupta variata interpolata in C. tu haec tantum habeto: [ 2 στοιχεῖα AB cum Galeno στοιχεῖον € I 3 4 ἄργυρος οὐχ AB eum Stobaeo Eusebio οὐχ ἄργυρος C [4.2 χατὰ τὴν τῶν σωμάτων σύνοδον AB cum Eusebio σύνοδον post τὴν C | 12 20 τότε μὲν --- τότε δὲ B eum Stobaeo [ποτὲ μὲν — ποτὲ δὲ A] τὸ μὲν — τὸ δὲ C Rarissime verum rectius illis retinuit. velut IV 19 ὃ αἱ ἐπιμήχεις quod omiserunt AB. hic illic coniecturis feliciter usus est ut IV 1 7 ὅταν T, quod vulgo εἴη lectum erat. soloecismum Roeperus sine libris eorrexerat. eadem arte I 7 18 μὲν post τὴν quod omittit A eum Eusebio et Galeno, restituit C, idemque fecit B. unus II 24 5 ὑπερχομένων pro ἐπερχομένων emen- davit. memorabile est III 5 ! ad ϑερείαν non solum codicum sed etiam Stobaei fide confirmatum adnotatum esse in margine prima manu usitatius vocabulum ϑέρος. quod praebet etiam Galenus. sed fortuito hoe inter illos convenit. nam ut Galeni variandi morem cognovimus, ita Parisinus quo- que eorrectoris manum passus est, sed modestiorem illam. nam plerumque corruptos aut diffieiles locos dubitandi signo:J- in margine notare satis habuit. ita signavit conelamatum loeum I] 24 1 ὑποτιϑεμένῳ. tum corrupta ΠῚ 1 8 λαμπρότερον, III 4 5. ὑποπεπλησμένον. sana attreetavit III 10 5 χοίλην δὲ τὸ μέσην [Gal. et eorr. Voss. τῷ μεγέϑει]. IV 22 3 μερῶν ἀντιπασχόντων--- ὅτε μὲν γὰρ recte offendit. lacuna enim in proximis supplenda erat. IV 23 3 ταύτῃ κεῖσίγαι corruptelam signifieat. eur V 3 2 περίττωμα -— αἴμα notatum sit nescio. sed recte V 18 4 διὰ τὸ &mízovov αὐτὴν γεγενῆσθαι τὸ xpiua et V 19 5 τῆς δὲ καὶ τοῖς ζῴοις τροφῆς vitium suboluit. semel no- tulae ipsa medicina, quamvis irrita, eoniuneta est V 25 ! xai τοὺς περὶ τὴν χεφαλὴν τόπους, ubi in mrg. τοῦ τόπου frustra, quia in C χαὶ ex εἰς cor- ruptum est. quae conieetura monet ne in his sagaeioris seribae periculis reconditius quiddam odoremur. quaeeunque attuli primae manui attribuit Bonnetus. neque a doeto post renatas litteras viro quod forsitan con- ieceris talia adseripta &unt, quia codex post Cpolin eaptam usque ad a. 1688 quo a Girardino Gallorum legato et Desnero Parisios transveetus est, in imperatoris Tureorum gynaeceo delituit. [ef. D. Mueller l. e. p. 5 sq.]. quas dixi notas, eae atramento pictae sunt. rubrieatori pauca debentur. qui eum III 1 8 λαμπρότερον suspectum videret, dpatózspov et pro πυχνωτέραν ἀμαυρότερην temere coniecit. melius res cessit III 2 7 ubi vulgati ἀνειμένην 38 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA loco recte ἀνημμένου correxit aut quod magis eredam ex codiee qualis fuit B transcripsit. neque enim sine eodiee I 13 18 ἀγχιστροειδεῖς ceterasque feminini generis formas superscribere potuit. Ceteros vulgaris familiae codiees omnes aut ex Planudeo codice deperdito aut ex apographis eius descriptos esse eum lectionum simili- tudine ' tum laeunarum [V 21 2], ordinis [transponuntur V 23 et 24], inter- polationum [II 20 12 προσονομάζομεν] communione exploratum est. de vul- gatorum eodieum turba paulo melior est Petavii quidam liber, euius diserepantia editioni Francofurtensi 1620 addita est. nimirum alterius classis codex ad corrigendum adscitus fuisse videtur. idem cadit in co- dicem biblioth. eollegii novi Oxoniensis n. 233 a Wyttenbachio passim conlatum. codicis C simillimus est cod. Marcianus 248 a Ioanne Rhoso Cretensi a. 1455 in Bessarionis usum nitidissime scriptus, cuius 1. V Pla- eitorum inspexi. eiusdem aetatis est cod. Laurentianus 8021 chartaceus 39 seripta Plutarchi continens, ex altera classe correctus est, si quidem III 133 in contextu ἑνιζομένην in margine manu eadem ἐνιζωνισμένην [οἷν A] exhibet. singularis est condicio Vossiani chartae. Gr. Q. 2 qui Alexandri Pauli filii Petavii senatoris Parisiensis a. 1639 fuit [Catalog. bibl. publ. Lugdun. 1716 p. 395, Montfaucon. bibl. mss. nov. t. I Par. 1739 p. 615]. contextus Vossiani s. XV nitide conseriptus eum vulgata, qualem praebet C, omnibus rebus concordat. scriptus est liber neglegentissime multis omissis. sed margines crebris notis sunt repleti. correctoris est prior manus quae subfuseo atramento utitur et rotundis litteris diversis tem- poribus duplices notas adseripsit. primum de coniectura aut aliis eodi- cibus * vitiis mederi studuit, postea e Galeni historia philosopha largam emendationum et supplementorum silvam in marginem congessit. altera manus recentior nigro colore et angulosa scriptura conspicua ex vulgatis libris quae omissa erant supplevit. interest nostra, ut de priore correetore aceuratius inquiramus. nam aut fallor egregie aut Guilelmi Budaei doctissimi viri manum recte adgnosco. iudiees velim ipse conlata eius latina versione, quae primum prodiit quod seiam Parisüs 1505. velut I 15 τ vulgatam tuetur Vossiani contextus τῶν τροπῶν. verum est τροφῶν. at margini adseriptum est manu correctoris '/. τόπων e Galeno. Budaeus vertit propter locorum coelorumque varietates. Galenum enim, quem haud semel citavit correetor |II 15 12 et II 20 12 Τ᾿ αληνὸς ἐν τῇ φιλοσόφίῳ) ἱστορία [ non solum apposuit, sed etiam emendavit velut ad IV 15 1 Galeni hoc additamentum |e. 96] eastigatum dedit τὸ μὲν σχότης συνάπτει [vulgo συνάγει] xat συγχρίνει [vulgo συγκινεῖ! τὴν ὥρασιν xal ἀμβλύνει bp dm εν διὰ τοῦτο [vulgo διὰ τὸ μὴ ὡρᾷν ἡμᾶς ἐν τῷ σχήτει. Dudaeus in ipsum | ἱ i ΓΤ 3 5 vulgata consentit in his xal ἵππον ἕνα μόνον νοοῦμεν. omisit μόνην melior TUTTA memoria AB. originem glossematis monstrat C ἔνα vooourv. * coniunctum habes ntrumque ΠῚ 16 4, nbi ad vulgarem lectionem (— €) παραχυλί- gaoa in margine adnotatur παραλυχίσαϊζα ( A H) 7, παραλυχίσαν (e coniectura). PROLEGOMENA 39 textum recepit Galeniana sie interpretatus: porro tenebrae cogunt aggregantque visum proptereaque hebetant ... ea propter non cernere nos in tenebris. de συνάπτει et συγχρίνει dubitari potest, sed διὰ τοῦτο patet expressum esse. ut hie citra necessitatem aliena emble- mata infersit, ita Galeni auctoritate in ineptissimum errorem inductus est. V 3030 pro vero '"Epasíszpazo: in Vossiani margine apparet Galeni ridicula leetio ἀέρος Στράτων. quod accurate expressit latinus interpres. laudabile qos autem, quod V 29 5 Plutarchi lacunam sie correetor explevit ἡρύδοτοης δέ φῆσι x: Herodotum perperam praebet Galenus, emendatum Ἡρόφιλης vertit Budaeus. neque minus emendationes correetoris quas non e Galeno sed ex ipsius ingenio petitas et tempore priores dixi, in versione paene omnes reperiuntur. ita in prooemio 1. II eorreetum habet margo περὶ τῶν ἀποτελεσμάτων, Budaeus de effectis, V 18 2 pro vitioso ἔγνωτε haud inscite periclitatus est eorreetor ἠγνόηται. eui latina respondent: ignorari [Ὁ igno- ratur] enim et post conceptum purgationum numerus. V 103 emendavit δέχεται Vossiani corrector, item latinus eapit. hine igitur dubitari vix potest quin Budaeus ipse priusquam verteret vulgatam unde- cunque emaeularet et ad vertendum praepararet. Galeni editione principe quamquam emendatione ne hie quidem abstinuit usus videtur. uno certe loeo Π 20 12 ex illa dedit in margine Vossiani ἀπὸ τοῦ zupostóoüc, eum Laur. A πυροεῖ i.e. πυροειδῆ et Laur. B πυροειδές quod est verum prae- berent. atqui Veneta Galeni 1497 prodiit. ergo eum 1502 versioni suae praefatus sit Budaeus ' intra eos annos notae Vossiani adscriptae sunt, nisi forte Venetae similem codicem manu tractasse interpretem putamus. quod veri est dissimile. Vulgatae familiae libros, quorum aliquam habeo notitiam, etiam hos no- minatos saltem volo Ambrosianum B 85 sup. chart. "Messapiae in Iapygia emptum 1606' Placitorum 11—15 complexum et Laurentianum LXXXVII 11 quintum librum continentem. eiusdem libri fragmentum exhibet Parisinus 226, mutilus est Parisin. 2312 quos contulisse dicitur Contos. non dubium est quin alii in bibliotheeis lateant fructum illis non maiorem daturi. Liceat mihi hoe loco, quoniam varios Plutarchei libelli casus et memorias ab ipsis ineunabulis per aetatum gentiumque seriem ad recen- tiora tempora decucurri, stemmatis artifieio longiorem disputationem bre- viter comprehendere atque illustrare. Philonem interpolatum Lampriae indicem scholia Platonis Tzetzam Aristotelis erotoapoerises vilioresque codices omisi, tempora ubi dubia sunt notavi. ! edidit Budaei versionem Iacobus Stapulensis (qui V 7 errorem scribentis in margine emendavit). subnotatur ibi: finis Plutarchi cheronei de placitis philoso- phorum: a Guilelmo Budeo latini facti: et Ascensiana accuratione impressi. XV Calendas Aprilis M.D.V. sed prologus interpretis ad Germanum Geneium Beluaceusis eeclesiae decanum quo post Lascarin qui recusasset semet ipsum interpretandi munus suscepisse dicit scriptus est Parisiis calendis Ianuariis 1502. 40 I DE PLUTARCHEAE EPITOMES MEMORIA anni p. Chr. 100 PLUTARCHI EPITOME Athenagoras | | Vulgata 200 Ps. Iustinus? | | Achilles ? | 300 Eusebius 400 | | interpolatum ; exemplar "vri | | Cyrillus | Theodoretas 500 emendatae lectiones Galenus ? | Lydus 600 | | 800 | | | 900 Constans | | ar lehetypus 1000 Mohammed | Michael Psellus Glycas 1100 | d Schahrastani 1200 | | ἡ Corp. |Planud, | | | Pa i5. 1300 x 1400 1500 Michael Apostolius Vossianus | interpolatus ex Arsenius Galeno PROLEGOMENA ΑἹ H DE PLUTARCHEAE EPITOMES EDITIONIBUS. Moralium princeps editio anno 1509 prodiit typis Aldinis ex vul- gatis codieibus Venetis ut videtur [sed cf. Treu zur gesch. p. xvn] ex- pressa. qua aecuratione Demetrius Cretensis Aldi Manutii famulus illud negotium gesserit Wyttenbaehius ] p. ixxxv parum acriter iudieasse vi- detur. constat enim codieum menda innumerabilibus typothetae aucta esse. cum Aldorum haec ratio fuerit, ut manu seripta religiose quoad licebat exprimerent, non mirabimur Budaei versionem [ef. p. 39] quat- tuor annis superiorem et multis loeis emendatam ad Placita non adhi- bitam esse. Ex Aldina fluxit paucis eorreetis vel mutatis Basileensis 1542. plura eorrexit H. Stephanus qui editioni suae a. 1572 vulgatae eum ordinem subiecit, quem nune sequimur [cf. Treu l. e. p. xvii]. ad. Pla- cita emendationis parum attulit. paulo plus laudis tribuendum Franeo- furtensibus a. 1599. 1620. 1624 maxime propter Xylandri latinam versio- nem et adnotationes, de variarum lectionum farragine, unde librum Petavianum supra attigi, imperite iudicavit Wyttenbachius l. e. p. cxtx. nobis certe nullius fuit commodi. neque omnino illi editores magno seripto- rum numero distrieti et obruti uni Plaeitorum epitomae otii tantum, quantum par erat, aut voluerunt dare aut potuerunt. ' Altius spiravit Corsini Pisani professoris solorum Placitorum editio Florentiae 1750 splendidissime excusa, quae prolegomenis indicibus ver- sione adnotatione dissertationum mantissa ornata largum lumen adlatura videbatur. sed ut diligentia et aeumen editoris maxime laudandum est, ita emendatio propter graeci sermonis nimiam imperitiam vix umquam prospere successit. nihilo setius Eusebii Galeni Stobaei cognatorumque seriptorum perpetua comparatione sponte sua castigatior multo evasit libellus. atque plus etiam profeetura erat Corsini diligentia, nisi inter- polatae Eusebii Galenique editiones verum saepius obseurassent quam aperuissent. Sequitur Reiskei editio a. 1774 incohata nec ab ipso absoluta. ἃ bibliopola notae adiectae sunt, quas ille a. 1756 in Plutarehi moralia conseriptas. Animadversionum ad graecos auctores vol. lI inseruerat. huie viro eo libentius palmam defero, quo plura Batavorum invidia detrahere conabatur, ef. Wyttenbachii praef. Plut. I p. cxxix, ad Boissonnadii Eunapii v. II p. 4. nam si meminerimus, quantum per unius aestatis brevitatem ad ! peculiares Placitorum editiones graecam ex versione G. Budaei Basil. 1531 apud Hervagium [Fabric. B. G. l. IV p. 361 ed. 1708), Parisinam apud Hogard 12544 a Cor- sino inspeetam, Antverpianam graece ex office. loh. Τοῦ! 1549. 8. a Beckio visam mihi inspicere non contigit. praeparaverat editionem graecam cum latina versione I. Christian. Wolfius. ad quam codicum duorum futtilissimorum variam scripturam adnotaturus erat. schedae servantur in. Hamburgensi bibliotheca urbana. absolutam illam non esse, vix est quod doleamus, 42 II DE PLUTARCHEAE EPITOMES EDITIONIBUS Plutarchum emendandum contulerit homo in philosophis minime exercitatus, fieri non potest quin divini illius ingenii felieitatem non laudemus sed admiremur. coneedo magnam partem eoniecturarum temere fusam, maio- rem ἃ prioribus praereptam, plurimas a melioribus libris (ut in Placitis a Mosquensi) confirmatas esse, restant tot et tales, ut et multitudine et sagacitate quemlibet facile antecellat. quod ne temere me opinari putes, perlustra Hereheri luculentissimi existimatoris volumen primum: centies Reiskei notam invenies, sexagies fere nomen eius viri, qui totam vitam Plutarcho emendando et illustrando dedieaverat. sed priusquam Wyttenbachianam aggrediar, laudanda est Chr. Daniel. Beckii sedu- litas. qui Corsiniana maxime et Reiskeana usus editionem compendia- riam feeit brevi adnotatione adieeta Lips. 1787. quis credat eundem qui optimum eodieem À non solum excerpsisset sed etiam reete aestima- visset, vulgata acquiescere maluisse? non nulla tamen eius ingenio lau- dabiliter excogitata sunt, quae pueriliter saepe peccarit, tacere praestat. Iam vero Daniel W yttenbachius post indefessum quinque lustrorum laborem Plutarehum diu exspeetatum edidit, cuius t. IV Placita continens prodiit 1797. praeter versionem latinam quotquot tum nota erant manu seripta versiones editiones emendationes excerpta subiecit. nescio quid alii sentiant, — neque de ceteris iudieium fero — in subditieiis autem libris praesertim in Plaeitis multo minus praestitit, quam et debuit ille et potuit. nil dieo de ingenii felicitate, quae neque data est cuilibet nec perpetua esse solet, at iudieium desidero, quod in Reiskeo non infuisse ipse vituperaverat I p. oxxix. an illud est iudicium, quod cum Mosquensis seripturam toties adscriberet, eximiam eius praestantiam tanquam lippus nullo modo perspexit? praeterea seleetarum leetionum haudquaquam certa est fides, quod de Parisinis codicibus a Trevio l. e. monitum video. consentaneum est eruditissimum hominem haud pauca egregie emendasse. sed neque tantum profecit, quantum exspectari poterat et tali vereeundia atque adeo timiditate proponit, ut ipsi diffisus esse saepe videatur. Post Tauehnitzianam perpetuis typis e Wyttenbachiana non imperite expressam ultimo loco Didotiana nominanda est. Moralium t. II prodiit Parisiis 1806, Duebnerus Wyttenbachiana usus est, quam ad Conti appa- ratum praecipue ad C [Paris. E] correxit ultra eodieum seripturam raro progressus. ea ratione multa castigavit, plura profecturus nisi et otium defuisset et editionis institutum prohibuisset. Post tales conatus si mihi neque ingenio neque eruditione cum illis com- parando aliquanto plura emendare contigit, omnis laus erit in subsidiorum reeto usu, qui ex hae de Plutarchi memoria digquisitione utilissimus re- dundavit fruetus. duo autem sunt recensendi Plutarchi instrumenta — praeter similium librorum ut Stobaei aliorumque eomparationem quibus dextram euiusque paginae partem destinavi — unum recentius ex codi- cibus petendum, inter quos ABC archetypo proximos ex eeterorum turba segregavi et aceurate infra enotavi omissis plerumque orthographicis PROLEGOMENA 43 Byzantinorum vitiis. de dubiis eod. A lectionibus quemadmodum ca- verem, supra monui p. 33. alterum genus est excerptorum, quae diversa ratione facta sunt ut aut verba ipsa compilarentur aut sententiae libe- rius alienis saepe admixtis redderentur. aceurate descripsit Eusebius, cuius capita singula singulis Plutarehi capitibus ad sinistram adnotavi. infra diserepantiam quam ex Gaisfordii indigesta mole extrieavi appo- sitam habes. quanta perversitate Eusebii illa editio conflata sit, nolo conqueri. aceuratiora de codicibus infra Plutarchi Stromateon fragmento praefatus docebo. tantum scito me meliores codiees iudieare C G F, dete- riores BEI, interpolatum ex Plutarehi vulgata D. codex A optimus Plutarehea excerpta non continet. minus accurate descripsit Galenus. praeterea difficile erat illius monstra continua adnotatione supponere. quare potiorem varietatem deprompsi, cetera emendaturis seorsum ex- pressi. eapitum numeros ad dextram ubique adnotavi. multo his pau- ciora exceerpserunt Cyrillus Ioannes Lydus Pseudo-Iustinus, atque hi quidem diligentius, ceteri brevius vel audacius, audacissime omnium Achilles, horum igitur testimonia quoniam ipsi legentis iudicio integra proponere fas duxi, in infima quaque dimidiatae paginae parte ad si- nistram diligenter exhibui. coniecturis vel alienis vel meis eatenus indul- gebam, qua Plutarehum personatum errore caruisse atque emendationem certam iudicaveram. ceterorum siglorum explicationem editioni praemisi. HI DE STOBAEI MEMORIA. Ioannis Stobensis qui Stobaeus audire maluit eclogae physicae quo- niam ex eodem Placitorum libro unde Plutarehus haustae sunt plurimae, dextram editionis nostrae partem implent. ne hic quidem editis adhue exemplis fidere satis tuto licuit. nam Canterus prineipem editionem a. 1515 editam ex deteriore codice expressit, paucis in ora correetis, plura perfeeit Heerenius, qui cognatorum seriptorum similitudine vel suopte ingenio fisus gravissima menda exemit. tamen idem quamquam codices conlatos habebat optimos, tanta iudicii perversitate adhibuit, ut errores máximi orerentur. nec Gaisfordii cura quidquam fere boni attulit. nam quia codiees meliores praecipue Augustanus, quos aceurate contulerat, eidem sunt interpolationibus haudquaquam liberi, Gaisfordius rarius, saepe Meinekeus ut ratio constaret, interpolavit infelicissime. quae om- nia nune Curtii Wachsmuthii singulari merito aperta sunt. is eum quid rei esset breviter commentatione de Stobaei eclogis Gotting. 1511 [οἷ n. jahrb. f. el. Ph. CV 1872 p. 189—194] indicavisset, iamiam ipse quam desideramus ad optimum codicem Farnesinum recensitam editionem pa- raturus est. Ioannes utilissimum suum electorum thesaurum in duo volumina divisit, quorum utrumque centena capita per binos libros digesta conti- A e 44 ΠῚ DE STOBAEI MEMORIA nere voluerat. ' quattuor librorum corpus integrum vidit et accuratissime descripsit Photius e. 167. sed aliquanto postea hominum vel ineuria vel inscitia faetum est, ut primi libri, quas nune eclogas physieas vocare consuevimus, quaedam folia e compage soluta in alterum volumen, quod aut simul ferebatur aut a bibliopega priori coniunetum erat, immigrarent [florileg. t. 80. 81. 82]. quem errorem et ipse olim animadverteram et Wachsmuthius in Mus. Rhen. XXVII 13 accuratissime et sagacissime pro- bavit. tale exemplum traiectis foliis conspieuum usurpavit florilegii Lau- rentiani [eod. Laur. VIII 22] conditor, qui duplici errore Ioannes Da. mascenus perhibetur saeeulo XI fortasse non recentior. is eclogis sacris profanisque ex gnomologio Maximi Antoniique quos dieunt simillimo pe- titis Stobaeanorum electorum tam largos haustus admiseuit, saepe ut nihil aliud adseitum sit. quare ad sarcienda damna ingentia, quae Stobaei priores libri postea aeceperunt, summa est florilegii utilitas. utor autem in eius supplementis, quae Stobaeo inserui, C. Wachsmuthii conlatione ad amussim faeta, quam ille in meum usum liberalissime concessit. con- stat ne Damasceni quidem opus integrum ad nos pervenisse. itaque magna est indicis quoque utilitas, quem idem commentat. III de flori- legio q. d. Ioannis Damasceni Laurentiano Gotting. 1871 primus edidit et diligentissime explanavit. qui index quamvis ipse quoque seribarum pigritia plus dimidio amiserit, tamen fruetuosissimus est, quia et Photiano multo est acecuratior et ex Stobaei tanto naufragio capitum saltem plenio- rem conspeetum servavit. sie quod in quinto Placitorum libro Stobaeani tituli utilissime conferri poterant, id paene totum est Damasceni indicis meritum. Post florilegii igitur Damasceni tempora vulnera priori volumini in- flieta exulcerabantur et ex parvis initiis pernicies in dies latius gliseebat, iam ut maior pars eelogarum deflendo fato periret. ex hoc tam misere amputato exemplo archetypo fortasse s. XII conseripto et ab alterius voluminis quod florilegium continebat societate iam prorsus seiuneto de- dueti sunt duo codices: alter Farnesinus olim, nunc biblioth. mus. nation. III D 15, [n. 299 eatal. Cyrilli] s. XIII. alter deperditus nune, pater codieis Parisini 2129 s. XV et codicis Sambuei unde postquam Canteriana 1515 deseripta est, nullum remansit vestigium. F autem et codex deperditus fratres ger- mani fuere. ille maior et plenioris patrimonii, hie minor corruptior par- eiusque peeuliatus. praeterea huie accidit ut primo ternione, ut videtur, ex eompagine soluto, eum folio amisso cetera perverso ordine transeribe- rentur, eclogarum initium in Parisino et C misere laceratum et turbatum traderetur. ergo F solus dux nobis erit codicibus FC id est A dissen- tientibus, rarissime fiet ut loeis vel corruptis vel hiuleis alter ordo i. e. C Paris. auxilio esse possit. ! Stobaei artifieium monstravi Mus. Rh. XXXII p. 481 sq. PROLEGOMENA 45 Ex F descriptos esse quotquot servantur pleniores codices, Vaticanum Augustanum Eseurialensem Farnesinos alios duos (ex quibus Augustanus interdum feliciter, saepe temere correctus est) lueulentum est C. Waehs- muthii inventum, qui eodicem Εἰ aecuratissime conlatum mihi humanissime ad Placita recensenda commisit. unde potiorem diserepantiam omissis lemmatis mendisque levioribus exhibui ita tamen ut coneinentibus F C simplieius archetypi notam A adseriberem. coniectura pareius usus sum non Stobaeum sed librarios castigaturus. de uncinis, quibus excerptoris additamenta distinxi, alio loco dicendum erit. IV DE AETII PLACITIS Plutarehi et Stobaei placitorum eonsensum ex usu maioris libri ex- plieandum esse quem alter altero plenius exhauserit, id paene omnes consentiunt qui vel leviter illa scripta tetigerunt. atque si cui forte du- bitatio erat impedito idonearum editionum usu, is iam ex nostrae instituto quid utriusque sit proprium quid eommune nullo negotio dispieiet. ad maioris autem corporis imaginem instaurandam priusquam accedamus, cireumspieiamus oportet si extra Plutarehi Stobaeique excerpta alia sint servata. scilicet mirum videtur hane quam nmecessariam dieo et princi- palem nostrae quaestionis partem ne attigisse quidem Volkmannum, qui nuper Plaecitorum vicissitudines tandem aliquando enodare sibi propo- suerat. [N. jahrb. f. Philol. CIII 1871 p. 653—705]. Theodoretus episcopus Cyrensis idem quem supra p. 10 strinxi amplissima servavit ex communi illo fonte excerpta, quae, si excipias verba quibus ille abundat, tam raro ' sunt arbitrio adulterata, ut summa ilis fides habenda sit. insunt eclogae in Graecarum affectionum euratione [ξλληνιχῶν παϑημάτων ϑεραπευτιχή rec. Th. Gaisford. Oxon. 1839], euius liber IV inde à e. 5 excerpta habet Placit. 3 12—19. 21—23. 25. 26. unde eum Plutarchus 18. 21. 22. 25, Stobaeus 12. 15—?26 compilaverit, apparet quanto magis ille pristini exemplaris ubertatem adsequatur. augetur phi- losophorum index Parmenidis et Melissi nominibus, aliorum tituli ereseunt vel patriae ut Stratonis vel aetatis ut Epieuri vel deeretorum aecuratiore descriptione. explieandi gratia paucula addidisse Theodoretum velut S 15 *, non est quod acrius castigem. Ad I 5 dubitanter rettuli quae IV 12 Hippasi et Heracliti de universo traditur sententia. sed inveniri possit etiam alia idonea sedes. quin e Placitis ea excerpta sit, dubitatio est nulla. ! fortasse philosophorum patrias et magistros subinde ex sua memoria addidit cf. I 69 sq. sed hoe demonstrari nequit. ? χαλυῦσι δὲ — παλλόμενα atomorum definitio manavit ex Aristot. d. anima I 2 p.404. 3, quem tamen haud scio an ipse non usurpaverit. Digitized by 500 48 IV DE AETII PLACITIS I 9 2—7 a ''heodoreto IV 13 melius excerptum est quam a Plutarcho et Stobaeo, quibus pulehra sucereverunt supplementa. $82 brevior est Plutarehus οἱ ἀπὸ Θάλεω xai ΠΠυϑαγόρου xai οἱ Στωιχοί, obscurior Stobaeus οἱ ἀπὸ Θάλεω xal [Πυϑαγόρου λέγω δὲ τοὺς μέχρι τῶν Στωιχῶν χαταβεβηχότας σὺν Ἡραχλείτῳ. utrumque pertaesum est plene describere. quanto melius ille Θαλῆς xai Πυϑαγόρας xai ᾿Αναξαγόρας xoi Ἡράχλειτος xal 6 τῶν Στωιχῶν ὁρμαϑός. ubi tamen ultimam vocem ignosces episcopo elegantiarum aucupi. $3 Demoeritum solum eognoverunt Plutarchus et Stobaeus, plenior ille Δημόχριτος δὲ xal δΜίητρόδωρηος xai Ἐπίχουρος. 8: 4 temere conflavit Plu- tarehus Aristotelis Platonisque lemma, Stobaeus priore caret, distinguit utrumque recte Theodoretus. IV 14 addidit eelogas de vaeuo «quae respondent Plaeitorum I 18 1—5. sed liberius non modo ordinem mutavit ut qui 3. 1. 2. 5. 4 collo- earet, sed etiam 8 3 Demoecriteorum sententiam ipse immutavit, nisi ta- men aliam sententiam à Stobaeo Plutarchoque omissam ex ampliore libro petivit. VI 13 ex Plaeit. I 25 excerptae sunt $8 2. 3. VI 14 ex I 21 1. 2. 5 accessit Chrysippi lemma, quod culpa librarii in Stobaeo intereiderat. ibidem ex I 28 5. 4 excerpta brevissime. VI 15 ex 129 1. 2. 6 extremo capite illine Demoeriti nomen a Plu- tareho et Stobaeo omissum addere lieuit. fortasse coniungendum est cum hoe lemmate, quod in fine Stobaeus addit omissum a Plutarcho τύχη ἀτάχτοηυ ἐνεργείας ἐστὶ προσηγορία. IV 15 incipiunt excerpta alterius libri. respieiuntur II 1 2.3. IV τὸ I1 2 1—3 brevissime eomprehendit. sed gravissime addit de mundi motione χαὶ οἵ ui» μυλοειδῶς, ol δὲ τροχοῦ δίχην περιδινεῖσϑαι. quod ad Anaximenem ef Anaximandrum mihi referenti multi erunt. qui eredant. [IV 17—20 stringit II 3 1. 2. 4 1—12, ibidem 13 1. 3—5. 7. . 12—15 ver- bis alienis res diligenter exprimens. multus est IV 21. 22 in opinionibus de sole enumerandis nam II 20 1.3.5 6. 7. *—16. 21 1—4. 22 2. 3 translata sunt, similiter IV 23 de luna I1 25 2.3.8. 9. 13. 14. aceessit inde nova He- racliti mentio post S 3. omissis lemmatis exeerptum II 26 1. 2. 5. 4. inde ditantur Plaeita hoe novo: ἄλλοι δὲ σπιϑαμῦς ἔχειν διάμετρον. brevissime tangit IV 24 eapita 21. 29. 31. tertius liber negleetus est, At erebrae suut summique pretii eelozae ex Plae. l. IV, qui est de anima. Theodoreti V 11 sqq. in Stobaeo Plutarehove IV 2 1—7. 3 2—4. 6. 11. 13 reperiuntur, quibus addenda ex illo Anaximandri Empedoclis Critiae nomina. IV 4 post 8 1 Xenoeratis ef Aristotelis grata augmenta acce- dunt. Stoicorum definitio S 4 nota fuit, ignota deinde Pythagoreorum. IV 5 1—6. 8 aliquanto auetius et minus turbatum quam in Plutareho legitur. amplissimum spieillegium ad 1V | eolligitur. "Theodoretus enim oeto PROLEGOMENA 41 paragraphos servavit, illi quinque, praeterea lemmata integriora istic. ' quintus liber non inspectus est. Apparet ex hoe conspectu, quanti sint nobis Theodoreti excerpta sive ordinem sive seripturam sive copiam grandioris operis restituturis. nam paucula menda atque genuinae colloeationis turbas prae reliqua praestantia libenter condonemus. Singulare autem ae quantivis pretii est Theodoreti illud beneficium, quod plenioris libri auetorem ita significavit ut post tot saeeulorum exilium revocari tandem aliquando ac postliminio restitui posset. Cy- rensis episeopus graeeanieam pestem euraturus Eusebii exemplar eo quoque seeutus est, ut gentilium philosophiam et theologiam ex ipsorum scriptis refutaret animisque errorem prius evelleret quam veram doetri- nam instillaret. ergo ne fallaciae argueretur ereberrimus est in testi- moniis Graecorum, parcissimus in Eusebii ae Clementis, unde tamen pleraque omnia furatus est. nec ipse celavit istane rationem. X 42 Οἰνομάου δὲ xai Πορφυρίου xai llkouzpyoo xai Διογενιανοῦ χαὶ τῶν ἄλλων ὑμῶν ξνεχα ἐπεμνήσθην, ἐπειδήπερ ὑμῖν τὰ ὑμέτερα λέγοντές εἰσιν ἀξιόχρεοι. ἡμῖν ἠὲ dpxsi τῶν πραγματων $ μαρτυρία. nomina existimationis apud Graecos gratia afferuntur, ipsae res ex Eusebio videlieet transeribuntur. hinc Porphyrius totiens in testimonium vo- eatus ut II 43 εἰ 9 ἔτι xai νῦν ἐνδοιάζετε wai πλάττειν ἡμᾶς τόνδε τὸν λόγον ὑπολαμβάνετε. [Πορφύριος γοῦν ὑμῖν μάρτυς ἀξιόχρεως ἔστω. nee seeus I 14 χαὶ ταῦτα διδάσχει μὲν Πλούταρχος ὁ Βοιώτιος, διδάσχει δὲ χαὶ Πορφύριος 6 χατὰ τῆς ἀληϑείας λυττήσας xai μέντοι χαὶ Νουμήνιος χαὶ ἕτεροι πλεῖστοι. hinc etiam ea quae appositurus sum melius perspicientur. postquam enim IV 5—24 Placita valide eompilavit Soeratisque ut locupletissimi testis memoriam eitavit, pergit 8 31: εἰ δέ τις οἴεται x4pi συχοφαντῆσαι τοὺς dv- ὥρας τὴν παμπόλλην αὐτῶν διαφωνίαν ἐξελέγχοντα ἀναγνώτω μὲν ᾿λετίου τὴν περὶ ἀρεσχόντων ξυναγωγήν, ἀναγνώτω δὲ Πλουτάρχου τὴν περὶ τῶν τοῖς φιλοσόφοις δοξάντων ἐπιτομὴν χαὶ Πορφυρίου δὲ ἢ φιλόσηφης ἱστορία πολλὰ τοιαῦτα διδάσχει ἀπόχρη δὲ xui τὰ Ξενοφῶντος ὧν ἀρτίως ἐμνήσίημεν [ἀπομνημηνεύματα 8 30] μαρτυρῆσαι τοῖς παρ ἡμῶν εἰρημένοις ἀλήϑειαν. Ultima vides propter Soeratis ex Xenophonte memoriam dieta esse. ergo indagandus est Placitorum auetor in eis, quae ante Socratem ex- cerpta sunt. sed tres nominantur Aétius Plutarchus Porphyrius, eum tamen unus liber sine dubio ad manus fuerit. quis igitur fuit? Porphy- ! quae secuntur affect. eur. V 25 sq. Ζήνων xrÀ. liberius ex Eusebio XV 20 βᾳ. ex- pressa sunt. quod moneo non solum propter Gaisfordium, quem Eusebii memoria latuit, sed propterea quod iam Theodoretus c. 18—20 falso Numenio continuavit, qui c. 17 prae- cessit, sunt autem revera illa capita Arii Didymi fr. 39, cf. Krische Forsch. p. 359. 483 Thedinga de Numenio Bonn. 1875 p. 9. error autem utrum posí Eusebium insinuarit au ipsi Eusebio schedulas colligenti aeciderit [cf. I. Freudenthal Hellenist. Stud. I p. 5], per- inde est. AR IV DE AETII PLACITIS riusne qui Historia sua vitas philosophorum deseripsit nec ultra Platonem descendit? an Plutarehus cuius Placitorum epitome iam Eusebio eadem eognita fuit quae nobis? at "Theodoretus non epitomen usurpavit sed pleniorem librum qui integritate Stobaeum Plutarehumque longe superabat. restat Aétii περὶ ἀρεσχόντων liber, euius seriptoris ignotum nomen nisi plane inepte elarissimis Plutarchi et Porphyrii additum putes, verus est Theo. doreti fons. idemque seriptor eum Plutareho et Porphyrio iterum con- iunetus apparet V 16 ἃ δέ γε ξὺν ϑεῷ λέξω [secuntur excerpta de anima ef. p. 46] ἐκ τῶν Πλουτάρχῳ xat Πορφυρίῳ xai μέντοι xai ᾿Αετίῳ ξυγγε- Ἰραμμένων ἐρῶ. ubi eur Aétium tanta vi (xai μέντοι xal) aliis postposuerit, nullo modo dispieias, nisi ex hoe excerpsit, illos splendoris gratia nomi- navit. nam Aétio soli non eito Graeci eredidissent, crediderunt illorum patroeinio eommendato et sustentato. Plutarehus quidem ommis philoso- phiae venus et lyra [Eunap. praef. p. 3 Boiss.] quanta tune auctoritate floruerit, eonstat. idem de Porphyrio ex Christianorum et ipsius Theo- doreti internecivo odio satis elucet [ef. Bernays ad Theophrast. de piet. not. 7, R. Volkmann. observat. miscell. Iauer 1873 p. 14]. simillime autem Cyrillus utrumque eoniunxit [ef. p. 10] γεγράφασι δὲ περὶ τούτων [Πλού- ταρχός τε xal ἕτεροι τῶν map αὐτοῖς λογάδων xai 6 ϑρασὺς χαϑ' ἡμῶν Πορφύ- poc. ae ne quis eredat Theodoreto quid interesset inter A&tium Plutarchum Porphyrium parum fuisse cognitum, adseribam tertium loeum II 95 ubi nominatis tritissimis mythographorum nominibus afferuntur philosophiae enarratores [Πλούταρχος δὲ xal ᾿λέτιος τὰς τῶν φιλοσόφων ἐχπαιδεύηυσι δόξας. τὸν αὐτὸν δὲ xai ὁ Πορφύριος ἀνεδέξατο πόνον τὸν ἑχάστου βίον ταῖς δόξαις προστεϑειχώς. ' at, inquies, miror illius diligentiam in compilatorum natione rarissimam. «eur tandem amplioris operis molem versavit cui compendii erat commodior faeultas? respondebo tibi, si Plutarchea nomi- natim exeerpta II 112 et III 4 afferas, Plutarchi epitomen illi praesto non fuisse, sed Eusebium [ef. supra p. 10], unde lieuit illius eelogas transferre uberrimas. sed Aétio excerpto rebus ab illo prolatis novam fidem addere malebat. * Ecce tandem velut ex inferis eitatum Aétium Plaeitorum eolleetorem. euius tamen tanta est obseuritas ut praeter nomen nihil omnino memoriae proditum sit. accedit quod nomen ipsum posterioribus temporibus sat ! quoniam haec verba sunt clarissima et cum Porphyrii fragmentis congrua, nolo pluribus refutare, quae R. Volkmannus inde elicuit ΓΝ, jahrb. CIII 705, cf. obs. misc. p. 16]. nimirum ne protulisset quidem talia vir eruditissimus, nisi ex Stobaei errore opinionem pro- baturus fuisset longe falsissimam. nam quod Plac. I 14 1 Porphyrii lemma perverse additur, nemo mirabitur qui eclogarum memoriam cognovit (cf. e. g. p. 148, 10 M. ecl. I 25 4]. Theo- doreti excerpta neglexit Volkmannus. invenisset ibi Xenophanis sententiam etiam a Stobaeo confirmatam, quae Porphyrii de illo iudicio contraria est. cf. Zeller I* 496*. cetera com- menta non persequor, quia hac disputatione Volkmannum edoctum iri spero. ? ne quid serupuli exoriatur propter III 54 {Πλούταργος δὲ ὁ Χαιρωνεὺς τὴν γῆν mpo- σηγόρευσεν Ἥραν, quod conferat quispiam cum Stobaei eclog. I p. 288 St., moneo 'I'heodo- retum Plutarchi Daedal. fragm. ap. Euseb. III 4 transtulisse, quod editores fugit. PROLEGOMENA 49 frequens (noti sunt Aétii haereticus et medieus et amieus Isidori Pelusiotae, alii ap. Fabrice. IX 243H.) antea est rarissimum. hoe nisuros esse divino eos qui hominem novum ex scriptorum graecorum senatu exeludendum esse eenseant. quamobrem praeter Aétium Troezeniorum priseum regem [Pau- san. II 30 8| unum afferam proximum ei aetati, qua Plaecita &cripta esse postea docebo. octavo enim saeculo a.u.c. floruit Aétius rhetor, eui mortuo elogium ' scripsit Philippus Thessalonieensis qui post Augustum, fortasse etiam sub Augusto seripsisse veri similiter ereditur. nam Philippus antho- logiam collegit qua Meleagream continuavit poetasque a Philodemo ad Automedontem Nervae aequalem comprehendit [cf. Iacobsii Anth. XIII 934]. ergo inauditum illa aetate nomen Aétii non est, sed obseurius. neque seriptio sola diligentia commendata auctoris nomen nobilitare poterat. praeterea Plutarcheae epitomes ementita auctoritas adeo Aütio offecit ut paucissimi eum adirent. nam praeter Stobaeum et 'Theodoretum unus Nemesius ex maiore illo libro haurire maluit. Nemesius Emesenus in Phoenicia episcopus qui saeeulo quarto exeunte fuisse creditur librum suum de natura hominis subaeti ingenii variaeque leetionis testem Aétianis coloribus compluries ornavit. statim e. 2 p. 28 Antv. de anima eoneinnatum est ex Aétii IV 3 3. 14. 9. 57, 12. 2 1. 3 [eadem 8 iteratur p.44 coniuneta eum 8 4] 5. €. 7 ex Aétii IV 13 3. 11 expressae sunt Hipparehi et Platonis sententiae c. 1 p. i8. 19. quae eum geometrarum Epicuri Aristotelis sententias eingant a Placitorum ratione non nimis recedentes operae pretium facturus mihi videor si hie saltem excerpsero, quoniam ipsis Plaeitis inserere nimiae esset audaciae. * geo- metrarum certe nomen abest a Placitis, quae mathematieos citare so- lent. praeterea refertus est liber optimorum librorum excerptis, velut Galenus ae Porphyrius in vicinia eitantur. quare unde potissimum illa sumpserit plane ineertum est [ef. Alex. ad Arist. d. sens. p. 58, 1 Thur.]. ! Anthol. VII 362. Φιλίππου Θεσσαλονιχέως Evüdh: τὴν ἱερὴ» κεφαλὴν σύρος ἧδε χέκευϑεν Λετίου χρηστοῦ ῥήτορος εὐπρεπέος [ἐχπρεπέος VU]. "Hole δ᾽ εἰς ᾿Αίδαο δέμας, ψυχὴ ὃ᾽ ἐς ὄλυμπον. secuntur in P duo interpolati versus. ? sed hic Aristotelis simul de anima L2 p. 404^ 3 memor fnit, unde tamen ἀήρ, si modo lectio sana, translatum esse non potest. ! p. 78 Antv. 179 Matth. οἱ δὲ γεωμέτραι χώνους τινὰς ἀναγράφουσιν ix τῆς TAuzTOStoe τῶν ἀχτίνων γινομένους τῶν ἐχπεμπομένων διὰ τῶν ὀφθαλμῶν. πέμπειν γὰρ ἀκτῖνας τὸν μὲν δεξιὸν ὀφθαλμὸν ἐπὶ τὰ ἀριστερὰ τὸν δὲ ἀριστερὸν ἐπὶ τὰ δεξιά, ἀπὸ δὲ τῆς τυνμπτώσεως αὐτῶν ἀποτελεῖσθαι κῶνον ὅϑεν ὁμοῦ μὲν πολλὰ περιλαμβάνειν ὁρατὰ τῆν ὄψιν, βλέπεο», δὲ ἀχριβῶς ἐχεῖνα ἔνϑα ἂν συνεμπέσωσιν αἱ ἀχτῖνες. οὕτω γοῦν πολλάκις δρῶντες εἰς Tages οὐχ ὁρῶμεν τὸ ἐν αὐτῷ νόμισμα κείμενον ἀτενίζοντες ἐπὶ πλεῖστον, ἕως ἂν αἱ συμ- βολαὶ τῶν ἀκτίνων ἐν ἐκείνῳ γένωνται τῷ μέρει ἔνϑα κεῖται τὸ νόμισμα χαὶ τότε τῇ ϑέαᾳ προσπίπτομεν αὐτοῦ ὡς τότε πρῶτον ἀρξάμενοι προσέχειν. --- οἱ δὲ ἙἘ πικούρειοι εἴδωλα τῶν φαινομένων προσπίπτειν τοῖς ὀφθαλμοῖς. — Ἀριστοτέλης δὲ οὐχ εἴδωλον σωματικὸν ἀλλὰ ποιότητα ὃι ἀλλοιώσεως τοῦ πέριξ ἀέρος ἀπὸ τῶν ὁρατῶν ἄχρι τοῦ ὄψεως παραγενέσθαι. Diels, Doxographi graeci. 50 IV DE AETII PLACITIS Chrysippi de phantasia opinionem ex Aétio ad verbum fere transcripsit p. i5 A. p. 172 Matth. eandem solus Plutarehus servavit IV 12, euius comparatio non uno nomine est fruetuosa. meliore quam illi exemplari usus videtur IV 8 1. 3. ef. infra p. 55. Ex Nemesio liberiore ratione compilata sunt, quae Placitorum me- moriae similia inveniuntur in Meletii de natura hominis synopsi, quam edidit Cramerus in Aneedotorum Oxoniensium volumine tertio p. 1—157. atque Epieureorum Aristotelis Platonis Galeni de visu opiniones p. 71, 1—14 ex Nemesii e. 7 p. 19 sq., Dinarehi [Dieaearehi] Galeni Aristotelis Pythagorae Xenoeratis Maniehaeorum Platonis Cronii Porphyrii de anima plaeita p. 145 sq. e diiunetis Nemesii loeis p. 35 sqq. 28. 44. 29. 49. 51 neglegenter consuta sunt. Haee fere Aétii extra Plutarehum Stobaeumque excerpta. ad quae examinanda priusquam me convertam, paucis praefandum est de antiqui exemplaris, quo uterque diversis temporibus usus est, condicione. neque enim paueis illud neque levibus naevis inquinatus erat sive ipsius col- leetoris neglegentia sive librariorum supina socordia. etenim diu est, eum seribarum stupor ineusari eoeptus est neque Hyperidis Hereulanen- sesque papyri ac ne Atticiana quidem exempla puerilibus erroribus libera sunt. quid igitur de sceholieis eiusmodi atque humilibus seriptis eogitabis, qui multo miaore religione quam praecipuorum scriptorum monumenta deseribebantur contra legebantur emendabantur? ergo ne compilatoribus fiat propter exemplaris pravitatem iniuria, hane accipe antiquorum mendorum tabulam. I 15 3 quattuor eolores enumerantur Asux5v μέλαν ἐρυϑρὸν ὠχρόν. nee secus 88 1 et 8. ὠχρόν corruptum esse multi viderunt, primus Burehar- dus Demoerit. de sens. p. 22. unde Meinekeo in Stobaeo ter corrigere placuit. sed antiquum est vitium, quia in eodem ὠχρόν mendosus est Plutarehus ἃ 1. Aétiusne an librarius tam pertinaciter peccaverit nescio. fortasse in mente erant ipoüpóv et ὠχρόν humanae faciei colores oppositi. [33 ᾿Αναξίμανδρος ... τὸ ἄπειρον. Bx γὰρ τούτου πάντα γἼίνεσϑαι xal εἰς τοῦτο πάντα φϑείρεσϑαι. διὸ χαὶ γεννᾶσθαι ἀπείρους χόσμους χαὶ πάλιν φϑεί- ρεσϑαι εἰς τὸ ἐξ οὗ γίνεται. haee ambo fideli coneordia, corruptum autem esse ultimum illud γίνεται non solum Heerenius intellexit sed etiam Plu- tarehi codieis B seriptor. uterque γίνονται seilieet promptissima medicina reseripsit. sed quis eredat tam plana ab antiquo seriba corrupta esse? quare Meinekeus πάλιν mutavit in πᾶν cetera sana esse ratus. sed ea eonieetura, ut aliquam multa in Stobaeo, infelici manu iacta est. nam eui bono illa πάντα φϑείρεσθϑαι in novo enuntiato iterata putas? eredo Aé&tium Reripsisse γίνεσθαι, ut eadem sane sententia quam qui γίνονται voluerunt restituatur. infinitivum in relativis strueturis cane peius et angue odisse eonstat librarios. similiter quidem in Plae. V 16 1 ὅϑεν .. . τρέφεσθαι bis in τρέφεται, tum iterum in τρέφονται ut supra, correetum est. verum ibi ex Galeno restitui. PROLEGOMENA 51 I5 4 ὅτι δὲ ἄπειρος χατὰ τὸ πλῆϑος [mundus], δῆλον ix τοῦ ἄπειρα τὰ αἴτια “εἶναι. εἰ γὰρ 6 μὲν χόσμος πεπερασμένος τὰ δὲ αἴτια πάντα ἄπειρα, ἐξ ὧν ὅδε ' 6 χόσμος γέγονεν, ἀνάγκη ἀπείρους εἶναι. ὅπου γὰρ τὰ αἴτια πάντα ἐχεῖ xal ἀποτελέσματα. αἴτια δὲ ἤτοι αἱ ἄτομοι ἢ τὰ στοιχεῖα. talia fere Stobaeus et Plutarehus nisi quod hie ὅπου γὰρ τὰ πάντα αἴτια collocat. sed syllogismi nervus exeiditur nisi notionem principalem et efficacem addideris ἄπειρα. hoe nimirum vidit Reiskei aeumen, qui constituit ὅπου Ἰὰρ ἄπειρα τὰ αἴτια, ἐχεῖ xal τὰ ἀποτελέσματα. illud τὰ post καὶ expleverant iam Byzantini, fortasse scriptum erat τἀποτελέσματα. unde tamen TTANT A in litteras parum similes ATT€IPA conversum? explicatur, si duobus ver- sibus superius τὰ δ᾽ αἴτια πάντα ἄπειρα legi meminerimus, quod librarii oeulos decepit. ergo in Aétio olim fuit ὅπου γὰρ τὰ αἴτια ἄπειρα, ἐχεῖ xal vdmo- τελεσμάτα. I 1 33 de deo Stoieorum: xai πνεῦμα μὲν ἐνδιῆχον Ot ὅλου τοῦ χόσμου, τὰς δὲ προσηγορίας μεταλαμβάνον OU ὅλης τῆς ὕλης OU ἧς χεχώρηχε παρ- αλλάξεις. talia Eusebius cum libris AC, nisi quod ille παρραλλάξεις eum quadrare neutiquam videret omisit. ' aliter B eorruptae sententiae me- debatur. reseripsit zapaJAdt, quod ut grammaticae satis faciat sensum praebet nullum. paulo melius Stobaeus παραλλάξαν cui simili Stoicorum loco III 1 2 uti lieuit οἱ Στωιχοὶ πᾶν πνεῦμα ἀέρος εἶναι ῥύσιν, ταῖς τῶν τόπων ὃὲ παραλλαγαῖς τὰς ἐπωνυμίας παραλλάττουσαν. Sed obstat et aoristi tempus et partieipium male priori μεταλαμβάνον coniunetum. praeterea utroque partieipio plane idem diceretur. quare à vero propius afuere Galenus Athenagorasque qui fortuito in idem inciderunt xazà τὰς τῆς ὕλης -.. παραλλάξεις. quod quomodo conciliandum esset cum tradita memoria, docuit Beckius optime reseriptis his διὰ τὰς τῆς ὕλης . - - παραλλάξεις. I3 8 μέχρι γὰρ τῶν δέχα πάντες .. . ἀριϑμοῦσιν ἐφ᾽ ἃ ἐλϑόντες παλιν ἀναποδοῦσιν ἐπὶ τὴν μονάδα. quid significet inauditum illud ἀναποδοῦσιν e eonexu minime est dubium. utrum ἀναποδεῖν an ἀναποδοῦν sonet am- bigi potest. at hoe alieno sensu Ioanni Laurentio de magistr. R. p. 12 est pedibus rursus instruere. sollemne est in arithmetieis ἀναποδίζειν et ἀναποδισμός. nolo testimoniorum nubem omnem effundere. * satis constare mihi videtur ἀναποδεῖν nee vulgare nec Pythagoreis proprium fuisse. unde fuerunt qui ἀναποδίζουσι ampleeterentur, quod parum habet ! ὅδε om. E B, Stobaei codices praebent δέ. fortasse hoc δέ corruptum extitit in Adtio, ut coniectura in codices A C inlatum esse verum putemus. ? nam quod deesse in cod. B non notatur à Gaisfordio, nihil curo. ? ef. Nicomach. Ger. arithm. is. 152 I1 22. Theon. astron. p. 204. Mart. (Theon.] schol. ad Arat. phaen. 19. Achill. isag. in Arat. p. 132 Pet. Hippolyt. refut. p. 264, 26 Gott. Moderatus Pythag. ap. Stob. ecl. I 1 5. ἀναποδίζειν ἑαυτόν pedem referre Herodot. II 116 cf. Stein ad V 92. ἐπαναποδιοτέον Aristoteles p. 311b 19. ἀναποδίζων εἰς τοὐπίσω Herodian. Histor. V 6 1? Lucian. merced. cond. 21. necyom. 7. Abd. c. 17. alii illo mathematico sensu habent verbum ἀναλύω Sext. adv. arithm, IV 2 vel ἀναχάμπτω Philo de opific. P.l0 Mang. Philopon. ad Arist. d. anima p. 404^ 19. Hierocl. in carm. aur. p. 166. 4* 52 IV DE AETIT PLACITIS veri similitudinis, Reiskeus si minus ad rem, ad litteras aptius ἀναπολοῦσι, sed Platonicae vocis elegantia, quam explicavit Wyttenbachius ad Plut. de ser. num. vind. p. 60, a sensu abhorret. Pythagoreis quoque ipsis ἀναπόλησις fuit ecottidiana vitae aetae commenfatio. sed manum de ta- bula. nihil enim medicinae exputari posse videtur, qua litteris traditis consulatur. et alia mihi arrisit explieandi ratio. notum est ultimis ante Chr. saeculis floruisse Pythagoreorum librorum fabricam, quibus ne quid ad antiquitatis speciem deesset doriea loquela induebatur. quod quo- niam non sine erroribus et fraudibus fieri solebat, suspicor Pythagoreum finxisse pro vulgari ἀναποδίζουσι ἀναποῦξοντι quod Aétius securus in vul- garem sermonem transponeret. ' librarius autem Plutarehi — nam in Stobaeo hoe deest — prodigioso opinor verbo delectatus post tres versus ἀναποδῶν absurde inculeavit τὸ δὲ αἴτιον εἴ τις ἀπὸ τῆς μονάδος ANATTOAGUN χατὰ πρόσϑεσιν τιϑείη τοὺς ἀριθμοὺς ἄχρι τῶν τεσσάρων προελϑὼν χτὰ. sensui satis facit Useneri ἀναλαβών, sed ubi oculi aliorsum aberrarunt erroris eogitari possunt viae multae. I 12 5 Ἐπίχουρος ὃὲ ἀπερύληπτα εἶναι tà σώματα xal tà πρῶτα δὲ ἁπλᾶ. τὰ δὲ ἐξ ἐχείνων συγχρίματα βάρος ἔχειν. opponuntur elementa et rerum coneretiones ut I 15 s. sed eum elementis gravitatem eximit, peeeat Aótius eontra Epieuri doctrinam. simul ἀπερύληπτα ad σχήματα re- ferenda esse docet Laertius X 42. aecedit durior vocabulorum structura, ut sana verba nullo modo esse possint. forsitan alii luxata restituant, equidem spem deposui Aétiumque Epieureis minus imbutum verba for- tasse olim eorrupta male eoniunxisse eredere malo. ' II 20 13 Ἐμπεδοχλῆς δύο teo: τὸν μὲν ἀρχέτυπον πὺρ ἐν τῷ ἑτέρῳ ἡμισφαιρίῳ τοῦ χύσμηυ, πεπληρωχὴς τὸ ἡμισφαίριον sie reete nostri eodiees. sed Stobaeus miro consensu cum Eusebio πεπληρωχότος. unde erit qui Aétii antiquum mendum odoretur. eui ero libenter adstipularer, nisi tam vulgata esset syllabarum ὡς et oco: in libris confusio. aecedit hoe loco, quod zenetivus x6spoo praeeedit. «quare Byzantini Eusebii et Sto baei librarii in eulpa esse videntur. Actio autem ipsi tribuendum, quod Empedoclis de sole doetrinam tantum non deliram proposuit. erroris enusam neque prorsus reete perspexit K:rstenius. Emp. p. 4258 sq. neque ipsius doetrinae quid subesset veri, probe explicavit Pythagorearum opi nionum oblitus. «quo magis mirandum est illum eonieetando sueeurrisse ánh κυκλοτεροῦς τὴς αὐγῇ ς mutato pro τῆς τῆς. quae eonieetura ultima ! eonstat eadem fraude [adis imitatores et corruptores esse grüssstos, velut seriptor rerum, inquit Stein praef, Herodot. ed. mai p. t, quem ridet Lucian. quomodo histor. conser. I8. Herodoti illa 5n» Ναυδαύλης τὴν αὐ E) τες Mun3l).oy dvo dt o93t hunce in modum «dum imitatur corrupit: ἦν Εσρόης τὸν οἱ [λληνες ΕἸξυρόην ὀὁνυμέουσι. corruptum esse óvou£oggt ex. óvouatvsost [ὀνυμένηυ τι] mnvult. Usenerus, αἱ verba non ad veritatem sed. ad falsam Aztii de atomi: epinionem restituere velis, fortasse talia placebunt ἀπερίληπτα εἶναι τὰ σχήματα xat τὰ πρῶτα μὲν üdanT «A. «f. Alex. ad metaphys, I4 uM b 4 p. 24, 35. Bon. PROLEGOMENA 53 verba ἀνταύγειαν εἶναι τοῦ περὶ τὴν "Y πυρὴς τὸν ἥλιον neglexit neque fa- men quidquam ad exeusandum Aétium profecit. praeterea eidem para- gzrapho turpissimus soloecismus antiquitus est inustus. quis umquam audivit ὡς βραχέως εἰρῆσθαι συντεμόνταν debebat certe συντεμόντι, quod Stobaeo suo iure restituit Meinekeus. sed accusativum praebent etiam Plutarehi eodices cum Eusebio. nam etsi a vulgari more recedunt non solum Byzantinus Nieetas Chon. in praef. ὡς ἐπιτρέχοντα us εἰπεῖν sed etiam Hippolytus refut. VI 29 p. 270, 25 Gott. ὡς ἐν χεφαλαίοις εἰπεῖν ἐπελ- (vcra et Herodotus II] 8 2 ἑνὶ ὃὲ ἔπει πάντα συλλαβόντα εἰπεῖν. tamen sine vitio illi quidem. sed passivum quomodo coneilies eum aceusativo? quare vide ne antiqua glossa αὐθέαμον margini ad βραχέως adscripta cor- rupta irrepserit. qua remota simul orationi consulueris abundanti. II 24 1 8aXz; πρῶτος ἔφη ἐχλείπειν τῆς σελήνης αὐτὸν ὑποτρεχηύσης xarà χάϑετον οὔσης φύσει γεώδους. βλέπεσθαι δὲ τοῦτο χατοπτριχῶς ὑποτιϑεμένῳ τῷ δίσχῳ. talia Plutarehi codices. extrema insana videbantur non solum librariis, velut illi qui in C ὑποτιϑεμένῳ signo in margine notavit, sed etiam editoribus. Wyttenbachius quidem rescripsit βλέπεσθαι ὃὲ ταύτην χατηπτριχῶς ὑποτιϑεμένην τῷ δίσχῳ. et praebet ipsum illud ὑποτιϑεμένην Eusebius. at Stobaeus ὑποτιϑέμενον legit consentiens eum Plutareho in τοῦτο. quare diu multumque leniorem rationem cireumspexi. memineram veteres defectionem ne sol oculos perstringeret ex aquae oleive pleno vasculo repereussam contemplatos esse. ef. Laert. VII 146. Plato Plaed. p.99p eum Wyttenbacehii nota. clare Seneea N. Qu. 112 1 quotiens defectionem solis volumus deprehendere, ponimus pelves quas aut oleo aut pice implemus. unde expliceabam: eonspiei loc [quomodo defectio fiat| tanquam speculo subdito vasculo. sed graeeum erat ὑπητιθέντι τὸν δίσχηον. praeterea refragatur δίσχος. quae vox ut alias vas significat, ita ter in hoc capite de orbe solis dieitur. tandem seholiasta Germaniei p. 195, 4 Br. [Sueton. Prat. p. 213 R.], ubi plenilu- nium explieat, aliquid saltem lucis attulit: eum vero contra steterit [luna soli, toto feritur adverso et velut speeulum non vim sed imaginem reddit. hine Plutarchi sententiam sie intellegendam puto: quod luna defectionem solis efficiat, inde eonspiei, quod sub- iecti lunae orbisimago tanquam speculo soli impressa videatur. vocabulorum autem quae fuerit vera condicio, penes alios esto iudieium. II 29 6 τὰς δὲ ἐχλείψεις εἰς τὸ σχίασμα th. γῆς ἐμπίπτουσαν [efficere lu- nam], μεταξὺ μὲν ἀμφοτέρων τῶν ἀστέρων γινομένης [γενομένης male Stobaeus], μᾶλλον δὲ τῆς σελήνης ἀντιφραττομένης. active dieitur 7, 17, ἀντιφράττει τῇ σελήνῃ 8C. τὸ φῶς. ergo diei potest ἢ σελήνη ἀντιφράττεται ὑπὸ τῆς γῆς et sententiam illam expressit Wyttenbachii interpretatio 'aut potius cum eius officitur illuminationi a terra. sed et exempla passivi defieiunt et structurae continuatio isto modo invertitur. quod movit Reiskeum, ut τῇ σελήνῃ mutaret, ἀντιφραττομένης haud dubie medio genere 54 IV DE AETII PLACITIS positum eredens. nam quod Duebnerus Reiskeana conieetura recepta Wyttenbaehii latina repetiit, hoc admodum miror. ceterum medium nus- quam invenitur et seribendum erit uteunque cetera ordinaveris ἀντι- φραττούσης. cf. Arii Didym. fr. 10. sed nondum dubitandi finis. tetigimus vulnus suppuratum. quid est enim μᾶλλον δέ quo rem aut vocem minus apte redditam emendare solemus, id stare hie nullo modo potest, quia terram ἀντιφράττειν plane neeessario consequitur ex eo quod μεταξὺ ἀμφο- τέρων τῶν ἀστέρων [solis et lunae] γίνεται. iam mihi compara Hippolyti de Anaxagora loeum I8 9 ἐχλείπειν δὲ τὴν σελήνην γῆς ἀντιφραττούσης ... τὸν δὲ ἥλιον ταῖς νουμηνίαις σελήνης ἀντιφραττούσης. similiter Laert. Diog. VII 145 de Stoicis: ἐχλείπειν δὲ τὸν μὲν ἥλιον ἐπιπρηοσθϑούσης αὐτῷ σελήνης ... τὴν δὲ σελήνην ἐμπίπτουσαν εἰς τὸ τῆς γῆς σχίασμα. quare probabile mihi videtur opponi etiam illie (σελήνην τὰς ἐχλείψεις ποιεῖσϑαι) εἰς τὸ σχίασμα τῆς γῆς ἐμπίπτουσαν μεταξὺ [μὲν] ἀμφοτέρων τῶν ἀστέρων γινομένης, ἥλιον δὲ τῆς σελήνης ἀντιφραττούσης .. Sed utrum librarii illud peecaverint an Attius antiquo mendo AAAAAON deceptus, non liquido eonstat. hoe ideo praestat quod solis defeetio ad e. 29 non aceurate quadrat. III 4 5 στρογγυλαίνεσϑαι τὴν χάλαζαν xal τὸν ὑετὸν ἀπὸ τῆς μαχρᾶς χατα- φορᾶς ὑποπεπλασμένον. quae propono pariter exhibent Plutarchus et Stobaeus neque aceusabo A6tium librariosve sed explieabo, cum ὑπο- πεπλασμένον omnibus fere suspeetum videam. praeiverat Galenus Reiskeo ἀποπεπληγμένον. nam tale quid ille legerat, si quidem variat ἀποπληττό- μενον. DBudaeus compaetilem i. e. συμπεπιλημένον quod in Vossiano conieetum est. similiter πνεῦμα ἀποτελεῖν χάλαζαν πιλῆσαν III 4 5. alii aliter omnes sanissimam sententiam temere attrectantes, verte: propter eadendi diuturnitatem sensim conformatum.! ὑποπλάσσειν similiter usurpatum vix invenies. omnino rarissimum est verbum. sed nota sunt ὑποχαταβαίνειν sensim descendere ὑποσχιάζειν sensim obseurare alia. περιπλάττεσϑαι de σχημάτων formatione dixit Theophrastus de sens. 66. II 15 10 Πλάτων [de terrae motu] . .. τὴν γῆν . - - μένειν μὲν ἀχίνητον μηδὲν ἔχουσαν ἐξαίρετον εἰς τὸ ῥέψαι μᾶλλον, τόπους δ᾽ αὐτῆς xa ἀραιό- τητα σαλεύεσϑαι. sie Plutarchus et leviora si omittas Stobaeus. lacunam signavit post μᾶλλον Duebneriana, quod desperantis solet esse. tu vero vide num reete restituam: μηδὲν ἔχουσαν ἐξαίρετον sl; ὃ ῥέψαι (Rv) μᾶλλον. similiter quidem supra $ 1 οὐχ ἔχουσαν αἰτίαν ὃ ἣν δεῦρο μᾶλλον T, ἐχεῖσε ῥέψειεν ἂν. Platoniea habes ex Phaedone p. 1094 οὐχ ἕξει μᾶλλον οὐδ᾽ Ttov οὐδαμόσε κλιθῆναι, ὁμοίως δ᾽ ἔχον ἀχλινὲς μενεῖ. partieula ÀN post ΑἹ ut sescentiens omissa infinitivum intellexerat Aétii librarius. IV 8 1 πολλαχῶς δὲ λέγεται ἢ αἴσϑησις. ἦ τε γὰρ ἕξις xal ἢ δύναμις xad ἢ ἐνέργεια xal $, φαντασία t, χαταληπτιχὴ δ αἰσθητηρίου γίνονται xai αὐτὸ τὸ ! ef, Isidor. d. nat. rer. 35. quod autem rotunda videtur hoc solis calor facit et mora refrenantis aeris dum per longum spatium a nubibus usque nd terras decurrit. PROLEGOMENA 55 Tjtpowxóv. dg οὔ *** πάλιν αἰσθητήρια λέγεται πνεύματα vospà ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ ἐπὶ τὰ ὄργανα τεταμένα. ultima mire turbata esse et illico in- tellegitur et Stoicorum doctrina probatur. nam ex Laertio discimus quid illis plaeuerit VII 52 αἴσϑησις ὃὲ λέγεται χατὰ τοὺς Στωιχοὺς τό τ᾽ dv e μονιχοῦ πνεῦμα ἐπὶ τὰς αἰσθήσεις διῆχοην xat f, QU αὐτῶν χατάληψις xal T, περὶ τὰ αἰσϑητήρια χατασχευή. xal Tw τινες πηροὶ γίνονται. xal ἢ ἐνέργεια δὲ αἴσϑη- σις χαλεῖται. consentit qui Aétium. aut melius servatum adhibuit aut vi- üiatum ex sua doctrina emendavit Nemesius de nat, hom. p. {1 χαλεῖται δὲ πολλάχις αἴσϑησις xal τὰ αἰσϑητήρια. ἔστι ὃὲ αἴσϑησις dytr p τῶν aisi. τῶν. δοχεῖ δὲ οὗτος 6 ὥρος οὐχ αὐτῆς εἶναι τῆς αἰσθήσεως ἀλλὰ τῶν ἔργων αὐτῆς. διὸ xal οὕτως ὁρίζονται τὴν αἴσϑησιν" πνεῦμα vosphv ἀπὸ τοῦ ἡηγεμηνιχοῦ ἐπὶ τὰ ὄργανα τεταμένον. hine sententiae satis lucis affertur, verbis non item. nam plane obseurum est quid post ἀφ «b interciderit. nihili est quod Byzantini addunt συνίσταται, qnod emblema et Galenus et Stobaeus ignorant. Galenus aliter lusit d οὗ πᾶσα αἰσϑητὴ βία γίγνεται. assum- psit enim verba zcv αἰσϑητήρια λέγονται eodem modo a Stobaeo tradita. sed recte ille vidit αἰσϑητήρια inepto loeo commemorari. ae vereor ve- hementer ne ad proxima τὰ ὄργανα explicanda additum fuerit. hine for- tasse etiam dg οὗ rectius paraphrasi adseribetur et pristina sententia — nam verba non praestiterim — reeuperabitur: xai αὐτὸ τὸ ἡγεμονιχόν. πάλιν (αἴσϑησις) λέγεται πνεύματα νοερὰ ἀπὸ τοῦ ἡγεμηνιχοῦ ἐπὶ τὰ ὄργανα τεταμένα. αἰσϑητήρια autem illud quod sceholiasta arripuit ex sententia plena quam Nemesius exhibet χαλεῖται δὲ πολλάχις αἴσϑησις xab τὰ αἰσϑητήρια [ef. Laert. l. 6.1 residuum videtur. Huic rei fidem faeit quod ex corrupto loeo IV 13 2 efficitur. notum est ex Herceulanensibus voluminibus emendatas lectiones in antiquis anti- graphis inter versus vel in oris addi solere. idem mos postea valet, unde innumerae naseuntur dittographiae et interpolationes. antiquum exemplum peto ex Aétii exemplari. mirabamur olim haee Plutarehea xai xai τινων ἀχτίνων ἔχχρισιν [eoniunxi Galeni £xyusw et eodieum εἴσχρι- σιν] μετὰ τὴν πρὸς τὸ ὑποχείμενην ἔνστασιν πάλιν ὑποστρεφουσῶν πρὸς τὴν ὄψιν. lemma intereidisse eum pateret, Galenus prona eoniectura seripsit ἕτεροι κατά τινων xzÀ, idemque fecerunt eodices vulgares praeter ABC. recentiores se torserunt philosophi nomen divinando. Gassendus Pythagoreos signi- fieaverat, G. Sehneiderus Aristotelem. hane omnem ariolationis nubem I. Damasceni florilegium dispulit, quod post illa eodem modo mutilata iam genuina haec exhibet τῶν ᾿Αχαδημαϊκῶν τινες χατά τινων [adde ἀχτίνων] ἔχχυσιν []. ἔχχρισιν] μετὰ τὴν πρὸς τὸ ὑποχείμενον ἔνστασιν πάλιν ὑποστρεφηυσῶν πρὸς τὴν ὄψιν. ergo exciderat lemma in eo exemplo quod deseripsit Plutarchus cuius vicem xai ex insequenti xa: natum expleverat. idem acciderat in Stobaeano exemplo. sed hoe ex meliore libro auctam lem- mate opinionem in margine habebat. unde a supino scriptore in ordi- nem utraque lectio recepta est. Tantum de Aétii seribarumve antiquorum peceatis. nune eum pro- 56 IV DE AETII PLACITIS positum sit Aétiani libri imaginem ex Stobaeo Plutarehoque instaurare, de ratione dicendum est qua uterque Placitis usus sit. ae librorum qui- dem divisio in Stobaeo, eui eelogarum aliena ratio obstabat, negleeta est. sed cum indiciis quibusdam ' similem in Aétio fuisse librorum partitionem eluceat, Plutareheo ordine uti lieebit, dum aeeuratiora de auetoris eon- silio doceam. in eapitum numero paene consentiunt Plutarchus ae Sto- baeus. illie si prooemia exeipias CXXX sunt capita, vix duodecim e tanta multitudine in Stobaeo desiderantur, si Photii Damasceenique in- dices in ealeulum voces. omittendi autem quae fuerit ubique causa, di- ligenter iam singillatim perquiramus. coniuncta est haee quaestio cum prooemiorum censura, quae ut est diffieilior Stobaeo omnino deficiente, ita ad eognoscendum ipsius Aétii ingenium gravissima. ae fuit eum a Plutareho demum addita ea opinarer. movebat me primum quod epito- men se fecisse fatetur qui tertio libro praefatur: περιωδευχὼς ἐν τοῖς xpo- τέροις ἐν ἐπιτομῇ τὸν περὶ τῶν οὐρανίων λόγον. quod neutram in partem valet. nam epitomator erat et i& qui Aétii eopias eoartaret et ipse Aétius quippe qui materiam Plaeitorum undique eolleetam brevi summa com- prehenderet. nec multo gravius est quod in alterius fronte τὸν περὶ τῶν ἀποτελεσμάτων λόγων promittit astrolozorum voce abusus eum deberet περὶ μετεώρων. sed ne Aütius quidem Chaldaeorum artem repudiavit [V 18 6]. verum ferenda non videbatur quarti libri praefatiuneula περιωδευμένων ὃὲ τῶν τοῦ χύσμου μερῶν διαβήσωομα! πρὸς τὰ χατὰ μέρος utpote quae ineptissimum eapitum ordinem perspicue confirmet. «quartus enim liber in psyehologia versatur. repugnat unum caput 1 de Nili inundatione, quod ut longissime distat ab animae diseeptatione ita tertii extremis '"apitibus quodammodo coniunctum est. atqui prooemiator ipse fuit in- eptiarum conscius, neque enim seripsit quod debebat πρὸς τὰ ἀνθρώπινα. sed alieno eapiti eonsulturus latius et aliquanto ineptius πρὸς τὰ χατὰ μέρος. quid igitur dubitanti promptius erat quam Plutarehi inscitiam aceu- sare eum praesertim etiam ultimum III l. eaput de halone consimili turba ex priorum capitum (III 1—6) vieinia transieetum esset? quis enim eun- dem qui reliqua bene partitus sit, in duobus eapitibus turpiter lapsum faeile eredat? omnino prudenter faetum, quod principia primus, caelestia alter, tertius sublimia, quartus humani animi, quintus eorporis naturam comprehendit. nihilo minus Plutarehus eerte iniuria accusatur. quotquot enim prooemia in librorum praeter quintum initiis, bis intra |I 5 !, IIl 5 ?| leguntur, ea ab uno sunt auetore profecta. ac tanta est similitudo, ut non solum periodorum forma eadem semper utatur, sed etiam bis eo- ^ dem verbo zszpwóosoz» [prooem. 11. 111]. insignia vero inexereitati stili ! quartum certe et. quintum simili hbrorum ambitu cdiseriptos fuisse inde etlhieias, quod ordinem librorum transposuit Stobaeus, eapitum servavit similem, sed titulos aliquot ex alienis ineuleavit, unde fit ut e. περὶ τῆς γενέσεως τῶν Ley eb ἐν πόσον γρόνι) οἰαρϑθρου ται τὸ ἔμβρυον et ἀπὸ ποίου ἄρχεται μορίου μορφοῦσθαι τὸ iuppot. [e. 42} ex. Aéro. simi liter sed alio ordine iterentur. PROLEGOMENA 51 exempla in libri fronte. ubi quod prooemiatur μέλλοντες τὸν φυσιχὸν παρα- δώσειν λόγων ἀναγχαῖον ἡγούμεϑα εὐθὺς ἐν ἀργαῖς διελέσθαι τὴν τῆς φιλο- συφρίας πραγματείαν. ὁ, Τ 1 imitatur ἐπειδὴ πρόχειται ἡμῖν τὰ φυσικὰ ϑεωρῇσαι ἀναγχαῖον ἡγοῦμαι δηλῶσαι χτλ. ergo eum unus sit idemque prooemiorum tenor aut Plutarehea omnia aut Aétiana sunt, nisi forte omnia ab inter- polatore quodam inter utriusque aetatem furtim addita et cum ceteris coniuneta putas. Plutareho ego olim Aétio nimis cupiens tribueram. nune edoctus Aé&tiana ea non eredo sed certissime probabo. quo faeto simul duplex libelli origo suapte sponte aperietur, ' qua nisus infra gravissimam de Aétii fontibus quaestionem aggrediar. nune videamus singula. Primi libri prooemium non extat in Stobaeo. quod eave ob eam eausam dubites quin genuinum sit. nam Stobaei eclogarum prooemium eum laude philosophiae eiusque partitione laeuna absorptum est; praeterea gene- ralia illa Stobaeo impune licebat neglegere. est autem Placitorum ex- ordium sane humile, oratio incompta, argumenta seholiea. continetur physicorum qui sit in philosophia loeus. testes Stoici et ab Aristotele Theophrastoque Peripatetici. iam e. 1 physiea ipsa explicantur seeun- dum Aristotelis opinionem. Placitorum mos ferebat, ut omnem deinceps philosophorum de natura varietatem effunderet. at nemo hie Aristotelem excipit. immo extremo libro I 30 Empedoclis atque Anaxagorae de na- tura deereta tamquam mantissa adieeta sunt, id quod prudentis seriptoris non videtur. deinde Plaeitorum lemmata summa constantia a philoso- phorum nomine incipiunt. prooemianti vero libuit ἔστιν χατὰ τὸν ᾿λριστητέλη. nonne alterum diversae originis testimonium adgnosceis? optime, inquies, at eur dubia haec eapita et a Stobaeo nezleeta non reeidisti? audio. sed tamen hane mihi vide eapitum eontinuationem. incipit a naturali philo- sophiae parte, tum ipsius explieat naturae vim: φύσις ἀρχὴ χινήσεως xai ἠρεμίας. quae verba graviter in extremis repetuntur. qua de eausa? nempe ut e. 2 artissime cohaereat τίνι διαφέρει ἀρχὴ xai στοιχεῖα. coniunetionis signum habes in principio: οἱ μὲν οὖν περὶ ᾿Αριστοτέλη, quae eadem verba Stobaei testimonio eonfirmantur. hinc sequitur Aétium consilium cepisse Plaeitorum non solum capita colligere, sed etiam collecta inter se con- tinuationis quodam vineulo eoneetere. eeterum c. 2 ut praecedentia arido planissima quaeque explieandi studio excellit. clausula vero * tam in- coneinma est, ut ad coniecturam eonfugerent aliquot viri doeti reseripto quod sane aptum erat λέγων τὸ αὐτό. quos Aétii insceitum artifieium la- tuit, quo ad proximum enuntiatum I3 1 6aAz: ... ἀρχὴν τῶν ἤντων ἀπε- φήνατη τὸ ὕδωρ tanquam digitum intendebat. sequitur amplissimum iam caput de prineipiis, quod ex optimis plerumque fontibus petitum ipsius ! hanc. primus. perspexit Beckianae editionis censor [Gótting. Biblioth. d. alten Litterat, d. Kunst 1788 p. 700 sq.] qui tamen perverse iudicavit de utriusque partis pretio atque indole, 7 ἁμαρτάνει οὖν ὁ Θαλῆς στοιμεῖον «at ἀργὴν λέγων τὸ ὕδωρ. 5&8 IV DE AETII PLACITIS tamen supplementis non earet. sed de his infra dieetur. «quis vero eredat post prineipia mundi fabrieam expositum iri, eum cosmologiae alter liber destinatus sit? at libuit Aétio e. 4, ut elementa quomodo coirent in mundum doceret. coneetendi studium apparet initio ὁ τοίνυν χόσμος et in extremis τὰ μὲν οὖν χυριώτατα μέρη τοῦ χόσμου τὸν τρόπον τοῦτον ἐγεννήϑη. quae interiacent neque ab Aétio ipso profecta neque ex genuina Pla- citorum consuetudine dieta sunt. inest enim unius Epieuri ex Democrito conformata doetrina, quam simulatque Lueretio conlato adgnovit Corsinus [dissert. ad Plutarchi de place. p. III] non sine fruetu compararunt phi- losophiae graeeae enarratores ef. Zeller I* 794' 198* III 1, 380*. Pergit seriptor unusne an plures mundi sint disceptare I5 c πᾶν. adnexuit eaput prioribus incipiens οἱ μὲν οὖν ἀπὸ τῆς Στοᾶς, endem- que servavit Stobaeus ut ne hie quidem Aétii consilium lateat. materia 88 1. 2. 4. ὃ Placitorum speciem praebet, diserepat S 3, de Platone. quod eum Stobaeus illa eareat, Plutareheam eam quispiam iudicet. sed ille Platoniceorum omnino pareior est excerptor, cum ipsum Platonem cre- berrime adire soleat. velut illie eel. I 22 p. 498 'l'imaeum quam Aétium transeribere recte praetulit. de fonte eius paragraphi mox dicetur. D 6 πόϑεν ἔννοιαν ἔσχον ϑεῶν ἀνϑρωποι. transitum a mundo ad archi- teetum mundi non inscite paravit. nam eclogam Stoicorum selegit, qua deum esse primum ex mundi pulehritudine demonstratur. quam arta sit coniunetio e principio elueet quod est ὁρίζονται δέ. tractatio ἃ Plaeitorum ratione plane abhorret. nam solos audimus Stoieos neque Platonis Arati Hesiodi loei quidquam sunt nisi lumina orationis, quem morem illorum sat novimus. oratio non exeerpta, sed ad verbum expressa est ut I 4. plena est Stoieorum disputatio erga deos pietatis. iam mirare, quam festive compilator studeat varietati. 11 1—10 (tantum a vetustis Plaeitis alienum) continet superstitionis irrisionem, qua aeerbior vix umquam ex Ejpieuri hortis retinniit. Epi- eureus enim fuit qui ab atheis nobilibus exorsus eontra Anaxagoram [cf. Zeller I* 895'| ae Platonem divinam providentiam vehementissime im- puguavit. nimirum quod Plutarchus Non posse suav. viv. sec. Epic. e. 21 11 p. 1102 aliique Epieureis exprobrant ἑλιχτὰ χοὐδὲν ὑγιὲς ἀλλὰ πᾶν πέριξ eos proferre, id huie quidem minime aptum est. qui dempta vel simulationis vel eautionis persona deorum vanitatem atque imbecillitatem libere fatetur. atheorum indieem Epieureus ex Clitomacho hausisse vi- detur ', unde eum Cieeronis de deor. natur. I 42 series tum Sexti Empiriei amplior adv. mathem. IX 50 excerptio pendent. meque enim nomina tantum Diagorae Prodiei Theodori Euhemeri invenies 8 51 [ef. Philodem. de piet. p. 85 G.] sed etiam Callimachi de Euheméro versum, quem duobus auetum rettulit Aétius. contra in Sexto Critiae versus, quos ille rapida - "DREIEB- ξν τῷ em ! haec veri similis est Hirzelii opinio, quam in subtili libro Untersuchungen zu Cic. philos. Schriften 1 1877 p. 39 probare studuit. PROLEGOMENA 59 manu collegit, religiosius deseripti. omnino huie ut ex fonte propiore haurienti maior habenda fides. Aétii enim de deo eelogae ex authologia αὐτῇ λέξει [ef. φησίν 83] translatae videntur, unde utriusque opinionis exempla collecta transferre eommodissime licebat. anthologi enim ut Stobaeus argumentorum oppositione deleetantur. atque similiter προνοίας et ἀπρονοησίας capita continuit illud florilegzium quod Commodi aetate 'l'heo- philus, postea ipse Stobaeus adiit [cf. Mus. Rhen. XXX 172]. quid? quod idem de impiis loeus apud Theophilum III τ reeurrit, ubi tamen Critiae Protagorae Euhemero Clitomaehus Pythagoras Plato adduntur non sine gravibus ut solet erroribus. ' sed ut ad Epieureum illum revertar, haud me paenitet observasse consimilem esse quam supra dixi eontra Platonem mundum male unum esse opinantem disputationem I 5 3. nam a Placitorum certe instituto distat oratio et dialeetiea confutatio, quae Epicurei inimicitias spirat mundorum infinitatem tutati. nec qui genus refellendi eum I 1 1—10 [cf. 8 8] contulerit, summam similitudinem non advertet. adde insolentioris orationis exempla, illie τὸ δοχοῦν quo W yttenbaehius immerito offendebatur, hie I 1 4 ἀτενίζειν ἑαυτῷ, quod graeeum non est, sed barbarorum qui novum testamentum scripserunt, neque alia auetoritate defenditur I 1 10 μοιχαλίδος (μοιχάδος) vocis usus qua nemo ante illos quippe quae obscena esset uti voluerat. quod exeusat schol. ad Gregor. Naz. in lul. I 73 ed. Mont. hoe addens: 7, μοιχὰς (f, μοιχαλίς) οὐχ εἴρηται " χρῶνται δὲ ἀντὶ τοῦ ὀνόματος τῇ μετοχῇ οὗ συγγραφεῖς οἷον ἢ μοιχευομένη. sed talia sibi indulserunt Epicurei. ceterum orationi satis est lacertorum, multum etiam perspieuitatis iudieii memoriae. quis fuerit ille Epicureus non sperare licet patefaetum iri. eredo tamen eum Philodemo aliquanto fuisse inferiorem. Quanto intervallo e. 7 prior pars ab altera distet neminem fugere debet. hine forsitan aliquis Aétio illa, priora a Plutarcho addita credi- derit. cui Stobaei testimonium videtur gratificari, qui 8 11— 34 eopiose expressit in c. 1(2) de dei potentia, priora $ 1— 10 plane omisit, sed Stobaei silentium illico diluetur, ubi eius e. 2 περὶ τῶν νομιζόντων μὴ εἶναι ! nam quam ille Pythagoream venditat sententiam, Epiceurea est et quae de Euhe- mero ariolatur πολλὰ γὰρ περὶ ϑεῶν τολμήσας φϑέγξασϑαι ἔσχατον xal τὸ ἐξόλου μὴ εἶναι We, ἀλλὰ τὰ πάντα αὑτοματισμῷ διοιχεῖσϑαι βούλεται, ea lemmate correcto referenda po- tius ad Diagoram, de quo Sextus l. c. Διαγόρας δὲ ὁ Μήλιος διϑυραμβοποιός, ὥς φασι, τὸ πρῶτον γενόμενης ὡς εἴ τις wal ἄλλος δεισιδαίμων ὅς γε καὶ τῆς ποιήσειωος ἑαυτοῦ κατήρξατο τὸν τρόπον τοῦτον ᾿ κατὰ δαίμονα καὶ τύχην [l. τύγαν ex Philodem. d. piet. p. 85 2:6] πάντα τελεῖται᾽, ἀδικηϑεὶς δὲ ὑπό τινος ἐπιυρκήσαντος χαὶ μυδὲν ἕνεκα τούτου παϑήντος μεϑηρ μόσατο εἰς τὸ λέγειν μὴ εἶναι ϑεόν. uter tam turpiter falsus sit Theophilusne an florilegium perinde est, sed uno certe loco florilegii culpa explorata est. cf. Mus. Rh. l|. c. 178. quare in- telleges cur ex tali potissimum florilegio Plutarchi excerpta petita credam. nam quod Plutarchus bis c. 6 7 et 72 Critiae versus Euripidi adscripsit qui in Sexto genuino lem- mate praediti sunt, unde facilius quam ex eiusmodo florilegii errore explicari potest? gratum vero fecisse mihi videor cum aliis tum Wilamovitzio [Analect. Euripid. p. 166], cu ut Euripidis nomen eliminaret molestior erat pugna non solum cum Jlutarcho sed etiam si dis placet cum Galeni H. ph. ve. 25. 60 IV DE AETII PLACITIS xpovoviv xal ἑπομένας ταύτῃ θείας ἐπὶ τῇ τοῦ παντὸς διοιχήσει δυνάμεις. cui eeloga Epicurea inserenda erat, in codicibus intereidisse cognoris. ' ergo nihil obstat ne duplieis rationis auetorem, ut in prioribus, Aétium perhi- beamus. qui de deis ad daemones et heroes filum deducit haee praefatus [81 παραχειμένως ὃὲ τῷ πεοὶ ϑεῶν λόγῳ τὸν περὶ δαιμόνων xal ἡρώων ἕστο- ρητέον. materiam eapitis ex vetusto Plaeitorum thesauro transtulit. Atque hie quidem substitit compilatoris aliena exeerpendi industria, sive quod materia praeter Plaecita nulla iam suppetebat sive quia volu- mina varia volvere pigebat. simplex igitur et una est hine usque ad finem primi libri natura. nec tamen suum ingenium abscondidit. nam quam in prooemiis invenimus disserendi exilitatem, eadem iam in bre- vissimis et scholastieo more conceptis definitionibus c. 9. 10. 11. 12. 14. 15 enitescit. consentit in universum Stobaeus nisi quod ultimum eaput de natura in nostris saltem exemplis non iam legitur. idoneus erat locus in e. 41 [35] περὶ φύσεως xat τῶν ἐξ αὐτῆς συμβαινόντων αἰτίων. Simplex est alterius de meteoris libri condicio. nihil extrinsecus ad- scitum, nihil perverse collocatum, nihil a genuina ratione diserepans. Plaeitorum igitur verus eolor faeile adgnoseitur. Verum tertio libro edocebitur, si quis vetustam Placitorum materiam ab Aétio tanquam mangone alienis capitibus fueatam esse nondum sibi persuaserit, genuina sunt III 1—4 et ὃ 10—12. plane diversae farinae est eiusdem capitis initium. neque enim plaeitorum est enarratio, sed ipsius doetrinae, eui Platonis Homerique nomina dumtaxat decoris eaussa interponuntur. accedit alterum turbarum vestigium, agitur IIL 1 de cir- culo lacteo, 2 de cometis, 3 de tonitribus, 4 de nubibus, vides τὰ με- τάρσια (quae sublimia vertit Seneca) explicari. sed quid de initio c. 5 dicendum: τῶν μεταρσίων παϑῶν τὰ uiv xal) ὑπόστασιν γίνεται olov ὄμβρος γάλαζα. τὰ δὲ xax ἔμφασιν. ... ἔστιν οὖν xav ἔμφασιν f, ἴρις. nonne prooemi- antem deprehendis quasi sublimia nondum attigerit? quis autem seriptor tanta est pravitate ut illud eaput quo introdueimur quinto loco collocet? quis porro tam suae rationis oblitus, ut τὰ xaü' ὑπόστασιν et τὰ xaT Zu- φασιν nullo ordinis diserimine colloeet? quid multa? aecersita est prior de iride disputatio ct ex alieno conexu divulsa, limpidus autem Placi- torum fons in extremis paragraphis adgnoseitur. uter interpolaverit Plu- tarehus an. Aétius. nulla est dubitatio, quia Stobaeus extremis omissis emblema illud insitum conservavit, suspicor Aétio hie praesto fuisse quod- dam de meteoris enchiridion, quod in opinionibus minus quam in rebus ipsis explieandis versabatur. neque dubito quin eiusdem originis sit c. 6 περὶ ῥάβδων. nihil inest opinionum diversitatis, at ceommemorantur iterum notiones ὑποστάσεως χαὶ ἐμφάσεως. indidem fluxit III 18 περὶ ἅλω quod importuno loeo post terrestria eolloeatur, eum finis τῶν μεταρσίων ab ipso ! nam quod frustum superstes naufragii esse olim conieceramn (2 ὁ p. I00H. p. 26 22 M .), ne id quidem necessario illue referendum. PROLEGOMENA 61 seriptore antea c, 8 2 indicetur. quibus turbis num illud quoque faetum sit, ut quarti principium (de Nili inundatione) e cognatorum tertii capitum vicinia transieeretur, hoe conieere magis quam probare possum. tantum hine quoque elucet, quod supra ex quarti prooemio demonstravi, eundem prooemia praefixisse et diversissima genuinae Plaeitorum materiae admi- seuisse. quamobrem etsi Stobaei quae quidem nune servantur exempla igno- rant brevissima capita III 6 et 18 itemque IV 1, tamen Aétiana sunt non Plutarchea. Haud seeus iudieabimus de quarti supplementis plerumque Stoieis. quorum doetrina de sensu IV 11 enucleate exponitur, de phantasia est Chrysippi doetrina e. 12. utrumque eaput omisit Stobaeus. eo pluris faciendum Nemesii testimonium, quod supra commemoravi. neque enim illue confugere quispiam possit, ut a Nemesio Aétii Plaeita IV 2. 3. 8 exeerpta, accersitum autem IV 12 e communi quodam fonte velut Chry- sippo ipso opinetur. hoc enim fortunae nimium tribueret neque similitu- dinem excerptorum, quae est summa, satis explicaret. Stoieorum ille liber etiam in proximis [IV 20 2. 21] ab Aétio adhibitus videtur. Stobaei testimonia mutilata illa libri parte conferri non possunt. sed extant tituli. Eadem titulorum ope quintum Aétii librum a Stobaeo excerptum constat. nam ex tanto volumine miseri panni naufragium superarunt. V 1. περὶ μαντιχῆς probabiliter eum eel. II 13 περὶ μαντιχῇς comparabis. num eodem pertineat V 2 πῶς ὄνειροι γίνονται nee affirmare nee negare possum. incertum non minus, quid sit eur e. 3. 25. 29 ne tituli qui- dem cogniti sint; utique ex vetustis Plaeitis compilata sunt quotquot capita in Plutarchi quinto extant. Omnino igitur, ut dieam quod consequitur, Plutarehi epitome veram Aétii imaginem reddit sed in angustiorem multo formam redaetam. diffi- teri tamen nolo breviuscula quaedam a breviatore interpolata esse. de [3.18 εἶναι δ᾽ αὐτὰ — σχήματα λόγῳ ϑεωρητά ambigo. nam et inest quae- dam doetrina et ipse error de Demoeriti gravitate carentibus atomis re- petitur I 12 6, ubi Aétii auctoritas addubitari nequit. sed deest in Stobaeo et Theodoreto et aliquanto melior fieret, si eximerentur illa, oratio. ultima vero ὥστε — ἢ μονάς tam sunt otiosa et inepta ut haud cuneter Plutarchi aut librarii notam eam iudieare. eiusdem formae sunt addita haee I3 !1 I113 ΠῚ 7. graviora sunt haec. I3 1 Stobaeus simpliciter Θαλῆς ὃ Μιλήσιος ἀρχὴν τῶν ὄντων ἀπεφήνατο τὸ ὕδωρ. ἐξ ὕδατος γάρ φησι πάντα εἶναι xal εἰς ὕδωρ πάντα ἀναλύεσϑαι. Plu- tarehus ut principio statim suam sapientiam ostentaret importune post ὕδωρ haee interpolavit: δοχεῖ δὲ ὁ ἀνὴρ οὗτος ἄρξαι τῆς φιλοσοφίας xal ἀπ᾽ αὐτοῦ ἢ Ἰωνιχὴ αἵρεσις προσηγορξεύϑη. ἐγένοντο γὰρ πλεῖσται διαδοχαὶ φιλοσο- gia; φιλοσοφήσας 6 ἐν Αἰγύπτῳ ἦλϑεν εἰς Μίλητον πρεσβύτερος. arguitur fraus maxime inde quod ἐξ Sóaze; γάρ post tam longum embolium non habet quo referatur. quod eallide dissimulaverunt posteriores. Eusebius inepte c τῷ IV DE AETII PLACITIS e (0. eorrexit, audaeius Byzantini ὃς ἐξ ὕδατος. verum γάρ unus lustinus servavit sententiarum conexu restituto qui post Μιλήσιος addit à πρῶτος τῆς φυσιχῆς φιλοσοφίας ἄρξας ἀρχὴν —- τὸ ὕδωρ ἀπεφήνατο * ἐξ ὕδατος γάρ χτλ. de genuina lectione Aétii eonlatis 1 3. 3. 4. 11 dubitari nequit. ceterum confirmavit ipse Plutarchus fraudem $ 7 cireumceisa, ut quae antea prae- ceperat ne moleste repetere videretur. similiter Matrodori ex I5 4 mentionem in Il 1 3 repetiit, ubi Stobaeus ae Theodoretus veram Aétii leetionem servarunt. Plutarchi igitur emblemata pauca sunt, eerte multo minora quam librariorum ante Eusebium et post eum lieentissime grassatorum. quan- tum breviator omiserit non semper aceurate potest dispici. neque idem in omnibus eonsilium. saepe dimidia pars omissa videtur, alias nihil, pror- sus neglectzx sunt pauca eapita. sie a Stobaeo I 11 6—8 eapiti περὶ αἰτίων adiunetum est περὶ τοῦ πρώτου αἰτίου omissum ab illo. post I 15 περὶ χρωμάτων in Stobaeo eontinuatur quaestio num φύσει sint eolores ac quae his sunt eonfinià 858 8—11. in Plutarcho ea interciderunt. haec ca- pita in Stobaeo titulis earent sed codiees omnino parcius ea lemmata tradiderunt. quare non constat num iustis titulis in Aétio praedita fue- rint an corollarii instar maioribus adnexa. at unum eerte caput post II 4 14 neglexit epitomator, quod Stobaei codices inseriptum testantur ποῦ ἔχει τὸ ἡγεμονιχὸν 6 χύσμης. post III 9 περὶ γῆς nihil in Plutareho sequitur quod respondeat Stobaei extremo titulo: περὶ γῆς εἰ μία xal πεπερασμένη xdi ποίου μεγέϑους. ergo de magnitudine caput, quod simile invenitur de sole et luna II 21 II 26, exeerpentis socordia omissum est. Cognatus est locus de capitum falso ordine. mitto eas turbas quas Aétius ipse alienis admixtis in Plaeitorum eonexu ediderit. at Plutarehus I 16 περὶ τομῆς σωμάτων absurde a e. 12 περὶ σωμάτων diremit. eonsen- taneum ordinem servat Stobaeus. sed etiam intra eapita similes turbae, quas saepe haereas utrum Aétii an Plutarchi an librariorum errore at- tribuas. III 11 4 Parmenidis de zonis opinio inepte additur extremo capiti περὶ ϑέσεως γῆς. releganda est ad e. 14 περὶ διαιρέσεως γῆς. cum hoe eaput in fine truncatum sit, veri simile est laciniam folii euiusdam seissi easu illue translatam esse. II 23 4 Diogenis de solis exstinetu plaeitum inseritur eapiti περὶ τροπῶν ἡλίου. ambiguum mon est quin transferendum sit post c. 24 4. talia fuerint Plutarchi. est tamen ubi Aétius quoque dormitaverit. II 26 2 [Παρμενίδης ἴσην τῷ ἡλίῳ [lunam] xai dz αὐτοῦ φωτίζεται. Stobaeus addit ;4p. idem fortasse habuit Eusebius [codd. D E F G], sed parum fidei Gaisfordianae editioni et caret partieula Galenus eum vul- gatis. de absurditate opinionis nihil dieo. ' nec sanior efficitur sensus ! omnino contraria coneluserunt Stoici Laert. VIT 144. μείζω δὲ τῆς γῆς [solem] τῷ πᾶσαν Ur αὐτοῦ φωτίζεσθαι, PROLEGOMENA 63 si Karstenio eredis aequalem eursum lunae intellegenti. probabile est ex maioribus Placitorum vetustorum capitibus de quibus infra dicetur Aétium plaeita in minutiores loeulos distribuisse. illie coniuncta fuisse olim suspicor Παρμενίδης τὴν σελήνην ἴσην τῷ ἡλίῳ xal ἀπ᾿ αὐτοῦ φωτίζεσθαι. ' quae oblivione quadam collectoris una traderentur. melius autem ultima in e. 28 περὶ φωτισμῶν collocasset. hine fortasse lux loeo antiquitus tur- bato affulget. II 31 1 Plutarchus: περὶ τῶν ἀποστημάτων τῆς σελήνης. Ἐμπεδοχλῆς 6e πλάσιον ἀπέχειν τὴν σελήνην ἀπὸ τοῦ ἡλίου ἥπερ ἀπὸ τῆς γῆς. Stobaeus: περὶ τῶν ἀποστημάτων. Ἐμπεδοχλῆς διπλάσιον ἀπέχειν τῆς σελήνης ἀπὸ τῆς γῆς ἥπερ ἀπὸ τοῦ ἡλίου. utriusque lectio, etiamsi ut vulgo in Stobaeo re- feceris τὴν σελήνην, graviore vulnere laborat. nam quod Karstenius Emped. p. 433 "" seite monuit intervalla solis et lunae a terra ut medio mundi computari solere, verissimum est. atque hue spectant $5 2. 3. praeterea inepte a Plutarcho inscribitur τῆς σελήνης, nam solis quoque distantia affer- tur. error proelivis, quia lunae eapita praecesserunt. atque eum Eusebius variet ἀποστημάτων αὐτῆς. ne certum quidem est, num Plutarehus pecea- verit. sed lunae memoria etiam cetera utrobique turbasse videtur, quae feliciter Karstenius sie refinxit Ἐμπεδοχλῆς διπλάσιον ἀπέχειν τὸν ἥλιον ἀπὸ τῆς γῆς ἥπερ τὴν σελήνην. titubandi vero eausa explieatur, si Aétium festi- nantius ex longiore de Empedoclis sole disputatione talia execerpsisse conicias Ἐμπεδοχλῆς διπλάσιον ἀπέχειν ἀπὸ τῆς γῆς ἥπερ τὴν σελήνην. nam etiam eontraetius $ 2 οἱ ἀπὸ τῶν μαϑηματιχῶν ὀχτωχαιδεχαπλάσιον. audi ἀπέχειν τὸν ἥλιον ἀπὸ τῆς γῆς ἥπερ τὴν σελήνην. nam mathematieus intellegendus est Aristarchus Samius, qui de magnitud. et intervall. prop. 8 Wallis. opp. math. III p. 581 dicit: τὸ ἀπόστημα ὃ ἀπέχει 6 ἥλιος ἀπὸ τῆς γῆς τοῦ ἀπο- στήματος οὗ ἀπέχει ἢ σελήνη ἀπὸ τῆς γῆς μεῖζον μέν ἐστιν ἢ ὀχτωχα!δεχαπλάσιον. ἔλασσον δὲ T, εἰχοσαπλάσιον. cf. Plut. de fac. in orb. lun. 10 p. 925c. ἢ In exeerpendi negotio Stobaeo neglegentior et liberior est Plutar- chus. nolo verborum mutationes vel leniores vel audaciores recensere quod et infiniti est laboris neque semper ad diiudieandum facile. lem- mata autem vitiose contraeta silentio praeterire non possum quippe quae parum caute observata esse videam. hoe modo Kirseheus [Forseh. p. 151] egregie erravit. qui eum apud Plutarehum I 7 16 legisset Δημόχριτος νοῦν τὸν ϑεὸν ἐν πυρὶ σφαιροειδεῖ τὴν τοῦ χόσμου ψυχήν Stobaeo τὴν τοῦ χύσμου ! φωτίζεσϑαι G (A) B, sed contra Eusebium et Stobaeum recipere non ausus sum. * alii magnitudinem solis illo numero metiebantur ut Cicer. Lucull. 26 82, ubi pro duodeviginti temere duodetriginta Goerenzius et Roeperus coniecerunt. nam praeter alterum Ciceronis locum $ 128 confer Posidonii, opinor, excerptum (schol. Arat. p. 99, 19B.) ὁ ἥλιος παρὰ τοῖς μαϑηματικοῖς ἐπιστεύϑη τῆς γῆς ὀκχτωχαιδεχαπλασίων ὧν xal ἡ πᾶσα γῆ τοῦ μεγέθους αὐτοῦ ὀχτωχαιδέχατόν ἐστι χαὶ ὅμως ἡ περιφέρεια αὐτοῦ οὐ πάνυ δοχεῖ μεγάλη εἶναι, ἐπειδὴ σφόδρα αὐτοῦ ἐσμεν χεχωρίσμενοι. cf. Cram. An. Par. I 919 ὁ μὲν οὖν Σεραπίων [?Antiochenus, Cic. ad Att. II 4 1, II 6 1, Plin. ind. II IV V] ὀχτω- καιδεχαπλασίονα εἶναι τῆς γῆς τὸν ἥλιον, 64 IV DE AETII PLACITIS ψυχήν tamquam neglegenter omissa intulit pessimo scilicet eventu. neque enim vidit orationem minime coneinnam evasuram, eum supra 8 11 si- milia sje exprimerentur Θαλῆς νοῦν τοῦ χόσμου τὸν ϑεόν, τὸ δὲ πᾶν ἔμψυχον. certe exspectes xa! τοῦ xóspuou ψυχήν. terrere eum illud quoque debebat quod 11 3 2 eontraria docentur. sed rem apertissimam ille non vidit: τὴν τοῦ χύσμου Ψυχὴν deum credidit non Demoeritus, sed qui secuntur philo- sophi. in Stobaeo quidem 8 11 Διογένης χαὶ Κλεάνϑης xai Οἰνοπίδης τὴν τοῦ χύσμου ψυχήν. plura exempla epitomatoris socordiam illustranto. I 9 4 ᾿Δριστοτέλης xat Πλάτων τὴν ὕλην σωματοειδῆ .... δεξαμενὴν δὲ τῶν εἰδῶν οἷον τιϑήνην χαὶ ἐχμαγεῖον xai μητέρα γενέσϑαι. ecce Aristoteles con- tentionis immemor [de gen. II 1 p. 3295 13 s&q.] Platonica amplexus. omisit Stobaeus ᾿λριστοτέλης xal. sed Aétiana servavit integra Theodoretus qui Platoni addit: ᾿Αριστοτέλης ὃὲ αὐτὴν σωματιχὴν χέχληχεν. [ef. V. Rose Ar. pseud. p. 381]. I 11 5 absurdissime Aristotelis et Pythagorae opiniones uno lemmate copulantur. errorem patefacit Stobaeus S 4. I 20 1 Stoiei et Epicurei coaluerunt. sed enim sententiae quas in- tegras habet Stobaeus S8 1l. 2 consimiles sunt. II 4 1 eomprehendit Pythagoram Platonem Stoicos, quibus singulas opiniones SS 1. 2. 3 tribuit Stobaeus. quod p.11 propter testimonia mirum quantum fluctuantia secundaria lemmata in margine adseripta esse dixi, idem adhiberi potest Platonis Stoicorumque lemmatis V 1 1. II 20 6. 1. 8 Anaxagorae Demoeriti Metrodori deereta apud Sto- baeum tria capitula implent, unum propter similitudinem apud Plutarchum. IIL3 14. Aristotelis una. vulgo opinio exhibetur, quae dimidiata est Stratonis. sed eum summa sit capitulorum similitudo Plutarchusne an librarius aberrarit ambigitur. IV 13 5 Empedoclis sententia in epitome extat, quae Stobaeo com- posito potius Hestiaeo Perinthio adseribenda est. Empedocle praecedente erroris eausa patet. simili neglegentia faetum ut in Galeni excerptis Empedoeles et Hipparehns [S 9] in. PIntareho eontigui eonlescerent. Satis exemplorum esto ad epitomatoris levitatem notandam, quem tandem aliquando dimittamus, si pauea quis fuerit quandoque vixerit ad- diderimus. Plutarchum Chaeronensem neque eum fuisse qui grandioris Placi- torum corporis eollizendi consilium caperet neque herele eum qui illa in breve eompendium coartaret, hodie nemo dubitare potest. nam ille quem iam suo nomine ACtium vocamus a Plutarchi dieendi elegantia, hiandi raritate, rerum ubertate, philosophiae et cognitione et studio quam maxime abhorret. epitomen vero si quis quoeunque modo ad Plutarchum voluerit referre, summo iure delirus videbitur. neque hisee diutius immoror. quae- rendum potius unde nobilissimum illud nomen tam abiecto opusculo in- haeserit, Volkmannus quidem elegantissimus Plutarehi biographus 1 160 explieare se illud posse negat. terret enim Eusebii auetoritfas, qua quarto PROLE GOMENA 65 saeculo superiorem esse fraudem demonstratur. atque primum ea via obstrueta est, ut anonymum libellum propter generis similitudinem Plu- tareheis additum, tum inde nomen traxisse dicamus, id quod de Vitis X oratorum aliquis coniciat. sed singularem librum ex antiquitate traditum acceperunt Byzantini, quod ex arehetypi eondieione supra evici. at ho- monymum fortasse Plutarehum afferent. sunt enim quibus haee expli- eandi ratio perplaceat, postquam Hercherus Arabibus fisus ab altero aequali Plutareho libellum de fluviis eonseriptum coniecit esse. ' at quis tandem Πλουτάρχου φιλοσόφου titulum ad alium rettulerit quam Chaeronensem? nam Neoplatonieum ne Byzantini quidem confudissent. porro ut ignotum quendam Plutarehum illa aetate scripsisse largiar (neque enim rarum est nomen), quis tot ae tam variae doctrinae fetus ab uno tenebrione con- sutos esse sibi persuadeat? apage fraudis ista lenocinia ac velamenta! tenemus epitomatorem summae levitatis convictum nec ab interpolatione alienum. quid tergiversamur ne titulum ab eo interpolatum eredamus? seilieet ea. demum fraus lucrum adlatura erat, quae pittaeii splendore interiorem exilitatem celaret. neque profecto eum ratio fefellit. Huic suspicioni mire favet aetas qua confectum esse illud compendium veri simile est. nam ne ultra annum 177 descendamus obstat Athena- goras. contra illo saeculo priorem originem vix quisquam suadebit, qui Plutarehi inepta additamenta velut L3 11 3 18 11 4 13 1 II 1 8 III 11 6 181 et varias lectiones [velut I 13 1 πρὶν στοιχείων, Stob. πρὸ τῶν στοιχείων] eonsideraverit. neque vero tam impudentem facile credam furem ut vivo Plutarcho miserrimam epitomen sub illius nomine venditare ausus sit. immo post eius mortem eum laudes magis in dies celebrari coeptae sunt ae plurimi seriptores ut Favorinus Taurus Gellius Galenus Apuleius Aristides Polyaenus in laudando illo et excerpendo inter se certaverunt, tum frau- dulenti quidam homines ut legendi et discendi ardori quo tum maxime omnes flagrabant consulerent, ex libris plerumque bonis compendia cor- radebant nulla alia novitatis gratia nisi fallaeis tituli eommendata. inter hos libros Plutarehi ferebantur Stromata, de musica, de vita Homeri, fortasse apophthegmatum collectiones, unde variae postea excerptae sunt [ef. Schneidewin. praef. ad Corp. Paroem. I xxxv], paulo impudentius con- fieta Parallela minora et de fluviis. * eadem fraude Apollodorum tum prae- fiebant mythologieo eompendio, quod C. Robertus nuper evieit [de ! quis fuerit Πλούταρχος ὁ νεώτερος quem de sirenis affert Tzetz. Chiliad. I 343 [cf. Heraclit. inered. 14] ad Lycophr. 653 nescio. Hercheri rationibus adversatus est C. Muel- lerus G. G. M. II p. LII. nam qui συναγωγὴν ἱστοριῶν παραλλήλων ἑλληνικῶν ral ῥω- patxüvw composuit, ne ille Plutarchi parallelorum scriptoris personam fraude mani- festissima induit. * neque enim quidquam impedit ne istum compilatorem, cuius aetas inter Iubam Libycorum seriptorem, Augusti aequalem et Clementem circumscripta est, Antoninornm potius quam "lraiani vel Hadriani temporibus scripsisse arbitremur. Diels, Doxographl graeci. Ὁ 66 IV DE AETII PLACITIS Apollod. biblioth. 1873. ef. Mus. Rhen. XXXI 8. H. de Rohden de mundi miraeulis Bonn. 1875 p. 46]. huie impostorum sectae Placitorum quoque epitomator addendus est, quem ealeulis ad verisimilitatem subduetis cirea medium alterum saeculum compilavisse dicimus. Stobaeus Aéütium ita divisit inter quattuor anthologii sui libros ut primo physieo paene omnia, alteri ethieo unum fortasse alterumve capi- tulum, tertio (florilegii priori parti) nihil, quarto (florilegii alteri parti) paucas eclogas tribueret. physicis Plaeitorum librum pro fundamento subiecit servatis etiam eapitum plerumque titulis, sed ordine, ut antho- logii ratio ferebat, saepe mutato. quod ut aeeuratius perspieias, conferas velim indiees, quos Aétii libro praefiximus, inde apparet ordinem saepe mutatum esse, ubi eausam frustra quaesiveris, nam Plutarchi ordo licet subinde turbatus sit, in universum tamen pro Aétiano recte adhiberi po- terit. vix vituperabis eapita περὶ ϑεοῦ et similia praecipuo loco posita esse. nam et ipse antiquae fidei studiose addietus erat Stobaeus et filium Septimium, eui anthologiam destinaverat, praeceptis et doetrina ad similem pietatem ducere cupiebat. nec latet eausa eur quartum ΑΕ librum quinto postposuerit, quippe unde ad ethicas suas eclogas facilior fieret transitus. In ipsis eapitibus coneinnandis maiore licentia grassatus est. quod in florilegio Bernhardtii [Quaest. Stob. p. 24—31, Mus. Rhen. XVII 465] et Hensei [Ritschelii Aet. Ph. L. II 1sqq.] opera lueulenter patefactum est Stobaeum poetarum flores omittendo traiciendo interpolando ad titu- lorum similitudinem totumque libri institutum transformasse ', idem in physicis multo audacius et constantius perseeutus est. primum cum ad hane normam excerpta ordinaret ut primo poeticas, tum pedestres eclogas excerperet, non semel faetum est, ut versus ab Aétio citatos ex pristina sede evulsos poeticis insereret, ita ex Aétii 13 2 Homeri versum et ex 8 11 Heraeliti opinionem quasi versum alieno loco proposuit. accidit tamen interdum ut ab instituto suo recederet. tum vero maximam difficultatem nobis peperit, quod singula philosophorum placita non genuino ordine sed eaeco quodam casu duetus colloeabat. quid enim retulit, eur IV 2 ut hoe utar opiniones sie perverteret 1. 3. 4. 2. 7. 8. 6? an qui illa pri- mus composuit eum temere atque incomposite tanquam talos opiniones proieeisse arbitratus est? fateor me aliquamdiu in eodem errato fuisse. mox aceuratius intuenti consilium patuit. de prioribus capitibus velut I 3 infra aeeuratius videro. sed Aétius dum procedit ae magis magisque purum Placitorum fontem sequitur, paulatim certa quaedam ratio con- stitit. rectissime enim non ex philosophorum nominibus, sed ex opinio- num eognatione eontinuationem «quandam instituit. proponam e. g. II 13 περὶ οὐσίας ἄστρων. 1 Θαλῆς γεώδη... ἔμπυρα ! nonnulla. etiam olim interpolata invenit ef. Mus, Rheu. XXX 1805. PROLEGOMENA 61 Ἐμπεδοχλῆς πύρινα ... ᾿Αναξαγόρας αἰϑέρα πύρινον... Δημόχριτος πέτρους Διογένης χισηροξιδῆ ... διάπυρα ᾿Αρχέλαος μύδρους ... διαπύρους ᾿Αναξίμανδρος πιλήματα ... Παρμενίδης xai Ἡράχλειτος πιλήματα . .. Διογένης συμπεριφέρεσθαι. .. ἀφανεῖς λίϑους .. 10 ᾿Αναξιμένης . . . γεώδη σώματα συμπεριφερόμενα . . ll Ἐμπεδοχλῆς . .. ἀπλανεῖς. . . συνδεδέσϑαι . . ., πλανήτας ἀνεῖσθαι. Totum caput vides in tres partes divisum. una astrorum naturam tractat, altera stellas invisibiles, tertia fixas errantesque. tum vero intra hane partitionem ex opinionum externa similitudine singulae singulis aptantur, ut paene artifieii eius commone fias, quo Theognidis elegiae pleraeque ἃ eolleetore conexae sunt. neque enim aequum est, interiorem quandam philosophiae cognitionem ab eo postulare, cuius una laus in exeerpendo partiendo ordinando posita est. "Theophrastus quidem simi- liter opiniones enumeravit et composuit, sed generatim capita compre- hendit et ex intima magis quaestionum subtilitate partitiones repetivit. Aétium contra iuvit opinionum diversitatem ad minutissima quaeque ca- pitula persequi. quid mirum est Stobaeum putidiorem istam diligentiam fastidisse et dissociata locis concordi pace ligasse? nempe cum antho- logii ratione eapitum numerus cireumscriptus esset [ef. p. 44'], abundan- tem Aétii copiam in sui libri exiguitatem artare debebat. quod audaeiore conatu ita aggressus est ut philosophorum opiniones primo quoque loco notatas ex cognatis Aétii eapitibus augeret conflaretque. ita Placitorum eapita II 20 περὶ οὐσίας ἡλίου 21 περὶ μεγέϑους ἡλίου 22 περὶ σχήματος ἡλίου 23 περὶ τροπῶν ἡλίου 24 περὶ ἐχλείψεως ἡλίου uno eelogarum eapite eom- prehenduntur, euius titulus omnia indieat περὶ οὐσίας ἡλίου xal μεγέϑους σχήματός τε xal τροπῶν xal ἐχλείψεως (xal σημείων xal χινήσεως). quo melius rem intellegas ad Aé&tium restituendum gravissimam, Stobaei eaput aliquod isto modo ferruminatum eum Plutareheis componam. Stob. I 25 p. 526H. Plutarehus Ἡράχλειτος xal Ἑχαταῖος dvappa | II 20 16 omissum γοερὸν τὸ ix ϑαλάττης εἶναι τὸν ἥλιον, πέτρους χαταφλέξαντα ἠστερωχέναι. cO - c OC wot ? f . ἀόρατα σχαφοξιδῆ δ᾽ εἶναι ὑπόχυρτον. γίγνεσθαι | δὲ τὴν ἔχλειψιν χατὰ τὴν τοῦ σχαφοει- δοῦς στροφὴν ὥστε τὸ μὲν χοΐλον ἄνω γίγνεσϑαι. τὸ δὲ χυρτὸν χάτω πρὸς τὴν ἡμετέραν ὄψιν. δὲ μέγεϑος ἔχειν εὖρος ποδὸς dv- ϑρωπείου II 22 ? Ἡράχλειτος σχαφοειδῇ, ὑπό- | χυρτὴν II 24 ὃ Ἡράχλειτος χατὰ τὴν τοῦ σχαφοειδοῦς στροφήν. ὥστε τὸ μὲν χοῖλον ἄνω γίνεσθαι. τὸ δὲ χυρτὸν χάτω πρὸς τὴν ἡμετέραν ὄψιν II 21 4 Ἡράχλειτος εὖρος ποδὸς | ἀνθρωπείου. uantum laboris frustra consumpti! nam non solum exsecanda erant D* un 68 IV DE AETII PLACITIS minuta illa eapitula ae frustillatim suo quaeque philosopho adiungenda, sed dissimulandae etiam explendo commissurae. velut supra ἃ Stobaeo addenda erant haec γίνεσϑαι δὲ τὴν ἔχλειψιν et τὸ δὲ μέγεθος ἔχειν. quae quidem in Aétio ex capitum titulo suapte sponte intellegebantur. ' hinc semel gravior ortus est error. II 20 1 ᾿Αναξίμανδρος κύχλον slvat ὀχτωχαιειχοσαπλασίονα τῆς γῆς. haee reete * Plutarchus et Stobaeus. iam ille novo capite 21 1 ᾿Αἀναξίμανδρος ... τὸν χύχλον ... ἑπταχαιειχοσαπλασίω τῆς γῆς. at Stobaeus prioribus continuatis numerorum similitudine falsus neglegenter seripsit τὸν δὲ xóxÀov .. . εἶναι τοῦ προειρημένου μεγέϑους. atque erroris socios habuit eum recentiores viros doctos quos fugit Roeperi ingeniosa explicatio [Zeitsehr. f. Alterth. 1852 p. 442, qui tamen non omnia recte expedivit, tum Eusebii codices deteriores B E. Has igitur interpolationes aperiunt Plutarchus et Theodoretus. sed ipsius quoque Stobaei inconstantia factum est, ut pristina forma pelluceat. nam Plaeitorum 11 25 περὶ οὐσίας σελήνης 26 περὶ μεγέϑους 21 περὶ σχήματος eodem modo quo capita de sole comprehendit. at tandem infiniti laboris pertaesus integra eapita A&tiana 28 περὶ φωτισμῶν σελήνης 29 περὶ ἐχλείψεως 830 περὶ ἐμφάσεως αὐτῆς 31 περὶ τῶν ἀπροστημάτων proposuit. idem tamen mira- bili artifieio continuationi consuluit. unieuique enim titulo δέ illud suppleto- rium addidit, quo singula quoque membra placitorum copulare solet. Interdum contrarium accidit ut continentia discerperet. sic Plac. II 4 &qq. partim eel. I 20 partim 21 inveniuntur. quo in genere etiam gravio- rem interpolationem non reformidavit. II 5 5 legerat in Aétio Φιλόλαος διττὴν εἶναι τὴν φϑοράν, τὸ μὲν ἐξ οὐρανοῦ πυρὸς ῥυέντος, τὸ δ᾽ ἐξ ὕδατος σεληνιαχοῦ περιστροφῇ τοῦ ἀέρος ἀποχυϑέντος " xai τούτων εἶναι τὰς ἀναϑυμιάσεις τροφὰς τοῦ χόσμου. iam cum et φϑοράν et τροφάς commemorata videret, in c. 20 περὶ γενέσεως xai φϑορᾶς priora usque ad ἀποχυϑέντος descripsit, quae supererant fieto principio c. 21 sie exhibuit Φιλόλαος ἔφησε tà μὲν ἐξ οὐρανοῦ πυρὸς ῥυέντος τὸ δὲ ἐξ ὕδατος σεληνιαχοῦ περιστρηοφῇ͵ τοῦ ἀέρος ἀποχυϑέντος εἶναι τὰς ἀναθυμιάσεις τροφὰς τοῦ χόσμου. perspexit anthologi ineptias Boeckhius Philolai fr. p. 111. Nobis Aétium restituturis fraude aperta sic agere placuit ut luxata ! quod hie factum est ut gemino lemmati Ἡράχλειτος xab Exazaio; Heracliti solius alia capitula adnecterentur, id saepe viros doctos fefellit. sic Stobaei culpa est quod lI 26 1 sub lemmate [Ἰοσειδώνιος xal οἱ πλεῖστοι τῶν Στωικῶν opinio minime Posidoniana [cf. Hirzel untersuch. 2. Cic, 1 19237] apparet. ?* nam Teiehmuelleri et Zelleri dubitationem non intellego. qui dum Hippolyti lectio- nem I 6 5 τὸν χύχλον τοῦ ἡλίου ἑπταχαιειχοσαπλασίονα τῆς σελήνης tuetur I* 207 dicit: dass die letztere [Sonnenbahn] bloss 2*9 mal so gross seim. sollte als die Sonnenscheibe, widerstreitet dem. Augenschein zu auffallend, als dass wir Anazimander diese Vorstel- lung z:utrauen koennen. at solis orbis non quantus appareat sed quantus re vera sit nimirum terrae ambitum nequat) intellegendus. ergo si offendisset illud philosophum, quod non erat eur faceret — tamen eadem offensio in lunae orbita Zellero ndgnoscenda erüt, quae undevicies rantum solis orhem (naim terra solem nequat) superat PROLEGOMENA 69 ac male conglutinata membra colligeremus et in rectum ordinem redu- ceremus , Stobaei supplementa et figmenta geminatis uncinis (| ]) nota- remus, lemmata omissa uteumque reficeremus. atque hoc quidem remedio illius est audaeia sine noxa. restabat aliud munus ut gravius multo ita periculosius. secernenda erant Aétiana ex eleetorum aliorum simili turba. nam etsi singularum ecelogarum lemmata (nisi quae librariorum pigritia omissa sunt) sedulo marginibus aut continuae scripturae adpicta sunt, de ipsis fontibus unde tam larga flumina fluxerunt, altum silentium. immo ipse scriptor contaminando et mutando vestigia consulto delevit. simi- liter Florilegium quod vocatur composuit, quo quae collectiones confluxe- rint, tu ex uno Stobaeo numquam enodabis. nimirum compilatorum eae- dem sunt ubique fraudes ae strophae. eonfidamus igitur oportet nostro iudicio, quo nisi inter anonyma physicorum plaeita, quae adhuc indiscreta uni seriptori adseribebantur, tres seriptores dignovimus. unus et copio- sissime excerptus est Aétius, alter Arius Didymus, tertius Plutar- chus de vita Homeri personatus. V DE ARII DIDYMI EPITOME Singulare ac splendidum est Meinekei meritum quod coniecturam de Didymi Arii libro ab Heerenio [Stob. ecl. II 2. p. 189—192] et Caro [Naehgel. Werke IV p. 34 ef. Brandis Mus. Rh. III 1829 p. 111] affectam et incohatam gravissimis argumentis ita muniit et amplificavit [Muetzell zeitschr. XIII 563 adnot. ad Stob. ecl. p. CLV], ut nemo iam dubitare possit quaecunque de Peripatetieorum ae Stoicorum morali philosophia alteri Stobaei libro sine scriptoris nomine inserta sunt ex una Didymi Epitome excerpta esse. summa ratiocinationis in eo versatur quod inter complura capita ex eclogis ethieis in florilegio repetita [t. 46 50 44 12 ex ecl. II p. 190 192 H.] unum zx τίνων ἣ εὐδαιμονία II p. 216 iteratur flor. t. 103 28 addito lemmate ix τῆς Διδύμου Ἐπιτομῆς. de eclogis igitur ethicis verissime ille. &ed etiam in physicis Didymea repperit. nam Platonis de ideis opinio I 12 p.330 H. eisdem verbis eisdemque nonnullis mendis de- seripta est ab Eusebio P. E. XI 23 ἐχ τῶν Διδύμῳ περὶ τῶν ἀρεσχόντων Πλάτωνι συντεταγμένων. ex Arii autem Didymi Epitomis etiam XV 15 18—20 de Stoicorum physicis amplae et probae eelogae servantur, indidem laciniam sane minutam etiam Stobaeus tacito auctore in physicis I 19 p. 414 arripuit. id quod nullo modo fugere debebat vel Meinekeum vel qui postea illius sen- tentiam amplexi sunt. ergo illud quoque dubium non est quin Arii Di- dymi opus Stoicorum Platonis Aristotelicorum non tantum ethica sed etiam physiea explanaverit. sed Meinekeus inventi gaudio elatus quae- eunque nos iam Aétio adsignavimus ea pleraque Ario quasi vaeuam possessionem adseripsit. erravit vir doctissimus ac sua auctoritate non- 0 V DE ARII DIDYMI EPITOME nullos in eiusdem erroris communionem traxit, quare rem denuo dili- genter perpendamus. Priusquam autem ad incerta progrediamur, in certis aliquantisper subsistamus, quo melius scriptoris consilium et ratio cognoscatur. certa ego fragmenta usurpo eelogas ethieas c. 7 [vulgo 6] insertas, tum Euse- biana fragmenta. e Stobaeo apparet Prolegomena eum praemisisse ethi- eae libri parti, quae ex omnium philosophorum ae sectarum opinionibus miscuit. primo p. 33—38 H. ponuntur variae definitiones moralium prin- eipiorum. initio anonymae, tum Platonieorum Stoicorum Aristotelis Ze- nonis, omnia leviter impressa nec certa ratione composita. sequitur p. 388—406 διαίρεσις ἠϑιχοῦ τόπου. quam uni debet Philoni Larisaeo Aca- demico. is philosophiae sex partes divisit 6 πρητρεπτιχὸς λόγος ϑεραπευτιχός ὁ περὶ τελῶν περὶ βίων πολιτιχός Q2 τὸ o-— ὧν c oe Q^ c 6 ὑποϑετιχός. hae partitione proposita Arius pergit p. 46 H. ἐγὼ δ᾽ εἰ μὲν ἀργοτέρως διεχείμην, ἀρχεσϑεὶς dv αὐτῇ Goveipov ἤδη τὰ περὶ τῶν ἀρεσχόντων. τῇ τῆς ἑἐξαμερείας ἐπιχηυφιζόμενος περιγραφῇ" ἡγούμενος δ᾽ ἐμαυτῷ πρέπειν πρὸ παντὸς τὴν οὐσίαν δεῖν ἐπισχηπεῖν οὗ τις πραγματεύεται, χἄπειτα ποιότητα τὴν περὶ αὐτὴν xai ποσότητα, χαὶ τούτοις ἐφεξῆς τὸ πρὸς τί, νομίζω προσεπιπονητέον [xe] εἶναι xai τὰ τῶν ἄλλων ἐπισχηπεῖν. χαϑάπερ οὐ πάντων, οὕτως τῶν περὶ ταῦτα διενεγχάντων. exeerpitur igitur Εὐδώρου τοῦ ᾿Αλεξανδρέως ᾿Αχαδημιχοῦ φιλο- σύφου διαίρεσις τοῦ xarà φιλοσοφίαν λόγου, βιβλίον ἀξιόχτητον, ἐν ᾧ πᾶσαν ἐπε- ξελήλυϑε προβληματιχῶς τὴν ἐπιστήμην, ἧς ἐγὼ διαιρέσεως ἐχϑήσομαι τὸ τῆς ἡϑιχῆς οἰχεῖον. tripertitae philosophiae moralis pars dividitur in ϑεωρητιχὸν ὁρμητιχὸν mpaxtxóv.' hae partes deinceps singillatim disponuntur plane Stoieorum more et ratione. sed Arius neutrius partitione contentus ipse problematum tabulam proponit. e. περὶ τέλους p. 54— 18 vis vocis τέλος phi- lologorum magis more explieatur Homero Euripide Cratino citatis, tum Epi- curi Platonis Soeratis Platonis Pythagorae Eudoxi ex Aristot. Nicomach. X [2 p. 1172^ 9] Democriti opiniones sermone solito elegantiore disceptantur, ut ea quoque ab Ario non conscripta sed descripta videantur. porro c. περὶ ἀγαϑῶν xal χαχῶν p. 80—88 varias definitiones continet, nominatim Stratonis Platonis Aristotelis. extremum est c. εἰ πᾶν τὸ χαλὸν δι᾿ αὑτὸ αἱρετόν cum Platonis et Aristotelis sententiis. tantum ex ethieis prolegomenis Stobaeus, num plura illa comprehenderint nescimus. Sequitur altera eeloga ex Arii epitome. inscribitur p. R8 7 ἤἥνωνος N Rn - . EM S Y e x ox : : xat τῶν λοιπῶν 2t0t:x0v δόγματα περ' τοῦ ἡϑιχοῦ μέροηυς τῆς qtAo- σοφίας. [Περὶ óà τῶν ἡδιχῶν ἐξῆς ποιήσομαι τὸν ὑπομνηματισμών, τὰ χεφαλαια ! hanc rationem sequitur etiam Seneca epist. 829 14 PROLEGOMENA 21 τῶν ἀναγχαίων δογμάτων ἀναλαβών. Stoicorum de moribus notiones hae explicantur: bona et mala p. 90, boni definitiones et divisiones p. 96, virtutes p. 102, earum finis p. 108, virtutum communitas p. 112, sapientis persona p. 120, expetenda ac fugienda p. 124, aliae bonorum divisiones p. 126, iterum finis p. 132, ἀδιάφορα p. 142, προηγμένα p. 146, officium p. 155, appetitio p. 160, pertur- batio p. 166, amieitia p. 156, sapientis persona et varia prae- cepta p. 185, definitio χατορϑώματος et ἁμαρτήματος p. 192, peecata aequalia p. 218. quam non legitimo ae simpliei ordine haec capita proeedant sed delectu quodam fortuito arrepta sint, nee latere potest quemquam et reete vituperatum est a Madvigo [Cic. de fin. * 527]. mo- lestius est ad nostram cognitionem, quod Zenonis ac Zenoneorum placita nullo discrimine mixta sunt. crebro continuam expositionem singularibus diseipulorum opinionibus interpellat velut Panaetii p. 112, Diogenis p. 114, Cleanthis p. 116. uberior est tabula Stoicorum p. 134, ubi Zeno Clean- thes Chrysippus Diogenes Archedemus Antipater deinceps excitantur atque sie saepius. quin etiam poetarum floseuli e Chrysippi opinor libris p. 220 et 242 translati sunt. finem imponit Stoicorum ethieis p. 242: ἐγὼ δ᾽ ὁπόσα προὐϑέμην ἐπελϑεῖν ἐν χεραλαίοις |sie F, vulgo χεφαλαίῳ] τῶν ἡϑιχῶν δογμάτων (τῶν ) χατὰ τὴν τῶν Στωιχῶν φιλοσόφων αἵρεσιν διεληλυϑὼς ἰχανῶς, ἤδη τοῦτον τὸν ὑπομνηματισμὸν [de Stoicis ef. p. 90ὺ H.] αὐτόϑι χαταπαύσω. Tertiam eelogam excerpsit Ioannes p. 242—334. superscripsit ᾿Δριστοτέ- Àeuc xai τῶν λοιπῶν [Περιπατητιχῶν περὶ τῶν Tov. non solum inscriptionis forma, sed etiam disputationis tenor et excerpendi ratio eundem com- pilatorem prodit Arium Didymum. nam ut in Stoicis similiter, ita non Aristotelis doetrina sed Aristoteleorum explieatur. eommentieium enim esse quod Heerenius narrat: haee praecipue ex ipsis Aristotelis seriptis quae nobis adhuc supersint hausta esse, doeuerant Mad- vigus et Trendelenburgius atque nune omnes, praeterquam quod extremam de politicis partem p. 322—334 ab Aristotele proximam esse concedunt ', cetera noviciae originis esse consentiunt et ultimum depravationis per Eudemea ac Magna moralia quasi per gradus gliscentis testimonium. sed ne haec quidem unius sunt aetatis, antiquior et Theophrasto vindi- eanda videtur ecloga p. 292—306 περὶ τῆς ἡϑιχῆς ἀρετῆς ὅτι μεσότητες, quia et nomen illius bis eitatur et doetrina apprime Theophrasteo mori convenit. reliqua ad ultimam scholae aetatem referenda sunt, quia Stoicae disciplinae non guttae sed flumina immissa sunt, vix ut Aristo- télea subinde adgnoscantur. itaque veri quodam sensu duetus Madvigus olim [de fin.* HI 1 p. 541'] ex Antioelo confusionis acerrimo propugna- tore Stobaeana excerpta esse asseveravit Cieeronisque inde in quinto de finibus similitudines ad c. 12 34, 13 36. 37. 38 sagaciter explicavit. ! Spengel über die Polit. d. Aristot. p. 4». Zeller IIL 1 547', Henkel stud. z. gesch. der griech. lebre vom staat p. 101", id. zur Polit. d. Aristot. Stendal 1875 p. 10. Digitized by Go 12 V DE ARI DIDYMI EPITOME at est ubi eum Antiocho pugnent, quod non fugit Zellerum Madvigianae opinionis alioqui patronum. quare vereor ne nimium sibi sumpserint illi, ex Antioeho illud Arii compendium ductum qui putent. nec magis Trendelenburgio album caleulum adiciam, qui post Arcesilaum fontem quaerendum esse conlatis p. 266 H. eum p. 56 negavit [monatsber. d. Berl. Akad. 1858, 155]. maxime arridet Meureri sententia, qui medium quodammodo feriens priora Antiocho adscripsit cetera ex variis variae aetatis scriptoribus ceonsuta esse existimavit [Peripatetic. philos. mor. sec. Stob. Weimar 1859 p. 10]. eitra Antiochum vix quoquam usus est. nam esotericorum seriptorum ab Andronieo vulgatorum quae in physicis ad verbum saepe expilat, in ethicis nullus fere est usus. Constat ex Eusebii fragmentis etiam physica Arium attigisse. Stoi- corum certe ac Platonis opiniones eodem filo quo ethiea traetantur, ut eiusdem libri varias partes adgnoscere summopere necesse sit. iam vero bipartitum compendium naeti sumus, physicam priorem partem, moralem alteram. nam hie est vulgaris ordo. de tertia dialeetiea parte nihil tra- ditur, sed quis sibi persuaserit, aequabilitati usu receptae tam non eonsuluisse compilatorem, ut illa omitteret, unde maxime Andronieus philosophiae Aristoteliae initium capiendum esse censuerat? quare non quaeritur num dialectica tetigerit, sed quo loco. de qua re videro. seetarum suceessio vix alia fuit quam vulgaris Platonieorum, Aristoteli- corum, Stoicorum. de Epieureis nihil constat. sed illud ambiguum utrum seetarum logica physiea ethica deinceps singularum persecutus sit an tres partes aliam post aliam sectarum diversitate illustraverit. illud suadet Stobaei loeus quem apposui p. 10 περὶ δὲ τῶν ἡϑιχῶν ἑξῆς ποιή- σομαι τὸν ὑπημνηματισμόν. quis enim ethieis ceterarum secetarum abso- lutis, isto modo ad Stoicos transiisset? nonne pergere debebat περὶ δὲ τῶν Στωιχῶν xtA. ? huie opinioni favet Eusebii lemma περὶ τῶν ἀρεσχύντων Πλάτωνι quod quamvis non sit accuratum tamen Platonieam partem seor- sum eximit. atque peculiares eiusmodi libellos Arianae Epitomes alias citatos et excerptos videbimus. universo volumini Prolegomena praefixa erant item tripartita, unde exstat ethicae philosophiae pars. nam si ut Stobaeus faeit prolegomenis continuasset ethicas Stoicorum ceterorum- que eclogas, eadem statim repetendo lectores credo eneeuisset. hanc igitur habe Epitomes dispositionem: προοίμιον περὶ φιλοσοφίας 1 Δλογιχὸν μέρος 2 φυσιχὸν μέρος 5 ἠϑιχὸν μέρος I Πλάτωνος xai τῶν λοιπῶν ᾿Αχαδημαϊχῶν δηγμάτων ἐπιτομή 1 λογιχόν 2 φυσιχόν 3 xov PROLEGOMENA 13 I|. ᾿Αριστοτέλους xai τῶν λοιπῶν [Περιπατητιχῶν δογμάτων ἐπιτομή 1 λογιχόν 2 φυσιχόν 3. ἡθιχόν III. δήνωνος x«i τῶν λοιπῶν Στωιχῶν δογμάτων ἐπιτομή 1 δλογιχόν 2 φυσιχόν 3. ἠϑιχόν Ιν Epicureorum? Praemisi hane tabulam, cuius ratio reliqua disputatione planius com- probabitur euiusque titulos exempli gratia explevi, ut uno obtutu quid intersit inter Arium et Aétium patescat. hie physicorum opiniones minu- tissimorum capitum carceribus inclusit neglectis scholarum terminis, Arius non singulorum philosophorum, sed prineipalium seetarum generalem doctrinam liberiore partitione et uno potissimum tenore pereurrit. hic antiquos praecipuo amore amplexus est, ille nisi in prolegomenis nullos nisi illarum familiarum participes. hine orationis eognatae quaedam dis- cordia. Arius remissior verbosior planior, maiores periodos complexus, alter contraetior, in breviando saepe nimius, commata minutim conserens. Sed illud quod eoepimus videamus. quieunque Placitorum formam bene informatam habet, Meinekei temeritatem ne punctum quidem temporis defendet. quare candido iudicio R. Volkmannus, qui antea eum calidius secutus erat, causa recognita patrocinium susceptum deseruit [Fleckeisen jahrb. 1511 p. 683 sq.]. sed tamen sie erravit Meinekeus ut viri subacti ingenii errare solent, non sine magno ad veri cognitionem emolumento. nam verissime vidit etiam in physicis Stobaei eelogis Arianae originis aliquantum insertum esse, quantum lateret quibusque indieiis ea ab Aétii Plaeitis discernenda essent, non pervidit. nam etsi qui in Ioannis mu- sivo opere varios variorum seriptorum lapillos sensu ae divinatione qua- dam dignoscere didicerit, non nulla recte haud dubie expiscabitur (ve- lut Meinekeus in florilegii t. 28 14. 15 Ariana verissime cognovit), tamen sensui soli fidere perieulosum. quare qui aliis persuadere voluerit sibique cavere ἃ Stobaei artificiis, ei certa sunt cireumspicienda indicia, qualia hue quam brevissime eongessi. numeri sunt nostrae physicorum fragmen- torum sylloges. I Arii est maior fere capitum ambitus, vid. fr. 3. 10. 11. 12. 13. 14. 21. 26, 21. 28. 29. 91. 81, 38 II eelogae ut ex Arii ampliore eonexu divulsae incipiunt a δέ parti- cula, ut fr. 1 περὶ δὲ τῶν ἰδεῶν. .., 2 ἐπειδὴ δ᾽ ἢ μὲν φύσις, 3. ταύτας δὲ τὰς ἀρχάς et sic fr. 5. 6. 8. 9. 11. 12. 14. 15. 16. 11, 18. 20. 21. 22. 23. 25. 21. 28. 29. 31. 32. 35. 38 III conclusiones apparent ampliorum capitum fr. 12. περὶ μὲν οὖν τούτων διετάττετο οὕτως. fr. 13 xat περὶ μὲν τῶν σεισμῶν χαὶ τῶν ἄλλων τῶν περὶ τὴν τῆν παϑημάτων ἐπὶ τοσοῦτην. οἵ, fr. 1] 14 V DE AHII DIDYMI EPITOME IV nomina philosophorum si non omittuntur, saepe secundarium lo- eum obtinent ut fr. 3 ταύτας δὲ τὰς ἀρχὰς ποτὲ μὲν εἶναί φησιν ᾿Αριστοτέλης. sic fr. 18. 20. 22. 25. 29. 31. 32. 830. cf. 39 V lemmata anepigraphis capitibus suo more margini adseripsit gene- tivo usus Stobaeus fr. 2 ᾿Δριστοητέλους fr. 4 ᾿Αριστοτέλους xal τῶν ἀπ᾿ αὐτοῦ [ecce titulus Arii!| item fr. 6. 14. 15. 20. 21. 22. 23. 30. 40 ' VI Arii exeerpta fere post Placita extrema collocavit Ir, . 3. 1. 40 post ] 102 2. 20 post I 9 41 [interpositis $8 6. 1.} 4. 98. 28. 27 post 11, 4. 6. 1. 26. post 1 22 6 [inserto Hermae loco] lO. 33 post II] 24 9 1j. $5 post ΠῚ 4 5 12 post ΠῚ 3. 12 15 post IV. 10 9 pi post ΤΥ 13 12 15 post ] 11! 4 [sequitur peculiare capitulum| 19 post I] 13 4 21 post 1 22 22. 23. 24 post. 1 23 2 [Platonis exeerptis mixtis] 25 post. 1 19 1 II 9 4 [eum Platonis loco] 32 post I] 19 5 36 post 1 243 VI] pugnant cum Aétii vel sententiis vel ordine. conferas fr. 2 cum Plac. 1 9.5 j I 23323 ἢ I 123 ^ IE 16 4, 15 )ü IT. «5 10 II 20 11 13 ΠῚ 15 5 1ὃ IV 8&5, 102 15 E 115 19 I 12 1 20) Ι 97 2» Ι 155 201 26 | 22 7 i IL 304 Il 25.5 À ' augebitur genetivi numerus si ἀριστοτέ in libris scriptum finxeris (cf. fr. 15) in quo explicando fluitant librarii. semel quod sciamus Stobaeus in unum contraxit lemma, quod fusius erat in illo fr. 36. PROLEGOMENA 15 VIII Stoicorum formulae immixtae sunt Aristoteleis velut fr. 4 τοὺς 9 ἀσωμάτους λόγους εἴ τινές εἰσι λόγοι ef. ecl. ethie. p. 60H. 19, 31 Mein., fr. Ὁ τὰς τῶν δραστιχῶν x«i τὰς τῶν παϑϑητιχῶν φύσεις. fr. 9 ϑεὸν (2. συνεχτιχὴν χαὶ προνογτιχὴν τῶν οὐρανίων ef. |Arist.[J. de mund. p. 3915 9 IX in meteorologieis fr. 11. 12. 13. 14 Aristotelis libros ad verbum plerumque compilavit X in Stoicis loquax est cum illis, molestissimus fr. 21 '. Hac indiciorum decade (quorum rationem ex Ariani libri instituto Stobaeique compilandi more explieare supersedeo lectoris iudicio confisus) non difficile est velut hamo Epitomes fragmenta expiscari. neque tantum vereor ne quid falso in syvllogen receperim quantum me omnia. curavi tamen in notis ad Aétium ut legentes saltem monerentur. * Fragmentis perlustratis mirum alieui videatur quod Stobaeus non plus semel Platonem citavit ex Ario. atqui constat ut qui maxime eum esse φιλοπλάτωνα [ef. supra p. 58]. sed inde fortasse rem explieaveris. primum Aétii Platonica excerpsit, tum ipse Platonem studiosissime legit et αὖτο- λεξεὶ compilavit, eui bono igitur easdem res ex Epitome petiturus erat? quanto autem studio Platonis monumenta volverit, non solum ex excerpto- rum multitudine elucet vel inde quod eius testimonium aliis eelogis ipse adiunxit p. 318H. ἡ, sed etiam quod ex illis locis opinionem excerptam quasi titulum praemittit. velut p. 438 ὅτι δὲ τὸ πᾶν ἀΐδιον δηλοῖ σαφῶς. λέγξι γοῦν ἐν τῷ Τιμαίῳ οὕτως. εἴ, 408, 812 et plenius p. 438 Πλάτων τὸν κόσμων ἔφησε ζῷον ἔμψυχον ἔννουν τε ὅτι τε dep ἑαυτοῦ τρέφεται, τὸ ὃὲ ἥγεμο- νιχὸν τοῦ χόσμου ἐν οὐρανῷ τίϑεται. parili ardore Pythagoreis, quos ille eredebat, libris studebat. unde eaedem formulae apparent p. 418 Φιλο- inu Πυϑαγορείου ix τοῦ περὶ ψυχῆς. Φιλόλαος ἄφϑαρτον τὸν χόσμον εἶναι. λέγει Ἰοῦν οὕτως ἐν τῷ περὶ ψυχῆς vel p. 428 ᾿Αρισταίων ἔφησεν ἄφϑαρτον εἶναι τὸν χύσμον. λέγει γηῦν ἐν τῷ περὶ ἁρμονίας οὕτως vel p. 422 Ὄχελλος ἀΐδιον τὸν χό- σμὴν" δὲ γὰρ ἐν τοῖς περὶ τῆς τοῦ παντὸς φύσιος λέγει. cumulavi exempla non invitus, quippe unde falsissimam opinionem explosum iri spero, quam vulgo de Stobaei labore finxerunt. quorum iudicio a seriba ille nihil distat. neque Meinekeo ὁ cito eredemus talia prooemia Ario tribuenti. immo eonstat certo consilio Platonicum illius librum sprevisse. ! Chrysippi videlicet garrulitate perfusus, quod excusat Galenus de Plac. Hipp. et Plat. p. 318 K. ἔγωγε οὖν ἠναγχάσϑην ὑπὸ τοῦ [l τῆς Χρυσίππου πρησχυϑεὶς ἀδολεσχίας ἐξτγεῖσϑαι. 3 frustula ex Didymo admixta credo 1 7 321 18 ὁ 23 2 ΠῚ1τ'3» 7 4. δ talibus fere formulis usus λέγει yàp ἐν τῷ Τιμαίῳ οὕτως p. 390 vel λέγει γοῦν καὶ ἐν τῷ Παρμενίδη, p. 330. 492. 354. * errat enim. Meineke [Muetzell. Zeitsehr. XIII 564]: Stobaeus ist nichts als ein fingerfertiger Compilator und weder in dem florilegium noch in den Eclo- gis physicis findet sich auch nicht [l. nur] ein einziges excerpt das von ihm selbst redigiert wàüre. sie ei quoque peccare solent adulescentes qui quotannis in historicorum fontium venationem mittuntur. explorato enim scriptoris stupore quidvis farile persuadere solent. 16 V DE ARII DIDYMI EPITOME Sed aliunde nobis insperata quaedam lux affulsit. nam idem caput quod et Eusebius et Stobaeus solum ex illa parte excerpserunt, in Alcinoi ἐπιτομῇ τῶν Πλάτωνος δογμάτων ὁ. 12 [Plato ed. Herm. VI p. 166] servatur. ' qui qua ratione in excerpendo versatus sit e fr. 1 elucet, ubi excerpta iuxta posui. apparet tribus exemplis minimum unum mendum commune esse, Eusebium accuratissime, Stobaeum paulo neglegentius, liberrime Alcinoum exemplar expressisse. sed eur hie substitisse credamus breviatorem? quidni plura, fortasse omnia transcripta putamus? meque desunt, quae huie coniecturae faveant. non dico illam seetarum confusionem Stoico- rum Platonicorum Peripateticorum, quam non minus in Aleinoi quam in Arii Epitome obtinere vides [ef. Zeller III 1 p. 725. Prantl gesch. d. log. 1 610]. sed apparet aperta Stoici eonfessio c. 4 p. 155, 23 H. ἢ τότε λεγομένη νόησις νῦν ἐλέχϑη φυσιχὴ ἔννοια. simili voeabulo utitur Arius fr. 2 χατ᾽ ἐπίνοιαν Aristoteleam sententiam explieans οἵ, fr. 40. omnino ista consuetudo ut Stoicorum formulas apponat Arii est. sie fr. 17 in Aristo- telis opinione: τοῦ δὲ χινητιχοῦ χατὰ τόπον ὃ δὴ προσείπομεν ὁρμητιχόν. ex Chrysippi imitatione poetarum versus adduntur c. 24 et 26 cf. Galen. de plac. Hipp. et Plat. p.307. 408 K. similiter Arius ecl. II p. 170. 220. 254H. deinde Peripatetieae partitioni philosophiae ϑεωρητιχῇς et πραχτιχῆς tertia pars διαλεχτιχή additur e. 3*, quo Stoicorum tripartita φυσιχὴ ἡϑιχὴ λογιχή exaequetur. eandem divisionem sequitur Arius. sed hoe vulgare est. memorabilius quod moralis locus in ἡϑιχὸν οἰχονομιχὸν πολιτιχὸν ab Aleinoo dividitur e. 2. videlieet ipse postea oblitus quae promiserat οἰχονομιχὴν omisit. sed adhibuit eam partitionem Arius in Aristotelis ethieis cf. p.322. atque similis capitum ordo in Alcinoo c. 21 ἀγαϑόν e. 28 τέλος c. 29 ἀρετή, e. 30 ὅτι μεσότητες ἂν εἶεν c. 31 ὅτι ἀχούσιον τὸ dalióv c. 32. xdi, e. 33 φιλίας in Ario eel. eth. p. 262 τρία γένη τῶν ἀγαϑῶν p. 212 περὶ ἀρετῆς ete. p. 216 πόσα μέρη τοῦ ἀγαϑοῦ χαὶ περὶ σχοποῦ p. 286 ποσαχῶς τὸ ἀγαϑόν p. 292 ὅτι μεσότητες p. 906 περὶ παϑῶν p.308 περὶ φιλίας. deinde eapita tantum se tangere inculeat Arius p. 90 τὰ χεφάλαια τῶν ἀναγχαίων δογμάτων ἀναλαβών p. 242 ἐγὼ δ᾽ ὁπόσα προ ϑέμην ἐπελϑεῖν ἐν χεφαλαίοις p. 322 τῶν πλείστων ἀνειλημμένων χεφάλαια p. 326 περὶ δὲ πολιτιχῆς ταῦτ᾽ ἄν εἴη χεφαάλαια p. 334. xai τῶν μὲν πολιτιχῶν τὰ χεφάλαια ταῦτα idem monet Aleinous c. 1 p. 161 προχείσϑω ἣ τοῦ μαϑηματιχοῦ ϑεωρία ἐπὶ χεφαλαίων e. 20 p. 119 ἑξῆς δ᾽ ἐπὶ χεφαλαίων περὶ τῶν Yum: . «. εἰρημένων. * ' titulum sequor neque vulgarem λλχινόηυ φιλοσόφου εἰσαγωγὴ τῶν δογμάτων [Πλάτωνος neque quem finxit C. F. Hermann l. c. XVIII, sed quem subscriptum habet cod. Vindobon. 87 [Lambec. VII p. 17] a. 925 scriptus. 7 aliter Laert, ΠῚ 49. ϑεωρητιχόν τε xal πραχτιχόν. xal τῶν ὁ μὲν ϑεωρητιχὸς εἰς τὸν φυσικὴν καὶ λογιχόν, ὁ δὲ πρακτιχὸς εἰς τὸν ἠἡϑιχὸν καὶ πολιτιχόν, item V 28. * transitionis Arii p. 90 περὶ δὲ τῶν ἡϑιχῶν ἑξῆς ποιήσομαι τὸν ὑπομνηματισμόν. .. PROLEGOMENA 1 Sed omnia haec quae contuli non suffieiunt, quibus opinio nostra extra omnem dubitandi aleam ponatur. nam eum liberiore quadam para- phrasi Ariana verba ecireumscriberet, quod ex illo fragmento discimus, quid impedivit, quominus suae aetati inserviret? Zellerus quidem III 2 p. 191 pythagorissantis Platoniei vestigia aperta sibi invenisse videtur. idem mihi non contigit. ceterum ipse III 1 p. 125 eclectieam tantum modo rationem Alcinoi taxavit. ' quantum igitur peculiaris doctrinae illue affluxerit peritioribus relinquo ad diiudiceandum.* mihi vero non leve testimonium videbatur originis, quod Ariani tituli similis est Alcinoi in- seriptio Ἐπιτομὴ τῶν Πλάτωνος δογμάτων. quam supra ex Vindobonensi antiquissimo protuli. Stoicorum libello largissimam messem fragmentorum [fr. 18—40] ex Stobaei physicis restituimus, quae egregie Eusebianorum paucitatem eom- plent. citantur Stoici Zeno Cleanthes Chrysippus Panaetius Mnesarehus Apollodorus Posidonius. insignis est consensus fr. 31 de mundo eum Aristotelis personati de mundo ὁ. 2 qui verbis aliquantum, rebus et ordine fere nihil distat. hie enim frigidis ampullis eadem Posidoniana |ef. p. 21 Zeller III 1, 012] exornavit, quae servata orationis simplicitate compilavit Arius. Aristoteliea physiea [fr. 2—17] Stoico eolore tineta, sed ex Aristotelis meteorologieis plerumque libris satis aecurate excerpta esse supra dixi. propter hane meteorologieorum enarrationem etiam separatim is libellus tradebatur aut certe citabatur. Priseianus quidem Lydus quaestionibus suis ad Chosroem regem, dum eleetorum seriptorum multitudinem se adhibuisse vana iaetatione simulat *, p. 553 Plotini Didotiani: usi quo- que sumus, inquit, utilibus quae sunt ex Strabonis geographia, Lavini |l. Al- bini] er Gaii scholis exemplaribus Platonicorum dogmatum. adhuc etiam commento Gemini Posidonii de uscsépov et Ptolemaei geographia de clima- vibus el siquid utile nobis ex Astronomicis apparuit, Marcianique periegesi el uszeopov. Arriani, Didymoque de Aristotele et ipsius scriptore ἄρξομαι δ᾽ ἐντεῦϑεν simile est apud Alcin. c. 1] ἐπὶ δὲ τὸν χαλούμενον φυσικὸν τόπον ἑξῆς γωρητέον ἐντεῦϑέν ποϑεν ἀρξαμένοις. ! quae c. 15 de daemonibus disputantur plerumque Stoicorum καί, nam quod dicit ἀφ᾽ ὧν χληδόνες xal ὀττεῖαι xai ὀνείρατα xal χρησμοὶ καὶ ὅσα χατὰ μαντείαν ὑπὸ ϑνητῶν τε- ψυνιτεύεται, similiter docuerat Posidonius apud Cic. divin. 1 30 ΟἹ nec secus ipse Arius ecl. II. p. 122 εἶναι δὲ τὴν μαντικήν φασιν ἐπιστήμην ϑεωρηματιχὴν σημείων τῶν ἀπὸ ϑεῶν ἡ δαιμόνων πρὸς ἀνθρώπινον βίον συντεινόντων cf. p. 238. ? amicitiae διαίρεσις c. 33 convenit aliquo modo cum Diogene III 81. οἵ, ecl. eth. p. 908, sed cetera diversa sunt. ! ef, de ventis Rose aneed. graecolat. I 58 hec enim sunt ex multis scripto- ribus accepta approbatione nobis sollicita de ventorum generacione et in quantum moventur et quomodo aera commovent proprio motu. cum his eonfer Roseum p.26 nichts destoweniger gibt er bis auf ein paar kleine zu- sütze die reine aristotelische lehre bloss aus Meteor. II 4—6 in auszügen wieder. doleo Arii capita de ventis uon exstare. Digitized by (9. 18 V DE ARII DIDYMI EPITOME dogmatum et Dorothei Naturalium Aristotelis commento. constat Prisciani commentarium medio aevo latine versum servari. barbarus igitur ut intellegatur, graeca sunt refingenda: χεχρήμεϑα δὲ ...... xal Διδύμῳ τῷ περὶ ᾿Αριστοτέλους xal τῶν αὐτοῦ γεγραφότι δογμάτων, quae cum molestiora sint, fortasse propius ad Didymi titulum lieet accedere rescripto περὶ ᾿Αριστοτέλους xai τῶν ἀπ᾿ αὐτοῦ δογμάτων. sed utut latina interpretabere, Arium Didymum signifieari mihi est persuasissimum. Ultimo huie loeo Stobaei testimonium reservavi, unde generaliorem titulum περὶ αἱρέσεων nancisci videmur. eece totum eaput [eel. II 1 17. 18 ef. flor. t. 80 1] quemadmodum in Damasceni (D) archetypique (A) exem- plari communi scriptum fuisse videtur. ' priores 5 versus ibi extremam paginam aversam eomplevisse, cetera folium novum incepisse ex posterio- ribus fatis concludi potest. Ξενοφάνους Ξενοφάνους πρώτου λόγος ἦλθεν εἰς τοὺς Ἕλληνας ἄξιος Ἰραφῆς ἅμα παιδιᾷ τὰς "E^ τῶν ἄλλων τόλμας ἐπι πλήττοντος xal τὴν αὑτοῦ παριστάντηος εὐλάβειαν ὡς dpa Διδύμου Bx τοῦ ϑεὸς μὲν οἷδε τὴν ἀλήϑειαν δόχος ὃ ἐπὶ πᾶσι τέτυχται. περὶ αἱρέσεως ἥ μὲν γὰρ φιλοσοφία ϑήρα τῆς ἀληϑείας ἐστὶ xal ὄρεξις. fol. reet. τῶν δὲ φιλοσοφησάντων ἔνιοι εὑρεῖν φασι τὸ ϑήραμα τῆς σοφίας ὡς Ἐππίχουρος xal οἵ Στωιχοί, οἱ δὲ ἀχμὴν ἔτι ζητεῖν ὥς ποὺ παρὰ ϑεοῖς ὃν xal τῆς σοφίας οὐχ ἀνϑρωπί vou χρήματος ὄντος" οὕτως ἔλεγε χαὶ llóppwv. Quantum Didymi stilum eognovimus, talia abhorrent. nam sophistam sapiunt periodorum artificia ac lumina orationis aueupantem velut παιδιᾷ ἐπιπλήττοντος. quod Roethius eorrigendo παιδείᾳ oratoris ornatu exuit. insignis est etiam flos Platoni surreptus ϑήρα τῆς ἀληϑείας et ϑήραμα, de quo dixit Wyttenbachius ad Eunap. p. δ΄. quare nisi obstaret lemma, inferioris aetatis seriptorem exeerptum erederem. sed ne constat quidem de lemmate. nam quis spondet eodiee lacerato alienum lemma imprudenter arreptum et tanquam supplementum lacunae additum non esse? certe in codieibus illud Διδύμου ix τοῦ περὶ αἱρέσεων post τέτυχται apparet. sed ut reete se habeat lemma paulo inferiore loco olim de- seriptum, ubi tandem illam eelogam eolloeabimus? an peculiare caput fuit Didymi de Eleatis, quod Meinekeo olim infeliciter in mentem venit? * at multa sunt quae extra principales posteriorum sectas vagari dissua- deant. rectius prolegomenon aliquis meminerit. nam ibi miscellanea materia eoacervavit ut in ethieo fragmento atque alios quoque seripto- res χατὰ λέξιν excerpsit, ut Philonem Eudorum alios. * nec ab re fuit ! ef. Fleckeisen jahrb. CV 1872 p. 1939. C. Wacehsmuth Mus. Rh. XXVII τὸ sqq. ? sie A D, rectum est zc. in lemmate habet D Διδύμου περὶ αἱρέσεως. verum est αἱρέσεων. ? exeusatur eo quod posterior pars τῶν δὲ --- Πύρρων nondum restituta tum erat. * secundum hanc rationem fortasse quod prooemium nominavi [p. 12], περὶ αἱρέσεων peculiari titulo inscriptum fuisse opineris, nam singulae singillatim inscriptae fuerunt partes. PROLEGOMENA 19 Seeptieum quoque vel Academieum inducere, qui Empedoclen Anaza- goran Democritum Parmeniden Xenophanem Platonem etiam. et Socratem haesitantes de vero proferre solebant [Cie. Lucull. 5 14 Laert. IX 11— 13]. talis igitur explicatio si eui probabitur non repugnabo. interea illo περὶ αἱρέσεων titulo quamvis aptissime ' Ariano libro praeponatur, pro genuino uti nolo. Brevissime Meinekei perdubiam opinionem tango, quam displicuisse Volkmanno video [N. Jahrb. f. Phil. 1871 p. 684 sqq.]. apud Clementem enim est Strom. I 14 61 p. 361 Pott. πάλιν αὖ Χίλωνι τῷ Λαχεδαιμονίῳ dva- φέρουσι τὸ μηδὲν ἄγαν. Στράτων δὲ ἐν τῷ Περὶ εὑρημάτων Στρατοδήμῳ |ef. Nietsche Mus. Rh. XXV 228] τῷ Τεγεάτῃ προσάπτει τὸ ἀπόφϑεγμα. Διδυ- μος δὲ Σόλωνι αὐτὸ ἀνατίϑησιν ὥσπερ ἀμέλει Κλεοβούλῳ τὸ μέτρον ἄριστον. haec Ario Didymo vindicabat Meinekeus, Symposiaeis Chaleenteri sive quod M. Sehmidtio [Didymi fr. p. 312] magis placet Didymi Heraelidis f. Neronis aequalis Volkmannus. utrius sit verior coniectura, ex hoec uno loeo dirimi nequit. nam etsi Meinekeus haud dubie erravit universam a Tha- lete philosophiam decucurisse Arium opinatus, quid impedit quominus in prooemio leviorem istam apophthegmatum memoriam tamquam rudioris philosophiae testimonium taetam eredamus? Apollodorum quidem Epicu- reum ἐν τῷ Περὶ τῶν φιλοσόφων αἱρέσεων simillima proferre non pae- nituit cf. Diog. I 60 τοῖς τε ἀνθρώποις συνεβούλευσεν (Solo) ὥς φησιν ᾿Α πολ- λόδωρος ἐν τῷ Π. τ. φ. aíp. τάδε" χαλοχἀγαϑίαν Gpxoo πιστοτέραν ἔχε" μὴ Ψεύδου χτλ. at ipse Clemens cum de philosophis mulieribus Didymum iv Συμποσιαχοῖς citet Strom. IV 19 123 p. 620 Pott. et a libelli indole VII sapientum memoria haudquaquam abhorreat, illud quoque fragmen- tum Symposiacis addere magis consentaneum est. nee dubiae rei fidem auxit Meinekeus, eum Clementis locum tertium qui de Theano ex Didymo in simili argumento, dividendi studio autem etiam maiore versatur Varro in libro de phi- losophia Aug. d. c. d. XIX 1 —3 qui ex tripertita finium bonorum et malornm partitioni CCLXXXVIII sectas inepte effecit. ! unde Volkmannus (N. jahrb. f. cl. phil. 1871 p. 685, qui illum titulum ad Arium pertinere negat) didicerit tales libros historica non dogmatum ratione conscriptos fuisse, frusta quaero. Theodori quidem Clitomachi Panaetii Eratosthenis περὶ αἱρέσεων utrum om- nino philosophiae historiam an ipsam philosophiam tetigerint, dubitatur. cf. Nietsche Mus. Rh. XXIV 194. exstat Galeni περὶ αἱρέσεων compendium non temporum ratione composi- tum. Nec Pseudo-Galeni hist. phil. c. 7 περὶ αἱρέσεων inutiliter comparabitur. imprimis Varronis satura περὶ αἱρέσεων conferenda cuius fragmentum 3 Buech. [1 Ries.] Ariani pro- oemii simillima tractat. cf. Sesculixes fr. 23 [24] et 25 [20]. cf. supra p. 18". praecipue huc facit Apollodori Epicurei περὶ τῶν φιλοσόφων αἱρέσεων [cf. supra], quae eadem videtur atque eiusdem συναγωγὴ τῶν δογμάτων, Laert. VII 181. qui eum Epicuri et Chry- sippi memorias illie testetur, Leucippi patrocinium [Laert. X 15] indidem petitum coniecit Hirzelius Untersuch. I 184!, qui 'sophistae illius studia bene explicavit. num "Theophrasti exemplo dogmata omnium philosophorum comprehenderit an Ario proluserit principales sectas potissimum exponenti, in medio relinquam, praesertim cum Philodemi τῶν φιλοσόφων σύνταξις (Laert. X 3] parum sit nota. Apollodori libros περὶ τοῦ Emtxoópou βίου [Laert. X 2 cf. X 10. Nietsche Mus. Rh. XXIV 199] recte Hirzelius videtur seclusisse. RO V DE ARII DIDYMI EPITOME ἐν τῷ Περὶ Πυϑαγορικχῆς φιλοσοφίας [Didymi fr. coll. Sehmidt p. 381 '| translatus dieitur Ario suo attribuit. neque enim probabile peeuliarem fuisse Epitomes de Pytbagoreis librum neque temere Sehmidtius Didy- mum Heraclidis filium, quem Pythagoreum et ipsum fuisse statuit Fa- brieius [B. G. VIII 355], libri istius auetorem eredidit. ergo istis quidem fragmentis Arii Epitomen beare nolumus. Sed quidquid Meinekeus conieetando peccavit, verissima illa con- ieetura satis rependit, quam de Arii Didymi aetate proposuit. docuit enim breviter in adnot. eritie. ad Stob. eel. p. cvv eundem esse Arium, quem Augusti praecipuo amore usum esse proditum est. quod ille paucis verbis signifieavit peritis, id explieatius exponendum et quoniam fuerunt quibus rem eertam incertam reddere luberet, res aeta iterum agenda ac profliganda est. Inelutus est Arius ex narratione celebrata apud veteres, quam Plu- tarehus sie rettulit praec. reipubl. ger. 18 p. 814 "Apetóv τε Καῖσαρ ὅτε τὴν ᾿Αλεξάνδρειαν εἷλε διὰ χειρὸς ἔχων xal μόνῳ προσομιλῶν τῶν συνήϑων συν- ειἰσήλασεν, εἶτα τοῖς ᾿Αλεξανδρεῦσι τὰ ἔσχατα προσδοχῶσι xal δεομένοις 6 Αὔγουστος ἔφη διαλλάττεσθαι διά τε τὸ μέγεϑος τῆς πόλεως χαὶ διὰ τὸν οἰχιστὴν ᾿Αλέξανδρον xal τρίτον, ἔφη. τῷ φίλῳ poo τούτῳ χαριζόμενος. [cf. apo- phthegm. reg. Caes. Aug. 3 p. 207] idem V. Anton. 80 αὐτὸς ὃὲ Καῖσαρ εἰσήλαυνεν εἰς τὴν πόλιν ᾿Αρείῳ τῷ φιλοσόφῳ προσδιαλεγόμενος χαὶ τὴν δεξιὰν ἐνδεδωχώς, ἵνα εὐθὺς ἐν τοῖς πολίταις περίβλεπτος εἴη χαὶ ϑαυμάζοιτο τιμώμενος ὑπ᾽ αὐτοῦ διαπρεπῶς. εἰς δὲ τὸ γυμνάσιον εἰσελϑὼν καὶ ἀναβὰς ἐπὶ βῆμα τι πεποιημένον ἐχπεπληγμένων ὑπὸ δέους τῶν ἀνθρώπων xal προσπι- πτόντων, ἀναστῆναι χελεύσας ἔφη πάσης αἰτίας τὸν δῆμον ἀφιέναι πρῶτον μὲν διὰ τὸν χτίστην ᾿Αλέξανδρον χτὰ. tum pergit ταύτης δὴ τῆς τιμῆς ἔτυχε παρὰ Καίσαρος "Apstog xal τῶν ἄλλων ἐξῃτήσατο συχνούς. ὧν ἣν καὶ Φιλόστρατος ἀνὴρ εἰπεῖν μὲν ἐξ ἐπιδρομῆς τῶν πώποτε σοφιστῶν ἱχανώτατος, εἰσποιῶν δὲ μὴ mpo- σηχόντως ἑαυτὸν τῇ ᾿Αχαδημείᾳ.. διὸ χαὶ Καῖσαρ αὐτοῦ βδελυττόμενος τὸν τρόπον οὐ προσίετο τὰς δεήσεις. ὁ OE πώγωνα πολιὸν χαϑεὶς xai φαιὸν ἱμάτιον περιβα- λόμενος ἐξόπισϑεν ᾿Αρείῳ παρηχολούϑει τοῦτον ἀεὶ τὸν στίχον ἀναφϑεγγόμενος σοφοὶ σοφοὺς σῴζουσιν ἄν ὦσιν σοφοί. πυϑόμενος δὲ Καῖσαρ xai τοῦ φϑόνου μᾶλλον "Apstoy T, τοῦ δέους Φιλόστρατον ἀπαλλάξαι βουλόμενος διῆχε. Similiter ut ex eodem fonte narrat Cassius Dio LI 16 3 τῶν τε ᾿Αλεξανδρέων πάντων ἐφείσατο ὥστε μὴ διολέσαι τινά. τὸ μὲν ἀληϑὲς ὅτι οὐχ ἠξίωσε τοσούτους τε αὐτοὺς ὄντας χαὶ χρησιμωτάτους τοῖς Ῥωμαίοις ἐς πολλὰ ἂν γενομένους ἀνήχεστόν τι δρᾶσαι. πρόφασιν δὲ ὅμως προὐβάλλετο τόν τε ϑεὸν τὸν Σάραπιν χαὶ τὸν ᾿Αλέξανδρον τὸν οἰχιστὴν αὐτῶν χαὶ τρίτον Ἄρειον τὸν πολίτην ᾧ ποὺ φιλοσοφοῦντί τε χαὶ συνόντι οἱ ἐχρῆτο. Plutareho videtur uti nescio quid de Thrasyllo falso admiscens Themistius or. VIII p. 129, 14 Dind. ' ' ef. XIII p. 212, 21. X p. 155, 19. XXXIV p. 451, 5. V p. 75, 23, XI. p. 173, ὃ. Iulian. ad 'Themist. p. 265 C. epist. 51 p. 96 Heyl. Caes. 21. PROLEGOMENA 51 Ex Plutarchi Dionisque narrationibus certissime patria Alexandria cognoscitur. ex eis, quae de Philostrato tradit Plutarchus Academicum fuisse Arium suspicatus erat Zellerus quem reete refutavit O. Heineus [n. jahrb. f. elass. phil. 1869, 613]. sophista ille fuit philosophorum habitum falso affeetans, quo philosophus philosophi miserieordiam facilius exeitaret. sed nihil efficit quod Academieum potissimum se dixit ad Arii sectam indi- candam. neque enim Xenarchus Peripateticus propter seetae diversitatem ab Arii familiaritate exclusus erat. ' et de seeta nulla potest esse dubi- tatio. nam quod ex Stoieo colore Epitomes suspieari licebat, id nune ex Laertii Diogenis libri VII indiee Laurentiano LXIX 35 [ed. Rose Herm. I 310|* liquido constat. Stoicorum enim schola inde a Panaetio maximeque Posidonio multum a pristino rigore remiserat, quo eelecticae rationi postea ab Antiocho maxime commendatae facilius se applicaret,. ἢ Arius autem Alexandriae natus, qua in urbe philosophiae studia mature ex seetarum gyro in latiorem litterarum eampum educta fuere ubique primum quae philosophia fuit, ut ait Seneca, philologia facta est, Alex- andriae * inquam laxiorem illam philosophandi rationem imbibit. num Antioehum ipsum audiverit nescimus. sed novit sine dubio Alexandrinum Eudorum aequalem, euius Διαίρεσιν τοῦ χατὰ φιλοσοφίαν λόγου in prooemio eum laude commemoravit et iuxta Philonem excerpsit. exemplar vero Eudorus est eclectici philosophi. qui Stoieus est germanus, si Διαίρεσιν inspexeris vel meteorologiea, quae ex Diodoro mathematieo Alexandrino exeerpta esse dixi p. 22 sq. at Academici nomen professus est, quod non solum Achilles p. 153c [ef. supra p. 22] sed etiam Simplieius testatur. quid? quod Aristoteli quoque explicando operam navavit, quam commen- tarii in categorias non raro laudant. ^ hine aetas inter Andronieum Aristo- '! Strabo XIV p. 670 Ξέναρχος δὲ [supra Peripateticus dictus] οὗ ἠχροασάμεϑα ἡμεῖς ἐν οἴχῳ μὲν οὐ πολὺ διέτριψεν, ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ δὲ xal ᾿Αϑήνησι xal τὸ τελευταῖον ἐν ' Ῥώμῃ τὸν παιδευτιχὸν βίον ἑλόμενος γρησάμενος δὲ xai τῇ Δρείου φιλίᾳ καὶ μετὰ ταῦτα τῇ Kal- σαρος τοῦ Σεβαστοῦ διετέλεσε μέχρι γήρως ἐν τιμῇ ἀγόμενος. ? eundem indicem in Parisino 1759 nuper repperit M. Bonnetus Mus. Rhen. XXXII p. 279. . ? quam fluctuaverit ista aetate sectarum discrimen, docet illud de Antiocho ὅτι ἐν 'Axa- δημίᾳ φιλοσοφεῖ τὰ Στωιχά (Sext. Hyp. 1 235]. * non casu factum est quod Alexandrinus Potamo eclecticam sectam invenisse di- citur Laert. I 21. ceterum non rem, sed nomen novasse videtur, cum antea vox συμπεφορη- μένος in usu esset. cf. ad Theophrasti phys. fr. 2. Potamonis doctrina est Stoica, quantum dispici potest, sed Aristotelis categoriis admixtis. οἵ, Arius ecl. eth. p. 46H. supra p. 70. libri titulus στοιχείωσις ad Posidonii exemplum [οἵ, supra p. 21] fictus videtur. ex his omnibus Arii Eudori Aristonis socium adgnoscas. vixit enim ut ait Suidas πρὸ Αὐγούστου xai μετ᾽ αὐτόν [malim xar αὐτόν]. tenebras quas olim ex Laertii verbis ἔτι δὲ πρὸ ὀλίγου xai ἐχλεχτιχή τις αἵρεσις εἰσήχϑη ὑπὸ Ποτάμωνος offuderunt, sagaciter dispulit Nietscheus Mus. Rh. XXV 226, de Diocle tamen falsus. * Simplie. in cat. 9' 3a (p. 61a 25 Br.] τοὺς παλαιοὺς τῶν Κατηγοριῶν ἐξηγητὰς αἰτιῶν- ται Βοηϑὸν xai ᾿Λρίστωνα x«i Εὔδωρον καὶ ᾿λνδρόνιχον χαὶ ᾿Αϑηνόδωρον. κ 4b [p. 66b 17] Εὔδωρος δὲ τῷ περὶ τῆς οὐσίας λόγῳ τὸν περὶ τῆς ποιότητος λόγον xal μετὰ τοῦτον τὸν περὶ Diels, Doxegraphi graeci. 6 82 V DE ARII DIDYMI EPITOME telis sospitatorem seholastieaeque philosophiae principem atque Arium Augusto aequalem certo definitur, ut iam dubitationis nihil relinquatur, quin eundem Eudorum Strabo coniunetum cum Aristone Peripatetico sua memoria vixisse dieat. ' Aristonis societatem etiam scholia quae dixi passim commemorant ut in eateg. p. 61* 25. 63^ 10. quem popularem fuisse Eudori et Arii ex Apulei de dogm. Plat. III p. 271 Hild. et ind. Academic. Hereul. c. 35 8 discas. hine illud quoque docemur olim Academieum fuisse Aristonem [ef. Cie. Lueull. 4 12], tum fortasse Androniei auetoritate per- motum [cf. Mus. Rh. XXXI 11} Peripatetieos amplexum esse. cf. Diog. VII 164. Brandis abh. d. Berl. Akad. 1833 p. 214. Ex hac Alexandrinorum eclecticorum societate Arius in contubernium Augusti vocatus est, quem iam non tantum varia eruditione replebat, sed eonsilio quoque et solacio amice ae familiariter adiutabat. sie Suetonius Aug. 89: magistro usus Apollodoro Pergameno quem iam gran- dem natu Apolloniam quoque secum ab urbe iuvenis adhue eduxerat, deinde eruditione etiam varia repletus per Arei philosophi filiorumque eius Dionysi et Nieanoris contubernium. Platonis enim insigne exemplum non deterrebat philosophos quo- minus itentidem aulieae vitae splendorem scholarum umbris praeferrent. neque solum doctoris ipsorum vel liberorum, sed etiam eonsiliarii inter- nuntii dueis vices explebant, denique eum in intimam familiaritatem se insinuare solerent animorum moderatores extiterunt gravissimi. simili munere christiani sacerdotes fungebantur, quibus eum aurium secreta confiderent, haud raro imperium quoque concedebant principes. apud Macedones praecipue, tum Alexandrinos et Pergamenos hie mos invaluerat, unde mature Romani principes receperunt." neque consuetudinem Augustus τοῦ ποσοῦ συνεζεῦχϑαί φησιν. cum hoe categoriarum ordine ab Aristotelio absono cf. Arii Didymi locum ante Eudori mentionem ecl. eth. p. 46H. praeterea nominatur t 538b (p. 705 26] μ΄ 4^ (715 22] μ΄ 85, ν΄ 3* (735 18] v/ 5a (745 2). Academicus nomina- tur τ΄ 52 [6323 43]. Εὔδωρος ὁ ᾿Αχαδημαῖχός. vel metaphysica attrectavit, unde emendationem eius adnotavit Alexander ad 988a 7 [p. 44, 23 Bon.] veri simile est etiam Διαίρεσιν Peri- patetico eum exemplo scripsisse. nam Aristotelis ferebantur variae διαίρεσεις, cf. Alexand. in top. p. 126. V. Rose Ar. Pseud. p. 127. 677 et Andronici liber de divisione apud Boethium de divis. init. p. 638. sed omnino in dividendo illius aetatis nimii fuere philosophi. nemo studiosior Varrone in Antiquitatum libris et de lingua latina. etiam putidior in l. de philosophia Augustin. d. C. D. XIX 1—3 cf. supra p. 78*. Eudorus etiam Pythagorae sive potius recentiorum Pythagoreorum doctrinam explanavit Simpliec. phys. f. 39a 26— 40. ! Strabo XVII p. 790 ἀλλ᾽ dé ταῦτα πολλῶν εἰρηκότων ὧν ἀρχέσει δύο μηνῦσαι τοὺς ποιήσαντας χαϑ᾽ ἡμᾶς τὸ περὶ τοῦ Νείλου βιβλίον Εὔδωρόν τε xal Ἀρίστωνα τὸν ἐκ τῶν περιπάτων. ? post Aristotelis aetatem nobiliores fuerunt aulici: Persaeus Stoicus, quem Zeno, qui frustra invitaretur, Antigono petenti misit, Antigoni filium Haleyonea erudivit, tum exercitui praefuit ᾿ τὸν αὐλιχόν, οὐ τὸν φιλόσοφον Toruévog; βίον ind. Stoicor. ed. Comparetti e. 19, 5. ef. Zeller HI 1, 34. — Sphaerus Stoicus apud Cleomenem infelicem Lacedae- moniorum regem, tum ut videtnr apnd Ptolemaeum Philopatorem Diog. VII 177, sed cf. ibid. 185. — Hecataeus Pyrrhonis discipulus Πτολεμαίῳ τῷ Λάγου συγγενόμενος Ioseph. PROLEGOMENA 83 novam invexit eum Arium et Athenodorum Stoicos in familiaritatem recepit.' quanto honore eum Alexandriae dignum haberet, ex Plutarcho aliisque vidimus. idem postea consilio de Caesarione interimendo eum adhibi- tum esse narrat. * cum prineipatus instituta ad Ptolemaeorum partim nor- mam dirigi coepta essent, Arii aliquas partes fuisse, conicere magis quam probare possumus. [ef. Lumbroso rechereh, sur l'éeon. polit. de l'Egypte, Turin. 1870 p. 308. &G. Boissier la rélig. rom. I p. 124 sqq.] Omnino Augusti rationibus eclectica ae mitis Arii philosophia im- primis probata est. Caesar autem ut ceterarum artium sie philosophiae haudquaquam ignarus haberi volebat. nam Hortationes ad philosophiam Tulliano fortasse exemplo conseripsit [Sueton. 85], quibus Arium manum eommodasse non veri dissimile est. nee vehementer reluctabor si quis Epitomen in Augusti usum «confectum suspieabitur. hine explieatum quendam haberet, quod eelogae sunt minore labore faetae nec ad publi- eum saporem limatae.* neque subitarii eommentarii morem dedeeet de- c. Ap. I 22. — Theodorum Ptolemaeus Lagi f. adamavit et legationi ad Lysimachum prsefecit. — de Diodoro Crono et Stilpone apud Sotera fabulatur quaedam Diog. II 111 ex Callimachi fr. 7/0. — de Timarcho cf. Callim. ep. 10. Diog. VI 95. — Pana- retus Arcesilai discipulus ab Euergete alebatur [Athen. XII p. 552c 2 Ael. V.H. X 6.] — — Heraclides Lembus Ptolemaeo Philometori pacem cum Antiocho Epiphane conci- liavit (Mueller F. H. G. III 167]. — Pergameno Attalo tam acceptus erat Crates Mallotes [Wachsmuth de Crat. M. p. 5] ut sub mortem Ennii Romam legatus mitteretur. Pergame- norum in Academicos studia illustrat C. Wachsmuth die Stadt Athen I 636 cf. Koehler C. I. A. IL 1 p. 183. — Romanorum Aemilius Paulus Perse devicto Metrodorum quen- dam ad erudiendos liberos arcessivit Plin. 35 135. — Ti. Gracchus C, Blossio Antipatri discipulo familiariter usus est [Plut. Ti. Gr. 8. 17. 20]. — Panaetii cum P. Scipione Africano nota est consuetudo. — Posidonii discipulos Athenodorum Tarsensem et Cor- dvlionem Cato Pergamo Romam secum duxit. — Cicero eodem modo Diodotum Stoi- cum in contubernium recepit. — Lucullo Antiochus familiaris erat, Pisoni Philodemus, alii Graeculi aliis. — de Nicolao Peripatetico Herodis amico cf. Mueller F. H.G. IV p. II. — imperatorum ab intimis consiliis philosophos enumerat C. F. Hermaun de Thrasyllo Gott. 1852 p. 6. Friedlaender Sittengesch. I? 408 III 592. ! Cass. Dio LII 36 4 in Maecenatis ad Augustum oratione: ἡ ρείου καὶ ᾿Αϑηνοδώρου «a- λῶν xal ἀγαϑῶν ἀνδρῶν πεπείρασαι χτλ. Marc. Aurel. VIII 21. συγγενεῖς οἰχεῖοι φίλοι Ἄρειος Μαιχήνας ἰατροὶ ϑύται. mire Ael. VH XII 25 Λεύχολλος ᾿Λντιόχου τι ὥνατο τοῦ Acxahw- νέτου xai Μαικήνας Δρείου xai Κιχέρων ᾿Απολλωνίου xai ὁ Σεβαστὸς ᾿Αϑηνοδώρου. unde erraverit, satis patet callido studio Arii memoriam fovit 'TThemistius or. V p. 15, 23 D. οὕτω xai οἱ πατέρες τῆς σῆς βασιλείας [loviani] τοὺς προγόνους ταύτης τῆς τέχνης προῆγον τὸν Ἄρειον ἐκεῖνον ὁ Σεβαστός, ὁ Τιβέριος τὸν Θρασύλον, ἸΓραιανὸς ὁ μέγας Δίωνα τὸν χρυσοῦν τὴν γλῶτταν, τὸν ᾿Επίχτητον τὼ δύο ᾿Αντωνίνω cf. or. XXXV p. 451, 5 et XI p. 113, 3 χαλὰ μὲν δὴ καὶ τὰ Φιλίππου εἰς ᾿Δριστοτέλην xai τὰ ᾿Αλεξάνδρου εἰς Ξενοχράτην xal τὰ τοῦ Σεβαστοῦ εἰς Ἄρειον καὶ ὅσα Τραιανὸς εἰς Δίωνα ἐπεδείξατο χαὶ ὅσα Τιβέριος εἰς Θρασύλον xai ὁπόσα Μάρχος εἰς Σέξτον ἔναυλα δὲ ἔτι xal τὰ τοῦ ἐπωνύμου [Iloviani] πρὸς τὸν τηνι- xata φιλοσοφοῦντα ἐν Βυζαντίῳ. cf. X p. 155, 19. ? Anton. 81 βουλενομένου δὲ [Καίσαρος Ἄρειον εἰπεῖν λέγουσιν ᾿οὐχ ἀγαθὸν πολυχαισαρίη᾽. * conferri tamen potest Alexandri Polyhistoris industria. qui et ipse dum aliorum eclogas fere innumeras colligit suo iudicio vel orationis ornatu uti nolebat cf. 1. Freuden- tha! hellen, Stud. I 21 sq. 6* 94 V DE ARII DIDYMI EPITOME finitionum incomposita enumeratio [ecl. eth. p. 34. 84]. cognatum huie generi est Theonis Stoici qui Ario successit ὑπόμνημα τῆς ᾿Απολλο- δώρου φυσιολογιχῆς εἰσαγωγῆς [Suid. s. v. Θέων ᾿Αλεξανδρεύς]. ' de physi- eorum studio tum pervulgato nota omnia [ef. Horat. epist. I 12 Propert. IV 5, 23]. addo moralibus quoque disputationibus eisque trivialibus Augusteae aetatis homines mirum quantum tribuisse. atque ipsius Cae- saris amieus Horatius noctes cenasque deum celebrans [ef. Usener Mus. Rh. XXIV 349] disputavit Serm. II 6, (3. utrumne divitiis homines an sint virtute beati, quidee ad amicitias, usus reclumne, trahat nos, el quae sit natura boni summumque quid. eius. eius generis sermonibus Arii compendio commodissima materia parata erat. simul eeleetiea philosophandi ratio apparet, qua vel Epieurei qui fuerant deleetari coeperant. De Arii vita aceuratiora vix effiei possunt. Suetonio credimus post Apollodorum rhetorem philosopho Ario operam dedisse, incertum utrum Apolloniae, ubi Apollodorum eerte audiit (Quint. III 1 17)* an Romae, ubi aliquamdiu eum eum Ario vixisse inde colligas, quod anno 124 cum Alexandriam iugressus est, summa iam auetoritate ille florebat. fuerit igitur si minimum sumas quadragenarius. admodum autem senex erat, eum de Druso filio acerba morte abrepto Liviam consolatus est. orationis tum habitae exordium vertit Seneca ad Marc. de consol. 4. ὃ: illa [Iulia Augusta] in primo fervore cum mazime inpatientes ferocesque sunt miseriae, consol(atori se) Areo philosopho viri sui praebuit et mullum eam rem pro- [uisse sibi confessa est . . . orationem sie orsus est 4 ὃ 'usque in hunc diem, Iulia, quantum quidem ego sciam, adsiduus viri tui comes, cui non lantum pne in dcn emittuntur nota sed omnes sunt secre- ! Nicolaus Herodis et Archelai filii magister et familiaris inter alia philosopha com - pendium Aristoteliae philosophiae fecit quod labente saeculo VII Iacobus Edes- senus [Wenrich p. 7] et postea Hunain Isaaci f. syriace vertit [Abulfarag. H. D. 140 [88] Roeper lect. Abulf. p. 27 Wenr. p. 294, arabice ap. Mohammed. Fihrist p. 254, 3 [Müller die griech. philos. i. d. arab. ueberl. p. 26. Wenrich p. 294] cf. Simplic. d. cael. p. 180b 40 Karst., 493a 23 Brand. περὶ ᾿Αριστοτέλους φιλοσοφίας. hoc compendium non dubito quin He- rodi gratificaturus conseripserit. nam praeclare de suis studiis ipse narrat F. H. G. ΠῚ 350 fr. 4 Ἡρώδης πάλιν διαμεϑεὶς τὸν φιλοσοφίας ἔρωτα ὃ φιλεῖ τοῖς ἐν ὑπεροχῇ οὖσι συμβαίνειν διὰ τὸ πλῆϑος τῶν ἐξαλλαττόντων αὐτοὺς ἀγαϑῶν ἐπεϑύμησε πάλιν ῥητοριχῆς καὶ Νιχόλαον ἠνάγκαζε συρρητορεύειν αὐτῷ xal κοινῇ ἐρρητόρευον. αὖϑις δ᾽ ἱστορίας αὐτὸν (ἔρως) ἔλαβεν ἐπαινέσαντος Νικολάου τὸ πρᾶγμα xal πολιτιχώτατον εἶναι λέγοντος... καὶ ἐπὶ τοῦτο ὁρμήπας προὔτρεψε «al Νικόλαον πραγματευϑῆναι τὰ περὶ ἱστορίαν... ἐκ τούτου πλέων εἰς Ῥώμην ὡς Καίσαρα Ἡρώδης ἐπήγετο τὸν Νιχόλαον ὁμοῦ ἐπὶ τῆς αὐτῆς νηὸς καὶ χοινῇ ἐφιλοσόφουν,. vides hominem versabilem patroni nutu ad quodlibet seribendi genus paratum. ? Sueton. Aug. 89 (Apollodorum) iam grandem natu Apolloniam quoque secum ab urbe iuvenis adhuc eduxerat. vixit LXXXII annos teste Pseudo - Lucian. Maerob, 22. sed aeeuratiora sciri non possunt, quia Hieronymi nota (clarus habetur ad a. abr. 1353 — 691) dumtaxat ex Augusti natali pendere videtur. PROLEGOMENA 85 tiores animorum vestrorum molus, dedisti operam ne quid esset quod in ie quisquam reprehenderet. cetera omitto quae in tritis versantur praeceptis. quae vero exhibui, dilucide ut nihil possit melius Arii munus et familiaritatem eireumseribunt. ae fuit is, eui tam blanda severitate nimium Iuliae luetum castigare concessum erat, ipsa aetate gravissimus. nam si ealeulos subducas, vigentem a. 724 non minus sexaginta annorum habes a. 145. ante Augustum obiit, qui suecessorem constituit Theonem Stoicum, quem supra eommemoravi. num filii Dionysius et Nieanor etiam post patris mortem in contubernio fuerint plane incertum. quid vero dicam de Letronnei' invento, quo sibi Arii nepotem invenisse visus est? epigramma in insula Philis repertum aerostichidis et telostichidis coniuncto artificio ornatum est Κατιλίου τοῦ Νιχάνορος. Kd μὲ τὸν εὐτέχνου φωτὸς στίχον, ὦ φίλε. βῆμ a τί μιὸν ἀμπαύσας ἔγμαϑε xal χάρισαι λι ταῖς ἱστορίαις λιτὸν πόνον οἴα πέπαιγμα ι οὐ κενά, μηνύων οὗπερ ἔφυν γενέτου τοῦ δὲ χαλοῦ πλώσας, φησί, ξένε, χεύματα Νείλ oo xat ρὸν ἔχω φωνεῖν" χαίρετε πολλά, GO. at νι χῶμαι πέτραις τε xal οὔρεσιν ὦ χαταράχτα t χὰ γὼ ἔχω τεύχειν ἱστοριχὴν σελίδ a vo στήσας xal ἰδὼν Νιχάνορα xal γένος ἀλλο poe κατάλοιπον ἔχω. τοῦτο γάρ ἐστι τέλ od. idem Catilius qui et Nicanor Nieanoris filius alia duo fecit epigrammata in eadem insula reperta [C. L. G. 4923. 4924]. iam eum primum seriptum sit L x1 Καίσαρος φαμενώϑ᾽ :B [a. d. VIII id. mart. a. 747], Letronneo Nica- norem Catilii patrem cum Arii filio componere placuit. temporum rationes non obstant. nam sexagenarius adulescentem habere potest nepotem. et fuit admodum adulescentulus, qui pueriles istos lusus in saxo insculpsit. at quomodo Nieanoris filium Aegyptum translatum putas, eum pater Augusti contubernio Romae uteretur? neque enim quidquam Aegyptium Nicanora non fuisse suadet." ibi pervulgare illud nomen a Macedonibus Alexandriam transveetum. quare tantum abest, ut doctam et valde pro- babilem Letronnei coniecturam praedieem, quod est Hauptii iudicium Herm. V 21, ut ne umbram quidem veri similitudinis inesse existimem. ! Syllog. inscript. Graec. et Lat. Aegypt. t. II p. 155. Kaibelii epigr. 979 — acro- stichidis artificium non incognitum Alexandrinis. commentario astrónomico annis ante Chr. 193—190 composito Εὐδόξου τέχνη praescribitur. nota est Dionysii Calliphontis filii astutia. cf. praeterea Laert. V 93 Anthol. Pal. IX 385 Kaibelii epigr. p. 679. nec minus caverunt qui oracula antiquitus finxerunt. cf. Cic. de divin. II 54. Dionys. Halic. Ant. IV 62. Phleg. mir. 10. — Br. de Presle (Not. et extr. d. man. XVIII 2 p. 43) eam consuetudinem a ludaeis psalmographis Alexandriam transvectam suspicatur. ? quare recte in epigr. 918, 6 Kaib. Alexandriae patriae memoria suppleta est. Ka- τῦιος ἁγνὸν ἔϑηχε | [γρ]άμμ᾽ ἀπ᾽ [Λλεξάνδρου δ)εῦρο μο[λ]ὼν πόλιος. quod Augusti hoc epigramma laudes celebrat, Letronneum maxime movisse videtur. sed quis credat nepotis pietatem avi cum principe familiaritatem omissuram fuisse? B6 V DE ARII DIDYMI EPITOME Consulto per totam hane disputationem Suidam neglexi, a quo vulgo exordium eapiunt pessime auspieatum. en ipsum: Δίδυμος ᾿Ατήιος [ἢ Ἄττιος] χρηματίσας φιλόσοφος ἀχαδημαῖχός. πιϑανῶν xal σοφισμάτων λύσεις ἐν βιβλίοις B xal ἄλλα πολλά. Haee omnibus machinis ad Arium Augusti amieum transferre conan. tur grammatici. ae multi laudaverunt Ionsium H. Ph. III 1 Δίδυμος Ἄρειος reseribentem. quid ita? nonne recte traditur Atei romanum nomen? du- bitasse videtur etiam Toupius Atto; vel ᾿Δέτιος ludens. neque aliter By- zantinus is qui coniecturam ἢ Ἄττιος Suidae inscripsit, a qua tamen Eudocia libera est. at, obsecro, quid est, eur non Ateium Didymum fuisse putemus? porro academieus fuit ille philosophus. quid hoe eum Ario, quem Stoicum ex indiee Laertiano demonstravimus? an iterum lapsum esse Suidam vel Hesychium credent? iam eedo scripta! num πιϑανῶν [intereidit numerus] libros vel σοφισμάτων λύσεις scripsit Arius? neseimus. at scripsit πιϑανὰ alius Didymus, de quo idem Suidas: Δίδυμος νέος ᾿Αλεξανδρεὺς Ἰραμματιχός, ὃς ἐσοφίστευσεν ἐν Ῥώμῃ. ἔγραψε πιϑανά, περὶ ὀρϑογραφίας xal ἄλλα πλεῖστα xal ἄριστα. inde conieetum est Ateium et iuniorem Didymum solito more a Suida eonfusos esse. recte an secus, non diiudieo. Arius certe Didymus in Hesychii catalogo non invenitur. Eo magis miranda est Ottonis Heinei ratio [n. jahrb. f. class. phil. 1869, 613] qui Suida, quid dico, Ionsii eonieetura nisus Didymum Arium Aeademieum ab Ario Stoico Augusti familiari prorsus disiungendum esse asseveravit. summa disputationis — nam cetera leviora sunt — in eo versatur, quod hie Arius simpliciter, Epitomes seriptor Arius Didymus nominetur, unde Eusebius et Stobaeus — addo Priseianum — singulis locis Didymi nomen elegerint. neque tamen quidquam hie latet difficul- tatis. nam ultimo a. Chr. saeeulo a Latinorum consuetudine similis mos in eis invaluisse videtur quibus frequentior usus eum Romanis intercesse- rat, ut patris nomen suo per nominativum adderent [ef. Lehrs quaest. epie. p. 23 **]. hine 'Azíev 6 Πλειστονίχης et ᾿Απολλώνιος ὃ Μόλων et ut hoe utar Κατίλιος 6 xoi Νιχάνωρ 6 Νιχάνορος. hoe exemplum servat legi- timam formam. sed liberior usus. nam ἃ Plutareho nominatur ille ᾿Απολλώνιος" ὁ Μόλωνος [Cie. 4. Caes. 3], a Iosepho adv. Ap. II 14 36 ᾿Απολλώνιος 6 Μόλων [ef. Quintil. III 1 16, XII 6 7], ab eodem vero sim- plieiter Μόλων adv. Apion. II 2 34. 41, neque aliter Dionysius de Di- nareho 8 Μόλωνᾳ. item patris nomine Molonem constanter in Bruto vocat Cieero, qui in libro de inventione Apollonium. ad hane similitudinem Romani' ex gemino nomine, cum Didymi sescenti Arii pauci" essent, ! inde Tertullianus romanus homo Arii nomine uti maluit (de anima c. 54]: Jtaque apud, illum (Platonem) in aetherem sublimantur animae sapientes, apud Arium in aerem, apud Stoicos sub lunam [cf. c. 55), quod spectare videtur ad Didymi fr. 39 p. 471, 13. 3. nomen antiquis non nimis usitatum fuisse videtur. cognovi hos Arios: 1) Ἄρειος Ἡραχλεοπολίτης Philo Bybl. ap. Euseb. P. E. I 10 4» 2) Ἄρειος ὁ Αἰγύπτιος Luc. Ver. hist. II 22 PROLEGOMENA R1 hoc potissimum elegisse et usu sanxisse videntur. ipse autem scriptor sollemnem titulum 'Apsíoo Διδύμου inseripserat, unde suo iure epitoma- toribus posterius nomen ut principale exhibere lieuit. nam Graecorum more primarium nomen ultimo loeo apparet ut in his Φλάυιος 'lóornzzoc, Κάσσιος Δίων, Οὐαλέριος ' Δρποχρατίων. λαέρτιος Διογένης, Τιβέριος Κλαύδιος ᾿Αττιχὸς Ἡρώδης. hine Didymus legitimum nomen, "Ape patris adseitum cognomen videtur. cui rationi ne Romanorum quidem usus ut dixi re- pugnaret. at repugnat Etymologice. M. p. 139, 1 "Άρειος 6 ᾿Αλεξανδρεὺς φιλόσοφος ἐν ξορτῇ Apsog ἐτέχϑη. OU) οὕτως ὠνόμασται. quanta fides etymo- logo habenda sit, ignoro. moneo autem ne hoc loco ad Heinei rationem, qui tamen eius rationem habere noluit, abutaris, ex genetivo 'Apsíoo Διδύ- uoo non certo effiei posse utrum nomen fuerit " Apzoz Δίδυμος i. e. Δίδυμος ὁ καὶ Ἄρειος an Άρειος Διδύμου quemadmodum Herodes Attieus — licet enim repetere, quia eiusmodi gemina nomina sunt rarissima — praeter sollemnem formam vocatur etiam Ἡρώδης ' Avcxo2, quod paulo plenius legitur etiam Ἡρώδης τοῦ ᾿ΑΛττιχοῦ. ' utut de hae re viri docti statuent — et vehementer cupio accuratiora ex inscriptionibus doceri — Meinekei 3) ΔΛιχίνιος " Apetos Τ᾿ αρσεὺς Asclepiadeus Andromach. ap. Gal. XIII 480 [ubi vulgatur Λεχανίου ᾿Αρείου]. Licinii Bassi fuit amicus, eidem enim Dioscorides materiam medicam dedicavit ef. Gal. XIII 587 ὡς δὲ Διοσχορίδης ὁ lapstog ἔδιωχεν Aptén τιῷ ᾿Λσχληπιαδείῳ. Gal. XII 829, XIII 182 ubi ἐκ τῶν ᾿Αρείου ᾿Λσχληπιαδείου pro vulgato ᾿Λσχληπίαδου legen- dum. Tarsensis vocatur Gal. XIII 247, XII 636. [Soran.) V. Hippocr. 1 p. 449, 5 West. quem Herodoti medici patrem credit Haas de phil. scept. success. p. 76. at Diogenes IX 116 habet ᾿Αριέως. praeterea multo erat aetate inferior 4) Areus rhetor a Quintiliano III 1 15 [cf. ΠῚ 15 3€] inter Apollonium Molonem et Caecilium enumeratus 5) Ἄρειος ὁ ψάλτης Stratonico aequalis Athen. VIII p. 3528 6) ΓΆρειος ἐν τοῖς ἔπεσιν Paus, 1 13 18 7) ᾿Ασκληπιάδης ὁ τοῦ ᾿Δρείου ἐν τῷ περὶ Δημητρίου τοῦ Φαληρέως συγγράμματι Athen. XIII 5670 8) "Apttec δυναστεύων ἐν τῇ Τ᾿ ευϑρανίᾳ Paus. I 11 2 9) ΤΆρειος Δωρίωνος Παιανιεὺς archon. Atheniensis post a. 27 a. Chr. C. I. G. 478 10) "Agetoc romanus centurio loseph. arch. XVII 10 7, bell. Iud. 1143 5 1 11) ΓΆρειος notus haereticus 12) Αὐρηλία Συλλεῖνα ᾿Δρείου C. 1. G. 3419) inser. Philadelphiae inventa 13) "Apetoz ibid. 3823. Cotyaeae reperta 14) “Ἄρειος Ἡϊμηριχὸς ποιητὴς £x Μουσείου Orelli- Henzen III p. 124, Kaibel epigramm. n. 1009. p. 425 15) "Apres — ρειος papyr. aegypt. Notice. et extr. d. manuscr. XVIII 2 p. 331. ! de variis formis egit postremus Dittenberger Archaeol. Z. XXXIV 59 et Herm. XIII 67. antea Roeper Z. f. Alterthumsw. 1852 434 sq. qui tamen falsa admiscuit. quod in elogio a Philostrato servato V. S. p. 966 Azttxoo Ἡρώδης transpositum est, versu effec- tum videtur, nisi Αττιχὸς pere rescribere praestat. cf. exempla Dittenbergeri. hoc inter omnes constat llgdór 'Acztxóv Graecum neminem dixisse. in ridiculum errorem Butt- mannum Gr. Gr. IL 436 induxit Suidae stupor Διονύσιος ᾿Αλεξανδρεύς. Θρὰξ δ᾽ ἀπὸ τοῦ πα- τρὸς Τήρου Trpoc τοὔνομα κληϑείς, ubi Τ᾿ ἤρος (debebat saltem orc) dudum obelo nota- tum erat ab Hemsterhusio. RR VI DE PLUTARCHI VITA HOMERI palmare inventum istiusmodi dubitationibus non tangi nedum refutari posse confido. VI DE PLUTARCHI VITA HOMERI Praeter Ariani libri reliquias, euius quae ad physica pertinent seor- sum collegi, rara natant in Stobaei oceano Homerici commentarii fragmina, quae Plaeitis tam sunt cognata, imperitum ut facile possint fallere. velut si Empedoclis placitum I 3 20 eum Stobaeanis ecl. 1 p. 288 conferes, primo obtutu fieri non poterit quin eandem memoriam subiectam rearis. alia docebit aecuratior comparatio. Plut. de plae. 1320. | Stob. I 10 11 Heraclit. alleg. 24. Ἐμπεδοχλῆς Μέτωνος ᾿Αχραγαντῖνος τέτταρα μὲν λέγει στοιχεῖα, πῦρ ἀέρα ὕδωρ γῆν, δύη δὲ ἀρχιχὰς δυνάμεις φιλίαν τε χαὶ veixoc ὧν 3$ μέν ἐστιν ἑνωτιχή, τὸ δὲ διαιρετιχόν. φησὶ δὲ οὕτως. τέσσαρα τῶν πάντων ᾧι- ζώματα πρῶτον ἄχηυε “εὺς ἀργὴς Ἥρη τε φε- ρέσβιος ἠδ᾽ ᾿Αιδωνεύς. Νῆστίς U ἣ δαχρύοις τέγ- γει χρούνωμα βρότειον. τέσσαρα τῶν πάντων ῥι- πεδοχλῆς; οὐχὶ τὰ τέτταρα ζώματα πρῶτον ἄχουε | στοιχεῖα βουλόμενος ἡμῖν ὑποσημῆναι τὴν ὁμηριχὴν ἀλληγορίαν μεμίμηται ; Zeb; ἀργὴς Ἥρη τε φε- ρέσβιος ἠδ᾽ ᾿Αιδωνεύς Νῇστίς U ἢ δαχρύοις τέγ- γει χρούνωμα βρότειον. Ἐμπεδοχλῆς Δία μὲν Ζῆναμὲν εἶπε τὸν αἰϑέρα. λέγει τὴν ζέσιν χαὶ τὸν γῆν δὲ τὴν Ἧραν. ᾿Λλιδωνέα αἰϑέρα. Ἥρην δὲ φερέσβιον δὲ τὸν ἀέρα, τὸ δὲ δαχρύοις τὴν γῆν. ἀέρα δὲ τὸν ᾿Αι- τεγγόμενον χρούνωμα βρό- δωνέα, ἐπειδὴ φῶς οἰχεῖον τεῖον τὸ ὕδωρ. οὐχ ἔχει ἀλλ ὑπὸ ἡλίου χαὶ σελήνης χαὶ ἄστρων χαταλάμπεται. Νῇστιν δὲ xai χρούνωμα βρότειον τὸ σπέρμα χαὶ τὸ ὕδωρ... ἐχ τεσσάρων οὖν στοιχείων Zsb; ἀργὴς Ἥρη τε φε- ρέσβιος ἠδ᾽ ᾿Αιδωνεύς Not δ᾽ ἣ δαχρύοις τέγ- (8t χρούνωμα βρότειον τῶν δὲ συνερχομένων ἐξ ἔσχατον ἵστατο νεῖχος. | | Ἐμπεδοχλέους | Τί δ᾽ 6 Axpaqavzivoc Ἐμ- | | | | | | Δία μὲν γὰρ λέγει τὴν | ζέσιν xal τὸν αἰϑέρα. Ἥρην δὲ φερέσβιον τὸν ἀέρα. | τὴν δὲ γὴν τὸν ᾿Διδωνέα, | | | | | Νῇστιν δὲ xal xpoóvo i μα βρότειον οἱονεὶ τὸ σπέρμα καὶ τὸ ὕδωρ. Plut. Vit. Homer. c.99. τὴς δὲ τῶν στοιχείων φύ- σεως ἐξ ἐναντίων συνεστώ- ἐξ ἐναντίων συνεστώσης | σὴς ξηρότητός τε xal ὑγρό- ξηρότητός τε χαὶ ὑγρότη- | txtoc xal ϑερμότητος xai | τὸς xai ϑερμότητος χαὶ ψυχρότητος. ὑπὸ δὲ τῆς | ψυχρότητος ὑπὸ τῆς πρὸς πρὸς ἄλληλα ἀναλογίας χαὶ τὸ πᾶν. τῆς τούτων φύσεως PROLEGOMENA go ἄλληλα ἀναλογίας xai χρά- | χράσεως ἐναπεργαζομένης σεως ἐναπεργαζομένης τὸ τὸ πᾶν wal μεταβολὰς μὲν πᾶν xal μεταβολὰς μὲν μεριχὰς ὑπομενούσης, τοῦ μεριχὰς ὑπομενηύσης. τοῦ δὲ παντὸς λύσιν μὴ ἐπιδεχο- | δὲ παντὸς λύσιν μὴ ἐπιδε- μένης, Ἐμπεδοχλῆς ἔφη χομένου. λέγει γὰρ οὕτως | τὰ ὅλα συνεστάναι οὕτως" ἄλλοτε μὲν φιλότητι συν- ἄλλοτε μὲν φιλότητι συν- ἐρχόμενα τάδε πάντα. ερχόμεν᾽ εἰς ἕν ἅπαντα ἄλλοτε δ᾽ αὖτε ἔχασταφο- ἄλλοτε δ᾽ αὖτις ἕχαστα ρούμενα νείχεος ἔχϑει. φορεύμενα νείχεος ἔχϑει. | Ὅμηρος δὲ τὴν φιλίαν | c. 100. mph δὲ τούτου xai τὸ νεῖχος τῶν τῦ Ὥμηρος τὴν φιλίαν | παντὸς μερῶν ἐν τούτοις xal τὸ νεῖχος αἰνίσσεται , αἰνίττεται ἐν οἷς φησιν ἐν οἷς φησιν ἢ Ἥρα 5, Ἥρα' map αὐτῷ " l | | | εἶμι yàp ὀψομένη πολυ- εἶμι γὰρ ὀψομένη moko- φόρβου πείρατα γαίης, φόρβου πείρατα γαίης Ὠχεανόν τε ϑεῶν γέν- Ὠχεανόν τε ϑεῶν γένε- | σιν xai μητέρα Τ᾿ηϑύν " σιν xai μητέρα Τ᾽ ηϑύν | τοὺς εἰμ᾽ ὀψομένη χαί τοὺς εἶμ᾽ ὀψομένη χαί |. eg ἄχριτα νείχεα λύσω. σφ᾽ ἄχριτα νείχεα λύσω. Placitorum consuetudinem tuetur Plutarchus Empedoclis patre patria- que praemissis, quae omisit cum reliqua explieatione τέτταρα — φησὶ δὲ οὕτως Stobaeus. praeterea ex placitorum serie evulsos Empedoclis versus eum interpretatione addere maluit. sed hine nihil suspicionis, cum quanta ille usus sit in ordinandis excerptis lieentia constet. sed hoe dubitationem tollit. Plutarehus Ἥρην φερέσβιον rectissime explieat aera, Aidonea terram. contra Stobaeus Ἥρην δὲ φερέσβιον τὴν γῆν. ἀέρα δὲ τὸν ᾿Αιδωνέα. ἐπειδὴ φῶς οἰχεῖον οὐχ ἔχει ἀλλ᾽ ὑπὸ ἡλίου χαὶ σελήνης χαὶ ἄστρων χατα- λάμπεται. contraria ut conciliaret, lusit olim Krischeus Forschung. p. 126 Stobaei verbis transpositis Ἥρην δὲ φερέσβιον τὸν ἀέρα. τὴν δὲ γὴν τὸν "Me δωνέα. frustra ille. nam quod defendit, arzumentum istuc ἐπειδὴ — χατα- λάμπεται nisi de terra intellegeretur sensu carere, fugit eum allegoriarum scriptorum similitudo, qui ad Iliadis O 189 sqq. talia produnt: Heraclit. alleg. 41 Plut. Vit. Hom. 97. 98 πὰς Ἰὰρ 6 μῦϑος ἠλληγόρηται περὶ | xad ὅτι ἐν τῇ τοῦ παντὸς νομῇ Ζεὺς τῶν dz ἀρχῆς τεττάρων στοιχείων ... | μὲν ἔλαχε τὴν τοῦ πυρὸς οὐσίαν, loss xai τῇ μὲν πυρώδει φύσει τόπον ἔνει- δῶν δὲ τὴν τοῦ ὕδατος, “Αἰδὴς δὲ τὴν μεν οὐρανόν, τὴν δ᾽ ὑγρὰν οὐσίαν [loss τοῦ ἀέρος. τοῦτον γὰρ λέγει ζόφον δῶν: προσέϑηχε. τρίτον δ᾽ ᾿Αίδην τὸν ἠερόεντα᾽ [0 191], ἐπειδὴ φῶς ἀφώτιστον ἀέρα δηλοῖ. χροινὸν δὲ οἰχεῖον οὐχ ἔχει ἀλλ᾽ ὑπὸ ἡλίου πάντων χαὶ ἑἕδραιότατον ἀπεφήνατο | xal σελήνης xal τῶν ἄλλων ἄστρων στοιχεῖον εἶναι τὴν τῆν. χαταλάμπεται. τετάρτη δὲ χατελείφϑη χαὶ χοινὴ πάντων T, γῆ. 90 v1 DE PLUTARCHI VITA noMERI his locis comparatis corruat necesse est. Krischei opinio. nam Stobaeum quae de Homerico Aide dieta erant ad Empedoclis Aidonea transtulisse in propatulo est. quem errorem utrum ipse commiserit dubium est an ex suo allegoriarum exemplo transtulerit. nihil enim certius est quod pridem lectores intellexisse opinor quam ex eommuni commentario Homerica allegoriae ratione explieante Plutarehi personati Vitam Stobaeumque et maiore licentia Heraelitum hausisse. hinc vero — ut ad Empedocleum locum redeam — mira illa erroris constantia explicatur, qua isti Ἥρην φερέσβιον terram interpretantur. nam cum Homerica cuivis philosopho substrueta opinarentur, eundem lusum, quo Iliadis locum ad elementorum doetrinam aecommodabant, in Empedoclea transtulerunt. accedit γαῖα φε- ρέσβιος Hesiodi [| Theog. 693] et hymnorum cf. p. 22. noli igitur mirari, si eadem perversitas non solum in Heraclito Plutarchi Vita Stobaeo, qui pro uno nobis sunt libro, sed etiam in aliis scriptoribus invenitur, qui Home- ricis allegoriis usi sunt.' velut Athenagoras c. 22 'Zzb; ἀργὴς — βρότειον. εἰ τοίνυν Λεὺς μὲν τὸ πῦρ. Ἥρα δὲ f qy, καὶ ὁ ἀὴρ ᾿Αιδωνεὺς xai τὸ ὕδωρ Νῇστις. στοιχεῖα δὲ ταῦτα [τὸ πῦρ τὸ ὕδωρ ὁ ἀήρ ᾿]. οὐδεὶς αὐτῶν ϑεύς χτλ. omnia coniuneta et uberrime explanata habes apud Probum ad Vergilium p. 11, 48qq. τέσσαρα — βρότειον ἡ, ut accipiamus Zzbc ἀργὴς ignem qui sit ζέων el candens, quod ignis est proprium, de quo Euripides '"6pàz τὴν ὑψοῦ — Λῆνα᾽ el Ennius 'aspice ... [ovem |cf. Cic. d. d. nat. II 20 65]. ἀργής autem id esl λαμπρὸς xoi ταχύς. nam et Homerus "xai xóvag ἀργούς᾽ ... Ἥρη autem φερέσβιος lerram (radit. quae victum ferat, de qua Homerus ζείδωρος ἄρουρα. unde τὴν Mpav quidam ἔραν appellarunt, ἠδ᾽ ' Aiómvzóc: Ditem quidem patrem glossa significat, sed accipere debemus aera, quem Euripides in Cadmo χάος appellavit ... quia quibusdam videlur aera qui el summa monlium et ima terrarum saepius lateat reliquo qui desuper incubat esse obiusiorem alque Ha vicem inferorum obtinere ... Νῆστις aquam significat quae scilicel sin- cero habitu cuncta. confirmet, nam creditur id eundem habitum quem. acce- peril sereare. ium excerpto Cicerone de deor. nat. II. 8 66 pergit p. 12, 23: Idem hoc Homerus significat sic [Ὁ 181—193] ... quod ad lorem aether pertineat, mare αὐ Neptunum, [terra] ad Ditis imperia, [in aere] ! perversam interpretationem praeter allegoriarum scriptores profert Laertius VIII 76. de Achille supra p. 22 dixi. verum intellexit praeter Aétium. Menander in Walzii rhet. IX. 141 zai περὶ Ἥρας ὅτι ἀὴρ xal “εὺς τὸ Üepuóv .. . χαὶ γρῶνται δὲ zd) τοιούτῳ τρόπῳ Παρμενίδης τε χαὶ Ἐμπεδοχλῆς ἀχριβῶς. ? scholium expunxi. aliter ἡ 17; addendum erat, praeter hanc allegoriam novit aliam Athenagoras ibid. Ζεὺς ἡ ζέουσα οὐσία κατὰ τοὺς Στωιχοὺς Ἥρα ὁ ἀὴρ xai τοῦ ὀνόματος εἰ αὐτὸ αὑτῷ ἐπισυνάπτοιτο [nimirum αὐ ρα ἢ 0] συνεχφωνουμένου, [Ποσειδῶν ἡ πόσις. ex eodem seriptore (non Apollodoro ut eredit Hirzel Unters. I 216) Cicero sua petivit de deor. nat. I] 26 95 qui loeus etiam Euripidis versum habet. quem ex eodem fonte noverunt Athe- nagoras c. 5 Heraclit. e. 23. insignis est loeus Probi ad Verg. 11, 7K. cf. supra. ? additur extremo versieulo γένος, latet γόνος i. e. σπέρμα, quod est antiquum scho- lium ad xpoowopa βρότειον cf. Plae, supra p. 88. PROLEGOMENA 91 lerram remansisse '. in quo animadvertendum quod Homerus con- sentiat. Empedocli et Heracleoni Ciceronis diversa opinione. Empedoclis eum Heracleone coniunctio inepta est [ef. Didymi fr. coll. Sehmidt p. 48'|, nisi ut fieri assolet citati seriptoris memoriae notam originis adhaesisse credis. In Heracleonis igitur commentario loci Homeri et Empedoclis arte coniuneti erant, quo facilius sententiarum similitudo leeturis occurreret. sed latius patuit ambitiosa illa comparatio. aecidit enim forte fortuna, ut duplex ex Heracleone — hune enim fontem statuo * — servata sit memoria, quam hie ex Probo quem dixi et Sexto eomposui. — - Sextus adv. mathem. X 313—318. | Probus ad Verg. p. 21, 14K. E£ ἑνὸς δὲ χαὶ ποιοῦ γεγενῆσϑαι và | — Sunt qui singulis elementis. prin- πάντα ϑέληυσιν οἵ τε περὶ τὸν Ἵππασον xai | cipia adsignaverunt Parmenides ᾿Αναξιμένη xai Θαλῇ" ὧν . | Eleates terram (7), Hippasus Me- Ἵππασος niv χαὶ xatd τινας ἹΠρά- | tapontinus et Heraclitus Ephesius xkettog 6 Ἐφέσιος ix πυρὸς ἀπέλιπον | qui σχοτεινὸς appellatur ignem τὴν γένεσιν Anarimenes Lampsacenus qui ᾿Αναξιμένης δὲ ἐξ ἀέρος primus ezristimatur physica induzisse aerem Θαλῆς δὲ ἐξ ὕδατος ... |. Thales Milesius magisler | eius aquam. Hanc quidem Thaletis opinionem ab Hesiodo putant manare qui direri |o ἥτοι μὲν πρώτιστα χάος γένετ᾽. αὐτὰρ | ἔπειτα. | Nam Zenon Cilieus sic interpre- | tatur aquam χάος appellatam ἀπὸ τοῦ | χέεσϑαι. quamquam eandem opinio- | nem ab Homero possumus intellegere, ! 2.2 5 ποιητὴς Ὅμηρος «.. λέγων: quod ait Ὠχεανήν τε ϑεῶν γένεσιν χαὶ μητέρα Ὠχεανόν τε ϑεῶν γένεσιν xal μητέρα Τηϑύν. 1 Τηϑύν. ! ex proximis apparet librarium, non Probum, haec interpolasse ut Tullianis diver- sam Homeri sententiam aptaret. nam si Empedoclea (scilicet istorum interpretatione) pu- gnant cum Cicerone l. c., consentiant necesse est cum Homericis. inde Probi verba haec fere restituam: aer ad Ditis imperia, .. . ... . terram remansisse. cf. Heraclit. 41 Plut. vit. 98 supra p. 89 im. ? Heracleonem Glauci filium Aegyptium Augusto ut videtur [οἷς Beecard. de schol. Homer. Il. I Berol. 1850 p. 76] supparem intellego, qui ἔγραψεν ὑμόμνημα εἰς ἽἸμηρον χατὰ ῥπιψῳδίαν xal εἰς τοὺς λυριχούς. περὶ τῶν παρ᾽ (fpe προσταχτικῶν ῥημάτων [Suidas]. ex Schol. Apollon. I 769 ΠῚ 37 conclusit Schmidtius l. e. Antiaristareheum eum fuisse. allegoriae, quas excerpsit Probus, in commentario Homerico infuisse videntur. ubi ordo rhapsodiarum longius digredi eum non magis prohibuit quam Heraclitum qui c. 6 pro- fiterur τάξις δέ pot γενήσεται τῶν λόγων ἡ τῶν ἩἸμηριχῶν ἐπῶν τάξις. quomodo promissis steterit, vides ex Mehleriano indice Homerico p. 1 5q. ex Heracleone haud scio an fluxerit scholion lliad. H 99, quod infra p. 92? exhibebo. 92 Ξενοφάνης ' δὲ xav ἐνίους ix γῆς" ἐχ γαίης γὰρ πάντα xai εἰς γὴν πάντα τελευτᾶ. £x πλειόνων δὲ xai ἀριϑμητῶν, δυοῖν μὲν γῆς τε χαὶ ὕδατος ... . xat ἐνίους xad ὁ Κολοφώνιος Ξενοφάνης" φησὶ γὰρ πάντες γὰρ γαίης τε χαὶ ὕδατος ἐχ- Ἱενόμεσϑα (Ὅμηρος 9 )* ἀλλ᾽ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ xai qaa γένοισἑ)ε. £x γῆς δὲ xal αἰϑέρος Εὐριπίδης ὡς πάρεστιν ἐχδέξασι)αι ἐχ τοῦ λέγειν αὐτόν E Rx * VI DE PLUTARCHI VITA HOMERI Prob. p. 21, 3 Sunt qui binis principiis mundum discriminent, nam Xenophanes Colophonius ter- ram et aquam prodidit. quamquam haec antea ab Homero Iractata sit. opinio ἀλλ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ xai γαῖα γένοισϑε. consent in. numero. Euripides sed speciem discriminat, terram enim et aerem inducit principia rerum esse Ϊ in Antiopa [fr. 935 N.] (ὁρᾶς τὸν ὑψοῦ τόνδ᾽ ἄπειρον αἰϑέρα | xal γῆν πέριξ ἔχον ὑγραῖς à ἀγ- | χάλαις 5 τοῦτον νόμιζε Za, τόνδ᾽ ἡγοῦ θεόν. | p. 10. 33 | Ex his (quattuor elementis) omnia esse postea effigiata Stoici tradunt | Zenon Cilieus et Chrysippus So- laeus el Cleanthes Assius qui prin— αἰϑέρα xai γαῖαν πάντων γενέτειραν ἀείδω ἐχ τεσσάρων δὲ ὁ Ἐμπεδοχλῆς ' Sextiana. apposui non qualia ipse seriptor mira socordia descripsit, sed qualia in exemplari invenisse putandus est. nam $ 314 ἐκ πλειόνων δέ, inquit, καὶ ἀριϑμητῶν., δυοῖν μὲν Ἰῆς τε καὶ ὕδατος ὁ ποιητὴς Ὅμηρος ὁτὲ μὲν λέγων ᾿ὠχεανόν — "Tróv. quid potest absurdius coniungi? pertinet enim versus Homericus ad confirmandam T haletis opinionem $312, quod ex Probo Plutarchi Vita c. 93. Aétio I 32 satis constat. tum Euripidi versum αἰϑέρα xai γαῖαν πάντων γενέτειραν ἀείδω non solum propter metrum sed etiam dicendi genus spuriis potius quam incertis fragmentis [Nauckii fr. trag. p. 534, Eurip. fr. p. 282] adiungendum censeo, pessime factum ut versus genuinus, quem praeteriit Sextus, etiam in Probo inter- cideret. sed cum notissimi versus ὡρᾷς xzA.. apud Probum p. 11, 8 sententiae conveniant, haud dubito Schneidewino et Nauckio adstipulari, qui Probi alterum ex altero loco suppleri iubent, cf. supra p. 90. Sexti memoria quam Hippolyti excerptis [refut. omn. haer. X 6. 7] testatam habemus (nisi quod ille fortasse recte Θαλῇ τὸν Μιλήσιον, "Ixzaoe piv ὁ Me- ταποντῖνος, contra invito scriptore Platonis sententiam ex primo libro p. 32 Gotting. et minutiors quaedam supplementa addidit) sic turbata est: $ 313 Θαλῆς δὲ ἐξ ὕδατος. Ξενο- φάνης δὲ κατ᾽ ἐνίους (x γῆς — $ 314 γῆς τε xai ὕδατος ὁ ποιητὴς Ὅμηρος ὁτὲ piv λέγων ᾿ὠκεανόν τε — Ἰ ηϑύν᾽, ὁτὲ δὲ ᾿ ἀλλ᾽ ὑμεῖς --- γένοισϑε᾽. συμφέρεσϑαι δ᾽ αὐτῷ δοχεῖ xaT ἐνίους καὶ ὁ Κολοφώνιος Ξενοφάνης" φησὶ γὰρ πάντες --- ἐχγενόμεσϑα᾽. ἐκ γῆς δὲ xal αἰϑέρος Εὐρι- zr κτλ, in Probo suspicionem movent Parmenidea opinio [cf. infra Clem. Recogn. VIII 15 in c. de Galeni historia phil.] et Anaximeni tributa physicorum inventio. 2 ad eundem Homeri versum H 99 adnotant scholia Veneta A B: xal Ξενοφάνης πάντες γὰρ γαίης τε xai ὕδατος ἐχγενόμεσνα [ἐχγεννώμεϑα Leyd.), ἐκ γῆς γὰρ [τὰ add. Leyd.] πάντα xal εἰς γῆν [πάντα add. Leyd.] τελευτᾷ [3, ὅτι τὸ ὕδωρ τὰς ψυχὰς διαφϑείρει add. A]. PROLEGOMENA 93 |! cipem habuerunt Empedoclem Agri- | gentinum qui de his ita scribit: τέσσαρα γὰρ πάντων ῥιζώματα πρῷς τέσσαρα δὴ πάντων ῥιζώματα πρῶτον Toy ἄχουξ ἔασιν Zsbc ἀργὴς Hor τε φερέσβιος ἠδ | “εὺς ἀργὴς Ἥρη τε φερέσβιος To ᾿Αἰιδωνεύς | ' Mümvsóc No: U ἢ Gaxpóot; τέγγει xpoóvo- | Νῇστίς ὃ 7, δαχρύοις qe πιχροῖς veu μα βρότειον. ἦ | βρότειον [γένος ' quo iure artius inter utrumque indicem vineulum intereedere existimem, patet. nam consentit non solum Homeri crebra comparatio, sed etiam mira philosophorum eontra tempora suecessio Hippasi eum Heraelito, Ana- ximenis, Thaletis, quae elementorum ordine niti videtur [cef. p. 94, 4]. ergo si Heracleonis arbitrio is ordo placuit, ne hie quidem allegorias primus eom- posuit. id quod vix quisquam a grammatieo postulabit. sed ultra licet progredi, si quidem in eodem fundamento ereverunt, quae iam ex Plu- tarehi Vita conferam additis Stobaei frustulis, ut quam instituimus allego- riarum eomparationem simul provehamus. Stob. I 10 2, c. x Plut. Vit. Hom. e. 93. ἀρξώμεϑα τοίνυν ἀπὸ τῆς τοῦ παντὸς ἀρχῆς καὶ γενέσεως ἣν Θαλῆς 6 Μι- | λήσιος εἰς τὴν τοῦ ὕδατος οὐσίαν ἀνα- φέρει. xal ϑεασώμεϑα εἰ πρῶτος Ὅμη- (Ὁμήρου) ρος τοῦδ᾽ ὑπέλαβεν εἰπὼν " Ὠχεανός ὃ᾽ ὥσπερ γένεσις πάντεσσι Ὠχεανός U' ὥσπερ τένεσις πάντεσσι τέτυχται. | τέτυχται. μετ᾽ ἐχεῖνον δὲ Ξενοφάνης 6 Koko- Ὁμήρου | φώνιος ὑφιστάμενος τὰς πρώτας ἀρχὰς Ὅμηρος δὲ σημαίνει τὴν ἀνάλυσιν εἰς εἶναι τὸ ὕδωρ xal τὴν γὴν ἔοιχε σπάσαι τὰ εννητιχὰ στοιχεῖα τοῦ παντὸς λέ. τὴν ἀφορμὴν ταύτην ix τῶν Ὁμηριχῶν Ἴων" τούτων * ἀλλ᾽ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ καὶ qaia ἀλλ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ xal γαῖα ἡένοισϑε. γένοισϑε ! versus corrupti cum in codicibus VP desint Egnatii sola sive fide sive coniectura nituntur. quae secuntur supra p. 90 exhibui. in Νήστιδος interpretatione [cf. supra p. 90, 4 ab im.] noli scribere: nam creditur ea. vertitur eni graecum τοῦτο sc. ὕδωρ. quae in Probo secuntur de Aristotele et Anaxagora p. 13, 1 sqq. discrepant. ? sequitur in Sexto $ 316 Ocelli Lucani et Aristotelis Empedoclis Anaxagorae De- mocriti Epicuri Heraclidis Asclepiadis placita quae ex eodem libro unde Pyrrh. Hyp. ΠῚ 39 adv. mathem. IX 360 petita sunt. singularia sunt Empedoclea ὃ 317 ἐχ δὲ τῶν Ἐξ τὴν πάντων ὑπέϑεντο γένεσιν ob περὶ τὸν Ἐμπεδοκλέα. ἐν οἷς piv γὰρ λέγει ᾿ τέσσαρα τῶν πάντων ῥιζώματα᾽, ἐκ τεσσάρων ποιεῖ τὴν γένεσιν, ὅταν δὲ προσϑῇ ᾿νεῖχος τ᾽ οὐλόμενον — ἴση μῆχός τε πλάτος τε ἕξ παραδίδωσι τὰς τῶν ὄντων ἀργάς, τέσσαρας μὲν τὰς ὑλιχάς, γῆν ὕδωρ ἀέρα πῦρ, δύο δὲ τὰς δραστηρίους φιλίαν καὶ veixoc. haec "Theophrasti Opinion. fr. 3 tam sunt similia, ut origo latere nullo modo possit. de ceteris infra Galeni historiae pr&efaturo dicendum erit. 94 VI DE PLUTARCHI VITA HOMERI | σημαίνει γὰρ τὴν ἀνάλυσιν εἰς τὰ γεννη- τιχὰ στοιχεῖα τοῦ παντός. ἣ δὲ μάλιστα ἀληϑὴς δόξα τέσσαρα στοιχεῖα συνίστησι πῦρ ἀέρα ὕδωρ γῆν. ταῦτα δὲ xa! Ὅμηρος εἰδὼς φαίνεται ἀνημονεύων ἐν πολλοῖς αὐτῶν ξχάστου. videmus Plutarehum anthologo multo uberiorem. sed ut intellegas quantillum delibaverit uterque ex vetustiore thesauro, tertium adhibeto Heraclitum e. 22: xai τῶν φυσιχῶν χατὰ τὰ στοιχεῖα δογμάτων sl; ἀρχηγὸς Ὅμηρος ... Θάλητα μέν γε τὸν Μιλήσιον ὁμολογοῦσι πρῶτον ὑποστήσασϑαι τῶν ὅλων χοσμογύνον στοιχεῖον τὸ ὕδωρ. ἢ γὰρ ὑγρὰ φύσις εὐμαρῶς si; ἕχαστα μεταπλαττημένη πρὸς τὸ ποιχίλον εἴωϑε μορφοῦσϑαι ... διὸ OT, τῆς τετράδος τῶν στοιχείων ὥσπερ αἰτιώτατον ὁ Θάλης ἀπεφήνατο [στοιχεῖον εἶναι] τὸ ὕδωρ. τίς οὖν ἐγέννησε ταύτην τὴν δόξαν; οὐχ Ὅμηρος εἰπών ' Ὠχεανὸς ὥσπερ γένεσις πάν- τεσσι τέτυχται᾽ . .. ἀλλ᾽ ὃ Ἀλαζομένιος ᾿λναξαγόρας χατὰ διαδοχὴν γνώριμος ὧν Θάλητος συνέζευξε τῷ ὕδατι δεύτερον στοιχεῖον τὴν γῆν. ἵνα ξηρῷ μιχϑὲν ὑγρὸν ἐξ ἀντιπάλου φύσεως εἰς μίαν ὁμόνοιαν ἀναχραϑῇ. καὶ ταύτην δὲ τὴν ἀπό- φασιν πρῶτος Ὅμηρος ἐγεώργησεν ᾿Αναξαγόραᾳ σπέρματα τῆς ἐπινοίας χαρισά- μενος ἐν οἷς φησιν ἀλλ᾽ ὑμεῖς μὲν πάντες ὕδωρ χαὶ γαῖα γένοισϑε. πᾶν γὰρ τὸ φυόμενον ἔχ τινων εἰς ταὐτὰ ἀναλύεται διαφϑειρόμενον ὡσπερεὶ τῆς φύσεως ἃ δεδαάνειχεν ἐν ἀρχῇ χρέα χομιζομένης ἐπὶ τέλει. διὸ δὴ τοῖς Κλαζο- μενίοις δόγμασιν ἑπόμενος Εὐριπίδης φησί χωρεῖ δ᾽ ὀπίσω τὰ μὲν ἐχ γαίας φύντ᾽ εἰς γαῖαν. τὰ δ᾽ ἀπ᾽ αἰϑερίου βλαστόντα γονῆς εἰς αἰϑέρα. «ον ἐσχάτη τοίνυν ὑπὸ τῶν μεγίστων φιλοσόφων T, τελεία τετρὰς ἐν τοῖς στοι- χείοις συνεπληρώϑη. Si Heraeliti supplementa arcessiveris, simillimam Heraeleoneae ha- bebis philosophorum seriem, Thaletis Xenophanis Anaxagorae Euripidis, quibus ex superiore eonspeetu [p. 89] Empedocles addendus est. constat etiam his opinionum ab elementorum numero procedens enumeratio Ho- merique perpetua comparatio. sed sano ordine a Thalete fit principium. ergo deducta est illine turbatus grammatiei eommentarius. quid? ipso Heraeliti errore antiquior patefieri videtur origo. Anaxagoram enim quod dieit τῷ ὅδατι δεύτερον στοιχεῖον τὴν γὴν iunxisse, manifesto errore a Xeno- phane traduetum est, quem non solum ipsa doctrina sed etiam cognatorum seriptorum memoria monstrat. unde ista confusio? nempe ex perpetua Anaxagorae eum Euripideis versibus [fr. 526 N.| coniunetione, quam testa- tur Aétius V 19 3 ὡς xai ᾿Αναξαγόρας xai Εὐριπίδης ᾿ϑνήσχει δ᾽ οὐδὲν — ἐπέ- δειξεν, quid? quod antiquior Vitruvius VIII praef. S 1: Euripides auditor Anaragorae quem philosophum Athenienses scaenicum appellaverunt aera et terram ...' aequalium amieitiam eidem fragmento praemisit. de Euri- * secuntur in. Vitruvio: Pythagoras Empedocles Epicharmus IV elemento- PROLEGOMENA 95 pidis eum Anaxagora necessitate quam arbitraria esset veterum recentium- que opinio, edocti sumus Wilamovitzii Analeetis Euripid. p. 162 καᾳ. sed eavit tamen, quantum Vitruvii uberiore exeerpto doeemur, qui Euripidis versibus ita prolusit melius Aétio et Heraelito, ne neglegentiae erimen mereret. nam illi quidem Euripideam opinionem aeque Anaxagoream praediearunt. ergo ut eomprehendam, Vitruvio vetustior fuit alle- goriarum ille eonditor sine dubio Stoicorum philosophiae ad- dietus, qui Heraeleoni grammatico (Probo Sexto) Heraclito, recentiori Stobaei et Plutarcheae Vitae fonti promptam phi- losophorum eum Homero conlatorum materiam suppeditavit. philosophorum memoria unde allegoriis affluxerit, difficilius est dietu. sed eum praeter versum Homeri Ὠχεανόν --- Τ᾿ ηϑύν [οἷν p. 9'| iam ab Aristo- tele Metaph. A 3 p. 983^ 30 eomparatum etiam alter Ὠχεανής --- τέτυχται aecersitus sit, quem coniungunt eum Thalete Plaeita I 3 2, et Empedoelis Xenophanisque versus eidem in Plac. I3 20. 12 legantur, aliquam ne- eessitudinem inter Aétium et allegorias intercedere non negabis. sed de Aétii fontibus serutandis infra latissimus patebit campus. Nunc ex Plutarcheae Vitae Stobaeique excerptis communem illum librum componere pergam. Stob. I 22 2 Plut. V. H. e. 95 Ὅμηρος τὸν αἰϑέρα τοῦ ἀέρος ὑψηλό- ὑπὲρ. 0E γῆς ὄντος τοῦ ἀέρος τὸν αἰϑέρα τερον εἶναί φησιν. εἴρηχε ὃξ οὕτως" Αὑψηλότερον εἶναί φησιν οὕτως" εἰς ἐλάτην ἀναβὰς περιμήχετον ἣ τότ᾽ εἰς ἐλάτην ἀναβὰς περιμήκετον ἣ τότ᾽ ἐν Ἴδη ἐν Ἴδῃ υαχροτάτη πεφυυῖα δι᾿ ἠέρος αἰϑέ᾽ ἀχροτάτη πεφυυῖα δι᾿ ἠέρος αἰϑέρ᾽ ἵχανεν. | ἴχανε" ἐπέχεινα δὲ τοῦ αἰϑέρος τὸν οὐρανὸν τοῦ δὲ αἰϑέρος ἀνωτέρω τὸν οὐρανόν " ὑπάρχειν ἀπεφήνατη. λέγει γὰρ τοιῶσδε" | ὡς οἱ μὲν μάρναντο σιδήρειος δ᾽ ὀρυ- ὡς οἱ μὲν μάρναντο: σιδήοειος δ᾽ ὀρυ- υαγδός | μαγδός χάλχεον οὐρανὸν ἢχε V αἰϑέρος ἀτρυ- χάλχεων οὐρανὸν ἴχε δι᾽ atüépoz ἀτρυ- γέτοιο. γέτοιο. ἐπὶ πᾶσι δὲ τὸν ὄλυμπον ὑπάρχειν xa | xai ἔτι ἐν τούτῳ ἐξοχήν τινα χαὶ ϑειότητα. φησὶ γὰρ οὕτως" ἠερίη δ᾽ ἀνέβη μέγαν οὐρανὸν οὔλυμ.- ἠερίη δ᾽ ἀνέβη μέγαν οὐρανὸν οὔλυμ- πόν τε. | πόν τε τὸ γὰρ ἀπωτάτω τῆς c. χαὶ μήτε τὸ γὰρ χαϑαρώτερον τοῦ ἀέρος dww- rum inventores, praecedunt Thales Heraclitus Magorum sacerdotes. similis series II 1. Thales Heraclitus Democritus et Epicurus Pythagorei. Heracliti cognomen ut cognati fontis indicium praeter Vitruvium noverunt Probus p. 21] ed. K. et He- raclit, alleg. 24 ὁ γοῦν σχοτεινὸς Ἡράκλειτος ἀσαφῇ xai διὰ συμβόλων εἰχάζεσϑαι δυνάμενα ϑεολογεῖ τὰ φυσιχά (hine Heraclitus inditum est libello titulus). praeterea cognomen in- venitur e. g. Ps.-Arist. de mund. p. 306b 20, qui liber Vitruvio non multo antiquior vi- detur et postea in Eusebio P. E. X 11 14, TTzetz. exeg. Iliad. in Bachmanni schol. I 826, 5. 96 VI DE PLUTARCHI VITA HOMERT τὴν Gxtàv αὐτῆς μήτε τὰς ἀναθυμιάσεις | τάτω ὃν xol τὸ μάλιστ᾽ ἀπέχον τῆς γῆς προσδεχόμενηων ὡς ἀειλαμπὲς xal ὁλο- χαὶ τῶν ἐξ αὐτῆς ἀναϑυμιάσεων ὡς λαμπὲς ὄλυμπον οἱ παλαιοὶ προσηγό- ὅλον λαμπρόν φασιν ὄλυμπον προση- ρευσαν. τοῦτο δὲ xai δι᾽ αὐτῶν δηλοῦται | γορεῦσϑαι. ἐν el; φησι τοιῶσδε" l| οὔλυμπόνδ᾽, Git φασὶ ϑεῶν ἕδος ἀσφα- | λὲς αἰεί | ἔμμεναι, οὔτ᾽ ἀνέμοισι τινάσσεται οὔτε | ποτ᾽ ὄμβρῳ | δεύεται, οὐδὲ χιὼν ἐπιχίδναται. ἀλλὰ μάλ᾽ αἴϑρη πέπταται ἀννέφελος, λευχὴ δ᾽ ἐπιδέ- ὄρομεν αἴγλη. eadem ratione concinunt 60]. 1 85. 10 p. 148. eum Plut. e. 124 |ef. Lehrs de Arist. p. 86], eel. I 25 p. 540 minus aceurate respondet c. 104 sq. sine dubio ex eodem libro petita sunt excerpta Stobaei I 1 2 p. 6 et fortasse floril. t. 11 24. Unum exhibebo paulo insigniorem loeum, quippe qui utriusque seriptoris in exeerpendo diversam rationem prodat. Stob. I 1 10 p. 20 | Plut. 145 Πυϑαγόρας πλείστῃ σπουδῇ, περὶ τοὺς ἔχεται δὲ τῆς αὕτῃς ϑεωρίας xal dpib- ἀριϑμοὺς ἐχρήσατο τάς τε τῶν ζῴων μητιχὴ χαὶ μουσιχὴ ἃς xal [Πυϑαγόρας γενέσεις ἀνῆγεν εἰς ἀριϑμοὺς xal τῶν διαφερόντως ἐτίμησεν... . 6 γὰρ Πυϑα- ἀστέρων τὰς περιόδους. ἔτι δὲ τοῖς ϑεοῖς γόρας τοὺς ἀριϑμοὺς μεγίστην δύναμιν ἀπειχάζων ἐπωνόμαζεν, ᾿ ὡς ᾿Απόλλωνα ἔχειν ἡγούμενος xal πάντα εἰς ἀριϑμοὺς μὲν τὴν μονάδα οὖσαν, "Άρτεμιν δὲ ἀναφέρων τῶν τε ἄστρων τὰς περιόδους τὴν δυάδα, . . . . τὴν δὲ ἑξάδα Γάμον | xal τῶν ζῴων τὰς γενέσεις, δύο τὰς ὶ ᾿Αφροδίτην, τὴν δὲ ἑβδομάδα Και- ἀνωτάτω ἀρχὰς ἐλάμβανε, τὴν μὲν ὡρισ- ρὸν xal 'Alwvav, ᾿Ασφάλειον δὲ [lo- | μένην μονάδα τὴν δὲ ἀόριστον δυάδα σειδῶνα τὴν ὀγδοάδα, xai τὴν δεχάδα χαλῶν, τὴν μὲν ἀγαϑῶν τὴν δὲ χαχῶν [Παντέλειαν. αὐτοῦ δὲ πάλιν τοῦ ἀριϑμοῦ | οὖσαν ἀρχήν - - - ὅϑεν xal τῶν ἐφεξῆς τὸν μὲν ἄρτιον ἀτελῆ. πλήρη δὲ x«i ἀριϑιῶν τὸν μὲν ἄρτιον ἐνδεᾶ xal ἀτελῆ, τέλειον ἀπέφηνε τὸν περιττόν, ὅτι μι- | τὸν ὃὲ περισσὴν πλήρη τε χαὶ τέλειον Ἰνύμενός τε πρὸς τὸν ἄρτιον ἀεὶ ποιεῖται | ἀπέφηνεν, ὅτι μιγνύμενός τε πρὸς τὸν | X περιχρατεῖν τὸν ἐξ ἀμφοῖν περισσόν, αὑτῷ ἄρτιον ἀεὶ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν διασῷ- τε πάλιν συντιϑέμενος γεννᾷ τὸν ἄρτιον, ζει τοῦ περισσοῦ xai ἐν τούτοις ἐπὶ 6 δ᾽ ἄρτιος οὐδέποτε τὸν περισσόν, ὡς χρατοῦντος, ἑαυτῷ τε συντιϑέμενος γεννᾷ οὐ Ἰόνιμος ὧν οὐδὲ ἔχων δύναμιν ἀρχῆς. τὸν ἄρτιον" γόνιμηος γάρ ἐστι xal ἔχει ὥστε ἐν τῷ διαιρεῖσθαι δίχα πολλοὶ τῶν δύναμιν ἀρχῆς xai διαίρεσιν οὐχ ἐπιδέ- ἀρτίων εἰς περισσοὺς τὴν ἀνάλυσιν λαμ- χεται ἀεὶ τῆς μονάδος ἐν αὐτῷ περιού- ! 5 ἐπονομάζομεν F || 9 xai Ποσειδῶνα scribebat Meineke || 19. ἀπέφηνε recte F: vulgo ἀπεφήνατο ex Augustani interpolatione || 20 ἄλυσιν F || 21 ἐξχαίδεχα F: corr. Heeren | 24 πᾶσιν Ε΄ 34 ὡς ἂν F: ὡς δὴ Meineke || PROLEGOMENA βάνουσιν. ὡς ὃ ὀχτωχαίδεχα, τῶν δὲ περισσῶν εἰς ἀρτίους οὐϑείς - ἀδιαίρετον τὰρ ἢ ἀρχὴ xal τὸ στοιχεῖον εἰς ἕτερα" τοῖς δὲ ἄλλοις εἰς διαλύσεις. ἔτι δὲ τῇ μονάδι τῶν ἐφεξῆς περισσῶν Ἰνωμόνων τὰ αὐτὰ παλιν αἱ. περιτιϑεμένων,. 6 πινόμενος αἰεὶ τετράγωνός ἐστι" τῶν δὲ ἀρτίων ὁμοίως περιτιϑεμένων, ἑτερομή- χεις xal ἄνισοι πᾶντες ἀποβαίνουσιν. ἴτον δὲ ἰσάχις οὐδείς. xal μὴν εἰς δύο διαιρουμένων ἴσα. τοῦ μὲν περισσοῦ μο- νὰς ἐν μέσῳ περίεστι, τοῦ δὲ ἀρτίου χενὴ λείπεται χώρα xal ἀδέσποτος xal | ἀνάριϑμης ὡς dy ἐνδεοῦς xal ἀτελοῦς ὄντος. περὶ OR τοῦ χοινοῦ λόγου τῶν ἀριϑμῶν τοῦτον διέξεισι τὸν τρόπον. Plutarehei libelli similitudinem vel Heerenius perspexit. 91 σης. ὃ δὲ ἄρτιος οὔτε γεννᾷ ποτε τὸν περισσὸν συντιϑέμενος ἑαυτῷ οὔτε ἐστὶν ἀδιαίρετος. sed quod ait certum esse auctorem (i. e. Stobaeum) ante oeulos habuisse Vitam Homeri, id non potuit seribere nisi sopitus. nam genuina magis est Stobaei eeloga, Plutarchi amplificata et variata. primae sententiae con- cordant. tum Stobaeus de deorum nominibus loquitur [οἵ, Theologum. arithm. 33. 44. 53. 55. 63], ille ad monadis et dyadis explieationem properat omissam fortasse a Stobaeo. tum iterum concordia, nisi quod huius verba magis ad artem enucleata sunt. gium eum Vita Homeri conferre Stob. flor. t. 33 17 Πλουτάρχου. {πρὶ τῆς χαϑ' Ὅμηρον ἐχεμυϑίας διὰ τούτου σαφῶς δείχνυται. λέγει γὰρ Θερσῖτ᾽ ἀχριτόμυϑε, λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής. ἴσχεο μηδ᾽ ἔϑελ᾽ οἷος ἐριζέμεναι βασιλῆι. χαὶ τοῦ Τηλεμάχου εἰπόντος 7, μάλα τις ϑεῶν ἔνδον dU οὐρανὸν | εὐρὺν ἔχουσιν ἐπιλαμβανόμενος ὁ πατὴρ ἔφη σίγα xal χατὰ σὸν νόον ἴσχανΞ μηδ ἐρέεινε. αὕτη τοι δίχη ἐστὶ ϑεῶν οὗ ὄλυμπον ἔχουσι. τοῦτο λοῦντες οὐδὲν ἀπεχρίνοντο τοῖς περὶ ϑεῶν ὅτι τύχοιεν ἰταμῶς xal εὐχερῶς τῶσι. Diels, Doxographi graeci. ἤγησιν (?) ot Πυϑαγοριχοὶ xa- | placet ultimo loco florile- Plut. V. Hom. e. 149 ἐπεὶ δὲ ἐν τούτοις xat ΠΠυϑαγόρου ἐμνη- μονεύσαμεν ᾧ μάλιστα ἤρεσχεν T, ἐχε- μυϑία χαὶ τὸ σιγᾶν ἃ μὴ χρὴ λέγειν ϑεασώμεϑα εἰ χαὶ Ὅμηρος ταύτην ἔσχε τὴν γνώμην. ἐπί τε γὰρ τῶν παροινούν- των ἔφη χαί τι ἔπος προέηχεν ὅπερ v ἄρρητον ἄμεινον χαί τῷ Θερσίτῃ ἐπιπλήττει ἴσχεο Θερσῖτ᾽ ἀχριτόμυϑε λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής χαὶ τοῦ Ἰδομενέως χαϑαπτόμενος ὃ Ala; λέγει wx. ... xai τὸν Ὀδυσσέα τῷ υἱῷ διαχελευόμενον eo. χαὶ πάλιν αὐτῷ παραινεῖ σία wal χατὰ σὸν νόον ἴσχανε μηδ᾽ ἐρέεινε" 98 VI DE PLUTARCHI VITA HOMERI Inter haec quoque exeerpta eam quam dixi necessitatem intercedere non infitiabere. communis Pythagorae memoria, communes versus ad Thersitam et Telemachum dicti, cetera liberius in utroque, Plutarcho exemplar augente et amplifieante. idem in prioribus excerptis observare lieuit. sed haee Stobaei ecloga peculiari quadam virtute splendet. quem- admodum florilegii auxilio Arii lemma Stobaeo restitutum est, ita hic ser- vatum est memorabile nomen Plutarchi. atque hoe nomine permoveor ut litem denuo suscitem quae diu sub iudice est non profligaturus, sed testem neglectum producturus. Homeri vita quae olim ex principe Homeri editione Florentina inno- tuit, a Duebnero ad Plutarchi eodiees illos Parisinos AE maxime recen- sita et emendata est. praemittitur in codicibus frivola de Homeri genere et carmine scriptiuneula a Byzantinis confecta et a ceteris resecanda. nam propter argumenti tantum cognationem inhonestum caput probo commentario praefixum est. atque hie de Homeri sapientia libellus quin antiquus sit neminem fugit. quid? R. Sehmidtius [de Plutarchea quae vulgo fertur Homeri vita Hal. 1850] Porphyrium auctorem evincere studuit. qui quaestionem perdiffieilem haud inseite tractavit nisi quod plane ineredibili iudieio Heracliti allegorias tumide et indocte scriptas eidem Porphyrio vindieabat. ' Sehmidtianam de Plutarchea Vita coniecturam Gildersleeveus [de Porphyrii studiis Homerieis capit. trias. Gotting. 1853] levibus sane argumentis refutabat. adversati sunt etiam Wollenbergius [de Porphyr. stud. philolog. eap. V. Berol. 1854] ineptissimae ipse suspi- cionis auetor [thes. V], Bernhardyus Gr. litt. hist. II 1* 202, R. Volkmannus Plut. Chaer. Vit. et seript. I 121. contra Sengebuschius dissertat. homerie. prior. p. 5 et 6. Wolffius Porphyrii de philos. ex orae. hauriend. p. 24 sq. Sehmidtium doctissime defenderunt. auctoritatum igitur momenta paria. videamus argumenta. praeter leviora quaedam duas proferunt Porphy- rianae originis vindicias, primum quod Circes allegoria similiter in V. H. e. 126 atque a Porphyrio apud Stob. I 41 60 p. 1046 explicetur, tum quod enneadis vis illic e. 145 celebrata ad unum Porphyrium maxime quadret, qui Plotini libros ad hune numerum digesserit et a loanne Lydo de mens, IV 78 propterea nominatim laudetur. sed neutrum rem confieit. quid enim prius argumentum aliud probat quam allegoriarum librum quem supra dixi utrique patuisse? nam ut Stoicorum doetrina et Porphyriano et Plutarcheo loeo promiseue adhaeret, ita variant excerpendo. ille pa- ! seductus est Schmidtius scholiorum Homericorum falso testimonio, nam Venet. B ad O 21 [Heraclit. 40], Venet. B (non A) ad 8 ὃ [Heraclit. 36], Venet. B ad M 27 [He- raclit. 38], Ven. B ad Ξ 346 [Heraclit. 39] a Villoisone Porphyrii lemma fraudulenter praefixum est, quod securus ut alia Bekkerus propagavit. cf. H. Schrader über die porphyr. Iliasschol. Hamb. 1872 p.2. V. Rose Ar. Pseud. p. 152, nolo tamen diffiteri in Ley- : " " vp densi et fortasse in aliis ut Etonensi et Escurialensi ad 8 3 lemma [lop adscriptum legi, qui error faciles habet explieatus. sed de his Sehraderus futurus Porphyrianorum scho- liorum editor viderit. PROLEGOMENA 99 lingenesiam et animarum in aera receptum retinet, hie veriloquium Αἰαῖα ἀπὸ τοῦ αἰάζειν aueupatur. alterum argumentum fortius videatur. verum in Homeri aperto enneadis studio explieando allegoriarum venatores paene ultro in idem ineiderunt. quod praeiverunt Aristarchei velut Aristonieus ad Z 174 et sehol. B et Vict. ad M 25. sed largiamur istis Porphyrium ' in Graeciam invexisse enneadem, quid impedit, quominus Vita Homeri hoe quidem Porphyrianum inventum seeuta esse videatur? at Porphyrius Vitam nullo modo scripsit, quia scribendi et ratio et oratio Porphyriano mori plane contrariae sunt. quod vel ex brevissimo capite de Circe lu- eulento exemplo demonstratur. neque quidquam valet Sehmidtii ratio diversas Porphyrii aetates excusantis. quae ne tum quidem probabilis esset, si nomen philosophi dilucide Vitae inseriptum esset. Similiter fere eontra Sehmidtium disputavit Volkmannus, sed quod idem velut maximum argumentum obiecit Homericae aetatis diversam . notationem, hoc reeuso. nam Plutarchi locus interpolatione e Byzantina quam dixi seriptione areessita foedatus est. neque iterum debebat in disceptationem vocari, postquam ἃ Sengebuschio probe restitutus est. de Porphyrio igitur satis. Multo probabiliora possunt effiei ex Stobaei quae dixi exeerptis Ho- merieis. quibus eum Plutarchi nomen uno certe loco inseriptus sit, statuo altero fortasse saeculo subdita Chaeronensis persona ex antiquo alleroriarum eorpore, quod multifariam excerptum dixi, enchiridion Ho- merieum breviatum esse. hinc Stobaei fragmenta dedueta sunt. indidem titulo servato multis autem additis omissis variatis ea quam nos tenemus Plutarchi Vita. sed haec omnis quaestio affecta magis quam absoluta de- nuo erit pertraetanda. nos quoniam anepigrapha placita suis distribuimus seriptoribus Aétio Ario Pseudo-Plutareho Vitae Homeri seriptori ad pro- positum revertimur. YII DE AETII SECTA ET AETATE Arii Didymi memoriam haud inviti paulo diligentius recoluimus, quippe eui non uno nomine comparari possit Plaeitorum colleetor Aétius. nam is quoque ἃ sectarum censura fere abstinuit ae Stoicorum non minus quam Epieureorum disputationes tamquam ex ipsius sententia dictas edidit. haud absimili ratione Arius non solum Stoieos Peripatieos Pla- tonieosque sed fortasse etiam Epicureos nullo suo iudieio addito excer- ! Plutarch. l.c, τί δήποτ᾽ οὖν ἐστιν 5$ | — L Lyd. | c. ϑεῖος ὁ τῆς ἐννεάδος ἀριϑμὸς τῶν ἐννέα ἀριϑμὸς τελειότατος ; ὅτι ἐστὶν ἀπὸ | ix [intercidit τριῶν] τριάδων ἐχπληρούμενος τοῦ πρώτου περισσοῦ τετράγωνος xal περισς καὶ τὰς ἀχρύτητας τῆς ϑεολογίας κατὰ τὴν φάκις περισσός. εἰς τρεῖς διαιρούμενος τριάδας ὧν Χαλδαιχὴν φιλοσοφίαν ὡς φησι Πορφύ- ἑκάστη, πάλιν εἰς τρεῖς μονάδας διαιρεῖται. | pios. ἀποσῴζων. 1* 100 VII. DE AETIT SECTA ET AETATE psit et ut ille optimos pessimos auetores promiseue adscivit, ita Arius quaeeunque in manus venerant primaria cuiusque sectae non minus quam quintae classis seripta respexit. praeterea ecleetieo genere, si quid in prooemiis propriae doctrinae pellucet, uterque usus est. In Ario inter Stoieorum notiones Aristotelisque categorias pax conciliata est cf. Stob. eel. II p. 46H. supra p. 10. multo etiam magis decolor Aétii oratio. modo Peripatetieum audis velut Plac. I 2 2 τὸ εἶδης ὃ χαλοῦμεν ἐντελέχειαν, modo Stoieum velut ibidem ἀρχάς φαμεν slvat οὔτε συνθέτους οὔτε dzoce- λέσματα, sed ut ille Stoicis, ita Aétius Peripatetieis principatum tribuisse videtur, si quidem in prooemio et I 1. 2 Aristotelis ter eum Theophrasto et Peripatetieis, semel Stoicorum vel Platonis sententiae apparent. hinc eonieetura valet in Peripateticorum eum schola tiroeinia philosophiae posuisse. nam supra tiroeinia ille quidem numquam evectus est. nec graviora desunt indicia. constat post Andronieum qui extiterunt Peripa- tetiei eos seholae umbra non egressos esse, ut ex unis fere commen- tariis tenuissima notitia hauriri possit. Aétius autem, qui Posidonium alioqui ultimum ' cognovit philosophorum, Peripatetieum commemorat Xenarchum amieum Arii et Augusti, euius de anima opinio haec est IV 3 10 Zévapyo; 6 [Περιπατητιχὺς χαί τινες ἕτεροι τῆς αὐτῆς αἱρέσεως τὴν χατὰ τὸ εἶδος τελειότητα χαὶ ἐντελέχειαν xal) ἑαυτὴν οὖσαν ἅμα xal μετὰ τοῦ σώματος συντεταγμένην. ' quid igitur? nonne eredibile notitiam illam re- centem ex ipsa Peripatetiei schola receptam esse? credibile sane sed mi- nime necessarium, ut praestet quae certa sunt inde concludere. scripsit Aétius non ante Augustum, idemque non post Antoninos, quorum aetate exeerpsisse videtur Plutarchus. quaeritur uter terminus propius ab illius natali absit. qua in re nee tam inopes sumus argumentorum ut ne con- ieeturam quidem periclitari liceat nee tam instrueti a subsidiis ut ulterius provehi fas sit. nimirum frustra Aétii rhetoris memoria citabitur, quem p. 49 Augusti aetati supparem dixi. quid enim rhetori eommunionis eum scho- lastico Plaeitorum enarratore, nisi forte in materiae siccitate dispositionis turbis orationis exilitate novitatis eum quandam gratiam aucupatum putas ? neque ex astrologiae mentione V 18 6 [ef. II prooem. τῶν ἀποτελεσμάτων] aetatem aceuratius eireumseribemus. nam astrologia etsi sub primis ! Ocellum II 25 13 omitto quem cum Plutarchus et Theodoretus ignorent a Stobaeo invectum esse probabile. ignota aetas est A pollodori Corcyraei [III 12 8 fortasse ante Pamphilum grammaticum Athen. XI p. 478 8], Diotimi Tyrii cf. ad I1 173, Epidici[?] II 4 5. ante Antiochum est Timagoras Epicureus [cf. Cic. Lucull. 25 80]. de Stoico Boetho ridicule erravit Corsinus p. XXVII quem secutus est Beckius. ? definitio non verbis, at re Aristotelea est. quo magis mirandum, quod animae defini- tionem a Theophrasto ac multis deinceps Peripateticis variatam non attrectavit, cum tamen arcem naturalis Aristotelis doctrinae, aetheris motionem ἐν ταῖς πρὸς τὴν πέμπτην οὐσίαν ἀπο- ρίαις [Simpliec. d. cael. p. 11 b 41, 125 14 Karst.] impugnasset. qui fuerint χαί τίνες ἕτεροι in tanta harum rerum obscuritate ignoratur. cum Boetho aequali Peripatetico — nam utrumque audivit Strabo — consentit de primo expetendo [πρῶτον οἰχεῖον Alex. d. anim. 154 447]. sed de Boethi psychologia nihil compertum habemus nisi quod Immortalitatem animi reiecit. PROLEGOMENA Ee 101 imperatoribus, quo tempore Thrasyllus Tiberio, Sulla Calignlae, Serapa Trimalehioni exstiterunt suasores Maniliusque qui dicitur artem: versibus inclusit, in forum magis et publieam lucem protraeta est, tamen :neque prius apud Graecos Romanosque [ef. Caton. d. τ. rust. Ὁ] neque profeeto postea coli desita est. ergo hine quidem nihil lueramur. maius momer- tum ex orationis observatione effieitur. nihil dieo de Placitorum quae proprie dieo brevitate et siecitate: ornari res ipsa vetat contenta doceri. ceterum pleraque sunt verbis paulum mutatis ex antiquioribus fontibus translata, quae breviavit quidem sed raro mutavit. restant igitur praeter Placita ampliores eclogae Stoicorum et Epieureorum atque ipsius seriptoris prooemia. atque in illo numero memorabilis est Epieureus, de quo satis supra p. 18 dietum est. ubi insolita illa ἀτενίζων ἑαυτῷ et μοιχαλίδος ob- servavi, quae homini ceteroqui erudite et nervose scribenti vix ante primum p. Chr. saeeulum proferre licebat. Philodemus quidem qui propter dicendi neglegentiam vapulare solet, talia haud ausus est. neque magis ea alterum p. Chr. saeculum decent, quo indefesso sophistarum studio reete scribendi laus fere vulgaris erat. ergo comparandus quodammodo eum Longino cuius fertur de sublimitate libellus cultissimo seriptori et perinde fervido, sed in quibusdam mendoso. in Stoicorum eapitibus non tam aetatis, quam loei nota impressa est insignis. IV 11 5 ὥσπερ τὰ δηνάρια xai οἱ στατῆρες αὐτὰ μὲν xal! αὑτὰ ὑπάρχει δηνάρια (xal) στατῆρες. ἐὰν δὲ εἰς πλοίων δοϑῇ μίσϑωσιν, τηνιχαῦτα πρὸς τῷ δηνάρια εἶναι xal ναῦλα λέγεται. quid interfuerit ut duplex numorum genus afferretur, baud dispieio. alterutrum credo satis erat. nec dubium quin uno staterum exemplo contentus fuerit quieunque Stoieorum illa composuit. Romanum igitur usum spectabat Aétius nisi Plutarchum interpolasse credis. ' restat ipsa Aétii oratio. de qua non nulla supra p. τῷ notavi. certe quamvis exiguus sit illorum ambitus, tamen ne sic quidem eundem vocabulorum gyrum vitavit. omnino quae placitis explieandi gratia adduntur velut in prooemio 83 taedium parant. quid de ordine libri atque dispositione, quatenus Aétio iniungenda est, iudicandum esset, ibidem exposui. unde si de genere seriptoris coniceiendum, fieri non poterit quin scholasticorum malio madens pingui adgnoseatur. ergo seriptoris eadem est facies 86 philosophi, quam initio capitis aperui. utrumque suadet, ut quam minimo intervallo ab altero termino Aétii aetatem suspendamus. quodsi altero fere medio saeculo Plaecitorum extitit epitome, quid obstat ne sub exiens primum sive alterius initium Aétium vixisse eoniciamus? verum ego has ratiunculas, quae quam incertae sint sentio, nolo persequi laudaturus si quis meliora docebit. nec profecto ex aetatum discrimine vel nominum ! omisit hanc rem Beckius, qui in Plutarchi sermone latinam linguam odoratus est, «uius non imperitum fuisse auctorem facile patet. num latine fuerit doctus Aétius, ego nescio. graeci certe peritior fuit Beckio qui scilicet hos notavit idiotismos latinos: ἰδίας lxdotr, suas quaeque IV 10 2 et συνάγειν 1 ὃ. 8 cogere i. e. concludere. 109 vim. RE THEOPHRASTI pHYSICORUM OPINIONIBUS -: splendore : "Pompendiorum eiusmodi pretium aestimatur, sed ex fontibus solis. Wd (quos eruendos dum aecingor, Aétium parumper valere iubeo, ut de Theophrasto gravissimo Opinionum scriptore qua par est aecuratione " "flisberam. ΥΠ|' DE THEOPHRASTI PHYSICORUM OPINIONIBUS Quod in singulorum hominum vita labentis et senescentis est aetatis indieium ut ad vitas suas desceribendas animum impellant, idem populis litterarum laude florentibus solet contingere. Graecorum poetarum seripto- rumque gloriam exeepit Alexandrinorum eruditio, philosophiam ab Aristo- tele exeultam et quantum veteribus licebat consummatam statim poly- historum studia subsecuta sunt. ex Peripateticorum quidem familia qui profieiseebantur paene omnes magistri effata ut divinitus instineta suspi- ciebant. inde eum ipsam philosophiam promovere nollent, historiae cognitionem ab eodem Aristotele egregie incohatam studio laudabili eventu haud semper feliei appetebant. duces eius rationis praeter ipsum Aristo- telem fuere Theophrastus et Eudemus. hic mathematicorum ille philo- sophorum ante magistrum inventa opinionesque tanta diligentia compre- henderunt ut quidquid apud posteros eiusmodi apparet probae memoriae, id paene omne ab illorum auctoritate repetendum videatur. Ac Theophrastus quidem seripsit Φυσιχῶν δοξῶν libros XVIII, quos ex indicibus Laertianis V 46. 48 novimus. alterum eius libri exemplum, quod indiees recensebant, sedecim libros continebat. nec minus de in- scriptione variabant. Φυσιχῶν δοξῶν est apud Laert. V 48. alii περὶ φυσιχῶν nominabant [Laert. l. c. 46], alii περὶ τῶν φυσιχῶν ut Alexander [fr. 6], Ga- lenus ἐπιτομὴν φυσιχῶν δοξῶν i. e. collectionem fr. 5*, neglegentius Laertius ipse IX 22 fr. 6*, Placita fr. 16 Simplieius fr. 13 ἐν τοῖς φυσιχοῖς, quod lemma cave ne ad physieorum librum Aristoteleo simillimum [φυσιχῶν α--ἢ ᾿ Laert. V 46] referas. utrumque monumentum complectitur Priscia- nus Lydus in quaestionum ad Chosroen prooemio: 'Theophrastus item plurimas occasiones sermone dignas praestitit his quae quaesita sunt er na- turali historia el naturali auditu. eodem titulo φυσιχῆς ἱστορίας utitur Simplieius fr. 7 et conferri potest Eudemi ἀριϑμητιχὴ ἱστορία γεωμετριχαὶ ἱστορίαι ἀστροληγιχαὶ ἱστορίαι. alio sensu ab ipso histor. plant. I 1 4 ἱστορία τῶν φυτῶν serutatio plantarum dicitur ef. IV 1 5 V 1 1.* ! ex hoc opere epitome uno libro comprehensa cireumferebatur, in quam Simplicius se commentatum dicit Aristot. de anim. f. 38" 2 σαφέστερόν pot ταῦτα ἐν τῇ ἐπιτομῇ [iL e. in commentario ad epitomen, breviter ut nos quoque] τῶν Θεοφράστου φυσιχῶν διώρισται ef. Usener Anal. Theophrast. Lips. 1858 p. 28. 3. ef. Physic. op. fr. 1 8aAzc δὲ πρῶτος παραδέδοται. τὴν περὶ φύσεως ἱστορίαν τοῖς Ἕλλησιν ἐχφῆναι, fr. 9 Πλάτων... ἐπέδωχεν ἑαυτὸν xal τοῖς φαινομένοις ἁψάμενος τῆς περὶ PROLEGOMENA 103 Physicorum igitur Opinionibus philosophorum a Thalete ad Platonem turbam ita recensuit, ut quid de singulis singuli capitibus statuerent non solum breviter indicaret, sed etiam quid male quid reete quid proprie eogitassent ad Aristoteleam normam diiudicaret. priusquam vero tam admirabile opus susciperet non solum Aristotelis iudicia collegit et anxie respexit, sed ipse quoque ad fontes adiit et nobiliorum philosophorum ut Anaxagorae Anaximenis Archelai Diogenis Empedoclis Metrodori Platonis Xenocratis, copiosissime Demoeriti doctrinas peculiaribus libellis exami- navit. sed ex omnibus istis scriptis unum fragmentum exstat ex altero de Anaxagora libro fr. 26 Usen., quod fr. 4 nostrae sylloges subieci. ' huie materiae undique collectae, quam contuleris cum Aristotelis Politiis, superstruxit amplam Physicorum Opinionum syllogen, quae iam Alexandri- norum aetate in duorum librorum epitomen coaeta est περὶ φυσιχῶν ἐπι- τομῆς a B [Laert. l. c. 46]. epitomandi usus fortasse iam Aristotelis aetate non inauditus * paulo post ita increbruit ut potiorum Peripateticae scholae librorum in usum sive philosophorum sive rhetorum compendia fierent. ita Theophrasti feruntur in indicibus ἀναλυτιχῶν ἐπιτομῆς a, νόμων ἐπιτομῆς a—:!, φυσιχῶν ἐπιτομῆς a [ef. p. 102 .}} fortasse etiam ἠϑιχοὶ χαρακτῆρες. quanta libertate excerptum sit non solum ex characteribus, quorum tamen fata parum explorata sunt, sed etiam ex Aristophanis Byzantii τῶν ' Apizo- τέλους περὶ ζῴων epitome cernitur, unde quae Constantini Porphyrogeniti iussu compilata sunt e codice Parisino edidit V. Roseus Aneed. graecol. II 1—40. Opinionum autem illa epitome usus videtur Laertius IX 21 [fr. 24 Us., fr. 6^ nostrae syll| Ξενοφάνους δὲ διήχουσε Παρμενίδης [Πύρητος Ἐλεάτης (τοῦτον Θεόφραστος ἐν τῇ ἐπιτομῇ ᾿Αναξιμάνδρου φησὶν dxoücat), ὅμως δ᾽ οὖν ἀχούσας xni Ξενοφάνους οὐχ ἠχολούϑησεν αὐτῷ. Parmenidem ab Anaxi- mandro pendere Theophrastus dicere vix potuit, qui Xenophanem fr. 5. 6 Parmenidis praeceptorem nominaverat. pridem transpositum est llapyuz- νίδης ... διήχουσε Ξενοφάνους quo τοῦτον rectius referretur. neque dubium quin haec sit genuina sententia, sed ambigitur utrum Diogenes intempestive φύσεως ἱστορίας. Aristot. de cael. III 1 p. 2985 2, Platon. Phaed. p. 964 τῆς σοφίας ἣν δὴ καλοῦσι περὶ φύσεως ἱστορίαν cum Wyttenbachii nota cf. Torstrik ad Arist. d. anima p. 112. G. Curtius Verh. d. saechs. Ges. 1866, 146. ! de Democriteis minimum sex libris cf. Usenerus l. c. p. 25. e libro περὶ Δημοκρίτου falso Aristotelis nomine inscripto V. Roseus [Ar. ps. p. 213] excerpta putat quae affert Alex- ander ap. Simplic. d. coel. p. 488* 6 Br. praeterea possunt ad illos commentarios referri fragmenta haec quae Usenerus inter incerta enumeravit 27 Laert. Diog. IX 6 Θεόφραστος δέ φησιν ὑπὸ μελαγχολίας τὰ piv ἡμιτελῇ τὰ δὲ ἄλλοτε ἄλλως ἔχοντα γράψαι (Heraclitum), 28 ibid. IX 46 (Democriti) μέγας διάχοσμος, ὃν οἱ περὶ Θεόφραστον Λευχίππου φασὶν εἶναι, 29 Ael. V. H. IV 20 (Democritus) τὴν παρὰ τοῦ Δαμασίππου τοῦ πατρὸς οὐσίαν εἰς τρία μέρη νεμηϑεῖσαν τοῖς ἀδελφοῖς τοῖς τρισί. τἀργύριον μόνον λαβὼν ἐφόδιον τῆς ὁδοῦ, τὰ λοιπὰ τοῖς ἀδελφοῖς εἴασε. διὰ ταῦτά tot καὶ Θεόφραστος αὑτὸν ἐπήνει ὅτι περιήει χρείττονα ἀγερμὸὴὸν ἀγείρων Μενελάου καὶ Ἰ)δυσσέως. 2 epitome reipublicae Platonicae et Aristoteli et Theophrasto attribuitur cf. Usener l. e. p. 19. V. Rose de Ar. libr. ord. p. 86. 104 vHI DE THEOPHRASTI PHYSICORUM OPINIONIBUS aliena immiscuerit an librarius Xenophani praecedenti eoneinnins prin- cipium formaverit. Theophrastus igitur ipse Xenophanem cum Anaxi- mandri sive aetate — ut Sotio Laert. IX 18 xac ᾿Αναξίμανδρον ἦν — sive doctrina [ef. Susemihl Philolog. Anz. VII 299] eomposuisse videtur, sed de hoe loco videro inferius. Ex integro de Physicorum opinionibus volumine excerpta esse vi- dentur, quae Aristotelis interpretes tradunt. inter quos plurima et gra- vissima fragmenta Simpliciussive ipse excerpsit sive excerpta ab Alexandro transtulit. qui quia Aristotelis Physica explicaturus plurimus est in Theo- phrasti libri laudibus, multis locis, etiam eis quibus non nominatur, Opinionum vestigia adgnovit Ch. A. Brandisius quaest. Eleat. p. 17 eum- que seeutus in Analeetis TTheophrasteis H. Usenerus. horum virorum iudieio etsi non nulli refragati sunt haud me paenituit subscribere. nam quo aerius in interiorem "Theophrasti familiaritatem me insinuaram, eo magis illorum opinionem confirmatam videbam. consentaneum est pauca minus recte observata, plura dubia esse. ergo ne quid me invito erroris lecturis subnasceretur Theophrastea certa aut verisimili ratiocinatione adgnita diduetis litteris expressi, simulque imitatorum testimonia potiora in ima quaque pagina subnotavi. in reliquiis disponendis Usenerum fere sequor non quo omnia eum recte ordinasse credam sed quia putidum dueo in levieulis vel dubiis ab egregio exemplari recedere. ' Sieut verum erat Theophrastum primo de primordiis libro per tempo- rum fere seriem decurrere ut in Platonem ceteris perfectiorem desineret *, ita non eredibile neglecta opinionum cognatione ad amussim temporum filum perseeutum esse. immo cum successionum aliquam rationem ha- beret ?, fortasse Alexandrinis ea potissimum re imitabilis, varias deinceps familias Ionicos Eleatas atomorum doctores ad Platonem usque deduxisse videtur haud veritus Diogenem Apolloniaten et Archelaum vel contra aetates physicis adneetere cf. Panzerbieter Diog. Apoll. fr. p. 1. angustae enim mentis erat neglecta dogmatum necessitudine exteriorem temporum continuationem quasi principem legem custodire. * ad Theophrasti in ! in Simplicianis Usenerus Brandisii Aldinae exemplo utebatur nunc ab Academia Bero- linensi adservato, ubi trium codicum C[ollegii novi Oxoniensis 244] et A et D ignotorum discrepantia adscripta est. ex eiusdem schedulis quartus innotuerat O[ceanus] Laurentianus ille 85 1. nobis accuratior praesto erat codicum notitia. '"Torstrikius enim Academiae iussu Simplicii Physica editurus quem adparatum collegerat, is post illius lugendam mortem 1n nostras manus concessus est. inde afferam varietatem codieum Laurentiani 85 ! (B), Lau- rent. 85 ? (D), Marcian. 229 (E), Marcian. 227 (ΕἾ et singulis locis Ambros. E 4 inf. (H). Aldina mihi erit e. potiores sunt D E B, deteriores F H a. ? ef, fr. 9 τοὺς ἄλλους προιστορήσας ᾿τούτοις᾽ φησὶν ᾿ἐπιγενόμενος Πλάτων τῇ μὲν δόξῃ xal τῇ δυνάμει πρότερος, τοῖς δὲ γρόνοις ὕστερος κτλ. ? cf. fr. 6. ipsius verba τούτῳ [Xenophani] δ᾽ ἐπιγενόμενος Παρμενίδης Πύρητος ὁ '"EXaetre, praeterea fr. 1. 2, 3. 4. 5. 6a praecipue 8. * Simplicii verba in phys. f. 74 25 αὕτη μὲν ἡ σύντομος περίληψις τῶν ἱστορημένων [sic D E ΕἼ περὶ ἀργῶν οὐ χατὰ χρόνους ἀναγραφεῖσα, ἀλλὰ κατὰ τὴν τῆς δόξης συγγένειαν non solum Simplicii sed etiam Theophrasti rationem describere possunt. cf. Krische forsch. p. 166 PROLEGOMENA 105 primo capite ordinem fortasse proxime accedunt Ciceronis in Lucullo 97 118 excerpta qui Thalem Anaxagoram Xenophanem eum Parmenide Leucippum Demoeritum Empedoclem Heraclitum Melissum Platonem Py- thagoreos enumerat. sed haec incertiora. omnino veri simile est Theo- phrastum praesertim in reliquis capitibus opinionum varietatem generatim comprehendisse quemadmodum fecit in fragmento de sensu. ubi prius de sensibus $8 1—58, tum de sensis $8 59— 91 agitur. prior pars iterum bipartita. alter loeus philosophorum, qui similibus sensum efficiunt, alter qui eontrariis. tum qui similibus singillatim enucleate tractantur Parmenides Plato Empedocles. ordinis ratio inde petita, quod Parmenidis rudissima est doctrina qui 8 3 ὅλως οὐδὲν ἀφώριχεν ἀλλὰ μόνον ὅτι δυοῖν ὄντοιν στοιχείοιν χατὰ τὸ ὑπερβάλλον ἐστὶν ἢ γνῶσις. uno gradu compositior Plato qui $ Ὁ ἐπὶ πλέον μὲν ἧπται τῶν χατὰ μέρος. οὐ μὴν εἴρηχέ 1ε περὶ ἁπασῶν ἀλλὰ μόνον περὶ ἀχοῆς xai ἄψεως, perfeetior utroque Empedocles qui $ 1 περὶ ἁπασῶν ὁμοίως λέγει cf. 8 2. hine variam explices refutandi rationem. Parmenides quid omiserit quam brevissime indieat. iudicium comprehendit ὃ 4 extr. οὕτως μὲν οὖν αὐτὸς ἔοιχεν ἀποτέμνεσθαι τῇ φάσει τὰ συμβαίνοντα δυσχερῇ διὰ τὴν ὑπόληψιν. de Platone quoque paucis perfungitur $ 6, Empedoclem uber- rima refutatione (8 12—24) dignum ducit. sequitur alter loeus philoso- phorum, qui contrariis sensum efficiunt. primus Alemaeon brevissime, tum Anaxagoras ut patronus huius seetae suam copiose exponit opinionem 88 217—930, quam uberior sequitur Theophrasti censura 88 31—37. praete- riens Clidemum tangit nullo suo iudieio interposito, ut iam ad Diogenem et Democritum transeat, quorum neuter utram sectam sequeretur clare ex- posuisse dieitur. hine ultimus reete eis servatus est locus, quibus refutatis priorem partem his coneludit 8 58 αἱ μὲν οὖν περὶ αἰσϑήσεως xal τοῦ φρονεῖν δόξαι σχεδὸν αὖται xal τοσαῦται τυγχάνουσιν οὖσαι παρὰ τοῖς πρότερον. alteri parti generalem conspectum praemittit 8. 59. quo opiniones Anaxagorae Empedoclisque qui sensorum parum rationem habuerint, adumbrat De- moerito Platonique satisfaeturus. illius placita 88 61— 78 profert, tum 88 19-82 diiudieat. paucioribus Platonis SS 83—86, quem 88 87—91 re- futat. hine si ad caput de principiis revertimur, Aristotelem phys. I 2 similiter principiorum divisionem instituisse observamus, quam repetere iuvat, eum praesertim Simplieii fragmenta ad hune loeum pleraque afferan- tur. p. 184^ 15 ἀνάγχη δ᾽ ἥτοι μίαν εἶναι τὴν ἀρχὴν T, πλείους, xai εἰ μίαν. ἤτοι ἀχίνητον ὥς φησι Παρμενίδης xai Μέλισσος T, χινουμένην ὥσπερ οἱ φυσιχοὶ οἱ μὲν 4ípa φάσχηντες εἶναι οἱ δ᾽ ὕδωρ τὴν πρώτην ἀρχήν᾽ εἰ δὲ πλείους. ἢ πεπερασμένας ἢ ἀπείρους, xal εἰ πεπερασμένας πλείους δὲ μιᾶς, ἢ 090 ἢ τρεῖς 7, τέτταρας ἢ ἄλλον τινὰ ἀριϑμόν, x«i εἰ ἀπείρους, ἢ οὕτως ὥσπερ Δημόχριτος τὸ γένος ἕν σχήματι ài T, εἴδει διαφερούσας. T, xal ἐναντίας. quantum Aristotelis partitio disci- pulum moverit, nescimus. sed maximam fuisse eius auctoritatem, cui suum verecunde iudicium subiungeret, e fragmentis abunde conspicitur. nam quod laudat Cicero de fin. I 2 6 quid? Theophrastus mediocriterne delectat cum. traclat. locos αὖ Aristotele ante tractatos? ad alios libros 106 vHI DE THEOPHRASTI PHYSICORUM OPINIONIBUS speetat. sed in metaphysieis praecipue et alibi identidem semina quae- dam historiae philosophorum sparsit, quae a discipulo haud sane neglecta sunt. cf. ad fr. 1. 4. 6. 1. 8. 9. 11. 22. 23.' quare etiam atque etiam cavendum est ne propter Aristotelis similitudinem solam in Simplicianis fragmentis interpretem potius quam Theophrastum nobis audire videamur. Peeuliarem sibi poscit disputationem fragmentum 12 ex Pseudophi- lone περὶ ἀφϑαρσίας χόσμου haustum. quod a ceterorum similitudine ali- quantum recedit. continet enim tanquam a Theophrasto prolatas quattuor interitum mundi tuentium philosophorum opiniones, quorum tamen nomina tacentur. quibus enucleatis singulae deinceps Peripatetiea doctrina refu- tantur. philosophorum decreta ex Opinionum libro reeisis nominibus ex- cerpta arbitratus est Usenerus. atque si Theophrastea vere sunt, difficile erit aptiorem locum invenire. sed maxima huie opinioni oborta est diffi- eultas, postquam Zellerus Herm. XI 422 sqq. tertium et quartum Philonis decretum Stoicorum esse invietis rationibus demonstravit. '* ergo in Opinionibus ne tum quidem si Zenonea illa opinio fuit, infuisse potest, quia non ultra Platonem decursum esse et aliis fragmentis et de sensibus libro probabile redditur. sed hane quidem Useneri coniecturam paulisper seponamus. age videamus de Zenonis et Theophrasti lite, quam Zellerus sibi invenisse visus est. primum moneo in eoniectura positam esse Zenonis auctoritatem. nam Philonis testimonium de provid. I p. 12 Auch. inter- polatum supra eviei neque a Zellero ipso in examen vocatum est. sed fae Zenonem opinionis auctorem. Theophrastumne probabile est Stoicum in quopiam libro eitasse? temporum rationes non afferam, quae etsi non- dum sunt aececurate explicatae tamen impedimento esse non possunt.* sed philosophorum commereium non ex solis temporis condicionibus con- stituendum est. aliter mireris Democriti a Platone, Aristippi ab Aristotele fere neglectam doctrinam. quos apparet fastidii fuisse delicatissimi. quid igitur Zeno eum Theophrasto, Cratetis modo discipulus cum eo quem in- signi quodam lepore fabula eynieo opposuit [Diog. VI 90]? nam quod sagaciter defendit Zellerus p. 428 nomen esse a Theophrasto omissum quasi eollega collegam nominatim impugnare verecundaretur, id Aristotelis exemplo doetrinam Xenoeratis saepius, nomen numquam fere afferentis pa- rum munitur. illi enim qui aliquotiens se ipsum Platonicis adnumerat [cf. Bo- !' quae olim pluribus exposui nunc stringere licet, postquam nuper Zelleri disser- tatio de Metaphysicis a Peripateticis lectis prodiit. [Abhandl. der Kónigl. Akadem. der Wiss. phil.-hist. Kl. 1877 p. 145 praecipue 1505qq4.] fragmentum de sensu non attigit, quare tu vide notas ad $$ 1, 39. 40. ? de prioribus argumentis dubito an ex vetustioribus philosophis sumpta sint. altera Xenophani vindicanda videtur cf. Hippol. philos. 14 » Aristot. Meteor. I 14 p. 352? 17. de universa opinione οἵ. Zeller I* 498?, E. Rohde gr. Rom. p. 1297. * magna lux ex Apollodori testimonio affulsura videtur quod est apud Philodem. de philosoph, [Herc. vol. VIII Neap. 1844] col. 4. sed melioribus apographis opus erit qui- bus usum Gomperzium audio rem difficillimam expediturum esse, PROLEGOMENA 107 nitzii comm. ad Metaph. A 9, 990^ 9] multa obstabant ne amicum eundem- que aemulum laederet. Theophrasti autem quid interfuit novum in phi- sophia hominem et Crateteum ut honorificentius palparetur? gravissimae denique rei et per se non unieuique probabilis desiderantur magna testi- monia. sed silent Theophrasti reliquiae, silent interpretes, silet ommis antiquitas. contra affirmat unus Philonis liber euius ne titulus quidem mendacii expers est. tanti igitur ignoti hominis facies auctoritatem, qui quantum ex oratione iudieamus fuit homo satis ineptus undique phaleras aueupatus Philonemque potissimugn imitatus ', libris tamen optimis in- structus, sed non tot quot simulat. Aristotelem quidem quem puerili adulatione afficit non legit. * contra molesta gravitate Ocelli futtilem de natura rerum librum ipsum se legisse affirmat. * hine si suspicabere Oeellum in usum vocatum esse, falleris egregie. Boethum Panaetium Diogenem Chrysippum ab ipso adseitos non eredo. Stoicorum materia a Posidonio collecta haud scio an promptior fuerit. itemque Peripateti- eorum adversariorum veri simile est unum librum omnia comprehendisse. quid igitur? si Aristotelis inde quasi quaedam obscura fama stillavit, an Theophrastum ab isto nebulone evolutum putas? restat huius sectae ^mritolaus, euius quinque pro mundi aeternitate argumenta c. 11 p. 239, 1 ac deinceps afferuntur. Critolai liber num seriptori ipsi ad manum fuerit nescio. sed illum in affirmandis et eumulandis argumentis vix se continuisse credibile, immo Aristoteleo exemplo contra potiores contrariae opinionis patronos dispu- tasse. inde probare equidem nequeo, sed valde verisimiliter conieio Theophrasti memoriam ex Critolao paululum obscuratam fluxisse. quid? si Critolaum priora duo deereta ex opinionum libro deprompta initio ca- pitis Theophrasti nomine confirmasse sumimus? hinc et Philonis artifieium expliearetur quo nihil est apud excerptores vulgarius, ut antiqua auctori- ! notavi e. g. εὑρεσιλογία λεωφόρος προευτρεπίζω φωλεύω πηδαλιουχεῖν ἰχνηλατεῖν. iteratum est Philoneum ψυχῆς μεμοίραται p. 242, 7 p. 267, 7 Bern. creberrimum οὐχ ἀπὸ σχοποῦ idem Philoneum. plura dabit Siegfriediani indicis comparatio. loci conferantur πυρίγονα Ca p. 235, 6 eum Philone de gigant. 2 p. 263 M. et de plantat. 3. Stoicorum definitio συγχύσεως [cf. Arii Didymi phys. fr. 28 Nemes. d. nat. hom. p. 70] de incorr. p. 250, 2 cum Philone de confus. Jing. p. 433. sed spero Bernaysii commentarium et hanc quaestionem et cur Philonea nullo modo esse scriptio possit accuratius tractaturum esse. neque enim suflicit ut ὥσπερ φασὶν Αἴγυπτον ab homine Alexandrino qui ipse vidisset, dictum esse negetur. fieri enim potuit ut Critolai locus dormitanter transferretur. sed adsunt magna νοϑείας argumenta, unde ἀντιγραφὴν potius Philoneae opinionis in rhetoris schola confectam esse cognoscas. ne argumentum ἃ rhetore abhorrere putes cf. Theon. progymn. 52—-54 t. I 250 sqq. Walz ἔστω δ᾽ οὖν ἡμᾶς ζητεῖν εἰ προνοοῦσι ϑεοὶ τοῦ χόσμου κτλ. *op. 322, 12 Bern. ᾿Λριστοτέλης δὲ εἰ δή ποτ᾽ [sic lego, μηδέποτε M, μήποτ᾽ vulgo] εὐσεβῶς καὶ ὁσίως ἐνιστάμενος cf. p. 223, 1 ἔλεγέ τε [Aristoteles] ὡς ἔστιν ἀχούειν χαταχερ- τομῶν. ? p.223. 5. ἐγὼ δὲ καὶ Ἰ)χέλλου συγγράμματι Λευχανοῦ γένος ἐπιγραφομένῳ [Περὶ τῆς τοῦ παντὸς φύσεως ἐνέτυχον ἐν ᾧ ἀγένητόν τε καὶ ἄφϑαρτον οὐκ ἀπεφαίνετο μόνον ἀλλὰ καὶ δι᾽ ἀποδείξεων χατεσχεύαζε τὸν χόσμον εἶναι, 108 VII] DE THEOPHRASTI pHYSICOnUM OPINIONIBUS tate propiorem fontem oecultent, et Stoieorum refutatio probabili Critolai auctoritati redderetur, qui p. 248, 1 εἱμαρμένην ex Stoicorum ore ' definit εἴρουσα τὰς ἑκάστων ἀνελλιπῶς xal ἀδιαστάτως αἰτίας [cf. Aütii Plac. I 28 4]. Theophrasti mentionem praecedit Peripatetici euiusdam argumentum, cuius nomen Philo eireumseripsit p. 262, 8 προσφιλοτεχνοῦντες δέ τινες τῶν ἀΐδιον ὑπολαμβανόντων τὸν χόσμον εἶναι. quodsi Critolaum potissimum in hanc partem voeatum apparet, haud leve momentum aecedit in nostram qua proxima ex illo continuata statuimus opinionem. verum satis coniectu- rarum! nostrum erat ut quaestionem integram peritioribus relinqueremus. forsitan Bernaysii commentario haud inutiliter prolusisse videamur. interea Philonei libelli extrema capita exhibui ex eruditissimi illius viri editione [Abh. d. Kónigl. Akad. d. Wissensch. z. Berl. 1876 p. 209—278] quam vere prineipem nuneupare lieet, adhibitis paucis Buecheleri nostrisque emendationibus. unum addendum, quod scire intererit. capita disputa- tionis et nexus et verba pleraque ex pristino exemplari descripsit Philo, non tamen sine multis propriae inscitiae exemplis. quidquid enim poeticae leetionis fabellarumque memoriolae inhaerebat, plerumque infelicissime ineuleavit. velut Pindari de Delo versus p. 265, 14 falso inseruit, quas turbas librario tribuit Buechelerus Mus. Rh. XXXII p.442. at ceteri quoque versus praeter exspectationem quamvis minus inepte adduntur, otiosi sunt omnes. ex puerili profeeta est ingenio fabella p. 267, 10 sqq. de Indico elephanto, quam tamen ne interpolatori tribuas obstant orationis ealamistri, quibus ille delectari solet. gravissimum autem ignorantiae testimonium p. 265, 8, eum Anaphen alterum Deli nomen fuisse addito ab- surdo veriloquio prodit. scilicet insularum coniunetam memoriam |Plin. II 87. Amm. Marc. XVII 7] homo levissimus conflavit. errorem olim no- tatum video in C. Sehwenckii Deliacorum p. I Francof. 1825 p.22. ge- mellum portentum edidit ex literularum suo penu p. 272, 11 eum Aegiran simul eum Helice Buraque periisse eredidit. * eece Philonem in historiis turpiter labentem! unde hoc mihi iuris sumo, ut hominis tam malae fidei testimonium, si quid aliunde aecessit dubitationis, recusem. Ad Theophrastum non nulli eum librum rettulerunt qui inter Aristo- telea περὶ Ξενοφάνους περὶ Δήνωνος περὶ l'opyíoo inseriptus fertur. verior ! xarà τοὺς ἄριστα φυσιολογοῦντας est Philonis inepta amplificatio. ille haud scio an κατὰ τοὺς Στωιχοὺς dederit, quia contra illos disputaturus ipsorum definitionibus uteba- tur. sed constat excerptori illa promiscue laudandi consuetudo. ? ef. Buechelerus l. e. p. 444. excerpta Philomea, quae 'de mundo inscripta in AI- dina feruntur pleraque omittunt illa embolia. unde noli interpolationem posteriorum suspi- cari. nam excerpta illa Bvzantina aetate haud dubie confecta sunt ex archetypo vitiis refertissimo et lacerato (cf. quae obscurius significavit Bernaysius p. 215, 9) quorum anti- quam originem odorari nos vetat interpolationum [cf. p. 267, 1] vitiorumque communis eum vulgatis labes, cuius expers est M(ediceus) quippe per meliora exempla ex archetypo duetus. nihilo setius excerptis saepius adhibitis Bernaysius melius aliquanto non solum re- censioni sed etiam emendationi consuluisset. PROLEGOMENA 109 erit index περὶ Μελίσσου Ξενοφάνους Ζήνωνος, quod nune fere constat. Aristotelis nomen non minus falso traditur, quamvis a Mullachio et Kar- stenio infirmis causis defensum sit. quorum opinionem eum alii tum Spengelius olim refutaverat (Muenchn. gel. Anz. 1846, 196), quam censu- ram neque Mullaehius nee ceteri inspexisse videntur. ergo ab Aristotele repulsi in Theophrastum inciderunt euius patronus exstare dieebatur Va- ticanus 1302 '. sed et adversariis et defensoribus Theophrasteae originis miror ignotum esse quod olim adnotatum est a Brandisio [Act. acad. Berol. hist. phil. 1831, 72] Vatieanum prima manu ᾿Αριστοτέλους exhibere, quo deleto alteram manum eamque recentiorem addidisse Θεοφράστου. ἢ caveamus igitur ne pro antiqua memoria amplexemur litterati cuiusdam qui a Simplicio recens fuit vanam ariolationem. * nam omnis huius loci diffieultas velut in scopulo haeret in Simpliciani cuiusdam loei adfinitate [Theophrast. Phys. op. fr. 5]. vulgaris fuit opinio omnia Simpliciana ufav — μόνον e Theophrasto excerpta esse. quod credidit primus Bessario c. ealumn. Platon. II 11 p. 32^ ubi Simplieium ille neglegentius expressit. idem hae aetate Bergkius de Arist. libro περὶ ΞΖ Γ p. 4, Brandisius com- ment. eleat. p. 17 atque pertinacius Kernius quaestion. Xenoph. p. 50, beitraege z. darstell. d. philos. d. Xenoph. 1871 p. 3 asseverant. atque hie quidem eum Simplieiana τὸ γὰρ ἕν τοῦτο — ἄλλο ἐλϑεῖν Pseudaristoteleis quae adnotavi l. e. respondere videret, maximum inde Theophrasteae originis argumentum sibi petere visus est. in alia omnia discessit Zellerus qui Ueberwegium partim seeutus [Philol. VIII 106] quae consentirent ex Pseudo-Aristotele a Simplieio demum adglutinata esse non tam probavit quam posuit. nam quibus rem ille profligari arbitratur 6 Θεόφραστος ὅμολο- 1&v ἑτέρας slvat μᾶλλον T, τῆς περὶ φύσεως ἱστορίας τὴν μνήμην τῆς τούτου δόξης, non prorsus recte adhue intelleeta sunt. neque enim Xenophanem aceu- ratius tractare reeusat ille* (eatenus consentiunt Zellerus et adversarius), sed omnino alienam dueit hane de principiis disquisitionem a physieorum humilitate. quod praeivit Aristoteles phys. I 2 p. 184^ 25 τὸ μὲν οὖν εἰ ἕν ἀχίνητον τὸ ὃν σχοπεῖν οὐ περὶ φύσεώς ἐστι σχοπεῖν. " similiter de cael. III 1 ! Parisinus 2277 Aristotelis nomen testatur, sed inter Theophrastea ut ille tradit. ? Kaibelius meus gratissimum hoc supplementum suppeditavit: ' Vatic. 1302, bombyc. wundervolle Handschrift, wohl nicht aelter als XIV j., obwohl die schrift die der alten pergamenthdschr. des XI j. ist. aber dies ist offenbare wenn auch sehr gelungene Nach- ahmung. f. 140" hatte m' (dieselbe welche den codex schrieb): ᾿Αριστοτέλους" περὶ ξενο- φάνους" περὶ ζήνωνος" περὶ γοργίου Χζ περὶ ζήνωνος, m? (XV oder XVI j) suchte erst in das Wort ᾿Αριστοτέλους die Verbesserung Θεοφράστου hineinzubringen; als das nicht deutlich schien, strich sie 'Aptgrorélouc aus und schrieb darüber Θεοφράστου, den übrigen Theil der Ueberschrift unangetastet lassend.' 5. fortasse etiam illud in causa fuit quod praecedunt libri 'Theophrastei. * quomodo Aristoteles Metaphys. A 5 986b 26 ἀφετέοι πρὸς τὴν νῦν παροῦσαν ζήτησιν οἵ μὲν δύο xal πάμπαν ὡς ὄντες μιχρὸν ἀγροιχότεροι Ξενοφάνης xal Μέλισσος. * ef. Simplie. ad h. 1. p. 5v 11 ubi seribendum ἀχόλουϑον μὲν (2v om. D E] ἣν πρῶ τὴν ζητεῖν εἴ [εἰ om. a, addidi ex D E ΕἼ εἰσιν ὅλως ἀρχαί. 110 VIII DE THEOPHRASTI PHYSICORUM OPINIONIBUS p. 298» 15 582v γὰρ οὔτε γίγνεσϑαί φᾶσιν οὔτε φϑείρεσϑαι τῶν ὄντων ἀλλὰ μόνον δοχεῖν ἡμῖν οἷον ot περὶ Μέλισσόν τε xal [Παρμενίδην οὗς εἰ xai τἄλλα λέγουσι χαλῶς ἀλλ οὐ φυσιχῶς γε δεῖ νομίσαι λέγειν. τὸ γὰρ εἶναι ἅττα τῶν ὄντων ἀγένητα xal ὅλως ἀχίνητα μᾶλλόν ἐστιν ἑτέρας xal προτέρας T, τῆς φυσιχῆς σχέψεως. hinc Eudemus ἀρχόμενος τῶν φυσιχῶν [Simpliec. in phys. p. 11. 14 ef. 10* 54] ταῦτα μὲν οὖν, inquit, ἑτέρας dv εἴη φιλοσοφίας διαχριβοῦν. idem Platoni obicit ipse Theophrastus Phys. fr. 10 τοιαῦτα μὲν 6 Θεόφραστος ἐπι- τιμᾷ τῷ Πλάτωνι περὶ τῆσδε τῆς ψυχογονίας οὐδὲ ἐπὶ τῶν φυσιχῶν πάντως λέγων δεῖν ἡμᾶς ἐπιζητεῖν τὸ διὰ τί. item fr. de ign. 8 ἀλλὰ γὰρ ταῦτα ἔοιχεν ἐς μείζω τινὰ σχέψιν ἐχφέρειν ἡμᾶς τῶν ὑποχειμένων ἣ ζητεῖ τὰς πρώτας αἰτίας. nimirum quae primae philosophiae sunt a naturalium rerum cognitione arcet. Xenophanem autem Theophrastus tam non respuit, ut non solum postea nominatim afferretur [fr. 16] sed paene omnia quae posteri de illo tradunt ex Opinionibus solis petita esse Karstenius scite observaret. Ergo istue Kernio eoncedendum est, eatenus posse ea verba quae post Theophrasti mentionem seeuntur ab eodem esse profecta. sed tum illa exeusandi gratia praemitti fingamus ab eo qui metaphysiea Xenopha- nis accuratius tractaturus est. neque dissimile eius rei exemplum in Aristo- tele invenitur qui de Eleatarum principiis disputaturus phys. I2 p. 185* 11 dieit ob μὴν ἀλλ᾽ ἐπειδὴ περὶ φύσεως μὲν οὔ, φυσιχὰς δὲ ἀπορίας συμβαίνει λέγειν αὐτοῖς ἴσως ἔχει χαλῶς ἐπὶ μιχρὸν διαλεχϑῆναι περὶ αὐτῶν ἔχει γὰρ φι- λοσοφίαν ἣ σχέψις [cf. Kern. Beitr. p. 3]. tantum ex specie fragmenti. Verum enim vero ultra progrediendum est ut diiudieemus "Theo- phrastine sit illa mantissa an Pseudo-Aristotelis a Simplicio ineuleata. haee quaestio eum Xenophanis doetrina iudicanda artissime cohaeret. conelamatum est Aristotelis testimonium metaph. A 5 p. 986^ 18 Παρμενίδης μὲν γὰρ ἔοιχε τοῦ xatà τὸν λόγον ἑνὸς ἅπτεσϑαι, Μέλισσος δὲ τοῦ χατὰ τὴν ὕλην. διὸ xal ὁ μὲν πεπερασμένον 6 ὃ᾽ ἄπειρόν φησιν εἶναι αὐτό. Ξενοφάνης δὲ πρῶτος τούτων ἑνίσας (ὁ γὰρ Παρμενίδης τούτου λέγεται μαϑητής) οὐϑὲν διεσαφήνισεν οὐδὲ τῆς φύσεως τούτων οὐδετέρας ἔοιχε ϑιγεῖν, ἀλλ᾽ εἰς τὸν ὅλον οὐρανὸν ἀπο- βλέψας τὸ ἕν εἶναί φησι τὸν ϑεόν. quieunque hunc loeum tetigit alius aliud inesse contendit. nobis Susemihlii interpretatio maxime probatur. ' sed gravis relinquitur suspicio, ne posteriorem interpolatorem passa sint Aristo- telis verba. ἑνίσας enim [i. e. πρῶτος ἕν slvat τὸ ὃν εἰπών Alexand. p. 33, 11 Bon.| non solum ab Aristotele alienum, sed omnino hac significatione ! Philol. Anz. VII 297. Xenophanes habe sich nicht klar geaeussert und auch wohl sich nicht klar gedacht (denn dass auch dies letztere in οὐϑὲν διεσαφήνισεν οὐδὲ τῆς φύσεως τούτων οὐδετέρας Éorxe ϑιγεῖν liegt, erhellt aus dem gegensatz ἀλλ᾽ εἰς τὸν οὐρανόν xz).) ob dem goettlichen All-einen begrenzung oder unbegrenztheit beizulegen sei. miror ad Xenophanis flui- tantem obscuritatem Philonis de deo opiniones nondum esse comparatas, qui eum modo immotum modo causam effectricem, potissimum simpliciter ens nominavit. de loco Aristo- telis conferendi sunt Ueberwegius Philol. XXVI 710. Zellerus I* 478' "l'eichmuellerus Stud. z. Geseh. d. Begr. 1874. p. 607. Kernius Beitr, p. 6. PROLEGOMENA 111 inauditum. praeterea διεσαφήνισεν Xenophontea est vox, Aristotelea non item. duodecies quidem a Bonitzio διασαφεῖν numeratur, numquam nisi illie διασαφηνίζειν. quare Aristoteleum διεσάφησεν restituit Vatieanus 256. sed haec omnia gnaris expediendum relinquo. unum certum est [cf. Zel- ler Phil. d. Gr. I* 418 med., Abh. d. Kgl. Ak. d. W. h. ph. ΚΙ. 1877 p. 152] Theophrasti verba fr. ὃ μίαν δὲ τὴν ἀρχὴν — ἔλεγεν ὁ Ξενοφάνης prorsus a metaphysieorum loco pendere ita ut ne Parmenidis quidem institutio omittatur. inprimis urgeo ultima τὸ 4àp' ἕν τοῦτο xal πᾶν τὸν ϑεὸν ἔλεγεν ὃ Ξενοφάνης ultimis Aristotelis verbis accurate respondere. de sententia igitur Theophrasti dubitari nequit. verba autem Simplieii num exemplari respondeant perambiguum. * immo credibile generaliorem sententiam ar- bitrio commentatoris Aristoteleae partitioni quam supra exhibui p. 105 ad amussim acommodatam esse. hoc conlatis fragmentorum 1 ---Ὁ initiis paene eertum videtur. nostro vero loco causa gravissima aecedit quia aliter reliqua disputatio £v ἕνα χτλ. non quadraret. neque quidquam suadet haee ut sequentia ex Pseudo-Aristotele περὶ ME sumpta credere. iam vero in propatulo est Theophrastum ab Aristotele suspensum et ipsum obsceuri- tatem et ambiguitatem Xenophanis non antinomias nescio quas dialeetieas innuisse. confirmari potest idem aliunde. e Theophrasto enim exeerptum est Pseudo-Plutarch. Stromat. 8 4 — licet enim hoe praecipere quod infra demonstrabitur —, cuius argumentationem cum Simplicio iuvat componere Plut. Strom. 4. Simplie. l. c. — [Aristot.|] 977* 16 Ξενοφάνης .. . οὔτε γένεσιν οὔτε φϑο- ρὰν ἀπολείπει ἀλλ εἶναι λέγει τὸ πᾶν » 7 3 1 , - | 3 P ^Y ^f -— Nm dei ὅμοιον. sl γὰρ γίγνοιτο τοῦτο, φη- ἀγένητον δὲ ἐδείχνυεν ἐχ τοῦ δεῖν τὸ σίν, ἀναγκαῖον πρὸ τούτου μὴ εἶναι" τὸ ui ὃν δὲ οὐχ dy γίνοιτο οὐδ᾽ ἄν τὸ μὴ ὃν ποιήσαι τι οὔτε ὑπὸ τοῦ μὴ ὄντος γένοιτ᾽ ἂν τι. | quvóusvov T, ἐξ ὁμοίου ἢ ἐξ ἀνομοίου | Ἰίγνεσϑαι. ἀλλὰ τὸ μὲν ὅμοιον ἀπαϑές qat ὑπὸ τοῦ ὁμοίου * οὐδὲν γὰρ μᾶλλον | γεννᾶν ἢ γεννᾷσϑαι προσήχει τὸ ὅμοιον ἐχ τοῦ ὁμοίου. εἰ δ᾽ ἐξ ἀνομοίου γίνοιτο, ἔσται τὸ ὃν ἐχ τοῦ μὴ ὄντος. xal οὕτως | ἀγένητον xal ἀίδιον ἐδείχνυεν. ' nota particulam causalem. nam cum ad parenthesin ὁμολογῶν — δόξης nullo modo referri possit, quod frustra conatur Kernius Untersuch. ueber die Quellen für die Philos. des Xenoph. Stettin 1877 p. 5 [cf. p. 109] ad priora referenda est et sic intellegenda, Xenophanem omnis naturam non enucleate definisse, sed deum dumtaxat nominasse. ? orationis difficultatem sedulo exposuit Kernius Untersuch. über die Quellen p. 1 sqq. * conferantur ceteri "Theophrasti imitatores Hippolyt. I 14 2 λέγει δὲ (Xenoph.) ὅτι οὐδὲν γίνεται οὐδὲ φϑείρεται οὐδὲ χινεῖται xal ὅτι ἕν τὸ πᾶν ἐστιν ἔξω μεταβολῆς. Αδι. Plac. I 312 [Theodor.] Sext. Pyrrh. H. I 225. Galen. H. Ph. c. 7 p. 254. communem fontem subesse iam Zellerus perspexerat I* 492, — Xenophanis rationem repraesentari licet ex Parmenid. v. 66 St. (Symb. phil. Bonn. p. 804] οὐδὲ ποτ᾽ ἦν οὐδ᾽ ἔσται ἐπεὶ νῦν ἐστὶν ὁμοῦ πᾶν || ἕν ξυνεχές. τίνα γὰρ γένναν διζήσεαι αὐτοῦ; || πῇ mole αὐξηϑέν; οὔτ᾽ dx μὴ ἐόντος ἐάσω || φάσθαι σ᾽ οὐδὲ νοεῖν κτλ. 80 πῶς δ᾽ ἂν ἔπειτ᾽ ἀπόλοιτο πέλον. πῶς δ᾽ αὖ «t γένοιτο; || εἴ χε γένοιτ᾽, οὐκ ἔστ᾽, οὐδ᾽ εἴ ποτε μέλλει ἔσεσθαι. 119 VIII DE THEOPHRASTI PHYSICORUM OPINIONIBUS quam diversa sit utriusque in argumento simili ratio, apparet. contra cum Pseudaristotelea tantum non ad verbum cum Simplicio concinant, nullus dubito Zelleri iam aecuratius probatae opinioni subscribere, qui "Theophrasto relieto tacito nomine illa compilata esse posuit. Sed nondum dubitationum apparet finis. unde tandem extrema fr. 5 affluunt ὥστε xai ὅταν ἐν ταὐτῷ μένειν λέγῃ — χραδαίνει ὃ quid? Simplicium non solum ratioeinationem sed etiam versus ipsum largitum credamus? innuere videtur Zellerus I* 474? (476). absit ut Simplieio insperatae pro tempori- bus et eruditionis et diligentiae laudem invideam. at Xenophanem non in- spexit. quid enim ad Theophrastum provocat Alexandrum refutaturus cui aditus fuit ad ipsum Xenophanem? memineris velim quo gaudio Diogenem A polloniaten f. 32* 40 Parmeniden f. 31* 48 alios contra falsos interpretes obtenderit. ne multa ipse se frustra Xenophanem quaesivisse testatur [de caelo p. 233^ 23 K. 506* 40 Br.]| ἀγνοῶ δὲ ἐγὼ τοῖς Ξενοφάνους ἔπεσι τοῖς περὶ τούτου μὴ ἐντυχὼν πότερον τὸ χάτω τῆς γῆς μέρος ἄπειρον λέγων διὰ τοῦτο μένειν αὐτήν φησιν. ' et fuit liber veteribus paucissimis visus cf. Karstenii Xenoph. p. 26. hine apparebit quo iure extrema quoque Theophrasto adscripserim omnia praeter Nieolai sententiam Νιχόλαος — ἀπομνημονεύει et Simplicii verba ἀλλ ὅτι — δῆλον. nam quae Alexandro tribuitur sententia πεπε- ρασμένον αὐτὸ xal σφαιροειδές vere Xenophanea esse videtur. utique Theo- phrastus talia narravit." nolo argutari qua ratione haec cum priore sen- tentia secundum metaphysiea conformata coneiliaverit, utrum ambiguitatem illam allatis Xenophanis versibus demonstraverit an alia in eapite de principio alia in e. de deo attulerit. At inquies qualem tu fingis Simplieium? istane credis fuisse vel amentia vel impudentia ut quae in Theophrasto legerat et excerpserat eontra Alexandrum vaferrime dissimularet? recte mones, nec tamen ab opinione mea recedo. nolo ad exemplaria minus integra confugere, qualia non semel Simplieium eonfundebant *. at quis spondet Theophrastum hoc loco inspectum esse ab interprete? seilicet aecuratum, quin etiam puti- diorem novimus Simplicium, ipse si testes citat. iam recordare quanta molestia omnia haee nexa sint. neque illud prius non est observatum. taceo de illis ὁμολογῶν — δόξης importune insertis, de oratione subito in directam flexa τὸ γὰρ ἕν τοῦτο x:k. sed vix ferenda sunt extrema, ubi Alexandri verba interrumpuntur ipsius refutatione. porro sub λέγει, si Simplieianam rationem sequeris audiendus est Alexander, proximo versu φησίν est Xenophanis. hae turbae ad Alexandrum digitum intendunt. ! Kern Untersuch. p. 6? iniuria dubitat. τοῖς περὶ τούτου noli premere. * ef, Hippol. 1. e. φησὶ δὲ xal τὸν ϑεὸν εἶναι ἀίδιον καὶ ἕνα xal ὅμοιον πάντη καὶ πεπε- ρασμένον καὶ σφαιροειδῆ. Οἷς. Lucull. 37 118. et Sextus cum Galeno 1, c. p. 11] ὅ. ? Simplic. phys. f. 36* 11 ἀλλὰ τὰ μὲν εἰς ἐμὲ ἐλϑόντα βιβλία [Anaxagorae] τοῦτο τὸ ὑησείδιον οὐκ ἔχει ὥσπερ οὐδὲ τὸ ἕτερον ὃ παρέϑετο ὁ ᾿Αλέξανδρος ἔχον οὕτως. f. 29" 13 ἐν Ἰοῦν τῷ πρώτῳ τῶν Φυσιχῶν [Eudemus] περὶ Παρμενίδου λέγων ταῦτα γέγραφεν ὡς ᾿Αλέξαν- ὄρός φητιν. ἐγὼ γὰρ οὐχ εὗρον ἐν τῷ Εὐδημείῳ τὴν λέξιν ταύτην. PROLEGOMENA 113 huie is qui λέγει erat Xenophanes [λέγειν frustra habent DEH] idemque φησίν neque sua sed Theophrasti auetoritate, quamvis eam non nominatim repeteret, ea tutatus erat. iam vero si iustum in ordinem disiecta membra redegeris et Alexandrum primum "Theophrastea omnia eomprehendisse, deinde Nicolaum, tum auctore sive quia dubitavit sive ineuria quadam ce- lato Pseudaristotelea excerpsisse finxeris, plana omnia erunt. nam eum extrema illa, ubi Theophrasti testimonium non iteratum est, pugnare quo- dammodo eum principio videret, Alexandrum quam Theophrastum aceu- sare maluisse Simplieium eonsentaneum est. Fortasse durior haee explieatio euipiam videatur et Simplieio vix digna. quare exemplum promam, quo aptius et efficacius nullum potest eogitari. f. 9' 1—8 ὁμολογεῖ δὲ ὁ ᾿Αλέξανδρος ἐν μὲν τοῖς πρὸς ἀλήϑειαν ἅπερ ἐστὶ περὶ τοῦ νοητοῦ ὄντος τὸν Παρμενίδην ἕν τὸ ὃν xal ἀχίνη- e τ T έγειν, χατὰ δὲ τὴν τῶν πολλῶν δόξαν xal τὰ φαινόμενα quato- ὧν οὔτε ἕν λέγων εἶναι τὸ ὃν οὔτε ἀγένητον ἀρχὰς τῶν γινομένων πέϑετο πῦρ xai γῆν τὴν μὲν γῆν ὡς ὕλην ὑποτιϑείς, τὸ δὲ πῦρ ὡς ποιητιχὸν αἴτιον χαὶ ὀνομάζει. φησί, τὸ μὲν πῦρ φῶς τὴν δὲ γῆν σχότος. χαὶ εἰ μὲν χατὰ τὴν τῶν πολλῶν δόξαν χαὶ τὰ φαινόμενα οὕτως 6 ᾿Αλέξανδρος ἐξεδέξατο, ὡς ὁ Παρμενίδης βούλεται, δοξαστὸν τὸ αἰσϑητὸν χαλῶν εὖ ἂν ἔχοι, εἰ δὲ ψευδεῖς πάντη τοὺς λόγους οἴεται ἐχείνους χαὶ ποιητιχὸν αἴτιον τὸ φῶς xal πῦρ νομίζει λέγεσϑαι οὐ χαλῶς οἴεται. eitantur Parmenidis versus. quae Alexandri verba supra excerpsit, ea germana Theophrasti esse, felici casu discimus ex ipsius Alexandri commentario in metaphys. p. 24, ὃ Bon. [fr. 6], eui ceterorum exeerptorum varietatem subiunxi. iam si ipsi Theophrasti physica ad manus erant, eur Alexandrum potius quam illum oppugnavit? eur, inquam, fr. ἢ Theophrastum ἐν τῷ πρώτῳ τῆς φυσιχῆς ἱστορίας ex Alexandro citat? nee seeus fr. 10 ... ὡς τὸν Πλάτωνα νομίζουσιν & τε Εὔδημος xai ὁ Θεόφραστος xai ὁ ᾿Αλέξανδρος. i nune et erede Opinio- nes a Simplieio umquam inspectas! Theophrastus igitur librum de M X Z — illue enim redeo — nullo paeto conseribere potuit. nam praeter ea quae alii ut Vermehrenius |die autorschaft der dem Aristotel. zugeschr. schrift z EZI' p. 14 sq.] con- gesserunt, una oratio eam originem eondemmat. in deliciis est illi τί χω- λύξι sescentiens repetitum, in Theophrasto nil simile. constans solet parti- eularum usus esse. ecee apud illum ἀλλ᾽ ἄρα p. 915^ 18 οὐ μέντοι γε 9105 2 ἐπεί τοί γε 911. 33. οὐ μέντοι---τε 918^ 10, frustra ea quaeres in tot Theo- phrasti libris. ' contra indieis Hermippei auctoritas [Diog. V 32] voeum- que Peripatetiearum ineorrupta proprietas * ad tempora tertio a Chr. saeculo inferiora descendere vetant. nam incredibili iudicio tale quid somniaverat Ueberwegius eompend. I*55. rectius Stratoneorum mentio- nem inicere Usenerum memini. c» cd [x] -— ! sentiet lector me utilissima sylloge G. Muelleri [de 'Theophrasti dicendi ratione Armstadt. 1874] nisum esse. ? eategoriae ποσόν p. 978* 19, πρός «t 978b |], ἔχειν 978b 20. ἐνδελεχῶς 976b 24. Diels, Doxographi graeci, 8 114 VII DE THEOPHRASTI PHYSICORUM OPINIONIBUS Idem [Anal. Theophr. p. 27] certissime post Schneiderum fragmen- tum de sensibus quod in "Theophrasti reliquiis fertur ex Physicorum opinionibus Alexandrinorum aetate expressum esse probavit. quod ex maiore eommentario evulsum esse manifestum fit δέ partieula initio ser- vata. neque δοξῶν repetita memoria 88 1. 2. 58 originem non prodit. praeterea quamvis contraetior sit oratio, tamen et enarrandi et refutandi aceuratio maior est quam ut suae doetrinae veterum philosophorum cen- sura prolusisse videatur. omnino quam de Opinionum ratione aliunde informatam habemus imaginem illine tam egregie confirmatam videmus, ut fragmentum illud etsi in restituendo oleum et operam me perdidisse sentio tamen ex doxographorum coetu exeludere nefas duxerim. Ad recensendum Theophrasti de sensibus ' libellum Brandisii utor apparatu, quem Usenerus humanissime mihi utendum eoncessit. ex- eerpserat eundem in quinto volumine editionis suae p. 141 sqq. I. G. Sehneiderus, sed quia diffieilem explieatum habent Brandisii notae, non- numquam falsa memoravit. neque dubium est quin quas iam plenius ex illius schedis prolaturus sum lectiones codicibus denuo conlatis haud in- utiliter aliquis supplere possit *. exeusserat Brandisius Parisinum 1921 chartaceum s. XIV ad H. Stephani editionem ex- aetum. continet Aristotelis de anima libros, parva naturalia eum com- mentariis, libros zoologieos, Theophrasti de sensibus et de igne libros [ef. Catal. II p. 419.| Laurentianum LXXXVII 20 bombyeinum, s. fere XIV, foliorum 230 forma quadrata. continet Aristotelem de anima, Themistii paraphr. in Arist. d. anim., Aristotelis parva naturalia, Theophrastum de sensibus, Prisciani metaphrases in Theophr., Theophr. de igne f. 171—178, Aristo- telem de coelo, Psellum de daemon., Themist. in Arist. phys. ausce., Aristot. physie. problem. [ef. Bandin. catal. mss. Gr. III p. 382]. de sen- sibus liber extat f. 147 sqq. eonlatus est eum Camotiana. In PF omnis libelli salus posita est. qui ex libro vitiis omne genus repleto et mutilato nee ita vetusto — nam corruptio per compendia in extrema voeabula grassari diu coeperat — deducti sunt. multo tamen praestat P fideliter descriptus, inferior est alter Εἰ neglegentius scriptus, ! inseribunt codices PF περὶ αἰσϑήσεων, Laertii index primus [V 42 cf. Useneri Anal. Theophr. p. 3] περὶ αἰσϑήσεων ἃ de sensu et sensili Abulfaragius Wenrichii [cf. A. Mueller die griech. Philos. in der arab. Ueberlief. p. 22]. "Vossianus dedit περὶ αἰσϑήσεως, cui addidit Schneiderus ad Aristotelei libri similitudinem χαὶ περὶ αἰσϑττῶν. ipse "Theophrastus si fragmento suum titulum dare voluisset, περὶ αἰσϑήσεως καὶ αἰσϑητῶν haud dubie scripsisset. nam haec est libelli partitio $8 1 et 59. Aétius quidem IV 8 περὶ αἰσθήσεων καὶ αἰσϑητῶν, at Aristotelei libri inseriptionem ne Alexander quidem περὶ αἰσϑήσεων x. alsür tiv, sed περὶ αἰσϑήσεως X. αἰσϑ. testatur. οἵ, Usener Jen. Litteraturz. 1816 p. 536. ? dum haec corrigo, pleraque quae a Br. ex F notata attuli falsa esse me Hier. Vitelli Florentinus iterum conlato F docuit, ergo p. 115—117 infra retractabo. PROLEGOMENA 115 ut vel toti versiculi intereiderent, nec interpolationis labe carens. hiatus ampliores extant ὃ 21 μᾶλλον dv αἴσϑοιντο τῶν ὀσμῶν, quae in P postea addita sunt et 8 80 ἔστιν ὁρᾶν δὲ, interpolata sunt 8 ΤῸ τὸ χάμνον τοῦ μὴ χάμνηντος pro τὸ ὑγιαῖνον τοῦ χάμνοντος, S HÜ ὁμοίους pro τοὺς πόρους. utroque mendorum genere idem locus in proximis vitiatus εὐθεῖς χεχτῆσϑαι τοὺς πόρους, pro quibus ex P restituta sunt εὐθεῖς slvat τῶν λευχῶν τοὺς πόρους. ingens est minutorum vitiorum genus, quibus F velut obduetus est. ' omnia haee Parisino a Brandisio exeusso aut correcta aut ad genuinam formam propius addueta sunt. supplementa Parisini maiora margini ad- seripta et emendatae lectiones inter versieulos additae num prima manu aut paulo postea seripta essent non diiudicavit Brandisius. sed petitae sunt ex optimo libro et incorruptae memoriae. ergo huie codici nostram editionem ita superstruximus ut nisi eoaeti ab eius fide numquam rece- deremus. Quotquot praeter PF exempla in notitiam nostram venere, ea ex deteriore unius F memoria fluxisse videntur. nam cum huius libri seriba multa omisisset omissaque margini ipse adseripsisset, mox legentium manibus orae ita detritae sunt, nunc ut summo oculorum labore non nulla vix ae ne vix quidem legi possint. neque plura librarius exempli illius perspexit unde et Camotii eodex et Vossianus graeeus Ὁ. 51 derivandi sunt. hie ehartaceus s. XVI scriptus continet Theophrasti libr. de sensu, de igne, Aristot. physiognom., tum epistolographorum syllogen. insignitus est intus Alerander Pauli filius Petavius senator Parisiensis anno 1647. hie codex cum Camotiana aeeurate concinit nisi quod im- manibus typothetae erroribus caret, qui vitiatae memoria ut cumulus illie sunt additi. Vossiani praecipua diserepantia in Sehneiderianae vol. IV p.515 sqq. enotata est, ipse librum inspexi Hamburgum a Leydensis bibliotheeae praefecto eximia liberalitate transmissum. hine igitur eum utriusque non solum in gravioribus sed etiam in minutiis eonsensionem observarem velut ἐπιδιὸν ἃ 13 pro ἐπεισιύν [sie PF exhibent, in Voss. postea eorr. ἐπειδιόν] et voeabula utrimque eadem manea ut 8 8 ἐπι αττειν in Voss., ἐπὶ ὠπτεῖν in Camot. [PF ἐπιπλάττειν! aut omissa velut ἃ 19 ἐνόντος. idem exemplar utrumque adiisse elare perspexi. nec obseurior huius videtur origo, cum Laurentiani imago in peius ut fit versa usquequaque adgnoscatur. concordantis scripturae farraginem effundere nolo, quae etiamsi summa sit, e gemello fonte manasse dicatur. sed specta mihi evanidos quos dixi Laurentiani locos. 8 66 praebet P τὸν δὲ πιχρὸν ix uxpüv x: notatum in F a Brandisio * τὸν δὲ zwff ix μιχρῶν oblitteratis quattuor litteris. tantum ille oculis intentis legerat. quid illi? Camotius ! mirum est aequales libros ex eodem exemplari tam diverse transcriptos esse, ut num F ex P male descriptus sit haud frustra quispiam quaerat. sed ad hanc quaestionem solvendam neutrius discrepantia satis accurate et cum pulvisculo ut aiunt excussa est. ? qui addit 'die Luecke durch Verloeschen der Schrift entstanden. 8 ἃ 116 VIII. DE THEOPHRASTI PHYSICORUM OPINIONIBUS dedit * ix μιχρῶν omissis τὸν ὃὲ πιχρὸν, Vossianus idem ne signo quidem laeunae addito. paulo infra oris Laurentiani evanida haee adscripta invenit Brandisius περιφέρειαν εἰλημ xai χάμπαρον ἔχουσαν. διὸ xal γλισχρῶν slvat χολλώδη ἄλμυροι ὃὲ τῷ ἐχ μεγάλων χαὶ οὐ περιφερῶν ἀλλ᾽. ' legendi laborem supterfugit qui illud exemplar condidit. nam omiserunt omnia et Vossia- nus et Camotius. idem faetum $ 10 ubi F xai ///;j a0:&v habet prorsus oblitteratis quae interieeta erant διὰ τῶν voeabulis. * inde omiserunt la- euna indicata Camotius eum Vossiano. idem rursus 8 13 faetum, ubi ἑαυτῷ post διαφωνεῖν prorsus evanidum in F esse testatur Brandisius, omi- serunt Camotius Vossianus. 8 66 verum habet P ἐπιτυφλοῦν, inu) ex- tremis funditus deletis F. Vossianus tamen ἐπιτυφλούμενα, Camotius bar- bare ἐπιτῇ φλούμενα. perversa verbi forma utrum in F olim fuerit an ex obseuratis apicibus postea divinando expleta sit, non diiudieabit nisi qui Laurentiani lituram aerius examinarit. haec igitur tam manifesta sunt originis indicia, ut quemadmodum aliter te expedias prorsus nesciam. at obstare videntur duo loei. primum $ 14 recte Camotiana eum Vossiano exhibet εὐδιόδους.. ἔτι o£, hiat F εὐδὶ. ἔτι. neque obseuratae, ut supra, sed ex mutilato exemplari transeriptae sunt litterae. quid? si P quoque εὐὸδὶ ἔτι eonfirmat, antiquumme istis eodiceem ipso P praestantiorem praesto fuisse censes? at vide quam facile fuerit ex ingenio petere adiectivi supplementum eum praesertim δυσδίοδον $ 13 praecederet. neque enim XV saeeulo, ubi ex F deseriptum esse arbitror, qui conieiendo eatenus valerent defuere. nec desunt attenti librarii alia vestigia. ut S T μιχρὰν mendoso paxpàv reete Vossianus eum Camotio substituerunt nec prorsus inepte ὃ 58 παρὰ τῶν πρότερον mutaverunt, ubi F περὶ τῶν πρότερον habet. quid? nasumme illi fuisse negas qui ὃ 30 extr. vitium odoratus δεῖται διορϑώσεως οὗτος ὃ λόγος adnotavit. * seilieet ἀέρος interpolatum offendit, quod a nobis iam sublatum est. ne Camotius quidem Turrisani laudibus * prorsus indignus est. nam ὃ 49 ante ἀλλοιοῦσϑαι reete supplevit τῷ, idem δ᾽ 19 τὰρ oz pro γὰρ δὴ F [Vossianus δῇ] restituit. est ubi falsa quoque ineuleaverit ut ὃ 18 ὁρῶμεν pro ὁρᾷ. $93 ἀνὰ πρόσωπον ὄντας, ubi PF Voss. mendose dv πρόσωπον ὄντα pro genuino ἀντιπρόσωπον ὄντα tradiderant. talia attuli ne εὐδιύόδους illud tum sine codieum ope restitui potuisse neges. at alter loeus eogitando suppleri non potuit. $ 2 verba οἱ δὲ τὴν αἴσϑησιν ! Br.: 'am Rande so verblichen dass es fast nicht zu lesen war von den gesperrten Worten nur die zuege zu erkennen? — vereor ut omnia recte adgnoverit. !'"was in die Luecke faellt leider am. Rande des cod. gaenzlich verloescht, ? in margine Vossiani ab altera parte a. Δί τε διόρϑωσιν B οὗτος ὁ λόγος ab altera inepte scripta sunt ἀέρος. τὰ δὲ μιχρὰ τῆς πυχνῆς. transcripta priora esse ex ve- tustiore exemplo inde conicias quod corruptiora sunt verba, tum quia adscripti numeri sensum iam non habent. cetera autem margini adscripta ex vulgari exemplo recenter sunt addita. 1 Camotium in praefatione Federicus Turrisanus /ibrum, ait, nunquam antea impres- sum qui de sensibus inscribitur optime emendatum addendum curavisse. PROLEGOMENA 111 ὑπολαμβάνοντες ἐν ἀλλοιώσει γίνεσθαι in P manu prima omissa esse adnotat Brandisius. postea igitur suppleta sunt. omisisse ea etiam F idem clare testatur. at exstat supplementum in Vossiano Camotioque. quid igitur? patiarne propter hune mihi loeum totam rationem perverti? minime ego quidem, dum in Laurentiani margine supplementi ne lituram quidem iam exstare aliquis suis oeulis viderit. nam Parisini quandam notitiam istis hoc uno loco praesto fuisse parum credibile. cur autem ex margine supplementum petitum dieam, non dissimulabo. ecce Vossiani Camotii- que scripturam: τῇ dzoppo(a γίνεται τὸ δ᾽ ὅμοιον φέρεται πρὸς τὸ ὅμοιον οἱ δὲ τὴν αἴσϑησιν ὑπολαμβάνοντες ἐν ἀλλοιώσει γίνεσϑαι τῇ ἀπορροία γίνεται. τὸ δ᾽ ὅμοιον φέρεται πρὸς τὸ ὅμοιον xai τὸ μὲν ὅμοιον ἅπαντες ὑπὸ τοῦ ὁμοίου χτλ. primus versieulus quadraginta quattuor litterarum, qui numerus observari potest in multis graecis codicibus [ef. n. jahrb. f. el. Phil. CV 1872 p. 193 *] iteratur tertio loco. nempe altero ex margine inserto scribentis oculi ut fieri solet aberrarunt. cum error Vossiano Camotioque sit communis, simul intelleges, eur per traducem ex exemplari paulo vetustiore apo- grapha propagata eredam. Restat ut Parisinum 2073 recentem commemorem, ubi 8 66 amplio- rem illam laeunam post περιφερῶν inveniri dieit Brandisius et Ottobo- nianum 45 chartaceum recentem, quem idem |Abh. d. Berl. Akad. 15831 p. 69, 121] in fronte Θεοφράστου περὶ aigih;asv exhibere testatur. Veneti 263 s. XV specimen Drandisius Camotianae adscripsit, unde eum ex Lauren- tiano fluxisse et cognatum eum Camotiana esse patet. nam ὃ 8 ἐπὶ ἄπτειν exhibet ibidemque vóxzep ante χαταλαμβάνεσϑαι cum Vossiano Camotioque consentiens omittit nee tamen Camotianae ut exemplar subiectum est quod coniecit I. Morellius'. Ottobon. ille 45 (s. XV) et paulo recentior Palatin. 51, quos mea causa (ἃ, Kaibelius inspexit, ex Vossiani Camotii- que prototypo fluxerunt. Ottobonianus περὶ aisüzssev, alter περὶ αἰσϑήσεως inscribitur, uterque περὶ δ᾽ αἰσἣ ήσεως incipit. consentiunt mire inter se ut gemelli. ex Brandisii sehedis ab Academia Berolinensi adservatis scio cod. Harleian. 5635 f. 150" fr. de sens. continere. Monacensis 5] [Hardt I 463] chartaceus, forma maiore, foliorum 250, continet Alexandrum Aphr. in Aristot. metaphys., tum Theophrastum περὶ aisl)zazo; f. 443—458. initium est περὶ aigÜüYsewz αἱ μὲν omisso óà, in fine legitur ἀπηχριβώϑη à τὸ ἀρχέτυπον ἀνηχέστως 5v διεφ)αρμένον διὰ μιχαῆλος σοφιανοῦ οὔτε προσϑέντης τι dg ἑαυτοῦ οὔτ᾽ ἀφελόντος αφυβ dzp. x) [a. p. Chr. 1552], tum. Athena- goram f. 459 et Eunapii vitas phil. et soph. f. 480. quodsi verum est quod Michael Sophianus adserit nihil se addidisse, ex Camotiano exemplo ! biblioth. manuscr. I 149 {δὲν de sensu tantopere cum prima editione convenit loanne Baptista Camotio curante. facta. Venetiis auno. 1582 t. VI opp. Aristotelis wt ila er codice hoc erpressa videri possit. 118 VIII DE THEOPHRASTI PHYSiGoRUM OPINIONIBUS descripsit. nam praeter hoc qui δέ illud memorabile omiserit novi nullum. concinitque subseriptionis annus cum ipso quo Camotiana prodiit. Al- dina autem exempla non semel manibus vetere more transcripta esse constat. Exemplaris summam corruptionem iure querebatur librarius. nam Aldina [Aristotelis vol. VI. Venet. MDLII. oct. p. 483—511], quam Ca- motius euravit, ut dixi, pessime typis est expressa. quod intellexit H. Stephanus eum iterum editurus esset [Aristotelis et Theophrasti scripta quaedam ex off. H. Stephani an. M. D. LVII p. 17—46] Laurentianumque ad emendandum adhibendum censebat. sed casu impeditus quominus inspieeret, tum eum ederet otio destitutus lento braechio egit rem dif- fieillimam. quae in transeursu emendari poterant consentaneum est eum praestitisse. multo plura debemus Theophrasti sospitatori I. G. Sehnei- dero [Theophr. opp. 1818—1821], qui cum Brandisii apparatum absoluta sua editione nanetus esset iteratis euris ad vexatissimum illud fragmentum rediit. seriptoris verba exhibet vol. 1 647—685, curas secundas II 6168qq., Camotianae Vossianique varietatem IV 515 sqq., conlatos a Brandisio co- diees V 141 βαᾳ. Sehneidero nititur Philippson, euius ὕλη ἀνθρωπίνη [Berolini 1831] graeca ad libidinem saepe, interdum sagaciter correcta, diserepantiam editionum codieumque Schneiderianam, latina infeliciter plerumque expressa, denique uberiores commentarios continet. Democri- team apud Theophrastum doctrinam attigerunt Burchardus [Democriti philosophiae de sensibus fragmenta Mind. 1830], Papencordtius [de atomieorum doetrina spec. I Ber. 1832] Heimsoethius [Demoeriti de anima doetrina Bonn. 1835] Mullachius [Democriti fragm. Berol. 1843], sententias velerum philosophorum graecorum de visu, lumine el coloribus Theophrasto saepe explieato collegit E. H. von Baumhauer [Trai. ad Rh. 1843]. Sehneiderianam Theophrasti excepit Wimmeri editio [Th. opera ex recogn. Frideriei Wimmer. I— III Lips. 1854. 1862]. qui in fragmentis recensendis infelicissime versatus est. piget enumerare quae eum in ceteris tum in fragmento de sensibus aut per socordiam ' aut per inscitiam eorruperit. praestat emendationum utilium quidquid ad desperatum libellum eontulit grato animo recensere. omnino tamen cavi ne hominum philosophiae plerumque peritiorum quam artis grammaticae temeraria complementa vel commenta adseriberem omnia. etiam pauciora seligere non voluntas nos sed deploranda fragmenti condicio vetuit. ' moneo ne quis in errorem trahatur, haec a Wimmero neglegenter mutata aut omissa esse $ 1 ποιοῦνται [traditur ποιοῦσιν], 8 16 ὅλως om., 8 26 δὲ post ὁρᾶν om., ὃ 27 piv post γίνεσϑαι om., ὃ 34 μᾶλλον post ζιῥων om., $ 63 αἰσϑήσεων pro αἰσϑητῶν, $ 90 μὲν ante ἀπορροὴ om. caussas mutandi nec addidit nec facile quis intellegat. quae consulto peccaverit, omitto. sed vide speciminis gr. $ 51 haec graeca Wimmeri: ἀπορροὴν ποιοῦντι [traditur ποιοῦντα] τί δεῖ τὴν ἀποτύπωσιν ποιεῖν, Mullachii librum non inspexit, sero Philippsonis cf. Prol. xxx1. nliter plurimas non a se primo excogitatas vidisset emendationes. PROLEGOMENA 119 IX DE THEOPHRASTI OPINIONUM APUD CICERONEM VESTIGIIS Quod de Aristotelis rhetorum epitome" iudicat M. Tullius adulescens de invent. II 2 6 'ac eeteres quidem scriptores artis usque a. principe illo 'atque inventore Tisia repelitos unum in locum conduxit Aristoleles οἱ nominatim cuiusque praecepla magna conquisila cura perspicue conscripsil! alque eno- dala diligenter exposuit. ac lantum. inventoribus ipsis suavilate οἱ brevilale dicendi praestilil, ul nemo illorum praecepta ex ipsorum libris cognoscat sed omnes qui quod illi praecipiant velint intellegere ad. hunc quasi quen- dam multo commodiorem ezrplicatorem revertantur; idem diei potest de Theophrasti Opinionum sylloge. atque in ipso Cicerone luculenta exempla inveniuntur. limpidissimus fons seaturit in Academicis eo loeo ubi eontra Antiochi Sosum * Academicorum patrocinium sustinet. quorum dubitatio ut defendatur, philosophorum inprimis in prineipiis dissensio effunditur. Luecull. 91 118. Princeps Thales, unus e seplem cui sex reliquos. concessisse primas ferunt, er aqua dirit constare omnia αἱ hoc Anarimandro populari et sodali suo non persuasit: is enim infinitatem. naturae diril esse e qua omnia gignerentur posi eius auditor Anacimenes infinitum aéra sed ea quae ez eo orerentur defimta: gigni autem. terram aquam ignem lum er his omnia Anaragoras materiam infinitam sed er ea particulas similes inter se minulas; eas primum confusas postea in ordinem adductas mente divina Xenophanes paulo eliam antiquior unum esse omnia neque id esse mutabile et id esse deum neque natum umquam et sempiternum conglobata figura Parmenides ignem qui moveat, terram quae ab eo formetur Leucippus plenum el inane Democritus huic in hoc similis, uberior in ceteris Empedocles haec pervolgata οἱ nota qualluor Heraclitus ignem Melissus hoc quod esset infinitum. οἱ inmutabile et. fuisse. semper el fore Plato er materia in se omnia recipiente mundum factum esse censet a deo sempiternum Pyihagorei er numeris et mathematicorum iniliis proficisci volunt omnia, Ex graeco haee versa esse et solito quidem durius neminem fugit. scilicet Romanum qua gloriatur verborum abundantia deficit impeditum ᾿ ᾿Αριστοτέλης . .. διὰ τῆς ἐπιτομῆς τῶν ῥητόρων Demetrius Magnes apud Laertium II 1M. ef. V. Rose Ar. Ps. p. 145 sq. ! ex quo libro sub Luculli persona Antiochea doctrina e. 5—18 explicatur. cf. $ 10. 11.29. 49, cf. Krische über Cicero's Academica [Goett. Stud. 1845] p. 193 sq. Ax UM 190 IX DE THEOPHRASTI OPINIONU' Appp CICERONEM VESTIGIIS nimia vetustae philosophiae ignoranti4. inde graeca vacillans et anxius ut eaecus sequitur et non numquam fit ut graecis conlatis velut face nimia sermonis obseuritas ac compressio elareseat. velut Xenophanea audi Ξενοφάνης ἕν τὸ πᾶν ἀμετάβλητον xai ϑεὸν εἶναι τοῦτο ἀγένητον xal ἀίδιον σφαιροειδῆ. eontraetiora sunt graeca ut solent illi, sed quae supra pro- posui latina etiam horrida. quaerentibus vero graecum exemplar unde Cicero (sive potius quem adhibuit Academieus) philosophorum catalogum excerpserit, observandum est non ultra Platonem opinionum discordiam explieari. nam Stoicorum mentio $ 119 post intereapedinem faeta item- que Aristotelis et Stratonis e. 38 forma ipsa et specie alienam ae pro- piorem originem produnt. Platonem igitur tenemus novissimum physico- rum eundemque 'l'heophrastei operis ultimum. iam videamus singula. Thaletis decretum brevius, Anaximander conferendus eum Theo- phrast. fr. 2 λέγει δ᾽ αὐτὴν ... φύσιν ἄπειρον ἐξ ἧς ἅπαντας γίνεσϑαι τοὺς οὐ- ρανοὺς xal τοὺς ἐν αὐτοῖς χύσμους.᾿ Anaximenis opinio Tullianae consimilis reperitur ibidem ᾿Αναξιμένης ... τὴν ὑποχειμένην φύσιν xal ἄπειρόν φησιν e. οὐχ ἀόριστον δὲ ὥσπερ ἐχεῖνος, ἀλλὰ ὡρισμένην ἀέρα λέγων αὐτήν . .. πυχνούμενην δὲ ἄνεμον εἶτα νέφος ἔτι δὲ μᾶλλον ὕδωρ εἶτα τὴν εἶτα λίϑους, τὰ ὃὲ ἄλλα ix τούτων. hine quae Cieero opponit infinitum aera et defi- nita quae inde oriuntur male intellecta videri possint, verum paulo pro- pius aecedit [Plutarehi] Strom. 3 τοῦτον εἶναι τῷ μὲν μεγέϑει ἄπειρον. ταῖς δὲ περὶ αὐτὸν ποιότησιν ὡρισμένον. itaque e contrario Simplieianum exceer- ptum minus aceurate, quamquam non falso eompilatum est. sed tur- piter labitur interpres, eum ὁμοιομερείας Amaragorae particulas similes inter se. vertit, nisi emendando succurrere volueris. * quod addit mi- nulas explieandum est ex Diogene II 8 ἐχ τῶν ὁμοιομερῶν μιχρῶν σω- μάτων τὸ πᾶν συγχεχρίσϑαι ef. infra Theophrasteorum conspectus 3. neque reetius hie dubitavisse arbitror Zellerum I* 884', quam de mente di- vind, qua res confusae adducerentur in ordinem. in eodem certe errore est Aétius I 7 15 qui νοῦν χοσμοποιὴν τὸν leóv adgnoseit et Epieureus quisquis est apud eundem I 7 5. sed de Ionicorum theologia infra. Xenophaneorum Theophrastus auetor constat ex eis quae supra p. 111" et 112* adseripsi. splendida est consensio in Parmenide, cum Peripa- tetica principia simul appareant οἵ. fr. 6 [supra p. 113] δύο ποιῶν τὰς ἀρχὰς πῦρ xal γῆν. τὴν μὲν ὡς ὕλην. τὸ δ᾽ ὡς αἴτιον xal ποιοῦν. cf. Karstenii Parm. p. 225 '*, eum Leucippo conferendum fr. 8, ubi cognata est ratio qua apud Theophrastum Democritus adnectitur παραπλησίως δὲ xai ὁ ἑταῖρος αὐτοῦ Δημόχριτος ἀρχὰς ἔϑετο τὸ πλῆρες xai τὸ xevóv cum Tullia- nis Democritus huic in hoc sünilis. quod ne fortuitum putes confer Hip- ! similiter Hippolyti, Plutarchi Strom. excerpta. ceteris similior ut brevior Aétius I 3.3 Ἀναξίμανδρος Πραξιάδου Μιλήσιός φησι τῶν ὄντων ἀρχὴν εἶναι τὸ ἄπειρον. ἐκ γὰρ τούτου πάντα γίγνεσθαι wal εἰς τοῦτο πάντα φϑείρεσϑαι, cf. infra conspect. 1. 7 conlatis Anaxag. fr. 6 οὐδὲν ἐοιχότων et Augustino [civit. VIII 2 de particulis inter se dissimilibus corpora dissimilia] dissimiles restituere suadet Zeller I* S80 '. PROLEGOMENA | 121 polyti excerptum 1 13 1 λέγει ὃὲ ὁμοίως Λευχίππῳ περὶ στοιχείων πλήρους xod χενοῦ. ἴῃ Platonis denique opinione non praetermittendum est quod ὕλη zayósyrc Theophrasti fr. 9 vel molestioribus ambaginibus expressum est maleria in se omnia recipiens. mundi aeternitas quo paeto concilianda sit eum deo creatore monet etiam Theophrastus fr. 11. Si Theophrastei libri vix liniamenta nos tenere memineris, satis congruentiae intra tam paueos versus elucere concedes, sed fortius paratum est persuadendi instrumentum. paulo infra 8 123 idem Acade- mieus de terra luna sole eleeta quaedam proponit. primum Xenopha- nem,' tum vero haee: Hicetas Syracusius, ut ait Theophrastus [fr. 18], caelum solem lunam stellas supera denique omnia stare censet neque prae- ter terram rem ullam in mundo moveri. quae cum circum axem se summa celeritate converlat el torqueat, eadem effici omnia quae si slante terra cae- lum moreretur. Si reete a Krischeo demonstratum est — nec scio quis audeat contra dieere -— Lueulli alteram partem ex Clitomachi commentariis petitam esse, * non ipse Cicero Theophrastum adiit, sed ille Academieus ex cuius infinitis quaestionibus [S 117] pauca philosophorum dissentientium exempla delibavit atque Theophrastum alterius loci auctorem testemque advocavit. quin priori eandem originem vindieamus, cum praesertim vesti- gia exstent haud leviter pressa? haee res mihi tam simplex et aperta videtur, ut paucis perfungar. maior exsurgit ae spinosior quaestio de philosophorum indice celeberrimo, quem libro primo inseruit de deorum natura? 1 1025—1541. quem seorsum expressum et eum Philodemo conlatum adnotatione brevissima addita infra exhibui. Simulatque Philodemi de pietate fragmenta in Neapolitanorum no- titiam venerunt, statim intellexerunt — neque fallere potest vel hebe- tiorem — tantam esse similitudinem ut suo iure descripsisse hine Ro- manum autumarent. titulus voluminum nondum tune innotuerat. itaque cum Phaedri libellum epist. ad Attie. XIII 39 ? postulatum meminissent, fragmentis eommentieiam ae barbaram inseriptionem Φαίδρου περὶ φύσεως ϑεῶν indiderunt, quae a Murrio primum [Philod. v. d. mus. Berl. 1806, p. 22] ! nomen sine dubio falsum est. cf. Brandis comment, Eleat. p. 56. Karsten. Xen. 171. confusum credo sive a Clitomacho sive a Cicerone Anaxagorae lemma cf. Hip- polyt. I 8 τὸ, Aét, II 25 » Laert. II 5, ridicule imposuit quibusdam Lactantii fraus I. D. ΠῚ 23. qui conflatis locis Tullianis $ 123 et 82 has nugas venditat: .Xenophanes dicentibus mathematicis orbem. (unae duodeviginti partibus maiorem esse quam terram stnltissime credidit et quod. huic levitati fuit consentaneum dizit citra concavum lunae sinum esse aliam. terram et ibi aliud. genus hominum simili modo vivere quo nos in hac terra vivimus. ? Clitomachum etiam in libris de deorum matura primo et tertio compilatum esse post Schoemannum probavit Hirzelius untersuch. zu Cic. phil. schrift. I. p. 32 sqq. ! de deorum natura titulum testantur et alii grammatici quos citat Halmius et Probus ad Verg. p. 13 K. cf. supra p. 90, 199 IX DE THEOPHRASTI oriNIoNUM. APUD CICERONEM VESTIGIIS optima fide prolata mira credulitate p'opagata est, donec post fragmenta pauca a G. Drummondio 1810 vulgata integrae quotquot exstant reliquiae [eoll. alt. Herc. voll. II Neap. 1863] editae sunt. iam simul e litteris prope evanidis Φιλοδήμου περὶ εὐσεβείας enituit [cf. Nauek mél. grec. rom. II 585—626. 627—638] quem titulum ipse extremo priore' libro signifi- eaverat p. 89, 20 Gomp. τὸν περὶ τῆς εὐσεβείας λόγον. interea cum Ch. Pe- tersenius edito fragmento Drummondiano tum A. Krischeus libro saga- citatis et doctrinae plenissimo [forsehung. auf dem gebiete der alten philos. Goett. 1540] Philodemea accuratius examinarunt, quos postea pleniore libello adseito B. Lengniekius eventu tamen haud parili secutus est [ad emendandos explicandosque Ciceronis libros de natura deorum quid ex Philodemi seriptione περὶ εὐσεβείας redundet Hal. 1871]. hine tantum con- stat opiniones philosophorum ipsas Cieeronem non collegisse, sed collecta repperisse in Epieureo quodam libro, quem Philodemeum esse propter miram similitudinem innuerunt paene omnes. quis enim Antisthenis ut hoe utar vel Aristotelis vel Persaei Chrysippi Diogenis opiniones iuxta positas perlustrabit, quin in simplicissimam illam coniecturam incidat? tamen quiddam inde nascitur dubitationis, quod parum sensisse videtur Lengniekius nee ab Hirzelio observatum video, qui quasi re bene gesta aliis libri partibus potiorem euram adhibere maluit. Diu est eum omnes Tullianae istius disputationis stupent et igno- rantiam et iniquitatem. in Graeeulum transferre invidiam pronum erat, qui neseio quo paeto in contemptum hominum doetorum incidit. Epi- eureus homo, inquiunt, suapte disciplina oeeaecatus aliena nec intellegere reete nee proferre incorrupte poterat. hine Cieero videlicet homo humanus sed nimis festinans ut cetera sic istam conviciorum ac nugarum colluviem fideliter transvexit. audi Lengnickium p. 16: Ciceronem, ait, iudicia con- futationesque quibus singulorum philosophorum disciplinas persirinrit non suo er ingenio prolulisse, sed iam in Philodemi libro indicatum repperisse quas quisque det ansas ad reprehendendum. haec ille. iam vide quantum ipse p. 42 detrahat: acerbiora exordia quae apud Ciceronem disciplinis complurium philosophorum ita sunt praemissa ul statim ab initio animi aliorum abalienentur non fuisse Philodemi quem virum scimus elegantem et humanum atque ab hoc acerbe cavillandi studio alienum fuisse. ita est profecto. Philodemus tantum abhorret ab isto conviciandi furore, ut iusto etiam leniorem se gerat contra Stoicorum eavillationes, hi in Epieurum iecerant p. 19, 28 παιδαριωδῶς λέγεσϑαι xal γράφεσθαι xal πλάττεσθαι ϑεοὺς ἀνϑρωποειδεῖς ef. p. 82, 25. Philodemus nihil contra dixit nisi quod my- thologiam duriuseule suis rationibus accommodarent. in ceteris fere co- hibuit iudieium neque quidquam Epieureum colorem prodit nisi quod ! exstare adhue in papyro partitionis externa signa mecum per litteras communicavit Gomperzius. hinc corrigendum quod ceterum recte contra Lengnickium disputat Hir- zelius p. 20. PROLEGOMENA 123 urbanam ironiam suo more semel bisve adspersit. «quod genus p.82, 11 Chrysippum hisee dimittit τῆς δρειμύτητος ἀπολαύων ἀχοπιάτως et Apollo- dorum p. 84,5 xal τὰ φορήματα μάλα χαταχρύσως τῇ φρονήσει συνοιχειοῖ. quid? quod uno eo loeo ubi aerius in Persaeum invehitur p. 15, 5 δῆλός ἐστιν ἀφανίζων τὸ δαιμόνιον ἢ μηϑὲν ὑπὲρ αὐτοῦ γινώσχων, Cicero quem iudieia quoque transtulisse credunt, in aliam prorsus discedit impugnandi ratio- nem $38 quo quid absurdius, quam aul res sordidas atque deformis deorum honore ad[(icere aut homines iam morte deletos reponere in deos quorum omnis cultus essel. futurus in luclu? ne in altero quidem pietatis libro fortior est Philodemus nisi quod semel p. 147, 21 Stoicis male dieit quod οὐχ ἀσεβεῖς ἐδόχουν μόνον ἀλλὰ χαὶ φεναχισταί. at singularia haee nee compa- randa eum Romani perpetua maledicentia. quantum sit diserimen nulla re magis elucet quam comparato summario reprehensionis apud Philodem. p. 88, 24 βλέπεται δ᾽ ὅτι xal xarà πάντας τοὺς πρὸ αὐτῶν ἐχχειμένους οὐδὲ εἰς dv ἀδιχίας ἀπειρχϑείη δεδοιχὼς τοὺς οὐδ᾽ ἐπιχεινηϑῆναι δυναμένους [intelle- gitur Anaxagoras| 7, τοὺς ἐναργῶς ἀναισϑήτους ἢ τοὺς ἀγνωστον εἴ τινες εἰσὶ ϑεοὶ λέγοντας Tj ποῖοί τινές εἰσιν [Protagoras] ἢ τοὺς διαρρήδην ὅτι οὐχ εἰσὶν ἀποφαινομένους T, φανεροὺς ὄντας ὡς ἀνύρουν |Persaeus]. χατ᾽ ἐνίους δὲ χἂν ix αὐτὴν [sc. ἀδιχίαν] προτραπείη τοὺς xdv τοῖς ϑεοῖς μετὰ φιλαρχίας πό- ksuov ἄσπονδον παρεισάγοντας | Parmenides οἵ, Krische p. 113 vel Empedocles]. admirabere verborum modestiam si Ciceronis convieia eontra posueris. hocine tu exemplar fuisse dieis Tullianae petulantiae, hune ineptiarum inventorem? «credant aliij non ego. nee profecto tam lacerata sunt fragmina, ut universae rationis diversitas non appareat. Philodemus nudas plerumque opiniones explieat nullo addito iudicio p. 69 e. ὃ“ 6—9 p. 12 ο. 1*3 p. 126. (^ 8, p. 11, 13. Persaeo Stoico uni praemittitur illa quam dixi vituperatio. at Cicero nullum deineeps philosophum praetermittit quin aut ad Epieuream normam exigat aut maledietis figat. ergo haec iudicandi levitas non Graeca est, sed addita a Cicerone. quam inscite et inficete illud cesserit, videant alii. sed hoc non est ferendum, quod quo facilior fieret impugnatio ipsae philosophorum opiniones veteratoria quadam arte inversae et ad Velleii iudieium uteumque praeformatae sunt. quid enim? Anaximenem nonne ideo aera gigni statuisse dieitur nisi ut Velleio prompta sit mortalis dei irrisio? nam quam turpissimi erroris significavi [ad $ 26] explieationem, ea Ciceronis fraudulenta levitas parum excusata videtur. quid? quae ipse melius sciebat, simulata ignoratione ea Velleium falso explieantem induxit. Democriti placitum quomodo exponat, sit testimonio. nam primum oratione consulto obseuriore simulaera vagan- tia nominavit imagines eorumque circuitus verborum mirabilitate philo- sophum tradueturus'. tum vero Velleium Epieureum hominem ea im- pugnantem faeit, quae ipsius sehola mordieus tenebat et quae ipse simi- ' eodem modo (quod utrumque Schoemannus monuit) scientíam | intellegentiamque nostram. interpretatur, quod animum scientem et intellegentem debebat, 124 !X DE THEOPHRASTI oPrNIONUM APUD CICERONEM VESTIGIIS liter Velleius profert I 18 46 19 49. ham deorum naturam quae ima- gines fundat ac mittat. (& 29) etiam Epieurei adgnoverunt. et quod imagines in deorum mumero refert, hoc Epicurei quidem respuerunt, at Cicero compluriens hane quoque doetrinam Epieureis tribuit. quid? quod utrumque postea II 30 τὸ eoniunxit: megandum est esse deos quos el Democritus. simulacra οἱ Epicurus imagines inducens. quodam pacto negal. cf. Hirzelius 1. c. p. 10 sq. tantum eonstat convieiandi ardore ne sensisse quidem quam inepta et sibi pugnantia Velleio tribueret. Xenophontis opinionem quemadmodum corruperit, nobis ex eius seriptis patet. Cieeronis esse omnem culpam ex fragmento Philodemi c. 64 7* p. 11. 12 nostro iure contendimus. nam ille paucioribus verbis Xeno- phontis sententiam non excerpsit sed amputavit, ille sesquialtera pagina Memorabilium loeum explicate reddiderat. ' utriusque fidem ex hac ta- bula cognosces Xenophont. IV 13 13. | — Philodem. p. 1G. | Cicero 8 31. ... ἄν μὴ ἀναμένῃς ἕως οὐχ ὁρᾶσϑαί φησιν τοῦ | formam dei quaeri non | ἂν τὰς μορφὰς τῶν ϑεῶν ϑεοῦ τὴν μορφήν, ἀλλὰ | oportere ἴδῃς. ἀλλ ἐξαρχῇ σοι τὰ τἄργα . . - . - ἥμως ἔργα αὐτῶν ὁρῶντι σέβε- εἶναι | σϑαι xal τιμᾶν τοὺς Üsobz | Philodemus id tantum mutavit, ut singularem τοῦ ϑεοῦ et τὴν μορφὴν substitueret, itemque Cicero, sed hie addito oportere sententiam praeterea invertit. quare equidem non dubito, quin maiores quoque errores sine duce commiserit. certe multo hoc veri similius est, quam quod Sauppeus comment. de Philod. libro qui fuit de piet. p. 7 sumpsit Philodemum hoc loco in eisdem fraudibus esse ae Ciceronem, neque ei Hirzelius debebat temere adstipulari p. 6. ceterum eausa mutandi Xenophontis opinio- nem praeter Epieureum iudicium, quod formam dei desiderat, Pla- toniei loei similitudo fuit. nam eum is S 30 quid sit omnmino deus anquiri oporlere dixisse per fraudem referretur, speciem quoque Xeno- phonteae opinionis similiorem reddidit Cicero formam dei quaeri non oportere. iam ex faeili reprehensio repetitur: quae sunt isdem in erratis fere quibus ea quae de Platone dirimus. — simili compendio usus est S 34. nam eum totiens Epieuream hane vituperationem de- cantasset 'seusu deum privat οἱ eius formam mutabilem esse vult , iam neseio qua vel oblivione vel levitate ipsum Heraclidem Ponticum talia prodentem fecit. in Stoicis quoque maligne quaedam aecepit ve- lut ὃ 31 Aristonis sententiam qui meque formam dei intellegi posse censeat, quam ad Epieuream rationem subdole deflexit. * sed multa peecare doetrinae pervulgata cognitio prohibuit. eo licentius in remo- nam etiam altera pagina 7* frusta Xenophontea mihi adgnoscere haud dubie con- tigit. cf. ad Cicer. 8. 31. ? ef, Schoemannus ad $ 36 quomodo efficiat animantem. PROLEGOMENA 125 tissimam Ionicorum theologiam grassatur. illi divinam naturam materiae insitam perhibuere, Tullianus Velleius deum praesentem et efficientem materia diiunetum separavit. quo artifieio scilicet omnes deinceps velut plumbeo gladio iugulavit. exeusant Cieeronem quasi graeca repetentem. at monstrent mihi isti non dieam Philodemum sed quemlibet seriptorem graecum (christianos semper excipio), qui in tanta versuum paucitate tam saepe tamque turpiter erraverit. errant qui ad Plaecitorum confugiunt similitudinem. verum est ibi quoque Thaletis Anaximandri Anaximenis deos enumerari. at ne quis falso a materia eos diremptos erederet con- ceptis verbis eautum est [ ( 13 δεῖ δὲ ὑπαχούειν ἐπὶ τῶν οὕτως λεγομένων τὰς ἐνδιηχούσας τοῖς στοιχείοις T, τοῖς σώμασι δυνάμεις. materiae vegetae et effieaci divinitatem tribuere physiologos idoneus testis est Aristoteles phys. III 4 p. 203^ 15 ef. Theophrast. de sens. $ 42. nee Plaeitorum pro- feeto culpa est quod et olim Cicero et nuper Roethius in ridieulum erro- rem ineiderunt. de Anaxagorae opinione et verbis ineptioribus expressa et mira stribligine detorta egit Hirzelius p. 97. Philodemi fragmento feli- citer servato unius esse Ciceronis vel fraudem vel socordiam manifesto patet. Omnino in Philodemo quantum quidem exstet nihil est simili erimi- nationi obnoxium. «quaeeunque dispiei possunt aecuratius et compositius explieantur, Stoieorum opiniones ad librorum excerptorum ordinem ordi- nantur, in Romano omnia susque deque. cavendum est igitur ne dili- gentem scriptorem in fallaeiarum communionem trahamus, praesertim eum in Cicerone tecta quaedam ecalumniandi ratio pellueeat. nam eum philosophos illos sub Vellei persona qualibet garriendi impunitate obruit, Epieuream simul levitatem manifesto exemplo notavit. illud consilium iniquius Velleium introdueturus signifieat I 8 18 tum Velleius fidenter sane, ul solent isti, nihil tam. cerens quam ne dubitare aliqua de re videretur, lamquam modo ex deorum concilio et er. Epicuri inlermundiis descendisset : Audite, inquit, ete. ac similiter postea. 8 94: tu ipse paulo ante cum tamquam senalum philosophorum recilares, summos viros desipere delirare dementis esse dicebas. quorum si nemo verum vidit de natura deorum, verendum est ne nulla sit omnino. ergo Ciceronis et Philodemi ratio di- versa. hine dubitare subit num ipsum Philodemum deseripserit Cicero. eum affirment paene omnes, cautius loquitur Schoemannus [edit. 4 p. 18]. quem impugnavit Hirzelius [l. e. p. bsqq.] Philodemum sine omni dubi- tatione adhibitum esse arbitratus. et reete quidem explicavit, cur a Ci- cerone Heraeliti et Persaei opiniones omissae essent. apud Graeeum enim Heraeliti sine dubio sunt p. 10 c. 6* haec frusta ὥς φησιν... χεραυνὸς πάντ᾽ οἰχχίζει xal ... χαὶ τὰ ἐναντία τὸν ϑεὸν εἶναι νύχτα ἡμέραν πόλεμον εἰρήνην .... quae e eonieetura partim explevi Herm. XIII 2, cf. Hippol. refut. IX 10 p. 446, 23. ad priorem autem locum ipse Philodemus respexit dum Chrysippum recenset p. 81, 16. xal τοῖς HpaxAsízoo συνοιχειῶν . . . . xdv τῷ πρώτῳ μὲν [se. Περὶ φύσεως] τὴν Νύχτα ϑεάν φησιν slvat πρωτίστην ἐν 126 IX DE THEOPHRASTI OPINIONUM APUD CICERONEM VESTIGIIS δὲ τῷ τρίτῳ τὸν χόσμον ἕνα τῶν φρονίμων συνπολειτευόμενην ϑεοῖς καὶ ἀνθρώποις, χαὶ τὸν πάλεμον χαὶ τὸν Δία τὸν αὐτὸν εἶναι χαϑάπερ χαὶ τὸν Ἡράχλει- τὸν λέγειν. haee similitudo ut Philodemi supplementis nostris fidem faeit, ita eur omiserit Cicero aperit. nam Heraclitum ceteroqui obseuriorem [ef. d. deor. nat. III 14 35] eum eoneordantem videret cum Stoicis, ver- tendi laborem subterfugit. alter philosophus omittitur a Cicerone Pro- dieus, de quo Philodemus p. 11 e. 6* τοὺς μὲν ὑπ᾽ ἀνθρώπων νομιζομένους ϑεοὺς οὔτ᾽ εἶναί φησιν οὔτ᾽ εἰδέναι, τοὺς δὲ χαρποὺς xal πάνθ᾽ ὅλως τὰ χρήσιμα πρὸς τὸν βίον τοὺς ἀρχαίους ἀγασϑέντας....- ne hie quidem temere omittitur. nam quod Hirzelius dubitantius eoniecit Prodieum expressum esse a Persaeo Stoico id nune ex Philodemo p. 75. 16 G. liquido constat, postquam duarum paginarum intereapedinem explevi Herm. XIII 1. ergo hine etsi Ciceronis consilium explieatur, tamen ut Philodemum potius quam communem utrius- que fontem eompilatum eredas nihil cogit. sed hane necessitatem imponere videntur quae uberiora sunt in latinis. neque enim Hirzelium qui hane quaestionem affeetavit, nullo modo fugere debebant, quae in Chrysippeis servantur a Cieerone, omissa sunt in graecis fragmentis. neque enim lacunae in papyro illo loeo extant tantae, ut haece capere possint S 39 animi fusionem universam . . . ignem praeterea et eum quem ante diri aethera, . . . quae natura fluerent atque manarent ut et aquam. et. terram el aera ... ὃ 40 quae quasi duz vilae et magistra officium sil ... sempi- ternam rerum futurarum veritatem. sint sane non nulla unctiore M. Tullii stilo amplifieata, sint omnia ex ipsius memoria addita, tamen non negle- genda sunt eiusmodi vestigia ei qui Philodemi auctoritatem sustentare velit. de qua me aliquantisper dubitasse fateor, cum virum quendam doctissimum ultima prioris libri χαιρὸς ἄν εἴη τὸν περὶ τῆς εὐσεβείας λόγον τῆς xav Ἐπίχουρον αὐτοῦ παραγράφειν sie explieare meminissem, ut παραγράφειν non adscribendi [8e. eoronidem] sed describendi vim haberet. ' hine simul ait viam patere ut Phaedrus ille περὶ ϑεῶν Cieeroni fons restitueretur, quem et hie et Philo- demus, sed aceuratius et plenius excerpsisset. nolo diffiteri mihi hanc rationem valde adrisisse. nam alia aecedere videbam. primus liber Epi- eureorum duorum libros respexit: alter fuit Zenonis, quod Petersenius olim divinaverat, confirmavit Hirzelius p. 17 sq., alter philosophorum opiniones complexus, Philodemus ut vulgo credunt. at confer I 33 93 quam dedita opera Phaedrus et Zeno econtra ponantur: mam Phaedro nihil elegantius nihil humanius, sed stomochabatur senez si quid asperius direram . . . Zeno quidem non eos solum qui tum erant Apollodorum Silum ceteros figebat maledictis, sed Socraten ipsum parentem philosophiae latino verbo utens scurram Atticum fuisse dicebat, Chrysippum numquam nisi Chrysippam vo- cabat. Zenonem etiam 1 21 59 sic signifieavit, ut nisi qui Tulliani moris est ignarus, de fonte dubitare non possit. quid igitur faeilius ad creden- ! inter alia multa Simplic. d. cael. p. 488a 17 Br. Hipparch. ad Phaen. I p. 173 Pet. Galen. de plac. H. et P. p. 300 K. 404 K. Plut. Demetr. 13. PROLEGOMENA 191 dum quam alterum librum qui in Philodemo certe Phaedri similior quam Zenonis appareat, esse Phaedri περὶ ϑεῶν, quem de deorum natura scripturus Cieero ab Attico poposcit? ab altero vero Epieureorum cory- phaeo non solum cetera Epieurea fluxisse, sed etiam exemplum convi- eiandi et eavillandi. Zenonis quidem memoriae S 93 illieo continuatur Velleiani iudieii vituperatio $8 94, quam supra exhibui p. 125. At huie opinioni obstare videntur, quae Hirzelius p. Ὁ profert: es ist nicht denkbar dass noch in “σαν manchen andern' [Schoemannum tangit] epikureischen schriften. zugleich citir! worden seien der φυσιχὺὸς des Anti- sthenes . . . ferner das dritte buch des aristotelischen. dialogs περὶ φιλοσο- yas .. . dann dieselben stellen aus dem ersten und zweiten buche der schrift des Chrysippos περὶ ϑεῶν, endlich die schrift des stoikers Diogenes . . . itane vero? ex eodem Phaedro non similia excerpere potuerunt Cieero et Philodemus, hie etiam — si mavis — ad verbum fere deseribere? quia Cieero de fin. II 35 119 Philodemum nominat doctissimum virum vel in Pison. c. 29 ceteris studiis quae fere Epicureos neglegere dicunt perpolitum, quia amplum de philosophis opus conseripsit [Diog. X 3], ideone diligenter ipse philosophorum istum catalogum con- fecisse putandus est? at constat plura seripta eius vel ex titulo [ef. V. H. V2(1843) t. 1 τῶν xav ἐπιτομὴν ἐξειργασμένων περὶ ἠϑῶν xal βίων ix τῶν Ζήνωνος σχολῶν] seholiea esse commentaria. neque multum ipse in rhetoricis vel περὶ σημείων praestitit. hoc enim minime erat ab- sonum à philosophorum inde ab Aristotele more, quibus illud xowà τὰ τῶν φίλων latissime patebat. neque quisquam magistrorum serinia quam validissime poterat compilare vetabatur. ergo Phaedri Epieurei librum Epieureo delibare fas erat, praesertim si non omnia sed philosophos tantum, ut Cieero, exeerpturus erat. unde illud quoque explieatum ha- beret, quod Philodemi et Ciceronis nulla est praeterea similitudo ef. Hirzelius p. 19. ' Sed tandem eoniecturas mittamus. conieeturas enim dieo et vul- gatam de Philodemo et hane novam de Phaedro opinionem. utra verior ! sed. fugit eum Hermarchi librum contra Empedoclem ab utroque citari. a Cicerone I 33 93 [quode Bernays Theophr. ueber die froemmigk. p. 140 contra Schoemannum ve- rissime disputavit] Philodemus p. 101, 13—15 p. 112, 25—27 fortasse etiam p. 99, 9 ἐν τῇ πρώτῃ πρὸς Ἐμπεδοκλέα, si modo p. 98,27 € .... XOCOOM .. (OC recte. ex- plico "Epuagyóc 8 ὁμοίως. quae apud Ciceronem simul Metrodori contra Platonem dispu- tatio designatur, infuisse videtur in libro περὶ ϑεῶν cf. Philodem. p. 107, 9 Duening de Metrod. p. 27. EÉpicureis inde ab Epicuri de sanctitate libello sollemnis erat pietatis confessio, praesertim post Posidonium qui in libro quinto de natura deorum nullos esse deos Epicuro videri quaeque is de deis immortalibus dixerit invidiae detestandae gratia dixisse [Cic. d. nat. deor. I 44 125] clamaverit. locus illis communis fuit ut Plutarchus {ὅτι οὐδὲ ζῆν ἔστιν c. 21 p. 1102] confirmat τὰ περὶ ϑεῶν xal ϑειότητος (l. ὁσιότητος cf. Cobet. Mnemos. N. S. VI 46]. de deis scripserat illo tempore etiam Κλώδιός τις Νεαπο- Aízr& [Porphyr. de abst. p. 44, 31. 58, 27 N.] i. e. Sextus Clodius M. Antonii triumviri ma- gister cf. Arnob. V 18. Lactant. I. D. I 22 Bernays Theophr. ueber die froemmigk. p. 12- 193 IX DE THEOPHRASTI OPINIONUM APUD CICERONEM VESTIGIIS vel eerte verisimilior sit, non ego nune diiudieo, diiudieabit qui de Phi- lodemi fontibus fontiumque usu sibi seribere proposuerit. quamquam eius quaestionis partem necesse est tangere, quae est de philosophis apud utrumque similiter recensitis. vulgaris est Krisehei opinio ex Plaeitis maximam partem translatam esse. quod falsum est, si Plutarchi aut Aétii Plaeita intellexit, verum aut probabile certe, si quod antiquius Placito- rum corpus. nam similis est Ioniceorum recensio, si Ciceronis ut par est fraudes exuas, similis quoque de Parmenidis corona opinio, quamvis eam Cicero absurde .expresserit. non dissimiles prorsus Empedocles, Demoeritus. sed distat dilucide maior reliqua pars. quid? quod Pro- tagoras Xenophon Antisthenes a Plaeitis omnino sunt alieni. taceo Stoieos qui praecipue a Philodemo tam eopiose et ad ordinem excer- puntur, ad ipsos Stoieorum libros ut adiisse eum nemo infitietur [ef. Buecheler n. jahrb. f. elass. phil. 1865, 514]. de reliquis philosoph isnum quemquam manu triverit, ambigi potest. Platonem certe non evolvit, quippe ubi deum sine corpore frustra quaesivisset. invenit autem in posteriorum commentariis, qualia ad Cieeronis loeum adnotavi. Pythago- ras Tullianus geminus est illius, quem ex falsarii euiusdam fortasse Stoici fabriea servavit nobis Alexandri apud Laert. VIII. 25 curiositas. unum ad intellegendum est facile: antiquos philosophos Ionicos, ' tum Eleatas, fortasse Democritum eum Empedoele a nullo istius aetatis lectos esse, complures ut Anaximandrum et Xenophanem vix singulis exemplaribus etiamtum exstitisse. istius igitur eognitionis rivuli multifariam fortasse dedueti et adulterati, arcessiti tamen sunt ex uno capite Theophrasto. nam Aristotelis physiea et metaphysiea, quae ipsa Ciceronis aetate in usum magis magisque venire coepere, isti graeco scriptori ignota fuerunt qui in populari seriptione de philosophia aequievit. inde erunt, qui e Theophrasti opinionibus si «qui est consensus explieandum opinentur. sed citra Theophrastum propior latet fons. iam Krischeum offenderat quasi novieium tale: Θαλῆς νοῦν τοῦ xósuou τὸν ϑεόν . . . διήχειν δὲ διὰ τοῦ στοιχειώδους ὑγροῦ δύναμιν ϑείαν χινητιχὴν αὐτοῦ [Plae. I ὦ 11]. hane sententiam si quis a Theophrasto repetiverit, non hercle repugnabo. nam ut ille solet magistri verba repetere vel amplifieare, Aristoteleam de Thalete conieeturam * fortasse amplexus est. unde posteri fortiter affir- marunt velut Laertius I 21 τὸν xósuov ἔμψυχον xai δαιμόνων πλήρη. ne- que sententia Aétio alia subest. at oratio est Stoico colore fucata [ef. Krisehe p. 40], nam νοῦς τοῦ χόσμου et διήχειν sollemmnis est illorum de deo praedieatio. ergo Theophrasti nomen haud satis faeit consensum explieaturo. immo recentiorem quendam ecireumspieiamus librum tum con- ! excepto Anaxagora qui Philodemo certe ipse innotuisse videtur. ? de anim. L5 p. 411a 7 zai ἐν τῷ ὅλῳ δέ τινες αὐτὴν [animam] μεμῖχϑαί φησιν dev ἴσως xal θαλῆς ὠήϑη πάντα πλήρη ϑεῶν εἶναι cf. Zeller I* 1787. PROLEGOMENA 129 seriptum, eum Stoicorum notiones usquequaque regnare coeperant i. e. ecleeticorum aetate, quorum studiis Cieero Varro Arius omnino omnis ultimi ante Chr. saeculi philosophia nititur. ' atque ex eisdem temporibus Placitorum quoque origines repetendae sunt, quae postea excerpsit et loeupletavit Aétius. sed de his inferius dieam. nune de Clementis Alexandrini cognatis excerptis eorollarii instar disputatio erit, ne quid- quam quod ad Ciceronianum loeum faeiat praeteriisse videamur. Protreptic. D 64 p. 55 Pott. Ἐπιδράμωμεν ὃὲ εἰ βούλει xal τῶν φιλοσόφων τὰς δόξας ὥσας αὐχοῦσι περὶ τῶν ϑεῶν, εἴ [Ὁ] πως xai φιλοσοφίαν αὐτὴν χενοδοξίας ἕνεχεν ἀνειδωλοποιοῦσαν τὴν ὕλην ἐφεύρωμεν εἰ [? ἢ] καὶ δαιμόνια ἄττα ἐχϑειάζουσαν χατὰ παραδρομὴν παραστῆσαι δυνηϑῶμεν ὀνειρώττουσαν τὴν ἀλήϑειαν. Στοιχεῖα μὲν οὖν ἀρχὰς ἀπέλιπον ἐξυμνήσαντες Θαλῆς ὁ Μιλήσιος τὸ ὕδωρ χαὶ ᾿Αναξιμένης ὃ χαὶ αὐτὸς Μιλήσιος τὸν ἀέρα, ᾧ Διογένης ὕστερον ὃ ᾿Απολλωνιάτης χατηχολούϑησεν. Παρμενίδης δὲ 6 Ἐλεάτης ϑεοὺς εἰσηγήσατο πῦρ xal γῆν, ϑάτερον δὲ αὐτοῖν μόνον, τὸ πῦρ, ϑεὸν ὑπειλήφατον Ἵππασός τε ὁ Μετα- ποντῖνος xal 6 Ἐφέσιος Ἡράχλειτος. p. 56P. Ἐμπεδοχλῆς γὰρ ὁ ᾿Αχραγαντῖνος εἰς πλῆϑος ἐμπεσὼν πρὸς τοῖς τέτταρσι στοιχείοις τούτοις νεῖχος xal φιλίαν χαταριϑμεῖται. .. ἢ ὃ 66 p. ὅ1)}, Τῶν δὲ ἄλλων φιλοσόφων ὅσοι τὰ στοιχεῖα ὑπερβάντες ἐπολυ- πραγμόνησάν τι ὑψηλότερον xai περιττότερον οἱ μὲν αὐτῶν τὸ ἄπειρον χαϑύμνησαν ὧν ᾿λναξίμανδρος 6 Μιλήσιος ἦν xai ᾿Αναξαγόρας ὃ Κλαζομένιος xai ὁ ᾿Αϑη- ναῖος ᾿Αρχέλαος" τούτω μέν γε ἄμφω τὸν νοῦν ἐπεστησάτην τῇ ἀπειρίᾳ" ὃ δὲ Μιλήσιος Λεύχιππος χαὶ 6 Χῖος Μητρόδωρος διττὰς ὡς ἔοιχεν xal αὐτὼ ἀρχὰς ἀπελιπέτην τὸ πλῆρες xal τὸ χενόν. p. 58P. προσέϑηχε δὲ λαβὼν τούτοιν τοῖν δυεῖν τὰ εἴδωλα 6 ᾿Αβδηρίτης Δημόχριτος. ὃ γάρ τοι Κροτωνιάτης ᾿Αλχμαίων ϑεοὺς ᾧετο τοὺς ἀστέρας εἶναι ἐμψύ- χοὺυς ὄντας. οὐ σιωπήσομαι οὐδὲ τὴν τούτων ἀναισχυντίαν. Ξενοχράτης Καλχηδόνιος ", ! Tertullianus in simili versatur argumento adv. Marcionem I 13: . . . deos pro- nuntiaverunt ut Thales aquam, ut Heraclitus ignem ut Anaximenes aerem ut Anaximander universa coelestia ut Strato caelum et terram, ut Zeno aerem et aetherem, ut Plato sidera quod genus deorum igneum appellat. sed excerptum brevius est quam ut de origine disputari possit. * impugnat iam Clemens philosophos barbarorum cultu obiter memorato. Scythas gladium venerari χαϑάπερ Εὔδοξος ἐν δευτέρᾳ Γῆς περιόδου λέγει, Sauromatas acinacen ὥς φησιν Ixésvx ἐν τῷ Περὶ μυστηρίων, Persarum magos, Asiae alios incolas, Macedonas ignem ὥς φησι Διογένης iv πρώτῳ Περσικῶν, eundem Sauromatas, ut Νυμφόδωρος ἐν Νομίμοις Bapfapt- xoi. Persas Medos magos sub divo sacra facere ὁ Δείνων λέγει ignem et aquam venerantes. eosdem auctore Artaxerxe signa colere coepisse Βήρωσσος ἐν τρίτῃ Χαλδαϊχῶν παρίστησι. ambitiosa testium enumeratio alienum fontem adscitum esse monstrat. ? vulgo. Καρχηδόνιας, Χαλχηδόνιος Hoeschel. Καλχηδόνιος correxerat Krischeus 318? apte Cobetum Λόγιος Ἑρμῆς I 244. Diels, Doxographi graeci. 9 130 IX DE THEOPHRASTI OPINIONUM APUD CICERONEM VESTIGIIS οὗτος ἑπτὰ μὲν ϑεοὺς τοὺς πλανήτας, ὄγδοον δὲ τὸν ix πάντων αὐτῶν ' συνεστῶτα χύσμον αἰνίττεται. οὐδὲ μὴν τοὺς ἀπὸ τῆς Στοᾶς παρελεύσομαι διὰ πάσης ὕλης xal διὰ τῆς ἀτιμοτάτης τὸ ϑεῖον διήχειν λέγοντας οἱ χαταισχύνουσιν ἀτεχνῶς τὴν φιλοσοφίαν. οὐδὲν δὲ οἶμαι χαλεπὸν ἐνταῦϑα γενόμενος xal τῶν ix τοῦ Περιπάτου μνησϑῆναι. xal ὅ γε τῆς αἱρέσεως πατὴρ τῶν ὅλων οὐ νοήσας τὸν πατέρα τὸν χαλούμενον ὕπατον ψυχὴν εἶναι τοῦ παντὸς οἴεται, τουτέστι τοῦ χόσμου τὴν ψυχὴν ϑεὺὸν ὑπολαμβάνων αὐτὸς αὑτῷ περιπείρεται. 6 γάρ τοι μέχρι τῆς σελήνης αὐτῆς διορίζων τὴν πρόνοιαν, ἔπειτα τὸν χόσμον ϑεὸν ἡγούμενος περιτρέπεται τὸν ἄμοιρον τοῦ ὕξοῦ ϑεὸν δογματίζων. ὃ δὲ Ἰξρέσιος ἐχεῖνος Θεόφραστος 6 ᾿Αριστοτέλους γνώριμος πῇ μὲν οὐρα- νόν, πῇ δὲ πνεῦμα τὸν ϑεὸν ὑπονοεῖ. Ἐπιχούρου μὲν qàp μόνου xai ἑχὼν ἐχλήσομαι, ὃς οὐδὲν μέλειν οἴεται τῷ ϑεῷ διὰ πάντων ἀσεβῶν. τί γὰρ Ἡραχλείδης 6 Ποντιχός; οὐχ ἔσθ᾽ ὅπῃ οὐχ ἐπὶ τὰ Δημοχρίτου χαὶ αὐτὸς χατασύρεται εἴδωλα. Philosophorum hie delectus duplieis originis est. prior series Thalem ceterosque usque ad Metrodorum, altera philosophos a Demoerito usque ad Heraclidem continet. quod incredibili quadam Clementis socordia patefactum est. nam dum de deo sententias philosophorum prolaturus est, nescio unde caput de prineipio deseripsit. inde portentum illud nascitur, quod Parmenidis quae principia sunt ignem terramque [ef. Aétii Plae. I 3 13] deos nominabat. in confinio est positus Demoeritus utriusque capitis mire partieeps. vide modo: 6 δὲ Μιλήσιος Λεύχιππος xai 6 Χῖος Μητρόδωρος διττὰς ὡς Éotxsy xal αὐτὼ ἀρχὰς ἀπελιπέτην τὸ πλῆρες xal τὸ χενόν. προσέϑηχε δὲ λαβὼν τούτοιν τοῖν δυεῖν τὰ εἴδωλα ὁ ᾿Αβδηρίτης Δημόχριτος. haud scio an invenerit qualia sunt in Aétii Plac. I 3 15 Λεύχιππος Μιλήσιος ἀρχὰς xai στοιχεῖα τὸ πλῆρες xal τὸ χενόν 11 Μητρόδωρος Θεοχρίτου Χῖος τὰ ἀδιαίρετα χαὶ τὸ χενόν 16 Δημόχριτος τὰ ναστὰ xal χενά Deinde eum in alio libro Democriti εἴδωλα [cf. Krische p. 150] inve- nisset, utroque male conglutinato ineptias meras effecit. iam vero in altera parte, ubi de deis re vera agitur plane mirus est eum Cieerone concentus. quid? in ipso Demoerito nonne Tulliana adgnoscis De- mocritus qui tum imagines earumque circuitus in. deorum numero re- feri? cf. Strom. V p. 698P. porro Alemaeonis opinio [S 27] qui soli εἰ lunae reliquisque sideribus animoque praeterea divinitatem — dedit nonne graecis Clementis 'A. ϑεοὺς ᾧετο τοὺς ἀστέρας slvat ἐμψύχους ὄντας respondet, ita tamen ut divinitatis caussa addatur ἐμψύχους ὄντας, quod ex illis animoque praeterea divinitatem dedi! coneluserat Clemens. Aristoteles autem de anima I 2 p. 400" 30 ex perpetuo motu et im- mortalitatem animi et astrorum divinitatem effecisse Alemaeonem tradit. ! Davisium probat Krischeus πάντων τῶν ἀπλανῶν restituentem. «cf. Cicero d. d. n. I 13 34. sed fieri potest ut αὐτῶν ex ἄστρων corruptum sit. PROLEGOMENA 131 Xenocratis placitum ita pendet a Tulliano exemplari, ut Kriseheus certissimum inde argumentum originis petiverit.' insignis est praecipue eoncordia in Aristotele, euius opiniones uterque eas selegit, quae pugnarent inter se modo enim menli tribui. omnem | ψυχὴν εἶναι τοῦ πάντος οἴεται . . . divinilatem modo mundum ipsum deum dicil | — ἔπειτα τὸν χόσμον ϑεὸν ἡγούμενος . . . esse | sed graecus etiam sua admiseuit velut ὁ μέχρι τῆς σελήνης αὐτῆς διορίζων τὴν πρόνοιαν trivialem sane sapientiam, cuius vel minus eruditi gnari erant. * est ubi latina religiosius sequatur nec vero Theophrasti inconstantia Θεόφραστος .. . πῇ μὲν οὐρανὸν πῇ ferenda est: modo enim menti divi- ὃξ πνεῦμα τὸν ϑεὸν ὑπονοεῖ num íribuit principatum, modo caelo | Ciceronis mancipium adgnoscis, qui modo— modo graeca formula πῇ μὲν — «1j δὲ minime vulgari reddidit. alia commemorat Krischeus l. c. p.945. Epicurum in Epicurei Tulliani recensione non invenit Clemens. unde explicandam puto formulam qua illum praetermittit 'Eztuoópou μὲν γὰρ μόνου xai ἑχὼν ἐχλήσομαι xi. atque hie erat philosophorum finis le- gitimus. sed quem prius omiserat Heraelidem iam moleste addidit τί Y&p Ἡραχλείδης 6 Ποντιχός; οὐχ ἔσθ᾽ ὅπῃ οὐχ ἐπὶ τὰ Δημοχρίτηου xal αὐτὸς χατασύρεται εἴόωλα. Tullio haee non subripuit. ergo ad priorem fontem rediit. unde forsitan lucis aliquid in obscuram Heracelidis opinionem affulgeat. nam cum generalis quaedam eum indice Sextiano P. H. III 30 similitudo intercedat, qui ex Pseudo-Clementis christiani scriptoris Reco- gnitionibus VIII 15 non nihil supplementi capit [ef. infra in e. de Galeni hist. phil.], atque apud illos Dionysiumque episeopum in libri Περὶ φύσεως [Eus. P. E. XIV 23] exeerpto Demoeritus eum Heraelide coniunctus sit, Clementis errore Demoeritea idola quae ex Cieerone immiscuit propter vieiniam in Platonieum translata esse suspicor. Zelleri quidem patrocinium [II 1? p. 889?] vereor ne irritum sit in eo seriptore qui summa socordia excerpta sua miscere et ad suam libidinem deflectere soleat. sed utut de Heraclide epu, de dupliei origine non poterit dubitari. alter liber ! Forschungen p. 319. Vielmehr muss er nach der Art zu schliessen, wie er die Goetter aufzaehlt und. den obersten Himmel zusammensetzt, mittelbar durch den Roemer selbst angeleitet worden sein. 3 haec redeunt Strom. V 14 p. 700 P. accuratius exculta ea doctrina apparet primum apud Ocellum II 22 (Zeller III 2, 117?] tum apud Aétium II 4 12 et II 7 7. his similia tradunt iam Alexandri Polyhistoris Pythagorei ap. Laert. VIII 25 cf. [Arist.] de mund. Ρ. 3924 30. inde Christiani providentiam ex mundo sublunari exclusam itentidem referunt, praeter Clementem "Tatian. 2 p. 10 Otto. Origen. in epist. ad Rom. 3 (IV p. 5025 E ed. de la Rue Paris 1759) Euseb. P. E. XV 5 1. Hippol. VII 19 p. 325, 25 Gotting. Theo- doret. gr. aff. cur. V 47. Epiphan. t. III 496 Oehl. [1087] et alias cf. A. Jahn symb. in Epiphan. Pan. (Oehleri Epiphan. t. IV p. 108 et 109] Gregor. Naz. XXVII p. 495 A. Elias Cret. ed. Jahn. Mign. patrol. gr. t. XXXVI p. 165 9* 139 X THEOPHRASTEORUM APUD EXCERPTORES CONSPECTUS philosophorum de prineipiis opiniones a Thalete usque ad Demoeritum et Heraelidem eodem fere quo Sextus l. c. ordine continuit, alter Cice- ronis de deorum natura librum excerptum habuit. nam, quod Kriseheum reete sensisse video, ipsum Ciceronem non inspexit Clemens. ut latini sermonis gnarus fuerit homo Alexandrinus quod ex Varronis unius nomine, cuius est testimonium de Martis simulacro Protrept. 4 p. 41 P. neutiquam elucet, tantone eum credis stupore fuisse, ut eui Tullii promptissimum de deis eaput pateret, ad priores philosophos uti nollet, sed alienissimo potius libro adseito ineptiret? at alios fore auguror, qui ultra Ciceronem egressi Philodemum aut Epieureum certe auctorem perhibeant. contra quos satis est loei Theophrastei commone facere, qui etsi brevissimum est utriusque excerptum, conspicua orationis latinae vestigia traxit. Phi- lodemi autem excerpta prorsus aliter concepta et ampliora sunt. neque fortuitum arbitror, quod Stoicorum fusionem universam, quam in latinis additam supra p. 126 dixi, solam retinuit Clemens [ef. Strom. V 14 90 p. 699 P.]. ergo si latinum ecelesiastieum librum graece versum Clementi praesto fuisse concedis, probabile eum ante Minucii Felicis aetatem scriptum esse, qui Ciceronis tabula ad impugnandos ethnicos c. 19 similiter utitur. De editis a nobis Tulliani Philodemique librorum capitibus hoc mo- neo. Ciceronis editionem secutus sum Halmianam, sed ut leviora libra- riorum menda omitterem, aliquanto uberius promerem virorum doctorum arbitria. ad dextram Philodemi adhibui comparationem Gomperzii opera ut par est nisus. cuius eum integram adnotationem repetere non possem ad coniecturam saepius mihi confugiendum erat, ut pristinae memoriae qualiseunque imago repraesentaretur. X THEOPHRASTEORUM APUD EXCERPTORES CONSPECTUS. Quod de Theophrasti Opinionum eorporis auctoritate apud posteros et usu adumbravi, iam enucleatius et certius demonstrandum est. quem ad finem priusquam ad singulos scriptores veniamus, potiorum e Theo- phrasto exeerptorum tabulam proponam, qua adseitis eis fragmentis quae nominatim ex illius commentario collecta sunt, Hippolyti Philoso- phumena Plutarehi Stromata Laertii dogmata denique siquid ex Aétio quadrat eomparabo. hae ratione facillima ad persuadendum et ad per- lustrandum commodissima non solum Theophrastum ab uno quoque ad- hibitum sed etiam quo ordine et qua fide ostendam. nam diverso litte- rarum genere quantum quisque ubique ab exemplari absit indicabo. praeterea in ordine Hippolytum fidissimum exeerptorem sequar, ceteros ita iuxta ponam ut ubi euiusque scriptoris traditam continuationem aut interrumpere aut transponere necesse fuerit, asterisecos ponam. l. EXCERPTA DE ANAXI MANDRO Hippolyti | Plutarchi Strom. | Diogenis | Aétii | "Theophrasti fragm. | I61 82109 τοίνυν, Ἀναξίμανδρος n ὑπ ἐεροστής Ανα- ἐμμανὸρ ος Πραξιά- 290 Μὰ ἡσιος. εὗτος p^ ἔφη τῶν ὄντων σιν τινὰ; τοῦ ibl d ἐξ ἧς 2 pal ὃν [Thalem) II 1 ᾿Αναξίμαν- Θάλητος ἑταῖρον IN À γενόμενον | ques τὸ ἄπειρον φάναι τὴν πᾶσαν αἰτίαν ἔχειν τῆς τοῦ γίνεσϑαι τοὺς παντὸς γενέσεώς ντε xal φϑορᾶς ἐξ οὐρανοὺς xal s ὃ σι τοὺς τοὺς ἐν αὐτοῖς τε AU ic ἀπο- χόσμους:- xexpíalat xai κα- ϑόλου τοὺς ἅπαν- τας ἀπείρους ὄντας κόσμους. jw δὲ χρόνον ὡς πῶς xal τῆς οὐσίας καὶ τῆς φϑορᾶς. β | 61 οὗτος μὲν οὗτος ἔφασχεν ἀρ- οὖν ἀργὴν καὶ γὴν καὶ στοιχεῖον στοιχεῖον εἴρηχε τὸ ἄπειρον τῶν ὄντων τὸ ἔξειρον πρῶτος τοὔνομα χαλέ- σας τῆς dpy Tc. οὐ διορίζων ἀέρα ἣ ὕδωρ ἣ ἄλλο τι. πρὸς δὲ τούτῳ κίνη - ἀπεφήνατο δὲ τὴν τιν ἀΐδιον εἶναι is "b γίνεσθαι i συμβαίνειν. γἱ- καὶ eds πρότερον νεσϑαι τοὺς οὐρα- τὴν γένεσιν ἐξ vele. ἀπείρου αἰῶνος dva-| κχυχλουμένων τόπον αὐτῶν. | 63 τὴν δὲ γῆν μέσην tt τὴν γῆν εἶναι μετέωρον ὑπὸ ἐπέχουσαν.. μηδενὸς χρατ j^ μένυσαν δὲ διὰ τὴν tuer. πάντων ἀπό- -: τὸ δὲ σγῆμα αὐτῆς ὑπάργειν δέ φησι τῷ τορὸν στρογγύλον μὲν σχήματι τὴν χίηνι λίϑῳ πα- τῆν shed | μαπλήσιον, τῶν δὲ ἐπιπέδων d μὲν ἐπιβεβήχαμεν iu Fk Lih bx ἄρχει, | ᾿Αναξίμανδρον Mat Πραξιάδουῦρος δὲ Πραξιά- ι | | 133 Matipav- 2 Ei deir M Te ph Πραξιάδου Mt- ἥσιος θαλοῦ γε- γόμενος ἐαδοχος καὶ μαϑητής).... | ΓΝ φησι τῶν ὄντω νλέγει . . . ἑτέραν τινὰ ἀρχὴν εἶναι τὸ οὖσιν ἄπειρον ἐξ ἄπειρον" ἐκ γὰρῇς ἅπαντας τίνε- τούτου πάντα γί- γνεσϑαι χαὶ elc σϑαι τοὺς οὐρα- ὶ τοὺς ἐν τοῦτο πάντα φϑεί- γοὺς χα ρεσϑαι. διὸ καὶϊαὐτοῖς χύσμους ἡγεννᾶσϑαι ἀπεί- ἐξ ὧν δὲ ἡ γένεσίς ipouc κόσμους. ἐστι τοῖς οὖσι. xal | τὴν φϑορὰν εἰς β ταῦτα γίνεσθαι | ὅου Μιλήσιός "κατὰ τὸ χρεών, διδό- ναι γὰρ αὐτὰ δίχην [καὶ τίσιν ἀλλήλοις τῆς ἀδιχίας κατὰ τὴν τοῦ χρόνου τάξιν. ἀρχὴν τε καὶ στοι- p εἴρηκε τῶν ντῶων τὸ ἄπειρον πρῶτος τοῦτο τοὔνομα χομί- σας τῆς ἀρχῆς: λέγει $ ^ αὑτὴν μήτε ὕδωρ μήτε ἄλλο τι τῶν χα- λουμένων εἶναι στοιχείων. * (ἄπειρόν τινα φύσιν) Ι, Ἴς τὴν ἀίδιον χίνησιν αἰτίαν el- ναι τῆς τῶν ὄντων γενέσεως ἔλεγε. Simpl. phys. f. 9v 3] ΠῚ Hi οἱ ἀπὸ ᾿χεῖσϑαι rei tos τάξιν θάλεω τὴν γὴν μέ- σην. III 102 Ἀναξί- | ! | i μανὄρος λίϑῳ χίονι τὴν γῆν προσφερῆ" τῶν; ἐπιπέδων... 134 X THEOPHRASTEORUM CONSPECTUS 1. DE ANAXIMANDRO Hippolyti Plutarchi Strom. φησὶ δὲ τὸ ἐχ τοῦ ἀιδίου γόνιμον θερμοῦ τε καὶ ψυχροῦ κχατὰ τὴν ἜΝ τοῦδε τοῦ χό- σμὴῦ ἀποχριϑῆναι χαί τινα ἐχ τούτου φλογὸς σφαῖραν; — τῷ περὶ τὴν TT ι ὡς τῷ 6 4 τὰ δὲ ἄστρα γίνε- δένδρα M. ἧς τι- σϑαι κύχλον πυρὸς νος ἀπορραγείσης xai ἀποκριϑέντα τοῦ εἴς τινας ἀποχλεισϑεί- κατὰ τὸν κόσμον σης κύκλους ὑπὸο- πυρός, περιληφϑέντα στῆναι τὸν ἥλιον καὶ δ᾽ ὑπὸ ἀέρος. τὴν σελήνην χαὶ τοὺς ἀστέρας. ἐχκπνοὰς δ᾽ ὑπάρξαι | πόρους τινὰς αὐλώ - δεις za οὖς φαί- νεται τὰ ἄστρα. ! διὸ καὶ ἐπιφρασσο- μένων τῶν ἐχ- πνοῶν τες ἐχλεί- Ψεις γίνεσθαι. τὴν δὲ σελήνην ποτὲ ul πληρουμένην yw σϑαι, ποτὲ δὲ μειουμέ-. γὴν» παρὰ τὴν τῶν) πόρων ἐπίφραξιν ἢ ἄνοιξιν | l εἶναι δὲ τὸν κύχλον τοῦ ἡλίου ἑπτα- καιειχοσιπλασίο- | να τῆς σελήνης [?] | καὶ ἀνωτάτω piv εἶναι τὸν ἥλιον. χατωτάτω δὲ τοὺς τῶν ἀπλανῶν, ἀστέρων κύχληυς. | | ! Αδεὶ | Theophrasti fragm. | . II 115 T TEN NENTMG γὰρ τὰς ἐναν- ὄρος ἐκ ϑερμοῦ καὶ τιότητας ἐν τῷ ὑποχει- ψυγροῦ μίγματος. μένῳ ἀπείρῳ ὄντι ἀσώ- ματι ἐχχρίνεσθαί cr. σιν ἐλ νι κοὶν, τῷ ix | | | ξηρὸν ὑγρὸν καὶ αἱ | . | i II 201 "Avektpa- [Simpl. in phys. ὄρος [solem] χύχλον f.32, 10] elvat ..... τὴν ἁψῖδα, ἔχοντα xov πλήρη, πυρός, | | | | i || χατά τι μέρος ἐκφαί-. νουσαν διὰ στομίου τὸ πῦρ ὥσπερ διὰ πρηστῆρος αὐλοῦ. | 1124? γίγνε- σϑαι τὴν ExAetitv, [solis] τοῦ στομίου τῆς τοῦ πυρὸς ix-| πνοῆς ἀποχλειο- μένου | | 11291 "A. (lunam |jdeficere] τοῦ στο- ἱμίου τοῦ περὶ τὸν τρογὴν ἐπιφραττο- μένον. | | IL 1 ἀλλὰ καὶ τὸν ID 21 1 τὸν piv ἥλιον οὐκ ἐλάττο- ἥλιον ἴσον εἶναι τῇ να τῆς γῆς. 155» τὸν δὲ χύχλον ἀφ᾽ οὗ τὴν ἐκ- πνοὴν ἔγχει καὶ ὑφ᾽ οὗ φέρεται ἑἕἑπτα, καιεικοσαπλασίω τῆς γῆς. | | | ! HI156 A. dvo- τάτω μὲν πάντων τὸν ἥλιον τετά- | 9 at, μετ᾽ αὐτὸν δὲ | thv σελήνην, ὑπὸ δὲ αὐτοὺς τὰ d- 'πλανῆ τῶν ἄστρων καὶ τοὺς πλανήτας. 9. DE ANAXIMENE 135 ς τὰ δὲ ζῷα τόν τὶ ησὶν ὅτι κατ᾽ duietisoe iudei: ἐξ ἀλλοει- τοῦ dio, τὸν δὲδῶν ζῴων ὁ ἄν- ἐνϑρωπον ἑτέρῳ ϑρωπος FLY 19m γεγονέναιἐχ τοῦ τὰ piv ἄλλα τουτέστον ἐχϑύι παρα- δι᾿ ἑαυτῶν ταχὺ νέ- πλήσιον xaT ἀρχάς. μεσϑαι, μόνον δὲ τὸν ἀνϑρωπον πολυγρονίου δεῖσθαι τιϑηνήσεως. , 3 2l διὸ xal xac ἀρχὰς! οὐχ ἄν ποτε τοιοῦτον ὄντα διασωϑῆναι. | | Theophrasti fragm. |OV 194 A. ἐν ὑγρῷ, qevvrüTvat τὰ πρῶτα, ζῷα φλοιοῖς περιεχό- ava ἀχανϑώδεσι. προ- βαινούσης δὲ τῆς Tt. κίας ἀποβαίνειν ἐπὶ τὸ ξηρότερον καὶ περίρρη- μένου τοῦ φλοιοῦ, m ὀλίγον χρόνον με- ταβιῶναι. 23. EXCERPTA DE ANAXIMENE τι Ἀναξιμένης 3 ᾿Αναξιμένην ὃ λναξιμένης 134 ᾿λναξιμέ- 2 ᾿Αναξιμένης à χαὶ αὐτὸς ὧν Μι- δέ φασι τὴν τῶν ὅλων Εὐρυστράτου Μι- λήσιος, υἱὸς δ᾽ Εὐ- ἀρχὴν τὸν ἀέρα εἰ- λήσιος.-. οὗτος ἀρ- vns Εὐρυστράτου δὲ Εὐρυστράτου Μιλήσιος ἀρχὴν" [ιλήσιος ἑταῖρος γε- οὐστράτου, ἀέρα πεῖν xal τοῦτον εἶναι χὴν ἀέρα εἶπε καὶ τῶν ὄντων ἀέρα ἀπε- Ἰονὼς ᾿Αναξιμάνδρου ἀπεῖρον ἔφη τὴν τῷ μὲν μεγέϑει ἄπει- τὸ ἄπειρον, ἐργὴν εἶναι, pow ταῖς δὲ περὶ αὖ- τὸν ποιότησιν ὡρι- σμένον. ἐξ 7) τὰ γινόμενα xai τὶ γενονότα καὶ τὰ ἐσήμενα καὶ ϑεοὺς xai (ia γεσϑαι, τὰ δὲ ἡιπὰ (x τῶν τούτου ἀπογόνων. “χινεῖσϑαιδὲ ἀεί, τήν γε μὴν κίνησιν εὖ τὰρ μεταβάλ- ἐξ αἰῶνος ὑπάρ- itt ὅσα μεταβάλ- γειν. λει εἰ μὴ bani 4. 6 3 πυχνοὐμενον γεννᾶσϑαί τε πάντα τὰρ xal ἀραιούμε- χατά τινα πύχνωσιν vov διάφορον φαί- τούτου xal πάλιν ὑεσϑαι, ἀραίωσιν. ὅταν Lg in τὸ | ἡτερὸν ταγυῦτ,, πῦρ ^ seg n à ποὺς δὲ πάλιν εἰς ἀέρα πυχνούμενον, ἐξ ἀέρος δὲ νέφος ἀποτελεῖσθαι xa- τὰ τὴν πίλησιν, ἔτι δὲ μᾶλλον ὅδωρ, ἐπὶ πλεῖον πυχγωϑέντα τῆν χαὶ εἰς τὸ μάλιστα; πυκνότατον λί- iu. | φήνατο, μίαν... τὴν ὑπο- | κειμένην φύσιν xai | dzttpov φησιν ... οὐχ ἀόριστον δὲ... | dÀ)hà ὡρισμένην, ex γὰρ τούτου πάντα ἀέρα λέγων αὐτήν. γίγνεσθαι καὶ εἰς αὑτὸν πάλιν ἀναλύεσθαι. — | * 9»? 35$ re Cvn atv δὲ xat οὗτος ἀίδιον ποιεῖ δι᾿ ἣν καὶ τὴν μεταβο- λὴν γίνεσθαι » * o διαφέρειν δὲ μα- νότητι καὶ πυκνό- τητι κατὰ τὰς 02- σίας χαὶ ἀραιούμενον μὲν πῦρ γίνεσθαι, πυχνούμενον δὲ ἄνε οὐ, εἶτα νέφος ἔτιδὲ μᾶλλον ὕδωρ εἶτα γῆν, εἶτα λί- ϑους. τὰ δὲ ἄλλα ἐχ τούτων, 136 X THEOPHRASTEORUM CONSPECTUS 2. DE ANAXIMENE Hippolyti | | Plutarchi Strom. | " 3 πιλουμένου δὲ τοῦ ἀέ- 14 τὴν δὲ γὴν e πρώτην γεγενῆσθαι πλατεῖαν εἶναι ἐπ᾽ λέγει τὴν γῆν πλα- ἀέρος ὀχουμένην, τεῖαν μάλα, διὸ καὶ χατὰ λόγον αὐτὴν e. iso yetdbet τῷ ἀέρι. 5 γενονέναι δὲ καὶ τὸν ἥλιον καὶ τὰ ἄστρα ἐκ qme» σελήνην xal διὰ τὸ τὴν ἰχμάδα i τὰ λοιπὰ ἄστρα ταύτης ἀνίστασϑαι, ἧς τὴν ἀρχὴν τῆς γε- τουμένης τὸ πῦρ νέσεως ἐχ γῆς rin ix δὲ τοῦ πυρὸς μετεωριζομέ- νοῦ τοὺς ἀστέρας συνίστασϑαι. εἶναι δὲ χαὶ γεώδεις φύσεις ἐν τῷ τόπῳ τῶν ἀστέρων συμπε- ριφερομένας ἐ- χείνοις. ὁ οὐ χινεῖσϑαι δὲ ὑπὸ γῆν τὰ ELE λέγει, χα- ϑὼς ἕτεροι ὑπειλήφα- σιν ἀλλὰ τ ὡσπερεὶ περὶ τὴν ἡμε- τέραν χεφαλὴν στρέ- φεται τὸ πιλίον. -» 1 ἀνέμους δὲ γεν- νἄσϑαι ὅταν ἐχπεπυ- aure () ὁ ἀὴρ τωϑεὶς φέρηται, κου rod πλεῖον παχυνϑέν- τα νέφη γίνεσθαι, χαὶ Picos εἰς ὕδωρ μεταβάλλειν. joo" γίνεσθαι ταν ἀπὸ τῶν νε- φῶν τὸ ὕδωρ χα- ταφερόμενον πα- T» χιόνα δὲ ὅταν αὐτὰ ταῦτα ἐνυγρότερα ὄντα πῆξιν λάβῃ. 8 ἀστραπὴν δ᾽ ὅταν τὰ νέφη bu- στῆται βίᾳ πνευ- των. τούτων γὰρ δισννδῶν λαμπρὰν καὶ πυρώδη γίνεσθαι τὴν αὐγήν. | ἔχειν. Diogenis Aétii | (Theophrasti fragm. II 1558 'A. διὰ τὸ πλάτος ἐποχγεῖ- σϑαι τῷ ἀέρι. II 13 10 'Ava£t- μένης πυρίνην μὲν τὴν φύσιν; τῶν ἄστρων πε- ριέχειν δέ τινα xal γεώδη σώ- ματα συμπερι- φερόμενα τού- τοις ἀόρατα. 8 χινεῖσϑαι II 16 ὁ Ἀ. οὐχ δὲ τὰ ἄστρα οὐχ ὑπὸ τὴν γῆν ἀλ- ὑπὸ γῆν ἀλλάλὰ περὶ αὐτὴν περὶ γῆν. στρέφεσϑαι τοὺς ἀστέρας. III 4 τ ᾿᾽Α. νέφη μὲν γίνεσθαι πα- χυνϑέντος ἐπὶ πλεῖον τοῦ ἀέρος, es χιόνα δὲ ἐπειδὰν; τὸ χαταφερόμενον, ὕδωρ παγῇ» χάλαζαν δ᾽ ὅταν συμ- περιληφϑῇ τι τῷ ὑγρῷ πνευματιχόν. ! ΠΙ|81.2 ᾿Αναξίμαν- ὄρος ἐκ τοῦ πνεὺῦ- ματος ταυτὶ πάντα 'συμβαίνειν. ὅταν γὰρ περιληφϑὲν νέφει πα- χεῖ βιασάμενον ἐχ- πέσῃ ἡ δὲ διαστο- III 3. DE ANAXAGORA 137 Hippolyti | Diogenis 15 lptv δὲ γεννᾶσϑαι τῶν ἡλιαχῶν αὐγῶν εἰς ἀέρα συνεστῶτα πι- πτουσῶν, sov δὲ τῆς γῆς ἐπὶ πλεῖον ἀλλοιουμένης ὑπὸ ϑερμασίας xal Ψύξεως. | Aétii ha παρὰ τὴν τρκξαριι τοῦ νέφους τὸν διαυγασμὸν ἀποτελεῖ. ᾿Αναξιμένης ταὐτὰ τούτῳ, προστιϑεὶς τὸ ἐπὶ τῆς ϑαλάσσης ἥτις σχι- ζομένη ταῖς κώπαις παρα- στῦβει. ΠῚ 510 A. lptv γίνε- σϑαι xac αὐγασμὸν ἡ- λίου πρὸς νέφει πυχνῷ καὶ παχεῖ καὶ μέλανι... | IIl 143 A. ξηρότητα xai ὑγρότητα τῆς γῆς αἰτίαν τῶν σεισμῶν ὧν τὴν μὲν αὐχμοὶ γεννῶσι, τὴν δὲ ἐπομβρίαι. 3. EXCERPTA DE ANAXAGORA 81 μετὰ τοῦτον γίνεται Ἀναξαγόρας Ἡγησι- βούλου ὁ Κλαζομένιος. Κλαζομένιος. οὗτος ἔφη τὴν παντὸς οὗτος .. Π6 ᾿Αναξαγόρας Ἡγησιβούλου ἢ Εὐβούλου 135 'Avatayópas, Ἡγησιβούλου Κλαζο- ἰἱκένιος ecco . πρῶτος τῇ χαὶ τὰς μὲν ὁμοιομερείας ἀργὴν νοῦν xal ὕλην. ὕλῃ νοῦν ἐπέστησεν. ὕλην, τὸ δὲ ποιοῦν αἵ- τὸν μὲν νοῦν ποιοῦντα ἀρξάμενος οὕτω τοῦ συγ- τίον νοῦν τὸν τὰ πάντα τὴν δὲ ὕλην γινομένην. γράμματος. . . 7 ὁ αὐτὰ διεκόσμησε. 8 ἀργὰς δὲ ΕΑ ΒΙΘΡΕΕΒΙΦΕ eo τῶν ὁμοιομερῶν μι- χρῶν σωμάτων τὸ πᾶν συγχεχρίσϑαι. cf. Prol. p. 120. ὄντων γὰρ πάντων ὁ- πάντα yp μοῦ νοῦς ἐπελϑὼν διε- μοῦ, εἴτα χόσμησεν. τὰς δ᾽ ὑλιχὰς ἀρχὰς ἀπείρους ὑπάρχειν xal τὰς σμιχροτέρας [9] a5- τῶν ἄπειρα λέγει. 2 χινήσεως δὲ μετέ- χαὶ νοῦν μὲν ἀργὴν γχεῖν τὰ πάντα ὑπὸ τοῦ κινήσεως, νοῦ χινούμενα. EI τὸ μὲν οὖν πυχνὸν χαὶτῶν δὲ σωμάτων τὰ Up xai τὸ σχοτεινὸν χαὶ μὲν βαρέα τὸν κάτω τό- διαταξάμενον. ἄρχεται δὲ οὕτως" ó κόσμησε * τὰς ἀργὰς τῶν ὄντων τὰς . ἐκ ὁμοιομερείας ἀπεφήνατο. ψυγρόνχαὶ πάντως τὰ βα- πον ὡς τὴν γῆν, τὰ δὲ oia συνελϑεῖν ἐπὶ τὸ πέσον, ἐξ ὧν παγέντων τὴν γῆν ὑποστῆναι, τὰ, δ᾽ ἀπιχείμενα τούτοις τὸ θερμὸν χαὶ τὸ λαμπρὸν xai τὸ ξηρὴν χαὶ τὸ χοῦφον εἰς τὸ πρόσω τοῦ αἰ ἐ- 06^$ δομῇσαι. πεῖν ὡς τὸ πῦρ, ὕδωρ δὲ xai ἀέρα τὸν μέσον, 'χοῦφα τὸν ἄνω ἐπι- ''heophrasti fragm. 4 ᾿Αναξαγόρας μὲν τὰρ Ἡγησιβούλου Κλα- ζομένιος agp n ἧς ᾿Αναξιμένους. φ de: πρῶτος μετέστησε τὰς περὶ τῶν ἀργῶν δύξας καὶ τὴν ἐλλείπουσαν αἰτίαν ἀνεπλήρωσε. ματα ἣν ὁ- ὁμοῦ πάντα χρήματα νοῦς ἐλϑὼν ἦν, νοῦς δὲ αὐτὰ... δὃιτε- 'xal οὕτω μὲν οὖν φησι [Theophrastus] ᾿λαμβανόν- τῶν δόξειεν ἂν ποιεῖν τὰς μὲν ὑλιχὰς ἀρχὰς ἀπείρους ὥσπερ εἴρηται, τὴν δὲ τῆς κινήσεως xal τῆς γενέσεως αἱ- τίαν μίαν. | 138 Hippolyti 83 τὴν δὲ γὴν τῷ 2yd- ματι πλατεῖαν eivat... 4 τῶν δ᾽ ἐπὶ γῆς ὑ- γρῶν τὴν μὲν ϑάλασσαν ὑπάρξαι τά τε ἐν αὐτῇ ὕδατα ἐξατμισϑέντα .. EI δ τὸν δὲ Νεῖλον αὔξεσθαι κατὰ τὸ UÉ- pos καταφερομένων εἰς αὐτὸν ὑδάτων ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς ἄρχτοις (Ὁ) χιό- νων. ὁ ἥλιον δὲ χαὶ σελήνην χαὶ πάντα τὰ ἄστρα λίϑους εἶναι * * | 8 ὑπερέχειν δὲ τὸν ἥλιον μεγέϑει τὴν Πε- λοπόννη σον. | τὸ δὲ φῶς τὴν σελή- νην μὴ Ho ἔχειν 42) ἀπὸ τοῦ ἡλίου. , 9 ἐχλείπειν δὲ τὴν σε- λήνην γῆς ἀντιφραττούσης, ἐνίοτε δὲ χαὶ τῶν ὑποκάτω τῆς σελή;:- νης ! τροπὰς δὲ ποιεῖσϑαι καὶ ἥλιον καὶ σελήνην Ν . X THEOPHRASTEORUM co Nbyorus 3. DE ANAXAGORA Diogenis II 8 οὕτω γὰρ ἐπὶ τῆς ἢς πλατείας οὔσης τὴν άλασσαν ὑποστῆναι διατμισϑέντων ὑπὸ τοῦ ἡλίου τῶν ὑγρῶν. IV 1 3 (de Nilo] 'Ava- ξαγόρας ἐκ τῆς χιόνος τῆς ἐν τῇ Αἰϑιοπίᾳ τ ] κομένης μὲν ἐν τῷ δὲ. (pet Ψψυχομένης δ᾽ ἐν τῷ χειμῶνι. II 20 € ᾿Αναξαγόρας μὐδρον ἢ πέτρον διά- πυρὸν slvat τὸν ἥλιον cf. III 13 3. IL 213 'À. πολλαπλά- stov Πελοποννήσου. | οὗτος ἔλεγε τὸν ἥλιον μὐδρον εἶναι διάπυρον καὶ μείζω τῆς D«ào- πουννήσου . . . . II 28 5 θαλῆς πρῶτος ἔφη ὑπὸ τοῦ ἡλίου φω- τίζεσϑαι..... 'Αναξα- 15p2« ὁμοίως. | —————— M —Ào— II 29 7 fr. 19 ᾿Αναξαγόρας ὥς φησι Θεόφραστος xai τῶν ὑποχάτω τῆς σελήνης ἐσϑ᾽ ὅτε σω- μάτων ἐπιπροσϑούντων. II 28 2 τροπὴν γί- ἥνεσθϑαι ἀνταπώσει τοῦ πρὸς ταῖς ἄρκτοις ἀέ- ἀπωϑθουμένους ὑπὸ τοῦ, ἀέρος. | 10 ἔφη δὲ γηίνην εἶναι τὴν δὲ σελήνην οἰχήσεις, τὴν σελὴν ἐν αὑτῇ πε ραγγας. mv ἔχειν τεἔχειν ἀλλὰ [cf. p.35] xai m xal φά- λόφους xal φάραγγας. αλαξίαν ἀ- 9 xai τὸν γαλαξίαν ναιτοῦ φω- ἀνάχλασιν εἶναι τῶν τὸς τῶν ἄστρων τῶνὑπὸ φωτὸς ἡλιαχοῦ μὴ καταλαμπομένωνμὴ χκαταλαμπομένων ὑπὸ τοῦ ἡλίου. ἄστρων. ^ ^ τὸν δὲ T νάχλασιν ε τοὺς δὲ κομήτας σύ- vo0ov πλανητῶν φλό- [2€ dgtévto v. τοὺς δὲ nun ἀστέρας ὡσεὶ σπινϑη- pac ἀφαλλομένους γί- νεσϑαι ix τῆς κινήσεως τοῦ πόλου, τοὺς δὲ διάττοντας οἷον σπινθῆρας ἀπὸ τοῦ ἀέ- pos ἀποπάλλεσθαι. poc. | II 95 9 'À. ... στερέω- μα διάπυρον ἔχον ἐν ἕαυ- | τῷ ME. φάραγγας. [Π1 5 ^A τὴν σκιὰν! τῆς γῆς κατὰ τόδε τὸ μέ- ς ἵστασϑαι τοῦ οὐρανοῦ ταν ὑπὸ τὴν ΤῊΣ ἥλιος γενόμενος μὴ πάντα περι- quit. II 2 2 'A. xat Δημό- χρίτος σύνοδον ἀστέρων δυοῖν Tj καὶ πλειόνων κατὰ ᾿συναυγασμόν. | III 2 » "A. τοὺς xa- λουμένους διάττοντας ἀπὸ τοῦ αἰϑέρος σπιν- ϑήρων δέκην χαταφέ- ρεσϑαι, διὸ καὶ παραυτίκα, σβέννυσθαι. | καὶ ὄρη «ai 4. DE ARCHELAO 139 ............---...--.--ΐἴ-Ξἰῦτ.-;Ξ’ἴἵὋἃἝἢἝ-Ξ(ὋἪὋἝοἠἝἝἧἝἠἢἝἢἝἥἝἝἧἝ΄...ς ———— —— —M.3STMeUM970M7m Diogenis $n ἀνέμους δὲ q(-| I1» ἀνέμους γίνε- γεσϑαι λεπτυνομέ- σθαι λεπτυνομένου νη") τοῦ ἀέρος ὑπὸ τοῦ ἀέρος ὑπὸ τοῦ - φᾶν ἢ L4 , τοῦ ἡλίου . 2... ἡλίου Ἰροντὰς δὲ xal ἀστρα- βρονυντὰξἙὀ ὀ σύγκρουσιν zi, ἀπὸ νεσϑαι ἐμπίπτοντος εἰς τριψιν νεφῶν τὰ νέφη. : σεισμοὺς δὲ γίνε- zar τοῦ ἄνωϑεν ἀέρος σεισμὸν ὑπονόστησιν εἰς τὸν ὑπὸ γῆν ἐμπί- ἀέρος εἰς γῆν. πτοντος" τούτου γὰρ Xtyo9- av) χαὶ τὴν ὀχουμένην Pu rank τῆν ὑπ᾽ αὐτοῦ ja δὲ τὴν μὲν ἀρχὴν ζῷα je ἐξ ὑγροῦ ἐξ ὑγροῦ γενέσθαι iet ερμοῦ xal Ttd- τὶ ταῦτα δὲ ἐξ ἀλλα. ove, ὕστερον δὲ ἐξ ἀλ- λων. xal ἄρρενας μὲνλήλων. καὶ ἄρρενα En τίνεσθαι ὅταν ἀπὸ τῶν ἀπὸ τῶν δεξιῶν, ϑήλεα δεξιῶν μοὶ ἐγών ἀποκρι- δὲ ἀπὸ τῶν ἀριστερῶν. ϑὲν τὸ σπέρμα τοῖς δε- ξιοῖς μέρεσι τῆς μή- τρας χολληϑῇ, τὰ δὲ δήλεα κατὰ τοὖναν- τίον, 4. 41 ᾿Αρχέλαος τὸ ΠΠ|1θ ᾿Αρχέλαος siv Τένος ᾿Αϑηναῖος ᾿Αϑηναῖος ἣ Μιλήσιος πατρὸς ᾿Απολλοδώρου ὡς δέ τινες Μύδωνος μα- ϑητὴς ᾿Αναξαγόρου δι- δάσκαλος Σωκράτους υἱὸς δὲ ᾿Απολλοδώρου. οὗτος ἔφη τὴν μῖξιν τῆς ὅλης ὁμοίως ᾿Αναξαγό- 17 καὶ τὸ πᾶν ἄπειρον ὑᾳ τάς τε ἀργὰς ὡσαύ- τως. 3 ΦἊῳ i * 16 ἔλεγε δὲ δύο αἰτίας εἶναι γενέσεως ϑερμὸν καὶ ὑγρόν : E 3 εἶναι δ᾽ ἀρχὰς τῆς εἰνήσεως ἀποχρίνεσθαι (?) dz ἀλλήλων τὸ ϑερ- μὸν xal τὸ ψυχρόν. .. " | Theophrasti fragm. ΠῚ 3 4 "A, ὅταν τὸ ϑερ- ϑερμοῦ γί- νεφῶν, ἀστραπὰς ἔκ- μὸν εἰς τὸ ψυγρὸν ép- 'πέσῃ — τοῦτο δ᾽ ἐστὶν at ϑέριον μέρος εἰς ἀερῶδες --- τῷ μὲν ψόφῳ τὴν βροντὴν, ἀποτελεῖ χτλ. IH 15 4 ᾿᾽Α. ἀέρος: ὑποδύσει τῇ μὲν πυχνό- m τῆς ἐπιφανείας προῦ- πίπτοντος τῷ δὲ ἔκκρισιν, λαβεῖν μὴ δύνασθαι τρόμῳ τὸ περιέχον κραδαίνοντος. i V1 4 7A. Παρμενίδης τὰ μὲν ix τῶν δεξιῶν, χαταβάλλεσθϑαι εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τῆς μήτρας, τὰ δ᾽ ἐκ τῶν ἀριστερῶν εἰς τὰ ἀριστερά, d V ἐναλλαγείη τὰ τῆς xa- ταβολῆς γίνεσθαι ϑή- Ata. | EXCERPTA DE ARCHELAO 4 καὶ Ἀρχέλαος ὁ ᾿Αϑηναῖος ᾧ καὶ Eo- χράτη συγγεγονέναι φασίν, ᾿Αναξαγόρου γε- νομένῳ μαϑητῇ ἐν μὲν τῇ γενέσει τοῦ κόσμου χαὶ 'τοῖς ἄλλοις πειρᾶταί τι φέ- ἀέρα ἄπειρον καὶ τὴν περὶ ρειν ἴδιον, τὰς ἀρχὰς δὲ αὐτὸν πυχνότητα καὶ μά- τὰς αὐτὰς deed ὑγλήβενν γωσιν. ἄσπερ ᾿Αναξαγόρας. 13e Ἀρχέλαος ᾿Απολλοδώρου ᾿Αϑη- ναῖος | τούτων δὲ τὸ μὲν εἶναι πῦρ, τὸ δὲ ὕδωρ. τηχόμενον δὲ τὸ ὕδωρ τς μέσον ῥεῖν ἐν ᾧ χατα- χαιήμενον ἀέρα γίνεσθαι χαὶ γῆν ὧν τὸν μὲν ἄνω. φέρεσθαι τὴν δὲ ὑφίστα- σθαι κάτω. 11 τηχόμενόν φησι τὸ ὕδωρ ὑπὸ τοῦ ϑερμοῦ, χαϑὸ μὲν εἰς τὸ πυρῶ- δες {]. πηλῶδες Ὁ] συνίστα- ται ποιεῖν γῆν, καϑὸ Bb | t t [?] 4 ci τω. [ntetope (9 ἀέρα Ἱεννᾶν 3... τὴν τῶν ἀστέ- μέγιστον τῶν ἄστρων ev εἶναι φύσιν ὧν μέ- τὸν ἥλιον. τιστον μὲν ἥλιον... | | | i l l 140 Hippolyti Plutarchi Strom. | * ἃ ἃ 95 περὶ δὲ ζῴων φησίν, ὅτι ϑερμαινο- μένης τῆς γῆς τὸ πρῶτον ἐν τῷ χάτω μέρει ὅπου τὸ ϑερμὸν xai τὸ ψυχρὸν ἐμίσγε- to ἀνεφαίνετο τά τε ἄλλα ζῷα πολλὰ καὶ ἄνϑρωποι. ἅπαντα τὴν αὐτὴν! δίαιταν ἔχοντα ἐκ τῇ ei ἰλύος τρεφόμενα. ἦν δὲ ὀλιγοχρόνια. | i I i i 0 X THEOPHRASTEORUM C Nspscrus 5. DE XENOPHANE Diogenis Aátii γεννᾶσθαι δέ φησι τὰ ζῷα ἐκ ϑερμῆς τῆς γῆς καὶ ἰλὺν παραπλησίαν γάλακτι οἷον τροφὴν ἀνιείσης. οὕτω δὲ x τοὺς dv- Spi roue ποιῆσαι. | | | | 5. EXCERPTA DE XENOPHANE 4 Ξενοφάνης 141 Ξενοφάνης δὲ ὁ Κολοφώνιος δὲ ὁ Κολοφώνιος ὐρϑομένους υἱός. | * o * «4 2 λέγει δὲ ὅτιοὔτε γένεσιν οὔτε οὐδὲν γίνεται οὐ- ϑορὰν ἀπολείπει, δὲ φϑείρεται οὐδὲ ἀλλ᾽ εἶναι λέγει τὸ κινεῖται xal ὅτι ἕν πᾶν ἀεὶ ὅμοιον. τὸ πᾶν ἐστιν ἔξω μεταβολῆς. φησὶ δὲ xat τὸν eov εἶναι ἀίδιον xal | ἕνα xal ὅμοιον πάντη καὶ πεπε- | ρασμένον καὶ σφαι- ἀχούειν δὲ xal 6-| ροειδῆ καὶ πᾶσιρᾶν καϑόλου καὶ τοῖς μορίοις αἱ- μὴ κατὰ μέρος, σϑητιχόν, : ᾧΦ * cx *o* Gk 3 τὸν δὲ ἥλιον φησὶ δὲ xal τὸν ἐχ μιχρῶν πυρι- ἥλιον ἐχ μι- δίων ἀϑροιζο-χρῶν xal πλει- μένων γίνεσϑαι xal ὄνων πυριδίων ἑχάστην ἡμέραν, ἀϑροίζεσϑαι 5 * ἡ τὸν δὲ ἥλιόν φησι καὶ τὰ ἄλλα ἄστρα ἐκ τῶν νεφῶν γί- νεσϑαι. * —* τὴν δὲ γῆν ἄπειρον ἀποφαίνεται δὲ εἶναι xal μήτε ὑπ᾽ καὶ τὴν γῆν ἄπει- ἀέρος μήτε ὑπὸ τοῦρον εἶναι καὶ κατὰ οὐρανοῦ περιέχε- πᾶν μέρος μὴ περι- αϑαι. ἐχεσϑαιὺ πὸ ἀέρος. mee (?) ἐστι IX 18 Ξενοφά- 1312 Evo νης Ado ἢ ὡς μὲν οὖν ὁ Ὄρϑομέ- Á ᾿Απολλόδωρος Ὅρϑο- γους ὁ Κολοφώνιος μένους ολοφώ- «τ. νῖος | »* o * c πρῶτός τ᾽ ἀπεφήνατοξδν εἶναι τὸ πᾶν ὅτι πᾶν τὸ γινόμενον ἔφησε 1I4n Ξενοφάνης e... ἀγέννητον xal ἀίδιον m Ide E m m τὸν κόσμον 19 οὐσίαν ϑεοῦ 181} σ σφαιροειδῆ μηδὲν χαὶ πε ὅμοιον ἔχουσαν ἀν-᾿ οὐ γεννητὸν peer διον xal πάμπαν ἀχί- ὅλον δ᾽ ὁρᾶν xalvntov. ὅλον ἀκούειν, μὴ μέντοι ἀναπνεῖν, σύμ.- | | | | παντά τ᾽ εἶναι [(sc. deum] νοῦν xal φρό- | νησιν “αὶ ἀἴδιον. πον βᾷ Θεόφραστος ἐν τοῖς φυσιχοῖς γέγραφεν ἐχ πυριδίων μὲν τῶν συναϑροιζομένων ἐχ τῆς ὑγρᾶς συναϑροιζόν- ἀναθυμιάσεως. των δὲ τὸν ἥλιον. ibid. [cf. II 13 14] S8. ix νεφῶν πε- su vrógli εἶναι τὸν ἥλιον, II 9 4 Ξ. éx τοῦ [Ιχατωτέρω μέρους εἰς; ἰἄπειρον ἐρριζῶσϑαι. | | | Theophrasti fragm. φάνης fr. 5 Ξενοφάνη τὸν Κολοφώνιον Παρμενίδου διδά- ἕν τὸ ὄν χαὶ πᾶν (χαὶ οὔτε πεπερασμένον o5- ἄπειρον οὔτε xtvo)- μενον οὔτε ἠρεμοῦν) ἴτε φαιροειδὲς ᾿Αλέξανδρος δὲ περασμένον πεπερασμένον a5- ᾿ ἀ({- τὸ καὶ σφαιροειδές (^. πεπερασμένον δὲ "καὶ σφαιροειδὲς αὐτὸ διὰ τὸ πανταγόϑεν ὅμοιον λέγει 6. DE PARMENIDE 141 | ; Hippolyti | Plutarchi Strom. | Diogenis Aétii |'heophrasti fragm. i | | | 143 xal ἀπείρους II 19 xóspox; δ᾽ II249 S. πολλοὺς ἑλίους εἶναι xal ἀπείρους εἶναι ἡλίους xal πλήνας, τὰ δὲ 4 γίνεσθαι δὲ τάντα εἶναι ἐχγῆς ἅπαντα £x γῆς. 4 οὗτος τὴν ϑάλασ- ταν ἁλαυρὴν ἔφη διὰ τὸ πολλὰ suut ἐν αὐτῇ. í δὲ Μητρόδωρος hà τὸ ἐν τῇ γῇ διηϑεῖσθαι τούτου γέριν γίνεσθαι ἀλ- μηράν, | 5 ὁ δὲ Ξενοφάνης pit τῆς γῆς πρὸς τὴν ϑάλασσαν γίνε- θαι δοχεῖ Ἀπ τῷ Ἰρόνῳ ἀπὸ τοῦ ὑγροῦ γ8αι ἀποφαίνεται δὲ καὶ τῷ χρόνῳ χαταφε- iaslat ... popévrv συνεχῶς & ἀναιρεῖσϑαι δὲ χαὶ κατ᾽ wp thv τὸς ἀνδρώπους πάν- ἦν εἰς τὴν ϑάλασ- τὰς ἦταν ἡ γῇ κατ-ῦαν γωρεῖν. ἐνεχϑεῖσα εἰς τὴν ϑήλασσαν πηλὸς γέ- γῆται, | l 1 σελήνας χατὰ τὰ χλίματα τῆς γῆς καὶ ἀποτομὰς καὶ ζώνας. [812 Z .... ἀρχὴν τῶν πάντων εἶναι τὴν γῆν cf. Theo- doret. l. c. HI165 Myzpé-|, 29 ὡς ἄρα τὸ ὄωρος διὰ τὸ διη- ὕδωρ πὸ διὰ τῆς ϑεῖσϑαι διὰ τῆς γῆς διηϑούμενον γῆς μετειληφέναι καὶ διαπλῦνον αὐτὴν τοῦ περὶ αὐτὴν ἁλμυρὸν γίνεται πάχους χαϑάπερ τὰ" - -- ᾿ . διὰ τῆς τέφρας ὑλιζό- ταύτης. .. τῆς δόξης μενα. ἐγένοντο ᾿Αναξαγόρας τεχαὶ δ ητρόδωρος. 6. EXCERPTA DE PARMENIDE 5 Πα δὲ ὃ ἀντεποι δὲ χαὶ τὴν ἐναντί- av ἐνεχείρησε στά- 3 σιν. ἀίδιον μὲν Και, γὰρ τὸ πᾶν χαὶ ἀκίνητον ἀποφαί- αὐτό μοῦνον μου- χαὶ Παρμενίδη ; : - ἐς τε xal ἐν μὲν τὸ πᾶν το Te" : : , τρεμὲς ἠδ᾽ ἀγένη- νευτῆξταιἀίδεόν c6, P eder εν δὲ τῶν xà ἀγέννητον χαϑ' ὑπόληψιν χαὶ σφαιροει- ψευδῆ δοκούντων δές, οὐδὲ αὐτὸς dx. εἶναι. φύγων τὴν τῶν | πολλῶν δόξαν | * * c5 22 δισσήν τ᾽ ἔφη * * xaT ἀλήϑειαν E d ἐνγενόμενος xacà τῇ ἐπιτομῇ Ava- Ιξιμάνδρου φησὶν ἀχοῦ- aperia τόδε τὸ ἔπος νεται χατὰ τὴν τῶν εἶναι τὴν φιλοσοφίαν elval φασι ᾿οὗλον πραγμάτων ἀλ᾿ ή- τὴν μὲν lli xai γὰρϑειαν. εἶναι γὰρ Τὴν δὲ χατὰ δόξαν. ς mE ενίδης IX21 Zevogd-| 131 καὶ Παρ" 6 'τούτῳ δ᾽ λεάτης νους δὲ διήχουσε μενίδης ὁ ἑταῖρος Ξενοφά- Παρμενίδης Πύ- Πύρρητος vous ἄμα μὲν καὶρητος Ἐλεάτης" Ἐλεάτης Ξενοτρητος 6 τῶν τούτου δοξ ὦ νἱτοῦτον [KXenophanem] c fy o uc σατο ἅμαθεόφραστος δὲ ὁδἐπιγενόμενος ὃ Παρμενίδης Πύ- Ἔλεά- ἑταῖρος της᾽ — λέγει δὲ καὶ Ξενοφάνην — “ἀπ᾿ ἀμφοτέρας ἦλϑε τὰς δδοὺς. xal γὰρ ὡς ἀΐίδιόν ἐστι τὸ πᾶν ἀπο- φαίνεται χαὶ γέ: : νεσιν ἀποδιδό- sin Salas Ti at Pris dads nis τῶν ὅλων οὐ τηντῶν ὄντῶν οὐχ 15 inia καϑά- ὁμοίως περὶ ἀμ- κεῖνος ἀλλὰ οτέρων δοξα- καὶ τὸ πῦρ εἴρηκενζων, ἀλλὰ κατ’ d ἀλήϑειαν μὲν ἕν τὸ πᾶν χαὶ ἀγέν- v1tov xal σφαι- φοειδὲς ὑπολαμ- àv τὸν πρῶτον óqov ξύμφωνα τῷ διδασκάλῳ ξυγγέ- αὐτοῦ γὰ πάψε pir τε χαὶ 142 4 CN, Χ THEOPHRASTEORU SPECTUS 1. DE LEUCIPPO ———-——— — E — e ERR RR TREE Re Se PC | Hippolyti | Plutarchi Strom. Diogehis Aétii | Tieophrasi fragm. —— ——— —— ——— ————— —— -—- πῦρ λέγων xai IX 21 δύο τ᾽ εἴ- οι νὸν, χατὰ γῆν τὰς τοῦ lip ri δόξαν δὲ τῶν 3 , * t y - παντὸς ἀρχάς, [πο ϑἰον ἔγοας τέξιν πολλῶν εἰς τὸ τὴν μὲν γῆν ὡς ἔχειν τὴν δ᾽ ὕλης ὕλην, τὸ δὲ πῦρ ὡς αἴτιον χαὶ ποιοῦν. | | xal τὰς αἰσϑήσεις ἐχ-, βάλλει dx τῆς ἀλη- είας. φησὶ δὲ ὅτι εἴ τι πα- Ῥὰ τὸ ὃν ὑπάρχει τοῦτο οὐχ ἔστιν ὄν, τὸ δὲ μὴ ὃν ἐν τοῖς ὅλοις οὐχ ἔ- Φ ἀ (*» στιν. οὕτως οὖν τὸ 22 αὐτὸν [1.αἴτια]) , , ^ - γένεσιν ἀποδοῦ- ναι τῶν φαινο- , pou δύο ποι- ὧν τὰς ἀρχάς, πὺρ καὶ γῆν, τὴν μὲν ὡς ὕλην, τὸ δ' ὡς αἴτιον xai ποιοῦν. 1 ἱτὸ παρὰ τὸ üv οὐχ ὄν, τὸ οὐχ ἂν οὐδέν. ἕν ἄρα τὸ ὄν." IV 9 1 Ilo9ayópac SO Παρμενίδης... Ψευδεῖς εἶναι τὰς al- σϑήσεις. | |. | ἂν ἀγένητον ἀπολεί- PME d. sens. δυοῖν Im Et. μὸν xat τὸ ψυχρόν, ὄντοιν στοιχείοιν | ἐξ ὧν τὰ πάντα συ- χατὰ τὸ add ! iwsrdvat xal τὸν ἐστὶν ἡ γνῶσις. ἐὰν γὰρ νοῦν καὶ τὴν ψυ- χὴν ταὐτὸν εἶναι | * * κα πρῶτος δ᾽ οὗτος τὴν Tv ἀπέφηνε σφαιρο- εἰδῇ χαὶ ἐν μέσῳ κεῖ- σϑαι. T. EXCERPTA DE LEUCIPPO E | Diogenis 121 Λεύχιππος | δὲ Ζήνωνος ἑταῖ- ος οὐ τὴν αὐτὴν ΙΧ 80 ξόξαν διετήρησεν, τῆς Ἐλεάτης .. ἢ ἀλλά φησιν ERA κατ᾽ ἐνίους δὲ Μήλιος εἶναι xal ἀεὶ κινού- []- pipe ἢ οὗ- ὶ γέ τος ἤκουσε νῶω- apt "μεταβολῆννος. ἤρεσχε δ' αὖ 5 ἄπειρόν φησιν B I προείρηται. συνεχῶς οὖσαν. ἄπειρα εἶναι τὰ ᾿ πάντα xal εἰς ἀλ- ληλα μεταβάλλειν. *» *» * Λεύχιπ- IX 31 τὸ μὲν πᾶν ὡς πρῶτός τ᾽ ἀτόμους ἀρχὰς ὑπεστήσατο Ι | * * κ᾿ ὑπεραίρῃ τὸ ϑερμὸν ἣ τὸ Pcpis: ess 4 τὸγὰρ αἰσϑάνει- σϑαι καὶ τὸ φρονεῖν ὡς ταὐτὸ λέγει m M — t ——M IV 512 [I xat Εμ- πεδοχλῆς xal Δημό- *ptto; ταὐτὸν νοῦς καὶ ψυχή. II 15 7 | Παρμ. fr. 17 ... πρῶτον Ampóxp. διὰ τὸ παν- ὀνομάσαι .΄. καὶ τὴν iin ἴσον Fog Ih στρογγύλην, ὡς σαν νεῖν ἐπὶ τῆς στ νί- ᾿ἰδορροπίας ecco | E PM TIME T DEMOCRITO 1310 Λεύχιππος, 8 Λεύχιππος Μιλήσιος... δὲ ὁ Ἐλεάτης 7; Μι- λήσιος -- ἀμφοτέρως γὰρ λέγεται περὶ αὖ- τοῦ... οὗ Ἦν αὐτὴν | ἰἐβάδισε [ἰαρμενίῶ | καὶ Ξενοφάνει περ ios σγη- μάτων ἄπειρον τὸ πλῆϑος. 1. DE LEUCIPPO ET DEMOCRITO Hippolyti | Diogenis IX 30 | Ug DES SPA ι31 στοιχεῖα δὲ τό τε πᾶν εἶναι "ΕΝ δὲ τὸ μὲν 18 1τὸ ἀρχὰς us λέγειτόπλῆρες καὶ νὸν xal πλῆρες σω- [πλῆρες εἶναι τὸ δὲ στοιχεῖα τὸ πλῆ- τὸ χενόν. μάτων. xtvóv, χαὶ στοι-ίρες καὶ τὸ κενόν. | χεῖά φησιν. χόσ- | ἢ χόσμους δὲ γί- τοὺς τε χόσμους μους τ ἐκ τούτων IL13..... Λεύ- νεσϑαι λέγει, ὅταν γίνεσθαι σωμάτων ἀπείρους εἶναι χαὶ χιππος .... ἀπείρους εἰς μέγα χενὸν ἐχ εἰς τὸ χενὸν ἐμπι- διαλύεσθαι εἰς ταῦτα, χόσμους .... τῷ περιέχοντος ἀ- πτόντων xal ἀλλή: γίνεσθαι δὲ τοὺς ὃροισϑῇ πολλὰ σώ- λοις περιπλεχομέ- χόσμους οὕτω. φέ- ματα χαὶ Pv ddnde ἔχ τετῆς χι- ρεσϑαι xac! ἀποτο- πρυσχρούοντα ἀλλή-νήσεως κατὰ τὴν μὴν ἐκ τῆς ἀπείρον λοις συμπλέχε- αὔξησιν αὐτῶν γί- πολλὰ σώματαπαν- “ϑαιτὰ ὁμοιο σχή-νεσϑαι τὴν τῶν τοῖα τοῖς σχήμασιν μόνα καὶ παρα- ἀστέρων φύσιν. εἰς μέγα χενόν, πλήτια τὰς μορ- ἅπερ ἀϑροισϑεντα gi; καὶ περιπλε- δίνην ἀπεργάζεσθαι ἡϑέντων ἀστέρας μίαν καϑ᾽ ἣν προσ- τίνεσθϑαι, | χρούοντα xal παντο- | 'δαπῶς κυχλούμενα | διακρίνεσϑαι χωρὶς τὰ β | ὅμοια πρὸς τὰ ὅμοια ον... τὰ δὲ λοιπὰ συμμένειν χαὶ περι- πλεχόμενασυγχατα- τρέχειν ἀλλ λοις χαὶ 1192 Λεύχιππος | Im πρῶτον τί M- xai Δημόχριτος σφαι- | "iba σφαιροειόες. oottóg τὸν κόσμον | 32 τοῦτο δ᾽ olov 1172 Λεύκιππος ὑμένα ὑφίστασθαι es HAERES περιέχοντ᾽ dv ἑαυτῷ kann, pai ἯΙ " a παντ ὑματα. : ende: p es περιτείνουσι τῷ χό- αὐτόν τε πάλιν τὸν | σμῳ διὰ τῶν ἀγχι- δῶν ἀτόμων συμ- περιέχοντα οἷον ὑμένα icq i u ᾿αὔξεσθϑαι..... gie πεπλεγμένον, ἐχπυρωϑέντα τὴν. τῶν ἀστέρων ἀπο- εἰὐρώνω φύσιν, * αὔξειν δὲ xal | 88 εἶναι δ᾽ ὥ- φϑίνειν διά τινα 'σπερ γενέσεις ἀνάγχην" τίς δ᾽ χόσμου, οὕτω ἂν εἴη ἢ ἀνάγχη xal αὐξήσεις xai οὐ διώρισεν. | φϑίσεις xal φϑο- ρὰς xaxd τινα ἀνάγκην. ἣν ὁποία ἐστὶν οὐ διασαφεῖ. 131 Δημόχρι- Aétii | Theophrasti fragm. | τὸς δὲ Λευχίπ- ποῦ Ἰίνεται γνώ - φίμος, . - 1 λέγει δὲ ὃ- μοίως λευχίππῳ περὶ στοιχείων πλήρους χαὶ χε- 18 1ὁ Δημόχρι- 8 cf. p.120 sq. τος δὲ ὁ ᾿Αβδηρίτης ὁ παραπλησίως δὲ Δαμασίππου τὰ ναστὰ χαὶ Ὁ ἑταῖρος καὶ τὸ χενόν. » , | αὐτοῦ Δημόχρι- * ἃς εἶναι τῶν ὅλων | ] | | τὸς ὃ ᾿Αβδηρί- | μους xal κενόν. τῆς ἀρχὰς ἔϑετο τὸ πλῆρες χαὶ — ςς,»’’ eu ν CÓN 144 X THEOPHRASTEORU NSPECTUS 8. DE DIOGENE e MM. M ME cud Hippolyti | Plutarchi Strom. | Diogenis | A etii | Theophrasti fragm. ! pum, | | νοῦ τὸ piv πλῆ- | | | τὸ χενόν, ὧν τὸ ρες λέγων ὄν, τὸ | 'πὲν ὄν. τὸ δὲ μὴ δὲ χενὸν οὐχ ὅν. | | ἰὸν ἐχάλει. 8. EXCERPTA DE DIOGENE 12 Διογένης IX 57 Διογένης 1325 Διογένης 2 καὶ Διογένης ὁ ᾿Απολλωνιάτης ᾿Λπολλοϑέμιδος pe ὁ ᾿Απολλωνιά- ὁ ᾿Απολλωνιάτης 1 idépa ὑφίστατ αὐπολλωνιάτης. της ἀέρα ἄπειρον... ΡΤ στοιχεῖον... ἀπεί-! | v δὲ τοῦ παντ ὃς ρους τε εἶναι τοὺς στοιχεῖον εἶναι τὸν φύσιν ἀέρα καὶ οὖ- κόσμους. ἀέρα κόσμους ἀπεί- τός φησιν ἄπειρον ρους καὶ χενὸν ἄπειρον, εἶναι χαὶ ἀίδιον, | ἐξ οὗ πυχνουμένου χοσμοποιεῖ δὲ οὕτως. τόν τ᾿ ἀέρα πυ- χαὶ μανουμένου ὅτι τοῦ παντὸς χινου- χνούμενον χαὶ χαὶ μεταβάλλοντος τοῖς μένου καὶ T, μὲν ἀραιοῦ ἀρατούμενον γεν- πάϑεσι τὴν τῶν ἀλ- δέ πυχνοῦ γινομένου, νητικὸν εἶναι τῶν λων γίνεσθαι uoc- ὅπου. συνεχύρησε, τὸ κόσμων. | ev. πυχνὸν συστροφὴν, 'ποιῆσαι καὶ οὕτω τὰ λοιπὰ χατὰ τὸν αὐτὸν λόγον τάζτε) κουφότατα, τὴν ἄνω τάξιν λαβόντα τὸν ἥλιον ἀποτελέσαι. XI DE HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENIS Quaecunque in illo eonspeetu ex Hippolyto collata sunt, merae sunt Physieorum Opinionum in epitomen coaetae reliquiae. quem thesaurum ut sine dispendio ex reliqua Philosophumenon farragine secernere possi- mus, Hippolyti quam credimus Refutationis aceuratius examinemus librum primum, quem notum est in codicibus seorsum sub fieto Origenis nomine eireumferri. sed praeter peculiarem titulum Φιλοσοφουμένων ! etiam maioris inseriptionis memoria in libris propagata est, velut ante prooemium post philosophorum tabulam in eodice Barberino f. 4" ἀρχὴ τῆς πρώτης βίβλου τοῦ χατὰ πασῶν αἱρέσεων ἐλέγχου. ' continet is liber graecae philosophiae compendium, quippe unde sectae christianae omnem opinionum vafritiem furati sint. principio in animo fuerat Hippolyto quattuor graecanicae ! js titulus sine dubio primum tantum librum comprehendit. nam IX 8 p. 442 ἀλλ᾽ εἰ xai πρότερον ἔχχειται ὑφ᾽ ἡμῶν ἐν τοῖς Φιλοσοφουμένοις ἡ δόξα Ἡρακλείτου spectat ad I 4. * jn Laurent. inscribitur Ὠριγένους φιλοσοφουμένων, et post indicem ante prooemium οὐδένα uoliov haee: τάδε ἔνεττιν dv τῇ πρώτη, τοῦ χιτὰ πατῶν αἱρέσεων ἐλέγχου. PROLEGOMENA 145 pestis velut antesignanos proponere Thalem Pythagoram Empedoclem Heraelitum. at consilium non constitit. ' sed ab Anaximandro deinceps ad Archelaum physiei proferuntur. tum Soerate stricto Parmenides Leu- eippus eum Demoerito Xenophanes Eephantus Hippo seeuntur. hos porro excipiunt Soerates Plato Aristoteles Stoiei Epieurei Academici, agmen claudunt Indi Druidae Hesiodus. Qui Hippolyti librorum seribendorum rationem ex reliquis libris novit quam aecurate ut hoe utar Iosepho de bello Iud. IL 8 sq. in l. IX vel Sexto Empirieo X 310 βᾳ. ad 1, X summarium usus sit [ef. P. Cruice prol. ad Philosoph. ed. Par. 1860 p. xxi], is primum librum labore minimo aliunde surreptum statim intellegit. aeeuratius rerum diserepantiam ri- manti duo eómpendia conflata esse patet. unum ex genere διαδοχῶν, alterum dogmatum. duplex origo quodam paeto signifieatur e. Ὁ φιλοσοφίαν χατὰ διαδοχὴν ἀναδραμεῖν et e. 11 τὰ τοῖς φυσιχοῖς δόξαντα. Prior libellus fuisse videtur exilis Vitarum epitome Laertio Diogene multo et brevior et futtilior sed haud absimili forma. hie primo solus ad manus fuit, unde coryphaeorum Thaletis Pythagorae Empedoelis He- racliti capita fluxerunt. conspieuus est apophthegmatis vulgaribus et narratiuneulis, opiniones strietim noviciisque augmentis locupletatae re- feruntur. sie 1 2 ἐχ γὰρ αὐτοῦ τὰ πάντα συνίστασϑαι πηγνυμένου xal πάλιν διανιεμένου Thaleti opinio Anaximenea tribuitur cuius erroris socii sunt Simplicius phys. 32* 46 Philopon. Phys. e 1" 50. Galen. I 444. 442. 484. Arnob. adv. gent. lI 10 [Zeller I* 175* 180**]. eadem forma constat Pythagorei eapitis prior partieula 2 1—5. nam seriptor Pythagorae studiosior etiam alium librum adsceivisse videtur, unde eaedem res bis memorantur, velut monadis mentio S 2 iteratur $ 6, discipulorum silentium 8$ 3 et 16. 18, esoteriei exoteriei SS 4 et 17. ceterum idem liber religiose excerptus est etiam Refut. IV p.126sq. Gotting. Empedoclis et Heraeliti eapita nisi prorsus inepte ab Hippolyto excerpta sunt indoctissimum pro- dunt seriptorem. promiscuae enim utriusque opiniones referuntur. He- raeliti ἐχπύρωσις Empedocli vindieatur 3.1 et in vicem Heraclitus 4 2 σύμφωνα τῷ Ἐμπεδοχλεῖ ἐφθέγξατο στάσιν xai φιλίαν φήσας τῶν ἁπάντων ἀρχὴν εἶναι itemque ὃ 3. nempe coniuneta nescio quo pacto fuit Heraeliti et Empedoclis memoria ut pariter ex Pythagorae schola profeetorum. testa- tur ipse hoe vineulum 3 3 xal γὰρ 6 τούτων διδάσχαλος Πυϑαγόρας ἔφη xz. pronum erat mira illa in Empedoclis eapite verba corrigere 6 τούτου ὧν quod plaeuit Roepero. sed illud impedit quod e. 5 τὴν ἀπὸ Πυϑαγόρου àx- ϑεμένους φιλοσοφίαν Empedoclem et Heraelitum Pythagoreorum successione 1.1 5 μετὰ τούτους ἐγένοντο xal ἕτεροι φυσιχοὶ ὧν οὐχ ἀναγχαῖον ἡγησάμεϑα τὰς δόξας εἰπεῖν μηδὲν τῶν προειρημένων ἀπεμφαινούσας, ἀλλ᾽ ἐπεὶ χαϑόλου οὐ μιχρὰ γεγένηται ἡ σχολὴ πολλοί τε οἱ μετέπειτα φυσιχοὶ ἐξ αὐτῶν γεγένηνται ἄλλοι ἄλλως περὶ φύσεως τοῦ παντὸς διη- τούμενοι [χαὶ] δοκεῖ! ἡμῖν [νῦν] τὴν ἀπὸ Πυϑαγόρου ἐκϑεμένους φιλοσοφίαν κατὰ διαδοχὴν ἀνα- δραμεῖν ἐπὶ τὰ δόξαντα τοῖς μετὰ Θαλῆν. Diels, Doxographi graeci. 10 146 XI DE HIPPOLYT! E obi vudbnd elare comprehendit. hinc indidem IUx affertur subabsurdae Empedoclis opinioni τὸ τῆς μονάδος νοερὸν πῦρ τὼν ϑεόν [cf. Zeller I* 689" Sehuster 224']. seilicet Pythagoras Heraelitus Empedocles per saturam uno eapite continentur. tanta scriptoris levitas vel Hippolytum offendisse videtur, ut novum quaereret subsidium. Ac felieissimo casu doxographi euiusdam epitome in manus incidit. iam consilii prioris quo principes tantum exhibiturus erat paenituit iam- que inde ab Anaximandro pretiosissimus Opinionum thesaurus religiose eompilatur. Anaximander igitur ae deinceps Ioniei recte sese excipiunt. exspectamus Xenophanem continuari. sed is post Democritum c. 14 col- locatur et initium fit à Parmenide. fuit qui Diogenis IX 21 praepostere ineuleatam notitiam ad explieandum Hippolyti ordinem advocaret. cf. infra p. 147. frustra ille quidem. nam Theophrastus quoque, quem Dio- genes testatur, Parmenidem eum Xenophane coniunxit fr. 6. neque non coniunxit Hippolyti fons Opinionum. nam quomodo intellegi potest c. 11 initium xal γὰρ xal Παρμενίδης ἕν μὲν τὸ πᾶν ὑποτίθεται nisi Xenophanem praeeessisse suspicamur? atqui Opinionum istam epitomen c. 6—9. 11—16 e Theophrasti corpore excerptam eonstat ef. p. 153. umde igitur perversus Hippolytei libri ordo? res est facilis explieatu neque scitu in- digna. substiterat ille paululum Ionicis absolutis. iam Vitarum libro iterum inspecto si quid utile haberet invenit ibi Empedocli et Heraelito Parmenidem congregatum. nam et hie Pythagoreos audivisse dieitur. iam vero praeter nomen eum nihil probum inveniret, ' alterum fontem exsceribere perrexit. nec desunt alia quae ex priore libro interiecta sunt. lemmata quidem velut ᾿Αναξίμανδρος Πραξιάδου Μιλήσιος Theophrastea vi- dentur. ' sed minutae temporum nmnotationes quae ad caleem c. 6. 1. 8 apposuit ex Vitarum compendio postea opinor adpietae sunt. nam 8 13 quod additur τοῦτον λέγουσι xal προγνωστιχὸν γενονέναι, est memorabile originis indicium, tum eiusdem seriptoris est Thaletis computatio 1 4 et Xenophanis c. 14 1. atque hie statim initio notula infertur eoniuncta eum hisce οὗτος ἔφη πρῶτος ἀχαταληψίαν πάντων εἰπὼν οὕτως" ' εἰ γὰρ xal — rícuxcat . Theophrasto talia attribui non possunt, sed effieta sunt ab eo qui Pyr- rhoneorum sectam ab illo suspensurus erat. et novimus qui hoe excogi- tavit Sotionem successionum scriptorem. Laert. IX 20 φησὶ δὲ Σωτίων πρῶτον αὐτὸν [Xenophanem] εἰπεῖν ἀχατάληπτ᾽ slvat τὰ πάντα, πλανώμενος. ! c, 11 2 iterare videtur initium. unde alium fontem hie adhibitum esse aliquis coni- ciat. sed nec hie nec c, 6 2 [cf. Zeller I* 213!] ex Hippolyti excerptis brevissimis quidquam concluserim. nempe in "Theophrasto similia capita ut de principio et deo si- militer concepta fuisse consentaneum est, praesertim in Eleatarum doctrina. ? c. 13. post Theophrasteum principium Δημόχριτος δὲ Λευχίππου γίνεται γνώριμος ite- rum incipit Δημόχριτος Δαμασίππου Αβδηρίτης πολλοῖς συμβαλὼν γυμνοσοφισταῖς. haec Vi- tarum scriptorem redolent praesertim cum clausula οὗτος ἐγέλα πάντα χτλ. ab eodem scripta esse debeat, qui flentem Heraclitum induxerat c. 4. ef. infra in c. de Galeni hist. phil. PROLEGOMENA 141 Sotio Alexandrinus, fortasse Peripateticus [Heeker Philol. V 432], vixit inter Chrysippum quem novit et Heraelidem Lembum Ptolemaeo Philometori aequalem, qui librum eius in epitomen redegit. primus scripsit διαδοχὴν τῶν φιλοσόφων [Diog. II 12] et ad hane sucecedendi rationem maior pars fragmentorum pertinet. non est huius loei de Sotionis libro diligen- tius agere, quoniam nisi omnium biographorum philosophorum reliquiis eolleetis de Sotionis fontibus et in posteros auctoritate recte iudicari non poterit. nune ex ista quaestione tantum afferemus, quantum coniunctum est eum Hippolyto. prius vero Sotionei libri conspectum praemittam, ubi librorum ordo seeundum Panzerbieteri [Seebode jahrb. V p. 218 sq.] et Roeperi [Philol. III p. 22 54.] curas, quoad eius fieri potest, restitutus est. Διαδηχῶν βιβλία v. I "Thales. vii sapientes. physici VII Cyniei II Soerates. Aristippus. VHI Stoici III Socratici. IX Pythagoras IV Plato X Eleatieci. Democritus V Academici XI Pyrrhonii VI Aristoteles et discipuli. XII Epicurus XII Barbari. ' A Roepero bene observatum est ex hoec ordine posteriore? scriptores in universum satis accurate aptos esse, ut Diogenis quoque compendium non nimis ab illa tabula recedat. eo magis Hippolyti ratio discrepat. sed tamen non nihil similitudinis. namque quod maxime pupugit Nietseheum, barbaros memorari post legitimum XII librorum numerum, idem in Hip- polyto faetum est qui Braehmanas Druidasque graecis appendieis instar adnexuit. neque enim Sotio Alexandrinus homo ab illorum sententia abhorruit, qui philosophiam a barbaris exeultam inde in Graeciam venisse nugabantur [ef. Nietscehe Mus. Rhen. XXIV 206] ae possit quispiam non solum Democriti eum gymnosophistis [ef. Diogenis prooem.], sed etiam Pythagorae eum Zarata commercium quod est apud Hippolytum ex tali memoria repetere. veri similius fortasse Parmenidis eollocationem, quam supra mirabamur ab Hippolyti Vitarum epitomatore propositam, illinc explicabimus. iam vero recte Diogenis loco IX 21 uti licet Ξενοφάνους δὲ διήχουσε Παρμενίδης Πύρητος Ἐλεάτης (τοῦτον [Xenophanem] Θεόφραστος ἐν τῇ ἐπιτομῇ ᾿Αναξιμάνδρου φησὶν ἀχοῦσαι) ᾽ ὅμως δ᾽ οὖν ἀχούσας xal Ξενοφάνους οὐχ ! nomina pingiuus expressa coniuncta cum libri numero inveniuntur. cetera e conie- ctura distributs. bis in Diogenis prooemio scriptum est ἐν cj xq. recte tf correctum se- cundum Ambrosii versionem & Roepero et Panzerbietero. Nietschei incredibilem quandam coniecturam recte castigavit Roeperus Philol XXX 557. exempla istius corruptionis [iota falso cum proximo vocabulo iuncti] sunt innumera cf. Rose de Aristot. lib. ord. p. 87. Cobet. V. L. p.123. Meineke Anal. Alex. p. 21. exempla Laertiana collegit Roeper l. e. p. 5597, addi potest Diog. VII 50 (cf. Jen. Literaturz. 1875 p. 153] Schoell Herm. IV 164. I. Freudenthal Hellenist. Stud. p. 100 *. * ambigi posse supra p. 108 sq. dixi utrum primum enuntiatum Diogenes an librarius pervertisset. sed cum xal post ἀχούσας vix intellegatur nisi τοῦτον Parmenidem interpre- 10 * 4 pH 148 XI DE HIPPOLYTI F lLosopmUMENIS ἠχολούϑησεν αὐτῷ * ἐχοινώνησε δὲ xai ᾿Αμεξινίᾳ xal. Διοχαίτῃ τῷ Πυϑαγοριχῷ ὡς ἔφη Σωτίων -.-. d xal μᾶλλον ἠχολούϑησε xal ἀποθανόντος ἡρῷον ἱδρύσατο .. . ὑπ᾽ ᾿Αμεινίου ἀλλ οὐχ ὑπὸ Ξενοφάνους εἰς ἡσυχίαν προετράπη. acumen totius loci eontra vulgatam opinionem direetum est quae Parmenidem eum Xenophane coniunxit. ipse Sotio Pythagoreum Parmenidem voluerat. nonne mirum est etiam in Hippolyto post Pythagoreos principem nomi- nari Parmenidem, Xenophanem extra ordinem postmodo? iam si con- iunxeris Xenophanis ἀχαταληψίαν a Sotione inventam, hoe minimum con- stare coneedes illius διαδοχῶν vestigia quamvis tenuissima in minutulum istum Vitarum scriptorem manasse, euius ope Hippolytus utebatur. Nee tamen unus Sotio adgnoseitur. qui quamvis ex toto illo litte- rarum genere solus praeter Porphyrium Eunapio indoctissimo sophistae et eognitus et lectus esset [cf. Wyttenbach ad Eun. II p. 16], tamen pleri- que posteriorum ut Laertius et Athenaeus non ipsum manibus usurparunt. ' nec Hippolytus seriptor ipsum adhibuit. nam pugnat eum Sotione [ef. 14 1] posterius e. 23 ὁ Πύρρων ... τὴν ἀχαταληψίαν ἁπάντων πρῶτος εἰσή- Ἴαγεν. 86 multa insunt Sotione recentiora. praecipue temporum notationes 14067 19 813 141 ex Apollodori Chronicis fluxerunt. hoe tam apertum est ut priori meae commentationi [Mus. Rh. XXXI 23] nihil habeo, quod addam. chroniea autem a. 144 a. Chr. primum edita sunt, iterum post a. 119 [Mus. Rh. l. c. 54]. Hine etiam illud concidit, quod olim ealidius arripueram, epitomen - Sotionis ab Heraelide confectam prineipalem Hippolyti fontem fuisse. nam is Ptolemaeo Philometori aequalis paulo antiquior est. H eraelides Lembus Serapionis filius Alexandrinus * ἐπιτομὴν τῶν Σωτίωνος διαδοχῶν teris, epitomatorem culpandum arbitror. ceterum cum nulla sit causa cur tam brevi spatio post similem Sotionis memoriam $ 18 (cf. supra p. 104] Xenophanis magisterium in Par- menideo capite memoretur, etiam in eo quo Laertius eiusve exemplar usus est Sotionis compendio utrumque diremptum fuisse conicias. cf. pp. 166. 168. ! Athenaeus coniunctum fere cum Nicia id est ex Nicia citat. Sotio cum Nicia etiam a Stoicorum catalogi Herculanensis compilatore in usum vocatus dicitur a Gomperzio [Jen. Litteraturz. 1875 p. 665]. etiam Hegesander Delphus quaedam ex Sotione transtu- lisse videtur quod ex Athen. VIII 3435 coniecit Koepke de hypomn. p. 22. 23, 5. 3? ef. supra p. 82? (83). Suidas: Ἡραχλείδης Ἰ)ξυρυγχίτης φιλόσοφος ὁ τοῦ Σαραπίωνος ὃς ἐπεχλήϑη Λέμβος γενονὼς ἐπὶ Πτολεμαίου τοῦ ἔχτου [181— 140] ὃς τὰς πρὸς Ἀντίοχον ἔϑετο συνθϑήχας. ἔγραψε φιλόσοφα [i. e. διαδοχὴν] καὶ ἄλλα [an λεμβευτιχὸν λόγον» Usene- rus historias cf. Mueller F H G ΠῚ 167 significatas mavult Mus. Rh. XXVIII 432]. cete- rum idem Lembi cognomen quaecunque origo fuit [cf. Anaxandrid. Ulix. fr. 2. Fr. Comic. ΠῚ 177: ὄπισϑεν ἀχολουϑεῖ χόλαξ τῳ λέμβος ἐπιχέχληται] Serapio pater habuisse videtur quod ait Photius cod. 263 p. 171. ὁ τοῦ Λέμβου Ἡρακλείδης et potest etiam in Suida in- tellegi. cognomen a magistro ad discipulum translatum habuit e. g. Diodorus Cronus cf. Panzerbieter l. c. 223 et Demosthenes medicus Alexandri Philalethis discipulus Galen. VIII 121. qui fuerit λεμβευτιχὸς λόγος quem Demetrius Magnes [Diog. V 94] cognomen pe- perisse refert, nescimus. erravit autem Demetrius, cum Heraclidem Καλατιανόν dicit. ne- que enim Callati in Pontico oppido is natus videtur, cuius patri nomen Serapio fuit. ergo Suidas rectius Oxyrynchiten vocat. PROLEGOMENA 149 confecit pristino libro dimidio minorem, a Diogene non raro eitatam. idem Satyri Vitas in artum coegit ab eodem adhibitas. hane epitomen ab illa vulgo disiungunt. at mihi quidem non contigit sanam eius rationis eausam perspieere. quorsum attinebat easdem vitas e diversis scriptoribus diversis compendiis compilare, eum lectoribus binorum librorum usus minime commodus esset futurus? an mira fuit sua euique servandi re- ligio, ut separatos seriptores mallet excerptos praebere? at sufficiebat ut adderet ubique ἐχ τῶν Σωτίωνος aut Σατύρου. omnino philosophorum po- tissimum res, non auetorum nomina illis hominibus cordi fuere. ae multo liberiore ratione Aristophanis Byzantii epitome, ut exemplum promam, Aristotelis περὶ ζῴων composita fuit. ergo Heckeri conieeturam vehementer probo unam esse epitomen Sotionis et Satyri. quid? quod simpliciter Ἡραχλείδης ἐν τῇ ἐπιτομῇ Laert. VIII 52 eitatur, ubi ex Satyro haustum apparet. neque alium librum, si mihi credis, intellegit Demetrius Magnes Laert. V 94, ubi τὸν γεγραφότα τὴν διαδοχὴν ἐν ἕξ βιβλίοις Heraelidem in- ducit.' nimirum pretium operae faeturus sibi videbatur Sotionis memoriam Satyri excerptis emendatam et auetam breviter eomprehendere. neque deest simillimum eius rei exemplum. nam inter complures epitomas, quas Photius c. 213 ab Agatharchide eiusdem Heraelidis anagnosta con- feetas recenset invenitur àrizop3 τῶν συγγεγραφότων περὶ συναγωγῆς ϑαυμασίων ἀνέμων [ὃ ἀχουσμάτων Westermann, ἐϑῶν Mueller, ἀνϑρώπων Rohde] ecce miraeulorum seriptores in unum compendium coaeti. He- raelidis libri erebra est mentio neque tamen eum librorum numeri nus- quam comparerent, de ordine quidquam proferre non arbitrarium tutum erat. tanto maiore gaudio eius epitomes indicem nuper accepimus, quem Useneri curiositas e Ioseppi hypomnestico [ed. I. A. Fabricius eod. pseud- epigraph. vet. testam. Hamb. 1723 vol. II p. 325] vulgavit [Mus. Rh. XXVIII 431] superseriptum est τίνες αἱρέσεις παρ Ἕλλησι γεγόνασι; en loseppi tabula ] ἢ περὶ τῶν φυσιχῶν 11 Ἐμπεδόχλειος 2 ἢ περὶ ϑεολογίας 12 Ἡραχλείτειος 3 ἢ περὶ τῶν ἑπτὰ σοφῶν 18 Ἐλεατιχή 4 ἣ Σωχρατιχή 14 δΔημοχρίτειος 5 ἣ Κυρηναϊχή 10 Πρωταγόρειος 6 ἣ Κυνιχή 16 Πυρρωνεία 1 ἣ Ἠλειαχή 11 ᾿Αχαδημαϊχή 8 ἢ Ἐρετριαχή 18 ΠΕεριπατητιχή 9 Μεγαριχή 19 Στωιχή 10 Πυϑαγόρειος 20 Ἐπιχούρειος. ταύτας τὰς εἴχοσι αἱρέσεις Ἡραχλείδης 6 Πυϑαγοριχὸς διεῖλεν ἐν τῷ περὶ τῆς ἐν φιλοσόφοις αἱρέσεως πραγματείας αὐτοῦ βιβλίῳ. * ! quod Demetrius τὴν διαδοχὴν breviter dicit, cognitam epitomen in vulgus fuisse docet. cf. Usener Mus. Rh. XXVIII 431. 7! correxit Usenerus περὶ τὰ φυσιχά, περὶ ϑεολογίαν etc., sed mihi dubium quid Heraclides 150 XI DE HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENIS Memorabilem naeti sumus memoriam, sed quae novas quaestiones excitet. Heraelidis Lembi epitomen non intellegendam esse quamvis ti- tulus diserepet recte vetat Usenerus. nam mirus esset casus, si eiusdem nominis ignotus scriptor in eandem materiam incidisset, qua Heraclides Lembus gloriam sibi peperit. sed Pythagoricus fuit iste Heraclides. itane? nos Heekero libenter eredideramus Peripatetieum esse conicienti, quid igitur in Ioseppi memoria latet? constat Alexandriae intermortuae Pytha- goreae philosophiae velut ignieulos esse servatos. pauea et obseura de his nota sunt [ef. Zeller III 2, 83 Rohde Gr. Rom. 67]. atque consulto ipsi sua studia celasse videntur. nam librorum fabrica per fraudem Py- thagorae subditorum tunc vigere coepit. certe ultimo a. Chr. saeculo quae subito emergunt pseudepigrapha Pythagoreorum scripta Stoicorum et Peripateticorum doctrina differta, partim iam antea aliquanto Alexan- driae cireumlata esse veri est simillimum. ' in eo tenebrionum numero Heraelidem habuit Usenerus Laertium VIII ὦ malevolentius interpretatus: φησὶ δ᾽ Ἡραχλείδης 6 τοῦ Σαραπίωνος ἐν τῇ Σωτίωνος ἐπιτομῇ γεγραφέναι αὐτὸν xai περὶ τοῦ ὅλου ἐν ἔπεσι’ δεύτερον τὸν ἱερὸν λόγων οὗ ἢ ἀρχή ᾿ ὦ νέοι ἀλλὰ σέβεσϑε μεϑ᾿ ἣσυχίης ταὺς πάντα. τρίτον περὶ ψυχῆς, τέταρτον περὶ εὐσεβείας πέμπτον Ἡλοϑαλῇ τὸν ᾿Επιχάρμου τοῦ Κώου πατέρα, ἕχτον Κρότωνα xal ἄλλους. τὸν δὲ μυστιχὸν λόγον Ἱππάσου φασὶν εἶναι γεγραμμένον ἐπὶ διαβολῇ Πυϑαγόρου, πολλοὺς δὲ xal ὑπὼ "Agtwvoz τοῦ Κροτωνιάτου γραφέντας ἀνατεϑῆναι Πυϑαγόρα. 'vaferrima' ait 'perfidia nonnulla Pythagorae monumentorum eum addu- bitasse quo facilius suos fetus genuinos praedicaret Ptolomaeisque ven- deret. indieis fraudem forsitan reete perspexerit Usener, auctorem non perspexit. quid enim Heraclidem apud regem summa gratia florentem et negotiis ita oceupatum, ut Agatharehidem a litteris haberet, movisse eredis, ut tristi mallet fallendi studio nummulos sibi facere? quid vero eogit ut falsarium quam falsum potius credamus? immo forma indieuli seriptorum initiis instrueti suadet ut Alexandrinae bibliothecae catalogum excerptum arbitremur. hoe ad Hermippum Callimachium digitum videtur intendere, qui praeceptoris Pythagorica studia [cf. Heckeri comm. de anthol. scripserit. reliquam diserepantiam omitto. ultima sic correxit Usenerus ἐν τῷ τῆς περὶ τῶν ἐν φιλοσόφοις αἱρέσεων πραγματείας αὐτοῦ βιβλίῳ. videro de his infra p. 152. ! alia. sane etiam postea ad Iubam regem fallendum ficta videntur cf. David in schol. Brand. p. 28^ 13. ? addit 1. c. p. 433 ich denke, wir haben hier einen der dunkelmaenner beim Na- men, die vor Alerander Polyhistor durch die vermehrung der Pythagoreischen litteratur sich weniger verdient als verdienst zu machen bestrebt waren. ceterum Heraclidem for- tasse secutus est Alexander in Vita Platonis, si modo recte Laertii III 5 emendo: ἐφιλο- σόφει δὲ τὴν ἀρχὴν dv ᾿Αχαδημίᾳ εἶτα ἐν τῷ κήπῳ τῷ παρὰ τὸν Κολωνόν ὥς φησιν ᾿Αλέξαν- bone ἐν Διοδοχαῖς χατὰ Ἡραχλείδην [vulgo Ἡράκλειτον), quamquam Heraclidem Ponticum quispiam intellegere possit, eadem dubitatio de Heraclide quem de fabarum abstinentia Pythagoreorum fabulatum dieit Lyd. d. mens. IV p. 63, 19. quam rem cum Alexander tangit Laert. Diog. VIII 34, Aristotelem citat. sequitur apud Lydum Diogenis de eadem re opinio, de qua cf. adnotata ad Hippolyt. I 2 14, PROLEGOMENA 151 gr. L. B. 1843 p. 268 sqq.] seeutus de Pythagora minimum duobus libris seripsit [F. H. G. III p. 41 fr. 21—24]. quos laudat Iosephus c. Ap. I 22 πολλοὶ δὲ τὰ περὶ αὐτὸν ἱστορήχασιν, xal τούτων ἐπισημότατός ἐστιν Ἕρμιππος ἀνὴρ περὶ πᾶσαν ἱστορίαν ἐπιμελής, eui iudieio E. Rohdeus rectissime refra- gatur, qui eontra de eo Mus. Rh. XXVI 562: was die Spaetern, inquit, ihm treuherzig nachschrieben war nichts weniger als ernstigemeinte Litteraturge- schichte, sondern eine giftige Satire auf Pythagoras. eiusdem generis esse, quae de virorum litteratorum mortibus tradit, mihi eonstat. aecedit quod Laertius l e. in subditis libris meminit μυστικοῦ λόγου, quem Ἱππάσου φασὶν elvat γεγραμμένον ἐπὶ διαβολῇ Πυϑαγόρου. ergone Hermippum He- raelidis loco fraudis eonvietum habemus? ne hune quidem, si me audis. nam losephus l.c. antequam Hermippum citat, αὐτοῦ μὲν οὖν, inquit de Pythagora, οὐδὲν ὁμολογεῖται σύγγραμμα. atque omnino vaeillat omne in tanta fallaeiae coniuratione discrimen neque quis falsus sit quis fefellerit ipse, facile aliquis dixerit. quid? Aristobulus Philometoris familiaris, quem exemplar istius sectae eredideramus, turpiter ipse deceptus est, si modo Freudenthalii patrocinium [Hell. Stud. p. 167] reeto talo stare concedimus. Hermippum autem non cito quispiam fallaeiae aeeusarit, qui Aristotelis Theophrastique indices cum vitis diligenter excerptos ab illo esse meminerit [ef. Usener Anal Theophr. p. 24]. in illos igitur potius Heracliteum illud eadit πολυμαϑίη νόον οὐ διδάσχει. Hermippus quidem, si Plinium audis H. N. XXX 4, de tota arte ea |magica οἵ, Laert. I prooem. 8 "Eputzzoc ἐν τῷ ἃ περὶ μάγων. Arnob. I 52, Athen. XI p. 4184] diligentissime scripsit et viciens centum milia versuum a Zoroastre condita indicibus quoque voluminum eius positis ezplicacit [cf. Roeper Philol. XXX 559]. vides pinacographi accu- rationem turpississimae superstitioni ' coniunetam, unde reliquam eius cre- dulitatem et explicatam velim et exeusatam. sed de Hermippo aeceuratius erit alias disputandum. in viam redeo. Heraclides igitur in viginti fragmentis ter Pythagorea tetigit * neque praecipuo illorum studio conspieuus est. ut ne hine quidem, eur Pytha- thagoreum nominaverit Ioseppus pateat. quare frustra Rohdeus [gr. Rom. p.257'| Lyei vel Lyconis Iasensis mentionem iniecit qui Pythagoreus nominatur librumque de Pythagora conseripsit[Athen. X 468 ef. II 474 69]. talia igitur non sufficiunt, ut Ioseppi memoriam omni dubitationis aleae eximant. et erunt quibus alia explieandi via placeat.?* fieri posse ! quae alii de Zarata i. e. Zoroastre fabulantur velut Xanthus personatus Laert. prooem. 2, Alexander Polyhistor [I. Freudenthal Hell. Stud. I 23], Hippolytus I 2 12 ex similibus Alexandrinorum studiis oriuntur. quorum fraudibus plurimas niti de barbarorum philosophia memorias frustra negat F. Schaefer quid Graeci de origine phil. a barbaris ducenda exist. Lips. 1877 qui de fabulis philosophis vere ipse iudicat p. 17 sqq. ? Muellerus F H G 1. c. aliter numerat et duo fr. omisit Laert. II 136. 144. * Lembo spreto quemquam ad Heraclidem Didymi Pythagorei [cf. supra p. 80 Suid. s. v. Δίδυμος, Porph. in Ptolem. harmon. p. 191. 209. 210. 212 W. Schmidt Didym. fr. p. 380] pa- trem confugere veto. nam de hoc ne id quidem constat num libros scripserit, nisi forte idem est Ἡραχλείδης ἐν τῇ μουσικῇ εἰσαγωγῇ, quem de Xenocrate Pythagorae musicorum nu- 152 XI DE HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENIS dicent, ut Heraclidis Pontici obseura memoria Ioseppum deceperit, cuius de Pythagora seripta [ef. Usener 1. e. 432' Bernays Theophr. p. 142 Mueller FHG II 197?] etiam tum Iulianus [fr. 6 epistul. ed. Hayler p. 153 cf. Rohde Mus. Rh. XXXII 331'] suspexit. alii meminerint fortasse Epi- phanium christianum et ipsum seriptorem eonstanti errore Peripateticos et Pythagoreos confudisse anacephalaeos. p. 127. 129. 132. quid est, dicent isti, quod Ioseppum, etiam indoctiorem scriptorem, eiusdem peccati insi- mulare prohibeat? haee fere proferri possunt de Pythagoreo Heraelide alia aliis probabiliora, certi ut in tali seriptore nihil. De Heraclidei libri indice paulo expeditior quaestio. primum oceur- rendum est eis qui viginti sectas eum sex Epitomes libris parum con- cinere dieant. sed hoc primo obtutu apparet non librorum vel eapitum quendam ordinem excerpi, sed successionis sehema. nam VII sapientes post physieos primo capite absolutos traetari non poterant. at in pro- oemio 1.1 poterat sermo incidere de physicis a Thalete repetendis, eum quo theologorum id est Homeri Hesiodi Phercydis et VII sapientium me- moria, ut fieri solet, coniuncta erat. iam vero hine corrupti in Ioseppi tituli paulo eertior medela petitur. nam in traditis nec minus in emen- datis ab Usenero verbis idem et βιβλίον et πραγματεία. desideratur igitur numerus libri. ecee quid mihi placeat: ἐν τῷ πρώτῳ τῆς περὶ φιλοσόφων αἱρέσεων πραγματείας αὐτοῦ βιβλίῳ. differt Heraelidis indiculus ea maxime re ἃ Sotioneo, quod quattuor posterioris temporis sectae Academica Pe- ripatetiea Stoiea Epieurea successionis ordini interceptae finem faciunt. consentit cum hae ratione Hippolytus qui Epieuro Pyrrhonem addit, quem Heraelidis successio eum Protagora coniunxit. atque haec est vulgaris consuetudo. in Laertio enim Xenophanem Eleatasque excipit Leucippus eum Protagora, tum Diogenem Apolloniaten Anaxarehumque Pyrrhonei, unde Epicurus derivatur. idem stemma Galenus sequitur ἢ. phil. e. 3 et Clemens Al. Strom. I p. 352P. summa similitudo eum Hip- polyteo ordine istine est repetenda, quod Heraclides Pythagoram Em- pedoelem Heraclitum coniunetos ante Eleatas enumerat. nam vix potest eredi ab alio ullo seriptore iterum tam absonam coniunctionem propo- sitam esse.' hoc satis est, unde etiam Heraclidem inter fontes fuisse merorum inventionem vindicante citat Porphyr. in Ptolem. harm. p. 213 inf. W. tempora conveniunt in Heraclidem Ponticum grammaticum sub Claudio et Nerone florentem, sed nihil nisi grammatica is tractavisse videtur. cf. Bernhardy ad Suid. s. v. Ἡραχλείδης Ποντιχός. neque Heraclidem Lembum musices isagoges scriptorem intellegere debebat Zeller I* 312. nam est aliquid inter successionum et Pythagoreae musices compendium. ! de successionis enchiridio ab Eusebio compilato p. 169 dicetur. id similiter ponit He- raclitum post Empedoclem X 14 14 τὸν μὲν οὖν Πυϑαγόραν διεδέξατο Θεανὼ ἡ γυνὴ οἵ τε υἱοὶ αὐτοῦ Ἰ᾿ηλαυγὴς xal Μνήσαρχος, Τηλαυγοῦς δὲ Ἐμπεδοκλῆς ἀχουστὴς γίνεται χαϑ᾽ ὃν Ἡράκλειτος ὁ σχοτεινὸς ἐγνωρίζετο (!). Laertius Empedoclem et Heraclitum τοῖς σποράδην adscribit, sed tamen illum ordinem quodam modo confirmat. in successione prooemii ὃ 15 omittuntur, PROLEGOMENA 153 effieiatur. verum longius progredi multa sunt quae nos vetent. ipsa Pythagorae ceteris copiosior deseriptio non Heraelidea est. is Meta- ponti eum inedia obiisse, Hippolytus Crotone conerematum cum disei- pulis rettulit. tum Platonis et Aristotelis dogmata ab uno certe seriptore composita Christi natali vix sunt superiora. nam a categoriis philoso- phiam Aristotelis incohandi mos post Andronici demum editionem et diseiplinam in seholis invaluit. denique Apollodoreae temporum nota- tiones nisi vi quadam ad Heraelidem referri non possunt. quas ex óta- δοχῶν scriptoribus primus adhibuisse videtur suppar fortasse Apollodori Sosierates [ef. Mus. Rh. XXXI 20]. tamen eum parum de hoe explo- ratum habeamus, temeritatis est eum in censum vocare. omnino ut facile est eiusmodi sceriptiones plures enumerare ut Hippobotum Antisthe- nem Alexandrum, ita ridiculum in tanta Graecorum huius generis feliei- tate certum quendam eligere. hoc teneri volo Vitarum compendium, in quo priorum Aristoxeni [I 2 12] Sotionis Heraelidis Apollodori libri excerpti erant, priorem fuisse Hippolyti fontem. Alter liber ut dixi Theophrasti Opiniones exeerptas habuit. unde eclogae ea ratione eoneinnatae sunt, ut per singula eapita quae euius- que philosophi recensita erant dogmata breviter excerperentur, excerpta suo ordine singulis philosophis adiungerentur. qua diligentia id sit faetum, inde perspieias, quod Theophrastei libri partitio haud temeraria coniectura redintegrari possit. quam sie fere habeto: ἀρχή ϑεός xósuoc 17 ϑάλασσα ποταμοί Νεῖλος ἄστρα ἥλιος σελήνη αλαξίας διάττοντες ἄνεμος ὑετός χάλαζα χιών ἀστραπή ἴρις σεισμός ζῷα. gratissimum autem originis vestigium invitus reliquit quod e. 14 4 non solum Xenophanis, sed etiam contiguam Metrodori de mari opionem transtulit. quis philosophorum dogmata ex Opinionibus eomposuerit et quando, nescimus. simili tamen libro usus est Pseudo-Plutarchus in Stromatis et Laertius Diogenes. quo pretiosior hie Opinionum fons est, eo magis ne futtilissimi Vitarum com- pendii excerpta confundantur cavendum est. quocirca utriusque fontis hoc diserimen statuo Vitarum compendium | Theophrastea excerpta e. 1 e. 2 e. 3 e. 4 e. 5 e. 6 7 οὗτος --- ὀλυμπιάδος e. 6 1—7 νεφέλας e. 19 e. 1 1—8 c. 8 13 e. 8 1—12 | e. 9 e. 10 1 | | €. 11 | e. 12 154 XI DE HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENIS 6.151 Δημόχριτος Δαμασίππου — μάγοις | 6. 13 1 Δημόχριτος — γνώριμος. 2—4 4 οὗτος ---ανϑρώποις προσλαμβάνειν e. 14 1 6. 14 2—6 c. 15 e. 16 c. 18— 25. [26?] 'Theophrasteis potissimum reliquiis motus ad recensenda Philosophu- mena animum adpuli. acerbe ferebam tali scriptori nondum eam curam obtigisse, qua ut qui maxime dignus est. primus Philosophumena usur- pavit Menagius, qui Caroli de Montehal archiepiscopi Tolosani codice utebatur passimque excerpta Laertianis animadversionibus immiseuit. tum Iac. Gronovii exstitit princeps editio graece et latine in Thesauri graec. antiqu. vol. X (1701) p. 257—291 et M. Io. Christophori Wolfii [Hamb. 1706]. utraque nisa est codieis Laurentiani apographo neglegenter facto. quod ipse Wolfius intellexit, postquam ab A. M. Salvinio Florentino Laurentianum iterum collatum aecepit. quae hine retraetanda erant una eum Sanerofti La Crozei G. Richteri notis et Taurinensis codicis a. Chr. M. Pfaffio colleeta discrepantia septem annis post Hamburgi edidit. ' B. Montefaleonius Barberini codicis aliorumque in Italia manuscriptorum varietatem exeusserat [ef. Diar. Ital. p. 210] quam Wolfius impetrare ne- seio quo paeto non potuit [ef. praef. 1713 p. 3] nactus est eam de la Rue t. I (1733) p. 822—909, qui inde Barberini et Ottoboniani varias lectiones excerpsit; quas praeterea notas addidit melius omisisset. ex Rueana editione deseripta est Lommatschiana t. XXV (1848). Interea dum inventorum ab E. Millero librorum IV—X rumor cir- eumfertur, Roeperus vir aeutissimus et eruditione etiam reconditiore imbutus primus ea qua par est religiositate Philosophumena explicavit et sagaciter emendavit [Philol. VII 511. 606]. sed nemo eius exemplum imitatus est. Milleri enim editio Oxon. 1851 novis libris praecipuam euram impendit. nec seeus Gottingenses Sehneidewinus et Dunekerus Gotting. 1859, qui dum in emaculandis posterioribus libris desudant neglexerunt primum. Roeperi enim coniecturas nullo fere suo iudicio receperunt. nimia festinatione faetum est, ut etiam calami inde errores transeriberentur [cf. ad 19 6 ἔχει]. ipsi praeter unum alterumve locum nihil feliciter gesserunt. at nolo vel Sehneidewinum inter edendum mor- tuum vel Duncekerum multis difficultatibus pressum acerbius increpare. eum ipse pleraque absolvissem Patricii Cruicei editionem [Philosophu- mena rec. Paris. 1860] adii, qui etsi nonnulla, quae Gottingenses nullo ! liber rarus sic inscribitur: Compendium historiae philosophae antiquae h. e. Pseudorigenis Philosophumena, ex ipso Ms. Mediceo, denuo collato et alio Taurinensi repetita vice emendata etc. auctore Christophoro Wolfio. Hamburgi apud Christianum Liebezeit s. a. 8?. anno 1713 prodiisse hunc librum collegi ex p. 78. PROLEGOMENA 155 modo fugere debebant recte restituit, graviora in primo certe libro in- tacta relinquere maluit. Adhibui igitur codiceem Barberinum IV 18 [olim C 304], quadrata B forma maiore, chartaceum ab eodem librario scriptum saeculo XV vel XVI, quem precibus nostris amicissime morem gerens exeussit Fr. de Duhn. eontinet folia 138. f. 17 —30* Origenis philosophumena f. 31'—50* Διδύ- uoo xaxà Μανιχαίων, f. 53'— 81" ᾿Αλεξάνδρου Λυχοπολίτου ἐπιστρέφεται ἐξ ἐθνῶν πρὸς τὰς Μανιχαίου δόξας. f. 83.---Θ1}» Ἰωσήπου ἐχ τοῦ πρὸς “Ελληνας λόγου... περὶ τῆς τοῦ παντὸς αἰτίας f. 91---138» Anastasii orationes. Barberini lectiones integras adseripsi (omissis tamen apostrophis, γίνεται et γίγνεται similibus) ut in uno saltem fides codicum aestimari possit. Ottobonianus 194 saec. XVI e libris Altempsianis continet Didy- Ὁ mum contra Maniehaeos et alios seriptores ecclesiasticos, Origenis philo- sophumena inde a p. 134—166. inspexit eum A. Kiesslingius dignum non esse qui conferretur arbitratus. Laurentianus IX 32 ehart. quadratus saec. XIV a Salvinio satis L aeeurate, ut videtur, eonlatus ex Wolfii editione innotuit. adscripta est subinde paraphrasis nullius pretii. sunt hi tres libri simillimi. Taurinensis ΟἿ 10 saec. XVI. index contineri ait Origenis Phi- T losophumena et Philoealian, sed quindecim folia evulsa. sunt posteaque furtum numeris falsis adscriptis celatum. hoc A. Kiesslingius litteris olim ad Usenerum datis doeuit. quis tantum flagitium commiserit, non prorsus constat. Passinius quidem "l'aurinensis catalogi seriptor Pfaffium dubi- tanter signifieavit. ' nobis suspicio etiam certior videtur. nam Christoph. Matthaeus Paffius qui eum Carolo Alexandro principe Wirtembergensi ab a. 1709 usque ad 1712 apud Taurinos degebat et in exeutiendis libris Taurinensibus libertate utebatur nullis finibus cireumseripta, solus vidit folia Philosophumena complexa, quae excerpsit varietatemque scripturae Wolfio transmisit. * [cf. eius praef. ed. 1713 p. 3.] quare non omnis spes abieienda est fore ut alicubi vel Stutgardiae vel Tubingae vel apud Bata- vos Anglosque — nam hos quoque itineribus suis attigit — evulsa illa folia reperiantur. nos Taurinensem non aecurate exeussum esse valde dole- mus, quia ex exemplo antiquiore et paulo diverso a ceteris deductus vi- ! p. VIII. Pfaffium quidem fraudis et mendacii arguere nolumus aut quod invida manu folia avulserit aut quod codices abstulerit. cf. A. Peyron Emped. et Parmen. fragm. p. 65. ? suspicionem magis confirmaut quam evellunt quae habet Rathlef gesch. jetzt- lebender gelehrt. I 350: Vielleicht hütte Herr Pfaf, der einen freien Zugang zu diesen Büchern erhalten hatte, das beste. Theil der Hdss. von den unwissenden Leuten an sich bringen kónnen. Er zog aber die Papiere aus dem Staube hervor, zeigte den grossen. Werth derselben und. verfertigte darüber ein. Verzeichniss. | Dabei schrieb er viele Seltenheiten αὖ. Also gab ἐν... Hr. Fabricius in Hamburg etwas zu den Werken des Hippolytus. (S. Hippol. opp. ed. I. A. Fabricius Hamb. 1716—18.] 156 XII DE PLUTARCHI STROMATEON ECLOGA detur. sed hie quoque ut ceteri recentes libri pessime corrupti sunt compendiosa scriptura stolide decepti. praesertim extrema vocabula ut fieri solet corrupta neque quidquam hie codieibus est fidei. Praeter spem egregium nanetus sum instrumentum Cedreni excerpta, quae vel Roeperi memoriam effugerunt. seriptor saec. XI ceteroqui stultissimus in histor. comp. I p. 215 8qq. Bonn. suecincte et liberius Philosophumenon aliquot capita compilavit. admixtae sunt eclogae ex Suida petitae velut in Empedocle Anaximandro Anaxagora, sed Hippo- lvtea nullo negotio dirimuntur. codice usus est Cedrenus, ut par est, multo castigatiore. unde facilis est coniectura, quantum vetustiore co- diee reperto profeeturi simus. interea iuvat illius eurtam supellectilem aequi bonique consulere. consentaneum est etiam Cedreni codicem pau- eis loeis mendosum fuisse, quibus mirus saepe eum Taurinensi cernitur consensus, uno loeo labem per saecula gliscentem et auctam tanquam oculis videmus. 6 4 de Anaximandro τὰ δὲ ἄστρα γίνεσϑαι χύχλον πυρός, ἀποχριϑέντα τοῦ χατὰ τὸν χόσμον πυρός, περιληφϑέντα δ᾽ ὑπὸ ἀέρος. ἐχπνοὰς δ᾽ ὑπάρξαι τόπους τινὰς ἀερώδεις xal οὗς φαίνεται τὰ ἄστρα. Anaxi- mandream doctrinam adulteratam esse, non infitiabere, si memineris quae supra exposui p. 25. neque Roeperus negavit, qui traiectis verbis ὑπάρ- ξαι τινὰς ἀερώδεις xal ob; τόπους φαίνεται vulnus suppuratum celavit non sanavit. nam depeóe nullo paeto eum igneis flaminibus conciliare licet. conlata 8 Ὁ παρὰ τὴν τῶν πόρων ἐπίφραξιν et Plaecitis II 20 1 25 1 olim restitui ὑπάρξαι πόρους τινὰς αὐλώδεις. ut πρηστῆρος αὐλοὶ quodammodo signifiearentur. emendatio non eget confirmatione. tamen non sine gau- dio legi Cedreni leetionem πόρους τινὰς αὐρώδεις qua velut ponte ad verum transeamus. Philosophumenis prooemium paueulis correetis nulla tamen adnotatione adiecta praeposui. XH DE PLUTARCHI STROMATEON ECLOGA Plutarehi Stromateon fragmentum, quod ex Eusebii Praeparatione evangeliea I 8 seorsum expressimus, nobilissimi scriptoris nomen sine dubio ementitur. et a R. quidem Volkmanno Plutarchi biographo I 169 rerum exilitas formaeque seabrities, quae in hiandi frequentia maxime conspicitur, fraudis indicia afferuntur apertissima. nee multos fore credo qui neceopinatum illius patrocinium suscipere velint nisi forte commen- tarium comminiseuntur ab adulescentulo Plutareho in scholis conscribilla- tum, tum nescio quo paeto in medium postea prolatum. oratio certe sceholieum habet saporem ne dicam puerilem, ut quae in eodem verborum gyro versetur, quatenus compilatoris non descripti exemplaris est.' nec ! exemplum esto ὃ 4: ἀποφαίνεται δὲ xal — ἀποφαίνεται δὲ xal — φησὶ δὲ καὶ — ἀπο- φαίνεται δὲ xal — ἀποφαίνεται δὲ χαί, nimius est in voce χαϑόλου $$ 2. 4. 1 bis. 11. sin- gulare est μάλα $2 μάλα πλατεῖαν et paÀ ἱχανήν. PROLEGOMENA 151 omnia recte intelleeta. velut 8 5 initium subabsurdum esset, nisi Theo- phrasteis comparatis, quid dieturus esset, cognoseeretur. quod Empe- docli vulgari philosophorum recentiorum usu ἡγεμονιχὸν tribuit aliaque eiusdem modi pauca mittamus. compilatoris, quisquis fuit, consilium ali- quatenus illustratur ex titulo. sub splendida enim στρωματέων inscriptione miseellam collegerat farraginem ae, si specimini fidas, satis aridam. sed novimus Graeculorum miram inseribendi felicitatem, qua materias fri- volas fueato pittacii splendore venditabant. invenerat titulum fortasse alius Graeeus — nam ne ea quidem laus est isti nebuloni —, usurpavit certe latinus scriptor Traiani aequalis Caesellius Vindex, qui Lectiones suas antiquas sub generaliore Stromateon titulo complexus esse videtur [ef. Priseian. p. 210, 1 230, 11. Caesellius Vindex in Stromateo]. Plinio Naturali historiae praefato multa alia nota sunt, Stromateas non- dum novit. at novit Gellius qui Noetibus suis prooemiatus Plinianis partim repetitis addit στρωματεῖς,. deinde Clemens Alexandrinus fortasse Plutarehum quem eredidit aemulatus doctissimum opus hoc nomine in- signitum voluit [ef. Dindorf Clem. praef. I xxvui. pleniorem Pseudo- plutarehei libri inseriptionem servavit Lampriae personati eatalogus n. 62 [p. 9 ed. Treu] στρωματεῖς ἱστοριχοὶ ποιητιχοί ξβ΄, ἔνιοι δὲ ξϑ΄. numerorum diserepantia, quam a Trevio parum explieatam video [p. 49], repetenda est ex exemplorum diversitate in bibliotheca asservatorum cf. supra p. 27. quod alterum exemplar mancum erat, istine forsitan quispiam explicet, quod peculiari titulo non nullae eelogae cireumferebantur. nee relueta- bor si quis n. 184 eatalogi περὶ τῶν πρῶτον φιλοσοφησάντων xxl τῶν ἀπ᾽ αὐτῶν Eusebiano fragmento non differre suspicatus erit. ' adgnovimus igitur miscellanea, qualia illa aetate collegerunt Favorinus Aelianus nee peior illis Gellius, Plutarehus autem iste longe inferior. nam Euse- bius nihil hine dempsit aut addidit, ut constet compilatorem non solum sine arte sed etiam sine ratione in horreum congessisse quidquid in stili acumen inciderat. sed hoe postmodo. de aetate quaerimus. Si quis fraudis aperta signa causasque non neglexerit — nam ti- tuli splendor auetorisque mendacium ex eodem mangonis consilio pro- fieiseuntur — aliquantum post Plutarehi mortem progredietur. sed non multum. nam eirea medium alterum saeculum maxime in Plutarchi nomen grassata videtur fraus grammaticorum [ef. supra p. 65]. certe Eusebius, quae est mira eius securitas, genuinum fetum credidit. Seriptoris levitas eo potissimum cernitur quod diversa nullo diseri- mine permiscuit. nam certo certius est 88 1—7. 10—12 ex uno deinceps fonte i. e. Theophrastea epitome seeundum philosophos ordinata sumptas ! eonfirmare videtur istam sive opinionem sive ariolationem quod praecedit n. 183 φυσικὴ ἐπιτομή i. e. geminum. exemplum Placitorum n. 61 περὶ τῶν ἀρεσχόντων φιλοσύφοις φυσιχῆς ἐπιτομῆς βιβλία e. eodem modo uno titulo prior est n. 62 στρωματεῖς, in titulo ἱστορικοὶ scriptores pedestres intellegendi videntur. bipartita enim fuit singulorum capi- tum divisio, quali Stobaei opus adornatum est. 158 XII DE PLUTARCHI BP o LATEON ECLOGA esse. multa sunt nimis festinanteT Contraeta, deleetus nulla certa ra- tione facetus — neque enim ulla Causa erat Anaxagoram Archelaum alios omittendi —, sed sucus ae sanguis est Theophrasteus, quemadmodum memoriae singulari bonitate et persentiscat quivis et conspectu nostro p. 133 sqq. satis demonstravimus.' ut Hippolyti excerpta Theophrastei eor- poris totum quasi orbem pereurrunt excerpendo, ita Plutarchus in ternis plerumque capitibus de prineipio mundo astris se cohibet. unde fit ut nonnulla aeeuratius ab hoe serventur velut Anaximandri cosmogonia me- moria dignissima. sed inter eiusmodi quantivis pretii gemmas plane mi- rabili consilio frivoli de Epieuro et Aristippo floseuli inseruntur. quid tandem illis eum "Theophrasti Opinionibus? aliosne philosophos praeter physieos eomplexum est, quod ad manus fuit, enchiridium? sed abhorret tota ratio. Epieurus dieitur τὸν περὶ ϑεῶν τῦφον πειρᾶσϑαι χαταστέλλειν. cur igitur Xenophanis aliorumve de deis opiniones tacentur? Epieurus pro- posuit ὅτι τέλος τῶν ἀγαϑῶν ἢ fóová, Aristippus τέλος ἀγαϑῶν τὴν ἡδονήν, χαχῶν δὲ τὴν ἀλγηδόνα. cur vero Democriti moralia neglexit itemque ce- terorum? ne multa, Epieuri memoria ex vulgari quodam compendio * nulla alia causa suppleta videtur quam quia Democrito Demoeriteum Epi- eurum adiungere consentaneum erat. tum vero edito ἡδονῆς vocabulo Aristippus quasi ad compositum verbum advocatur. deinde ad Theo- phrastea revertitur. Ad Plutarchi Stromateas recognoseendos Gaisfordianis codicibus usi sumus. hi sunt À Parisinus bibl. nation. 451 [olim 1169, postea 3271] scriptus 8. 914 a ealligrapho Baane in usum Arethae Caesariensis archiepiscopi. continet V priores libros Venetus bibl. Marc. 343, membran. s. XI. cont. I—V Parisinus bibl. nation. 466 membr. s. XIV Laurentianus VI 9 chartae. form. mai. scriptus a. 1344 Laurentianus VI 6 saec. XV in Mediceorum usum deseriptus Parisinus bibl. nat. 467 Parisinus b. n. 465 s. XIII bombycinus. epitome potius Eusebiani eodieis nominanda. 1l. XII totus desideratur, centena vocabula et versus in ceteris omissa Venetus bibl. Mare. 341 ehartaceus s. XV a Gaisfordio ad X posteriores libros nec constanter adnotatus. ex I non solum Gaisfordii E [Parisin. 468], sed etiam Venetus 342 Bessarionis iussu deseriptus esse dicitur. cuUudootHBi — ! peritum haec origo non fallet, sed ut uno exemplo pate flat habes $ 4 de Xeno- phanis sole πυριδέων illud, quod ex philosophi versibus petitum esse non potest, ab Aétio autem Theophrasti Physicis perspicuis verbis attribuitur. ! ef. Euseb. P. E. 20 13 οἱ περὶ τὸν "Emíxoopov ἐκ τῆς ᾿Αριστίππου διαδοχῆς ὁρμώμενοι πάντα ἡδονῆς ἐξῆπτον xai αἰσϑήσεως μόνα τὰ πάϑη χαταληπτὰ χαὶ τέλος dyaléw τὴν ἡδονὴν εἶναι ὁριζόμενοι. PROLEGOMENA 159 Iuvat hoe loco nostram de Eusebii codicibus sententiam proferre, ut votum supra p. 43 susceptum solvamus. constat nec Gaisfordium potuit fallere codicem A ut antiquissimum ita optimum esse librum. sed non vidit ex eodem exemplari unde A, sed subinde religiosius descriptum esse H. quod nos edocuit G. Dindorfius editioni suae praefatus p. vrsqq. altera familia compleetitur libros CGD — nam F ex G descriptus videtur. boni sunt CG, futtilis conieeturisque et ex Plutarcho supplementis interpola- tus D. tertia classis continet codices BEI, inferior prima et altera. sie ego codices taxo. aliter G. Wolffius Porphyrii de philosophia ex oraeul. haur. libr. reliqu. p. 1083. is BCG complexus codici I peculiarem locum assignavit. quem secutus est G. Dindorfius. novissime et subtilissime ut solet Freu- denthalius [Hellenist. Stud. p. 199 sqq.|] rem denuo tractavit. is notitia de codie. Vossiano 197 [simili E IJ et Vaticano 1303 s. XV [simili G ΕἸ addita primum E ex I, F ex G descriptos negavit. ipse tamen hoe pro- tulit codicum praeter AH stemma E ῚὋ | d G F hinc principatum I cum E obtulit, CGF secundo loco collocavit, B, eui D paulo praestaret, in ultimum locum ut interpolatum et truncatum reiecit. neuter mihi verum adsecutus videtur. illud quidem unde quisque de- scriptus sit, integrum esse iubeo. expediet autem qui ipsos codices inspexerit. forsitan ei loci, qui Freudenthalium in suam opinionem de- duxerant, neglegenter in Gaisfordiana notati inveniantur. venia autem danda est unieuique qui illius apparatu nixus manum recensendo admo- turus est. adeo et ille codicum crisin subterfugit et qui in eius usum contulerunt accurationem. ' ut tamen meam opinionem confirmem pri- mum apponam XV 23sq. ubi Plaeitis eomparatis de vera lectione fere numquam dubitabis. XV 23 ἐχφαινούσης CDFG [sie Plutarehus] ἐχφαίνοντα B προσονομάζομεν CD FG reete πρὸς ὀνομάζομεν B πῶς ὀνομάζομεν E ἀνταύγειαν εἶναι τοῦ περὶ τὴν γῆν ceteri e sil. omiss. BE 24 ἴσον εἶναι ceteri e sil. [sie Plut.]| εἶναι ἴσον BI ! hoc ex ipsius verbis patet. velut t. III p. 4864 ἐστι — χόσμος om. Ο D [et B] et haec fnaeruisse videntur (!) editores ez Plutarcho. cum de ceteris nihil dicat codicibus, apparet quam fallax sit e sententio iudicium. idem manifesto apparet p. 483 s. v. μήλιος, . yx. 160 XII DE PLUTARCHI P^ ΒΟΜΑΤΕΟΝ ECLOGA ἑπτὰ xa εἰχοσαπλασίω CDFG |sle Plutarch.] ὀχτὼ καὶ elxo- σαπλασίω ΒΕ ἀνθρωπείου — ᾿ Ἐπίχουρος τηλιχοῦτον ἡλίχος om. CFG eum lacunae signo habent BDEI XV 26 νέφος εἶναι ceteri e sil. εἶναι om. BI XV 30 περιχείμενον ceteri e sil. παραχείμενον BI Διογένης — ἀνεῖσϑαι habent eeteri e sil. om. BEI XV 32. χινουμένων ceteri e sil. δινομένων B ῥινουμέ- νων IE ἐπιέζετο ceteri e sil. ἐβιάζετο δὲ BEI Quas dedi leetiones qualeseunque sunt, hoc tamen laeunarum et inter- polationis [ut ὀχτὼ xal εἰχοσαπλασίω cf. p. 92] consensu cognoscitur eon- soeiandos esse codiees BEI atque ab altera parte CF G. vacillat inter utrosque recentissimus ab erudito viro correetus et contaminatus D. quem ego ultimo loeo numerare haud dubito, eum praesertim ei loci, quibus Freudenthalius non solum codice B sed omnibus eum praestare efficiebat ad unum omnes ex seriptoribus superstitibus aut ex ingenio sint eorrecti. quid enim? versiculus V 11 3 (64) in omnibus codicibus exeidit. habet D [et E?]. huncine tu divinitus servatum an ex Plutareho — nam is excerpitur — transeriptum putas? sed apage D quem vel Gaisfordius perexiguae auetoritatis duxit. de fide codicis B consentio eum Freudenthalio, dissentio de cognatione. nam in extremis certe libris, quae Plaeita con- tinent totiens BI in laeunis [ef. e. g. t. IV p. 116. 117 6] et vitiis saepe fortuitis [e. g. μηδὲ ἕν t. III p. 413] consentiunt, ut quae ex superiore ta- bula evici, nullo modo refutari possint. E, recentissimum exemplum, qua necessitudine eum BI coniunctum sit, non possum diiudieare. num ex I deseriptum sit, accuratiore aliquis oeulorum examine effieiet. restant CGF, pleniores illi quam BI, qui artissime inter se cohaerent, ita tamen ut C stirpis illius et maior natu et praestantior sit progenies. horum vir- tutis testimonia praeter superiora ex Plaeitis collegi haee in titulo [Eus. XIV 13 9] τοῖς ante φιλοσόφοις om. CFG eum Lampriae eatalogo et Plut. codd. A B — τοῖς φιλοσόφοις ceteri. I 4 tit. συνέστηχεν CDFG — συνέστη ceteri I 5 4 εἰ γὰρ 6 μὲν CDFG — εἰ μὲν γὰρ ceteri I 9 6 ἄμορφον CDF G — εὔμορφον vulgata II 13 2 ὁ ἀήρ CFG [ε΄ Stob.] — ἀήρ ceteri II 13 3 ἀναρπάσαντα πέτρους Ο ΕΘ --- ἀνασπάσαντα πέτρας ceteri Il 14 tit. σχημάτων ΟΕ αὶ --- σχήματος ceteri ἘΠῚ 15 4 φαίνωνα FG [E φαίωνα] --- φαίνοντα ceteri *II 16 7 στίβωνα DFG — στίλβοντα ceteri ἘΠῚ 16 2 om. ἐναντίους et γὰρ CFG — interpolatur vulgo II 24 2 τῆς τοῦ πυρός CFG τῆς om. vulgo II 30 2 παραμεμίχϑαι CF G — μεμίχϑαι vulgo falsae leetiones inveniuntur hae PROLEGOMENA 161 I 3 1 ἐστιν ἀρχή CFG --- ἀρχή ἐστιν recte vulgo τοῦ ὕδατος CF --- τῶν ὑδάτων reete vulgo I318 προστέϑειχεν falso CF G. — προσέϑηχεν rectius vulgo II 30 1 εἶναι δὲ CF G -“--- εἶναι γὰρ recte vulgo. in codice C nullum interpolationis vestigium inveni complura in re- centioribus FG. male enim correctum est I 10 1 μὴ ὑφεστῶσα, contra scite excogitatum 1 4 4 σωμάτων et αὐγάς: semel II 6 1 FG — ingenione an meliore memoria fisi incertum — verum ἀρχήν pro ἀρχή servarunt soli. sed quod saepius querebar, omnis gradus in lubrico: equidem nihil eupidius opto quam ut denuo excussis codicibus vera eodieum propagatio aperiatur. interea quod composui eodieum stemma hoe utere mecum - c c e [**] — XHI DE THEOPHRASTI IN LAERTIO DIOGENE EXCERPTIS De Laertii Diogenis fontibus qui ante hos novem annos seribere eoepit F. Nietsceheus eam quaestionem, quae est de primariis auctoribus et unde quaeque antiquitus profluxerint, tangere noluit. nam quieunque in eo genere, quod et difficillimum duco et fruetuosissimum proficere voluerit, is non frivola curiositate auetorum nomina perreptare, sed assiduo labore in mentem et consilia variorum scriptorum quasi insinuare debet. quod ille nee fecit nec facere potuit, quoniam id est subaeti ingenii et aetatis máturioris. eum tamen quaestio aliquatenus esset promovenda, Laertii proximos fontes — nam in his fere se continuit — investigandos sibi proposuit. sed ne intra artiores quidem fines eam sobrietatem iudicii praestitit, qua aequalis F. Bahnsehii quaestionum de Diogenis Laertii fontibus initia (Gumbinn. 1868] excellunt. at quantillum est quod illi omni dubitatione exemptum affirmare lieuit. itaque Nietseheus in eampum Diels, Doxographi graeci. 11 169 . XIII DE THEOPHRASTI IN VU DIOGENE EXCERPTIS ac venationem conieeturarum ingenium immisit et ut audaces fortuna adiuvare solet, contigit ut Dioclem Magnesium ex venatione gloriabundus reportaret. nimirum is eum librum quem nos Laertium nominare con- sueveramus, conseripsit, ex eo additis poematiis et breviuseulis notis Laertius non hausit, sed impudenter deseripsit. ecce quam longe relicta sit pusilla Bahnschii dubitatio, qui de Dioele pro certo nihil affir- mare se fassus erat [p. 49]. neque fortiter affirmanti Nietscheo defuere, qui plauderent, praesertim eum sine ulla dubitatione recte iudicasset de qui- busdam rebus atque omnino non vulgarem sollertiam et felicitatem ingenii prodidisset. eo magis nostrum esse ducimus eum de Laertio dieturi si- mus, Nietscheanam opinionem non modo incertissimam et aranearum telis tenuiorem demonstrare, sed aperte falsam. absit ut ratiuneulas omnes elevem, quibus iste quod voluit perfecit coniectando — ecquem iuvat in tenebris mieare —, at primum statim argumentum impugnemus, quo quasi tibieine subtraeto tota sit struetura easura. orsus est enim a Laertii loco VII 48 ἐν οὖν τοῖς λογιχοῖς ταῦτά τε αὐτοῖς δοχεῖ χεφαλαιωδῶς xal ἵνα xal χατὰ μέρος εἴποιμεν xal τάδε, ἅπερ αὐτῶν εἰς τὴν εἰσαγωγιχὴν τείνει τέχνην xal αὐτὰ ἐπὶ λέξεως τίϑησι Διοχλῆς ὁ Μάγνης ἐν τῇ ἐπιδρομῇ τῶν φιλοσόφων λέγων οὕτως. ' postrema ille sic cepit Mus. Rhen. XXIII 633: ut etiam particularia referamus, Diocles M. in philosophorum percursione etiam haec quoad ad artem isagogicam quadran! eaque item ad verbum his verbis usus ponit. hine sane consequitur Dioclem non solum specialem, sed etiam generalem Stoicorum dogmatum partem conseripsisse et Laertium utrimque esse eius mancipium. hinc universum Stoieorum caput, tum Epieureorum, denique eunctos libros esse Dioclis, quae iam sua sponte consequuntur conclusio- nes. at eum priora latine vertere oblitus sit, plane incertus haereo, quo τὲ illud post ταῦτα referendum sit. nam quoniam post χεφαλαιωδῶς fortius distinetum voluit, mira eoneinnitate sibi responderent ταῦτα τε δοχεῖ --- xal «νον χαὶ τάδε ... xal αὐτὰ τίθησι Διοχλῆς. vera interpretatio statim enitescit, simulae xa! αὐτὰ pro vulgari xa! ἃ dictum intellexeris. solent enim omnes omnis aetatis Graeci eum praesertim casus varii sint alterum relativum demonstrativo exprimere. neque ἃ Latinis huius inversionis elegantia aliena est. itaque rectissime olim ab Ambrosio sententia intellecta est, quam sie habeto: 'in logicis igitur et haec placent quae summatim exposui et ul singillatim quoque persequar etiam haec, quae quidem ad institutionis artem Stoicorum pertinent quaeque Diocles in philosophorum percursione ad verbum sic ponit. ergo proxima S 49 sqq. ex Diocle transcripta sunt, priora unde manarint, Oedipo satius est ad divinandum proponere. ex Diocle nisi delirum fingas Laertium non petita sunt, praesertim eum utra- ! Cobeti coniecturas temere excogitatas nec ego curo et recte omisit Nietscheus. unum δοχεῖ [codd. Boxeiv] recte correxit. Bahnschius p. 42 quia similiter atque ille intellexit, verba corrupta arbitratus in alia omnia discessit. οἵ, Nietsche Beitraege zur Quellenkunde Basel 1870 p. 7. quid sit εἰσαγωγικὴ τέχνη docet Gellius XVI 8 1. PROLEGOMENA 163 que doctrina a diverso seriptore profecta sit putanda. [cf. Bahnsch 1. c.) neque aliter fere Dioeles eitari solet nisi cum priore compendio relicto ad alterum se convertit compilator.' atque futurum esse auguror ut Dioelea ratione ae praecipue disponendi more perspecto aliquanto certius quid Diogenes furatus sit perspiciatur. modestior sane erit illa scrutatio, sed utique fruectuosior quam istius speciosa miracula. Sed dimittamus Nietseheum, ut eodem illo loco utamur ad mirum quoddam institutum Diogenis illustrandum. omnino enim dogmata prius χεφαλαιωδῶς tum χατὰ μέρος explieare solet. quem morem affirmat VII 38 τὰ δὲ δόγματα xowü ἐστι τάδε. λελέχϑω δ᾽ ἐπὶ χεφαλαίων ὥσπερ xal ἐπὶ τῶν ἄλλων ποιεῖν εἰώϑαμεν. et exstat eiusmodi in multis vitis bipartita ἄθοτο- torum expositio, sed nequaquam constanter. immo III 47 tanquam veniam petit singularia omisurus. hane igitur satis miram consuetudinem ex fontium diversitate explieandam esse fere consentiunt. videamus quatenus nostra quaestio huie coniecturae faveat. Ex Theophrasteorum electorum natura binas dogmatum dignoscimus collectiones: alteram ad summaria adscitam cum vitis artius coniunetam breviorem confusaneam, alteram limpidiorem copiosiorem physicis decretis contentam. ut quid intersit probe intellegas, ponam Heraclitei capitis priorem partem IX τ ἐδόχει δὲ αὐτῷ χαϑολιχῶς μὲν τάδε. ix πυρὸς τὰ πάντα συνεστάναι χαὶ εἰς τοῦτο ἀναλύεσθαι. πάντα τε γίνεσϑαι xal εἱμαρμένην καὶ διὰ τῆς ἐναντιο- τροπῆς ἡρμόσϑαι τὰ ὄντα. xal πάντα ψυχῶν εἶναι xal δαιμόνων πλήρη. εἴρηχε δὲ xai περὶ τῶν ἐν τῷ χόσμῳ συνισταμένων [πάντων] παϑῶν ὅτι τε ὁ ἥλιός ἐστι τὸ μέγεϑος ὅσος φαίνεται. λέγει δὲ χαί" ψυχῆς πείρατα οὐκ ἄν ἐξεύροι ὁ πᾶσαν ἐπιπορευόμενος ὁδόν, οὕτω βαϑὺν λόγον ἔχει. τήν τε οἴησιν ἱερὰν νόσον ἔλεγε χαὶ τὴν ὅρασιν ψεύδεσϑαι. λαμπρῶς τε ἐνίοτε ἐν τῷ συγγράμματι xal σαφῶς ἐχβάλλει ὥστε xal τὸν νωϑέστατον ῥᾳδίως γνῶναι xal δίαρμα ψυχῆς λαβεῖν. ἥ τε βραχύτης xal τὸ βάρος τῆς ἑρμηνείας ἀσύγχριτον. Vides miscellam compositionem. priora usque ad φαίνεται physiea quaedam delibata praemittit, quae eum specialis partis ratione coneordant. tum secuntur pulehre dieta ex Heracliti libro electa, denique laus scri- ptoris. talia ἃ biographo mirabilia quaedam et insignia aueupante pro- fieisei solent. quanto distant specialia inde a ὃ 8 ad ὃ 11 xal ταῦτα μὲν T» αὐτῷ τὰ δοχοῦντα! quanta est rerum gravitas, ordinis concinnitas, iudieii sagacitas. nec fieri potest quin illico Theophrasti quasi quen- dam saporem sentias. ' adgnoscimus eandem capitum seriem quam in ' locum gravissimum hunc adscribam VI 12 ἀναγράφει δ᾽ αὐτοῦ xal Διοχλῆῇς ταυτί. praecedit Antisthenis dogmatum altera collectio. ergo si Nietscheum sequimur, scribere debebat Laertius ἀναγράφει δ᾽ αὐτοῦ xal ταυτί Διοχλῇς. sed recte explicavit Bahnschius Ρ. 44. omnino ab hoc loco acrius ponderando proficisci iubeo eum, quf de Diocle sit scripturus. * integritatem ut sentias affero vicissitudinem ternis elementis igne aqua terra confici, quam Stoici eorumque asseclae quarto aere augere solent. cf. Zeller I* 615*, qui recte 115 fs 164 — XII DE THEOPHRASTI IN L^*hrr pioGENE EXCERPTIS Hippolyto invenimus, de principio, dé mundo [8 8. 9], de astris [S 9. 10], de meteoris [11]. nec eur terrae memoria desideretur, siletur $ 11 περὶ δὲ τῆς γῆς οὐδὲν ἀποφαίνεται ποία τίς ἐστιν ἀλλ᾿ οὐδὲ περὶ τῶν σχαφῶν. en simul gratum originis testimonium. nam hoc in more habet Peripateticus, ut falsis opinionibus refutatis quae in cuiusque doctrina desiderentur, breviter indicet. constat hoe ex fr. de sensu $ 26 de Alemaeone περὶ δὲ ἁφῆς οὐχ εἴρηχεν οὔτε πῶς οὔτε τίνι γίνεται. similiter de Anaxagora 8 37 οὐ δηλοῖ δὲ τὰς σωματιχωτάτας [f. σωματιχωτέρας praeter visum] αἰσθήσεις. $82 de Democrito ποῖον δέ τι τὴν φύσιν ὃν ὑπὸ τίνος πάσχει οὐχέτι προσέ- ϑηχεν ὅπερ ἴσως ἦν χυριώτατον. Δημόχριτος μὲν οὖν οὕτως ἔνια παραλείπει. similiter de Diogene l. e. 8 9 τὸ δὲ περιέχον ὁποῖόν ἐστιν οὐ δηλοῖ. et initio $8 σαφῶς δ᾽ οὐδὲν ἐχτίϑεται. verum enim vero Heraeliti obscuritatem qui pervidere voluerit, coniectura earere non poterit. neque ex similitudine conieeturas facere videtur reeusasse Theophrastus. Laertius quidem ὃ 9 tradit γίνεσϑαι ἀναϑυμιάσεις ἀπό τε γῆς xal ϑαλάττης ἃς μὲν λαμπρὰς xal xa- ϑαράς, ἃς δὲ σχοτεινάς. αὔξεσϑαι δὲ τὸ μὲν müp ὑπὸ τῶν λαμπρῶν, τὸ δ᾽ ὑγρὸν ὑπὸ τῶν ἑτέρων. . . ἀϑροιζομένας τὰς λαμπρὰς ἀναϑυμιάσεις ἀποτελεῖν φλόγας, ἃς εἶναι τὰ ἄστρα. λαμπροτάτην δὲ εἶναι τὴν τοῦ ἡλίου φλόγα χαὶ ϑερμοτάτην. Aristoteles contra praefracte de siderum nutrimento quidquam eum do- euisse negavit meteorol II 2 p. 355* 18 ἄτοπον δὲ xal τὸ μόνον φροντίσαι τοῦ ἡλίου, τῶν δ᾽ ἄλλων ἄστρων παριδεῖν αὐτοὺς τὴν σωτηρίαν. qua in re haud vereor ne quisquam Sehusteri temeritatem imitetur Aristotelea suspeetantis '. sed Theophrastine sit eoniectura an compilatoris φλόγας ar- bitrio interpretati, hie sane incertum. Stoici certe Heraclito similem suae opinionem tribuerunt Aé&t. II 17 4 Ἡράχλειτος xal οἱ Στωιχοὶ τρέφεσϑαι τοὺς ἀστέρας ix τῆς ἐπιγείου ἀναϑυμιάσεως [cf. 20 6. 28 6]. sed afferam certiora. velut ὃ 8 πῦρ εἶναι στοιχεῖον xal πυρὸς ἀμοιβὴν τὰ πάντα ἀραιώσει xal πυχνώσει γινόμενα: σαφῶς δὲ οὐδὲν ἐχτίϑεται. cum primis conferendum Theophr. fr. 1 Ἵππασος .. . xai Ἡράχλειτος . - - πῦρ ἐποιήσαντο τὴν ἀρχὴν xal ix πυρὸς ποιοῦσι τὰ ὄντα πυχνώσει xal μανώσει - - - πυρὸς γὰρ ἀμοιβὴν εἶναί φησιν Ἡράχλειτος πάντα. πυρὸς ἀμοιβή recte traditur [ef. Sehuster p. 167], sed mira est opinio, qu& πύχνωσις xal μάνωσις Heraelito tribuitur. de notitiae origine cum testibus eonsentientibus dubitandi nullus sit locus, hic certe Theophrasti adgnoscenda est conieetura. iamme intellegis eur velut ab exeusante ad- datur, quod Laertius feliciter retinuit, σαφῶς δὲ οὐδὲν ἐχτίϑεται ὃ non Schustero refragatur. nec Herncliti fr. 399 quod Bywaterus nuper addidit: τὰ ψυχρὰ [an ψυχρὸν om. cà?) ϑέρεται, ϑερμὸν ψύχεται, ὑγρὸν αὐαίνεται, καρφαλέον νοτίζεται ad elementorum quater - nionem referas oportet. ! Heraclit. fr. p. 124. “ἐπ solchen Nebensachen ist Aristoteles nicht immer der zu- verlaessigste' ! ! quod Simplicius dicit phys. 32* 46 ἐπὶ γὰρ τούτου μόνου [Anaximenis] Θεόφραστος ἐν τῇ ἱστορίᾳ τὴν μάνωσιν εἴρηχε xal τὴν πύχνωσιν, aperto errori debetur. nam de Diogene fr. 2 clare "Theophrastus ipso Simplicio teste πυχνουμένου xal μανουμένου [τοῦ ἀέρος} usur- paverat. Zeller I* 150" ad priores tantum Ionicos referendum esse putat. fortasse Theo- PROLEGOMENA 165 possum iterum Sehusteri incredibile iudieium silentio praeterire. nam quae ego certissima Theophrasti vestigia probavi, ea Laertio adscripsit. quem vide quo nimium Heraclito patroeinandi studium deduxerit [p. 120 '. 121]: man sieht, inquit, im dieser sonst sehr nmuetzlichen (!) compilation den aermlichen geist des Diogenes. Er bemerkt es als auffaellig, dass sich Heraclit ueber dies und das nicht weiter ausspreche, aber dies auf eine im gansen der schrif! begruendete ursache zurückzuführen faellt ihm nicht ein.' gratularer mehercle isti homuüncioni eam ingenii egestatem, qua talia specimina proferre suapte sponte potuisset. Alter igitur locus a Laertio satis religiose transeriptus est ex Theo- phrasteo compendio, quale Hippolytus et Pseudo-Plutarehus in Stromatis traetarunt. brevior conspectus ex vitarum aliquo seriptore continuatus videtur, qui et ipse "Theophrastum fortasse attigit sed neglegentius et alienis immixtis. idem conficitur ex Leucippi dogmatis. duplex iterum memoria IX 30 et 31—38. «quam divisam in conspeetu contuli p. 142. inde alterius sylloges origo Theophrastea apparet. Hippolytus quidem consimilia excerpta secutus est neque Placitorum opiniones non consen- tiunt. quid? lueulentiorne potest confirmatio fingi quam quod iudicium illud χατά τινα. ἀνάγχην ἣν ὁποία ἐστὶν οὐ διασαφεῖ etiam apud Hippolytum servatur 12 2 τίς δ᾽ ἄν εἴη ἢ ἀνάγχη οὐ διώρισεν ' sed ne generalior qui- dem locus aliunde fluxit, utpote qui nisi brevitate ab altero vix dissentiat. ita fit, eum Hippolytus solito magis festinaverit ut haec ecloga illi sit simillima. dubito tantummodo de ultimis πρῶτός τ᾽ ἀτόμους ἀρχὰς ὑπεστή- σατο. nam praeter ordinem atomi nominantur et inventionis nota bio- graphum potius vel Variarum historiarum colleetorem redolet. itaque ne hie quidem priori fonti adulterini quiddam deesse videtur. Bipartita etiam in Anaxagora dogmatum recensio. una perbrevis II 8 οὗτος ἔλεγε τὸν ἥλιον μύδρον εἶναι διάπυρον xai μείζω τῆς Πελοποννήσου, οἱ δέ φασι Τάνταλον, τὴν δὲ σελήνην οἰχήσεις ἔχειν ἀλλὰ [ef. supra p. 36] xoi λόφους xai φάραγγας, quo miracula doctrinae selecta et aliena ut Tantalus [οἵ, schol. Pind. ad Olymp. I 97] ineuleata sunt. altera vero perbonae notae e puro Opinionum fonte hausta 88 8. 9. capitum ordo est servatus (de prineipiis, mundo, astris, laeteo orbe, cometis, ventis, tonitribus, fulguribus, animantium denique origine) et decreta concinna Hippolyteis ceterisque phrastus apud Anaximenem solum ista clare expressa esse dixerat. omnem difficultatem effugies, si Useneri emendationem τούτου πρώτου mecum probaris. Theophrasti de Heraclito coniectura sive vera est [cf. Schuster p. 261!] sive falsa (Zeller I* 593] suo iure nite- batur Aristotelis locis phys. 1 6 p. 1895 8 metaphys. A 7 p. 988b 34. ' neque hoc Zellerum fugere poterat I* 788* qui recte primum auctorem iudicii iudi- cavit Arist. d. cael. III 2 p. 300^ 9 Metaph. A 4 p. 9855 19. non praeteribo Theophrastum Leucippo qui inter Democritea ferebatur Mégav διάχοσμον vindicasse [Diog. IX 46]. atqui Laertiani excerpti forma, cum repetatur itendidem φησίν [IX 31 cf. Hirzel Unters. I 1847], ex Leucippi libro aliquo doctrinam explicatam esse monstrat, quem Μέγαν διά- χοσμοὸν fuisse Hirzelius suspicatur. 166 — XII DE THEOPHRASTI IN τ ΤΟ DIOGENE EXCERPTIS excerptis, quae in conspectu 3 p. 191 Bqq. comparavi. hinc simul apparet etiam ea quae in breviore summario de sole et luna compilata sunt (omissa deinde a Laertio infra) ad Theophrastum quamvis alia via redire. fortasse etiam principium Laertiani capitis eiusdem memoriae non expers esí. nam quod et hic et alibi passim tamquam genuinum prineipium Anaxagorei libri citatur: πάντα χρήματα Tv» ὁμοῦ, εἶτα ὁ νοῦς ἐλϑὼν αὐτὰ διεχόσμησε, ἃ Theophrasto primo tali modo in brevem formulam con- tractum videtur [ef. Sehaubaeh p. 67. 128.], eui Aristotelis [Phys. VIII 1 p. 256^ 24] exemplo uti lieuit. sed hoc pro certo affirmare nolo. Eadem divisio etiam in Archelao pellueet. ac II 16 quoniam physieis ethica adduntur ad priorem fontem reducimur. praeterea quae hie pressit xai τὰ ζῷα ἀπὸ τῆς ἰλύος γεννηϑῆναι infra dilatata sunt. altera aceuratior sylloge physica sola complectitur, s&ed ordo perversus est. maris origo ante animalium generationem ponenda erat et ultima xal τὸ πᾶν ἄπειρον ad initium revocanda. sed quantumvis compilatorum culpa genui- nus ordo turbatus sit, de Theophrasto auctore ne punctum quidem tem- poris ambiges. cf. consp. 4 p.139. Hippolytus certe pleraque egregie confirmat et prioris quoque fontis physiea eidem vindicat. maiores tur- bae in Parmenide cognoscuntur, sed ipsius Theophrasti testimonio ne haesitemus providetur. IX 21 πρῶτος δ᾽ οὗτος τὴν γῆν ἀπέφηνε σφαιροειδῆ [cf. Theophr. fr. 17] xai ἐν μέσῳ χεῖσθϑαι. δύο v εἶναι στοιχεῖα πῦρ xal γῆν xal τὸ μὲν δημιουργοῦ τάξιν ἔχειν, τὴν δ᾽ ὕλης [ef. Hippolyt. 11 1 Theophr. fr. 6] γένεσίν τ᾽ ἀνϑρώπων ἐξ ἰλύος πρῶτον γενέσϑαι αἴτια [eodd. αὐτὸν] δ᾽ ὑπάρχειν τὸ ϑερμὸν xal τὸ ψυχρόν, ἐξ ὧν τὰ πάντα συν- εἐστάναι. xal τὸν νοῦν xal τὴν ψυχὴν ταὐτὸν εἶναι [ef. de sens. 8 4], χαϑὰ μέμνη- ται χαὶ Θεόφραστος ἐν τοῖς Φυσιχοῖς πάντων σχεδὸν ἐχτιϑέμενος τὰ δόγματα. omnia haec Theophrastea esse pauci erunt qui infitientur. priora inde non suo ordine prolata ex intereedente Vitarum nescio quo enchiridio fluxerunt, eetera ab αἴτια breviter ex ipso Opinionum libro transcripta sunt nam duplex est exordium: unum δύο τ᾽ εἶναι στοιχεῖα πῦρ xal γὴν. alterum αἴτια δ᾽ ὑπάρχειν τὸ ϑερμὸν xal τὸ ψυχρόν, verbis diversum utrurn- que, re idem. veri simile est biographum etiam priora 8 21 Ξενοφάνους δὲ διήχουσε Παρμενίδης Πύρητος Ἐλεάτης (τοῦτον Θεόφραστος ἐν τῇ Ἐπιτομ ἢ ᾿Αναξιμάνδρου φησὶν ἀχοῦσαι), ὅμως δ᾽ οὖν ἀχούσας χαὶ Ξενοφάνους οὐχ ἠκο- λούϑησεν αὐτῷ. ἐχοινώνησε δὲ xal ᾿Αμεινία xal Διοχαίτῃ τῷ Πυϑαγοριχῷ, ὡς ἔφη Σωτίων, ἀνδρὶ πένητι μὲν χαλῷ δὲ χἀγαϑῷ d καὶ μᾶλλον ἠχολούϑησε καὶ ἀποθανόντος ἡρῷον ἱδρύσατο. γένους ϑ' ὑπάρχων λαμπροῦ καὶ πλούσιος ὑπ᾽ "Apet- νίου ἀλλ᾽ οὐχ ὑπὸ Ξενοφάνους εἰς ἣσυχίαν προετράπη seripsisse vel potius ex Sotione vel Sotionis compendio compilasse cf. p. 147. ecce iterum binariae memoriae testimonium: hic Theophrasti Opinionum epitome laudatur — nam alius liber vix cogitari potest — illic à» τοῖς Φυσιχοῖς. Adhue bini fontes disiungi poterant. iam vero enumerabo eas dog- PROLEGOMENA 167 matum recensiones, quae confusaene an ex alterutro compilatae sint non liquido constat. quod genus Democritea sunt IX 44. principia ex ordine: elementa, mundi origines, solis lunae fabrica, tum xai τὴν ψυχὴν ὁμοίως, ἣν xal νοῦν ταὐτὸν εἶναι, denique visus. haee e Theophrasto ar- cessita esse possunt. iam vero extra ordinem necessitatem memorat, quin etiam moralia, ut aliorsum nos deduetos esse sentiamus. extrema sunt haee: ποιότητας δὲ νόμῳ εἶναι, φύσει δὲ ἄτομα xal τὸ xsvóv, quae iam Nietscheo ut prioribus consona alterius partis χατὰ μέρος fragmentum visa sunt [Beitr. p. 19]. quamquam est, quod huie rationi obstet. sed priorem certe fontem ad manum fuisse noli dubitare. contra sola Theophrastea ad- gnoverim in Diogenis Apolloniatae deeretis IX 57 3óóxe δὲ αὐτῷ τά- ὃὲε — ὑπὸ τοῦ ψυχροῦ. nam ordo est sanus, dogmata Theophrasteis concinna [ef. consp. 8 p. 144]. eandem formam praebent Zenonis Eleatae dogmata IX 29, quae tamen eum physica sint et Empedoelis quam Parmenidis similiora gravissimae dubitationi obnoxia sunt οἵ, Aétius I 7 28. antiquus error latere videtur, sed nondum satis explieatus. ' eeterorum excerpto- rum copia nos deficit in Empedocleis VIII 16 à2óxe: δ᾽ αὐτῷ ταδε --- 11 iy9óc, quae Theophrasteam quidem speciem produnt. sed ne confidentius iudicemus obstat insignis interpretationis error, quem supra allegoriarum seriptoribus proprium dixi p. 90. ergo inferiorum utique adulterium passae sunt, si modo fuerunt, Theophrasti eclogae. ' Pergo brevioris fontis vestigia colligere. summatim exponitur de Anaximandri placitis II 1 οὗτος ἔφασχεν — χαϑαρώτατον πῦρ. imperitiorem manum haec passa sunt. namque exeerptor eum singularem philosophi doctrinam non caperet, impudenter Stoiea subdidit γὴν χέντρου τάξιν ἐπέ- χουσαν οὖσαν σφαιροειδῆ. nec minus falsum σελήνην ψευδοφαῇ xal ἀπὸ ἡλίου φωτίζεσϑαι, quod nominibus eonfusis ab Anaxagora ad Anaximandrum translatum esse suspicor [ef. Plac. II 80 2 11 28 5]. Stoicus iterum com- paret cum soli χαϑαρώτατον πῦρ adseribit. nee tamen Vitarum seriptor qui haec conflavit Theophrasti fuit ignarus, quod et in eonspeetu probavi p. 133 et lemmatum confusione vel maxime confirmatum arbitror. ne- que enim facilis est error nisi in doxographo quodam libro. idem scriptor Anaximenea II 3 οὗτος ἀρχὴν ἀέρα εἶπε xal τὸ ἄπειρον, χινεῖσϑαι δὲ τὰ ἄστρα οὐχ ὑπὸ γῆν ἀλλὰ περὶ γὴν ex Opinionibus compilavit. nam ne brevissima quidem haec vitio carent. scriptum oportuit ἀέρα ἄπειρον, sed ad Theophrastea redeuntibus [fr. 2] παραχούσματος fons patet. cognata eum his excerptis sunt de Thalete haee I 27 ἀρχὴν δὲ τῶν πάντων ὕδωρ ὑπεστήσατο xal τὸν χόσμην ἔμψυχον xal δαιμόνων πλήρη. nam ultima de qui- ' cum Zenone Stoico confusum esse Eleatam non concedo Zellero I* 538. nam e. g. de anima quae dicit Diogenes abhorrent. Αι! placitum etiam dissimilius. neque ἐξή- γησις Ἐμπεδοχλέους, quam Zenoni Suidas tribuit, aliter potest in censum venire, nisi ut veteres commenticio libro falsos dicamus. 3 conferantur tamen versus ἄλλοτε μὲν φιλότητι — νείχεος ἔχϑει $ 76 cum Theophr. fr. 3. AR 168 ΧΠῚ DE THEOPHRASTI IN L^" ἭΤΙΟ DIOGENE EXCERPTIS bus dixi p. 128* in Heraeliti fonte Plographo recurrunt πάντα ψυχῶν εἶναι xal δαιμόνων πλήρη [ex Arist. d. part. an. I 5 p. 645* 17] biographus etiam Xenophanea, undeeumque &ecepit, male muleavit IX 19 φησὶ δὲ τέτταρα εἶναι τῶν ὄντων στοιχεῖα [Ὁ cf. Zeller I* 498 '], χόσμους δὲ ἀπείρους ob παραλλάχτους δέ [! οἵ, Zeller I* 500 "]. τὰ νέφη συνίστασθαι τῆς ἀφ᾽ ἡλίου ἀτμίδος ἀναφερομένης xal αἱρούσης αὐτὰ εἰς τὸ περιέχον [intelleges quid sibi velit ex Aét. III 4 4]. οὐσίαν ϑεοῦ σφαιροειδῆ μηδὲν ὅμοιον ἔχουσαν ἀνθρώπῳ. ὅλον δ᾽ ὁρᾶν xal ὅλον ἀχούειν μὴ μέντοι ἀναπνεῖν [? οἵ, Zeller I* 490 ἢ. σύμ- παντά τ᾽ εἶναι νοῦν xal φρόνησιν xai ἀΐδιον. πρῶτός t' ἀπεφήνατο ὅτι πᾶν τὸ γινόμενον φϑαρτόν ἐστι [nisi πρῶτος illud inepte positum velis, rescribendum ἄφϑαρτόν ἐστι conlatis Placitis II 4 7 et 11. sed vereor ne talia ὅτι τὸ πᾶν οὔτε γινόμενον οὔτε φϑαρτόν ἐστι perversa sint] xai ἢ ψυχὴ πνεῦμα [?] ἔφη δὲ xal τὰ πολλὰ ἥσσω νοῦ εἶναι [ἥσσω ἑνὸς Menagius, at οἵ, Zeller I* 491'] xai τοῖς τυράννοις ἐντυγχάνειν ἢ ὡς ἥχιστα ἢ ὡς ἥδιστα. vides nullum esse ordi- nem et apophthegmata, quae continuantur $ 20, addita esse. cum Sotio et 8 18 et 20 [ef. supra p. 1417} et in eoniuneto eapite de Parmenide ὃ 21 citetur, etiam illa biographorum indoetas manus passa esse veri simile est. ex biographo Philolai quoque manavit caput. qui cum dicit VIII 85 δοχεῖ δ᾽ αὐτῷ πάντα ἀνάγχῃ xal ἁρμονίᾳ γίνεσϑαι xal τὴν γῆν χινεῖσϑαι xarà χύχλον πρῶτος [ecce biographus!] εἶπεν" οἱ δ᾽ Ἱχέταν τὸν Συραχόσιόν φα- σιν, Theophrastum (fr. 18) inspexit. melior nota Melissei capitis IX 24 ἐδόχει δ᾽ αὐτῷ τὸ πᾶν ἄπειρον εἶναι xal ἀναλλοίωτον xal ἀχίνητον xal ἕν ὅμοιον ἑαυτῷ καὶ πλῆρες. χίνησίν τε μὴ εἶναι, δοχεῖν δ᾽ εἶναι. ἀλλὰ xai περὶ ϑεῶν ἔλεγε μὴ δεῖν ἀποφαίνεσθαι. μὴ γὰρ εἶναι γνῶσιν αὐτῶν. nam species similis est eis, quae de Hippaso notantur VIII 84 ἔφη δὲ χρόνον ὡρισμένον εἶναι τῆς τοῦ χόσμου μεταβολῆς xal πεπερασμένον εἶναι τὸ πᾶν xai ἀειχίνητον. quae non solum Aétius similiter rettulit I 5 5 [Theodor. IV 12] Ἵππασος δὲ ὃ Μεταποντῖνος xai Ἡράχλειτος ὁ Βλόσωνος 6 Ἐφέσιος ἕν elvat τὸ πᾶν ἀεικίνητον xal πεπερασμένον, ἀρχὴν δὲ τὸ πῦρ ἐσχηχέναι, sed etiam, ut simul fontem adgnoscas, Theophrastus fr. 1 Ἵππασος δὲ ὁ Με- ταποντῖνος xal Ἡράχλειτος ὁ Ἐφέσιος ἕν xal οὗτοι xal χινούμενον xal πε- περασμένον, ἀλλὰ πῦρ ἐποίησαν τὴν ἀρχὴν ..... ποιεῖ δὲ χαὶ τάξιν τινὰ χαὶ χρόνον ὡρισμένον τῆς τοῦ χόσμου μεταβολῆς. sed haec hactenus. Invenimus in Laertii de physicis philosophis capitibus binos scriptores compilatos perinde atque in Hippolyti Philosophumenis. uterque ex Theophrasti thesauro hausit, sed hic primoribus labris res insignes etiam aliunde arcessivit, ille physica tantum sed compositius et prolixius ex unis Opinionibus excerpsit. priorem fontem Laertius eoniunctum eum vitis invenisse et transtulisse videtur, alterum laudabili consilio tamquam supplementum addidisse. Laertiana autem est inventio, ut eadem xega- λαιωδῶς et κατὰ μέρος perspieuitatis gratia exponere sese simulet. scilicet hoc est quod ait Hieronymus ez mecessitale virtutem facere. ceterum bio- graphi vestigia infra etiam alibi pressa demonstrabo. de Theophrastea epitome a quo et quando faeta sit et num cognata sit cum Hippolyti PROLEGOMENA 169 Plutarchique aliisque excerptis, argutari nolo. satis est scire talia com- pendia frequenti usu per antiquitatem viguisse. XIV DE COMPENDIO EUSEBIANO Simile enchiridion Eusebio ad manum fuit, cuius eclogis excerpta e Plutarcho Aristotele Platone aliis velut glutine coniunxit et continuavit. operae pretium erit disieeta membra colligere et suecessionis ceompendium Laertiano simillimum sed multo brevius componere. quo in negotio ca- vendum tamen est ne Eusebii ipsius vel Clementis memoria quaerentes fallat. ' nomen scriptoris Eusebius, quia non ad verbum compilat, tacet et frustra aliquis quaesiverit. sed memorabile est, huie quoque Theo- phrastei corporis copiam fuisse. quod elucet ex Demoeriti Heraeliti Par- menidis opinionibus, quas paulo eopiosius excerpsit XIV 3 7—9. 9 ὁ δὲ Δημόχριτος ἀρχὰς τῶν ὅλων | Hippolyt. 13 2 de Democrito ἔφη εἶναι τὸ χενὸν xai τὸ πλῆρες τὸ λέγει δὲ ὁμοίως Λευχίππῳ περὶ στοι- πλῆρες ὃν λέγων xai στερεόν, τὸ δὲ χείων πλήρους xal χενοῦ τὸ μὲν πλῆρες χενὼν μὴ ὄν. διὸ xat φησι μηδὲν μᾶλλον λέγων ὄν, τὸ δὲ χενὸν οὐχ ὄν. τὸ ὃν τοῦ μὴ ὄντος εἶναι. ὅτι τε ἐξ ἔλεγε δὲ ὡς ἀεὶ χινουμένων τῶν ὄντων αιδίου τὰ ὄντα ἐν τῷ χενῷ συνεχῶς χαὶ ἐν τῷ χενῷ. ὀξέως χινεῖται. ef. Aristot. metaphys. 4 p. 980" 4. Theophrast. fr. 8. 8 6 δὲ Ἡράχλειτος ἀρχὴν τῶν Theophr. fr. 1. Ἵππασος . . . xol πάντων ἔφη εἶναι τὸ πῦρ. ἐξ ob τὰ Ἡράχλειτος ... πῦρ ἐποίησαν τὴν dp- πᾶντα Ἰΐίνεται xal εἰς ὃ ἀναλύεται. χὴν xal ἐχ πυρὸς ποιοῦσι τὰ ὄντα πυ- ἀμοιβὴν γὰρ εἶναι τὰ πάντα, χρόνον τε | χνώσει xal μανώσει xal διαλύουσι πάλιν ὡρίσϑαι τῆς τῶν πάντων εἰς τὸ πῦρ εἰς πῦρ ὡς ταύτης μιᾶς οὔσης φύσεως ἀναλύσεως χαὶ τῆς ἐχ τούτου γενέσεως τῆς ὑποχειμένης. πυρὸς γὰρ ἀμοιβὴν εἶναί φησιν Ἡράχλειτος πάντα. ποιεῖ δὲ χαὶ τάξιν τινὰ χαὶ χρόνον ὡρισμένον τῆς τοῦ χόσμου μεταβολῆς χατά τινα εἱμαρμένην ἀνάγχην ef. p. 164. 168 9 οἷδε μὲν οὖν mdvta χινεῖσϑαι ἔφα- Hippolyt. 111 Παρμενίδης ἕν σαν. 6 δὲ Παρμενίδης τὸ γένος Ἐλεά- μὲν τὸ πᾶν ὑποτίθεται díÓwv τε xal ἀγέννητον χαὶ σφαιροειδές. τῆς ὧν ἕν μὲν εἶναι τὸ πᾶν, ἀγέννητον ! quoniam a successionum scriptoribus nostrum consilium abhorret, satis est capita indicare, quae eo ordine pono, quo successiones sese excepisse veri simile est P. E X 4 19—17 [sed cf. Clem. Strom. I p. 352P] X 14 n1—16 [cf. p. 152) XV 627—11 XIV 15 u XIV 413—316 XIV 71415. XIV815 XV 136 XIV36—9 XIV 16 13 XIV 17 τὸ XIV 19 $—10 XV 18 31. 33 XIV 20 13, 14. hunc. fontem cum vulgo nesciant, lemmatum confusio est creberrima velut XIV 17 10 Aristocli continuatur [e. g. a Zellero I* 861?] XIV 7 14 Nu- menio [velut a Gaisfordio et Thedinga Numenii fragm. Bonn. 1875 p. 6. 41]. 170 XIV DE cou? PNpio EUSEBIANO δὲ xal ἀχίνητον xal χατὰ σχῆμα cut ροειδὲς ὑπάρχειν ἐδογμάτιζε. Theophr. fr. 6 Παρμενίδης... xav ἀλήθειαν μὲν By τὸ πᾶν xal ἀγέννη- | tov xal σφαιροειδὲς ὑπολαμβάνων. XIV 19 9 τὸν μὲν οὖν Mz:póbo- | Theophr. fr.8 extr. xai Μητρόδω- pov Δημοχρίτου ἔφασαν ἀχηχοέναι. ἀρ- | ρος 6 Χῖος ἀρχὰς σχεδόν τι τὰς αὐτὰς τοῖς χὰς δὲ ἀποφήνασθαι τὸ πλῆρες xal τὸ | περὶ Δημόχριτον ποιεῖ τὸ πλῆρες xal τὸ χενόν. | χενὸν τὰς πρώτας αἰτίας ὑποθέμενος. etiam alii aliis usi sunt enchiridiis scriptores ecclesiastici, quorum etsi origo erassis tenebris occultata est (nisi quod Theophrastei non nihil con- spieuum est), tamen ut incredibilem harum litterarum ubertatem mireris, brevissime hoc loeo mentionem facere non alienum est. aec Theodoretus quidem habet hoc summarium Graec. aff. cur. II 9—11 Θαλῆς μὲν γὰρ τῶν ἑπτὰ χαλουμένων σοφῶν ὁ πρεσβύτατος ἀρχὴν πάν- των τὸ ὕδωρ ὑπέλαβεν Ὁμήρῳ γε οἶμαι εἰρηχότι πιστεύσας Ὠχεανόν τε ϑεῶν γένεσιν xal μητέρα Τηϑύν ᾿Αναξίμανδρος δὲ τοῦτον διαδεξάμενος ἀρχὴν ἔφη τὸ ἄπειρον ᾿Αναξιμένης δὲ 6 τούτου διάδοχος xal Διογένης 6 ᾿Απολλωνιάτης τὸν ἀέρα ξυμφώνως ἀρχὴν προσηγορευσάτην Ἵππασος δὲ ὃ Μεταποντῖνος χαὶ Ἡράχλειτος ὃ Ἐφέσιος τῷ πυρὶ τὴν ἀρ- χὴν τῶν πάντων ἀπενειμάτην 6 δὲ ᾿Αχραγαντῖνος Ἐμπεδοχλῆς τὰ στοιχεῖα ἔφη τὰ τέτταρα Ξενοφάνης δὲ ὃ Κολοφώνιος τὸ πᾶν ἀΐδιον ἐχ δὲ τῆς γῆς τὰ πάντα χαὶ Παρμενίδης δὲ ὃ τούτου ἑταῖρος ὁ Ἐλεάτης ὡσαύτως τόνδε τὸν λόγον ἐχράτυνε, ψευδὲς δὲ ἀπέφηνε τῶν αἰσϑήσεων τὸ χριτήριον ἥχιστα λέγων ἐφιχνεῖ- σϑαι τοῦτο τῆς ἀληϑείας Δημόχριτος δὲ ὁ ᾿Αβδηρίτης ἄπειρον τὸ πᾶν εἴρηχε καὶ ἀγένητον Ἐπίχουρος δὲ ὁ Νεοχλέους ὁ ᾿Αϑηναῖος ἐχ τῶν ἀτόμων ἐξ ἀρχῆς συστῆναι τὸ πᾶν, εἶναι μέντοι ἄναρχον χαὶ ἀίδιον χαὶ Μητρόδωρος δὲ 6 Χῖος xoi Δήνων ὁ Ἐλεάτης καὶ Διογένης 6 Σμυρ- yaioc διαφόρους ἀρχὰς τῶν ἥλων ὑπέϑεντο. non nulla videantur Aétianis cognata velut praeter vulgaria Hippasi eum Heraclito Xenophanisque placita, quae ex alio Theodoreti loco [cf. ad Aét. 1 ὃ 5 et 1 3 12] supplevi. sed Parmenidis locus qui initio con- sentit, in reliquis in plane alia excurrit atque Thaletis opinio Homeri altero illo versu [cf. supra p. 95] confirmatur, ut Aristotelis metaphysica [A 3 p. 983^ 20 sqq.] ' nescio quo intercedente expressa esse pateat. naum ibi Homerici illius versus memoria et Anaximenes eum Diogene, Hippasus eum Heracelito coniuncti inveniuntur. Empedoclis quoque similiter opinio stringitur p. 9845 8, cetera de Anaximandro Xenophane Parmenide De- mocrito Epieuro Metrodoro Chio Zenone Eleate Diogene Smyrnaeo ab Aristotele abhorrent et videntur ex exili quodam successionum com- pendio hausta ipsiusque vel doctrina vel ariolatione expleta esse. ut si ! indidem hausit Chalcidius in 'Tim. p. 378 Meurs. PROLEGOMENA 171 quis Xenophanea illa Aétii non immemorem eum scripsisse contendat, non repugnem. at quod Metrodorum Zenonem Diogenem διαφόρους ἀρχὰς τῶν ὅλων perhibuisse tradit, fumum fecit. quid? eum nemo veterum quid Diogeni Smyrnaeo placuerit, sciverit, tune 'Theodoretum sceivisse eredis? mihi vero nihil nisi sueeessionis stemma illi praesto fuisse certum, ubi Diogeni legitimus est ante Anaxarchum locus. velut apud Clementem Strom. 1 64 p. 353 P. suecedunt Eleatiei Xenophanes Parmenides Zeno Leu- eippus Democritus Protagoras Metrodorus Diogenes Anaxarchus. plenius etiam Eusebii quod dixi compendium Nessa inter Protagoram et Metro- dorum interposito ef. Krisehe Forsch. p. 169. itemque Diog. IX 58 ' Avatap- yos ᾿Αβδηρίτης. οὗτος διήχουσε Διογένους τοῦ Σμυρναίου, οἱ δὲ [ὃ 6 δὲ] Μητρο- δώρου τοῦ Χίου ... Μητρόδωρον δὲ Νέσσου τοῦ Χίου, οἱ δὲ Δημοχρίτου φασὶν ἀχοῦσαι. paulo aliter Epiphanius infra p. 176. Similia Irenaeus e. haer. II 14 eum christianis sectis composuit IL 14 2 Thales quidem Milesius universorum generationem el initium aquam diri 6846... Homerus autem poela Oceanum deorum genesin ei matrem Thetin dogmalizavit ... Anazimander autem hoc quod immensum est omnium initium sub- ieci!. seminaliter habens in semet ipso omnium genesin: er quo immensos mundos constare ait ... Anacragoras autem qui et atheus cognominatus est dogmatisavit facta animalia decidentibus e caelo in terram seminibus ... umbram aulem el vacuum ipsorum a Democrito et Epicuro sumen- les [haeretici] sibimet ipsis aptaverunt cum illi primum multum sermonem fecerint de vacuo et de atomis: quorum alterum quidem quid esse vocaverunt alterum vero quod non est appellaverunt . . . . quod autem dicunt imagines esse haec eorum quae sunt manifestissime Democriti el Platonis senten- tiam edisserunt. Democritus enim primus ait multas et varias ab uni- versitate figuras expressas descendisse in hunc mundum. Plato vero rursus materiam dicit et deum ... 4 el hoc autem quod er subiecta maleria dicunt fabricatorem fecisse mundum el Anaczagoras et Empedocles et Plato primi ante hos dize- runt ... 6 quod autem velint in numeros transferre universum hoc a Pytha- goricis acceperunt. primum enim hi initium omnium numeros substituerunt el initium ipsorum parem el imparem ez quibus et quae sensibilia et in— sensata sunt subiecerunt. et altera quidem substitulionis initia esse, altera autem sensalionis et substantiae. ex quibus primis omnia perfecta dicunt quemadmodum statuam de aeramento et de formatione . . . Pythagorei quaternationem velut genesin. et matrem omnium enarrant, Etiam Irenaei loeus Aristotelis commone facit. nam praeter Thalem Homero iunctum etiam Demoeritus Metaphys. 1. c. p. 985^ 5 similiter traetatur. sed pleraque vulgaria sunt praeter Anaximandri opinionem, 119 XIN DE coup yo EUSEBIAXO quae ut melius intellegatur, graeC€ refingenda erit: ᾿Αναξίμανδρος δὲ τὸ ἄπειρον ἀρχὴν πάντων ὑπέϑετο σπερματιχῶς ἔχον ἐν αὑτῷ τὴν γένεσιν τῶν πάν- των, ἐξ οὗ συστῆναι ἀπείρους χόύσμους. hoc si mittas Stoicum illud σπερματιχῶς vix aliud significat quam Plutareheum [Stromat. 2] τὸ ἄπειρον τὴν πᾶσαν αἰτίαν ἔχειν τῆς τοῦ παντὸς γενέσεως xal φϑορᾶς, ἐξ ob δή φησι τούς te obpa- νοὺς ἀποχεχρίσϑαι xal χαϑόλου τοὺς ἅπαντας ἀπείρους ὄντας χόσμους. cum ex- tremis Irenaei cf. Simplic. de cael. schol. 4809 35 Br. ᾿Αναξίμανδρος μὲν ἄπειρον τῷ μεγέϑει τὴν ἀρχὴν ϑέμενος ἀπείρους ἐξ αὐτοῦ τῷ πλήϑει xócpouc ποιεῖν δο- χεῖ. de Simplicii errore οἵ, Zellerus I* 215*, qui tamen ut Irenaeus docet a corrigendo ἐξ αὐτῆς melius abstinuisset. etiam Anaxagorae de ami- mantium origine placitum singulare. cui tamen non defuit Sehaubachii fr. p. 182 neque Zelleri I* 907' patrocinium. sed eum Chrysippum Euri- pidis fr. 826 N. eitet, etsi Anaxagorea haud recte eum tragicis miscuit, [ef. supra p. 94 8q.], tamen erroris fontem haud dubie aperuit. nam si- millime Vitruvius et ille quidem sine errore VIII praef. S 1 Euripides auditor Anaxagorae quem philosophum Athenienses scenicum appellaverunt aera et terram eamque ez coelestium imbrium conceptionibus inseminatam fetus gentium et omnium animalium in mundo pro- creavisse ete. quid ipsi Anaxagorae plaeuerit, videre licet e Theophra- steis p. 139 ex Hippolyto 8 12 et Diogene II 9 eollectis cf. infra p. 190. Arnobius talia prodit adv. nat. II 9 Qui cunctorum originem esse dici! ignem aut aquam non Thaleti aut Heraclito credit? qui causam in numeris ponil, non Pythagorae Samio, non Archytae? qui animam dividil et. incorporales constituit formas non. Platoni Socratico ? qui quintum elementum principalibus applicat causis non Aristoteli Peripateticorum patri? qui ignem minatur mundo el veneril cum tempus arsurum non Pa— naetio Chrysippo Zenoni? qui individuis corporibus mundos semper fabricatur el destruit non Epi- curo Democrito Metrodoro? qui nihil ab homine comprehendi atque omnia caecis obscuritatibus in— voluta non Arcesilao Carneadi non alicui denique Academiae veteris recentiorisque cultori? 10 Jpsi denique principes et praedictarum patres seclarum, nonne ipsa ea quae dicunt suis credita suspicionibus dicunt? vidit enim Heraclitus res ignium conversionibus fieri? concretione aquarum Thales? Pythagoras numeros coire? incorporales formas Plato? indivciduorum Democritus concursiones? futtilitatem huius eclogae nolo longius persequi. Ionicorum et Italico- rum binis exemplis propositis quattuor principales sectas nulla doctrina PROLEGOMENA 113 explieat. velut Panaetii Stoiei nomen eum memoriolae inhaeserit, infe- lieiter eum exustione mundi coniungitur ef. [Philo] de incorr. mund. p. 248, 11 Bern. si Thaletis concretionem credit, posteriorum conieecturas sequitur [ef. Zeller I* 180^]. una est insignior nota, quod distinguit ve- terem recentioremque academiam Ciceronis Varronisque exemplum seecu- tus, non posteriorum qui quinque recensere solebant. sed fortasse plures ile ne eognoverat quidem. Multo melioris notae est Augustini excerptum de οἷν. dei VIII 2, quod inseribitur de duobus generibus id es! Italico et Ionico eo- rumque auctoribus cf. Sidon. Apollin. XV 87 sqq. [Krische p. 161]. Quantum enim adtinet ad litteras Graecas quae lingua inter ceteras gentium clarior habetur, duo philosophorum genera traduntur: unum Ita- licum er ea parie Italiae quae quondam magna Graecia nuncupata est, alterum Ionicum in eis terris ubi et nunc Graecia nominatur. Italicum genus auctorem habuit Pythagoram Samium a quo etiam ferunt ipsum philosophiae nomen exorlum. nam cum antea sapientes appel- lareniur qui modo quodam laudabilis vitae aliis praestare videbantur, iste interrogatus quid profiteretur. philosophum se esse respondit id est studiosum vel amatorem sapientiae, quoniam sapientem profiteri arrogantissimum vi- debatur. Ionici vero generis princeps fuit Thales Milesius unus illorum septem qui sunt appellati sapientes. sed illi ser vitae genere distinguebantur. et quibusdam praeceptis ad bene vivendum accommodalis; iste autem Thales μ successores eliam propagare! verum naturam scrulatus suasque disputa- liones litteris mandans eminuit maximeque admirabilis extitit, quod astro- logiae numeris conprehensis defectus solis et lunae etiam praedicere potuit. aquam tamen pulacit rerum esse principium el hinc omnia ele- menta mundi ipsumque mundum et quae in eo gignuntur ezistere. nihil autem huic operi quod mundo considerato (am mirabile aspicimus ex divina mente praeposuit. huic successit Anazimander eius auditor mulavitque de rerum natura opinionem, non enim ez una re sicut Thales er umore sed er suis pro- priis principiis quasque res nasci pulavit. quae rerum principia singularum esse credidit infinita et innumerabiles mundos gi- gnere et quaecumque in eis oriunlur; eosque mundos modo dissolvi modo iterum gigni ecistimavil quanta quisque aetate sua manere poluerit; nec ipse aliquid dicinae menti in his rerum operibus tribuens. iste Anazimenem discipulum et successorem reliquit qui omnes rerum causas aeri infinito dedit nec deos negavil aut lacuil. non lamen ab ipsis aerem factum sed ipsos ez aere ortios credidit. Anazragoras vero eius auditor harum rerum omnium quas cidemus effectorem divinum animum sensi! et. dizit ex infinita maleria quae con- 114 XIV DE ΟΟΜΡΕΝΌΙΟ EUSEBIANO: starel similibus inler se particulis rerum omnium quibus suis et propriis singula fieri sed animo faciente divino. Diogenes quoque Anazrimenis alter auditor aerem quidem dizit rerum esse maleriam de qua omnia fierent; sed eum esse compotem divinae rationis sine qua nihil ez eo fieri posset. Anazagorae successi auditor eius Archelaus. etiam ipse de par- ticulis inter se similibus quibus singula quaeque fierent ita putavil constare omnia ul inesse etiam mentem diceret quae corpora aeterna id est illas par- ticulas coniungendo et dissipando ageret omnia. Socrates huius discipulus fuisse perhibetur magister Platonis propter quem breviter cuncta iste recolui. Etsi ex biographo haee Ionicorum suceessio delibata est, quod cum alia tum illa de Diogene Amazcimenis alter auditor [οἵ. Kirsehe 167] sua- dent, tamen non fuit ille vulgaris eruditionis. velut de Anaximandro sie loquitur ut Anaxagorea simul obversari videantur. nam principia singu- lorum infinita, non infinitum posuit, quod Theophrastum quodammodo praeivisse dicas cf. fr. 4 [Zeller I* 193!']. atque proxima innumerabiles mundos gignere [Plut. Strom. 2 τοὺς ἅπαντας ἀπείρους ὄντας xócpouc] et quaecumque in eis oriuntur [Theophr. fr. 2 Hippol. 6 1 τοὺς οὐρανοὺς xoi τοὺς ἐν αὐτοῖς χόσμους] eosque mundos modo dissolei modo iterum gigni [A&t. I 3 3 διὸ xal γεννᾶσϑαι ἀπείρους χόσμους xal πάλιν φϑείρεσϑαι] quanta quisque aetale sua manere potuerit ['Theophr. fr. 2 xazà τὴν τοῦ χρόνου «d&w]' Theophrasteo colore ita tineta sunt, ut origo nullo modo dubia esse possit. Anaximenis doetrinam non !amen ab ipsis [deis] aerem factum sed ipsos ex aere orios credidi! comparare lieet eum Hippol. I 7 1 ἐξ οὗ [aere] τὰ γινόμενα xal τὰ γεγονότα xal τὰ ἐσόμενα xai ϑεοὺς xal ϑεῖα γίνεσϑαι. de deo à Diogene proposito dixi Jen. Literaturz. 1818 p. 9 cf. Krisehe p.175. deum creatorem etiam Anaxagorae et Archelao tribuit eum quorum placitis conferendus est Alexander de mixt. p. 140^ 19 οἱ δὲ αὐτῶν οὐ xav ἄλλους [l. οὐχ ἀτόμους], ὁμοιομερῇ δέ τινά φασιν ἄπειρα εἶναι σώματα, ἐξ ὧν ἣ τῶν αἰσϑητῶν γένεσις σωμάτων γινομένη χατὰ σύγχρισιν καὶ σύνϑεσιν. inde patet Augustinum bis τὰ ὁμοιομερῇ falso particulis inter se similibus reddidisse, eum reete ἀνομογενεῖς τὰς ἀρχὰς illorum dicat Simplie. phys. f. 15 2. unde Zellero I* 880 dissimilibus, quae est deterior lectio, plaeuit. at cum iteretur error et Ciceronis magna apud Augustinum auctoritate exeusetur [ef. p. 120'] *, ne frustra ille fuerit vereor. tantum de hisee excerptis compendiariis, quae ut sunt seriptorum erroribus haudquaquam liberi, tamen Theophrasti auetoritatem ne illa quidem dissimulare queunt. ! Jatina subobscura sunt. nam sua (ut infra suis δὲ propriis) premendum est quasi graecum ὡρισμένον χρόνον verterit. nec possum Zellero I* 215! non obloqui, qui Demo- criteas mundorum infinitates significari credit. sed interpretor infiniti sunt mundi alio alium, quanta cuique aetas concessa est, ezcipiente. haec enim est Anaximandrea opinio ἵνα ἡ γένεσις μὴ ἐπιλείπῃ cf. Zeller 1. c. 214?, ? Ciceronis studium cum alia illius indicis tum Pythagorea probant quae "Tuscul. V 3 7 nituntur. PROLEGOMENA 115 XY DE COMPENDIIS EPIPHANII Invitus et quam potero brevissime de Epiphanii excerptis loquar. quibus nihil in suo genere vitiosius et turbatius esse recte conquestus est Karstenius de Xenophane p. 191. ae profecto nisi sciremus quarto saeculo eius Panaria conseripta esse, de Byzantinorum vel si mirificos errores spectas Arabum fetu cogitandum erat. usque eo omnia in me- ras nugas conversa sunt. velut in anaeephalaeosi (I) Pythagoreos et Peripateticos concordi paee ligavit, Stoicis metempsychosin Hippolyto I 21 3 consentiens adscripsit, quos haud dubie illud σῶμα διὰ σώματος χωρεῖν de anima dietum [ef. Hipp. ib. $ Ὁ] decepit. miracula plane si- milia de quattuor sectis excerpta (IT) effutiuntur. de Stoicis prior stribligo accuratius iteratur. tum vero de Zenone plane inaudita haec: Clean- this filium esse Tyro profectum, deinde Romae aliquamdiu vixisse. subolet aliquid de Zenone Eleate, nihilominus idem, inquit, quod Stoieus etiam ille docuit. ' frustra te crueies, quid tandem baronis istius cere- bello talia comminiseendi eausam dederit. nee hercle operae pretium est. Platoni ibidem de prima, secunda, tertia causa quaedam tribuit, quae e Platonis epist. II p. 312E [ef. Chaleid. in Plat. Tim. p. 211 Meurs.] translata vidit A. Iahnius qui ad Epiphanii Panaria utilissimas symbolas Oehleri editioni adiunxit. idem ὕλην σύγχρονον τῷ ϑεῷ ex Hip- polyti Philosophum. ec. 19 4 repetiit. Peripatetici iterum Pythagorae eoniuneti in metempsyehoseos societatem et ipsi trahuntur. Pythagoras vero ipse in Media obiisse dicitur. sie elare ἐν τῇ Μηδία seriptum est. nequiquam Menagius ἐνδείᾳ suppeditabat. certe seribendam erat ἐν ἐν- δείᾳ ὕδατος xal ἄρτου ut idem I p. 333, 22 Dind. Oehlerus latina talia in- edia vitam finiisse ante oculos fuisse coniecit. quod si verum esset, haberes et ridieculi erroris originem et orationis tantum non tetrae ali- quam exeusationem. nam quam non tralatieium philosophorum sermo- nem calleat, uni cuique statim apparebit. quod genus μεταγγισμοὶ ψυχῶν et πνεῦμα δραχοντοειδές et σχυβαλώδης sordent, elegantiores dicebant μετεν- σωματώσεις, πνεῦμα περιδινούμενον, ἰλυώδης. verum ad latina propterea con- fugias non est necesse, quoniam quantum Epiphanius ab aequalibus Cyrillo et Theodoreto distet satis notum est. ceterum unde Mediam iste arripuerit, curiosus non sum. verbo Epieureorum de mundi origine opinionem absolvam, quae nonnulla veri semina continet, pleraque tamen Orphiea nisi fallor sapientia ridicule sunt interpolata. Meliore libro usus est ad successionum ampliorem indicem (III). ordo philosophorum docti euiusdam et sollertis ingenii est testimonium. quis ille fuerit, haud quaero. sed iuvat successionum divisionem hae tabula discribere. ! errorem explicant talia, qualia Diogenes IX 29 Eleatae placuisse refert cf. p. 107. 116 XV DE COMPENDIIS EPIPHANII I I ΠῚ IV Thales Phereeydes Empedoeles Plato Anaximander Pythagoras Heraclitus Aristippus Anaximenes Xenophanes Prodieus Theodorus Anaxagoras Parmenides Hegesias Archelaus Zeno Eleates Auntisthenes Melissus Diogenes Leucippus Crates Demoeritus Metrodorus Protagoras Diogenes Pyrrhon V VI VII VIII Arcesilas Aristoteles Zeno Epicurus Carneades Theophrastus ^ Cleanthes Strato Persaeus Praxiphanes Chrysippus Critolaus Diogenes Panaetius Posidonius Athenodorus Consentaneum est excerptorem haud pauca omisisse velut Academi- corum pleniorem successionem (nam Epieurum quod solum nominat, e more est), tamen singularis quaedam dispositio apparet. Ionici cum Soerate vulgato ordine, item Italiei usque ad Pyrrhonem, Empedocles Heraclitus Prodieus οἱ σποράδην, tum vero ab omnibus ceterorum indici- bus diserepans Platonem seriptor Soeratieis praeficit atque ab Arcesila mediae academiae parente novam seriem incohat. tum recte Peripate- tiei et Stoici, ultimus et solus Epieurus. Stoicorum catalogus, quo nus- quam fere uberior iuvenitur, ultra Posidonium deducitur. sed etiam apud Laertium illorum διαδοχὴ Caesarum tempora ingressa est. Optimi deinde scriptoris sunt lemmata patre patriaque notata quae tamen ab Epiphanio haud eonstanter expressa et infelieiter subinde sunt corrupta. conclamatum est Σωχράτης 6 τοῦ ἐλμάγλου ἢ Σωφρονίσχου xal Φαιναρέτης τῆς μαίας. stupent omnes illud monstrum ἐλμάγλου, tamen emendatio est in proelivi. ut mater μαῖα, sie pater ἑρμογλύφος nominatus fuit, quod certissime olim recens a Porphyrio apud Theodoretum * resti- n gr. aff. eur. 1. 27 Cyrill. adv. Iul. VI p. 208 A fr. X Nauck. εἰ δὲ δὴ ἑρμογλύφος ἦν (pater) ibidem ὑπὲρ τῆς μητρὸς ὡς μαίας. Lucian. somn. 18 ὁ δὲ Σ᾿ ὠχράτης xal αὐτὸς ὑπὸ τῇ ἑρμογλυφικῇ ταύτῃ τραφείς. vox ἑρμογλύφος uno testimonio Luciani somn. c. 3 nota fuit. ibidem traditur altero loco 8 4 λίϑων ἐργάτην ἀγαθὸν elvat . . . xal ἑρμογλυφέα, unde utramque formam consignat "l'hom. Mag. p. 355. sed rectissime alteram analogia caren- tem removit Cobetus Var. Lect. p. 8l. PROLEGOMENA 171 tui, occupavit emendationem, Porphyrii tamen immemor, L. Dindorfius thesaur. II p. 137 s. v. βαρσαμέλαιον. hine mihi simul elueere videtur iam Epiphanium monstro illo elusum esse. nam invenerat Σωχράτης 6 Σωφρονίσχου τοῦ ἐλμάγλου, ex X. τοῦ ἑρμογλύφου corruptum." priores 88 1—4 probe excerpta. Archelao tamen terram principium dedit vulgari errore quippe unde animalia proereata erederet. de Pythagora biographorum vulgaris memoria recoquitur. de Xenophane similiter loquitur Hip- polyto 14 1. plane mente captus scripsit de Parmenide quem cum Anaximandro haud levi errore confudisse coniecit Zeller I* 514 3. de Zenone ut supra. de Leucippo germano Sceptieo cf. Davis. ad Cic. Aead. II 7, Bake ad Cleomed. p.391, Iahn ad Epiph. symb. p. 109 et Annal. Philol. X p. 169. idem de Democriti placitis reete iudiea- vit.'*' Metrodorum paulo rectius censet, sed Protagoram eo malignius ef. Krisehe p. 134. Diogeni unus Cyrenen patriam adseribit, recte tamen etiam Smyrnaeum [ef. p. 223] nominat. Heraeclitea eum Placitis consonant [ef. p. 119 '] Prodieus recte, Plato eum anacephalaeosi con- ferendus est. Cyrenaici eodem modo quo apud Laertium taxantur apophthegmatis narratis. nec seeus Cynici. de Aristotele anacepha- laeosin repetit. in Stratonis elementis alteram causam frigoris omittit ef. Krische p. 353. quod infinitas eorporis partes falso dixerit vitupera- tur a Zellero II 2, 140*. Zenonea partim reeta sunt partim ita ira studioque mutata, ut seriptoris consilium pateat. Chrysippi τέλος τὸ ἡδυπαϑὲς εἶναι mire depravatum est. aut ἀπαϑὲς reseribendum aut ad proximum Diogenem Babylonium referendum censet Gatakerus ad An- tonin. eomm. p. 102. unde Panaetium deorum opinionem absurdam dixisse sciverit Epiphanius nescio. quod de Posidonio profertur finem bonorum divitias sanitatemque esse haud dubie ex Diogenis memoria Vl] 128 6 μέντοι [Ιαναίτιος xai Ποσειδώνιος οὐχ αὐτάρχη λέγουσι τὴν ἀρετήν, ἀλλὰ χρείαν εἶναί φασι xal ὑγιείας xal χορηγίας xai ἰσχύος solita vafritie detortum est. contra Epicurum sollemnes calumnias iaeulatur. unum discere velim unde arripuerit ὃ 15 μηδὲν εἶναι τῶν ἐν τῷ βίῳ ξχούσιον μήτε μάΐησιν μήτε ἀπαιδευσίαν μήτε ἄλλο μηδέν, ἀλλὰ πάντα ἀχούσια γίγνεσϑαι πᾶσι xal οὐ χρὴ ψέγειν τινά, ὥς φησιν, οὐδὲ ἐπαινεῖν. οὐ γὰρ ἑκόντες ταῦτα ὑφίσταν- ται. constat Epieureos plane contraria docuisse. non obtundam diutius. nam et indignus est scriptor eui longius immoremur et manent nos quaestiones aliquanto graviores de Aétii compositione, quo post longiores ambages tandem redeo. ' ipsum quod conieeeram confirmat Theo progymn. 8 [I 220 W.] Σωχράτης ὁ Φαι- ναρέτης τῆς μαίας υἱὸς xal Σωφρονίσχου τοῦ ἑρμογλύφου. * symbol, l. c. p. 109. quae Epiphanius subiicit $ 15 xai τὸ δοχοῦν δίχαιον οὐχ εἶναι δίχαιον non Democriti sunt, sed potius Pyrrhoniorum . . . nec magis Democriteae sunt sententiae quae apud Epiphanium sequuntur: ἐπίνοιαν γὰρ καχὴν ... ἐλευϑερίως ζῆν. quas semtentias εἰ affinzisse videntur qui ad doctrinam de moribus perperam pertraherent verha Democriti docentis, qualitates rerum νόμῳ tantum. esse . . . Diels, Doxographl graeci. 12 118 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE XYI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE Quod supra p. 7148qq. aecuratius de varia Aétiani libri natura ex- posui id paueis nune placet repetere. ipsius seriptoris sunt prooemia et si quae praefiguntur definitiones [I 9. 10. 11. 12. 14. 15], praeterea priora libri primi capita [I 1. 2] seriptoris verborum aliquantum continent. co- lor his inest mixtus ex Peripatetica et Stoiea disciplina i. e. scholasticus. sed haec ipsius A&tii dos mediocris et à reliqua opinionum sylloge facile diseernenda. duplex est harum et species et origo. alterum genus est locorum ex Stoicis Epieureisque libris ad verbum excerptorum, quod variis tamen rivulis aeeersitum videtur. velut I 6 et I 7 1—10 ex flori- legio, III 5 1—9 6. 18 ex meteorologico libello haustum esse conieci. cuius generis quae eerto dignosei possunt sunt haee I 4. 6. 7 1—10 III 5 1—29. 6. 18 IV 11. 12. 21. sed dubium est num omnia secluserim. nam Stoi- eorum item doctrinam diligentius et ipsorum verbis expressam vides IV 20 2. singulari quadam eruditione splendent capita de .fato I 27. 28, ubi Ζήνων ἐν τῷ Περὶ φύσεως, I 27 5 Χρύσιππος ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ χόσμου, ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ ὅρων, ἐν τοῖς Περὶ τῆς εἱμαρμένης citantur, unde Stoici euiusdam de fato libellum in auxilium vocatum conicias. quali usus vi- detur Diogenianus apud Eusebium ΧΙ 8 [ef . ad 1 28 3]. hine certe facile explieatur, quod I 28 ! Heraelito ea opinio tribuitur quae Stoicorum fraudem aperte passa sit. ' Alia de eausa caput de principiis I 3 in suspicionem cadit. nam eum hoc intersit inter biographos et doxographos ut illi successionis qua- dam eatena constrictos singulos philosophos a suo quemque principe re- petant, hi argumentorum potius necessitudinem spectent, biographorum similitudinem unum illud Placitorum caput sequitur. ita 88 1—96 Ionici recensentur, quorum agmen clauditur 8 7 οὗτοι μὲν οὖν ἐφεξῆς ἀλλήλοις ταῖς διαδοχαῖς γενόμενοι τὴν Ἰωνιχὴν ἐχπληροῦσι φιλοσοφίαν. tum alter ordo in- cipit Italicorum 8 8 πάλιν δὲ ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς Πυϑαγόρας χτλ.. item 8 9 f, δὲ τούτων αἵρεσις Ἰταλιχὴ προσηγορεύϑη διὰ τὸ τὸν Πυϑαγόραν ἐν Ἰταλία σχολά- σαι. mira deinde διαδοχῶν consuetudine [ef. p. 152] Heraclitus Hippasusque $11 Pythagoreis iuneti sunt, quos Eleatae et Demoeritei usque ad Epi- eurum philosophi exeipiunt. postremo loco Empedocles Plato Aristotelei Zeno ac si Theodoreto fidas Diogenes Apolloniates, cui Diodorum ex Stobaeo coniunxi, recensentur. Aétii verum ordinem ex testium discordia non semper certo elicere potui. sed in universum nostro uti pro vero licebit, quoniam congruus est plerorumque biographorum suecessionibus. similem certe ordinem sequitur Clemens in Strom. I p. 352 Pott, quem infra ex- ᾿ Ἡράκλειτος οὐσίαν εἱμαρμένης λόγον τὸν διὰ τῆς οὐσίας τοῦ παντὸς διήκοντα. αὕτη δέ ἐστι τὸ αἰϑέριον σῶμα σπέρμα τῆς τοῦ παντὸς γενέσεως, Stoicorum συνοιχείωσιν notavit Krische Forsch, p. 382. PROLEGOMENA 119 plieabo. similiorem Epiphanius, quem supra p. 176 deseripsi. haec igitur de ordine. sed non desunt interioris cognationis alia vestigia, quae colli- gere operae pretium videtur. Epiphanius p. 1086c Pet. |. θαλῆς 6 Μιλήσιος ... ἀρχέγονον πάντων ἀπεφήνατο τὸ ὕδωρ. ἐξ ὕδατος Ἰάρ φησι τὰ πάντα εἶναι xal εἰς ὕδωρ πάλιν ἀναλύεσϑαι. 2 ᾿Αναξίμανδρος ὃ τοῦ Πραξιάδου χαὶ αὐτὸς Μιλήσιος τὸ ἄπειρον ἀρχὴν ἁπάντων ἔφησεν εἶναι. ix τούτου γὰρ τὰ πάντα γίνεσθαι καὶ εἰς αὐτὸ τὰ πάντα ἀναλύεσθϑαι. 3 ᾿Αναξιμένης ὁ τοῦ Εὐρυστάτου χαὶ αὐτὸς Μιλήσιος τὸν ἀέρα τοῦ παντὸς ἀρχὴν εἶναι λέγει xal àx τούτου τὰ πάντα. 4 ᾿Αναξαγόρας 6 τοῦ Ἡγησιβούλου Aétius I 3 | θαλῆς 6 Μιλήσιος ἀρχὴν τῶν ὄντων ἀπεφήνατο τὸ ὕδωρ, ἐξ ὕδατος γάρ φησι πάντα εἶναι χαὶ εἰς ὕδωρ πάντα ἀναλύεσθϑαι. 3 ᾿Αναξίμανδρος δὲ Πραξιάδου Μι- λήσιος φησι τῶν ὄντων ἀρχὴν εἶναι τὸ ἄπειρον. ἐχ γὰρ τούτου πάντα γίγνεσϑαι καὶ εἰς τοῦτο πάντα φϑείρεσϑαι. 4 ᾿Αναξιμένης Εὐρυστράτου Μι- λήσιος ἀρχὴν τῶν ὄντων ἀέρα ἀπεφή- νατο, ἐχ γὰρ τούτου πάντα γίγνεσϑαι xal εἰς αὐτὸν πάλιν ἀναλύεσθϑαι. 5 ᾿Αναξαγόρας Ἡγησιβούλου Κλα- ὁ Κλαζομένιος ἀρχὰς τῶν πάντων τὰς | ζομένιος ἀρχὰς τῶν ὄντων τὰς ὁμοιο- ὁμοιομερβίας ἔφησεν εἶναι. μερείας ἀπεφήνατο. 21 Ἡράκλειτος 6 τοῦ Βλέσωνος | 11 Ἡράκλειτος xoi Ἵππασος ὁ Με- Ἐφέσιος ἐχ πυρὸς ἔλεγε τὰ πάντα εἶναι ταποντῖνος ἀρχὴν τῶν πάντων τὸ πῦρ. χαὶ εἰς πῦρ πάλιν ἀναλύεσϑαι. | ix πυρὸς yàp τὰ πάντα xai εἰς πῦρ | πάντα τελευτᾶν. Eiusdem scriptoris utrimque simillima excerpta apparent. neque enim Epiphanius, qui suecessionis vineulo tenetur haec tantum ex Aétio hausisse videtur, eetera ex biographo euius ordinem sequitur. ille enim plane diversa ceteroqui tradiderat. qualem autem hominem fingis Epiphanium, si Ionicos ceteros putas ex Aétio translatos, ultimum Archelaum ex alio plane contraria docente? aecedit quod coneordantium capitulorum idem est tenor, ut excepto Anaxagora ceteris philosophis neque prioribus solum sed etiam Heraelito eadem principii causa adseribatur ix γὰρ τούτου πάντα Ἰίνεσϑαι xal εἰς τοῦτο πάντα ἀναλύεσθαι vel similiter. auetor formulae est Aristoteles, qui generatim de omnibus physieis monuerat Metaphys. A 3 p. 983^ 8 ἐξ οὗ γάρ ἐστιν ἅπαντα τὰ ὄντα xal ἐξ οὗ γίγνεται πρώτου xal εἰς ὃ φϑείρεται τελευταῖον ... τοῦτο στοιχεῖον xal ταύτην ἀρχήν φασιν εἶναι τῶν ὄντων. sed ad singulos physicos adplicasse videtur Theophrastus velut in fr. 2 de Anaximandro ἐξ dw δὲ ἣ γένεσίς ἐστι τοῖς οὖσι xal τὴν φϑορὰν εἰς ταῦτα γίνεσθαι xtA. et fr. 1 de Heraelito et Hippaso xai ix πυρὸς ποιοῦσι τὰ ὄντα ... xal διαλύουσι πάλιν εἰς πῦρ ὡς ταύτης μιᾶς οὔσης φύσεως τῆς ὑποχειμένης. inde arripiat aliquis Theophrastum ut Epiphanii Aétiique fontem. non nego, sed non proximus fuit. nam translatum est ex antiquo fonte in biographorum eompendia, ut non mireris si Heraclitea simillime ubique eonformata videris: 12* 180 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE Eusebii comp. Aé&ius I3 11. | Epiphanius l. c. | Laertius IX 7 XIV38[cf. p. 169] Ἡράχλειτωης χαὶ ὃ 21. ἐδόχει ' αὐτῷ Izzaguc.. . ἀργὴν Ἡράχλειτης ὁ τοῦ κχαϑολιχῶς μὲν τ. ὃ ὃὲ Ἡράχλειτος τῶν πάντων τὸ Βλέσωνος Ἐφέσιος 0e. ἐχ πυρὸς τὰ ἀρχὴν τῶν πάντων πῦρ. ἐχ πυρὸς γὰρ | ix πυρὸς ἔλεγε τὰ — mdvta συνεστάναι | ἔφη εἶναι τὸ πῦρ ἐξ τὰ πάντα γίνεσϑαι πᾶντα εἶναι xai εἰς καὶ εἰς τοῦτο dva- οὗ τὰ πάντα Ἰίνε- xai εἰς πῦρ πάντα πῦρ πάλιν ἀναλύε- λύεσθαι. ται xai εἰς ὃ ἀνα- τελευτᾶν λέγουσι. σθαι. | λύεται. atqui Laertii χαϑολιχῶς excerpta Eusebiique eompendia ex biographis manasse liquido constat et Aétius suecessionum seriptorem capitulorum eolloeatione arguitur secutum esse. quid igitur cunctamur eundem fontem etiam opinionum aliquantum praebuisse arbitrari? ergo Aétius rursus a Plaeitorum sincera memoria descivit. nam idem est qui in hoc ca- pite contra morem philosophos impugnare eonatus est. ut I 2 ? Thalem putidius vituperavit &uapzdvet οὖν ὁ Θαλῆς στοιχεῖον xal ἀρχὴν λέγων τὸ ὕδωρ, sie Peripateticorum iterum armis Anaximandrum aggreditur I 3 3 ἁμαρτάνει δὲ οὗτος μὴ λέγων τί ἐστι τὸ ἄπειρον πότερον ἀήρ ἐστιν 7, ὕδωρ ἢ γῇ ἢ ἄλλα τινὰ σώματα. quod eommone facit Physieorum III 5 p. 204» 24 εἰσὶ γάρ τινες οἵ τοῦτο ποιοῦσι τὸ ἄπειρον, ἀλλ᾽ οὐχ ἀέρα T, ὕδωρ. sed ambiguum Aristo- telis de Anaximandro iudicium. οἷαγθ autem Theophrastus fr. 2 λέγει δ᾽ αὐτὴν [Se. ἀρχὴν Anaximander] μήτε ὕδωρ μήτε ἄλλο τι τῶν χαλουμένων εἶναι στοιχείων, ᾿ quod ex biographo suo sumpsit [ef. Diog. II 1] A&tius. at Aristo- teleum est, quod praecedit in illo λέγει γοῦν διότι ἀπέραντόν ἐστιν ἵνα μη- δὲν ἐλλείπῃ ἧ γένεσις ἢ ὑφισταμένη. nam dubium non est quin ex Phys. III 8 p. 208* 8 οὔτε γὰρ ἵνα f, γένεσις μὴ ἐπιλείπγ, ἀναγχαῖον ἐνεργείᾳ ἄπειρον εἶναι σῶμα αἰσϑητόν delibatum sit. ibidemque e. 4 p. 203» 15 τοῦ δ᾽ εἶναί τι ἄπειρον ἢ πίστις ἐχ πέντε μάλιστ᾽ ἄν συμβαίνοι σχοποῦσιν.. . . τῷ οὕτως ἄν μόνως μὴ ὑπολείπειν γένεσιν xal φϑοράν, εἰ ἄπειρον εἴη ὅϑεν ἀφαιρεῖται τὸ γιγνόμενον. Item quod Anaximandro Aétius secundo loco obiurgat ἁμαρτάνει οὖν τὴν μὲν ὕλην ἀποφαινόμενος, τὸ δὲ ποιοῦν αἴτιον ἀναιρῶν x1À., ex Peripateti- eorum mente dietum est. idem fere de Anaximene indieium I 3 4 nisi quod addit ἀλλὰ χαὶ τὸ ποιοῦν αἴτιον χρὴ ὑποτιϑέναι, οἷον ἄργυρος οὐχ ἀρχεῖ πρὸς τὸ ἔχπωμα γενέσϑαι ἐὰν μὴ τὸ ποιοῦν ἢ. τουτέστιν 6 ἀργυροχόπος, ὁμοίως xal ἐπὶ τοῦ χαλχοῦ xal τοῦ ξύλου xal τῆς ἄλλης ὕλης. haec liberioribus verbis eadem exprimunt quae praeivit Aristot. metaphys. A 3 p. 9845 21 sqq. ubi ξύλον et χαλχός exempla reperies. ibidem de Anaxagora locus est p. 984^ 15, quem suis verbis* iterat Aétius I 3 5, ubi quod dicit ἐδόχει γὰρ αὐτῷ ἀπορώτατον εἶναι πῶς ix τοῦ μὴ ὄντος δύναταί τι γενέσϑαι ἢ φϑείρε- σϑαι εἰς τὸ μὴ ὄν non suis nititur radicibus , sed Aristotelis phys. I 4 P. 181" 26 ἔοιχε δὲ ᾿Αναξαγόρας ἄπειρα οὕτως οἰηθῆναι διὰ τὸ ὑπολαμβάνειν τὴν Theophrastea sine dubio repetiit (praeter Diog. II 1 cf. conspect. p. 133) Porphyrius (fortasse etiam Nicolaus) apud Simplie. in phys. f. 324 25. ef. Zeller 1 202 et F. Luetze ueber das AIIEIPON Anaximanders Leipz. 1878 p. 72 sqq. ? Aétii est λόγῳ ϑεωρητά hie et 1 3 18, . PROLEGOMENA 181 χοινὴν Qotav τῶν φυσιχῶν εἶναι ἀληθῆ ὡς οὐ γινομένου οὐδενὸς Bx τοῦ μὴ ὄντως. Aétii autem vestigia etiam in Pythagorae doctrina I 3 8 pellucent, quae non solum ex lutulentis fontibus hausta ' sed etiam scholastieis nugis deflexa videtur. praecipue mirabilia sunt extrema οἷον πολλῶν ὄντων dv- ϑρώπων οἱ μὲν ἐπὶ μέρους εἰσὶν ἀναίσϑητοι χτλ. omnino praeter ea quae ex Aristotele petita sunt, Pythagoreorum placita ex pseudepigraphis illis libris hausta videntur, qui Alexandrinorum aetate et paulo postea con- fecti sunt. velut Thaleti et Pythagorae II 12 1 vulgaris de quinque zonis doctrina tribuitur eiusdemque generis sunt haec I 7 2 cf. Alex. ap. Laert. VIII 12, I 11 3 I 15 7 cf. Vit. Pythag. ap. Phot. p. 439* 38, 119 1 1141 III 14 1. Thalem physicorum parentem omnia talia praeivisse istis con- sentaneum videbatur velut II 1 2 Θαλῆς xai οἱ ἀπ᾽ αὐτοῦ ἕνα τὸν χόσμον ef. Zeller I* 179* I* 181* et III 10 ! οἵ, Zeller I* 182*. sed talia etiam ante Aétium scriptores decipere solebant, ut nisi illa I 3 8 commenta nihil a Placitorum more abhorrere certo possim affirmare. Nee tertii illius libri primi capitis ceteras memorias ἀπο ex sua lectione innotuisse probabile est. * nam ardor ille vel impugnandi vel eruditionem alienam ostentandi cito refrigeratur. «qua pigritia feliciter impeditus est ne Plaeitorum quae dicere soleo vetustorum resolutis staminibus nimium recentioris fili intertexeret. nam ut concedo inter genuinae materiae multitudinem non nulla adulterina latere ab Aétio in iustam speciem assimulata tamen de universa vetustorum Placitorum in- dole quin recte iudieaverim uno sed manifestissimo indicio comprobabo. Aétiani libri ordinem in summam probum hic illie absurdissime esse per- versum supra p. 56 sqq. olare demonstravi neque Aétium turbarum esse auctorem celavi, qui aceersitis capitibus pristinam diseriptionem trans- versam egisset. neque enim suum ille consilium quod ad argumentorum quandam continuationem spectabat poterat perducere neque spe ea de- iectus aliena subinde inculeare desistebat. quod nisi Aétium non solum duplicem materiam sed etiam contrariam simul partitionem vesano con- silio ipsum invenisse arbitraris, hine maxime ansam habebis vetustorum Placitorum ambitum certissima ratione reeuperandi. ecce adulterinis eapitibus supplementisque recisis haee erit VETUSTORUM PLACITORUM TABULA I de prineipiis I 3 περὶ ἀρχῶν 1 11—34 περὶ ϑεοῦ ! monadis et dyadis principia similiter statuerunt Alexander Polyhistor et Endorus cf. Zeller I* 330. vide Aét. I 7 18, ? nam allegoriarum Homericarum similitudo, quae est in Thaletis cum Homero iuncti, Xenophanis Empedoclisque opinionibus (cf. supra p. 95) ut communi sine dubio radice nititur, ita A&tio eiusque Placitorum fonte antiquior videtur, cum Heracleo uberiorem eius generis conspectum compilaverit. sed aecuratiora rimari in tanta obscuritate nolo. 189 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE 8 περὶ δαιμόνων xal ἡρώων 9 περὶ ὕλης 10 περὶ ἰδέας 11 περὶ αἰτίων 19 περὶ σωμάτων 16 περὶ τομῆς σωμάτων 18 περὶ ἐλαχίστων 14 περὶ σχημάτων 15 περὶ χρωμάτων 11 περὶ μίξεως χαὶ χράσεως 18 περὶ χενοῦ 19 περὶ τύπου 20 περὶ χώρας 21 περὶ χρόνυ 22 περὶ οὐσίας χρόνου 23 περὶ χινήσεως 24 περὶ γενέσεως xal φϑορᾶς 20 περὶ ἀνάγχης 26 περὶ οὐσίας ἀνάγχης 21 περὶ εἱμαρμένης 28 περὶ οὐσίας εἱμαρμένης 29 περὶ τύχης 30 περὶ φύσεως II de mundo II 1—10 περὶ χόσμου ' 11—12 περὶ οὐρανοῦ 13—19 περὶ ἀστέρων 20— 24 περὶ ἡλίου 20 ---81 περὶ σελήνης - HI de sublimibus III 1 περὶ γαλαξίου 2 περὶ χομητῶν χτλ. 8. περὶ βροντῶν χτλ. 4 περὶ νεφῶν χτλ. Ὁ περὶ ἴριδος 1 περὶ ἀνέμων 8 περὶ χειμῶνος xal ϑέρους ΙΝ de terrestribus III 9—15 περὶ γῆς 16—11 περὶ ϑαλάσσης ΙΝ 1 περὶ Νείλου ἀναβάσεως V de anima IV 2— 1 περὶ ψυχῆς 8—10 περὶ αἰσϑήσεων xal αἰσθητῶν 13—15 περὶ ὁράσεως χτλ. ! huc. pertinet I ὅ εἰ ἕν τὸ πᾶν, quod caput vetustis plerumque placitis excepta $ 3 constat, sed inter I 4 et 6 propter suum consilium collocavit A&tius. PROLEGOMENA 183 16 περὶ ἀχηῆς 11 περὶ ὀσφρήσεως 18 περὶ γεύσεως 19. 20 περὶ φωνῆς 22 περὶ ἀναπνοῆς 29 περὶ παϑῶν V1 περὶ μαντιχῆῇς 2 πῶς ὄνειροι γίνονται VI de corpore V 39—5 περὶ σπέρματος 6 περὶ συλλήψεως 1 πῶς ἄρρενα γεννᾶται xal ϑήλεα 8 πῶς τέρατα γίνεται 9. διὰ τί πολλάχις γυνὴ συνουσιάζουσα οὐ συλλαμβάνει 10 πῶς δίδυμα καὶ τρίδυμα γίνεται 11 πόϑεν γίνονται τῶν γονέων αἱ ὁμοιώσεις χαὶ τῶν προγόνων 12 πῶς ἄλλοις γίνονται ὅμοιοι οἱ γεννώμενοι χαὶ οὐ τοῖς γονεῦσιν 18 πῶς στεῖραι γίνονται αἱ γυναῖχες xal ἄγονοι οἱ ἄνδρες 14 διὰ τί αἵ ἡμίονοι στεῖραι 15—18 εἰ τὸ ἔμβρυον ζῷον xt. 19—21 περὶ ζῴων 22 ἐχ ποίων μερῶν συνίσταται ἔἕχαστον τῶν ἐν ἡμῖν γενιχῶν μερῶν 23 πότε ἄρχεται ἄνθρωπος τῆς τελειότητος 20 πῶς ηὐξήϑη τὰ φυτὰ χαὶ εἰ ζῷα 21 περὶ τροφῆς 28 περὶ ὀρέξεως τῶν ζῴων 24—25 περὶ ὕπνου xai ϑανάτου 20 πῶς γίνεται πυρετός 30 περὶ ὑγείας xal νόσου xai γήρως Capitum ordinem quamvis singillatim tanquam genuinum vel plenum praestare insipientis sit', tamen in universum habes talem, qualis a pru- dente scriptore profeetus esse videatur. quam sit Theophrastei operis similis, infra aeeuratius exponam. quod in sex libros omnem materiam cireumscripsi, non solum ipsam argume ntorum concinnitatem secutus sum, sed etiam Aétii tenue vestigium, qui eapitibus III 9 sqq. separatim prae- fatur III 8 2 περιγεγραμμένων δέ μοι τῶν μεταρσίων ἐφοδευϑήσεται x«i τὰ πρόσγεια. neque aliud dissimulabo quod me movit, etsi quam incertum sit ipse haud ignorem. constat eximia illa Ottonis Iahnii commentatione [Ber. der saechs. Ges. phil. II 1850 281 sqq.] in A. Corneli Celsi amplo disciplinarum orbe, eui Cesti Graeculorum more [Plin. N. H. praef. 24] ! inprimis cave minutiora illa capitula, quo Aétius argumenta proposita dissecuit, vetusto exemplari propria fuisse putes. immo nisi generaliorem olim fuisse partitionem credas vix errores Aétii explicari possunt, quales p. 84 attuli. 184 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE nomen inditum erat, sex de philosophorum opinionibus libros ' infuisse, quorum argumentum Augustinus praef. ad haeres. ad Quoddeusvultum sie adumbravit: Opiniones omnium philosophorum qui sectas varias condi- derunt usque ad tempora sua (neque enim plus poterat) sex mon parcis voluminibus quidam Celsus absolvit, nec redarguit aliquem sed tantum quid sentiret aperuit ea brevitate sermonis ut tantum adhiberet eloquii quantum rei nec laudandae nec vituperandae nec affirmandae aut defendendae sed aperiendae iudicandaeque sufficerel, cum ferme centum philosophos nomi- nasse! quorum non omnes instituerunt haereses proprias: quoniam nec illos tacendos putavit, qui suos magistros: sine ulla dissensione secuti sunt. Non ovum ovo similius quam Celsus vetustis Placitis. librorum nu- merus, nostram rationem si sequaris, idem, eadem iudicandi cautio, bre- vitas sermonis eadem, fere idem denique philosophorum numerus. nam ex Aütio nune supersunt ad XC, plures olim fuisse utique probabile. neque numerum alia ratione facile assequaris nisi qua Placita abutuntur, ut non philosophi modo, sed etiam mathematiei medici grammatici in- eredibili diligentia in censum vocentur nee nobiles modo sed etiam mi- norum gentium et quos alta oblivio premit premetque. Celsi opus num logica et ethiea attigerit ambiguum videatur. sed si Plaeitorum tantam similitudinem adgnoveris physieos 80los quorum praecipue inde a Theo- phrasto in libris agitabatur diversitas, traetatos eonicies. quid? si Augustini descriptio ad amussim ad genuina Placita — nam Aétii supplementa hine quoque diversa vides — quadrat, nonne Celsum eadem materia usum esse verisimile? absurdum enim est latinum seriptorem ac praesertim mediocri virum ingenio [Quint. XII 11 24] suo sibi sudore talia conquisivisse arbitrari. Tantum probabiliter suspicari licet. de aetate autem vetustorum Plaeitorum eaye ne ex Celso quidquam coneludas. velut si Xenarchum ultimum in Aétio philosophum in testimonium voees, qui iusto intervallo a latini seriptoris aetate distat. Aétii quidem mentio a genuinorum Pla- eitorum forma haud recedit: IV 3 10 Zévapyos ὁ Περιπατητιχὸς xai τινες ἕτεροι τῆς αὐτῆς αἱρέσεως τὴν χατὰ τὸ εἶδος τελειότητα xal ἐντελέχειαν χαϑ᾽ ἑαυτὴν οὖσαν ἅμα xal μετὰ τοῦ Gate; συντεταγμένην. at subit mirari eur ea opinio, quae ab Aristotelea IV 2 6 proposita non multum diversa est, adversariis illius adgregetur, quibus priores dilucide scriptor opposuit. nam 3 ! οὗτοι. inquit, πάντες οἱ προτεταγμένοι (e. 2 1—8) ἀσώματον τὴν ψυχὴν ὑποτίϑενται φύσιν λέγοντες αὐτοχίνητον xal οὐσίαν νοητὴν xal τοῦ φυσιχοῦ ὀργα- γιχοῦ ζωὴν ἔχοντος ἐντελέχειαν. ergo suspicor Xenarehum ex Aétii memoria additum esse neque qui eausam ecireumspexerit, probabili argumento destituetur [ef. supra p. 135]. nam Peripatetieae institutionis exstant quae- dam vestigia atque omnino illa de sensibus capita IV 8—18 in variarum ' apud Suidam est Νελσῖνος Γὐδώρου Καπταβαλεὺς φιλόσοφος ἔγραψε συναγωγὴν bo- μάτων πάτης αἰσέσεως φιλοσόφου, Celsimus qui homo fuerit nescitur. frustra vexavit quos- dam Celsi similitudo. PROLEGOMENA 185 opinionum pugna velut luxuriantur, ut praeter Stoicorum libros, quos dixi, aliena nonnulla parum disposita, sed ceterorum Placitorum formae uteunque accommodata ab Aétio in auxilium vocata videantur. adde quod ἤδη partieula in illis de sensu capitibus ter singulariter dieta est. IV 8 9 οἱ ἀπὸ τῶν ἀρχαίων (?) τῶν περὶ τὰ σώματα ἀσωμάτων λόγων ἅπερ ἤδη σχήματα προσαγορεύουσιν. 911 Ἐπίχουρος τῶν αἰσϑητῶν ἡδονὰς ἤδη καὶ τὰς λύπας 913 Νρύσιππος τὸ μὲν γενιχὸν ἡδὺ νοητόν, τὸ δὲ εἰδιχὸν xal προσπῖπτον ἤδη αἰσϑητόν apparet partieulam plane intellegi non posse nisi in sententiarum pleno eonexu, quem si suppleas, proxime aecedit Aristotelis quidam usus, quem Vahlenus [Wiener Sitzungsber. t. 12 p. 28'] docte illustravit. ' qui genuini Plaeitorum eoloris non ignarus est, etiam alia absona in illis eapitibus inveniet velut Academiaeorum erebram mentionem IV 8 15 93 918 132 13 6 vel Timagorae vituperationem IV 13 6 Τιμαγόρας eic τῶν παραχαραξάντων ἐν συχνοῖς τὴν Ἐπιχούρειον αἵρεσιν. 5 ergo his capitibus non magis uteris quam adulterinis illis, quae ipsa formae et argumen- torum diversitas damnat. Iam vero in vetustis Placitis ultimi summa constantia Posidonius et Asclepiades nominantur, ut hine quoque singularem Xenarehi mentionem aliorsum pertinere cernas. ab horum igitur virorum aetate quamquam neutrius tempora satis eerto constituta sunt?, eius quaestio proficisci debet, qui de origine gravissimae illius syllogae certiora efficere voluerit. at- que Aselepiadi eum tantus honor sit in Placitis, V. Roseus Ar. pseudep. p.381 inter illius potissimum asseclas Placitorum scriptorem indagandum esse opinabatur. Asclepiadis enim diseipulus Alexander Philalethes Strabonis aequalis im libro primo de semine Diogenis Erasistrati Hero- phili Stoieorum Aristotelis Dioclis opiniones collegerat ac diiudieaverat. hane memoriam servavit Theodorus Priscianus in Physicis [Octavii Ho- ratiani ad Euseb. 1. IV edidit Heremannus comes a Neuenar Argent. 1532 p.103]. ibi porro Dioelis maxime doctrina explieatur, num ex eodem ' eodem modo [Ποσειδώνιος γοῦν IV 13 3 inepte dicitur nisi decretum aliis continua- tum arbitraris. ' ne ab. Aétio Stobaei (Damasceni) opiniones, quae desunt in brevissimo Plutarchi conspectu abiudices, moneo formam lemmatum et decretorum ita accommodatam esse ad ceterorum Placitorum similitudinem ut neque Stobaeus neque alius nisi Aétius ipse di- versa in unum conciliasse putandus sit. de uno IV 13 10 dubito quod a reliqua simplici- tate lemmatum haud paulum distat. reliquam Stobaeanae dotis praestantiam quae illic cum maxime apparet cum Plutarcheis comparare supervacaneum arbitror. ? de Posidonio sequor Toepelmannum [de Posidonio Rhodio rerum seriptor. Bonn. 1567 p. 4— 10], qui in lucem editum Posidonium a. 130 vel 129 a. Chr., mortuum a. 46 vel 45 statuit. Panaetius magister brevi ante 109 mortuus esse videtur. Asclepiadis cal- euli etiam minus aeeurate subduci possunt. Harlesii quidem computatione [medic. Ascle- piadis dictorum lustrat. Bonn. 1828 p. 12 sqq.) equidem uti nolui. vix errabis utrumque sí inde ab ineunte I ante Chr. saeculo maxima auctoritate florere coepisse sumpseris. 180 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE Alexandro, incompertum nobis, sed Alexandri Philalethis librum quintum περὶ τῶν ἀρεσχόντων affert Galenus VIII 726. quo testimonio arrepto V. Roseus Theodori memoriam ex eodem quinto περὶ τῶν dpeoxóvtov libro de- duetam ratus non solum mediea, sed etiam philosopha denique universam Placitorum materiam ab Alexandro collectam opinatus est. sic enim ille l. e. ceterum adnotandum est fundamentum libri illius de placitis veterum (quos Galenus appellare solet et Soranus) medicorum et philosophorum atque praeter eos recentis unius Asclepiadis Bithyni (semel empirici citantur V 18) paulo post Asclepiadem i. e. Augusteo seculo iactum videri ab auclore neque Platonis amico (1 5. 1 7) neque Stoicorum et contra Epicureos etiam dispu- lante (IV 19), quibus tamen fere consentiret (I 7. I. ἃ ubi cf. Cael. Aurel. cel. I 14 de Asclepiade, de quo veteres omnes corripiente Gal. XI 163), scilicet ab ipso fortasse Alezandro Philalethe Asclepiadeo cuius quintum τῶν ἀρεσχόντων (medica et physiologica continentem ut quintus epi- tomae) citat Galenus VIII 726. at haec inceria sunt. immo, quod pace viri doetissimi dieatur, falsissima. sufficit ut quid intersit inter Alexandri librum et vetusta Placita qualia Aétio ad manum fuere intellegas, ipsum Galeni locum subnotare '. scilicet argumentum ex medicinae penetralibus petitum quod nihil pertinet ad animantium naturam velut 1. V Placitorum, tum definiendi aceuratio prorsus diserepant. paulo aptior est locus de semine ex Theodoro citatus, sed is ex libro primo de semine petitus dieitur, quem non vereor ne quis Roseum imitatus eum illo confundat. sed in hoe coniectandi genere diutius morari nolo. nam plus scire velle ait Seneca quam sit satis, inlemperantiae esse. neque ego in tanta me- moriae obscuritate vetusti Plaeitorum colleetoris nomen vano aueupio seetabor. at quando collecta sint et a quali homine primum compilata, hoe accuratius demonstrare possumus, immo debemus. Quo in negotio severioris quaestionis laborem ne subterfugiamus, quo longioribus anfractibus tandem in rectam viam perveniemus. dispu- taturus sum de Varronis loghistoricis et primum quidem de Censorino. non polest dubium esse, inquit O. Iahnius vir cautissimus et a frivola fontium venatione remotissimus [praef. p. viu], quin Varro is auctor sit quem ubique fere secutus esl Censorinus, cuius cum saepissime ipse mentio- nem faciat tum aliis locis hodieque probari potest eum Varronis auctoritate usum esse el ex doctissimi ciri ingentibus divitiis copiolas suas derivasse. ' Gal. de puls. IV 4 VIII 725 ὅ γε μὴν ᾿Ηροφίλειος Ἀλέξανδρος ὁ Φιλαλήϑης ἐπιχλη- ϑεὶς διττὸν ἐποιήσατο διὰ τὰς τοιαύτας ἐπηρείας τὸν ὁρισμὸν τοῦ σφυγμοῦ τὸν μὲν ἕτερον ἐξ αὑτοῦ τοῦ πρήγματος ἐξ οἰκείας φύσεως ὃν ὡς ἐν ὑποχειμένοις ὀνομάζει, τὸν δὲ ἕτερον ὡς ἐν ἐπισκέψει. τὸν μὲν οὖν ὡς ἐν ὑποχειμένοις σφυγμὸν εἶναί φησι χαρδίας καὶ ἀρτηριῶν συστολὴν xal διάστασιν ἀπροαιρέτως οἷαν τε φαίνεσθαι. τὸν δὲ ὡς ἐν ἐπισχέψει τὴν dx τῆς τῶν ἄρτη- ριῶν διὰ παντὸς ἀπροαιρέτου κινήσεως πρὸς τὴν ἁφὴν πληγὴν καὶ τὸ μετὰ τὴν πληγὴν γινό- μενον διάλειμμα xal λέγει γέ τινας λογισμοὺς ἐπ᾽ αὐτοῖς ὡς οἴεται πιϑανοὺς ἐν τῷ ε τῶν ἀρε- σχόντων ὥσπερ xal ὁ Ταραντῖνος Ἡρακλείδης ἐν οἷς ἀντιλέγει πρὸς τὸ περὶ σφυγμῶν 'Hpo- φίλου. PROLEGOMENA 181 quamquam de quibusdam locis dubitavit Zellerus ', de uno praefracte negavit. quod si eoncedimus acetum est de nostra disputatione, cui nisi totam prioris partis materiam Varronianam esse dederis praecidentur omnes persuadendi nervi. haesitandi illi ansam dederunt eum leviora alia tum Pythagorae Ocelli Archytae de mundi aeternitate testimonia. age Cen- sorini locum perpendamus e. 4 3 p. 9, 3 Iahn. sed prior illa sententia qua semper humanum genus fuisse creditur auctores habet Pythagoran Samium el Occelum * Lucanum et Archytan Tarentinum omnesque adeo Pythagoricos. sed et Plato Atheniensis el Xenocrates et Dicaearchus Messenius itemque anti- quae academiae philosophi mon aliud videntur opinati, Aristoteles quoque Stagirites εἰ Theophrastus multique praeterea non ignobiles Peripatetici idem scripserunt. Ocelli qui exstat liber de universi natura perspicue laudatur, ubi e. 8 Peripatetiea doctrina sub prisci illius Pythagorei vendidatur per- sona [ef. Bernays Theophr. ueber d. Froemm. p. 44 V. Rose Ar. ps. p. 35]. qui seriptor eum Aristotelis de generatione et interitu librum valide com- pilaverit [ef. e. g. 2 1 eum Ar. p. 335^ 38, 8 11 p. 331^ 35, 8 13— 19 p.331* 26sqq. v. Syrian. in metaph. p. 931* 11 Usen.] vix ante Andro- niei aetatem vixisse videtur, qui in vulgus illud Aristoteleorum scriptorum genus extulit. idem ''hrasyllo antiquior est qui fictarum epistularum, quibus Ocelli subdita scripta commendarentur [Laert. VIII 80. 81], alteram inter Platonieas recepit. ergo cum lubam pseudepigrapha Pythagoreorum seripta avide coemisse traditum sit, proclivis est coniectura Augusteo aevo eum alia tum Ocelli illius stramentieii fetus confeetos esse [cf. Mullaeh F. Ph. G. I 283]. sed fallit haec opinio. nam quod forma libelli ceteris eiusmodi furtis haud paulo praestet, quod scite Wyttenbachius monuit, urguere nolo quia haec est eruditionis et artis laus * non aetatis discrimen, sed obstat ad quem redeo Censorini locus. neque enim fieri poterat ut Censorinus hane tabulam philosophorum ipse inveniret neque traditam a Varrone multum mutasse videtur. nam id agit seriptor ut omnes illarum secetarum partieipes uno ore aeternum esse mortale genus affrmare doceat. quocirea singularum seetarum bini adiunguntur ma- gistris discipuli * sequiturque asseclarum ceterorum consensus. ergo ΠῚ 2, 81! ob. auch. die Angaben bei Censorin c. 10 sq. 12 4. 18. von Varro her- stammen ἰδὲ unsicher, c, 4 ὃ wo Pythagoras Ocellus und Archytas als Zeugen fuer die Ewigkeit der Welt angefuehrt werden, gewiss nicht. ! ex. potiorum codicum DR lectione occeium Occelum quam Ocellum quod Iahnius scripsit restituere malui. cf. varietas a Mullachio F. Ph. G. I 288 not. collecta. * non nulla accurate ex vetusto exemplari transcripsit velut c. 4 mire prioribus ad- nexum ex Aristoxeni Πυϑαγοριχαῖς ἀποφάσεσιν, quod conlatis Jamblicho V. P. 209—213 et Aristoxeno apud Stob. flor. t. 101 4 reete contra Wyttenbachium probavit E. Rohde Mus. Rh. XXVII 52. * aequabilitatem laedit Peripateticorum schola, cui tertius praeter Aristotelem et Theo- phrastum deest. sed inter Platonicos occurrit Dicaearchus, quem oculorum errore trans- latum credo in Platonici nescio cuius locum (nisi forte propter inimicitiarum cum Aristo- tele obscuram quandam famam (cf. Themist. Soph. p. 225B. Mueller F. H. G. II 224] a 188 XVI DE AETII PLACTITORUM COMPOSITIONE frustra erunt, qui Pythagoram ceteraque tutati Ocellum Archytamque tamquam interpolatos expellant. aceedit quod patriae adduntur Pytha- gorae Platoni Dieaeareho Aristoteli, idemque mos in Ocello Archytaque observatur. quid multa? ipse Varro accedat suae doctrinae vindex de re rust. II 1 3: igitur, inquam, et pecua cum semper fuisse sit necesse nalura (sive enim aliquod fuit principium generandi animalium ut putavit Thales Milesius el Zeno Citieus sive contra principium horum eztitit. nullum ul credidi! Pythagoras Samius et Aristoteles Stagerites) necesse est humanae vitae a summa memoria gradatim descendisse ad hanc aetatem ut scribi! Dicaearchus ...ecce Pythagoras cum Aristotele et Dicaearcho eiusdem opinionis patroni, quae in Censorino accuratius exponitur. neque philosophorum patriae non adduntur. de Romanorum Varronisque Py- thagorieis studiis dietum est a M. Hertzio de Nigid. Fig. p.24 ef. Ritschelii opuse. III 442. Ocelli liber quando eompositus sit ne Varronis quidem aetate certo efficitur. nam si Andronieo quod supra dixi inferior fuit falearius a sene Varrone novorum librorum ut in grammaticis aucupe legi poterat. quamquam veri simile Aristotelis non ipsum de generatione librum illum adhibuisse, sed excerptum et explanatum a iuniore quodam Peripatetieo, quos eonstat Stoicis coloribus parum pepercisse. quod genus est in Ocell. 2 5 αἱ δὲ δυνάμεις οὔτε φϑείρονται οὔτε γίνονται. λόγοι γὰρ ἀσώ- ματοῖι τυγχάνουσι τούτων. quod Arii fr. 4 in memoriam revocat, qui simi- libus eelogis Andronico partim superioribus in Aristoteleis uti consuevit. de Archytae memoria nihil quod dicam habeo, nisi quod dubium non est quin ex subdito ea quoque hausta sit libello. neque enim Varroni eiusmodi quaestiones serupulos parabant qui Arehytam Pythagoreum inter rei rusticae seriptores enumeravit d. r. r. [1 8 quem Demetrius Magnesius ab homonymis seereverat cf. Laert. VIII 82 γεγόνασι δ᾽ ᾿Αρχῦται τέτταρες ... τρίτος περὶ γεωργίας γεγραφώς. sed haee quidem de Pythagoreorum in Var- rone fraudibus. Censorini igitur prior pars (4—15) ex Varronis loghistorieis accurate excerpta est. atque eum Atticus sive de numeris [l. muneribus cf. Ritschelii op. III 405] et Tubero de origine humana ab ipso compilatore 2 2 p. 6, 5 et 9 1 p. 22, 13 eitentur, Tuberonem maxime in suum usum vertisse com- pilatorem propter argumenti similitudinem consentaneum est. altera li- belli pars non minus Varroniana ex quibus libris hausta sit, iudicium cohibeo, eum Gruppeus [Herm. X 548qq.] non omnia recte enodavisse vi- deatur. neque quidquam ad nostram de Tuberone quaestionem facit. nostra interest priorem partem de origine humana c. 4—15 examinare. atque c.4 postquam Peripatetieam et recentiorum Pythagoreorum doctrinam semper fuisse humanum genus exposuit, adversarios inducit. Peripateticis seiunctum esse Dicaearchum opinaris). erroris instar, quem statuo ἃ Censorino commissum, infra promam. 2 PROLEGOMENA 4 7 Anarimander Milesius videri sibi ez aqua terraque calefactis ezortos 1589 Plae. V 194 ᾿Αναξίμανδρος ἐν ὑγρῷ γεννηϑῆναι τὰ πρῶτα ζῷα φλοιοῖς esse sive pisces seu piscibus simillima περιεχόμενα ἀχανϑώδεσι, προβαινούσης anünalia, in his homines concrevisse fetusque ad pubertatem intus reten- los, tunc demum ruptis illos viros mulieresque qui iam se alere possent processisse. 8 Empedocles ' autem . . . tale quiddam confirmat. primo membra singula ex lerra quasi praegnate passim edita deinde coisse et effecisse solidi hominis materiam igni simul et umori permiztam. . . haec eadem opinio etiam in Parme- nide Velins * te fuit pauculis ez- ceptis αὖ Empedocle - dissensis. * 9 Democrito vero Abderitae ez aqua limoque primum visum est [libri esse] homines procreatos. nec longe secus Epicurus. is enim credidit limo calfacto uteros ne- scio quos radicibus terrae cohaeren- les primum increvisse el infantibus ez se editis ingenitum lactis umorem nalura ministrante praebuisse, quos ita educatos et adultos genus homi- num propagasse. δὲ τῆς ἡλικίας ἀποβαίνειν ἐπὶ τὸ ξηρό- vepov xal περιρρηγνυμένου τοῦ φλοιοῦ ἐπ᾿ ὀλίγον χρόνον μεταβιῶναι οἵ, supra p. 135. Plae. V 19 5 Ἐμπεδοχλῆς τὰς πρώτας γενέσεις τῶν ζῴων xal φυτῶν μηδαμῶς ὁλοχλήρους γενέσϑαι, ἀσυμφυέσι δὲ τοῖς μορίοις διεζευγμένας, τὰς δὲ δευτέρας συμφυομένων τῶν μερῶν εἰδω- | λοφανεῖς, τὰς δὲ τρίτας τῶν ὁλοφυῶν χτλ. ef. Plac. V 19 [Gal.] Proleg. p. 21. aliter Plac. 19 2, secuntur Zenonis et mythologorum sententiae [cf. Servius ad Verg. Aen. I 143]. 92 igitur semen unde exeat ínter sapientiae professores non constat. Parmenides enim tum ez deatris | , Ure τὰ μὲν ἐχ τῶν δεξιῶν χαταβάλλεσϑαι εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τῆς μήτρας, τὰ δ᾽ lum e laevis partibus oriri putavit. Hipponi vero Metapontino sice ut Plae. V 7 4. ᾿Αναξαγόρας Παρμενί- Aristorenus auctor est Samio * ez | àx τῶν ἀριστερῶν εἰς τὰ ἀριστερά. medullis profluere semen videtur idque eo probari quod post admissionem pe- cudum si quis mares interimat medul- las utpote ezhaustas non reperiat. ef. Hippolyt. 16 2. ' hanc opinionem in iocum lepidissimum vertit Varro in Eumenidibus satura fr. 27 B [23 Ε] Empedocles natos homines ez terra ait ut blitum. * sententiam mutilatam sic intellego: Veliensi [Eleate] fuit p. e. ab Empedocle non dissentiente, * ef. Iamblich. V. P. 267 Zeller I* 2329, 190. XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE sed hanc opinionem non nulli re- | felluai ut Anazagoras Demo- critus el Alcmaeon Crotoniates..... 5 4 illud quoque ambiguam facit inter auctores opinionem uírumne ez palris tantummodo semine partus nascatur ut Diogenes et Hippon Stoicique scripserunt an eliam ex malris quod Anazagorae et Alcmaeoni nec non Parmenidi Empedoclique et Epicuro visum est. 5 de conformaiione | autem paríus nihilo minus definite se scire Alcmaeon confessus est ratus ne- minem posse perspicere quid primum in infante formetur. 61 Empedocles quem in hoc Aristoteles secutus est ante omnia cor iudicavit increscere, quod hominis vitam mazime contineat. Hippon vero caput in quo est animi principale. Democritus aleum cum capite quae plurimum habent ex inani. Anazagoras cerebrum unde om- nes sunt sensus. Diogenes Apolloniates ex umore primum carnem fieri existimavit tum er caàrne 0886 nervosque εἰ ceteras partes enasci. 2 at Stoici una lolum infantem figurari dizerunt ut una nascitur ali- lurque. sunt qui id opinentur ipsa fieri natura ut Aristoteles atque Epicu- rus, sunt qui potentia spirilus semen ef. Plac. V 33. 6. Plae. V Ὁ εἰ xai ai ᾿ϑήλειαι mpot- ενται σπέρμα. Υ ὃ 8 Ἵππων προΐεσϑαι μὲν σπέρμα τὰς ϑηλείας .. - μὴ μέντοι εἰς ζῳογονίαν τοῦτο συμβάλλεσϑαι ... ΥΟΙ Πυϑαγόρας Ἐπίχουρος Δη- μόχριτος καὶ τὸ ϑῆλυ προΐεσϑαι σπέρμα. V 1] τί πρῶτον τελεσιουργεῖται ἐν τῇ γαστρί. Υ11 ὃ ᾿Αλχμαίων τὴν χεφαλὴν ἐν ἢ ἐστι τὸ ἡγεμονιχόν. ' V 112 ᾿Αριστοτέλης πρῶτον τὴν ὀσφὺν ὡς τρόπιν νεώς. ἢ SEV 17 8. ef. V 11 6. ἄλλοι δὲ τὸν ὀμφαλόν [ef. Plut. d. am. prol. p. 495]. V 11 1 οἱ Στωιχοὶ ἅμα ὅλον γίγνε- σϑαι. | comitantis ut Stoici ferme universi. | sunt qui aetherium calorem inesse ar- ὦ bitrentur qui membra disponat Ana- zagoran secuti. ! haud dubie Aétius vera tradit. nam ef. V 19 3 v. p. 94 et 172. constat in Placitis τὸ ἡγεμονιχόν Alcmaeonis de quo infra dicetur, contra eadem opinio a Varrone Hipponi tribuitur inferius, qui et ipse de cerebri natura quaedam coniecisse videtur cf. Hippol. 16 2. ? Aetius erravit. nam cor principium indieavit Aristoteles cf. de gen. anim. ll 6 ἥν" Ὁ PROLEGOMENA 63 utcumque tamen formatus in - fans quemadmodum in matris ulero alatur duplez opinio est. AÁnaragorae enim ceterisque compluribus per umbilicum cibus ad- ministrari videtur. at Diogenes et Hippon ezisti- marunt esse in alvo prominens quid- dam quod infans ore adprehendat (el) ez eo alimentum ita trahat ut cum editus est ex matris uberibus. ' 4 celerum ut mares feminaeve nascantur quid causae esset ca- rie ab isdem philosophis proditum est. nam er quo parente seminis am- plius fuit eius sexum repraesentari dizi! Alcmaeon. ez seminibus autem tenuioribus feminas ez densioribus mares [ieri Hippon adfirmat. 5 uirius vero parentis principium sedem prius occupaverit, eius reddi naturam Democritus rettulit : at inter se certare feminas |fe- 191 V 16 πῶς τρέφεται τὰ ἔμβρυα. V 16 2 οἱ Στωιχοὶ διὰ τοῦ χορίου χαὶ τοῦ ὀμφαλοῦ. ef. V 16 1. V 1 πῶς ἄρρενα γεννᾶται xa ϑήλεα. V13 Ἱππῶναξ [sie A&tius] παρὰ τὸ συνεστὸς T, xal ἰσχυρὸν T, παρὰ τὸ ῥευστιχόν τε xal ἀσϑενέστερον σπέρμα. V6 Δημόχριτος τὰ μὲν χοινὰ β μέρη ἐξ ὁποτέρου ἄν τύχῃ τὰ δὲ ἰδιά- ζοντα xav' ἐπιχράτειαν [ef. Arist. d. gen. anim. p. 164* 10]. minae libri] et mares et penes utrum victoria sit eius habitum referri auctor est Parmenides. 6 er deztris partibus profuso se- | — V 14 ᾿λναξαγόρας Παρμενίδης mine mares gigni al e laevis femi- τὰ μὲν ix τῶν δεξιῶν xacafalkssÜat nas Anaxagoras Empedoclesque εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τῆς μήτρας τὰ δ᾽ ix consentiunt. | τῶν ἀριστερῶν εἰς τὰ ἀριστερά. Interrumpam hie exeerptorum seriem non quo leetores de summa similitudine moneam, quae nisi ex usu recentioris sylloges Epieureos et Stoicos complexae Stoieaque disciplina tinetae explicari nequit, sed ut Censorini novissimi eapitis 6 4—6 turbas quasdam aperiam et quoad eius fieri potest in pristinum ordinem redueam. Hipponis opinio vere traditur id quod Plaeita testantur. iam cetera dubia sunt. in Parmenidis opinione prompta est erroris obrussa. exstat enim illius versus δεξιτεροῖσιν [seil. μέρεσιν! μὲν xoópouc, λαιοῖσι δὲ xoópac. p. 142b 36. τρόπιν νεὼς sumptum videri possit ex Arist. metaphys. À 1 p. 1013* 4. cf. Lactant. opif. 5 quasi carinam compegit quam mos dicimus spinam, ! ef. Aristotelis de animal. epitome Aristophanea ed. Rose Anecd. gr. II p. 32: δια- πίπτειν δέ φησι Διογένην τὸν ᾿Απολλωνιάτην εἰρηκότα ταῖς χοτυληδόσι ταῖς ἐν τῇ μήτρᾳ τρέ- φεσϑαι τὰ ἔμβρυα, Roseus in Censorino suadet ez quo pro er eo. 199 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE hane doctrinam Anaxagorae et Hippocrati persuasit ef. Menag. ad Diog. IL 9. itaque recte Placita V 7 4 'Avatayópac Παρμενίδης τὰ μὲν ix τῶν δεξιῶν καταβάλλεσϑαι εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τῆς μήτρας [seil. tum mares gigni], τὰ δ᾽ àx τῶν ἀριστερῶν εἰς τὰ ἀριστερά [8c. feminas] οἵ, Censorinus ipse V 2 Parme- nides tum ez dertris tum ez laevis partibus oriri putavit. idem de Anaxa- gora Aristoteles de gener. anim. IV 1 p. 763^ 31 ... οἷον ᾿Αναξαγόρας xal ἕτεροι τῶν φυσιολόγων. γίνεσϑαί τε γὰρ ix τοῦ ἄρρενος τὸ σπέρμα, τὸ δὲ ϑῆλυ παρέχειν τὸν τόπον xal εἶναι τὸ μὲν ἄρρεν ἐχ τῶν δεξιῶν τὸ" δὲ ϑῆλυ ἐχ τῶν ἀριστερῶν χαὶ τῆς ὑστέρας τὰ μὲν ἄρρενα ἐν τοῖς δεξιοῖς εἶναι τὰ δὲ ϑήλεα ἐν τοῖς ἀριστεροῖς. cf. Philop. ad h. 1. (Venet. 1526) f. 81" 16. Empedoelis sententia quam coniungit Censorinus plane alia erat, quemadmodum cum alii tum Aristoteles l. c. docet.' nam ad calorem omnia rettulit Empedocles. ad hane lucem compara Censorini verba 6 5 αἱ inter se cerlare — Anazagoras Empedoclesque consentiunt. quid? con- cordiam finxit Censorinus inter eos quos contrariae rationis tamquam exemplaria opponit Aristoteles? atqui recte in proxima 8 7 Empedoclis placitum ipse Censorinus explicavit. age mutentur vices Parmenidesque in Empedoclis loeum substituatur. tum veram habebis et Plaecitis con- sonam opinionem. Empedoclis lemma aut residuum est omissa opinione aut repetitum ex insequenti paragrapho, quae ab Empedocle incipit. sed prior sententia nune lemmate caret. quocirea Demoeritum descendere iubeamus, euius vicina in Plaeitis et Aristotele memoria aliter aceurate eum Censorino non potest conciliari. ceterum ad eundem fortasse De- mocritum pertinent quae Stoicis apud Aétium V 11 3 perverse continuan- tur προΐεσθαι δὲ xal τὴν γυναῖχα σπέρμα" xlv μὲν ἐπιχρατήσῃ τὸ τῆς γυναιχὸς ὅμοιον εἶναι τὸ γεννώμενον τῇ μητρί, ἐὰν δὲ τὸ τοῦ ἀνδρὸς τῷ πατρί cf. V D 1. Demoerito igitur in proxima traiecto post Hipponem ὃ 5 una relinquitur anonymi sententia, quam noli eum Hipponis altera in Placitis opinione ὃ 7 sl μὲν ἣ γονὴ χρατήσειεν ἄρρεν. εἰ δ᾽ ἢ τροφὴ ϑῆλυ componere. sed fieri potest ut duplex eius memoria Censorinum in oeulorum errorem in- duxerit, quem ceterae turbae sponte sequebantur. pergo Plaeitorum con- centum demonstrare. 6 6 quorum opiniones ut de hac Place. V 11 πόϑεν γίνονται τῶν γο- specie congruae ita de similitudine νέων αἱ ὁμοιώσεις xal τῶν προγόνων. liberorum dispariles super qua re Empedocles dispu- V111 Ἐμπεδοχλῆς ὁμοιότητας γί: tata ratione talia profatur: si par , νεσϑαι κατ᾽ ἐπιχράτειαν τῶν σπερματι- ! Parmenidem et Empedoclem parum scite copulavit etiam Galenus ad Hippocr. epidem. IV 2, XVII 1 p. 1002 K. τὸ μέντοι ἄρρεν ἐν τῷ δεξιῷ μέρει τῆς μήτρας χυΐσχεσϑαι xal ἄλλοι τῶν παλαιοτάτων ἀνδρῶν εἰρήχασιν. ὁ μὲν γὰρ Παρμενίδης οὕτως ἔφη ᾿δεξιτεροῖσι μὲν κούροις λαιηῖσι δ᾽ αὖ χούρατ᾽. ὁ δ᾽ Ἐμπεδοχλῆς οὕτως ' év γὰρ ϑερμοτέρῳ τὸ xat' ἄρρενα ἔπλετο γαίης xal μέλανες διὰ τοῦτο xal ἀνδρωδέστεροι ἄνδρες καὶ λαχνήεντες μᾶλλον. in causa fuit fortasse quod Aristoteles 1, c. p. 10 9 35 utramque rationem suo arbitratu quodammodo conciliare conatus est. PROLEGOMENA 193 calor in parentum seminibus fuit | xüv γόνων, ἀνομοιότητας δὲ τῆς ἐν τῷ patri similem marem procreari, si σπέρματι ϑερμασίας ἐξατμισϑείσης. frigus feminam matri similem. quod- si patris calidius erit. el frigidius matris, puerum fore qui matris vul- tum repraesentet: at si calidius ma- iris, palris autem fuerit frigidius | puellam futuram quae patris reddat similitudinem. hine Aétio quaedam lux affulget. postrema quidem utrimque consen- tiunt, eum Aé&tiana ἀνομοιότητας δὲ τῆς ἐν τῷ σπέρματι Üspuaaíac ἐξατμισϑείσης aceuratius ab illo explieentur quodsi patris calidius ete. at priora disere- pant. Censorinus caloris aequabilitatem eausam dixit, Placita seminum certantium potentiam. uter verius rettulerit non potest ambigi ef. Cen- sor. 6 10, Aétium autem contraxisse puto talia ἐὰν ἴσον ἢ τὸ ϑερμόν, χρατεῖν tà τοῦ ἄρρενος σπέρμα, ἐὰν δὲ τὸ ψυχρόν, τὸ τοῦ ϑήλεος cf. Philopon. in Ar. de gen. IV 1 (Ven. 1526) f. 81" 25. 6 8 Anazagoras autem eius pa- rentis faciem referre liberos iudicavit qui seminis amplius contulisset. ceterum Parmenidis sententia esl Place. V 11 3 [Παρμενίδης ὅταν μὲν cum dezterae paries semina dederint ἀπὸ τοῦ δεξιοῦ μέρους τῆς μήτρας ὃ lunc filios esse patri consimiles, cum | Ἰόνος ἀποχριϑῇ τοῖς πατράσιν, ὅταν δὲ laevae tunc matri. | ἀπὸ τοῦ ἀριστεροῦ ταῖς μητράσιν. ad Anaxagoram Aétii comparatio est nulla. sed similiter Lactantius qui Varronis librum undeeumque cognitum habuit de opif. ec. 12 id autem praevalet e duobus quod fuerit uberius. alterum enim quodammodo amplec- litur atque includit. hinc plerumque fieri solet ut unius tantum lineamenta praetendant. si vero aequa fueri! ez pari semine permiztio figuras quoque misceri ut soboles illa communis aut neutrum videatur. eodem spectat Aristot. de gen. anim, IV 3. p. 169* 9 ἔγιοι piv γάρ φασιν ἀφ᾽ ὁποτέρου ἂν Dg σπέρμα πλέον, τούτῳ γίγνεσθαι μᾶλλον ἐοιχός ... dv δ᾽ ἴσον ἔλϑῃ ἀφ᾽ ἑχατέρου, τοῦτο δ᾽ οὐδετέρου γίγνεσθαι ὅμοιον. Parmenidea promiseuo in utroque errore conversa sunt. volebant dicere e dextris partibus mares oriri ac cetera similiter. vide quae supra et ad Aétii loeum dixerim, cf. Zeller I* 528. «quid ipsi philosopho de similitudine placuerit ex Sorano verso a Caelio Aureliano de morb. chron. IV 9 p. 545 Wetst. notum est.' mares feminasque ex bene tem- ! Parmenides in libris quos de natura scripsit, eventu inquit conceptionis molles aliquando seu subactos homines generari. ... . . femina virque simul Veneris cum germina miacent, venis informans [an unius in formam?] diverso ex sanguine virtus temperiem servans bene condita corpora fingit. at si virtutes permizio semine pwunent Diels, Doxographi graeci. 13 194 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE peratis seminibus suis locis gigni, mares dextris, feminas laevis utriusque sexus partibus. si vero semen a dextra ortum forte in laevam mulieris pervenerit aut invicem, tum ambiguum sexum et 'utriusque veneris i. e. hermaphroditos proereari. quam doctrinam novo licet testimonio Laetantii confirmare, qui verbosius ut solet et Tulliano more Varroniana opinor sequitur e. 12 ]. e. dispares quoque naturae hoc modo fieri putantur. cum forte in laevam uteri partem masculinae stirpis semen inciderit, marem qui- dem gigni opinalio est. sed quia sil in feminina parte conceptus, aliquid in se habere femineum supra quam decus virile patiatur vel formam in- signem . . . ilem si parlem in dextram semen feminini sexus influzerit, femi- nam quidem procreari, sed quoniam in masculina parte concepta sit habere in se aliquid virilitatis ulira quam serus ralio permittat. si vero mascu- linum in dexteram, femininum in sinistram pervenerit, utrosque fetus recte pervenire |l. provenire]. ' Consulto fui molestior in explicanda Parmenidis opinione quo brevius corruptum vel truncatum Aétii locum persanare liceret. quae dimidiata supra apposui V 7 4 integra sic se habent: Παρμενίδης τὰ μὲν ix τῶν δεξιῶν χαταβάλλεσϑαι εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τῆς μήτρας, τὰ δ᾽ ἐχ τῶν ἀριστερῶν εἰς τὰ ἀριστερά. εἰ δ᾽ ἐναλλαγείη τὰ τῆς xava- βολῆς, γίνεσϑαι ϑήλεα. priora explicavi p. 192, ultima aut truneata sunt e talibus τὰ μὲν ἄρρενα γίνεσϑαι ϑηλύτερα, τὰ δὲ θήλεα dppewxé spa aut cor- rupta ex γίνεσϑαι ἀρρενοϑήλεα. utrum praestet, suo quisque arbitratu optabit. ' continuo Varroniana ex Censorino 6 9 sequitur de geminis, qui ut ali- V 10 πῶς δίδυμα καὶ τρίδυμα quando nascantur modo seminis fieri Hip- γίνεται. pon ratus. est: id enim cum amplius est quam uni satis V 10 1 Ἐμπεδοχλῇς δίδυμα fuit bifariam diduci. xal τρίδυμα γίνεσϑαι κατὰ mÀeo- 10 id ipsum ferme Empedocles videtur νασμὸν xal περισχισμὸν τοῦ σπέρ- sensisse. nam causas quidem cur divide- ματος. u nec faciant unam permizto in corpore dirae, nascentem gemino verabunt semine sexum, vult enim seminum praeler materias esse viriutes quae ai se iia miscuerint ul eiusdem corporis faciant unam, congruam sexui generent volun(iatem; si autem permizto se- mine corporeo virtutes separatae permanserint, utriusque veneris natos appetentia se- quatur. cf. Karsten Parm. p. 127. ! Parmenideam rationem sed in contrarium versam sequitur Diocles, opinor, medicus apud Theodor. Priscian. [Octav. Horat. ed. Argent. 1532 p. 110]. ? ef. Pseudo-Hippoer. d. diaet. I 28 [t. VI p. 502 L.] ἣν δὲ ἀπὸ μὲν τῆς γυναιχὸς ἄρσεν ἀποχριϑῇ, ἀπὸ δὲ τοῦ ἀνδρὸς ÜTo, χρατήση, δὲ τὸ ἄρσεν, αὔξεται τὸν αὐτὸν τρόπον τῷ προ- τέρῳ, τὸ δὲ [sc. ἄρσεν} μειοῦται" γίνονται δὲ οὗτοι ἀνδρόγυνοι καὶ χαλέονται τοῦτο ὀρϑῶς. ἀρρενόϑηλυς est apud Plutarchum de Isid. et Osir. 43 p. 368. "Theol. arithm. p. 33, 9 Ast. Porphyr. ap. Euseb. IIL 11 τὸ. Athenagor. suppl. p. 108 Ott. Maneth. 5, 140. Epiphan. I. 308 Oehl. idem valet ἀνδρόϑηλυς quod in notissimo Philostrati de Favorino loco in- venitur V. S. 18 διφυὴς δὲ ἐτέχϑη xal ἀνδρόϑηλυς. cf. V. Rose Aneed. gr. 1 71. v. Lobeck ad Phryn. p. 536. PROLEGOMENA 195 relur non posuit, partiri tantummodo ait | el si uirumque sedes aeque calidas occu- pacerit utrumque marem nasci, si frigidas aeque utramque feminam si vero alterum calidiorem — alterum — frigidiorem | dispari sezu parium futurum. Censorino eollato tamquam offieinam compilatoris Aétii introspicias. eausas ille Empedoelem partitionis non attulisse religiose prodit. sed eoniecit similiter atque Hipponem eum statuisse. quid Aétius? coniecturam pro eerto amplexus utramque opinionem in unam compegit. pariter ariolatur V 8 1. ' 11 superest dicere de temporibus | quibus partus soleant esse ad nascendum maturi . . . 2 iam primum quoto post conceptionem mense infantes edi soleant, frequenter agitatum inter veteres nondum convenit. Hippon Melapontinus a septimo ad de- cimum mensem nasci posse existimavit... . ἢ 4 huic opinioni in parte aliqua repugnant alii, in parte? consentiunt. 5 mam seplimo mense parere mulierem posse plurimi adfirmant, ut Theano Pytha- gorica Aristoteles Peripateticus Diocles Euenor Straton Empedocles Epigenes multique praeterea quorum omnium con- sensus Euryphontem Cnidium non de- lerret id ipsum intrepide pernegantem. 6 conira eum ferme omnes Epicharmum [p.298 Lor.] secuti octaco mense nasci nega- verunt. Diocles tamen Carystius οἱ Ari- stoteles Stagiriles aliter senserunt. nono autem et decimo mense cum Chaldaei plurimi et idem supra mihi nominatus Aristoteles edi posse partum putaverint. neque Epige- nes Byzanlius nono fieri posse contendit nec Hippocrates Cous decimo. 7 celerum undecimum mensem Aristo- V 18 4 οἱ δὲ περὶ τὸν Ἄριστο- τέλην xal ἹἹπποχράτην φασὶν ἐὰν μὲν ἐχπληρωϑῇ f μήτρα ἐν τοῖς ἑπτὰ μησί, vóze . . . γεννᾶσϑαι γό νγιμα. Ἐμπεδοχλῆς ef. V 18 1. Εὐρυφῶν 6 latpóc... V 18 7. V 185 Πόλυβος Διοχλῇς oi Ἐμπειριχοὶ καὶ τὸν ὄγδοον μῆνα ἴσασι γόνιμον ἀτονώτερον δέ πως ef. V 18 4, ef. V 18 4. similem materiam collectam invenit Seneca de benef. VII 1 5 utrum unus concu- büus spargatur in duos an totiens concepti sint. intellege περισχισμὸν et ἐπισύλληψιν quae ia Placitis Empedoclis Asclepiadi atque Erasistrato Stoicis adscripta sunt. * aestimavit libri. sequitur de septenarii numeri vi cf. ad Placit. V 23 1, ? Iahnius scripsit alii, alia in parte. 18 Ἐ 196 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE teles ' solus recipit [l. recepit], ceteri universi inprobarunt. Sequitur Chaldaeorum ratio c. 8 eum Placitis V 18 6 οἱ μαϑηματιχοὶ xt. in summum congrua, sed multo uberior. etiam magis consentiret si haee τὰ δὲ ἀσύνδετα ζῴδια ἐστιν ἐὰν τῶν οἰχοδεσποτούντων ἀστέρων τυγχάνῃ. ἐὰν γάρ τις τούτων τὴν ζωὴν xal τὸν βίον χληρώσῃ, δυστυχεῖς καὶ ἀχρόνους ση- μαίνει, quae neque ipsa intellego nee cum reliqua ratione cohaerent, interpolata esse sive ab Aétio sive a Plutarcho crederemus. máxime huie eonieeturae favet quod regnantibus planetis omissis cetera similia fient Chaldaeorum doctrinae quam excerpsit Geminus Elem. astron. Uranol. Pet. p. 65.* Epigenem infra astrologum nominavit Censorinus 17 4 et eoniunxit eum Beroso. eosdem coniunctos ex Varrone citat Plinius N. H. VII 160. ? ' Hist. anim. VII 4 p. 584b 1, V. Rose Ar. pseud. p. 382. inde Varronis facetiae in Testamento satura fr. 4 p. 229 R. sí quie mihi filius unus pluresve in. decem menaibus gignuntur, ii si erunt ὄνοι λύρας exheredes sunto. quod si quis undecimo mense xat ᾿Αριστοτέλη natus est, Accio idem quod Titio ius esto apud me. 2. fortasse olim interpolatorum loco haec explicatio exstitit: τὰ δὲ σύνδετα ζῴδιά ἐστιν xatà διάμετρον" χριὸς πρὸς ζυγόν, ταῦρος πρὸς σχορπίον x1À. cf. Manil. II 395sqq. sed de omnibus his rebus nihil pro certo possum affirmare ut hospes in astrologorum nugis. 3. non praetereundus erat Manilius qui dicitur, si Gruppeo fides habenda esset [Herm. XI 235 sqq.] e Varrone illud carmen totum haustum esse contendenti. quod secus est. ipsa prima eius verba 'denn die griechischen Astronomen beginnen die Aufzaehlung der Zodiacalbilder mit dem. Krebs, waehrend die Roemer von dem Widder ausgehen! miram ignorationem produnt. nam etsi Eudoxi parapegma a leone initium cepit, Callippus atque Dio- nysius à cancro, posteriores ab ariete velut Posidoniani Geminus p. 1 Achillesque p. 144 & Pet. et quod pluris est ipse Ptolemaeus perspicuis verbis almag. II 7 p.32 Bas. 90 Halm. quem Theo comm. in tab. man. ed. Halma p. 28sq. sequitur. ceterum non nullae tabulae variant partim antiquo ordine servato (almag. II 12 p. 51B. 134 Halm. tab. man. ed. Halm. II 98 sqq.) partim capricorno proposito tab. man. I 148 sqq. quis arietem primus introduxerit Graecorum ambigitur. nam quod posuit Letronneus [sur l'origine du zodiaque Grec et sur plusieurs points etc. Journ. des sav. 1839 p. 448 sed cf. eiusdem sur l'origine Grecque du zod. prétend. Égypt. $ V Revue de deux mondes 1827, Mélanges d'érudition de Letr. p. 32—34] Hipparehum zodiacum ad arietis initium ordinasse, eo nititur quod Ptolemaei fixarum stellarum tabulam alm. VII extr. VIII Hipparcheam credunt, ubi p. 184 sqq. Bas. aries dux est signorum. quod aliter se habere docuit Schaubachius [I&hns archiv f. phil. u. paed. VII 55 sqq. X 334. 336). Hipparchus in commentario qui exstat de Arato itendidem a cancro progreditur p. 245 sqq. 249 sqq. Pet. sed fleri potuisse ut etiam in arietem incideret Hipparchus existimat Usenerus, qui de astronomorum rationibus 808 me eruditione benigne adiuvit ceterum ut astronomorum omnino non tantum intererat, quod signum principa- tum haberet modo quaterna anni spatia observarentur, ita astrologis hoc vel inprimis re- spiciendum fuit. de Chaldaeis antiquis cf. Lenormant Anfaenge der Cultur II 48. inde Sext. adv. mathem. V 7. 11. 21 artem eorum expositurus ab ariete incipit itemque Hippolyt. refut. IV 15 p. 80, 14 Gott. V 13 p. 180, 36. 43. 182, 50. VI 28 p. 268, 15. apertius schol. Arat. p. 99, 39 Bekk. διὰ τί ἀπὸ τοῦ xapx(voo ἤρξατο [Aratus] xal ταῦτα τῶν Αἰγυπτίων ἀεὶ ἀπὸ χριοῦ λαμβανόντων τὴν ἀρχήν; ὅτι εἰώϑει ἀεὶ ἀπὸ τῶν βορείων ἄρχεσθαι, βορειότερος δέ ἐστι πάντων ὃ χαρχίνος. οἱ δὲ Αἰγύπτιοι εἰχότως ἀπὸ τοῦ χριοῦ ποιοῦνται τὴν ἀρχὴν πάντα τὰ ζῴδια χατὰ ἀναλογίαν λαμβάνοντες τῶν μελῶν. Aegyptios non veteres intellego qui a cancro (Sirli PROLEGOMENA 197 91 hac Chaldaeorum sententia expli cala transeo ad opinionem Pythagoricam Varroni tractatam in libro qui vocatur Tubero et intus subscribitur de origine human a. 2 quae quidem ratio praecipue recipienda ad eceritatem proxime videtur accedere. alii enim plerique, cum omnes partus ef. Plae. V 21 ἐν πόσῳ χρόνῳ non uno tempore fiant maturi, una tamen | μορφοῦται τὰ ζῷα ἐν γαστρὶ ὄντα. eademque tempora omnibus conformandis dederunt. ut Diogenes Apolloniates qui masculis corpus ait quattuor mensibus for- mari el feminis quinque, vel Hippon qui diebus LX infantem scribit formari εἰ quarlo mense carnem fieri concretam quinto ungues capillumve nasci septimo iam hominem esse perfectum. 3 Pythagoras autem quod erat credi- bilius dizit partus esse genera duo alterum septem mensum alterum decem, sed priorem aliis dierum numeris conformari aliis | posteriorem. eos vero numeros qui in uno | quoque partu aliquid adferunt mutationis, | dum aut semen in sanguinem aut sanguis. in carnem aut caro in hominis figuram convertitur inter se conlatos rationem ha- | bere eam quam voces habent quae in mu- 506 σύμφωνοι vocantur. Omitto Varronis musicam rationem alienam a nostro instituto. sed iuvat Varroniana apud alios Placitorum electa qualia subinde adnotavi paulo diligentius colligere. Laetantius in libro de opifieio dei illius auetoritatem maxime ad etymologias nominatim arcessivit ut c. 8 a quo foratu frontem nominatam Varro existimavit vel c. 10 eos ciliorum tegmi- nibus occului! unde oculos dictos esse Varroni placet. ibidemque Varro a ligando cibo putat linguae nomen impositum cf. c. 13. mulieris viri c. 14 renum c.15 vocis' veriloquia. gravissimam vero doctrinam de hominum generatione c. 12 compressit. praeter superiora illa duas eclogas promam: ortu) annum incipiebant, sed apotelesmaticos [cf. Lucian. astrol. 7] qui Petosirin et Ne- chepsonem antiquos Aegypti reges tamquam. astrologiae inventores et gravissimos scripto- res suspiciebant. cf. Usener Mus. Rhen. XXVI 158. Ch. Graux Hevue de philol, II 7125. Not. et extr. XVIII 2 p. 36. Romani quibus aries sollemne est initium quin non ipsorum fastos [cf. Mommsen r. Chronol. ? 307] sed graecum usum sint secuti, equidem non dubito. ! varias de voce opiniones ex graeco fonte expressit Gellius V 15. indidem c. 16 de vi oculorum Placitorum more excerptum. sed fontem ut invenirem non contigit. 198 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE ipsum semen quidam pulant ex medullis tantum, quidam ex omni cor- pore ad venam genitalem confluere ibique concrescere. non potest fieri quin Varronis eruditionem [οἵ, Censorin. 5 2 Plac. V 3] adgnoseas. sed eece etiam nomen conceptum igitur Varro et Aristoteles sic fieri arbitrantur. aiunt enim non lantum maribus inesse semen verum etiam feminis. et inde plerumque malribus similes procreari. sed earum sanguine esse purgatum: quodsi recle cum virili mizium sit utraque concreta el simul coagulata informari. primum quidem cor homini confingi, quod in eo sit el vita hominis et sa- pientia, denique lolum opus quadragesimo die consummari. de Aristotelis doetrina a Varrone recepta ef. Rose Ar. ps. p. 383. Plae. V 5 2. 6 1, de corde erescendi initio cf. Censorin. 6 1 et supra p. 190* de quadragesimo die Plac. V 21 1. ' Similis opinionum enumeratio Varroni in Commentis Lucani Bernensibus tribuitur p. 220, 19 Usener. Varro dirit somnia nasci aut. ez abundantia principiorum aut demi- nulione, cum aut plus nobis caloris est aut minus aul plus humoris aut mi— nus aut plus aeris aut minus aut plus terreni aut minus. nam cum. plus ignis esl, in somnis potiones et omne genus re[rigerationis desideramus, cum aeris abundantia volare nos et sublimia petere et in ceteris sui similia colligi. Epicurus dicit atomos influere animis nostris in imaginibus corporum el ea quae gessimus aul quae gesluri sumus per quielem videri. Plato item dizit iecur nostrum leviore suco praestare splendorem velut speculum [in] quo dum inciderint imagines illae quas Epicurus tradit animum eas videre et quae habeat somnia conici [2]. quaecumque igilur videamus aut per recordationem rerum quas gessimus aul per melum, dum timemus qualia ecenlura sint, prospicimus. ! ex reliqua. Lactantii libri parte insigne c. 17. am si mihi quis dixerit aeneum esse. caelum. aut. vitreum aut. ut. Empedocles ait. aerem. glacialem (cf. Plac. II 11 2] statimne assentias? de mundo Varro in Tuberone quoque egerat. cf. Prob. ad Verg. ecl 31 p. 19, 1K. ad quam imaginem Varro mundo ovum comparavit [Plac. II 2 1 Achill. s. p. 127 Pet. Comm. Lucani p. 152, 24 Cassiod. Sen. t. II. p. 5605 Gar.] in loyistorico qui inscribitur Tubero de origine humana sic dicens 'caelum ut testa. item vitellum ut terra, inter illa duo humor quasi ὑκμὰς inclusus aer in quo calor'. in eodem etiam. libro Varro interpretatur. vitellum appellatum quia generet vitalia. nempe ἃ mundo sive aeterno sive mortali similiter de humana origine disceptabant. ergo "T'uberonis fuit initium quale Placitorum V 19 x«W o); μὲν γενητὸς ὁ κόσμος γενητὰ τὰ ζῷα καὶ φϑαρτά εἰσιν. οἵ, Sueton. reliqu. p. 193. Reiff. mundi aeterni opinionem Varronianam impugnat libros Antiquitatum divinarum respiciens Tertullianus ad nat. IL ὦ, cf. Philargyrus ad Verg. Georg. II 326 Varro autem in satura quae scribitur de salute ait mundum haud natum esse neque mori. Plato autem natum at non mori. Metrodorus autem neque natum n€- que mori, Zenon er hoc mundo quamvis aliqua intereant, tamen ipsum perpetuo ma- nere quia inhaereant ei elementa 6 quibus generantur materiae ut. dizit crescere quidem sed ad interitum non pervenire manentibus elementis a quibus revalescant. opiniones si a Varrone collectae fuerunt, a satura abhorrent. cf. Riese Varr. sat. rel. p. 45 sq. quae de Xenophanis studio Varroniano nugatus sit Krahner comm, de Varron, N. Bran- denb, 1846 p. S nolo refutare. PROLEGOMENA ibidemque p. 289, 3 alii existimant animas statim eli- sas corpore solvi ac dissipari in principia sua inter quos Epicurus.' alii solidas quidem postquam ezie- rint de corpore permanere, deinde | tractu temporis dissipari. haec opinio Stoicorum. alii integras decedere sicuti vene- rini in. corpora et semper manere. 199 Plae. IV 1 4. Δημόχριτος Ἐπίχου- poc φϑαρτὴν τῷ σώματι συνδιαφὕϑειρο- μένην. IV (3 οἱ Στωιχοὶ ἐξιοῦσαν τῶν σωμάτων διαρχεῖν μὲν xal xal ξαυτὰς ζὴν ἔφασαν. ἀλλὰ τὴν μὲν ἀσϑενεστέ- pay ... ἐπ᾿ ὀλίγον, τὴν δέ γε ἰσχυρο- τέραν ... μέχρι τῆς τοῦ παντὸς ἐχπυ- ρώσεως. haec auctoritas in. duas opiniones scinditur. al enim dicunt liberatas a vin- culo corporis in caelum reverti inter quos sunt Peripaltelici et cum Pla- lone suo Academici, alii ire per corpora multorum | animalium, quadrigentesimo sezsage- | simo el altero anno rursus in cor- | pora reverti humana: huius opinionis conditor Pythagoras. | prius eaput de somniis universae Placitorum rationi concinit, sed V 2 πῶς ὄνειροι γίνονται non potest comparari, quia Demoeriti Stratonis Hero- phili tantum sententiae exstant. Varroni quae opinio tribuitur, dubium non est quin Empedoclea sit, quod Usenerus coniecit. idem alteram de anima seriem sine testimonio traditam reete auctori suo vindicavit et loghistorieis maxime «collectas eiusmodi sententias assignavit'. «quam opinionem Censorini testimonio satis stabilivimus. Cognatae originis sunt quae Reifferscheidius ex Isidori maxime de natura rerum compendio Suetonii Prati libro IX inseruit. non nulla eum Placitis convenire ille probe perspexerat eum Suetonii pr. Caes. libr. reliqu. p. 444: Jsidorus, inquit, easdem fere quaestiones naturales tractat quas scriptor Graecus quem Plutarchum esse dicunt in placitis philosopho- ! ef. p. 304, 9. secundum Epicureos qui dicunt post mortem. animam mon durare sed interire cum corpore. ? p. 221, ad v. 6 hucusque Varro quem in loghistoricis hac ratione philosophorum sententias conposuisse vel potius conpositas ex eodem libro quem praeter Stobaeum per- sonati Plutarchus et Galenus [nobis pro his dicendus Aetius] compilaverunt repetisse ido- neus auctor est Censorinus. Varronis animae patrocinium laudat Claudianus Mamert. d. stat. an. IL 7 M. Varro sui saeculi peritissimus et teste Tullio omnium sine dubitatione doctissimus quid in musicis quid in arithmeticis quid in geometricis quid in φιλοσοφουμέ- wov libris divina quadam disputatione contendit nisi ut a. visibilibus ad. invisibilia a localibus ad illocalia a corporeis ad. incorporea miris aeternae artis modis abstraha, animum et im corpora hoc est in adversa sibi dilapsum sui compotem faciat? cui si corpus esset corpus adversum esse non posset. 900 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE rum libris primo secundo lerlio proponit. sed intercedit inter eos haec differentia quod ille semper auctores sententiarum nominat, Isidorus nomi- nibus eorum suppressis generaliter eos sic fere significat: gentiles veteres antiqui sapientes philosophi physici alii quidam. sed quae de origine Isidori ceterorumque eius generis scriptoribus posuit, non ita stabilita sunt ut tuto insistere possis [cf. G. Becker n. jahrb. f. phil. 1863, 642]. neque multum ille profecit perpetua Placitorum comparatione, quam Suetonio suo subnotavit, quia perpauca accurate respiei, pleraque frustra citari manifestum est. Memorabilis est Augustini enarr. in psalm. X 3 expositio [Sueton. ed. R. p. 209], quam Isidorus de nat. rer. 18 nominatim excerpsit [ef. schol. German. p. 197, 9 sqq. ed. Breysig, Censorin. fr. III p. 80, 6 Jahn. supra p. 53] duae sunt de luna opiniones probabiles. harum autem quae vera si! aul non omnino aut difficillime arbitror posse hominem scire. cum enim quaeritur unde lumen habeat, alii dicunt suum habere sed globum eius dimidium lucere dimidium autem obscurum esse, dum autem movelur in circulo suo eandem partem qua lucet paulatim ad terras converti ut videri nobis possit el ideo prius quasi corniculatam apparere. ... alii autem dicunt non habere lunam lumen proprium sed a sole illustrari. Reifferseheidius ad hune locum uberrima ex Plutarchi Plae. II 28. 25 excerpta frustra proposuit. nam quia Stobaei supple- menta adhibere noluit, priorem opinionem Berosi esse eum fugit. etenim si Plaeita eoniunges II 28 1 . . Βήρωσος ἴδιον αὐτὴν ἔχειν φῶς 25 12 Βήρωσος ἡμιπύρωτον σφαῖραν τὴν σελήνην 29 2 Βήρωσος [deficere lunam] χατὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς ἐπιστροφὴν τοῦ ἀπυρώτου μέρους, ad graecum exemplar haud dubie reduceris. ut Suetonii auctoritas hoc loco nequiquam invocatur ab editore, ita Varronis nomen non temere quispiam protulerit. nam Augu- stinus quantum debuerit illi in vulgus est notum idemque constat de Vitruvio, qui eandem memoriam repetit IX 1 16 munc de crescenti lu- mine lunae deminulioneque uli traditum est nobis a maioribus dicam IX 2 1 Berosus ... pilam ' esse ez dimidia parte candentem reliqua habere caeruleo colore. quae Vitruvius maioribus se debere dicit vix errabimus si auctori Varroni, quo uti solet, reddemus, cum praesertim Berosum a Varrone eitatum supra p. 196 viderimus. Isidor. de nat. r. 20 [Hygin. P. A. IV 14 Sueton. p. 212 R.] alii autem dicunt defeclum solis fieri, si foramen aeris quo sol radios fundit aliquo spiritu. contrahatur. sive obturetur. haec physici εἰ sapientes dicunt. — ex omni Plaeitorum nube ab editore contracta nullum in conspectum venire potest nisi Anaximandreum II 29 1 ᾿Αναξίμανδρος τοῦ στομίου τοῦ περὶ τὸν τροχὴὺν ἐπιφραττημένου. foramen aeris breviuscule dietum, quod debebat ! hoc. vocabulo utitur etiam Augustin. l. c. nam et si facias pilam er dimidia perte candidam et ex dimidia obscuram cet. PROLEGOMENA 201 foramen orbis ez aere compacti, nam hane supra explieavi doetrinam p.33. in proximis est insignis error. Isidor. 1, e. 21 [Suet. p. 213 R] nam dicunt Stoici omnem terram mon- tibus claudi quorum umbra fertur luna subito non apparere. levitatem breviantis non castigavit editor. quid enim Stoicos tam puerilia finxisse putamus, quos constat statuisse [Plae. II 29 6] τὰς ἐχλείψεις [efficere lu- nam] εἰς τὸ σχίασμα τῆς γῆς ἐμπίπτουσαν cf. Laert. VII 145? sed iste ad priscorum simplieitatem redierat. nam montes luminibus astrorum officere docuerat Anaximenes Hippolyt. i 6. accurate concinit cum Placitis stellarum cadentium explicatio, quam tamen non explicavit editor: Isidor. l. e. 25 [Sueton. p. 218R.| falsa ... opinio est nocte stellas cadere cum sciamus ez aethere lapsos igniculos ire per caelum portarique cents ... [Servius georg. I 366 quem R. citat ex graeco alio fonte fluxit] ef. Placit. III 2 9 "Avatayópac τοὺς χαλουμένους διάττοντας ἀπὸ τοῦ αἰϑέρος σπινϑήρων δίχην χαταφέρεσϑαι. Tantum Placitorum refert similitudinem. cetera aut abhorrentia aut pervulgata praetermitto. Varronis igitur uno loeo auetoritas certius ali- quanto per compilatorum nebulas pellucere videtur. ergo nisi Placitorum similitudo in Censorini excerptis manifesto perspecta esset, illa equidem in auxilium vocare non ausim. nunc vero probatae causae testes minoris fidei accedere haud gravaberis. Varro loghistorieos suos cirea iniens octavum a. u. c. saeclum con- scripsisse videtur. sequor enim Ritschelii rationem [opusc. III 414 Krische Goett. gel. Stud. II 1845 p. 172. nihil contra facit Gruppe Herm. XI 239]. 'de Tuberone, inquit, controversia esse nequit quin is sit L. Aelius Tubero quem novimus M. Ciceronis et condiscipulum et contubernalem et affinem et [amiliarem, Q. Ciceronis in Asia a. 693 legatum hominem cum ingenio tum doctrina excellentem, ut est pro Ligario c. 4 cui etiam Aenesidemus λόγους Πυρρωνείους suos inscripsit teste Photio bibl. c. 212. ergo ut tandem longae sed necessariae disputationis ealeulos subducamus, ante octavum saecu- lum uberrimus Placitorum liber exstitit Stoicos Epieureosque multoque uberius priores et physieos et medicos complexus et profectus aut a Stoieo aut eclectieo illorum verbis uso. nam recentia insunt multa et antiqua recenter traetata. eo ad Tuberonem certe usus est Varro eo- demque Aétius. ergo cum Posidonii et Asclepiadis temporibus Aétii fons cireumseriptus sit, qui idem fuit Varronis, vetustorum Placitorum origines ab exeunte a. u. c. saeculo septimo repetendas esse consequitur. Asclepiades in Censorini excerptis de natura hominis forte non citatur, sed de musices vi c. 12 ex eodem opinor Tuberone, ad quem mox dabitur reditus. ceterum ne opus quidem est subtiliore annorum com- putatione. constat Varrone et Asclepiadem et Posidonium una aetate superiores esse [cf. p. 185?] neque minus constat novissimo euique libro inhiasse polyhistoris curiositatem, ut hine quidem nihil oboriri queat difeultatis. sed age cetera videamus num nostris caleulis conveniant. 909 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE Saeeuli sui morem egregie perspexit Varro, cum sic aequales phi- losophos ineusavit [sentent. Varr. p. 266, 28 Riese]: eo hodie philosophia perducitur ut praeclare nobiscum agatur si in his aetatem consumimus ex- ponendis quibus anliqui suae portionem commodabant contezendis. apum mella comedimus, non ipsi facimus! ac ne forte putes intra solos Var- rones Cicerones Arios Aétios illud studium contineri, unum quem illo saeeulo novae sectae credunt conditorem Aenesidemum ipsum quoque priorum serinia compilasse et contaminasse potius quam nova peperisse demonstrabo. sed ea tantum attingam, quae eum Placitis necessario sunt vineulo coniuneta. Notissimus est Platonis in Phaedone locus p. 965 ubi Empedoclis Anaximenis vel Diogenis Heracliti Alemaeonis [cf. Hirzel Herm. XI 241] de anima decreta comprehendit. xai πότερον τὸ αἷμά ἐστιν ᾧ φρονοῦμεν ἢ ὁ ἀὴρ T, τὸ πῦρ T, τούτων μὲν οὐδέν. ὁ δὲ ἐγχέφαλός ἐστιν 6 τὰς αἰσϑήσεις παρέχων τοῦ ἀχούειν χαὶ ὁρᾶν xal ὀσφραίνεσθαι, ἐχ τούτων δὲ γίγνοιτο μνήμη xai δόξα, ix δὲ μνήμης xoi δόξης λαβούσης τὸ ἠρεμεῖν χατὰ ταῦτα γίγνεσϑαι ἐπιστήμην. tum Aristoteles ampliorem veterum conspectum de anima I 2 proposuit. sed ab utraque ratione posteriorum curiositas multum distat. audi Cieeronem in Tusculanis I 9 18 Sunt enim qui discessum animi a corpore putent esse mortem. sunt qui nullum censeant fieri discessum sed una animum el corpus occidere animumque in corpore erlingui. qui discedere animum. censent, alii statim. dissipari alii diu permanere alii semper. |cf. Comm. Bernens. supra p. 195.] quid sil porro ipse auimus aul ubi aut unde, magna dissensio est. aliis cor ipsum animus videlur . . . 19 Empedocles animum esse censet cordi suffusum sanguinem. aliis pars quaedam cerebri visa est animi principatum tenere. aliis nec cor ipsum placet nec cerebri quandam partem esse animum sed alii in corde, alii in cerebro direrunt animi esse sedem et locum. Animum autem alii animam ut. fere nostri. declara! nomen. nam el agere animam el e[flare dicimus; ipse autem animus ab anima diclus est. Zeuoni Stoico animus ignis videtur. X. sed haec quidem quae dizi cor cerebrum animam ignem vulgo. reliqua fere singuli, ul multo ante celeres, prorime autem Aristorenus musicus idemque philosophus ipsius corporis intentionem quandam velut in cantu el fidibus quae harmonia dicitur. sic ex corporis tolius natura. et figura varios molus cieri tamquam in cantu sonos. 20, hic ab artificio suo non recessit οἱ lamen. dirit aliquid quod ipsum quale esset erat multo ante et diclum et erplanatum a Platone. Xenocrates animi figuram et quasi corpus negavit esse cerum: nu- merum diri! esse cuius vis ut iam ante Pythagorae visum erat in natura mazruma essel. eius doctor Plato triplicem fin.rit. animum cuius principatum id. est PROLEGOMENA 203 rationem in capile sicul in arce posuit et duas partes ei parere voluit iram εἰ cupiditatem quas locis suis iram in pectore cupiditatem subter prae- cordia locavit. 31 Dicaearchus aulem in eo sermone . . . [a Cicerone e sua lectione inserta] Aristoteles longe omnibus — Platonem semper ercipio — praestans el ingenio et diligentia cum quattuor nota ílla genera principiorum esset complerus e quibus omnia orerentur quintam quandam naturam censet esse e qua sit mens. cogilare enim el providere et discere et docere et invenire aliquid et tam mulla alia meminisse amare odisse cupere timere angi laetari haec et similia eorum in horum qualluor generum inesse nullo putat: quin- lum genus adhibet vacans nomine et sic ipsum animum ἐνδελέχειαν appellat noto nomine quasi quandam continuatam motionem οἱ perennem. XI. nisi quae me forte fugiunt haec sunt fere de animo sententiae. Democritum enim magnum illum quidem virum sed levibus et rotun- dis corpusculis efficientem animum concursu quodam fortuito omittamus. nihil est. enim apud istos quod non atomorum turba conficiat. Eximiam hane opinionum tabulam non ipse composuit Cicero. nam in istius libros eum maxime Varronis querelae cadunt. itaque praeter Dieaearehum delicias suas reliqua in alieno agro invenit, praesertim ea quae nominibus omissis velut furtim strinxit. ' etenim opinionum minutarum ieiunitate leeturos ne obtunderet verebatur. de ipsis opinio- nibus poteram uti soleo ceterorum similitudines adnotare, quod ab inter- pretibus non satis aecurate factum video. sed omitto quia eandem apud posteriores materiam satis superque repetiturus sum, unde quid de Ci- ceroniano loco iudicandum sit etiam elarius perspieietur. profieiscor a Tertulliani* de anima libro selectae eruditionis plenissimo. e.15 .... ut neque extrinsecus agi- |, Place. IV ὃ 12 Ἡράχλειτος τὴν lari putes principale istud secundum μὲν τοῦ χόσμου ψυχήν * . . τὴν δὲ ἐν Heraclitum | τοῖς ζῴοις ἀπὸ τῆς ἐχτὸς xai τῆς ἐν neque per lotum corpus ventilari secundum Moschionem neque in capite concludi secundum Platonem neque in vertice polius praesidere secundum Xenocratem αὐτοῖς ἀναϑυμιάσεως ὁμηγενῆ IV51 IlXátov Δημόχριτος ἐν ὅλῃ τῇ χεφαλῇ [Plutareh.] neque in cerebro cubare secundum IV5 1 Ἱπποχράτης . - . ἐν ἐγχε- Hippocratem φάλῳ τοῦτο ἰδρῦσϑαι [Theodoret.] sed nec circa cerebri fundamentum | — IV 4 Ἡρόφιλος ἐν τῇ τοῦ ἐγχε- ut Herophilus | qríkoo χοιλίᾳ ἥτις ἐστὲ xal βάσις ! ef. Sext. adv. mathem, VII 313. vide infra p. 209. Ὁ ef, Tert. de resurr. carn. 15. sed. etsi in. cerebro vel in. medio superciliorum discri- mine vel ubiubi philosophis placet principalitas sensuum consecrata est quod. ἡγεμονιχόν appellatur, caro erit omne animae cogitatorium, 204 nec in membranulis ut [Strato el] Erasistratus nec in superciliorum meditullio ut Strato physicus nec in tota lorica pectoris ut Epi- curus sed quod el Aegyptii renuntiave- runt et qui divinarum commentatores renuntiaverunt [Ὁ] wt et ille versus Orphei vel Empedoclis 'namque homini sanguis circumcordialis est sensus. eliam Protagoras (ἢ) etiam Apol- lodorus et Chrysippus haec sa- XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE IV 5 3 Ἐρασίστρατος περὶ τὴν μήνιγγα τοῦ ἐγχεφάλου ἣν ἐπιχρανίδα λέγει IV 5 2 Στράτων ἐν μεσοφρύῳ IV55 τῷ ϑώραχι e Ἐπίχουρος ἐν ὅλῳ IV 5 8 Ἐμπεδοχλῇς ἐν τῇ τοῦ αἵ- Matos συστάσει IV 5 10 Πυϑαγόρας τὸ μὲν ζωτιχὸν περὶ τὴν χαρδίαν piunt ut. vel αὖ istis relusus Ascle- piades capras suas quaeral sine corde balantes [de Asclepiade cf. c. 15 in.] Graeca quae eontuli tam speciose conveniunt ut primo quisque obtutu quam arte cohaereant perspiciat. nec tamen recte quispiam Tertullianum Aétio usum suspicabitur. cuius copiae eum non solum ex Plutarcho ἡ sed etiam ex Theodoreto cognitae sint, mirum esset, si Moschion Xeno- erates Aegyptii Apollodorus et Chrysippus aut omissi apud illos aut generaliore lemmate comprehensi essent. adde quod Heracliti opinio distat et Empedoclis integer versus eitatur idem quem Cieero l. c. signi- fieat αἶμα γὰρ ἀνθρώποις περιχάρδιόν ἐστι νόημα [329 St.] qui in Aétio bre- viter tangitur. Protagoras sane ex ista serie expellendus est. Praxa- goras Pamelio videbatur, nos paulo probabilius Pythagoram ex Aétio reducemus, sed fuit latini seriptoris fons etiam uberior. eiusdem ca- pitis initio postquam Dieaearchi philosophi, Andreae et Aselepiadis medieorum principale tollentium opiniones reiectae sunt, fere eosdem philosophos, quos exhibui, brevi indieulo complexus praemittit: sed plures philosophi adversus Dicaearchum: Plato Strato Epicurus Democritus Em- pedocles Socrates |l. Xenocrates] Aristoteles οἱ medici adversus Andrean el Asclepiadem: Herophilus Erasistratus Diocles Hippocrates et ipse So- ranus. nova lemmata exsurgunt haee Democritus [Plae. IV 5 1] Aristo- teles Diocles' atque Soranus, qui mox in certamen vocabitur, simulac c. 43. 54. 14 contulero cum Placitis. IV 5 6 οἱ Στωιχοὶ πάντες ἐν ὅλῃ τῇ χαρδίᾳ ! apud Theodoretum legitur Placit. IV 5 6--8 Ἐμπεδοκλῆς δὲ xol ᾿Αριστοχλῆῇς xal τῶν Στωικῶν ἡ ξυμμορία τὴν καρδίαν xti. Aristocles nullus est in Placitis, restituunt vulgo probabiliter ᾿Λριστοτέλης. nonne Tertulliano uti licet ad rescribendum ' Aptszo(zé)zc Διογχλῇς᾽ fuit cum etiam in Plutarcho IV 5 1 Διογένης ex. Διοχλῆς corruptum putarem [cf. Rose A. Ps. p. 219, 0 8.1.1. certe nulla est controversia quin Stoicam manum passa sit si PROLEGOMENA 205 Tertull. e. 43. Plae.^V 24 4 Stoici somnum resolutionem sen- Πλάτων οἱ Στωιχοὶ τὸν μὲν ὕπνον sualis vigoris affirmant. γίνεσϑαι ἀνέσει τοῦ αἰσϑητιχοῦ πνεύ- Epicurei deminutionem spiritus | ματος animalis. Ánarzagoras cum Xenophane V 25 2 ᾿Αναξαγόρας xatà χόπον defeliscentiam. τῆς σωματιχῇς ἐνεργείας γίνεσϑαι Empedocles εἰ Parmenides V 25 4 Ἐμπεδοχλῆς. - - ὕπνον δὲ refrigerationem. γίνεσϑαι διαχωρισμὸν τοῦ πυρώδους Strato segregationem consati spi- ritus | Democritus indigentiam spiritus Aristoteles marcorem circum- | V 25 1 ᾿Αριστοτέλης . .. ἢ τὸ cordialis caloris iy τῇ xapüía χαταψυχϑὲν ϑερμόν e. 54. | . . . Omnes ferme philosophi; qui immortalitatem —— animae — qualiter qualiler volunt, tamen vindicant ut Pythagoras ut Empedocles ut | Plato quique aliquod illi tempus indul- | IV 13 [ef. Theod.] οἱ δὲ Στωι- gent ab excessu usque in conflagra- | xol τὰς χωριζομένας τῶν σωμάτων lionem unicersitatis ut Stoici suas ψυχὰς διαρχεῖν μὲν xal χαϑ᾽ ἑαυτὰς ζῆν solas id est sapientum animas in | . . . τὴν δὲ ἰσχυροτέραν οἷα ἐστὶ περὶ supernis mansionibus collocant. | τοὺς σοφοὺς καὶ μέχρι τῆς τοῦ παντὸς | ἐχπυρώσεως. c. 14 dividitur autem. ἐπ partes | — IV 4 2 [[υϑαγόρας Πλάτων ...διμερῆ munc in duas a Platone | τὴν ψυχήν. | | ΙΝ Τ1 καὶ Iloüaqópac . . . xai Πλάτων xai Ἐμπεδοχλῆς .. . ἄφϑαρ- toy εἶναι τὴν ψυχὴν ἀπεφήνατο. nunc in ires a Zenone nunc in quinque (ab Aristotele) ' IV 4 3 [ef. Theodoret.] 6 o£ 'Ap:- el in sez a Panaetio | στοτέλης πέντε εἶναι ταύτης ἔφησεν in septem a Sorano | ἐνεργείας τὴν ὀρεχτιχὴν τὴν ϑρεπτιχὴν | τὴν αἰσϑητιχὴν τὴν μεταβατιχὴν τὴν | διανοητιχήν. etiam in octo penes Chrysippum | — IV 4 οἱ Στωιχοὶ ἐξ ὀχτὼ μερῶν φασι eliam in novem penes Apollo- ᾿ συνεστάναι. phanem | sed etiam in decem apud quos- genuina est Diogenis opinio. cf. Panzerbieteri fr. p. 87. Philippsonis ὕλη p. 202? Zeller I* 2083. ! addidi ab Aristotele || in versu extr. est decem apud in ed. princ, duodecim apud in eod, Agobard. et Oehleriana '| p. 206, 5 in duodecim vulgo, codd. et Oehler XV7I || p. 206, 6 ita aliae cod. A. reliqui in alias. 206 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE dam Stoicorum et in duas am- plius apud Posidonium qui a duo- bus exorsus lilulis principali quod aiunt ἡγεμονιχὰν et rationali quod aiunt ληγιχὸν in duodecim erinde pro- secuit, ila aliae er aliis species di- vidunt animam. quantopere c. 43 et 54 Aétio gemella sint, non est quod fusius do- ceam. novissimum tamen caput ut est Placitis multo uberius ita diffi- eultatibus quoque non nullis obstructum. nam Posidonii tam mira videtur sententia, ut Zellerus prorsus desperaverit. ' forsitan audaeiae videatur dissuadente illo perieulum facere. sed faciam tamen. duodecim partes bifariam seinduntur, ergo senae utrique titulo tribuuntur. atqui sex partes proposuerat Panaetius octo vulgatis τὸ φωνητιχὸν et τὸ σπερματιχὸν de- trahens. eandem rationem secutus erat Mnesarchus Panaetii successor. Galen. h. phil. 6. 34 p.251 Καὶ Μνήσαρχος δὲ τὴν Στωιχῶν ὑπόληψιν ἐπιχρίνων τὸ φωνητιχὸν xal τὸ σπερματιχὸν περιεῖλεν οἰηϑεὶς τῆς αἰσϑητιχῇῆς δυνάμεως ταῦτα (μὴ) μετέχειν. μέρη δὲ τῆς ψυχῆς ὠήϑη μόνον τὸ λογιχὸν xal τὸ αἰσϑητιχόν. i e. quinque sensus et principale. iamne apparet quomodo in ridiculum sit errorem duetus Tertullianus? nempe Posidonius sex Panaetii partes amplexus generaliter addidit τὸ αἰσϑητιχὸν xol τὸ λογιχὰν ἢ ἥγεμονιχόν quos titulos eum senis illis singulos inesse crederet ad ingentem numerum pervenit. hine altera pullulavit illius stribligo quasi ullo modo λογιχόν et fsuovxóv distaret. eadem simplicitate ad denarium Stoicorum numerum diluendum venitur. idem Galenus manum eommodat p. 256. Στωιχοὶ δὲ τέσσαρα μέρη τῆς ψυχῆς εἶναί φασι λογικὸν αἰσϑητιχὸν φωνητικὸν σπερματιχόν [ef. Nemes. 15 p. 96]. quibus eum eodem errore Panaetii sex adderet, sane decem effecit. Sed sit Tertullianus in his argutiis inscitius versatus, tamen prae- elaro usus est libro. cuius auctor inter vetustos philosophos iniuria occultus iamiam prodeat res suas repetiturus. nam eo est compilator animi candore, ut ne tantillum quidem dubitationis quem sequeretur re- liquerit.. Soranus Ephesius Stoicorum, ut videtur, opinionem tradens et hie et supra ita monstratur, ut apertius non possit," tamen rara eius ! II 1, 517? iniieweit dieser annahme neben dem missverstündlichen, tas sie zu ent- halten. scheint, richtiges zu grunde liegt, getraue ich mir nicht zu entscheiden. ? c, 15. extremus et ipse Soranus. similiter c. 25 post optimas medicorum mermorias: hoc [de instrumentis velut anulocultro, hebeti unco, ἐμ βρυοσῳάκχτῃ loquitur] et Hippo- erates habuit εἰ Asclepiades εἰ Erasistratus et maiorum [l. vivorum] quoque prosector Herophilus et mitior ipse Soranus. ergo istinc manavit c. 10 Zerophilus ille medicus aut lanius, qui sercentos ersecuit ut naturam scrutaretur qui hominem odit (1. occidit) u! nosset, nescio an omnia interna eius liquido exploravit ipsa morte mutante quae vize- rant [Ὁ] et. morte. non. simplici sed. ipsa inter artificia ezsectionis errante. philosophi etc. Soranum medicorum historiae operam navasse ex scholiis Oribasii III 687 Daremb. disci- mus, ubi illum ἐν ταῖς τῶν ἰατρῶν διαδοχαῖς citant. PROLEGOMENA 201 religiositas hie non substitit, e. 6 de insignioribus argumentationibus, in- quit, eri! etiam illa quod omne corpus corporalibus ali iudicent animam vero ul incorporalem incorporalibus sapientiae scilicet studiis. sed nec hic gradus stabit etiam Sorano melhodicae medicinae instructissimo auctore respondente animam corporalibus quoque ali . . . ita etiam ipse Soranus plenissime super anima commentatus quatuor voluminibus et cum omnibus philosophorum sententiis expertus corporalem animae substantiam vindicat etsi illam immortalitate fraudavit. Soranus igitur elarus methodieus idemque eruditus philologus Traiano suppar pretiosum illum opinionum thesaurum collegit, euius heres est faetus Tertullianus. hine non modo quae nominatim afferuntur c. 8. 13. 25, sed quotquot de medicis et philosophis paulo melioris notae inve- niuntur, accurate pro eaptu Tertulliani deseribuntur. dices 'eredo medi- eos, sed philosophos unde a Sorano quam a Tertulliano ex Aétio fortasse transvectos arbitrari mavis?' possum de fideli concordia monere, qua sine eommissura medici et philosophi miseentur ', possum Tertullianum testari qui eum cum omnibus philosophorum sententiis expertum dicit, sed tu rei gravissimae magna desideras et invieta argumenta. quid? si idem tibi eaput περὶ ἥγεμονιχοῦ, unde profeetus sum, ex eiusdem Sorani libro περὶ ἐτυμολογιῶν τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου apponam, vietusne dabis manus? en Pollueis exeerptum eum Placitis iterum conlatum. Polluce. onom. II 226. Aét. Plac. IV 5. xal ἔστιν ἢ ψυχὴ πνεῦμα ἢ πῦρ 7, IV 5 1 Ἱπποχράτης μὲν γὰρ xal Δη- alua ἢ ὅτι ἄν δοχῇ τοῖς σοφοῖς ... χαὶ 6 μὲν νοῦς xal λογισμὸς xal ἦγε- μονιχόν, εἴτε περὶ ἐγχεφάλῳ ! χατὰ | | γικὸν xal νοερὸν περὶ τὴν χεφαλήν. Πυϑαγόραν xat Πλάτωνα ἱδρυμένος. εἴτ᾽ ἐν παρεγχεφαλίδι ἢ μήνιγξιν ὡς πολλοῖς τῶν ἰατρῶν δοχεῖ. εἴτε χατὰ τὸ μεσόφρυον ὡς ἔλεγε Στράτων. εἴτε περὶ τὸ alua ὡς Ἐμπεδοχλῆῇς τε χαὶ ᾿Αριστοτέλης. εἴτε περὶ τὴν χαρδίαν ὡς ἣ Στοά. Similitudo quanta sit vides. vestigia eertissime adgnoscere mihi videar. μόχριτος καὶ [Ιλάτων ἐν ἐγχεφάλῳ τοῦτο ἱδρῦσϑαί εἰρήχασιν. IV 510 Πυϑαγόρας. .. τὸ δὲ λο- IV 5 3 Ἐρασίστρατος περὶ τὴν μήνιγγα τοῦ ἐγχεφάλου ἣν χαὶ ἐπιχρα- νίδα λέγει. ΙΝ ὃ 2 Στράτων ἐν μεσοφρύῳ. ΙΝ ὃ 8 Ἐμπεδοχλῆῇς ἐν τῇ τοῦ | αἵματος συστάσει. οἵ, Theodoret. IV 5 6 οἱ Στωιχοὶ πάντες ἐν ὅλῃ τῇ χαρδία. sed rationem debeo, eur Soranei libri iam in E. Rohdei de Iulii ! velut Moschio c. 15. is fuit methodicus ante Plinium, Sorano utique notus etsi de libello περὶ τῶν γυναιχείων παϑῶν Moschionis qui ex latino versus Soranique eiusdem ti- tuli libello est simillimus, nondum satis constat. κοσμητιχοῦ apud Galen. XII 416. sed citat Soranus Moschionem διὰ τοῦ * supra p. 203 erat in capite. sed haec est perpetua confusio velut Plutarchus quo- que 1. c. ἐν τῇ χεφαλῇ cf. IV 5 19. 208 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE Pollueis fontibus quaestionum corollario recte observatum est p. 85 pauca in onomastici altero libro e Sorani etymologiis decerpta esse. sed haec ille aliud agens lento braechio quaesivit, quae denuo erunt auctioribus subsidiis pertraetanda. neque enim ad manum tune erant Milleri e co- dice Florentino Etymologiei supplementa, unde Sorano quoque non nihil affluxit nec Meletii monachi de natura hominis synopsin novit, quo praeter Nemesium et Basilium Sorani integer paene libellus male dilaceratus intextus est [cf. de Galeni histor. phil. sent. contr. V]. hine igitur ad- seitis Orionis etymologi conspicuis fragmentis [cf. Kleist de Philoxeni stud. etymol. Gryph. 1865 p. 16 8q.] Sorani etymologias ut ineptas ple- rumque more veterum ita optimae eruditionis refertissimas ' facile resti- tuere licebit. quo faeto fore ut de Polluce quoque certius iudicari possit scio. sed hoc alias. constat et ab Rohdeo intellectum est praeter Aristotelis de historia animalium libros et praecipue Rufi περὶ ὀνομασίας τοῦ ἀνθρώπου * vix quidquam alienae originis arcessitum esse nisi Soranea. ergo illo loeo eum de Sorano ex Tertulliano c. 15 eonstet et Rufi ratio abhorreat, certo certius Pollucis fontem exploratum habemus. mos est Sorano conleetam eruditionem ubivis venditare. unde quae in etymologiis proposita erat μήτρας vocis originatio iterum apparet in arte obstetricia [ed. Diez p.5 cef. περὶ μήτρας Rohde p.86] sed est Pollueis ecloga paulo eontraetior non solum in verbis sed etiam si Tertullianum conferas in opinionibus. unum tamen ex fuga lieet revoeare. nam quod Pollux II 46 de cerebello (παρεγχεφαλίς) dieit χαλεῖται δὲ xol ἐπιχρανίς nom dubito ex Sorani de Erasistrato loco quin petitum sit. * lieet hine Aétii in- eredibilem errorem castigare et Sorano' duee emendare. consentiunt Plutarehus et Theodoretus Erasistratum animi sedem colloeasse περὶ τὴν μήνιγγα τοῦ ἐγχεφάλου ἣν xai ἐπιχρανίδα λέγει [Theodoretus: περὶ τὴν τοῦ ἐγκεφάλου μήνιγγα xtÀ.]. si quis num medicus fuerit Aé&tius haesitet, hoc uno loco omnem dubitationem profligo. Quid? medicum tam rudem fuisse credis, ut piam matrem cum cerebello confunderet? cerebrum enim duabus membranis (μήνιγξιν) contineri eonstat, quarum alteram eireum 0s validiorem (duram matrem vocant) alteram eireum cerebrum infirmiorem esse docent (piam matrem vel μήνιγγα xav ἐξοχήν), ef. Rufus p.40 Turm. antiqui velut Hippoerates περὶ σαρχῶν * et Empedocles v. 322 St. etiam ! Soranus a Tzetza exeges. in Il. p. 126 H. laudatur in eis qui τῆς Ὁμηριχῆς ἐτυμο- λογίας ἐπεμελήϑησαν. 3 Rufum post Hauptium Herm. III 224 Rohdeus recte monstravit. Rufi epitomis, unde integrum Opus aliquando restituendum erit, praeter editas duas et Pollucis excerpta [Rohde p. 87] etiam ὀνοματοποιία τῆς τοῦ ἀνθρώπου ϑέσεως addenda est, quam ex codice Palatino δες. 302 s. XVI chart. f. 84* descriptam habeo. alterum exemplum Colonn. n. 12, cuius meminit Daremberg not. et extr. I p. 125, Romae, invenire non contigit. * immo certum est, cum Meletius p. 54, 18 Cr. habeat xal ἡ παρεγχεφαλὶς ἣν καὶ ἐπι- xpavíba [codd. zapaxpav(ba, C παρεγχρανίδα] καλοῦσιν. * sed propria vel illi distinctio constat. de loe. hom. 2 [VI p. 280 L.] μήνιγγες δὲ δύο εἰσὶ τοῦ ἐγχεφάλου ἡ μὲν ἐπάνω παχυτέρη, ἡ δὲ λεπτὴ τοῦ ἐγχεφάλου ἁπτομένη. LL ςςᾳ'λὸρᾷπ δ PROLEGOMENA 209 de aliarum eavernarum tunieis μήνιγγος voee utebantur. sed nemo herele unquam ipsum cerebrum vel cerebellum membranam vocavit. neque si quis praevarieatus Aétiana torqueat ut ἣν ad proximum ἐπιχρανίδα referat et ἐγχεφάλου id esse interpretamentum explicet, quidquam luerabitur. con- stat enim ἐπιχρανίδα unum sonare cerebellum [ef. Galen. II 125, 12]. erroris eausam hane suspicor pristini exemplaris formulam dedisse: περὶ τὴν τοῦ ἐγχεφάλου μήνιγγα T, παρεγχεφαλίδα ἣν xai ἐπιχρανίδα χαλοῦσιν. sie homo umbratilis labi poterat. sed lapsus est etiam Pollux sive librarius. nam vulgatur εἴτε παρ᾽ ἐγχεφαλίδι. vocem nihili ἐγχεφαλίδος, quam tulit Bekkerus, leniter coniunetis voeabulis παρεγχεφαλίδι emendavit L. Dindor- fius in Thesauro: ipse praepositionem necessariam addidi. Soranus autem fuit qui suopte marte μήνιγγας pro singulari numero poneret. nam Ter- tullianus quoque in membranulis vertit. Singulari fortuna contingit, ut etiam ultra Soranum quaestionem pro- movere lieeat. nam eum Tulliana [cf. p. 202] consimilia sint, antiquum fontem velut odoramur. quem monstrat Sextus adv. mathem. VII 313 ἐπεί περ εἰ ἑαυτὸν καταλαμβάνει ὁ: νοῦς xui τὸν τόπον ἐν ᾧ ἐστι συγχαταλήψεται. πᾶν Ἰὰρ τὸ χαταλαμβάνον σύν τινι τόπῳ χαταλαμβάνεται. εἰ δὲ xal τὸν τόπον ὃ νοῦς τὸν ἐν ᾧ ἔστι συγχαταλαμβάνει ἑαυτῷ ἐχρῆν μὴ διαφωνεῖσϑαι τοῦτον παρὰ τοῖς φιλοσόφοις, τῶν μὲν χεφαλὴν λεγόντων εἶναι τῶν δὲ ϑώραχα xal ἐπ᾽ εἴδους τῶν μὲν ἐγχέφαλον τῶν δὲ μήνιγγα τινῶν δὲ χαρδίαν ἄλλων δὲ ἥπατος πύλας T τι τοιοῦτο μέρος τοῦ σώματος. διαφωνοῦσι δέ γε περὶ τούτου οἱ δογματιχοὶ τῶν φιλοσόφων. οὐχ ἄρα χαταλαμβάνει ξαυτὸν 6 νοῦς. quod dicit ἥπατος πύλας ad Platon. Tim. p. (1 spectare videtur. sed novit ut Plaeita μήνιγγα singularem. sceptieum quendam opinionum dis- sensionem cavillantem per transennam videas. nomen paulo infra apparet VIL 349 οἱ μὲν μηδέν φασιν slvat αὐτὴν | [se. διάνοιαν] παρὰ τὸ πῶς ἔχον σῶμα χαῦ- | ἅπερ ὁ M xatapy os οἱ δὲ εἶναι μὲν ἔλε- | 4o» οὐχ ἐν τῷ αὐτῷ δὲ τόπῳ περιέχε- Tertull. e. 15 [ef. p. 203] ut neque σϑαι, ἀλλ᾽ οἱ μὲν ἐχτὸς τοῦ σώματος | eririnsecus agitari pules. principale ὡς Αἰνησίδημος χατὰ Ἡράχλειτον, | istud secundum Heraclitum. idem οἱ ὃὲ ἐν ὅλῳ τῷ σώματι χαϑάπερ τινὲς | c. 14 non longe hoc exemplum est a χατὰ Δημόκριτον οἱ δὲ ἐν μέρει τοῦ Stratone et Aenesidemo el Hera- σώματος ὧν πάλιν πολυσχιδεῖς εἰ- | clito. nam et ipsi unitatem animae σιν ai γνῶμαι xal ot μὲν διαφέρειν tuentur quae in lolum corpus diffusa οἱ αὐτὴν τῶν αἰσϑήσεων ὡς οἱ πλείους oí | ubique ipsa velut flatus in. calamo δὲ αὐτὴν εἶναι τὰς αἰσϑήσεις χαϑάπερ | per cavernas ila per sensualia variis διά τινων ὑπῶν τῶν αἰσϑητηρίων xpo- | modis emicel non tam concisa quam χύπτουσαν ἧς στάσεως ἦρξε Στράτων | dispensata. τε ὃ φυσιχὸς xai Αἰνησίδημος. | quae bie Aenesidemo ipsi tribuuntur opiniones, dubitari nequit quin ab illo explicatae tantum et diiudieatae fuerint. de Heraelito certe constat, quia utramque opinionem animam et extrinseeus agitari sive vagari et Diels, Doxographi graeci. 14 210 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE per sensualia prorumpere in Sexti loco VII 129 comprehensam videmus. τοῦτον OT, τὸν ϑεῖον λόγον xaU' 'Hpdxksttoy δι᾿ ἀναπνοῆς σπάσαντες vospol γι- γόμεϑα xal ἐν μὲν ὕπνοις ληδαῖοι χατὰ δὲ ἔγερσιν πάλιν ἔμφρονες. ἐν γὰρ τοῖς ὕπνοις μυσάντων τῶν αἰσϑητιχῶν πόρων χωρίζεται τῆς πρὸς τὸ περιέχην συμ- φυΐας ὁ ἐν ἡμῖν νοῦς μόνης τῆς χατὰ ἀναπνοὴν προσφύσεως σῳζομένης οἱονεί τινος ῥίζης, χωρισϑείς τε ἀποβάλλει ἣν πρότερον εἶχε μνημονιχὴν δύναμιν. ἐν δὲ ἐγρηγορόσι πάλιν διὰ τῶν αἰσϑητιχῶν πόρων ὥσπερ διά τινων ϑυ- ρίδων προχύψας ! καὶ τῷ περιέχοντι συμβαλὼν λογιχὴν ἐνδύεται δύνα- μιν. ὅνπερ οὖν τρόπον οἱ ἄνθϑραχες πλησιάσαντες τῷ πυρὶ xat' ἀλλοίωσιν διά- mupot γίνονται χωρισϑέντες δὲ σβέννυνται. οὕτω xal ἢ ἐπιξενωϑεῖσα τοῖς fus- τέροις σώμασιν ἀπὸ τοῦ περιέχοντος μοῖρα χατὰ μὲν τὸν χωρισμὸν ἄλογος γίνεται χατὰ δὲ τὴν διὰ τῶν πλείστων πόρων σύμφυσιν ὁμοιοειδὴς τῷ ὅλῳ χαϑίστα- ται. Ὁ Aenesidemo haee deberi eo maxime intellegitur, quod τὸ περιέχον (ab Heraelito eadem obscuritate qua ab Anaxagora fr. 2 dietum) quasi τὸν περιέχοντα [se. ἀέρα] vulgari consuetudine dixisset, explieavit. nam aera in istius eommentario intellegendum esse patet. idem autem Aene- sidemus affertur testis Tertull. c. 9 non w! aer sit ipsa substantia eius [animae] e!si hoc Aenesidemo visum est et Anaximeni puto secundum quos- dam et Heraclito. hine eum Stoieae doctrinae quae animam ἀπόσπασμα τῆς τοῦ παντὸς ψυχῆς volebat meminisset, ad singularem hane sententiam pervenit ef. Sext. phys. II 233 τό zs ὃν χατὰ τὸν Ἡραάχλειτον ἀήρ ἐστιν ὥς φησιν 6 Αἰνησίδημος. simul id elementum proposuit, unde facillime exte- nuando et densendo perpetuam vicissitudinem Heraelito affingeret, quam sceptieus homo in illo maxime suspiciebat. nam coniuncta est his con- trariorum eoneordia discors, quam Pyrrhoniis viam muniisse Aenesidemus perseveravit. Sext. P. H. I 210. Si verum est quod eonieeimus Aenesidemi esse Sextiana VII 129 et his vieina, intellegemus, qua ratione Sextus et Soranus ipsi Aenesidemo eas sententias tribuere possint, a quibus fuerit ut qui maxime remotus. nam sieut eeleetici eius saeculi dogmaticorum omnium miram concordiam contendebant, ita Aenesidemus dubitationis semina per philosophorum continuationem indagavit et colleeta proposuit. qua in re eum illos magis quam se loquentes faceret [ef. supra xa0' Ἡράχλειτον.. . . γινόμεϑα], errores infinitos apud posteriores procreavit, qui explanatorem opinionum eundem patronum eredebant. hine factum ut quem veteres resuscitasse Pyrrhonis seetam dicebant, eundem inconstantia absurda modo scepticum modo dogmatieum praesertim Heracliteum viri docti arbitrarentur. quo in ge- nere nemo argutius versatus est quam Leander Haasius de philosophorum ! ef. Philon. fragm. p. 615 Mang. àx τοῦ περὶ κοσμοποιίας, al αἱσϑήσεις ϑυρίσιν ἐοίχασι. διὰ γὰρ τούτων ὡσανεὶ ϑυρίδων ἐπεισέρχεται τῷ νῷ ἡ κατάληψις τῶν αἰσϑητῶν, καὶ πάλιν ὁ νοῦς ἐχχύπτει διὰ αὐτῶν. μέρος δέ ἐστι τῶν ϑυρίδων, λέγω δὴ τῶν αἰσϑήσεων, ἡ ὅρασις. ? Plac. IV 3.12 τὴν δ' ἐν τοῖς ζῴοις [Ψυχὴν] ἀπὸ τῆς ἐχτὸς xal τῆς ἐν αὐτοῖς ἀναϑυ- μιάσεως ὁμογενῆ. | "HB PROLEGOMENA 211 seepticorum sueeession. Wireiburg. 1875 p. 44 sq. miror unum quod ille . quasi prineipium statuit certum veri falsique adgnovisse eum iudicium. quod sane tradit Sextus VIII 8 οἱ δὲ περὶ τὸν Αἰνησίδημον xaU' Ἡ ράχλειτον xal τὸν Ἐππίχουρον ἐπὶ τὰ αἰσϑητὰ χοινῶς χατενεχϑέντες ἐν εἴδει διέστησαν. οἱ μὲν γὰρ περὶ τὸν Αἰνησίδημον λέγουσί τινα τῶν φαινομένων διαφορὰν xaí φασι τούτων τὰ μὲν χοινῶς πᾶσι φαίνεσϑαι, τὰ δὲ ἰδίως τινί, ὧν dAivUT, μὲν εἶναι τὰ χοινῶς πᾶσι φαινόμενα, ψευδῇ δὲ τὰ μὴ τοιαῦτα. quam faeile erat paucis pa- ginis ante VII 131 Aenesidemi verba sed de Heraelito ea dieta inspicere τὸ μὲν xowi, πᾶσι φαινόμενον τοῦτ᾽ εἶναι πιστόν ... τὸ δέ τινι μόνῳ προσπῖπτον ἄπιστον ὑπάρχειν διὰ τὴν ἐναντίαν αἰτίαν. nimirum Aenesidemus qui anti- quioribus sceptieis ab Haasio reete adnumeratur, de sensuum fide maxime dubitabat. quare priorum de hac re opiniones diligenter et copiose col- legit. at iunioribus sensuum fide aequiescentibus omnem investigandi labo- rem ut inanem et animos perturbantem reicere placuit, unde Aenesidemi seientiam atque disquisitionem, qua priorum perieula expliceaverat, riserunt P. Hyp. I 210sq. at mehercules plane aliter in eum invecturi erant, si ille quod vulgo eredunt relieto seeptieae sectae patrocinio dogmatieorum more de aere et consensu eommuni eeterisque, quae Sextus fabulatur, affirmavisset. Aenesidemum qui vere intellegere voluerit, a Photii Pyrrho- niorum librorum exeerpto c. 212 proficisci debet, Sexto nisi cautissime non utetur, quippe qui doetrinam multifariam propagatam sine iudieio tradat. ' sed de Sexti fide infra e. xviu. Aenesidemus igitur, ut ad propositum redeam, dubitandi eausam ex ipsa philosophorum pugna petivit velut Clitomachus in Cieeronis Lucullo quem vituperat propterea Sextus adv. math. IX 1 p.391, 20 B. neque uberior erat discordiae loeus quam de anima philo- sophorum opiniones, quas haud dubie saeeuli more ex exemplari quodam transeripsit. ergo eum Aétii summa similitudo per tot tamque diversos eompilatores servata sit, non me ceontineo quin etiam Aenesidemum Plaeitorum vetustorum doetrina adiutum dieam. neque nietuo ne alia probabilior ratio inveniatur, modo Soranum Seeptieci maxime vestigia se- eutum esse concedas. vide modo quam aceurata sit temporum coneordia. vix enim dubium est quod Haasius l. c. p. 15 contra Zellerum recte evieisse videtur, quin ad eundem L. Tuberonem Ciceronis familiarem Pyrrhonios suos libros miserit Aenesidemus, cuius nomine Varro loghi- storieum quem dixi ornatum volebat.' eadem eondicio Tulliani eatalogi, quem ex Tuseulanis excerpsi, ut etiam huie ex commodissimo illo the- sauro aliquantum redundasse existimemus. sed ilud ad certum haud aeque adduci potest. nam ipsa Plaeita adiisse Ciceronem eum parum sit eredibile, euius opera et intercessione usus sit vix umquam enodabi- ' iuniorum Scepticorum compendia monstrat P. H. I 222 vov δὲ ὡς iv ὑπομνήματι διαλαμβάνομεν xazà Μηνόδοτον xal Αἰνησίδημμον. de Menodoto saeculi alterius p. Chr. ineuntis medico empirico cf. Haas l. c. p. 14 sq. ' Tuberoni familiari Panaetii libros de officiis scripsit Hecato Rhodius cf. Cic. de off. III 15 63. acad. prior. II 44 135. ergo studia philosophiae avita huic familiae. 14 * 919 XVI DE AETII PLACITORUM COMPOSITIONE tur. aeademiam redolet exordium II 23 harum sententiarum quae vera sit deus aliqui viderit: quae veri simillima, magna quaestio est. sed Ciceronem non ipsum loqui quis probare possit? hoe nolim opineris Aenesidemo eum usum esse. Seeptiei enim fama intra sectae fines continebatur, ut ne aequalibus quidem innotesceret. ' certe Cieero, qui eompluribus loeis [ο΄ Haas p. 36] fortasse ex Antiochi ore veterum Sceeptieorum disciplinam fraetam et exstinetam perseveravit, Aenesidemi librum aut non cognovit aut consulto ignoravit. «quam molesta et fortuitis casibus obnoxia tum temporis fuerit librorum etiam vulgatiorum cognitio, Ciceronis epistulae abunde docent. inter alia hue quadrant, quae de Nieonis περὶ πολυφαγίας 'Trebatio seribit VII 20 3. quae eum ita sint, unde Sorano tam reconditae doetrinae cognitio obtigit? nempe ex medici euiusdam seeptici libro. constat enim inde à Pyrrhone ad Sextum paene omnes medicinae stu- duisse sceptieos. de Aenesidemo quidem nihil eonstat. sed non solum Empiriei, verum etiam certe ab altero p. Chr. saeeulo methodiei, quod mireris, sceptieam rationem amplexabantur, qua via methodico Sorano Aenesidemi notitia tradita videtur. Veri simile est praeter Aenesidemum Soranum grandiori suo libro etiam alios fontes adhibuisse, quibus etsi eum Placitis aliquantum inter- cedit cognationis, tamen plus apparet diserepantiae. velut Tertulliani c. 5 accerserit. Eubulum aliquem et. Critolaum et Xenocratem οἱ isto. in loco amicum Platonis Aristotelem. forlassean eztruentur magis ad au- ferendam animae corpulentiam, si non alios e contrario inspexerint et qui- dem plures corpus animae vindicantes. nec illos dico solos qui eam de ma- nifestis. corporalibus effingunt ut Hipparchus et Heraclitus ez igni ut Hippon et Thales er aqua ut Empedocles et Critias ez sanguine ul Epicurus er atomis, si et atomi corpulenlias de coitu suo cogunt ut Cri- tlolaus et Peripatelici eius er quinta nescio qua substantia, si et. illa corpus quia corpora includit: sed etiam Stoicos allego qui spiritum praedicantes animam paene nobiscum, qua proxima inter se flatus et spiri- lus, lamen corpus animam facile persuadebunt. denique Zeno consitum spiritum definiens animam hoc modo instruit 'quo' inquit 'digresso animal emoritur corpus est, consito autem spiritu digresso animal emoritur, ergo consilus spiritus corpus est, consilus aulem spirilus anima est, ergo corpus est anima. vult οἱ Cleanthes non solum corporis lineamentis sed et ani- mae nolis similitudinem parentibus in filios respondere, de speculo scilicet morum οἱ ingeniorum et a[fecluum, corporis aulem similitudinem et dissi- militudinem capere et animam. — itaque corpus. similitudini οἱ dissimilitu- dini obnoxium. item corporalium et incorporalium passiones inter se non communicare. porro et animam compalti corpori, cui laeso ictibus vulneribus ' Diogenis et Aristoclis apud Eusebium memoria Sceptieis iunioribus debetur. contra Aenesidemum etinm illud facit, quod Stoicorum omninoque recentioris aetatis sententiae nt Ciceroni ità Aetio plurimae immixtae sunt, Sceptici Heracliteorum explicatio nus- quam, PROLEGOMENA 213 ulceribus condolescil, et corpus animae, cui afflictae cura angore amore coaegrescit [sic Latinius, eodd. cohaeresci!| per detrimentum socii rigoris, cuius pudorem et pavorem rubore alque pallore testatur. igilur anima corpus ez corporalium passionum communione. |ef. e, 25 v. C. Waehsmuth ind. schol. hib. Gott. 1875 p. 12] sed et Chrysippus manum ei porrigit constituens corporalia ab incorporalibus derelinqui omnino non posse quia nec contingantur ab eis . . . derelicto autem corpore ab anima affici morte. igitur corpus anima quae nisi corporalis corpus non derelinqueret. Inter tot tamque egregiae notae opiniones vix una alterave Placi- torum similitudinem stringit. velut Hipparehi (!) et Heraeliti placita illie inveniuntur IV 3 4 [Παρμενίδης δὲ xai Ἵππασος xai Ἡ ράχλειτος πυρώδη ταύτην χεχλήχασιν. sed suffieit hoe ne Aenesidemi memoriam Sorano obversatam putemus, qui aeris patrocinium hie quoque suseepit ef. Tertull. c. 9 supra 210, 17, ubi post Heraclitum eontinuatur mec ut lumen etsi hoc placuit Pontico Heraclidi. similiter Heraelidis opinio exstat in Aétio IV 3 6 Ἡραχλείδης φωτοειδῆ τὴν ψυχὴν ὡρίσατο. sed quis ex fortuita eius- modi concordantia quidquam eoncludere audeat praesertim in ea materia quae perpetuis philosophorum disceptationibus una omnium maxime agi- tata sit? quod ut aliis exemplis probemus, Macrobii uberrimum placito- rum de anima conspeetum subieiamus somn. Scipion. I 14 19. Plato dizit animam essentiam. se. moventem, Xenocrales numerum se moventem, Aristoteles ἐντελέχειαν. Pythagoras et Philolaus harmo- niam, Posidonius ideam, Asclepiades quinque sensuum ezercilium sibi consonum, Hippocrates spirilum tenuem per corpus omne dispersum, He- raclides Ponticus lucem, Heraclitus physicus scintillam stellaris essentiae, Zenon concretum corpori spiritum, Democritus spiritum insertum atomis hac facilitate motus ut corpus illi omne sit pervium, Critolaus Peripa- teticus constare eam de quinta essentia, Hipparchus (!) ignem, Anazi- menes aera, Empedocles el Critias sanguinem, Parmenides er lerra et igne, Xenophanes ez terra et aqua, Boethos ez aere el igne, Epi- curus speciem ez igne et aere el spiritu mirtam. Consentit eum his Aétii Plato IV 2 5 οὐσίαν νοητὴν ἐξ ξαυτῆς χινη- τήν. Xenocrates 88 3. 4 ἀριϑμὸν αὐτὸν χινοῦντα, Aristoteles S 6 ἐντε- λέχειαν. 8 8 Asclepiades συγγυμνασίαν τῶν αἰσϑήσεων. Heraclides IV 3 6 φωτοειδῇῦ τὴν ψυχὴν. Anaximenes $2 ἀερώδη. Epicurus 8 11 χρᾶμα ἐχ τεττάρων, ix ποιοῦ πυρώδους ἐχ ποιοῦ ἀερώδους ἐχ ποιοῦ πνευματιχηῦ ἐχ τε- τάρτου τινὸς ἀχατηνομάστηυ. cetera discrepant. Soraneis conveniunt Cri- tolaus Peripatetieus, tum Empedocles et Critias coniuneti et quod mirum est Hipparchus ille eodem mendo ex Hippaso corruptus. quae concordia necessitudinis indieium videtur, nisi forte casui tantum tribui mavis.' Maerobiani exemplaris memoria, quatenus eum Aétio consentit, ! ceterum. Heracliti in Macrobio opinio longe distat a vulgari sententia. nec tamen ex eius doctrina explicari non potest, 214 XVH DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS haud cunetor ex vetustis Placitis derivatum arbitrari quod ne temere coniectum eredas Asclepiadem et Posidonium Placitorum novissimos phi- losophos illie iuxta positos esse memento. sed certiora vix effieias quia quibus rivulis Maerobio tam proba materia affluxerit nondum satis est compertum. eiusdem eruditionis tenuia vestigia in Philoponi de anima arguta magis quam seita disputatione dispiciuntur. f. Α΄" [p. 4] Venet. 1535. Καϑόλου δὲ τὴν ψυχὴν οἱ μέν φασιν ἀσώματον εἶναι, οἱ δὲ σῶμα, καὶ τῶν σῶμα, οἱ μὲν ἁπλοῦν οἱ δὲ σύνθετον. xal τῶν σύνϑετον, οἱ μὲν ix συνημμένων σωμάτων οἱ 6b ἀσυνάπτων. τῶν ὃὲ ἁπλοῦν σῶμα εἰρηκότων τὴν ψυχὴν εἶναι οἱ μὲν εἰρήχασιν αἰϑέριον εἶναι σῶμα (ταὐτὸν δέ ἐστιν εἰπεῖν οὐράνιον) ὥσπερ Ἡρακλείδης 6 [[οντιχός. οἱ δὲ πῦρ ὡς Ἡράχλειτος ἐπειδὴ χαὶ πῦρ ἔλεγεν εἶναι τὴν ἀρχὴν τῶν ὄντων. οὕτως οὖν xxi τὴν ψυχὴν πυρίαν εἶναι διὰ τὸ εὐχίνητον. ni δὲ ἀερίαν ὡς ᾿Αναξιμένης xaí τινες τῶν Στωιχῶν. οἱ δὲ ἐξ ὕδατος ὡς Θαλῆς xal Ἵππων ὁ ἐπίχλην düso; ἐπειδὴ γὰρ τὴν γονὴν ἑώρων ἐξ ὑγρᾶς οὖσαν οὐσίας διὰ τοῦτο χαὶ ὕδωρ τὴν ἀρχὴν τῶν ὄντων ἐνόμισαν [οἵ, Arist. 405^ 2]... τῶν δὲ σύνϑετον σῶμα ὑπειληφότων οἱ μὲν ἐξ ἀσυνάπτων στοιχείων ὡς Δημόχριτος χαὶ Λεύχιππος xal ἁπλῶς οἱ τὰ ἄτομα εἰσάγοντες. ἔλεγον μὲν γὰρ ἀρχὰς τῶν ὄντων τὰ ἄτομα xal τὸ χενόν. εἶναι οὖν τὴν ψυχὴν ἐχ σφαιριχῶν ἀτόμων διὰ τὸ εὐχίνητον. [οἷν Aristot. 404 5]. οἱ δὲ &x συνημμένων ὡς Κριτίας 6 εἴς τῶν τριάχοντα αἴμα γὰρ ἔλεγεν εἶναι τὴν ψυχήν. [' «ipa γάρ. φησίν, ἀνϑρώποις περιχάρδιόν ἐστι νόημα᾽] totus loeus verbis fere eisdem translatus est a Philopono ex vetustiore anonymo in Arist. de anim. commentario, euius eclogae ex codice Pa- latino Heidelbergensi 281 & XI a G. Strehlkeo (Gedan. 1876) editae sunt. ef. e. XIV p.38sq.' Thales et Hippon etiam hic ut in Sorano [p. 212] coniuneti sunt, praeterea Critias aecersitur ex Arist. d. an. I 2 p. 405^ 6 ἕτεροι δ᾽ αἴμα χαϑάπερ Κριτίας. post τὴν ψυχήν finem facit cata- logi anonymus Heidelbergenis [in Vatie. initium deest]. ergo Philoponi unius inscitia faetum quod Empedoclis versus 329 St. αἴμα — γόημα [cf. supra p. 204] pro Critiae placito venditatur. Heraelidis opinio cum re- liqua Aétii Sorani Maerobii memoria discrepat, cetera aut Aristotelea sunt aut omnino vulgaria. XVII DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS Quo magis a compilatorum aetatibus ad ipsos fontes adscendimus, eo difficilior fit quaestio et plenior dubitationis. a Plutarcho enim et Sto- baeo certa ratione ad Aétium transgressi sumus, dein coniectura probabili ! jntegrum. commentarium sed initio ac fine mutilatum continet cod. Vatic. 268 s. XI. PROLEGOMENA 215 vetusta Placita ex reliqua electorum turba seerevimus. nune vero etiam ulteriora petituris maximo opere eavendum est ne divinationis aestus ad eam nos devehat oram, quam somnia vulgo tenere ferunt. nihilomi- nus, modo prudenter agas et sobrie, certo haud pauea, veri similiter multa proferri poterunt, quae ad Plaeitorum memoriam atque continua- tionem perspieiendam haud seio an sint gravissima. - Ae primum quae seripta in ipsis Placitis memorantur vel philoso- phorum vel poetarum, devio plerumque ae fortuito tramite illuc inlata sunt. ita frustra citatur Homerus I 3 2, carmen Pythagoricum I 3 8, Xenophanes I 3 12, Euripides V 19 3, Aratus ἐν τοῖς Φαινομένοις II 19 3, Empedocles à» τῷ πρώτῳ Φυσιχῶν 1 30 1! [ef. I 3 20 I 18 2], Leueippus ἐν τῷ [Περὶ νοῦ I 25 4. quae etiamsi constaret, quod contra est, ex ve- tustis Placitis omnia in Aétium transvecta esse, tamen fontes rimantibus eommodo esse nequeunt. de Stoieorum autem libris, quorum memoria in unum locum constipata est I 28 supra p. 178 dixi. similiter statuen- dum est de Aristotele, quo nemo crebrius in testimonium voeatur. velut I 18 6 ' Αριστοτέλης ἐν τετάρτῳ Φυσιχῆς ἀχροάσεως [IV 6 p. 213^ 23], ibidem- que ἐν τῷ [Περὶ τῆς Πυϑαγόρου φιλοσοφίας πρώτῳ [fr. 196 p. 1513529]. uter- que locus de Pythagoreis est. V 41 5 Δλεωφάνης ob μέμνηται ᾿ Δριστοτέλης ad librum de gen. anim. IV 1 p. 165^25 spectat. ad libros περὶ τῆς Πυϑαγόρου φιλοσοφίας etiam illa referenda videntur, quae II 29 4 de Py- thagoreis narrantur χατὰ τὴν ᾿Λριστοτέλειον ἱστορίαν xal τὴν Φιλίππου τοῦ Ὀπουντίου ἀπόφασιν [ef. V. Rose fr. 189, Arist. pseud. p. 209}. ex libro de sensu 3 p. 439* 31 διὸ xai ot Π|υϑαγόρειοι τὴν ἐπιφάνειαν χροιὰν ἐχάλουν ex- eerptum est I 15 2. Ipsius Aristotelis doctrina non minus saepe ex accurata eius lectione hausta est. Physicorum memoria redditur I 20 2 ex I1 5 p. 197* 5—10, I 29 3 ex I1 6 p. 197* 36, 123 2 ex III 2 p. 202* 5 cf. 251*9, libri de anima IV 86 ex IL 11 p. 4245 4 et II 6 p. 418* 6, IV 9 3 ex IL 6 p. 418* 12, libri de generatione el interitu 19 1 ex I 4 p. 320*2 cf. 1 321, de gene- ralione animantium. V 23.1 ex IV 1 p. 166" 13. Aristotelis Περὶ φύσεως liber eum a Clemente (Strom. VI 16) coniunetus eum Polybi dubia me- moria [ef. V. Rose Ar. pseud. p.380] de eadem re citetur, de qua post Aristotelem Hippocratemque Polybi lemma in Aét. V 18 5 adscribitur, intercedente nescio quo [cf. V. Rose p. 381] in Placitorum notitiam ve- nisse videtur. ' nusquam vero inter tot exempla locorum qui Aristotelis doctrinam compilanti obversabantur accurata addita est librorum notitia praeter II 10 3 ᾿Αριστοτέλους ἐχ πέμπτου σώματος |caelum consistere]. λέγει Ἰοῦν ἐν τοῖς περὶ τῆς φυσιχῆς ἀχροάσεως xal οὐρανοῦ λόγοις οὕτως. postrema λέγει ----οὕτως omittit Plutarehus, servavit Stobaeus qui Arii Didymi fr. 9 ' similitudo Placitorum quam ad fr. 3 affert V. Roseus l|. c. nulla est. laudo quod de Plac. V 17 2 dubitavit: quod de Zonarae etymologorumque loco p. 383 et 604, falli- tur cf. Arist. H. anim. I 13 p. 493* 23. 916 XVII DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS partem posteriorem adnexuit. quo referri illa nullo modo possunt. nec ad priora quadrant aecurate, si quidem quinta essentia! ab Aristotelis oratione abhorret. ergo si ad priora pertinent, liberiore modo caelestia illie traetari meminerat is qui adseripsit. sed quisnam seholii auctor? si formulas λέγει γοῦν οὕτως ἐν τῷ Τιμαίῳ et similes Stobaeanas esse con- cesseris [ef. supra p. 75], de Stobaei interpolatione non dubitabis, etsi ipsa seriptoris verba non ut illie post οὕτως addita sunt. quae si forte quispiam intereidisse in libris putet, haud adsentior. nam gemino lem- mate περὶ τῆς φυσιχῆς ἀχροάσεως xai οὐρανοῦ [codd. αὐτοῦ, non dubito de Spengelii emendatione] non is uti solet qui alterum post alterum locum alaturus est. ergo Stobaeum credo ex scholastiea memoria Aétiana verba amplificasse. * Hine ad diffieiliorem quaestionem ianua patet. ab utro Aristotelis testimonia deeretaque diligentem illius lectionem prodentia profecta credis ab Aétio an vetustorum Placitorum conditore? nimirum explosa est Strabonis ex veris falsisque mire mixta de Seepsio hypogeo narratio, quam Plutarchus [Sull. 26] secutus eis quae de Andronico fando audi- verat haud seite amplifieavit. constat intra scholae certe fines Aristotelis nullum librum ne Metaphysica quidem legi esse desita [cf. Zeller abh. d. K. Ak. d. Wiss. h. phil. Berl. 1877 p. 145—167]. sed vehementer dubito num ante oetavum a. u. saeeulum pragmatieorum Aristotelis scri- ptorum tanta cognitio apud eum fuerit, qui vetusta Placita collegit. nam aliud est singularia eius commentaria cognovisse, velut si Cieero Topica se habere gloriatus est [top. 1 3 ef. 2 6. 7 8 35 de orat. II 36 152] vel si 'Tyrannionis opinor suasu Luculli bibliotheca commentarios quosdam Ari- stolelios [de fin. III 3 10] eontinuit* vel si in Philodemi seriptis 'Apisro- ! repetitur τὸ πέμπτον σῶμα Aet I 7 53 3 22 I 12 3 II 7 δ, 3. Stobaei interpolatione II 25 13 Πρακχλείδης xal Ἴγχελλος γῆν ὁμίχλῃ περιεχομένην [lunam esse] Ocelli nomen additum esse dixi p. 100 '. nam nec Plutarchus nec Theodo- retus alterum noverunt lemma. praeterea nullus est de luna locus in subdito Pseudocelli lihro quem nos tenemus et tenuit dorice conscriptum sed rebus non diversum Stobaeus. neque veri simile talia aut in libro de universo aut in ceteris qui olim Ocelli ferebantur tractata fuisse. genuina autem scripta nulla fuisse videntur. unde igitur Stobaei memo- ria? aut fallor ant superiora II 13 15 Ἡραχλείδης xai οἱ Πυϑαγόρειοι ἔχχστον τῶν dacé- ρὼν χόσμον ὑπάρχειν γῆν περιέχοντα ἀέρα ansam dederunt Pythagoreorum instar Ocel- lum, quem Stobaeus suspiciebat cf. ecl. I p. 422—428. 338 H., introducere. simili fraude Ocelli mentio fit in Sext. Empir. adv. math. IX 316, ubi Aristotelis simulatur socius. * "Tyrannionem illum Amisenum, non iuniorem etiam Ciceronis bibliothecam ordinasse et supplevisse demonstravisse videtur Planerus de Tyrannion. grammat. Berol. 1852 p. 4? 6. sj Plutarcho ]| e. fidas ''yrannionis studia ante Andronicum ponenda sunt. atqui Ámiso 3. 684 a. nu. expugnata Tyrannio captus Romam transvectus est, ubi Aristoteli incubuisse dicitur. ergo Andronicus vix ante a. 700 admirabilem suam editionem condidisse putan- dus est. e Tyrannionis ore accepisse Ciceronem, quae de Aristotelis re publica significa- vit, de fin. V 4 11 ad Qu. fr. III 5 1, de leg. III 6 & coniecit Susemihlius ad Ar. Polit. p. XLV. sed Philodemus in libro περὶ χαχιῶν xab τῶν ἀντιχειμένων (Arist. Oecon. ed. Goettling. p. 41 5844.) Oeconomica sub 'Theopbrasti nomine [p. 45,9] probe cognovit et PROLEGOMENA 9211 τέλους ἀναλυτιχὰ xal (περὶ φ)ύσεως apparent [v. Spengel Philolog. supplem. II 532], aliud gravissimorum seriptorum erebram movere mentionem. illud in Ciceronis aetatem quadrat, qui Aristotelem praeter admodum paucos philosophis ignorari dieit [top. I 3], hoe in proximam aetatem, ubi per Andronici scholam Stagiritae scripta diligenti interpretatione in severioris disciplinae orbem introduci coepta erant. vetustorum igitur Placitorum explicatori haud dubito quin ea Aristotelis deereta adseribenda sint, quae non ex accurata ipsius doetrina, sed ex recentiorum Peripateticorum schola recepta videantur, quod genus Arius fere et Cicero adhibere solent [cf. Krische p.308 et quae supra exposui p. 188], eontra sicubi ipsa seripta leeta apparent, ibi Aétii adgnoseo supplendi studium. ae ne arbitrarium putes hoe discrimen, quod supra dixi p. 134 sqq. repetam, in prooemiis Peripateticorum potissimum seholam respiei. ergo si, ut hoe utar, I 1 ? Aristoteles citatur ἔστιν οὖν xarà τὸν ᾿Δριστοτέλην ' φύσις ἀρχὴ χινήσεως xal ἠρεμίας ἐν ᾧ πρώτως ἐστὲ xal οὐ χατὰ συμβεβηχός, quod ex physice. IT 1 p. 192» 21 eisdem fere verbis expressum est, si iudicia quae de Ionicis addere Aétio libuit eiusdem libri tineta sunt eoloribus, nonne omnia &uadent ut Aristotelis usum iuniori Aétio reservemus? Hine erit fortasse quispiam, qui Theophrasti quoque usum — nam ad eum post longas ambages tandem revertor — Aétio sit vindicaturus. neque enim duplex illius testimonium, quod in conspectu p. 138 et 140 citavi, hane dissuadere videtur originem. nam II 29 7 ᾿λναξαγόρας ὥς φησι Θεόφραστος xal τῶν ὑπηοχάτω τῆς σελήνης ἔσθ᾽ ὅτε σωμάτων ἐπιπροσϑούντων praecedit 8 6 Anaxagorae generalior opinio de lunae defectu, euius Thales Plato Stoici mathematiei partieipes nominantur. eodem modo Xenophanis de sole decretum II 20 3 Ξενοφάνης 3x νεφῶν πεπυρωμένων εἶναι τὸν ἥλιον excipit doetum hoe supplementum Θεώφραστος ἐν τοῖς Φυσιχοῖς γέγραφεν Ex πυριδίων μὲν τῶν συναϑροιζομένων ἐχ τῆς ὑγρᾶς ἀναθυμιάσεως. συναϑροιζόντων δὲ τὸν ἥλιον. hine qui Aétii doetrinam laudaturus est, quasi limpidissimis rivulis vetusta Plaeita irrigarit, vereor ne egregie falsus sit. nam quod nomen illis duobus locis servatum est, inde explicandum, quod duplicis memoriae altera accuratior non sine auctoritatis nota priori addi poterat. hie enim obtinet eompilatorum mos ut nisi quid diversitatis appareat nomina auetorum sileantur. atqui vario modo "lheophrastea influxisse in Plaeita mox diligentius demonstrabo. quis igitur doetrinae multiplieis laudem Aétio quam vetusto Placitorum colleetori impertire excerpsit et aliquanto prius Cassius Dionysius Uticensis quem Varro de τὶ r. I l7 et alias sequitur. atqui Oeconomica coniuncta cum Politicis ut in codicibus, ita etiam anti- quitus circumlata esse videntur. certe ''heophrasto Politica quoque, ut illa, ab Alexandrinis non nullis et a Dionysio Halicarnassensi arch. V 73. 74 [conl. Arist. Pol. ΠῚ 14 sq4.] at- tribuebantur. ergo nihil obstat quominus horum quidem librorum vulgatam notitiam iam Tullianae aetati concedamus. ! eadem lemmatis forma utitur Aétius IV 8 4 χατὰ τοὺς Περιπατητιχοῦς, 218 XVII DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS mallet? neque quod in iudiciis l. I tertii capitis Theophrastea apparent vestigia, Opiniones inspexisse Aétium efficies, ubi non sine causa bio- graphum intercessisse p. 180 monui. meque alius est fons Theophra- steorum, quae ex eodem eapite mox proferam. Sed quid de singulis notitiis litigamus, quoniam totum Placitorum opus tamquam simulaerum ex admirabili Theophrasti monumento ex- pressum esse manifestum est? «quis enim qui opinionum memorias nobis- eum scrutatus est ubi primum eolleetae quaque via posteris traditae sint, sine illius beneficio ne consilium quidem Plaeitorum capi potuisse ne- gahit? confer argumentorum tabulam quae in vetustis Placitis fuisse pro- bavi p. 181. nonne congrua ommia praeter terrestria, quae Theophrastus libro de mundo continuasse videtur? quam vellem pro fragmentis integra nobis superessent "lheophrasti vetustorumque Placitorum corpora, ut quam adumbravimus accurate exprimere possemus utriusque similitudinem. nihilo setius ne eompilatorum quidem ineuria crebra illa antiquae me- moriae vestigia obseurare vel exstinguere potuit, quae supra in conspectu p. 133 sqq. eolleeta hie repetere nolo. at unum loeum promam ex- cerptorum religiosa stoliditate insignem. Hippolytus 6 3 talia de Anaximandri opinione: τὸ δὲ σχῆμα αὐτῆς [terrae] γυρὸν στρογγύλον xíovt λίϑῳ παραπλήσιον. in codicibus vulgatur ὑγρὸν στρογγύλην. quod Roeperi egregia emendatione sublatum "Teichmuelleri studiis p. 41 argutius defendi non debebat. στρογγύλον priori voci expli- candi causa additum videbatur Roepero. sed qopóv paulo distat. apud Homerum laudatur Eurybates τ 246 γυρὸς ἔην ὥμοισιν, ut convexi magis et gibbi umeri quam rotundi intellegendi sint. ab Hippolyto propius abest Theodorides antholog. VII 419 πέτρος ἐγὼ τὸ πάλαι γυρὴ xal ἄτριπτος ἐπιβλής, τὴν Ἡ ράχλειτηυ δ᾽ ἔνδον ἔχω χεφαλήν. ergo γυρός terrae superficiem curvatam, στρογγύλος eireuitum signifieat. sed quid est χίονι λίϑῳ ? codices inepte yíow λίϑῳ. quod tamen explicatorem nuper nactus est. Cedrenus re desperata seripsit χιονῶδες non minus absurde. quamquam erunt for- fasse, qui avide arripiant. quos monitos volo, ne vitium praepostere attreetent Cedreno et Plutarcho quin etiam Aétio multo antiquius. con- sentiunt enim mirifice Placita III 10 2 ᾿Αναξίμανδρος λίϑῳ χίονι τὴν γὴν προσφερῖ, τῶν ἐπιπέδων. Anaximandro quid plaeuerit nemo dubitat, quia Plutarehi Stromata 8 2 liberius sed recte explieant ὑπάρχειν 96 φησι τῷ μὲν σχήματι τὴν γῆν χυλινδροειδῇ, ἔχειν δὲ τοσοῦτον βάϑος ὅσον ἂν εἴη τρίτον πρὸς τὸ πλάτος, quo modo his illa corrupta verba aecommodabis? Reiskeus tentabat xíow ἢ λίϑῳ, poterat etiam xíovt λίϑου vel xíow Aw vel ionice λιϑένῃ [ef. Lobeek Soph. ΑἹ, ἡ 121, Porphyr. quaest. hom. e. 8]. contra Roeperus ut trientariam illam mensuram efficeret χιονέῃ λίϑῳ periclitatus est, quo columnae singulos spondylos — sie enim Graeci cf. Athen. V p. 2064 — signifieari volebat. sed adieetivi xtóveoz novitatem vereor ne apte ille tueri non possit, ut de corruptionis veri similitate taceam. utique Teiehmuelleri coniectura xíovo: Aw, in quam nos quoque olim incide- PROLEGOMENA 219 ramus, haud paulo praestat. ' sed omnia haee quam incerta sint vides, eum erroris origo parum faeile explicetur. forsitan litteras saltem quis- piam hoe modo servatas velit. constat in Theophrasteis prisea voeabula velut nobilem aeruginem interdum retineri, velut in fr. de sensu 8 50 Demoeritea ὁμοιοσχημονεῖν, 51 ϑρύπτεσϑαι, 55 vel ionieam formam διαμίμνει. similiter ex Anaximandro Phys. op. fr. 2 xai τὴν φϑορὰν .. . γίνεσθαι χατὰ τὸ χρεών, διδόναι γὰρ αὐτὰ δίχην xal τίσιν ἀλλήλοις τῆς dOtx(ac... ποιητιχωτέροις οὕτως ὀνόμασιν αὐτὰ λέγων. quidni, inquiet iste, antiqua haec λιϑέῃ χίονι Homerico exemplo * in Anaximandro seripta fuisse eredamus, quae ad vulgarem magis usum Theophrastus transferret Aij xíow? sed piget his artificis diutius vacare. uteumque te expediveris, mira constat illa ex Theophrasto Plaeitorum Hippolytique consensio, quae tanta est, ut Aétii lacunam hine certo possis resareire. continuandum est enim ex Hippo- lyto τῶν ἐπιπέδων ᾧ μὲν ἐπιβεβήχαμεν ὃ δὲ ἀντίϑετον ὑπάρχει. Theophrasti corpus non dubium est, quin in lonicis philosophis quorum scripta fere interierant vel neglecta iacebant *, fons fuerit pri- marius. idem de Xenophane liquido constat, veri simile est de Parmenide Melisso Zenone Leucippo Demoerito Metrodoro Chio. quamquam de ato- morum doctoribus est quod dubites. neque enim usquam tam saepe dedit scriptor inseitiae poenas quam in illorum dogmatis. non urguebo Democriti ingentes atomos quas I 12 6 profert: δυνατὸν εἶναι χοσμιαίαν ὑπάρχειν ἄτομον. nam erroris socium habet Dionysium apud Euseb. P. E. XIV 23 3. * neque solus lapsus est ibidem τὰ πρῶτα σώματα βάρος οὐχ ἔχειν, χινεῖσϑαι δὲ xav' ἀλληλοτυπίαν iv τῷ ἀπείρῳ, quod repetiit I 3 18 Δη- μόχριτος μὲν γὰρ ἔλεγε δύο μέγεϑός τε xal σχῆμα. 6 δ᾽ Ἐπίχουρος τούτοις xai τρίτον βάρος προσέϑηχεν. in eodem autem errore est Cieero de fat. 20 46 vim motus habebant (atomi) a Democrito impulsionis quam plagam ille appellat, a te, Epicure, gravitatis e ponderis. cf. Alexand. ad Metaph. A 4 p.21, 25 B. quid vero homine facias qui principatum animi esse sentiendi expertem, sensum intra taetas corporis partes consistere docentem facit ! quae si vera est lectio, Plutarcheis Stromatis utique accuratior praesto erat ex Theophrasto memoria. neque enim spondylorum proportiones architectis ita constabant, ut certa inde effici posset numerorum descriptio. Parthenonis quidem columnae e duo- denis spondylis, exstructae sunt; sed haec fuit Penthelici lapidis natura ut nisi in roinuta fragmina caedi non posset cf. Boetticheri 'TTect, I 129. praeterea inter se minime aequales sunt cf. Michaelis Parthenon explic. p. 114. alibi autem aliae fere inveniuntur proportiones. ? 4 202 βηλῷ ἐπὶ λιϑέῳ, v 107 ἱστοὶ λίϑεοι. 3 'Thaletis iam Aristoteli genuinus nullus libellus cognitus fuisse videtur, Theophrasto item nullus praeter subditivam ναυτιχὴν ἀστρολογίαν cf. Phys. opin. fr. 1. Anaximandri liber quam rarus fuerit iam Alexandrinorum temporibus, inde colligas, quod Apollodorus chro- nicorum scriptor, Alexandrinae bibliothecae accola in illum tamquam £ppatov se incidisse narrat Laert. II 2 (cf. Mus. Rhen. XXXI 24]. * cf. Laert. X 43 εἰ μὴ μέλλει τις xai τοῖς μεγέϑεσιν ἁπλῶς εἰς ἄπειρον αὐτὰς (atomos) ἐχβάλλειν. haud scio an íngentes quaedam imagines lantaeque. ut. universum mundum complecterentur [Cic. de deor. nat. I 43 120] errorem fecerint. 220 XVII DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS Epieurum, qui prorsus contraria tradidit cf. IV 23 2? levius est quod I 1 34 Epicuro doetrinam adscripsit quae Metrodori fuisse videtur. cf. Hirzel untersueh. I 17 *. Theophrastei libri semina quam late antiquitus sparsa essent, saepe dixi. ergo ut veri simile est Placitorum conditori ipsum librum haud ineognitum fuisse, cuius rationem universam imitaretur, ita non minus constat plerumque alia flumina Theophrasteis rivulis irrigata eodem con- fluxisse. velut Xenophanis opinio quam saepe tetigi II 20 3 Ξενοφάνης àx νεφῶν πεπυρωμένων εἶναι τὸν ἥλιον Θεόφραστος ἐν τοῖς Φυσιχοῖς γέγραφεν ix πυριδίων μὲν τῶν συναϑροιζομένων (3x) τῆς ὑγρᾶς ἀναθυμιάσεως, συναϑροιζόντων δὲ τὸν ἥλιον duobus scriptoribus deprompta est. una vulgaris est simili- terque ae II 13 14 Ξενοφάνης [astra] 2x νεφῶν πεπυρωμένων concepta ', altera ad ipsius Theophrasti formam voce πυριδίων * eonspieuam [ef. supra p. 158'] diligenter exaeta. cum Xenophanis ipsius paene ignoti fuerint antiquitus versus, vulgarem memoriam ex eisdem Opinionibus libatam teneo, sed per plures manus propagatam. Cuius generis exemplum p. 180 tetigi, ubi Anaximandri iudicium Theophrasteum I 33 per biographum Aétio traditum dixi. sed etiam ve- tusta Plaeita de principiis egisse consentaneum est. unde maxima est dubitatio de singulorum eapitulorum origine, eum Theophrastea etsi ad- gnoseas, uter tradiderit ambigatur. velut Aétii biographum fontem in Thalete repperi p. 179. pergit I 3 1 στοχάζεται δὲ ix τούτου πρῶτον ὅτι πάντων τῶν ζῴων f, γονὴ ἀρχή ἐστιν ὑγρὰ οὖσα" οὕτως εἰχὸς xal τὰ πάντα ἐξ ὑγροῦ τὴν ἀρχὴν ἔχειν. δεύτερον ὅτι πάντα τὰ φυτὰ ὑγρῷ τρέφεται καὶ xapmo- qopsi, ἀμοιροῦντα δὲ ξηραίνεται, τρίτον ὅτι xal αὐτὸ τὸ πῦρ τὸ τοῦ ἡλίου xai τῶν ἄστρων ταῖς τῶν ὑδάτων ἀναϑυμιάσεσι τρέφεται xal αὐτὸς 6 χόσμως. origo argumentorum in Aristot. Metaph. ἃ 3 p. 983^ 20 λαβὼν ἴσως τὴν ὑπόληψιν &x τοῦ πάντων ὁρᾶν τὴν τροφὴν ὑγρὰν οὖσαν xal αὐτὸ τὸ ϑερμὸν &x τούτου i'jvópsvov invenitur. sed propior est eum Theophrasteis concentus. pri- mum nutrimenti causa ad solas plantas adhibetur, quod ille praeivisse videtur, cum Simplieius [Phys. opin. fr. 1] exhibeat xai γὰρ τὸ ϑερμὸν ἐν τῷ ovp ζῇ καὶ τὰ νεχρούμενα ξηραίνεται, tum primum Aétii argumentum nulla Aristotelis radice nititur, at ex Theophrasto sumpsit Simplicius xai τὰ σπέρματα πάντων ὑγρά. ergo Zellerus frustra Theophrasti vestigia in Sim- plieio inesse negavit I* 175* Ritterum et Krischeum secutus, quamvis nihil inde de Thaletis ipsius memoria coneludendum esse libenter concedam. nam et Aristoteles et "Theophrastus et Aétius dum causas rimantur, suopte ingenio, non philosophi verbis utebantur. ex biographo etiam Heracliti opinio derivata videtur I 3 11 Ἣ ράχλειτος xai Ἵππασος ἀρχὴν τῶν ! ef, 1E 25 4 et. Xenophan. fr. 13 ἦν τ᾽ "Ipty xaAéoust, νέφος xai τοῦτο πέφυχε. ? cum. in. Xenophanis de Dioscuris placito II. 18 1 νεφέλια legatur, quod a carmine exclusum, sed frequentatum a "Theophrasto fr. VI de sign. tempest. $. 11. 20 cf. Arist. met. II 5 p. 367^ 9, ne hic quidem origo latet. PROLEGOMENA 221 πάντων τὸ πῦρ' ἐχ πυρὸς γὰρ tà πάντα γίνεσϑαι xai εἰς πῦρ πάντα τελευτᾶν .. . τούτου δὲ χατασβεννυμένου χοσμοποιεῖσθαι τὰ πάντα. πρῶτον μὲν γὰρ τὸ παχυ- μερέστατον αὐτοῦ εἰς αὑτὸ συστελλόμενον γῇ γίγνεται, ἔπειτα ἀναχαλωμένην τὴν Ὧν ὑπὸ τοῦ πυρὸς φύσει ὕδωρ ἀποτελεῖσϑαι, ἀναϑυμιώμενον δὲ ἀέρα τίνεσϑαι πάλιν δὲ τὸν xóGcuov xal πάντα τὰ σώματα ὑπὸ πυρὸς ἀναλοῦσϑαι ἐν τῇ ἐχπυ- pose. de prioribus p. 179sq. dixi, proximis apparet πύχνωσιν xal μάνωσιν doeeri, quam Heraelito Theophrastum tribuere supra probasse mihi vi- deor. eontra vetustorum Placitorum, opinor, dos Theophrastea apparet in Aétio I 5 5 [Theodor. IV 12] Theophr. fr. 1. Ἵππασος δὲ 6 Μεταποντῖνος xal Ἡρά- | Ἵππασος δὲ ὁ Μεταποντῖνος xai Ἧρα- χλειτὴος 6 Βλόσωνος ὁ Ἐφέσιος ἕν εἶναι χλειτὸος ὁ Ἐφέσιος ἕν xai οὗτοι xal χι- τὸ πᾶν ἀειχίνητον xal πεπερασμένον, | νούμενον x«i πεπερασμένον ἀλλὰ πῦρ ἀργὴν δὲ τὸ πῦρ ἐσχηχέναι. ἐποίησαν τὴν ἀρχήν. sed qui ex hoe specimine Heracliteorum omnem in Aétio memoriam ex optimo illo fonte derivare vellet, ne ille egregie falleretur. ut in superio- ribus aer ex aqua evaporatus recentiorum cogitationibus accommodatus videtur, ita IV 3 12 Heracliti de anima opinio ad Stoicorum ' modulum expressa est [cf. Zeller 1* 642*. Sehuster p. 136 n. v. supra p. 210*]. quid? ipse dissentientes seriptores signifieavit eompilator I 13 2 Ἡραάχλειτος πρὸ τοῦ ἑνὸς δοχεῖ τισι ψήγματα χαταλείπειν. quin sit somniantis interpretis haee explieatio, nemo dubitabit neque vacat erroris eausam argutius expiseari, quod feeit Sehusterus p. 261'. Stoicorum fraudem iam supra p. 178' aperui, quae tamen latius patet. Nam Heracliti sui patroni ut effata in vulgus magis efferrent, ver- sibus illi ineluserunt. mam wt dicebat Cleanthes, impiger ipse carminum artifex, quemadmodum spiritus noster. clariorem sonum reddit cum illum luba per longi canalis angustias tractum palenliore novissime exitu e[fudit, sic sensus nostros clariores carminis aria necessitas effici! [Senec. epist. 108 10 ef. Mus. Rh. XXXI 6]. ex tali carmine in Plaeita migrasse videtur hoc fragmentum II 21 4 Ἡράχλειτος [solis magnitudinem esse] εὖρος ποδὸς dvÜpmmsíoo.' certum versuum. exemplum aliud non invenitur nisi in Plutarehi quaest. eonviv. VIII 4 9 p. 1007 ὥρας αἱ πάντα φέρουσι. dubito de Procl. in Tim. p. 36 ψυχῶν τῶν νοερῶν ϑάνατος ὑγρῇσι γενέσϑαι. ef. fr. 12 Byw. Stobaeus versum credit ἐχ πυρὸς yàp τὰ πάντα xai εἰς πῦρ πάντα τελευτᾷ [Aét. I 3 11], qui nullus est etsi τὰ omittas. versum fecit Schusteri sollertia πάντα γὰρ Bx πυρός ἐστι xal εἰς πῦρ πάντα τελευτᾷ. cui bono, quandoquidem ! ef, Cleanthes apud Cicer. de deor. nat. II 15 40 ergo, inquit, eum sol igneus sit Oce- anique alatur umoribus, quia nullus ignis sine pastu aliquo possit permanere, necesse est aut. ei similis sit igni quem adhibemus ad usum atque victum aut ei qui corporibus animantium continetur. ! de memoriae fide dubitat Zellerus I* 622 non edoctus a Teichmuellero Nov. Stud. I 8**, at vel Epicurei investigatis pridem verioribus rationibns Heracliti puerilem opinio- nem cogitari posse non negarunt. Laert. X 9l. 2992 XVII DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS de soluta forma constat ex Plutarcho et eis quae supra p. 180 attuli testimoniis? clausula autem quae hexametri formam simulat ex Xeno- phanei versus similitudine At. I3 12 affieta videtur. quid in πυρὸς ἀμοι- βὴν quod repetitur in multis Theophrasti excerptis [ef. ad fr. 1] poetae fabricam redoleat [ef. Zeller I* 585'], ignoro. eonstat Seythinum iamborum scriptorem Heraeliti librum in earmen transfudisse [Diog. IX 86], unde quae reliqua sunt apud Stobaeum [eel. phys. I 8 p. 264H.] Bywaterus [|Heraelit. reliqu. p. 68] felicius quam Meinekeus vel Sehusterus refecisse videtur. sed haec vel metri causa in censum venire nequeunt. Ut intellegatur, quemadmodum in Theophrasteum fundamentum alienae strueturae inaedifieatae sint, non inutilis est fragmenti de sensu comparatio. Empedoelis de coloribus opinio exstat Plae. I 15 3 Ἐμπε- δοχλῆς τὸ τοῖς πόροις τῆς ὄψεως ἐναρμόττον sc. colorem esse. adgnosces Theophrasti tam saepe repetitum ὅτι τῷ ἐναρμόττειν τοῖς πόροις αἴσϑησίς ἐστιν [ef. ad 8 9 adnotata] sed desideratur hie aceurata coloris definitio. quid? quae eontinuant Placita τέτταρα δὲ toi; στοιχείοις ἰσάριϑμα λευχὸν μέλαν ἐρυϑρὸν ὠχρόν [l. χλωρόν]. ea non solum non inveniuntur in Theo- phrasto, sed etiam contraria, si quidem de Demoerito locutus ἃ 19 τὸ πλείους ἀποδοῦναι τὰς ἀρχὰς [primarios colores] ἔχει τινὰ ἀπορίαν, οἵ γὰρ ἄλλοι τὸ λευχὸν xal τὸ μέλαν ὡς τούτων ἁπλῶν ὄντων μόνων, quattuor Empedoclis eolores non adgnovisse videtur. ' Theophrasti vestigia apparent Αδέ. IV 5 12 Τ]αρμενίδης xai Ἐμπεδοχλῆς χαὶ Δημόχριτος" ταὐτὸν νοῦς xal ψυχή, si conferas cum illius de sens. 4 τὸ γὰρ αἰσϑάνεσϑαι xal τὸ φρονεῖν ὡς ταὐτὸ λέγει. similia sunt porro Theophrasti 8 16 ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὴν ἥδονὴν xal λύπην ὁμολογουμένως ἀποδίδωσιν ἥδεσθαι μὲν ποιῶν τοῖς ὁμοίοις, λυπεῖσθαι ὃξ τοῖς ἐναντίοις et Plaeitorum IV 9 15 Ἐμπεδοχλῆς τὰς ἡδονὰς γίνεσθαι τοῖς μὲν ὁμοίοις (ix) τῶν ὁμοίων, τὰς δ᾽ ἀλγηδόνας τοῖς ἐναντίοις. sed quae inter- posita sunt χατὰ δὲ τὸ ἐλλεῖπον πρὸς τὴν ἐχπλήρωσιν χτλ. [ef. V 28] illie certe ἃ Theophrasto non taeta sunt. sed tamen optima est memoria et cum Empedoclea doctrina egregie consentiens ut IV 14 1 et IV 11 2. ergo nisi alibi Theophrastus illa repetierat, ipsius philosophi verba nescio quo paeto innotuisse videntur. novieium est IV ὃ 8 Ἐμπεδοχλῆς ἐν τῇ τοῦ αἵματος συστάσει SC. ἡγεμονιχὸν slvat. nam recentiore sermone expressum est quod Theophrast. S 10 dieit τῷ αἵματι μάλιστα φρονεῖν. porro Plac. IV 16 1 Ἐμπεδοχλῆς τὴν ἀχοὴν γίνεσϑαι xatà πρόσπτωσιν πνεύματος τῷ χόνδρῳ ἥνπερ φησὶν ἐξηρτῆσθαι ἐντὸς τοῦ ὠτὸς χώδωνος δίχην αἰωρούμενον xal τυπτό- μενον Theophrasteis S 9 convenire videntur, sed eum misere haec cor- rupta sint, adseribere nolo. a Zellero I* 724* vituperatur quod in Pla- citis χώδων tintinnabulum, non tuba [sive tubae patentior erius cf. Senec. epist. 105, 10. Aristot. probl. 33 14 p. 963* 3] intellegatur. sed ex corruptis verbis eerti quidquam in neutram partem effiei potest. recte ' ef. Baumhauer sentent. veter. philos. graec. de vis. lum. color. p. 71, qui tamen ἀποδοῦναι τάς y póas pro ἀρχὰς inscite correxit. οἵ, $ 59. τό τε λευχὸν zal τὸ μέλαν ἀρχαί. PROLEGOMENA 299 tamen τὸν yóvópov [τὸ χονδρῶδες] Theophrasti τὰ στερεά interpretatus est eompilator. contra aperte falsa de Empedocle traduntur in Plae. I 13 1 Ἐμπεδοχλῆς πρὸ τῶν τεττάρων στοιχείων ϑραύσματα ἐλάχιστα οἱονεὶ στοιχεῖα πρὸ τῶν στοιχείων ὁμοιομερῇ. [cf. Philippson. ὕλη p. 182]. erroris haud scio an sedes sit in Theophrasti verbis 8 11 ὧν δὲ πυχνὰ xal χατὰ μιχρὰ τε- ϑραυσμένα (χεῖται τὰ στοιχεῖα), quae recentioribus ubique atomos seetan- tibus [ef. I 13 2] pronum erat male explicare. Diogenis Apolloniatae de auditu dogma IV 16 3 τοῦ ἐν τῇ xsgai, ἀέρος ὑπὸ τῆς φωνῆς τυπτομένου xal χινουμένου bene respondet Theophra- steis 8 40 ὅταν ὁ ἐν τοῖς ὠσὶν dip χινηϑεὶς ὑπὸ τοῦ ἔξω διαδῷ πρὸς τὸν ἐγχέ- gaAov. etiam IV 18 2 Διογένης τῇ ἀραιότητι τῆς γλώσσης xai τῇ μαλαχότητι καὶ διὰ τὸ συνάπτειν τὰς ἀπὸ τοῦ σώματος εἰς αὐτὴν φλέβας διαχεῖσθϑαι τοὺς χυλούς.... apta sunt Theophrasteis 8. 43 χριτιχώτατην δὲ ἡδονῆς τὴν γλῶτταν, ἁπαλώτατον γὰρ εἶναι xal μανὸν xal τὰς φλέβας ἁπάσας ἀνήχειν εἰς αὐτήν. sed quae illie eontinuantur ἑλχομένους ἐπὶ τὴν αἴσϑησιν xai τὸ ἡ γεμονιχὸν χαϑ- ἅπερ ἀπὸ σπογγιᾶς dissonant et Stoicorum certe sunt adulterium passa. pari fraude illorum £jsuowxóv translatum in Philolaum II 4 15 ef. IV ὃ Boeckh Philol. p. 96. Krisehe p. 80. Zeller I* 385'. spongiae tamen ex- emplum similiter repetitur in Alemaeonis deereto V 16 3 neque Diogenem ipsum eo usum esse negaverim. Alemaeonis placita optime con- sentiunt. Theophrastus d. sens. ὃ 25 Plaeita IV 16 2 ἀχούειν μὲν οὖν φησι τοῖς ὠσὶν διότι ᾿Αλχμαίων ἀχούειν ἡμᾶς τῷ χενῷ τῷ χενὸν ἐν αὐτοῖς ἐνυπάρχει. τοῦτο γὰρ ἐντὸς τοῦ ὠτός. τοῦτο γὰρ εἶναι τὸ ἠχεῖν [φϑέγγεσϑαι] διὰ τὸ κοῖλον. τὸν διηχοῦν χατὰ τὴν τοῦ πνεύματος εἰσ- δ᾽ ἀέρα ἀντηχεῖν. βολήν. πάντα γὰρ τὰ χοῖλα [Plut. xev] | ἠχεῖ. hinc conieeturam perielitor in brevissimo Placitorum capitulo IV 13 12 ᾿Αλχμαίων χατὰ τὴν τοῦ διαφανοῦς ἀντίληψιν 86. τὸ ὁρατιχὸν συμβαίνειν πάϑος. Theophrastus ἃ 26 ὁρᾶν δὲ τῷ στίλβοντι xal τῷ διαφανεῖ ὅταν ἀντιφαίν η, ad quam similitudinem ἀντίλαμψιν non necessario, at veri similiter corrigen- dum puto. tum concordant Theophr. ὃ 25 | Plaeit. IV 18 1 γλώττῃ δὲ τοὺς χυμοὺς xp(vety. χλια- ᾿Αλχμαίων τῷ ὑγρῷ xal τῷ χλιαρῷ ρὰν γὰρ οὖσαν χαὶ μαλαχὴν τήχειν τῇ τῷ ἐν τῇ γλώττῃ πρὸς τῇ μαλαχότητι ϑερμότητι. δέχεσϑαι δὲ χαὶ διαδιδόναι διαχρίνεσϑαι τοὺς χυμούς. ἀιὰ τὴν μανότητα xal ἁπαλότητα. sed ne Stoicorum aecommodationem desideres haec mihi confer Theophr. S 25 ! Placit. IV 17 1 ὀσφραίνεσθαι δὲ ῥισὶν dua τῷ dva- "᾿Αλχμαίων ἐν τῷ ἐγχεφάλῳ εἶναι τὸ πνεῖν ἀνάγοντα τὸ πνεῦμα πρὸς τὸν ἡγεμονιχόν. τούτῳ οὖν ὀσφραίνεσϑαι ἐγχέφαλον. ἕλχοντι διὰ τῶν ἀναπνοῶν τὰς ὀσμάς. miserrime inversum est Alemaeonis de sanitate placitum V 30 1 ubi Peripatetiea de quattuor eausis doetrina Stoieorum ποιοῖς mire copulata 994 XVII DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS est. sed eum Theophrasti eomparatio adhiberi nequeat, quantum huie, quantum reeentiorum studio debeatur neseimus. omnino autem raro in his de sensibus exemplis verborum tantam similitudinem observes, ut alienam eruditionem velut supplementum adseitam esse neges. sed haec est perobseura quaestio. unum manifestum est Stoicorum vel Stoieissantium philosophorum lenoeinium, quo antiquae doctrinae aequa- lium intellegentiae conciliatae videntur. idem consilium in vetustis Pla- citis a Varrone excerptis supra demonstravi, ut non inepte aliquis Cice- ronis de deorum natura tabulae meminerit, ubi p. 129 Stoicorum notio- nibus Ionieorum maxime philosophiam inversam esse doeui. cum Philo- demi comparatio in istis locis sit irrita, vacillat omnis aceuratior fontium serutatio. sed ut discamus, quibus studiis motus vetustorum Placitorum colleetor Theophrasti exemplar novieiae rationi aecommodaverit, ad Po- sidonii seholam paulo ante Ciceronem summa auctoritate florentem oculos econvertamus necesse est. quo me alius ducit Ciceronis locus et ipse philosophorum variis decretis conspieuus. de divin. I 3 5 philosophorum vero erquisita quaedam argumenta cur essel vera divinatio collecta sunt e quibus ut de antiquissimis lo- quar Colophonius Xenophanes wunus qui deos esse diceret divinationem funditus sustulit. reliqui vero omnes praeter Epicurum balbutientem de na- tura deorum divinationem probaverunt sed non uno modo. nam cum So- crales omnesque Socralici Zenoque et ii qui ab eo essent profecti manerent in antiquorum philosophorum sententia vetere Academia el Pe- ripatelicis consentienlibus, cumque huic rei magnam auctoritatem Pytha- goras iam ante (ribuisset qui etiam ipse augur vellet esse plurumisque locis gravis auctor Democritus praesensionem rerum futurarum. conpro- baret, Dicaearchus Peripatelicus celera divinationis genera suslulit, som- niorum el furoris reliquit, Cratippusque familiaris noster quem ego parem summis Peripateticis iudico isdem rebus fidem iribuil reliqua divina- lionis genera reiecil, ὃ. sed cum Stoici omnia fere illa defenderent quod el Zeno in suis commentariis quasi semina quaedam sparsisse! el ea Cleanthes paulo uberiora fecisset, accessit acerrumo vir ingenio Chry- sippus qui lotam de divinatione duobus libris erplicavit sententiam uno praeterea de oraclis uno de somniis: quem subsequens unum librum Ba- bylonius Diogenes edidit eius auditor duo Antipater quinque nosler Posidonius, sed a Stoicis vel princeps eius disciplinae Posidonii doctor, discipulus Antipatri, degeneravi!. Panaetius nec tamen ausus est negare vim esse divinandi sed dubitare se dicit. Propter initium huius eclogae fuit qui ex Plaeitis collecta argumenta Cieeronem transtulisse suspicaretur. neque temere ille quidem. nam Xenophanis opinioni ex Aétii e. περὶ μαντιχῇς respondet V 1 2 Ξενο- φάνης xal Emíxoupes ἀναιροῦσι τὴν μαντιχήν itemque Dicaearcehi ibid. 8 4 ᾿Αριστοτέλης xai Διχαίαρχος τὸ xaz' ἐνθουσιασμὸν μόνον παρεισάγουσι χαὶ τοὺς ὀνείρους. sed cetera etsi Pythagoras Plato Stoieique nominantur PROLEGOMENA 2925 parum habent similitudinis et seriptorum index qui a Cicerone haud dubie ex eadem collectione additus est prorsus diserepat a Plaecito- rum eonsuetudine. at ultimus est Tullianae tabulae eompluriens ille laudatus Posidonius, cuius eolleetam materiam ad priorem de divinatione librum liberius adhibuit [ef. Sehiehe de fontibus libr. Cieeron. q. s. de di- vinat. len. 1875 p. 25], idem fere ultimus in Placitis (etsi V 1 deest): hie eoneentus eum fortuitus esse nequeat, age diligentius quaeramus si quid Posidonii in opinionibus veterum eolligendis reliquum sit curiositatis. neque multum in ea quaestione nostra interest utrum ipsius Posidonii an discipulorum eommentaria examinemus. nam cum de Plaecitorum seriptore agatur, satis multum nobis assecuti videbimur, si cuius seholae studiis consilium suum ille aecommodaverit, exposuerimus. Posidonianae disciplinae constat Seneeae Naturales quaestiones refertas esse, quas per Aselepiodotum maxime ex doctoris illius meteo- rologicis deductas esse p. 19 dixi. nihil illis ad Stoicorum istorum eru- ditionem illustrandam aptius potest esse. Seneca II 12 de fulgurationibus fulminibus tonitruis opiniones bre- viter eompreh endit, nominatim Anaxagorae 83 Anazagoras ait illum ez. ae- Aüt. III 8.4. ᾿Αναξαγόρας ὅταν τὸ there distillare et ex tanto ardore | üspuhv εἰς τὸ Ψψυχρὴν ἐμπέσῃ, τοῦτο caeli multa decidere, quae nubes diu δ᾽ ἐστὶν αἰϑέριον μέρος εἰς ἀερῶδες... inclusa. custodiant. | tum Aristotelis uberior sequitur disputatio. omnia haec ex Aristotelis meteorol. II 9 exeerpta sunt. quare cum Placita non propius ad Sene- eam accedant, hoe quidem loco diversis usi sunt fontibus. sed de terrae motu mirum est utrumque Thaleti eandem causam adseribere. Plaeita simplieiter III 15 1 Θαλῆς μὲν xol Δημόχριτος ὕδατι τὴν αἰτίαν τῶν σεισμῶν προσάπτουσιν, Seneca accuratius III 13 1 VI 6 1 III 14 1: ait enim terrarum orbem aqua sustineri et vehi more navigii mobilitateque eius fluctuare tunc cum dicitur tremere. ex Aristotele illud solum Thaletis docti erant terram super aqua natare [metaph. A 3 p. 983^ 21. de eael. II 13 p. 294" 23]. terrae motum recentiores sive ex commentieio libro [Zeller I* 182] sive e coniectura, quod mihi veri similius videtur, addiderunt. secuntur apud Aétium Stoiei aquae subterraneae eausam attribuentes. simile dieunt quidam apud Senecam VI 7. tum apud utrumque Anaximenis opinio ex Aristot. meteor. II 1 p. 365^ 6, ubi Seneca spiritus violentiam de suo ad- dit. post varias opiniones uterque Metrodorum commemorat. sed parum coneinunt. ultimus ante Posidonium est Epicurus Senec. VI 20 5 omnes istas posse esse causas Epicurus ait pluresque alias temptat, idem in Pla- eitis novissimus III 15 11, ef. Epicuri epistula ad Pythoclem [Laert. X 105] quae tanquam ex doxographis nominibus philosophorum omissis raptim eorrasa est et iam veteribus suspecta fuit. cf. eolleet. Hereul. alt. I p. 152. Duening. de Metrod. p.22. de cometis Seneca VII 1—6 non nullas opiniones collegit, inter quas uberrime Epigenem de Chaldaeis dispu- Diels, Doxographl graeci. 15 290 XVII. DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS tantem inducit. eundem novit Aétius III 2 6 sed ita ut multam doctrinam uno versu eireumseribat. tum VII 12 1 cometarum rationem quibusdam antiquorum attribuit, quae in Plaecitis est Anaxagorae et Democriti III 2 2. sed haec omnia minoris sunt momenti quam quae de Nilo apud Sene- eam IV 2 1/sq. et apud Aétium IV 1 ' similiter collecta sunt. sed latius patet haee quaestio, euius eapita velut in transeursu tangere liceat. De Nilo postquam Herodotus Thaletis Euthymenis [cf. Hecataei fr. 278 Muell.] Anaxagorae sententias II 20—23 refutavit suamque opinionem 24— 2 explieavit, doetius Aristoteles ut ferunt peculiari libro egit περὶ τῆς τοῦ Νείλου ἀναβάσεως apud Menagii anonymum [fr. Aristot. t. V n. 159 p. 1468*] inseripto. idem in Ptolemaei apud Arabes indiee nominatur περὶ τοῦ Νείλου libri III. neque alio spectat Alexandri testimonium ἐν τοῖς περὶ τῆς τοῦ Νείλου ἀναβάσεως *. eiusdem tituli exstat deeimo tertio saeculo ex graeco exemplari nune deperdito in latinum eonversus liber Aristotelis de inundacione Nili, quem post editiones latinas Venet. 1550 et Basil. 1563 V. Roseus Aristoteli pseudepigrapho suo adiunxit p. 633 — 639. dubitari non potest quin aliqua necessitudine latinus liber eum eo quem Alexandrini norant eoniunetus sit. nam quem loeum Eratosthenes apud Proelum in Tim. p. 37» ex Aristotele cognovit, eum invenias in Aristo- tele latino p. 639, 132 [ef. Posidon. apud Strabon. XVII 5 in. p. 189 et 190 idemque opinor apud Senecam Nat. quaest. a Laur. Lydo plenius servatum d. mens. IV 68. vide Photii V. Pyth. e. 249 p. 441^ 1 sq.]. nihilo setius ex uberrima materia parva frustula in problematis formam trans- lata [ef. Heitz Arist. fr. Didot. p. 211] a latino servata sunt. id quod ex ambitu cognoscas qui 145 versuum est. etsi tres libros recensuit index Pto- lemaei ae plures uno videantur significari Alexandri testimonio ἐν τοῖς περὶ τῆς τοῦ Νείλου ἀναβάσεως, tamen numerum non praestem, ampliorem latinis fuisse antiquum librum apparet. Aristotelis eum fuisse negat Roseus argu- mentis infirmis. nam eandem ipse quaestionem attingit analyt. post. IT 15 p. 98* 31, caussam eognovit meteor. I 12 p. 349* 5, quin etiam, quod illum fugit, stagna per quae Nilus fluit [Aristot. latin. v. 137 p. 639, 715 ef. Demoer. Plae. IV 4 4 Senece. VI 8 3. Chrestus ap. Lyd. IV 68 p. 99, 2B.| non ignorat Aristot. anim. hist. IX 2 p. 591* ὃ si; τὰ ἕλη τὰ ἄνω τῆς Αἰγύπτου ὅθεν ὁ Νεῖλος ῥεῖ. ut Theophrasto tamen cum Roseo sive ! deest caput in Stobaeo et in Plutarcho loco parum apto traditur. sed cum ratio 8 Placitis non abhorreat, Aétius autem alius generis eclogas ad interpolandum sibi soleat delegere, tamquam de genuino vetusti collectoris capite disputare liceat. ? addendus fragmentis Aristotelis hie locus Alexandri ad meteorol. I 12 p. 3492 5 Ald. 1527 p. 86v 22 sq. post paraphrasin: ἐπιζητήσαι δ᾽ ἄν τις, πῶς εἰ τὸ ϑέρος ξηρόν ἐστιν ὡς προξείρηχε" παρ᾽ οἷς ξηρότατόν ἐστι τὸ ϑέρος, παρὰ τούτοις οἱ ὑετοὶ τοῦ ϑέρους γίνονται, 7, αἱ μὲν ἀναϑυμιάσεις χαὶ αἱ τῶν νεφῶν συστάσεις οὐχ ἐχεῖ γεννῶνται, ἀλλ᾽ ὑπὸ πνευμάτων τῶν ἐτησίων ἀπιωϑούμεναι συνίστανται ὡς λέγει, τῆς δὲ ταχείας αὐτῶν εἰς ὑετὸν μεταβολῆς ἡ προ- εἰρημένη ἀναϑυμίασις αἰτία ὡς λέγει ἐν τοῖς περὶ (τῆς) τοῦ Νεύλου ἀναβάσεως. legitur περὶ τοῦ N. ἀναβάσχεν quod correxi. conferendum est hoc fragm. cum fr. 228 (1) Ar. Pseud. p. 241 Aristot. d. Nilo ibid. p. 639, 135 Rose. PROLEGOMENA 291 alii Peripatetieo librum vindieemus eum alia' suadent tum forma lem- matum patres patriasque memorantium, qua Theophrastus in Opinionibus usus erat. ibidem Anaxagorae eerte de Nilo placitum proposuerat [Hippol. 8 5].* praeter Eratosthenem et Posidonium Agatharehides quo- que eum librum excerpsit, unde reete Diodorüm I 38 pendere perspexit Roseus. postea magis ferventibus in dies naturalium quaestionum stu- diis de Nilo eertatim multi seripsere, unde Diodori Seneeae Anonymi Florentini, Apolloniani scholiastae, Aétii eclogae aetatem tulerunt, qua- rum diserepantiam eum Aristoteleo excerpto nominibus philosophorum compositis sub unum conspeetum ferre visum est. ! memorabilis est Aristotelis latini, eum 'Thalem impugnat, cum Herodoto consensus. Ar. p. 634, 22 adhuc idem alios oportebat pati magis fluvios qui ez opposito fluunt ipsis magis et minores ezistentes faciles sunt cogi a ventis. frequenter autem et annales non [sic. codd.] flant, fluvius autem [non] videtur idem faciens. Herod. II 20 εἰ ἐτησίαι αἴτιοι ἦσαν, χρῆν xal τοὺς ἄλλους ποταμούς, ὅσοι τοῖσι ἐτησίῃσι ἀντίοι ῥέουσι ὁμοίως πάσχειν xai χατὰ τὰ αὐτὰ τῷ Νείλῳ xal μᾶλλον ἔτι τοσούτῳ ὅσῳ ἐλάσσονες ἐόντες ἀσϑενέστερα τὰ ῥεύματα παρέχονται. antea πολλάχις δὲ ἐτησίαι μὲν οὔχων ἔπνευσαν, ὁ δὲ Νεῖλος τὠυτὸ ἐργά- ζεται. quis credat Aristotelem ita Herodoto se mancipasse, nt verba quoque transferret! Agatharchidis refutatio Anaxagoreae opinionis [Diodor. I 38 5] consentit cum Herodot. I] 22. in Aristotele latino alieno emblemate interiecto ipsa confutatio truncata videtur. cf. Senec. IV 1 18— 21. 'Theophrastum libri de Nilo auctorem esse inde verisimile videtur Roseo Ar. pseud. p. 299, quia eandem rei in suis meteorologicis causam explicaverit. cf. de ventis $ 5. Aristot. Problem. 26 7. δῦ. Senec, Nat. qu. III 26 1. Plin. N. H. II 106. * quod e Theophrasti capite velut fragmentum περὶ τῆς τοῦ Νείλου ἀναπληρώσεως διά- φόροι δόξαι [anonym. Florent.] excerptum dixit Usenerus Anal. Theophr. p. 29, quibus causis nitatur nescio. nam cum obscurum mihi quidem sit, quae ratio inter Aristotelis qui Alexandrinorum aetate ferebatur librum et Theophrasti Opinionum de Nilo caput inter- cesserit (nisi forte hine seorsum antiquitus eum expressum ut fr. de sensu suspicaris), anonymi autem ecloga nisi singulorum capitulorum ordine ambitu fide a ceteris nihil dif- ferat, vel huius vel similium excerptorum originem ab Opinionibus suspendere haud tutum videtur. XVI DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS 228 Aristoteles ! - Diodorus 3 Seneca? Anonymus Florentinus *| Apollonii scholiastes Adtius p. 633—639 I 381— 41 10 IV 2. κ1 τ ϑὸ post Athenaei libr. II | p. 495, 17 — 496, 10 IV 1 1—5 θαλῆς ὁ Ἐξαμύου Μυλή- | Baz Anaxagoras θαλῆς ὁ Μυλήσιος ᾿Αναξαγόρας θαλῇ σιος ᾿Αναξαγόρας . | Aeschylus ᾿Αναξαγόρας b φυσιχός Εὐριπίδης | Εὐϑυμένης ὁ Μασσαλιώ- Διογένης ᾿Απολλοϑέμιδος Εὐριπίδης | Sophocles Εὐριπίδης | Αἰσχύλος Ι τῆς ; Pair ni ως, Ἡρόδοτος ; Euripides ἐν ᾿Αρχελάῳ | 3ogox)s ᾿Αναξαγόρας ἂν cicer reped Δημόκριτος Thales ἐν Ἑλένη, | Νικαγόρας Δημόκριτος (Euthyishe) Ξ Ἔφορος | Euthymenes Massiliensis Αἰσχύλος | &pulpetoe | Ἡρόδοτος ὁ συγγραφεύς (Ovcopides) οἵ ἐν Μέμφει φιλόσοφοι | Oenopides Chius | Καλλισϑένης ἘΑριστίας ὁ Χῖος Ἔφορος ὁ Ἱστοριογράφος Νικαγόρας ὁ Κύπριος εὐνοπίδης 6 Χῖος | Diogenes Apolloniates Δημόκριτος “Ἔφορος ΡΩΝ τοὺς ἱερεῖς φησι "Hed ᾿Αγαϑαργίδης ὁ Κνίδιος | Herodotus Εὐθυμένης ὁ Μασσαλιώ- θαλῆς ὁ Μιλήσιος me Aegyptii esi (Thrasyalces) Incertus | Poh Οἰνοπίδης ὁ Xin | ἀὐογέγης 5 "Amel (Callisthenes) phorus E AVE Διογένης ὁ ᾿Απολλωνιάτης Thrasyalees Thasius ὀ [Πρύδοτος Callisthenes Peripateti- | | cus | | | | Dieaearchus i | ! barbara nomina ne apponerem graeca reddidi. inclusi nomina quorum sententiae solae excerpta sunt lemmatis omissis, ? ex Diodoro descripsit Theophylact. histor. VII 17 p. 302 sq. B. ? explevi mutilatum Senecae caput ex Laurent. Lyd. IV 68 p. 96 B. sed omisit etiam ille aliquantum. * cod. Laurent. LVI 1 ἢ 12* cf. V. Rosei anecdota graeca et graecolat. I 7. edidit primus H. Stephanus [Aristotelis scripta quaedam ex oflicin. H. St. 1551). Athenaei libro II infelici coniectura addidit Schweighaeuserus quem posteriores sunt secuti. » opinio est Oenopidis Chii. Aristiae mentio e loco superiore p. 494, 32 per errorem translata est. ᾿Δρίστων corrigebant apographa Flo- rentinum et Parisinum utroque loco frustra. nam Aristo Strabonis XVII p. 790 fuit Alexandrinus cf. Laert. VII 164 et supra p. 82, ceterum de hoc Aristone postea in Aristotelem converso haud recte disputavit Rose Aristot. ed. Acad. Ber. t. V p. 1520b 9sq. idem tamen (Aristot. pseudepigr. p. 240] recte vidit Thrasyaleis opinionem nomine omisso cum Thalete conflatam esse in scholio. ;OOgle PROLEGOMENA 299 Aristotelei libri vestigia in omnibus pariter apparent. inferiores seriptores praeter Dieaearehum et in Diodoro Agatharchidem non nomi- nantur. neque tamen veri simile est quemquam ex primario fonte hau- sisse. de Diodori fonte supra monui. Senecam ex Posidonio sua petivisse veri simile est. nam lemmatum quae Strabo ex Posidonio affert l. c. Homerum ' Thalem Thrasyalcen Aristotelem Callisthenem omnia in Seneca inveniuntur praeter Homerum et qui Callisthenem sequebatur ipsum Aristotelem. Apolloniani scholii est quaedam similitudo eum Seneca. nam uterque Thalete posthabito ab Anaxagora incipit. genuinus enim ordo Herodotum et Aristotelem latinum comparanti ab Aétio maxime servatus videtur. sed quis in tanta de Nilo librorum fecunditate suum euique seriptori adscribere audeat? nam post Posidonium inter multos alios Strabo Eudorum et Aristonem de vulgari illo argumento tam similiter seripsisse narrat, ut uter utrum compilavisset se nescire fateretur [cf. p.245* Mus. Rhen. XXXI p. 11']. nobis illarum seriptionum omnium summam similitudinem intuentibus communem utrumque fontem secutum conicere licet, accuratiora docere mihi ne de superstitibus quidem lieet. ae miror V. Roseum qui aneed. I p. 12 dicit: mi! der verlorenen altperi- patetischen schrift [unde Aristoteles latinus est excerptus| hat es [anonymi Florentini liber| keinen unmittelbaren zusammenhang, wohl aber mit den gleichartigen resten in den Plac. phil, bei Diodor und Seneca u. s. ww. ge- meinschaftliche Quelle. unde Agatharchidem et Posidonium [ef. Arist. ps. p. 239] alio propiore libro quam Aristotele usos esse conclusit?* an Po- sidonium Agatharchidi temporibus aegre conciliatis opinemur materiam suppeditasse? ariolari nolo, tantum dieo pleraque vestigia in Posidonii sectam et aetatem eiusmodi scriptionum feracissimam redire. Theophrasti Senecae Quaestiones ex Posidonio opinor saepe me- moriam servarunt ut II[ 11 2—5 16 5 25 4. ? 26 1 VI 2 16 VI 13 1 VII 28. possum ex Macrobio addere exemplum Somn. Seipion. lib. I 15 3. de hoc lacteo multi inter se diversa senserunt causasque eius alii fa- bulosas, naturales alii protulerunt. sed nos fabulosa reticentes ea. tantum quae ad naturam eius visa sunt pertinere dicemus. Theophrastus lacteum diri! esse compagem qua de duobus hemi- ! Homerus fortasse iam ab Aristotele adhibitus erat. ef. schol. Hom. ὃ 477 πολλῶν λε- Ἰομένων περὶ τῆς τοῦ Νείλου ἀναβάσεως πρῶτος Ὅμηρος τὴν ἀληϑεστάτην αἰτίαν εἶπε ὃτι- πετῇ προσαγορεύσας αὐτὸν διότι πληροῦται ἀπὸ τῶν ἐν Αἰϑιοπίᾳ γινομένων ἀδιαλείπτων τοῦ ϑέρους xai σφοδρῶν ὑετῶν ὡς καὶ ᾿Αριστοτέλης καὶ Εὔδοξος πεπύσϑαι ταῦτα φάτχοντες ἀπὸ τῶν ἐν Αἰγύπτῳ ἱερέων. cf. Αδεπβ IV ] 7. ? eonsentaneum est utrumque Aristotelis iudicium de Nilo suum facere. dixerat ille p. 639, 132 videntur enim aquae factae per tempora haec a cane usqae ad arcturum multae et abundanter: Agatharchides Diod. 1 41 4 φησὶ γὰρ κατ᾽ ἐνιαυτὸν ἐν τοῖς χατὰ τὴν Αἰϑιοπίαν ὄρεσι γίνεσθαι συνεχεῖς ὄμβρους ἀπὸ ϑερινῶν τροπῶν μέχρι τῆς μετοπωρινῆς ἰση- μηρίας itemque Posidon. apud Cleomed. circ. doctr. I p. 41 Bake ἐπεὶ καὶ περὶ τὴν Αἰϑι’- πίαν ὄμβροι συνεχεῖς καταφέρεσθαι ἱστοροῦνται περὶ τὸ ϑέρος xal μάλιστα τὴν ἀχμὴν αὐτοῦ, ἀφ᾽ ὧν xai ὁ Νεῖλος πληϑύνειν τοῦ θέρους ὑπονοεῖται, 930 XVH DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS sphaeriis caeli sphaera solidala est et ideo ubi orae utrimque convenerant notabilem claritatem videri. Diodorus ignem esse denselae concretaeque naturae in unam. curvi limitis semitam discrelione mundanae fabricae coacercante concretum et ideo visum inluentis admittere reliquo igne caelesti lucem suam nimia sub— tilitate diffusam non subiciente conspectui. Democritus innumeras stellas brecesque omnes quae spisso tractu in unum coactae spatiis quae angustissima interiacent opertis vicinae sibi un- dique et ideo passim diffusae lucis aspergine continuum iuncti luminis cor— pus ostendunt. sed Posidonius cuius definitioni plurium consensus accessit ait lacteum caloris esse siderei infusionem quam ideo adverso zodiaco . .. Posidonius ultimus ideoque priorum opinionum testis est. quod ex Achille Posidonianae doctrinae referto probamus. qui fabulas non ut ille reticet c. 24 p. 146r Pet., sed Eratosthenis Mercurium μυϑιχώτερον ' affert. tum p. 1474 pergit: ἄλλοι δὲ ix τῆς συμβολῆς τῶν δύο ἡμισφαιρίων λέγουσιν αὐτὸν γεγονέναι. haec est quam Macrobius dicit Theophrasti opinio. eredat cui lubet. equidem eum tantum ab Aristotele discipulum re- cessisse negem, potius fontis certissimum indicium teneo, unde physicorum opiniones deprompsit Posidonius. Diodorum supra traetavi p.32, qui num suam an alienam opinionem proferat nescio. Demoeriti opinio propterea est memorabilis, quia Aristoteles Anaxagoram et Democritum minus accu- rate coniunxit meteorol. I8 p. 345^ 25. * sed praeter Macrobium etiam Achilles Democriti placitum celato nomine tangit p. 1475 ἄλλοι δὲ ix μιχρῶν πάνυ xal πεπυχνωμένων xal ἡμῖν δοχούντων ἡνῶσϑαι διὰ τὸ διάστημα τὸ ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἀστέρων αὐτῶν εἶναί φασιν ὡς εἴ τις ἁλσὶ λεπτοῖς τε xal πολλοῖς χαταπάσειέ τι. jam Plaeita componas III 1 6 Δημό- xpttog πολλῶν xal μιχρῶν xal συνεχῶν ἀστέρων συμφωτιζομένων ἀλλήλοις συναυ- Ἰασμὸν διὰ τὴν πύχνωσιν. continuatur etiam hie 8 8 ultimum Posidonii de- eretum, sed ita ut obseura latina verba caloris siderei infusionem melius intellegantur πυρὸς σύστασιν, ἄστρου piv μανωτέραν αὐγῆς δὲ muxvotépav. Plaeita ὃ 2 Pythagoreorum opiniones reddunt easdem quas Aristoteles l. e. p. 345* 16 affert. altera est: οἱ δὲ τὸν ἡλιαχὸν ταύτῃ φασὶ xat ἀρχὰς Ἰεγονέναι ópóuov. nomen discimus ex Achille p. 1474 ἕτεροι δέ φασιν ὧν ἐστι xal Οἰνοπίδης 6 Χῖος ὅτι πρότερον χατὰ τούτου ἐφέρετο ὁ ἥλιος, διὰ δὲ τὰ Θυέστεια δεῖπνα ἀπεστράφη χτλ. Manifestius est aliud exemplum Aristotelis per Posidonium propagati. in seholiis Arati v. 1091 p. 151, 17 Bekk. Pythagoreorum Democriti Anaxa- gorae Hippoeratis de eometis opiniones recensentur. sine negotio Aristotelis, ! ef. schol. Arat. v. 476 p. 94, 4D. Epacosüévrc δέ φησι μυϑιχῶς αὑτὸν διηγούμενος ὑπὸ τοῦ τῆς Ἥρας γάλαχτος γεγενῆσθαι ἐκγυϑέντος. ἤχουσε γὰρ παρὰ τοῦ Ἑρμοῦ ὅτι οὐχ ἴδιός ἐστιν. οἵ, Eratosth. carm. fr. II. p. 6 Hill. ? quo iure Zellero posteriorum memoria de Democrito hoe Aristotelis loco miti vi- deatur [I* 5037] frustra quaero. PROLEGOMENA 931 -— qui eitatur, meteor. I 6 sublecta adgnoseimus. sed proximus est Posidonius, ut cautione sit opus. ' eodem modo Placitorum III 2 1. 2 Pythagorae et aliorum opiniones comprehendit ex eodem Aristotelis loco ut ex fonte repetendas. tamen hie certissime Posidonium possumus monstrare. nam in Arati scholio p. 152, 6 Ἱπποχράτης 6 Πυϑαγοριχός nominatur. quod ex Aristotele seholiasta petere non potuit. sed eadem ratione Hippocratis opinio omisso nomine ab Aétio Pythagoreis adnumeratur. Aristotelis Pythagorei sunt illi τινὲς μέν, Hippocrates ἄλλοι δέ. in scholio novieiae originis plura sunt indieia ut ξιφηφόροι ἀστέρες p. 151, 26, sed etiam in Plaeitis aperta. Hippocratis opinioni ad ἀνάχλασιν additur παραπλησίαν ταῖς χατοπτριχαῖς ἐμφάσεσιν. eodem exemplo utitur Posidonius apud Arati scho- liastam p. 151, 28 ad Demoeriti placitum illustrandum. * denique de huius et Anaxagorae deereto apud Aristotelem simplieiter τοὺς χομήτας σύμφασιν τῶν πλανήτων ἀστέρων. in Plaeitis aceuratius σύνοδον ἀστέρων δυεῖν ἢ καὶ πλειόνων. similiterque scholion χατὰ σύλληψιν [l. σύλλαμψιν] δύο πλα- γωμένων. multo maiorem in Posidonio opinionum fuisse copiam Achillis exeerpta docent. p. 158E τοὺς δὲ χομήτας xai τοὺς τοιούτους οἱ μὲν λέγουσιν ἐξ ἀστέρων συνερχομένων γίνεσϑαι xal συμφωτιζομένων [vulgo ἐμφωτιζομένων, correxi οἵ, Plae. III 1 6, Demoeritus] οἱ δὲ ἐχ νεφῶν περιπεφωτισμένων [? Strato III 2 4], ἄλλοι δὲ ix παρατρίψεως αὐτοὺς φωτίζεσϑαι λέγουσιν. οὐ φαίνονται δὲ ἀεὶ ἀλλὰ γίνονται χατὰ περιόδους χρόνων [ef. ΠῚ 2 1]. additur inepte capiti de cometis, quae in eompendio eontinuabatur de nubibus ceteris doctrina p. 159 4. Egregium specimen Posidonianae eruditionis ultimo loco proponam ex scholiis Arati ad v. 940 p. 136, 39 — 131, 14 Bekk. ᾿Αναξιμένης δὲ τὴν ἴρίν φησι γίνε- Plae. ΠῚ ὃ 10 ᾿Αναξιμένης ἴριν γί- σϑαι ἡνίχα ἂν ἐπιπέσωσιν αἱ τοῦ νεσϑαι xav αὐγασμὸν ἡλίου πρὸς ἡλίου αὐγαὶ εἰς παχὺν χαὶ πυχνὸν νέφει πυχνῷ χαὶ παχεῖ χαὶ μέλανι ἀέρα" ὅϑεν τὸ μὲν πρότερον αὐτοῦ τοῦ παρὰ τὸ μὴ δύνασϑαι τὰς ἀχτῖνας εἰς ἡλίου φοινιχοῦν φαίνεται διαχαιόμενον | τὸ πέραν διαχόπτειν ἐπισυνισταμένας ὑπὸ τῶν ἀχτίνων τὸ δὲ μέλαν χρατού- αὐτῷ μενὴν ὑπὸ τῆς ὑγρότητος. x«i νυχτς ΗἸΡΡΟΪ. i 5 ipw δὲ γεννᾷσϑαι τῶν δέ φησι γίνεσϑαι τὴν ἴριν ἀπὸ τῆς Gs- | ἡλιαχῶν αὐγῶν εἰς ἀέρα συνε- λήνης ἀλλ᾽ οὐ πολλάχις διὰ τὸ μὴ στῶτα πιπτουσῶν. πανσέληνον εἶναι διὰ παντὸς xal ἀσϑε- γέστερον αὐτὴν φῶς ἔχειν τοῦ ἡλίου. Μητρόδωρος δὲ τὴν ἴριν αἰτιολο- Plae.III 512 Μητρόδωρος ὅταν διὰ Ἰῶν φησιν: ὅταν ἐξ ἐναντίας τῷ ἡλίῳ νεφῶν ἥλιος διαλάμψῃη τὸ μὲν νέ- ! quis fuerit Sporus, unde Posidoniana innotuerunt scholiastae p. 152, 10 [ef. p. 99, 24 supra p. 627], doceri velim. ? ef. Alex. in. meteorol. Aldin. 1527 p. 1182 52 οἱ δὲ περὶ Γεμῖνον [cf. supra p. 19!] καὶ Αἴλιον εἰς δεῖξιν τοῦ ἔχφασιν τὴν ἴριν εἶναι προσγρῶνται xal τῷ προσιόντων τε αὐτῇ bo- χεῖν χαὶ αὐτὴν προσιέναι xai ἀποχωρούντων ἀπογωρεῖν ὥσπερ ὁρᾶται ποιοῦντα xal τὰ iv τοῖς χατύπτροις ἐμφαινόμενα, 232 XVII DE VETUSTORUM PLACITORUM FONTIBUS ἐνσταϑῇ [f. συνσταϑτ, ef. v. 11] νέφος πε- | qoc χυανίζειν, τὴν δ᾽ αὐγὴν ἐρυ- πυχνωμένον, τηνιχαῦτα ἐμπιπτούσης τῆς ϑραίνεσϑαι. αὐγῆς τὸ νέφος χυανοῦν διὰ τὴν χρᾶσιν | γίνεται τὸ δὲ περιφαινόμενον τῇ αὐγῇ φοινιχοῦν τὸ δὲ ὃν χάτω λευχόν... ᾿Αριστοτέλης δὲ χατοπτριχὴν ἐποιή- gato ἔμφασιν. πέφυχε γὰρ τοῦτο ἄσσειν [l. πάσχειν] τὴν ὄψιν προσπίπτουσαν τοῖς λείοις σώμασι χαὶ χαταχλωμένην χαὶ ἀναχλωμένην χτλ. | Memoriám a Theophrasto — testis enim est Hippolytus — propo- sitam simillime ad Posidonium Aétiumque translatum vides. itaque si Plaeitorum totiens recentiorem colorem Stoicorumque notiones adgnovi- mus, Posidonianae disciplinae aliquid tribuendum esse auctoritatis in meteorologieis certum, in aliis veri simile videtur. nam ex Posidonii paueis reliquiis etiamsi excerptorum industriam arcessiveris plenam istius scholae imaginem instaurare vix ac ne vix quidem poteris. at hoc vel ex eis, quae modo contuli, elare apparet vetustorum Placitorum collecto- rem ex eodem seminario profeetum esse unde Geminus Aselepiodotus Diodorus utilissimi excerptores et disciplinam aeceperunt et collectam materiam. ᾿ Medicorum vetustorum opiniones Placitorum non minimum ornamen- tum non dubito quin simul eum ceteris eapitibus ex vetusto thesauro translatae sint. ultimus est Asclepiades, euius fama ipso vivo tanta erat ut ab homine medicinae curioso nullo modo posset praeteriri. sed prio- rum medicorum placita unde fluxerunt? "Theophrastus in Opinionibus etiam de generatione animalium physieorum decreta collegit unde Ana- ximandri Anaxagorae Archelai plaeita in excerptis sunt residua. sed medieos num studiosius traetaverit perdubium est. nam ut ille physicos, ita Menon et ipse Aristotelis discipulus medicos in utilissimam syllogen eongesserat, quam ad illius exemplar eolleetam esse Galenus quodam- modo signifieare videtur eum post Theophrastei corporis laudes [cf. Theophr. fr. b*| haee continuat ὥσπερ ys πάλιν εἰ τὰς τῶν παλαιῶν δόξας ἐϑέλοις ἱστορῆσαι, πάρεστί σοι τὰς τῆς Ἰατριχῆς συναγωγῇ ς ἀναγνῶναι βίβλους ἐπιγεγραμμένας μὲν ᾿Λριστοτέλει, ὁμολογουμένας ὃὲ ὑπὸ τοῦ Μένωνος ὃς ἣν μα- ϑητὴς αὐτοῦ γεγράφϑαι, διὸ xal Μ εν ώνεια προσαγορεύουσιν ἔνιοι ταυτὶ τὰ βιβλία. δῆλον δὲ ὅτι xal 6 Μένων ἐχεῖνος ἀναζητήσας ἐπιμελῶς τὰ διασῳζόμενα xav! αὐτὸν ἔτι τῶν παλαιῶν ἰατρῶν βιβλία, τὰς δόξας αὐτῶν ἐχεῖϑεν ἀνελέξατο, τῶν δ᾽ ἤδη διεφϑαρμένων . . - οὐχ ἠδύνατο γράψαι. oblitteratam huius libri memoriam [Rose Ar. ps. p. 385] nobis non concessum arbitror vanis coniecturis ex Placitis suseitare. iuvat tamen quibus auxiliis vetus colleetor uti potuerit non esse neseium. sed etiam postea a problematum scriptoribus eiusmodi medico- rum breviaria confeeta esse ut per se probabile est ita uno specimine confirmari potest, quod inter varia problemata in cod. Marciano 521 [ef. PROLEGOMENA 223 supra p. 34] repperi. multa summa oculorum contentione legere mihi non contigit scriptura usquequaque evanida, non nulla non reete me ex- plicasse veri simile, tamen cum non nihil novi appareat inventum nostrum qualecumque est dissimulare noluimus. quare hoc tibi habe aneedoton Venetum, doxographi apud medieos miserum specimen, de cuius origine fors sit an meliore libro reperto accuratiora doceamur. Marc. 521 f. 100’ sq. πόϑεν ἐχχρίνεται σπέρμα. ἐχχρίνεται τὸ σπέρμα ὥσπερ [Πλάτων φησὶ χαὶ Διοχλῆς ἀπ᾿ ἐγχεφάληυ xai νωτιαίου. cf. Aét. V 3 4. Πραξαγόρας δὲ χαὶ Δημόχριτος (£n?) τε Ἱπποχράτης ἐξ ὅλου σπέρμα- τος [l. σώματος]. Aét. V 3 5. δόξα Δημοχρίτου περὶ σπέρματος. Ὁ μὲν Δημόχριτος λέγων [? λέγει] ἀνῦρωπος . «........Ὁὐὐ νον ἐν 2 ὁ δὲ Ἱπποχράτης φησίν" ἢ ἡδονὴ |l. γονὴ cf. Hipp. VII 4i4L. 1 354, 9 K.] πανταχόϑεν ἔρχεται τοῦ σώματος, ἀπὸ μὲν τῶν ὑγιῶν ὑγι ἧς. ἀπὸ Oi τῶν wn3r- ρῶν νησερά. δόξα τῶν Στωιχῶν περὶ σπέρματος. Τὸ σπέρμα ἐστὶ χατὰ μὲν τοὺς Στωιχοὺς ὃ μεθίησι τὸ ζῴων ὑγρὸν μετὰ πνεύ- pato; xai ψυχῆς [ef. Arius Did. fr. phys. 39]. χατὰ δὲ ᾿Ασχληπιαάδην τὸ ἐν ταῖς ἀφροδισίαις συνουσίαις ἐχχρινόμενον γεννητιχὸν ὑγρόν. secuntur tituli: ὅτι σπερμαίνει τὸ ÜTÀo. Aét. V ὃ τίνι διαφέρει σπέρμα γόνου ὅτι αἰτίαι [Ὁ] ἀγονίας. Aét. V 13 εἰ μέρος ἐστὶ τῆς χυούσης τὸ χυούμενην διὰ τί οὐ διὰ στόματος τὸ ἔμβρυον τρέφεται. Αὔι, V Τὸ εἰ ζῷον τὸ χατὰ γαστρός. At. V 15 ενν ᾿Ασχληπιάδης δὲ οὔτε ζῷον οὔτε μὴ ζῷον εἶπε τὸ ἔμβρυον ἀλλ᾽ ὅμοιον ἔφησεν αὐτὸ τοῖς xotic μένοις πότε ἄρρεν γίγνεται πότε ÜTÀo. Aét. V Τ πῶς γίγνεται δίδυμα πῶς γίγνεται (τέρατα ὐ Αὔδί, V 8) διὰ ποίαν αἰτίαν τῶν ἑπταμήνων ἀγώνων ὄντων τὰ ὀχτάμηνα ἄγοναά ἐστιν. τίς αἰτία συλλήψεως Αδι. V 10. [Aét. V 18 XVII DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA Ut de Galeni Historia philosopha recte iudicare potuerim [de Galeni H. ph. Bonn. 1870] ', Curtii Waehsmutlhii acceptum refero comitati, qui specimen optimi codicis Laurentiani À a p. 222 ad 214 ed. Kuehn. a se ! quae iam disputaturus sum ex illa dissertatione ita repetita esse scito, ut priora mea argumenta vel supplendo vel retractando paulo uberiora facerem, Laur. 74, 4 A Laur. 58, 2 234 XVHI DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA conlati mecum eommunicaverat. ipse totum ante sex annos denuo con- tuli potioremque diserepantiam huic editioni subieci. Laurentianus LXXIV 3. membraneus forma maiore continet Ga- leni varia seripta [ef. Bandinii eatal. III 49. I. Mueller ad Gal. optim. med. p. 13 ed. II. I. Marquardt observ. erit. in Gal. d. anim. passion. p. 11] Galeni historia philosopha inde a fol. 1711" exarata est. codicis aetatem Bandinius saeeulo XII eireumseripsit. ad proximi initium de- primere malebat Wachsmuthius, haud scio an immerito quia neglegentia librariorum proximo saeeulo interdum praeludit. scripturae enim ductus artem produnt nullam, notae compendiaque ereberrima, membrana rugosa ae subfusea nonnullis paginis reseriptis [ff. 188* 189r" 1905}, denique omnia ad legendum impeditissima. «constat hune codicem et vetustate et fide ceteris facile praestare. est autem ex archetypo incredibili corruptione quasi pereso aliquot exemplis intercedentibus a stupido seriba descriptus servatis laeunarum plerumque spatiis, servatis etiam illis vocum senten- tiarumque monstris quibus quid conferri possit frustra quaero. inde mihi adnotationum silva plerumque inutilis suecrevit, quae ne infinita esset usitata itaeismi vitia et huiuscemodi prope innumera praecidi. contempsi igitur Byzantinorum illam "Eztxoopíov, Πυϑαγορίων paene constantem me- moriam [ef. Lobeckii Aiae. p. 113 et Cobeti Var. Lect.' p. xxviu], nec magis ἐλαίατην χλητόμαχον χιανοῦν vel χοιανοῦν ἡϑηχήν notavi. pervulgaris est voealium brevium pinguior appellatio, ut ἕλονται coniunctivus sit, πειρόμεϑα πειρώμεϑα. ὁρισμένον ὡρισμένον, ἵππον ἵππων sonet. eadem soni pinguedine liquidarum geminationem efferunt Graeculi (idem Italis mos contrarius nostro) unde ὑπειλημένος διηλαγμένον ἀντίρησις Πύρωνι et cetera erebra sunt. alio pertinet quod spiritus vis minus aspera ac prope nulla, ut αἵρεσις sit αἵρεσις ae quod peius est xar' ἕξιν et xav' εἱμαρμένην nihil offensionis praebeat. consonantis B sonus non numquam ad vocalem emollitur, unde Democritus et in aliis codicibus et in nostro constanter Αὐδηρίτης nominetur. ut omnia haec vitia ex prava pronuntiandi con- suetudine naseuntur, ita aliud genus non minus frequens ex male seribendo. breviandi studium ex archetypo tralatum mire auctum est. sigla et compendia non modo frequentia sunt maxime in versu extremo, sed obseuriora quoque, ut idem apex et ἣν et ων et ἧς significat, oc et ov nullo diserimine differant. nonnulla de his vitiis recentiore manu (XVI saeculi 8i bene memini) correcta sunt, sed raro et leviter. eadem manus scholion eapiti 121 adseripsit. Alterum. eontuli Laurentianum, quem B nomino, plut. LVIII 2. chartaceus est forma maxima, saeculo XV satis nitide exaratus. continet inter varia Ios. Rhacendytae, "Theodosii, Lascaris Procli Aristotelis Li- banii seripta quarto loeo a f. 18" Galeni Historiam philosopham. capitum initia litteris rubris ornaturus erat librarius, quod non perfecit. caverat (amen vieariis litterulis summae orae adpositis ne sensus desideraretur. partim earum bibliopegae culpa recisae sunt. hie quoque liber per varia PROLEGOMENA 295 exempla ex eo arehetypo deductus est, unde Laur. A dixi. quod tam est manifestum, neminem ut fallere possit. eadem certe indoetae aetatis indieia, eadem compendiorum confusio, eadem monstra, iidem denique hiatus, ut vitiatam mancam oblitteratam archetypi exempli formam animo velut instaurare possis. nee tamen alter codex sua laude caret. emen- dationes non paueae virorum doctorum nune codicis fide confirmantur, totidem novae emergunt. quin etiam laeunae explentur p. 243. 333 K. non numquam aliquanto integrior apparet arehetypi memoria qua ad verum pervenias. omnino multo maior esset libri utilitas, nisi aperta recentioris interpolationis vestigia proderet, qua quidem labe prior eo- dex ἃ caret, titulus ut hoe utar quem A habet περὶ φιλοσόφου ἱστορίας deflectitur in περὶ φιλοσόφων ἱστορίας. e. 18 p. 243 est in À 6 δημόχριτος à» τοῖς σοφιχοῖς, ubi Sexto comparato Ὀνομάχριτος ἐν τοῖς Üperaois restitutum est. quid vero B? 6 Δημόχριτος ἐν τοῖς σοφιστιχοῖς prona nimirum con- iecetura, qua Itali quoque principis editionis auctores usi sunt. in capitum inscriptiones licenter grassatur modo novas fingendo modo contextus verba pro titulo praefigendo [e. 2 p. 225]. sed hoe sine noxa. illud mo- lestius quod quidquid offensionis vel obscuritatis oecurrit fucata medieina quomodocunque resarcire studet. est ubi reete conieetum sit, plerumque in quemlibet sensum mendosa verba sunt detorta. cavendum igitur ne improbi hominis lenoeinia fucum faciant. Tertium eodicem Baroeeianum monstraverat Ch. Darembergius [no0-baroccisnus tices et extraits des manuserits médieaux I p. 18]. est n. CXXXI bomby- einus, ut fertur, forma maiore saec. XIV. l'aXwvo περὶ φιλοσόφου ἱστορίας ineipit a f. 349. nihili eum faciendum esse ex specimine Ingrami By wa- teri Oxoniensis benevolentia accepto iudicaveram d. Gal. H. ph. p. 5 ubi tamen Laurentiani À eum apographum esse non reete conieei, immo plurimae lectiones eum Laur. B faciunt, raro velut in libri titulo alterius est similior. Alteri eodieum generi adscribendus est etiam is liber, quem Nicolaus Nos Reginus a Roberto Aniovensi Siciliae rege acceperat donatum olim ab Eg Andronico Palaeologo [cf. I. Mueller ad Gal. de plac. Hipp. et Plat. p. 3}. ex eo codiee Nieolaus medieus cum alia Galeni seripta, quae aceura- tissime Maximilianus Bonnetus de Galeni subfiguratione empiriea p. 1 enumerat, tum 'de ystoria philosophorum' verterat, quam versionem co- gnovimus ex editione operum Galieni sec. impr. edita per Hieronymum Surianum Venet. 1502 p. II p. 574—580, ubi haec subseripta sunt: explicit liber Galieni de ystoria philosophorum sive de dogmatibus translatus a ma- gistro Nicolao de regio de calabria anno domini 1341 de mense aprilis in die nona. Nicolai versio valde mutila est. multa capita ut logiea quae- dam in singulorum saepe versuum angustias contraxit et in posterioribus id breviandi studium etiam augetur. prorsus omissa sunt ec. 19 26 35 48 50 51 60—63 65 71 13 92 93 100—102 131. non numquam ordo capitum turbatus est, ut ec. 13 14 post 21 collocantur, postrema capita 936 XVIII. DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA eonfusa sunt. interdum ex scholastica lectione aliquid proprii adspersum est, velut e. de denominationibus philosophorum verae formae [6. 4] nihil nisi umbram refert. nec minus abhorret eaput de demonstrativa parte philosophiae seu de syllogisationibus. ipsa versio barbara illa oratione insignis est, qua plerique omnes ante renatas litteras graeca latine red- dere solebant. verbum verbo, partieula partieulae respondet tam acceu- rate, ut nisi graeca restituas, quid sibi velit saepe numero ne intellegas quidem. omnino valet quod interpres ipse de sua ratione im prohemio traductoris ad. gloriosissimum Hierusalem et Siciliae regem Robertum dicit libro Myamir praefatus: ego Nicolaus de Regio medicus fidelis et subditus vester iurla mandalum vestrum de graeco idiomate in latinum. transtuli nihil addens minuens vel permutans [cf. Bonnet p. 4]. tamen non numquam quae minus intellegeret omisisse videtur ut e. 2 p. 324 χρηστοήϑη cor- ruptam vocem similiaque alia. praecipue propriis nominibus horrida saepe barbarie in libris depravatis alios substituere amat. nec desunt loci ad arbitrium immutati. sed cave iniquius de Nicolao iudicaveris. ' primum non ipsius seriptionem habemus sed Italorum neglegentissime descripta exempla. velut rultum impressum pro miletum, nec vernaculae loquelae vitia vitantur velut discelaverunt pro disceptaverunt. tum quia in ceteris interpretis fides satis probata est [Bonnet p. 5. 41, 20], maneum et inter- polatum ei graeeum exemplar fuisse suo iure aliquis suspieetur. sed pro certo nihil affirmaverim. Nicolai graecus eodex simillimus fuit B. nec desunt antiquioris memoriae quamvis tenuissima vestigia. nimirum quod e. 20 uítec in AB omissum restituit non recondita opus erat doctrina, sed exquisitius erat c. 5 1. 15 ex eorrupto εἰς δὲ (sie A B) coniectando εἰσὶ δ᾽ οἱ elieere vel e. 1 p. 234 ἔνδειγμα in ἕν δόγμα emendare, quod utrumque Use- nerus quoque invenit. quare quod c. 8 p. 235 vitiose tradebatur xarà μὲν ἰσωχράτη duee Nieolao qui vertit secundum zenocralem κατὰ Ξενοχράτη re- finxi, quod ex Martiano (perperam servata μέν partieula) olim Charterius eorrexerat. ceteroqui non magna utilitas inde redundat, sed ut lecturi ipsi iudieare possent, priori libri parti Nicolai selectam discrepantiam adieere plaeuit. optandum vero est, graecus ille Roberti codex ut forte fortuna ex abditis euiusdam bibliothecae recessibus protrahatur non tam ob Historiam philosopham quam ob Hypotyposin empirieam Galeni simul illine prodituram. Verum enim vero Lacunae graeeum exemplum unde ille spretis priorum vanis conatibus Historiam philosopham se instaurasse ae latine reddidisse iactat, quanto magis expetendum est ut aliquando inveniatur! audite enim quae is in prooemio f. 6" suae versionis (Colon. 1543) pro- ferat: mihi vero, inquit, praeter Basileense atque Aldinum exemplar, quae (ul constat) sunt. mille mendis coutaminala etiam obtigit tertium manu con- scriplum, idemque iam velustale consumplum: cuius mihi (etsi non facile) ! quod fecit Wachsmuthius Goett, gel. anz. 1871 p. 104. PROLEGOMENA 931 copiam fecit, dum Caesar anno 1539 esset Gandavi, Hadrianus a. Corone vir ille nalione Graecus eruditissimus. quod exemplar sedulo moliebatur suadere propria Galeni manu ezara(um fuisse. nactus igitur landem, vix multis precibus, in dies aliquot id multo emaculatius eremplar opus ipsum quam fidelissime fieri potuit, converti adhibitis etiam in studium aliis codici- bus quae ercusa inter studiosorum manus versantur. en magna Graeeuli verba, maior autem Lacunae sive credulitas sive audacia. nam ipsa versione ad amussim examinata nimiisque verborum ampullis atque in- volueris remotis, quid tandem invenies? utiles lectiones quaeque meliori codici fortasse debentur (sed ne id quidem eertum) paueissimas ', multo saepius veteres editionum priorum sordes * ineredibili pertinacia recoetas. quid? quod Basileensis editionis certissimas emendationes (velut e. 3 p. 228 Parmenidis falsum nomen illie ad marginem in Μενέδημον ecor- reetum et alia) prae Galeni seilicet autographo aspernatus est. quid igi- tur de mirifico illo Hadriani codice? mentitumne credamus Laeunam medieum celeberrimum ae dignitate apud potentissimos illius aetatis Carolum V et Iulium III papam florentissimum? an Hadrianum ignotum hominem et ex Simonidarum Minarumque patria prognatum crimine falsi postulabimus? nolo eausam ineertam eonieeturis diiudieare, prae- sertim eum de similis praestantiae codice Dioscoridis, quem unus La- euna usurpavit, nihil habeam compertum.* si Graeeuli fraudibus deeeptus est, ne nimis irrideamus eius credulitatem. nam tanta fuit illius aetatis in manuscriptorum aetatibus iudieandis imperitia, ut codices saeculo vix superiores infularum loeo haberentur. quid mirum si aequalem fortasse Laurentiani ἃ venerandae vetustatis censebant atque Galeni si dis placet idiographum? quare non opus est Hadrianum ineusare quod antiquos apices imitatus ipse mirificum codicem fabricatus sit, etsi antiquarii illius artifieii non ignari solebant esse. sed qualiseunque fuit iste codex, non inutilis fuit Lacunae, quippe quo Martiani Rotae audaeiam et interpola- tionem perspiceret, quae ceteris deinceps editoribus fraudi fuit. Quod nune de compluribus Galeni libris constat praeter principem nullum editorem manu seriptorum auxilium adhibuisse, idem de Historia philosopha dissertationis priore parte olim demonstrare studui. nune do- ! ut exempla proferam c. 2 p. 224 σαφέστερον ut ipse conieceram omittit, c. 1 p. 223 διαγνωστιχήν olim omissum addit (exploratricem), c. 2 p. 224 χρηστοήϑη vertit ingenia et mores ercoleremus. c. 2 extr. ἐπὶ ταὐτά pro ταῦτα (similiter). optimam emendationem (c. 95 Diagoras omissa patriae nomine restituitur) non ex codice, sed ex Ciceronis me- moria quam ipse adnotat reduxit. ? excerpo graviora quaedam: c. 1 τιμίων retinuit ed. princ. mendum, c. 2 σποράδην cum edd. prior. omisit, c. ὃ p. 227 ἐρετριχήν et 2 p. 229 εἴδη cum Basileensi, c. ὃ p. 226 Crantes cum edd. prior. 3 Sprengel praef. ad Dioscorid. I p. xix eximius fuit et αὖ omnibus diversus (!) codez quem in egregiis emendationibus sequutus est Andr. Lacuna Segoviensis Iulii III pontificis marimi medicus. copiam eius fecit Io. Paccius Castrensis, sed ubi iam lateat plane nescimus. probabile est in. Vaticana servari. valde dubito. 238 XVIII. DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA eumenta illa novis non nullis stabilire, de versionibus autem seeundum C. Waehsmuthii dilirentissimum examen [Goetting. gel. anz. 1871 p. 101 8q.] aeeuratius retraetare placet. Primum edita est Galeni Historia inter Aristotelis opera ab Ald o Manutio vulgata [t. II Venetiis 1497 fol. 11*—30"] duodetriginta annis prius quam magna omnes Galeni libros complectens editio ab Aldis vulgari coepta est. quod deseriptam principem ex A olim dixeram, id dum ipse eodicem traeto luculentis indieiis comprobatum repperi. nam praeter summam lectionum similitudinem eompendiorumque falsam ex- plieationem, quam ex gemello codieis ἃ aegre quis repetat, fortuita apparent vitia, quarum eausa nisi inde perspiei non possit. unum est νησεῖ νοσήμασι [οἵ ad e. 3. p. 226], iam antea a me recte usurpatum, alte- rum exstat c. 88 p. 299, ubi A 2pw litteris elaris exhibet, quod a typo- theta pellucente per membranam litterulae in averso folio scriptae um- bra θερινῆς lectum est. similiter e. 35 p.250 ante χατὰ σώματα lacuna est temere indieata. nimirum quia charta illie fissa est, scriptor codicis A versum unum intermisit. quod ter quaterve voceulas minutas easdem quas B praetermisit aut eum B in coniecturis consentit [ef. supra p. 235, 13], in tanta conspirationis constantia casui est tribuendum. nam Venetum exemplum tam festinanter ineusum est ut haud paueae voces nec le- viores tantum aut plane omitterentur aut pravissime describerentur. cor- reetum est fere nihil praeter itaeismos paucaque alia menda ut οὐχ ὁμοίως pro librorum leetione οὐχ ὠμοῖς vel Πλάτων pro πάντων. Altera Historiae editio eolleetis tum Galeni libris inserta est l'aA7- vob A Galeni librorum parti quariae . . . . p. III f. 28' —35*. subscribitur f.55" Venetiis Aldi et Andreae Asulani soceri, mense Augusto M. D. XXV. privilegium Clementis VII datum est Romae apud S. Petr. sub annulo piscat. die XXVII. Ianuarii MDXXV. in emaeulandis scriptoris verbis parum est profectum. A. Asulanus et Io. Bapt. Opizo, cuius maior fuit in ornanda editione cura, principis editionis tam anxie secuti sunt vestigia, ut ea saltem quibus eaeci impingerentur, at ne ea quidem omnia, levigarent, reliquas nee minores profeeto sordes intaetas propa- zarent. nee correcta vituperatione exempta sunt. complura a nobis olim castigata, nihil magis ridieulum quam quod Protagoram Elidensem ex ὡς ΠΕεριαγόραν τὸν ἠλεῖον (seribendum est ὥσπερ Διαγόραν τὸν Ἠλεῖον) infelicissime effinxerunt. nihilo tamen setius Aldina — nam Manutii Veneta anni 1497 non minus in oblivionem venit quam ipse cod. Laur. A — posteris tanquam certissimae fidei fundamentum fuit, unde eum ceteris in- ventis Protagoram per omnes deineeps editiones propagatum vides. Paulo melius res cessit Ioach. Camerario, qui Andr. Cratandro Galeni editionem paranti tomos III et IV recensuit. Historia philosopha inest in Γαληνοῦ Δ΄, Galeni librorum parte quarta Basileae 1538 fol. p. 424 — 458, adscita primus vicinarum seriptionum varietate, quam L| PROLEGOMENA 239 passim praefixa notula αἱ vel ez Plut. indicare solet,' multa docte οἱ prudenter correxit velut εὐπειϑείας c. 1 p. 223, Μενέδημος pro Παρμενίδης e. 9 p. 228, πρόσχλισιν e. 1 p. 233, Διχαίαρχος c. 24, alia minus felieiter. tamen ille nee eodicem umquam consuluit neque omnino a superioris editionis auetoritate nisi eoactus recessit. Post mutilam barbaramque Nicolai versionem eum elegantiorem eultior iam aetas desideraret, Iulius Martianus Rota Venetus me- dieus eruditissimus novam condidit versionem limatissimam eandemque interpolatissimam. nam quem verecunde Camerarius areessiverat Plu- tarehum, hunc iam integrum fere invito Galeno ineuleavit. quibus leno- ciniis effeetum est, vix ut pristina libelli exilitas adgnosceretur. de hac ratione nemo verius iudicavit quam Lacuna, qui in epistula nuneupatoria suae versioni praemissa f. 6" postea autem, inquit, Martianus Rota rir in Latinis et Graecis literis citra controversiam doctissimus, admolitus manus negotio, sequutus es! tralationem veterem, eamque longe elegantiorem reddidit, adiutus interim Graecis codicibus, excusis quidem illis, sed mendacissime [l. mendosissime|. Quare coactus interdum fuit divinare: interdum, obtrun- cata eremplaria, ez suis horlulis [intercidit irrigare et] (quamquam philoso- phica et optima) plurima haud dubie interserere, quae nusquam apud Galenum eriant: id quod minime fidum decet interpretem. sed ut improbam fraudem extrinsecus inlatam mittam, in germano Galeno ubi aliunde nihil suppe- tebat auxilii non nulla ita emendata vel expleta sunt, ut codieem bonum ad manum fuisse magna cum veri similitudine aliquis conieiat. velut c. 2 p.294 ubi ed. prine. eeteraeque σποράδην ante εἰρημένα omisit, nonne mirum a Martiano Rota sparsim et fuse dicta novatum esse? aut unde in priorum lectione χατὰ μὲν Ἰσοχράτη c. 8 p. 290 Xenocratem odoratus est nisi ex eodice manu seripto? at is Nieolai exemplari simillimus fuit ut ovum ovo sive potius plane idem. ne multa, ipsam Nicolai versionem, non codicem inspexerat, id quod idem Laeuna breviter signifieaverat. ex Ni- eolao igitur eum Xenoeratem suum et omissa illa verba arripuit tum capitula quaedam quae illuc aliunde inlata esse dixi non sine arte in suum usum convertit. velut ex c. 4 non solum Pythagorae mentionem transtulit, sed etiam extremo eapite prolixiorem de Aristippi summo bono disputationem e Philopono areessitam amplifieavit. ordinem capitum turbatum esse Martianum Rotam aeutum hominem non fugerat, itaque suo marte trans- posuit, sed qua solet lieentia omnia sursum deorsum. In latina Galeni editione quae Venetiis 1562 apud Vincentium Valgrisium prodiit, inter complures eiusdem interpretis versiones editur (Galeno adser. libr. p. 5): Galeno attributus liber de historia philosophica: Io. Baptista Rasario interprete. hoc munere haud inscite funetus est ille, qui medieus fuit idemque graecarum latinarumque litterarum professor ! parti IV. praefatus “ἐπὶ uno, inquit, e£ altero libello τῶν νόϑων scriptis adiuti. sumws eiusdem argumenti aliorum ut in Dogmatis et astrologicis'. 240 ΧΥΠῚ DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA Tieinensis, ex Plutarcho hune librum fere totum sumptum esse recte perspexerat, euius diserepantiam passim margini adseripsit [ef. Waehs- muth l. c. p. 100]. nee tamen Rotae versionis qualis esset natura intellegere aut voluit aut potuit. nam quamquam de eius fide du- bitasse videtur, tamen in gravissimo quoque loco recedere ab eius auetoritate non ausus est, in prioribus quidem rara natat aliarum quo- que editionum memoria, at in ceteris prorsus est Martiani mancipium. adeo illius artes etiam aequales ae fraudis conseios homines praegra- vabant. Saeeulo interiecto cum Charterius magnum Hippocratis et Galeni seriptorum eorpus eondere coepisset, Rotae fraudulentum opus ita in- veteravit, ut ab hoc potissimum proficiscendum esse sibi arbitraretur. inest Historia philosopha tom. II p. 21—58 (Hippocratis Coi et Claudii Galeni Pergameni Archiatron opera. Renatus Charterius graece et latine primus edidit Lutetiae Parisiorum 1679. forma maxima). eum ad com- plendam Basileensem editionem, unde Charteriana fere descripta est, nihil valerent eodiees Parisini quibus in ceteris libris utitur, Rotae inventa graece versa traditae memoriae immiscuit. quod negotium in Plutarcheis sane eapitibus prospere cessit eum vulgatam memoriam Placitorum se- queretur, molestius in Rotae interpolatis, quae aut in artum rediguntur (velut de septem ineptissimis Rotae itemque Rasarii syllogismis c. 15 duo remittuntur) aut aperta novieiae fabricae signa produnt. ut Rotae verba e. 4 mon íllam sensuum motione ezcitatam dulcedinem sed eum animi slalum, qui molestiae sit. ezpers mec ullis illecebris mulceatur sie graeca veste induuntur: μηδὲ τὴν ix τῶν αἰσϑήσεων ἐνέργειας [sie] ἡδονήν. ἀλλὰ δὲ [sie] τὴν τῆς Ψυχῆς διάϑεσιν δι᾿ ἧς [fuit δ᾽ ἦς] γίνεταί τις ἀνάλγητος χαὶ δυσγοήτευτος [hoe ex Platonis rep. 3 p. 413r]. iam tibi componam interpolationis fontem Io. Philoponum (Brand. schol. p. 35* 8) οὐχ ἡδονὴν δὲ ταύτην ἣν ὑπολαμβάνουσιν οἱ πολλοί, λέγω δὴ τὴν παϑητιχήν, ἀλλὰ τὴν πολλὴν τῆς ψυχῆς ἀπαϑειαν, ἀπὸ faeilius intellegatur quantum distent aera lu- pinis. perraro ἃ Rota suo recessit et ex arbitrio novavit. ex Plutarcho II 19 adseripsit versus, ex Stobaeo (vulgato nimirum post Rotam anno 1515) ideae notionem amplifieavit: αἰτία τῶν οἷά ἐστιν αὐτὴ xal παράδειγμα τῶν χατὰ φύσιν ἐχόντων αἰσϑητῶν ὑποστάσεων. ubi ne reconditiorem doetri- nam rimeris, Canterianae menda fideliter translata moneo. at enim uno loco plane propria ae sua sapientia eniteseit, quae ne intereat huc sub- ieiam *. quis fuit audaeulus ille qui nugas istas venditare auderet? Charterium quidem non aceuso. sed fuit fortasse Petrus Comes iunior ! Martianus Rota Nicolao nititur qui verterat: et intellegebat delectationem non illam passivam sed omnimodam [videtur legisse πᾶσαν] animae impassibilitatem ceterum cf. Diog. IX 45. ? p. 343K.. Πυδαγόρας φησὶ τὰς νόσους γίνεσθαι τοῦ σώματος διὰ τὸ ϑερμότερον ἣ xpu- μωδέστερον γίνεσθαι τὸ σῶμα. τὸ μὲν γὰρ ϑερμότερόν ἐστι τὸ πλέον τῷ μετρίῳ (sic] τὸ δὲ χρυμωδέστερον ἔλασσον τοῦτο [sic]. PROLEGOMENA 941 quem ille in orat. ad ampl. Paris. med. ord. f. 5 ita laudavit: vir sapien- lissimus Petrus Comes iunior in eum librum Galeno ascriptum, ac de Phi- losophi historia inscriptum, suas lucubrationes attulit. quisquis fuit, hoc extra omnem dubitationis aleam positum, Galeni codicis usum Charterio fuisse nullum, quod de aliis quoque seriptis nune eonstat. [ef. I. Muelleri Galen. de place. H. et Pl. p. 42]. ceterum ipse nescio qua verecundia duetus non nullos loeos ex Martiani Rotae auetoritate additos litterarum genere diverso distinxit. quidquid igitur emendatius legitur in eius exemplo aut ipsi aut Rotae ingenio debetur. utrius, nec facile ubique erat ad diiudieandum nec sine molestia ad iudicandum. quare promiscua est in nostra editione Charterii et Martiani Rotae memoria. Possum hie subsistere in eodieibus et editionibus quas quidem vidi recensendis. nam quid attinet Iuntinarum ae Frobenianarum paene infinitam seriem perlustrare, quae Rotae versionem repetunt, ' aut Kueh- nii exemplum ex Charteriaua apice tenus exseriptum* iusta reprehensione notare? hoe enim ex eis quae disputata sunt eonstare puto, ex arche- typo haud vetusto eodemque mendosissimo quattuor exempla transcripta esse, ae fidelius quidem Laur. A, peritius sed interpolate Laur. B, eius- demque generis esse et Baroccianum et Nicolai truncatum et interpolatum exemplar. Laeunae sive Hadriani eodex qualis fuerit vix ae ne vix qui- dem ex eius versione enueleari potest. itaque eodieibus AB ita super- struximus nostram editionem, ut ex consensu AB archetypi formam re- fingeremus , discerepantibus eis vetustioris fere libri A auctoritatem tueremur. praeterea in prioribus capitibus secundarium tribui locum selectis N(ieolai)leetionibus, de quibus antea monui. conieeturarum unde huie libri parti maxima petenda erat salus quidquid innotuit adhibui. editionum ut à Laur. ἃ pendentium rationem habui nullam, nisi quod exeerpsi si quae erant potiores emendationes. de posteriore parte Plu- tarehea dixi p. 12 sqq. et 43. Historia philosopha ex eo litterarum genere est quod ὑπομνήματα σχολιχά Graeci nominabant [ef. Lehrs de Aristareh.* p. 21]. id cum ex ! in posterioribus Iuntinae editionibus sub titulo Galeni liber de historia philosophica Tulio Martiano interprete haec est docta cuiusdam adnotatio: Àunc librum Galeni esse eum salis mon constet, videndum mum fortasse sit Aetii. Theodoretus enim lib. II $4 de curatione jraecarum affectionum scribit Plutarchum εἰ Aetium collectanea de placitis philosophorum edidisse, Porphyrium vero non modo philosophicam eiusce generis. confecisse historiam, verum etiam opinionibus vitam ac mores philosophorum adiunzisse. Quare cum Plutarchi liber habeatur, hic autem Porphyrio (quem fortasse Laertius est imitatus) tribui non queat, fit, ut Aetius potius quam ulli alteri adscribendus videatur, Nisi forte quis putet eo quod hic et apud Plutarchum eadem saepe verba legantur δὰ utroque fuisse. congestum. ? historia philosopha est in t. XIX p. 222—245. Kuehnius, qui prioribus sui cor- poris voluminibus mannm subinde admovit quamvis parum felicem, postremo urgenti typothetae ne inspectas qnidem Charterianae plagulas typis describendas tradidisse fertur. neque aliter explicari potest, quod editio ambitiose suscepta tam misere absoluta est. Diels, Doxographi graeci. 16 242 XVIII. DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA tota seriptionis forma patescat tum ipse commentarii seriptor non obscure prodit. velut e. 2 προὐϑέμεϑα δέ, inquit, διαλεχϑῆναι περὶ τούτου οὐδὲν μὲν ἴδιον εὑρηχότες. τὰ Oi παρὰ τοῖς προτέροις σποράδην εἰρημένα συναγαγόντες, σαφῶς τε χαὶ συντόμως σπουδάσαντες περὶ τούτου διαλεχϑῆναι, ἵνα οἱ φιλομαϑεῖς τούτοις προεντυγχάνοντες μὴ δέοιντο τῶν ἐξηγουμένων ἀλλὰ δι᾿ ξαυτῶν γιγνώσχοιεν τὰ xal" ἕχαστα τῶν εἰρημένων σαφέστερον. ac paulo infra ἁπλουστέρως δὲ ὅσα παρὰ τῶν πεπαιδευχότων Tus ἀχηχόαμεν xal δι᾽ ἀναγνωσμάτων ἐμάϑομεν νῦν συνάγειν ἐπιχειρήσομεν. diseipulorum igitur usui haee chrestomathia desti- nata erat, qua viam ad physiea muniturus seriptor primum de philoso- phiae inventione suceessionibus nominibus vi partibus sectis quam bre- vissime praefatus [e. 1—8] tum brevi ez dialectica libamento, ut ait Gellius, interieeto [e. 9—15] ipsam de physieis disputationem ingreditur. anxie eautum est ne compendii brevitas superaretur c. 24 (va μὴ τὸν τῆς εἰσα- γωγῆς τρόπον ὑπερβαίνειν δοχῶμεν, neve libri συμμετρία laederetur c. 16 ἐν- ταῦϑα δὲ ἡμεῖς συντομώτατα περὶ τούτων διαλεχϑέντες ἐν συμμετρία xal ἐπὶ τὰ φυσιχώτερα χωρήσομεν.᾿ qua ratione sperat factum iri ut tirones initiandi [τοῖς πρῶτα μαϑοῦσιν)] citissime philosophi eolorem ducant nec interpretum ullo auxilio egeant. ne ille regiam ad sapientiam viam, quam antiqui negabant, felicissime invenit. at quae sapientia quam humilis quam fu- eata quam undique corrasa, ut miselli magistri vanam iaetationem illieo perspieias. nihilo setius non ostentandi voto, sed docendi studio hune laborem se suscepisse praedieat e. 2 ἀσφαλέστερον δὲ πειρώμεϑα περὶ τούτου εἰπεῖν tà σοφιστιχὰ xal πάνυ χεχησμημένα τῶν διαλεχτιχῶν παρεληλυϑότες. οὐ τὰρ ἐπιδείξεως ἕνεχα * προὐστησάμεϑα τὴν περὶ τούτου σπουδήν, ἀλλὰ χρηστὰ τὰ ἤϑη ποιῆσαι βουληϑέντες τοῖς ἐχ φιλοσοφίας λαβεῖν τι χρήσιμον προεγνωχόσιν νομίσαντες φιλοσοφεῖν οὐ μόνον τοὺς τὰ τριβώνια περιημμένους, ἀλλὰ xat τοὺς τὴν πρόηδην μὲν τοῖς πολλοῖς ὁμοίαν ἐνστησαμένους, τὴν δὲ διάνοιαν φιλοσοφω- τέραν ἔχειν σπουδάσαντας. similiter c. 16 xai περὶ τούτου δυνατοὶ εἶναι νομίζομεν λέγειν τι. σπουδάζομεν γὰρ ἐγνωχέναι ταῦτα xal τοῖς ἄλλοις ἀνεπίφϑονον εἶναι νημίζομεν ἐμφανῆ, χαϑιστάνα!. en magnum os insulsissimi cerdonis, qui sua aliena intellecta non intelleeta gravia futtilia pari confidentia effutire so- let. nos vero non admodum dolebimus, quod eiusdem compilatoris logieum ! similiter praefatur Porphyrius schol, Arist. p. 1a 5 Br. σύντομόν Got παράδοσιν ποιού- μένος παιράσωμαι διὰ βραχέων ὥσπερ ἐν εἰσαγωγῆς τρόπῳ τὰ παρὰ τοῖς πρεσβυτέροις ἐπελ- ϑεῖν, τῶν μὲν βαϑυτέρων ἀπεχόμενος ζητημάτων, τῶν δὲ ἁπλουστέρων συμμέτρως στοχαζόμε- νος. isagogarum scholis ereberrimus est usus. sic, ut pauca delibem, Gell. XVI 8 1 cum in disciplinas diulecticas induci atque imbui vellemus, necessus fuit adire atque cognoscere quas vocant dialectici εἰταγωγάς, Diog. IX 48 ἅπερ αὐτῶν εἰς τὴν εἰσαγωγιχὴν τείνει τέχνην. cf. supra p. 162. Arateam isagogen cognovimus p. 18' Achillis. similiter Cleome- dis eyelica theoria etiam εἰσαγωγή vocatur p. 69 et σχολαί p. 126 et σχολιχά p. 93. quae extremis adiecta sunt: εἰσὶ δ᾽ αἱ σχολαὶ αὗται οὐ τοῦ γράψαντος αὐτοῦ δόξας παρέχουσαι, ἀλλ᾽ éx συγγραμμάτων τινῶν ἡϑροισμέναι καὶ παλαιῶν χαὶ νεωτέρων, ea ad Galenum omnemque scholasticorum eruditionem quadrant. de symmetria etiam a posterioribus petita ef. Mus. Hh. XXXII 481". ? cf. Censorin. d. d. n. 1 7. Wyttenbachius ad Eunap. HI p. 37. PROLEGOMENA 943 enehiridion fatum nobis invidit, de quo loquitur e. 16 ὅσα μὲν εἰχὸς ἦν περὶ τῶν συντελούντων εἰς τὸ Àoyuxbv μέρος τῆς φιλοσοφίας εἰπεῖν ἑτέρωϑι διῆλθον διὰ πλειόνων. Adseripsi hune loeum simul ea de eaussa, quod ordinis manifestum prodit indieium. nam in eodieibus non modo e. 16, quo ad physica transitus fit, sed etiam 17 18 19 et quod ineptius est 15 de demonstratione mediis physieis post e. 35 immiscetur. ergo turbatam esse pristinam capitum eollocationem eum ipsa ratio tum illa seriptoris verba elamant. et ani- mum advertit Martianus Rota, qui tamen turbulenta transponendi libidine rem etiam magis implieuit. euius ordinem sanxit Charterius et editor Lipsiensis, donee Laurentiano protracto fraus patefacta est, unde facile erat erroneis istis capitibus suum assignare loeum. prioribus meis argu- mentis [de Gal. H. ph. p. 16sqq.] unum addo, quod e. 35 ὅσα xav' ἀρχὰς περὶ ϑεηῦ λέγοντες παραλελοίπαμεν, ταῦτα νῦν ἐροῦμεν absurde moneretur, nisi ipsa haee capitis 16 de deo disputatio prius leeta esset. ex eisdem ver- bis haud scio an mutatae sedis eausa appareat. capita 16—19 et 15 in cod. A, ut hoc utar, folium sesquialterum complent, quae si ad duorum foliorum spatium didueta fingas (potest autem faetum esse ut quaedam intereiderent), quaternionis compage soluta plagulaque exeussa incerta sede vagabantur. quod si fieri potuisse concedis, quidnam librario non dieo docto sed qui seriptoris verba intellegeret pronius erat magisve ignoscendum, quam quod disputationem de deo loco motam eapiti 35 περὶ ϑεοῦ adnexuit? transpositorum capitum qualis fuerit inter se conexus, liberum coniectaturis relinquo. unum est apertum archetypi condicionem fuisse pessimam atque varia corruptione infelicissime vexatam. lacunae aut indieatae aut dissimulatae ecompluriens apparent, nulla maior quam in eap. 3. enumerantur enim suecessionum variae vices, quas post Phae- donem Elidensem Anaxarchi mentio intempestive intercipit. paulo infra Peripateticorum familiae Epicurus contubernalisque Metrodorus adiungun- tur. qui simulatque nominati sunt, ecce de caelo delapsus Pythagoras. deinde aperta est laeuna, post quam Italieae successionis series iusto filo ad Protagoram usque perducta est. qui idem praeter exspectationem agmen claudit. iam confer eum tristissima perturbationis imagine sin- cerum capitulorum ordinem, quem certissima ratione restituimus. per- spieies vetusti libri folium quoddam situ eorrosum diseerptum esse in pannieulos, quorum pars interiit, alii prompta medieina a librariolo hiuleis vulneribus tamquam linamenta infarti sunt. sed vel hane operam boni eonsuleremus — facile est enim resuendi negotium — modo ab inter- polationibus abstinuisset, quae ipsa oratione Byzantinae barbariae indieia produnt. εἰσὶ δὲ τῶν γεννιχωτέρων φιλοσόφων ἴνδικες δύο, τινὲς μὲν Ἰταλιῶται ὧν Πυϑαγόρας εὑρετὴς γεγένηται xal 6 χατὰ τὴν Ἐλαίαν ἀχμάσας. fraudem praeter orationem vel inde tenes, quod Galeni nune mutilata successio tripartita fuit non bipartita quam voluit ille. Omnino latius patet haec interpolatio ex scholastico usu affrieta prae- 16 * 244 XVII DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA cipue in libelli prineipio, dum ardebat adulescentulis commentandi stu- dium. sunt autem interpolationum genera tria. unum versatur in sen- tentiis potioribus repetendis velut e. 1 διὸ προσεπάγει τῇ φιλοσοφία τὸ ἠϑιχόν. xaU' ὃ συνέστησε τὴν προαίρεσιν τῶν χάλλιστα ζῆν πεισϑησομένων. eius- modi paraphrases in seholieis libris sunt pervulgatae. alterum est inde ortum quod ex ore magistri notulas addunt ut e. 1 διαλεχτιχήν expli- eatur δι᾽ ἧς πείϑονται ταχέως. c. 9 Plato ubi primum adparet, singulari honore affieitur διαβεβοημένος nuneupatus. eiusdem fabrieae est logica adnotatio post c. 4. tertium et tritissimum genus est glossematum. quae qui adieeerunt, nihil tam vulgare legebant quin vulgariore aut saltem alio voeabulo expliearent. sie ridieule ἀρίστου βίου e. Ὁ adposito ἀρίστης ζωῆς illustratur. ceterum omne illud adnotandi studium refrigerato ealore ad finem versus paulatim rarescit. Cum neque compilatoris sollertia neque codieum profeeto bonitate historia philosopha ullo modo eommendetur, si quid laudabile videtur fontibus eompilatis est tribuendum. ipsius prooemium sane quam inficetum statim suecessiones excipiunt ex optimo compendio transeriptae. Laertii Eusebii Epiphanii successiones supra tetigi. ab eis aliquantum recedit Galenus, qui artissimo vineulo eum Clementis conspectu coniunetus est, euius hoe propono, ut eomparatio fiat, propagationis stemma. Strom. I 62—604 p. 3528qq. P. Ἰταλιχή Ἰωνιχή Ἐλεατιχή 7 Πυϑαγόρας Θαλῆς Ξενοφάνης ᾽ , ^ ^ ᾿Αναξίμανδρος Παρμενίδης ᾿Αναξιμένης “)ήνων ᾿λναξαγόρας Λεύχιππος ᾿Αρχέλαος Δημόχριτος Σωχράτης Πρωταγόρας Πλάτων ᾿Αντισϑένης Μητρόδωρος ᾿Αριστοτέλης Σπεύσιππος Κράτης Διογένης em , "y δ΄ Ld z 2 Θεόφραστος Ξενοχράτης ήνων Ανάξαρχος Στράτων Πολέμων Κλεάνϑης Πύρρων Λόχων Κρ Fes "Kpdv: op Χρύσιππος Ναυσιφάνης " i ^ [4 L] Zn f. "»* , x Κριτόλαος ᾿ἈΑρχεσίλαος "αὶ ^i μετ᾽ αὐτόν Ἐπίχουρος ΓΣ , Ἷ Διόδωρος Ἡ τ ησίνους Καρνεάδης χαὶ οἱ ἐφεξῆς Clementis suecessiones ipsae, quamvis adventieiam subinde eruditio- nem, ut solet, addiderit, paene in catalogi exilitatem contraetae sunt. eo magis mirandum est quantopere in hoc loeo sibi respondeant Clemens Strom. I 63 p. 353 P. Galenus e. 3 p. 226 K. Πολέμωνος δὲ ἀχουσταὶ Κράτης τε Πολέμων . . . (Κράτητος xai?) Κράν- xai Κράντωρ, εἰς οὃς ἢ ἀπὸ ΠΙλάτωνος | vopoc γέγονε χαϑηγητής εἰς ὃν χατέληξεν χατέληξεν ἀρχαία ᾿Αχαδημία,. Ἀράντορος | f, ἀρχαία ᾿λχαδημία. τοῦ δὲ Kpdvcopos n. Rn] PROLEGOMENA 245 δὲ μετέσχεν ᾿Δλρχεσίλαης ἀφ᾽ οὗ μέχρι | ἀχουστὴς ἦν ᾿λρχεσίλαος ὃς τὴν μέσην Ἡτησίνου [eodd. ἡγησιλάηυ}] ἤνθησεν | ᾿Αχαδημίαν ἐπινενόηχεν Ts μέχρις Ἡγη- ᾿Αχαδημία T, μέση. | σίνου ἐπιμεμένηχεν. inter utrumque tantum est discriminis, quantum ἃ scriptorum diverso consilio satis habeat explicationis. Galenus uberior, qui Diogenis Cynici Academicorum iuniorum Diogenis Babylonii Antipatri Posidonii plurium Soeraticorum nomina servavit, Clemens, qui brevior est in ceteris, Peri- pateticeorum post Stratonem Diogenisque eum Anaxarcho memoria superat. quare qui ex tali diserepantia diversas scriptorum quibus usus est uter- que aetates rimari voluerit, errabit. nam in principum fere nominibus consulto se continuisse videtur Clemens, quique suecedebant minuti phi- losophi, eos non nescivit sed exscribendi taedio brevissime comprehendit [xai οἱ ἐφεξῆς cetera] nec epitomes formam ipse dissimulavit, qui orsus est S 64 ἢ μὲν διαδοχὴ τῶν παρ᾽ Ἕλλησι φιλοσόφων ὡς ἐν ἐπιτομῇ Tc. utriusque igitur successionis facies nom una, nec diversa tamen, qualem decet esse sorores. quis pater fuerit, quaeris? Clementis tabulae admixta sunt ut dixi altioris doetrinae vestigia. nobilissimorum scriptorum nomi- nibus tamquam imbre obruimur, en tibi Hippobotum Aristoxenum Ari- starehum Theopompum Neanthem Leandrum Herodotum Timonem! at nemo eiusmodi suecessiones condidit. nam Hippobotus cuius aetas et ingenium ἃ. talibus minus abhorret — si modo Nietscehei subtilioribus coniecturis quidquam subest veri [Mus. Rh. XXV 224] — is argutius et a trita semita recedens sectarum cognationem scrutatus est. neque enim cum Cynicis ille sed cum Megaricis Zenonem coniunxit [Laert. VII 25]. nomen igitur tenebris equidem non eripiam. de aetate non multo certiora dabo. Galenus Philonis et Antioehi quartae et quintae academiae con- ditorum meminit. haee enumeratio ipsorum philosophorum aetati aliena. nam duas aeademias distinguunt et Varro et Cicero Platonis illam se- niorem et ab Arcesila adulescentiorem non ignari illi, quid intersit inter Philonem Carneadem Antioehum [οἵ, Fabrie. ad Sext. Pyrrh. H. I 220. Krisehe Goetting. Stud. 1845 p. 176]. recentiores ut Sextus 1, c. et ex eodem fonte Eusebii compendium [P. E. XIV 4 16 ef. supra p. 169, v. Numenii fr. 8 Thedinga.] tres academias addunt. omnis suecessionum propagatio in Tullianam aetatem desinit,' ut ipsi eelectiei tabularum quibus posteri utebantur auctores fuisse videantur. parca quidem in omnibus Epieureorum mentio, quibuseum ne illorum quidem effeta et decolorata philosophia umquam in gratiam rediit. unde haud seio an Epieureorum vituperatio fluxerit, quam servavit Galenus e. 3 Ἐπίχουρος ! idem factum iu indicibus Herculanensibus Stoicorum et Academicorum, quos Phi- lodemum in suum usum concinnasse coniecit Gomperzius [Ien. Litteraturz. 1875 n. 533]. quid de Nietschei temeritate dicam ceteras praeter Epicurum sectas iam Augusti aetate exstinetas affirmanti, neseio [Mus. Rh. XXIII 641]. τὰ vide Zumptium ueber den bestand der pbilos. schulen in Athen und die succession d. schol. p. 53. cui multa possunt addi. 240 XVIII DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA δὲ χατηλιγωρήσας ὥς τινες ὑπειλήφασι τῆς χατὰ φιλοσοφίαν σεμνότητος ἐπί τινα τρόπον μετελήλυϑεν [7] οὐ πάνυ παρὰ τοῖς ἀχριβέσι τῶν φιλοσόφων εὐδοχιμηκχότα. sed enim apud inferiores quoque Epicurei perpetuis maledietis figuntur. Nihil de fonte expresso docemur c. 4, ubi singularum sectarum no- men unde euique inditum sit, scholastico more disseritur. similiter prae- ludunt Aristotelis interpretationibus Simplieius in Categ. praef. 5 fol. 1 E, Ammonius in Categ. AA fol. 2 a Ald., David sehol. Brand. p. 22^ 42, Philoponus ibid. p. 34^ 23. neque tamen inde hane prooemii partem novicio more ἃ Galeno additam esse recte concludas. testis est non solum Hippolytus I 20 p. 40 Gott. non valde antiquum illie scriptorem secutus, sed etiam Laertius I 17 eui fontes si non optimos at veteres tamen illo loco ad manus fuisse constat. quid? Cicero ubi [Acad. I 4 17] Peripate- ticos ab inambulando, Academicos ab Academia dictos esse refert, nonne similia iam in Antiochi Ascalonitae schola |ef. I 4 14] agitata testatur? c. D philosophiae definitiones proponuntur. quarum mediam Stoicorum esse Plut. Plaeit. prooem. 2 confirmatum habemus, neque tamen inde eam manasse credam. videamus porro cetera. C. 6 tripartita philosophia docetur, quam a Xenocrate olim proposi- tam ἃ Stoieis deinde sancitam [ef. Wynpersse de Xenoerate Lugd. Bat. 1822 p. 67] Diogenes I 18 et quilibet alius tradit. e. 7 de sectarum diffe- rentia optimae notae est et Stoici coloris. Sceptieorum antiquos solos novit Zenonem Anaxarehum Pyrrhonem, Aenesidemi non memiuit. Xeno- phanis memorabilis est memoria, quae simillime traditur apud Sextum P. H. I 225 ef. supra p. 111*. e. 8 de philosophandi principio plane eo- dem modo continuatur. adverte extrema: αἰτία δὲ φιλοσοφίας εὑρέσεώς ἐστι χατὰ Ξενοχράτη τὸ ταραχῶδες ἐν τῷ βίῳ χαταπαῦσαι τῶν πραγμάτων. praeter ipsam memoriae novitatem [ef. Krisehe forseh. 520} memorandum est Sextum ab hae definitione auctore celato disputationis suae exordium sumere Pyrrh. H. I 12 ἀρχὴν δὲ τῆς σχεπτιχῆς αἰτιώδη μέν φαμεν εἶναι τὴν ἐλπίδα τοῦ ἀταραχτήσειν. quod autem idem ἀρχὴν αἰτιώδη οἱ ἀρχὴν συ- στάσεως [ibid. p. 5, 14 B] suae doctrinae aecommodavit, quae in Galeni capite copiose definiuntur, hoc tibi gravioris disputationis tamquam gustum praelibatum volo. , Agitur de proximorum capitum [9—19 21—23] origine. quibus eum interiorem cognationem cum Sextianis definitionibus intercedere olim vi- dissem, statim hine Galenum copiolas suas solito more deflexas et im- mutatas putavi. huie opinioni adverso fronte oceurrit R. Volkmannus [observ. miscell. Iaueri 1813 p. 16], qui ad ipsos fontes utrumque adiisse probabat.: quocirea iterata quaestione rem quoad fieri potest profliga- bimus. atque c. 9 de signo nihil continet quod non in variis Hypoty- poseon loeis legatur. sed fatendum est, Sextum si deseriptum credimus, Galenum insigne assiduitatis dedisse exemplum. vide modo. definitio signi ex II 104 [ef. 101 ἐνδειχτιχόν] petenda erat. tum divisio σημείου ἐν- δειχτιχηῦ et ὑπομνηστιχοῦ extat $ 100. iam admirare hominis sagacitatem, PROLEGOMENA 241 qua ex longinquo spatio S 106 — hoe et me olim et Volkmannum prae- teriit — idoneum sibi exemplum arcessiverit, videamus reliqua. C. 10 ut ineptiarum compilatoris mirum specimen mitto [ef. Prantl Geschichte der Logik I 609]. c. 11 eum Sexti cognato loco II 272 ita non conspirat ut pleraque distent. euius λόγος διὰ βραχείας ὑπομνήσεως εἰς ἔννοιαν ἡμᾶς ἄγων τῶν ὑποτεταγμένων ταῖς φωναῖς πραγμάτων quomodo tandem Galeno exemplo eredis fuisse scribenti ὥρος δέ ἐστι λόγος σύντομος εἰς νῶσιν ἡμᾶς ἄγων ἑχάστου πράγματος T, λόγος διὰ βραχείας ὑπομνήσεως ἐμφανὲς ἡμῖν ἀπεργαζόμενος τὸ ὑποχείμενον πρᾶγμα ἡ certius iudieabis si consimilia ex- cerpta partim cum Galeno partim eum Sexto faeere videris. confer inprimis scholia ad Dionysium Thraeem [anecd. Bekk. p. 647, 18] eum Sexto p. 106, 21 Bekk. atque eadem 648, 10 ἄλλοι δέ φασιν ὅτι ὅρος ἐστὶ λόγος σύν- topos δηλωτιχὸς τῆς φύσεως τοῦ ὑποχειμένου πράγματος eum Galeno cf. Quint. VII 3 3. deinde eonferendae Pseudo-Galeni defin. medie. XIX p. 348 sq. K., quarum duae' plane Sextianis sunt similes. haec ad vetustiorem librum digitum intendunt, unde Galenus quae addit οἱ μέν εἰσιν οὐσιώδεις οἱ δὲ ἐννοηματιχοί sumpserit necesse est. desunt autem in Sexto. C. 12 de criterio convenit, nisi quod indieii duplex usus inverso ordine profertur. praecedit in Galeno definitio alteri ignota. quam Sextus bene explieat subdivisionem χοινῶς ἰδίως ἰδιαίτατα, ille signifieat dumtaxat. nec multum distat c. 13 de vero. nam quae Volkmanno diserepare videntur Sexti τὸ δὲ ἡγεμονιχὴν σῶμα. ἔστι γὰρ xav αὐτοὺς πνεῦμα atque Galeni τὸ δὲ ἡγεμονιχὴὸν πνεῦμα εἶναι δοχεῖ ὅπερ σωματοφυὲς μάλιστα ἂν εἰχότως δοχοίη ea verbis tantum differunt. gravius est e. 14. Sextus de divisione con- traetior est, cum definitione careat et quattuor exemplis se contineat, quae alter auxit. enimvero ad quem numerum adseenderit, hodie non iam eonstat codicibus istie truneatis. scholia autem Dionysiana [aneed. Bekk. p. 679, 8sqq.], quae non sine fruetu adhiberi dixi, oeto praebent. C. 15 de demonstratione eontinet Stoieorum celebratos quinque dva- ποδείχτους Sextianis tam congruos ut in proeedosi desperatae memoriae hine salutare petere potuerim emendandi instrumentum. unum tamen festinantius ad Sexti modulum eonformavi quod ipsum diversae originis indieium est certissimum. quid enim? Sextus quintum syllogismum ef- fieit ix διεζευγμένου xal τοῦ ἀντιχειμένου ἑνὸς τῶν ἐπεζευγμένων τὸ λοι- πὸν συνάγοντα. quid fuit eausae Galeno, eur eeteroqui consentiens unum τῶν ἐπεζευγμένων mutaret? nee temere invertit, sed eum sermonem adhi- buit (τῶν à» τῷ διεζευγμένῳ) qui Stoieis fuit in usu Diogenisque [VII 80] patrocinio satis munitur. hoeine ab homine qualem tu perspexisti ea praesertim aetate ubi regnante Aristotele Stoicorum praecepta diu con- tempta iacebant, de suis bonis variandi causa novatum credis? nullum, mihi erede, aptius est exemplum, quo eommunis fontis origo necessario ! p. 349, 2 ὅρος ἐστὶ διὰ βραχείας ὑπομνήσεως; εἰς ἔννοιαν ἡμᾶς ἄγων τῶν ὑποτεταγμέ- νον ταῖς φωναῖς πραγμάτων. 7, ἥρος ἐστὶ λόγος τὸ {τί ἣν cf. Sext. p. 106, 21) εἶναι δηλῶν. 248 XVIII DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA postuletur. ergo vides Volkmanno me vietum manus dare, ut mireris eur simplieissimae rationis ego olim patronus esse noluerim. sed enim restat diffieillima quaestio, qua velut arce nisus eontraria defenderam. quam cum Volkmannus omnino non tetigerit, nunc ipsi eontra priorem meam opinionem mihi pugnandum erit. Seeuntur enim ce. 16—19, quibus ex elementorum vestibulo in ipsa physicorum penetralia introducit mystagogus. euius verba plena ruris el inficetiarum si feliciter superaveris, iam pleniorem disputationem aeci- pies optimae notae et antiquum colorem haud obseure prodentem. ipse seriptor ab antiquorum consuetudine auspieatur banc libri partem τῶν οὖν πρότερον ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τῶν τε δραστιχῶν xal τῶν ὑλιχῶν ἠργμένων τῆς φυσιχῆς πραγματείας, ταὐτὰ ἡμῖν εἰχότως διανοηϑέντες ἁρμόττειν νομίζομεν ἀπὸ τούτων τὴν ἀρχὴν ποιεῖσϑαι τῶν λόγων. εἰρηχότων τοίνυν ἐχείνων ὡς τὸ πάντων δραστιχώτατον αἴτιον τῶν ὄντων xal γινομένων ἐστὶ ϑεός, χαὶ νῦν ὁμοίως ἡμῖν ποιητέον. qua partitione proposita de causa efficiente Platonis Stoi- corum Epieureorum similibusque quaestionibus disserit, tum c. 18 de materia docte et distinete disputat. finem faeit e. 19, quo principii et eausae differentia eadem disserendi subtilitate exponitur. ex hae tam arta ae continua rerum serie unum c. 18 velut exsectum in Sexti hypo- typoseon l. III 30—32 reeurrit, ceterorum autem argumentorum nihil nisi umbra quaedam per Sceptiei verbosam refutationem pellucet ita ut quae apud Galenum iusto disputandi flumine proferuntur ab illo pro libi- dine quasi membratim disiecta ac diffusa videas. ae prooemium quidem ab eisdem fere verbis utrimque. cum Galeni verbis e. 16 quae expressi mire concinunt Sextiana III 1 (p. 119, 11—17 B.) ἀρξόμεϑα δὲ ἀπὸ τοῦ περὶ ἀρχῶν λόγου xal ἐπειδὴ παρὰ τοῖς πλείστοις συμπερώνηται τῶν ἀρχῶν τὰς μὲν ὑλιχὰς εἶναι, τὰς δὲ δραστιχάς, ἀπὸ τῶν δραστιχῶν τὴν ἀρχὴν τοῦ λόγου ποιησόμεϑα s.n. οὐχοῦν ἐπεὶ ϑεὸν εἶναι δραστιχώτατον αἴτιον οἱ πλείους ἀπεφήναντο πρό- vepov περὶ ϑεοῦ σχοπήσωμεν. Galenus haee continuat [λάτων ϑεὸν ἀσώμα- tow, δήνων δὲ σῶμα περὶ τῆς μορφῆς μηδὲν εἰρηχότες, quorum e Sexto inter aliena haec infuseata redditur imago ὃ 3 oí μὲν σῶμα φασιν εἶναι τὸν ϑεόν, οἱ δὲ ἀσώματον xal οἱ μὲν ἀνθρωποειδῇ, οἱ δὲ οὔ. etiam brevius Galeni τόπον δὲ χρατεῖν ὡρισμένον xal χινεῖσϑαι μεταβατιχῶς μὲν Ἐππίχουρος αὐτὸν εἰπεῖν ἐπιχείρησεν ille reddit xai οἱ μὲν ἐν τόπῳ, οἱ δὲ o5, quibus quae addit οἱ μὲν ἐντὸς χόσμου οἱ δὲ ἐχτός invicem desiderantur in Galeno. porro huius uberior Stoiea dei definitio neglecta est illi, nisi quod Galeni προ- yogiv τε τῶν ἀρχομένων xat' ἀρετήν iam non codicum solum aueto- ritate sed etiam Sexti similitudine defenditur, euius est p. 120, 11 D. τὸ ἐνεργοῦν χατὰ ἀρετὴν xal προνοούμενον τῶν ὑφ᾽ ἑαυτὸ τεταγμέ- νων. conira senlire qui τὸ ἀνέργητον xal μήτε αὐτὸ πράγματα ἔχον μήτε ἑτέρῳ παρέχον μαχάριον opinentur. huic opinioni suum reddit auctorem Galenus: Ἐπίχουρος ... λέγων τὸ μαχάριον xal ἀδιάφϑαρτον οὔτ᾽ αὐτὸ πράγματα ἔχειν οὔϑ᾽ ἑτέρῳ παρέχειν. itaque plenam ubique et testa- tam decretorum varietatem a Sexto consulto praeeisam esse vides. quod PROLEGOMENA 249 ab Hypotyposeon eonsilio peculiari satis habet sive expliceationis sive excusationis. nam ὑποτυπώσεων esse τὰ χαϑολιχώτερα χινεῖν ipse tertio libro praefatur p. 119, 9 B. C. 11 de mundi origine et interitu, exin de deo materiaeque con- iunctione plane eodem filo continuatur. at horum apud Empirieum nee vola nee vestigium. quo maior concordia in c. 18 de materia. en ipsa transitio eisdem verbis concepta Sexto III 30 | Galeno ὁ. 18 περὶ μὲν οὖν τῆς δραστιχῆς τοσαῦτα χαὶ περὶ μὲν τῆς δραστιχῆς αἰτίας ἐπὶ νῦν ἀρχέσει λελέχϑαι συντόμως δὲ χαὶ τησηῦτην. διεξελθεῖν δ᾽ ἄν εἴη xatpos περὶ τῶν ὑλιχῶν χαλουμένων ἀρχῶν | xal περὶ τῆς ὑλιχῆς. λεχτέον. | diversa seeuntur ex Sceptiei consilio pauca quae interiacent. tum vero physieorum series tam similiter a Phereeyde ad Stratonem dedueitur, ut quid differat quam quid eonveniat citius indices. ut mittam voeum varietatem, Hipponis et Oenopidis opiniones mutato ordine a Galeno proferuntur Stoieique ex communione Empedoelis soluti propriam ante Aristotelem sedem obtinent. gravius quod Empedoelis deeretum multo aeeuratius proditur, eum quattuor elementis concordia et discordia ap- posita sint. fortuitum videatur, quod Heraclides Aselepiadesque Anaxa- gorae praemissi sunt. nihil igitur impedit, si quidem sui iuris esse Galenum reete perspeximus, quin haee quoque uberioris fontis indicia existimemus, at e Sexto ipso insperatae quiddam oboritur difficultatis. is enim in disceptatione advers. math. IX 359 eosdem iterum philosophos in aciem produxit eodem ordine eisdemque paene verbis, ut de origine dubitare non queas. at inter cognita nomina non nulla nova exsurgunt neque ea hercle eolleeta e trivio. post Anaximenem nominatur Idaeus Himerensis, euius memoria praeter unum hunc locum prorsus exstineta est, tum Archelai et Heracliti duplex opinio profertur x«i xav' ἐνίους Ἡράχλειτος ἀέρα itemque post Hippasum χαὶ χατ᾽ ἐνίους Ἡράχλειτος πῦρ. doetius etiam sonat quod Epieureis additur εἰ μή τι ἀρχαιοτέραν ταύτην ϑετέον τὴν δόξαν xal ὡς ἔλεγεν ὁ Στωιχὸς [Ποσειδώνιος ἀπὸ Μώχου τινὸς ἀνδρὸς Φοίνιχος χαταγομένην. extremus apparet Stratonis vice Plato cum ideis. versus Xenophanis atque Empedoclis ex libro adv. math. X 314. 315 a librario inseite additos esse diu est perspectum, reliqua autem addita- menta a Sexto ipso haud dubie profecta sunt. iam mihi solve istuc aenigma: idem liber si trium exemplorum, Galeni Sextianaeque geminae memoriae, fons est primarius, quo tandem modo explieas, Sexto ipso quod Sexti est similior Galenus? seilicet tanta est prae Sexti altero loco haee similitudo, ut ea potissimum eausa adduetus ex Empirieo descriptum esse olim eontenderim, quem errorem ne nune repetamus satis cautum esse existimo. verum aecuratius perpendamus Sextiana illa additamenta et videamus num consona sit eorum eum ceteris indoles. ldaei sane et Platonis opiniones similiter expressae, at offendit Heraeliti diversa ac 900 XVIII DE ΘΑΙΕΝΙ HISTORIA PHILOSOPHA praesertim Mochi parum opportuna mentio. constat enim in reliquis sana quaedam brevitas quae a verbosa disceptatione et opinionum contro- versia abhorret. aecedit memoriae parva fides. Heracliti aer, quode pridem dubitaverunt viri doeti [Krisehe p. 380 Zeller III 2, 23 Sehuster p. 157], unde ductus sit, seeundum ea quae p. 210 doeui, dubitari nequit. Aenesidemi autem memoria ab eo libro quo Galenus usus est minime seeptico aliena est. quidni ex maturiqris lectionis fructibus priorem philosophorum deleetum auxisse alienaque infersisse Sextum putamus? ego. quidem quid obstet non video, eum praesertim dogmatica post hypo- typoses et ex melioribus libris eontexta esse appareat [cf. E. Pappen- heim de Sexti E. librorum numero et ordine Berol 1874 p.15], inter quos fuit Aenesidemus. una sane Idaei memoria intermortua altius erat repetenda, eetera et vel Mochi Phoenieis fama haudquaquam obseura. ' omnia igitur alterius loci peculiaria vindicamus Sexti iteratis curis. ' quibus recisis simillima fiunt Galeni Sextique exemplaria. unde quanto opere sint pristino exemplari mancipati, iure mireris, tamen et poterat fieri ut easu eadem utrimque omitterentur et fortasse factum est. singulari enim fortuna contigit, ut quartum exemplum eodem modo compositum sed paulo auetius conferre liceret. quod monstratum olim a Fabricio nune enodatis diffieultatibus prodeat caussae diiudicatae testis gratissimus. exstat in Pseudo-Clementis Reeognitionibus, quas a Rufino Aquileensi presbytero latine versas, exeunte saeeulo p. Chr. altero Romae con- seriptas esse satis constat [|ef. Uhlhorn de Clement. Rom. homil. et re- cogn. Gott. 1854]. Clem. VIII 15 | Sext. P. H. III 30 Graecorum philosophi de priuci- piis mundi quaerentes alius alia. in- cessit. via. — denique Pythagoras οἱ δὲ περὶ Πυϑαγόραν τοὺς ἀριϑμηύς elementa principiorum numeros esse dicil, Callistratus? qualitates, | Στράτων δὲ ὁ φυσιχὸς τὰς ποιότητας Alcmaeon contrarietates, | Anarimandrus immensilatem, |"Ava&tgavópes 0k ... τὸ ἄπειρον Anazragoras aequalitates partium, |" Ava&aq6pas δὲ . «. δμοιομερείας Epicurus atomos, Δημόχριτος δὲ xal Ex (xoupoc ἀτόμους Diodorus ἀμερῖ͵ hoc est ez his Διόδωρος δὲ 6 ἐπιχληϑεὶς Κρόνος ἐλά- in quibus partes non suul, χιστα xal ἀμερῇ σώματα ! ef. Fabric, ad Sexti l. p. 621. cui addendi sunt loci Laertii prooem. ] [ubi inepte vul- gatur antiquo errore yov pro Moyov], Damascii de prine, p. 285, Ampel. lib. memor. II 7. ? certissimum testimonium inde capitur, quod etiam tertium X 313 similis catalogus apparet (cf. supra p. 91) sed mixtae et ille eruditionis, inde ad IX 2361. 262 Xenophanis Empedoclisque versus manarunt. ? corrupti nominis alteram partem Στράτων esse constat. Caíli ex prioribus velut lloilayópag τὰ τῶν ἀρχῶν στοιχεῖα ἀριϑμοὺς καλεῖ residuum videatur. PROLEGOMENA 951 Asclepiades ὄγκους quod nos tu- Ἡραχλείδης δὲ ὁ Π᾿Πντιχὺς xal Ασχλη- mores tel elationes possumus dicere πιάδης 6 Βιϑυνὸς ἀνάρμους ὄγχους Democrilus ideas | Thales aquam | θαλῆς δὲ ὁ Μιλήσιος ὕδωρ Parmenides lerram | Zenon | Empedocles | Plato οἱ δὲ περὶ τὸν Ἐμπεδοχλέα πρὸς τοῖς ignem aquam aerem lerram | Στωιχοῖς πῦρ ἀέρα ὕδωρ γῆν Aristoteles etiam quintum intro- οἱ ῶὲ περὶ ᾿Αριστοτέλη τὸν lleprza- duzit elementum quod. ἀχατονόμαστον τητιχὸν πῦρ ἀέρα ὕδωρ γῆν τὸ xoxo- id est incompellabile nominavit sine φορητιχὸν σῶμα dubio illum indicans qui in unum | qualuor elementa coniungens mundum fecerit | Clementis seriem ex eadem radice crevisse qua Sextiana et Galeniana, quivis suapte sponte perspieiet. at enim non nimis fuit ille religiosus homo quamvis christianus, eui ab extremis ordiri luberet Pythagoraeque Stra- tonem continuare quique Democritum ab Epieuri necessaria communione revulsum idearum inventione beat. error ridieulus meherele nec tamen interpreti librariove iniungendus. qui vel ex Democritei περὶ ἰδεῶν libri [cf. Krisehe p. 149. Hirzel untersuceh. p. 126 '] notitia vel ex inseita Pla- toniearum idearum confusione quam lre&aeus II 14 [Krisehe p. 153' ef. supra p. 111] tamquam ineohavit vel ex idolorum obseura memoria, quod veri similius est [ef. Clement. 1. supra p. 131 adlatus], facilem ut in tali scriptore habet explieandi rationem. paulo diversa sunt etiam proxima quae de Parmenide et Platone proferuntur. num suam sibi doctrinam proferat an omissam ἃ ceteris, non dirimo. sed memorabilis est vitii eonsensus qui intercedit cum cognato Probi loeo cf. supra p. 02 '. magis tamen abhorrent Aristotelea, quae in Tusculanis Cieeronis I 10 22 17 41 et apud Psellum de omnifar. doctr. c. 97 [Cramer. aneed. Paris I 335| similiter leguntur. eum Aristotele quodammodo coniuncta est Alemaeonis opinio. nam ille metaph. A 5 p. 986* 32 dixerat ᾿λλχμαίων... λέγων τὰς ἐναντιότητας, quod Clementinis aeeurate respondet. sed ne hoc quidem in eommuni libro olim infuisse a ceteris omissum praefracte negaverim. nee pertinacius tamen obsistam, si quis eruditionis laudem, quam perso- natus ille Clemens ambitiosius petit, in supplementis istis adgnoscere velit. ' Revertimur igitur undique ad ampliorem quendam librum euius linia- menta ex Sexto Galenoque adumbravi. quisquis auctor fuit illius com- pendii, Stoieam disciplinam vel eerte artem amplexus est. qua virtute Sexto potissimum aeceptus fuisse videtur Stoicorum perpetuo obstrigilla- ! VII 7. non sum ignarus quae sint definitiones philosophorum er his quae propo- suisti. quid consequatur agnosco. marime quia prae ceteris philosophis Epicuri scholas frequentavi. frater autem meus Aquila magis Pyrrhonios secutua est, alius autem frater noster Platonicos εἰ Aristotelicos.. itaque cum eruditis tibi auditoribus sermo est. 252 XVIII DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA tori. [P. H. 1 65 τοὺς μάλιστα ἡμῖν ἀντιδοξοῦντας νῦν δογματιχοὺς τοὺς ἀπὸ τῆς Στοᾷς]. utique remissioris ille Stoicus fuit animi cuius testimonia infra | apponam. ergo inter Seneeae et Antoninorum aetatem, si quid definire "lieet, ponendus erit. hic igitur liber Galeno ad manum fuit ad ec. 3—20, idem ad ce. 22 et 23 quod Sexti similitudo probat. neque dubito quin indidem ὁ. 24 non vulgaris de anima lucubratio fluxerit Stoico colore penitus tincta. ad hane opinionem non leve momentum affert, quod Ter- tullianus apolog. 47 ' capita de dei natura [Gal. c. 16 p. 241] vi [p. 242] sede, tum de mundo nato innatove [Gal. c. 17] denique de animae statu [c. 24] ea ratione percenset, ut eum eodem compendio usum veri si- mile sit. Multo doetiore libro christianus et ipse Dionysius Alexandriae epi- scopus usus est qui in libris περὶ Φύσεως contra Epieureos disputat. inde Eusebius P. E. XIV 23. memoriam servavit, quae eum Stoico illo com- pendio in atomorum professoribus mire consentit. dabo extrema $$ 3. 4 ταύτης δὲ τῆς δόξης Ἐπίχουρος γεγόνασι xal Δημόχριτος. τοσοῦτον δὲ διεφώνησαν ἥσον 6 μὲν ἐλαχίστας πάσας xal διὰ τοῦτο ἀνεπαισϑήτους, ὁ δὲ xal μεγίστας εἶναί τινας ἀτόμους 6 Δημόχριτος ὑπέλαβεν. ἀτόμους δὲ εἶναί φασιν ἀμφότεροι xal λέγεσϑαι διὰ τὴν ἄλυτον στερρότητα. οἱ δὲ τὰς ἀτόμους μετονομάσαντες ' ἀμερῇ φασιν εἶναι σώματα τοῦ παντὸς μέρη ἐξ ὧν ἀδιαιρέτων ὄντων συντίϑεται τὰ πάντα xai εἰς ἃ διαλύεται. xal τούτων φασὶ τῶν ἀμερῶν ὀνοματοποιὸν Διό- Qe pov γεγονέναι. ὄνομα δέ, φασίν, αὐτοῖς ἄλλο Ἡραχλείδης ϑέμενος ἐχάλεσεν ὄγχους παρ᾽ οὗ καὶ ᾿Ασχληπιάδης 6 ἰατρὸς ἐχληρονόμησε τὸ ὄνομα. Dionysii de ingentibus Democriti atomis errorem supra eastigavi p. 219. sed quanta sit eius similitudo eum illo compendio Demoeritum Epicurum Dio- dorum Heraclidem Pythagoram comprehendente, neminem fugiet. Alter liber quo duce ex generali physicorum tanquam promulside ad largiorem dapem Galenus traducit est Plutarchus de Placitis philosophorum physieis. unde cum in prioribus pauca suspensa manu ut eondimentum adspersa sint (c. 5 20 21), iam a c. 25 ad finem Plutarehus ita regnat, nihil aliud ut praeterea adseitum esse appa- reat, nam priorum sententiam qui propriam Galeno laudem in his eapi- tibus vindieare studebant, post Fabricii et Heerenii coniecturas olim certissimis argumentis refutavi. qua ratione in eo compilando versatus Sit, supra eommonstravi, ubi de exemplaris Plutarchei praestantia egi. quo ita usum esse patet, ut ne obrutus quidem aliena mole sua immiscere desineret. sane raro id bene cecidit, plerumque pessime. nam sive ex- emplum litteris minus compositis exaratum habebat sive dementi quadam ! ef. ad nation. I1 2. unde audaciam orationis Epicurei [deum] otiosum εἰ inexer- citum et ut ita direrim neminem humanis rebus bene tuearis. ? μετονομάσαντες recte CDFG, vulgati codd, μὲν ὀνομάσαντες unde effecerat Zeller II? $86? οὐχ ὀνομάσαντες. Diodorum [Alex. ad Arist. d. sens. p. 257, 10. 366, 2 Th.] cum Stoicis post Democritum et Epicurum, tum Anaxagoram recenset Chalcidius p. 277 Meurs. sed nihil est cognationis cum illis. PROLEGOMENA 253 eorrumpendi prurigine ipse correptus erat sive interpolatorum natio li- bellum ad omnem inseitiae foeditatem detorsit, illud omnium oculis apertum est vix alterum antiquitatis monumentum tanta vitiorum et multitudine et deformitate eontaminatum esse. nostrum famen erat, in eis certe ubi sententiarum forma ae veritas aliunde erat nota, quam pau- eissima menda detergere. quare non id egimus, quod Martianus Rota fecit, ut saxis salebrisque remotis libellum invito scriptore levizaremus, sed ut eam formam reeuperaremus, quam exemplari suo mediastinus ille induisse videretur. ergo foedioribus Byzantinorum soloecismis amputatis hanc. partem ad codieum fidem deseripsimus, non nullis Plutarcheae emendationis auxilium, pluribus fortasse humanae perversitatis insigne testimonium. x Quae superest de scriptoris aetate quaestio, haesitante manu a nobis tentata erat de Gal. H. ph. p. 23: ab altera parte cum propter Sezti aelatem certum sit posl allerum p. Chr. saeculum confeclum esse libellum, aller tamen latius vagatur terminus. sed cum meque oratio quantum pro parva mea cognilione infelicique memoriae condicione dispicere queo infimam prodat antiquarum litterarum aetatem, Neoplatonicorum deinde Christiano- rumque philosophiae extent indicia fere nulla, sed conspicua sit sophistarum philosophorumque superborum inrisio qua Lucianeae paene aetatis commone fias, non ultra quartum quintumve p. Chr. saeculum descenderim. multo certiora ne nune quidem proferre possumus indieia. immo corruant quae- dam de his necesse est. memorabilis est locus c. 2 οὐ γὰρ ἐπιδείξεως Évexa προὐστησάμεϑα τὴν περὶ τούτου σπουδήν, ἀλλὰ χρηστὰ τὰ ἤϑη ποιῆσαι βουλη- ϑέντες τοῖς ἐχ φιλοσοφίας λαβεῖν τι χρήσιμον προεγνωχόσιν, νομίσαντες φιλοσοφεῖν οὐ μόνον τοὺς τὰ τριβώνια περιημμένους, ἀλλὰ xal τοὺς τὴν πρόοδον μὲν τοῖς πολλοῖς ὁμοίαν ἐνστησαμένους, τὴν δὲ διάνοιαν φιλοσοφωτέραν ἔχειν σπουδάσαντας. sed quare tam angustis finibus sophistarum palliorumque irrisionem eireumseribes, quae nulla aetate decantari desita est? recitandi mos eum primum ἃ Graecis primo ante Chr. saeculo ad Romanos est translatus, non intra vulgatam sophistarum materiam se continuit, sed etiam philo- sophiam invasit, quod Seneca ep. 52, 9 queritur', unde Musonius graphice tales non philosophos sed tibicines depinxit [Gell. V 1 1]. sed etiam antea sophistarum et nomen et ambitionem deprehendas. eontra quos Philo- demus fortasse Metrodori novem libros πρὸς τοὺς σοφιστὰς seeutus rhetorica sua seripsit, in quibus sophistarum praecipue Isoeratis ereberrima est eavillatio, praesertim eum aduleseentulos ad philosophandum se acuere affeetent [rhetor. IV ed. Speng. c. 42]. sed haee studia mox ineredibile cepere incrementum. iam philosophantium sophistarum augetur numerus, qualis fuit Dio Chrysostomus. qui tamen ipse philosophos notat or. 32 ! mec ideo te prohibuerim hos quoque audire quibus admittere populum ac disserere consuetudo est, si modo hoc proposito in turbam prodeunt ut meliores fiant faciantque meliores, si non ambitionis hoc causa exercent. quid enim turpius philosophia captante clamores ? 9254 XVHI DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA p. 651, 15 qui ἐν τοῖς χαλουμένοις ἀχροατηρίοις φωνασχοῦσιν ἐνσπόνδους λαβόντες ἀχροατὰς xal χειροήϑεις ἑαυτοῖς. ᾽ altero saeculo exempla fuerunt τῶν φιλο- σοφησάντων΄ ἐν δόξῃ τοῦ σοφιστεῦσαι ᾽ Favorinus et Maximus Tyrius, postea Themistius nee ante sextum saeculum, eum etiam philosophia obmutuit, sophistae et docere et audiri cessaverunt. Byzantinorum denique tem- poribus faetum ut ex fori ac theatri luce illorum et studia et vita se in pergularum tenebras abderet. De pallii mala ostentatione quod Galenus obiurgat nullam aetatis notam prodit. Luciani sane aetate et antea nihil est tritius quam τρι- βωνοφορούντων non sine invidia memoratio.' sed quidni postea quoque philosophorum insignia hominibus derisui fuisse putemus? velut Gregorius Nazianz. adv. Iul. orat. IV p. 1128 ed. Bill. τί φήσουσιν oi τοῦ αἰῶνος τούτου σοφοὶ οἱ τὰς βαϑείας ὑπήνας ἕλχοντες xal τὸ χομψὸν περισύροντες ἡμῖν τριβώνιον. luliani similes locos eollegit Heylerus ad Iuliani epist. p. 347. * nam mature a profano vulgo se ambitioso pallii diserimine seiunxerant philosophi et rhetores. illi pullum, rhetores rubrum pallium gestabant. quod accurate docet schol. in Gregor. Naz. (Mignei patrol. gr. XXXVI 906] τρίβωνες δὲ περιβλήματά τινα. τῶν ῥητόρων μὲν ἐρυϑροί τε xal φοινιχοῖ, φαιοὶ δὲ τῶν φιλοσόφων. παράσημον δὲ τοῦτο ἣν αὐτοῖς χαϑ᾽ ἑχάστην φορούμενον ὡς τοῖς πολιτευομένοις [magistratibus] τὸ νυνὶ σχαραμάλιον []. σχαράμαγχον ex. Cyrilli lexico apud Meursium gloss. graecobarb. p. 504, qui eadem repetit]. quanto studio quinto quoque saeculo dignitatis illud signum tutati essent so- phistae, Olympiodorus Thebaeus apud Phot. c. 80 [FH G IV 63, 28 Muell.] scite descripsit. *^ sed pallium philosophorum eum philosophis interiit, ! ef. ibid. p. 658, 39. αὐτοὶ δ᾽ εἰ μέν εἰσι ποιηταὶ xal ῥήτορες [qui recitant] οὐδὲν ἴσως δεινόν. εἰ δ᾽ ὡς φιλόποφοι ταῦτα πράττουσι κέρδους ἕνεχεν καὶ δόξης τῆς ἑαυτῶν οὐ τῆς ὑμετέρας ὠφιλείας wb τοῦτο δ᾽ ἤδη δεινόν. cf. "lThemist. orat. 28 p. 412 τίχτουσι δὲ oby οἱ φιλόσοφοι μόνον ἀλλὰ xal οἱ ποιηταὶ χαὶ οἱ ῥήτορες πάνυ πολλοὺς λόγους. ἀλλ᾽ οἱ μὲν κυδροῦνται ἐπὶ ταύτῃ τῇ παιδείᾳ wal ἐγχκαλλωπίζονται καὶ ἐναβρύνονται «al ἀναχοινοῦνται αὑτοὺς τοῖς ἀνθρώποις ϑαμὰ ἐξάγοντες εἰς ϑέατρα xal πανηγύρεις ἐσταλμένους χρυσῷ καὶ πορφύρᾳ καὶ μύρων ὄζοντας καὶ ὑπογεγραμμένους καὶ ἐντετριμμένους στεφάνοις τε ἀνθέων ἐστεφανωμέ- νους. πρὸς δὲ τῷ χόσμῳ οὕτω λαμπρῷ ὄντι χαὶ πολυτελεῖ χαὶ αὐτοὶ οἱ λόγοι αἰμύλοι εἰσὶ κτλ. ? Philostr. V. S. in. p. 479 de Favorino Gell. XVIII 7. Maximum carpsisse Lucia- num Demon. 14 verisimiliter suspicatur Fritzsche ad h. l. — quod Sidonius ille sophista pro- fessus esse dicitur: dv ᾿Αριστοτέλης με xaA ἐπὶ τὸ Λύχειον ἕψομαι, ἂν Πλάτων ἐπὶ τὴν 'Axa- δήμειαν ἀφίξομαι, ἂν Ζήνων ἐν τῇ [Ιοιχῦλῃ διατρίψω, ἂν Πυϑαγόρας καλῇ σιωπήσομαι, idem de Hypatia dicit Suidas s. v. περιβαλλομένη δὲ τρίβωνα ἡ γυνὴ καὶ διὰ μέσου τοῦ ἄστεος ποιουμένη τὰς προόδους [cf. Galeni verba c. 2] ἐξηγεῖτο δημοσίᾳ τοῖς ἀχροᾶσϑαι βουλομένοις ἣ τὰ τοῦ Π᾿λάτωνος ἢ τοῦ Λριστοτέλους ἢ ἄλλου ὅτου δὴ τῶν φιλοσόφων. ? Plutarch. p. 59e cum. Wyttenbachii nota p.344 Lips. Quintil. prooem. 15. Ὑποῖς. ann. XVI 32. Athen. p. 211 & Fronto de eloqu. p. 228 Rom. Cass. Dio LXVI 12 fr. Vat. 102. Lucian. bis acc, c. 6 et saepe. * ef. Isidor. Pelus. IV 34. ὥσπερ τὸν φιλόσοφον οὐχ ἡ στολὴ xal ἡ βαχτηρία δείκνυσιν ἀλλ᾽ ἡ παρρησία xai ἡ πολιτεία [vivendi ratio], οὕτω xal τὸν χριστιανὸν οὐ σχῆμα καὶ λόγος ἀλλὰ τρόπος xal βίος τῷ ὀρϑῷ λόγῳ ἐφάμιλλος. ^ λέγει δὲ καὶ εἰς τὰς ᾿Αϑήνας χατᾶραι xal τῇ αὐτοῦ σπουδῇ xal ἐπιμελείᾳ εἰς τὸν σο- PROLEGOMENA 255 simulatque Iustinianus eos famoso interdieto in exilium pepulit, nisi quod monachorum lacerna τριβωνίου nomen traxit, quode Boissonnadeus ad Psellum de oper. daem. p. 251, ad Eunap. p. 210, Not. et extr. XI p. 2, 56 doctissime disseruit. de Galeni igitur aetate — nam illue redeo — nihil luceramur, nisi quod in Byzantinorum aetatem descendere vetamur. Latius etiam vagatur alter terminus. nam nihil est quod de Sexto tanquam Galeni fonte olim disputaveram. sed uti lieet Plutarchi epi- tome altero exeunte saeculo confecta. accuratiora autem ne illud qui- dem docet, quod de Neoplatonieorum et Christianorum spreta doetrina observavi. illorum sublimis ae concitatus volatus longe ab his triviis re- cedit. nee christianus fuit qui haee concinnavit. sero enim omnino ad artes novae doctrinae aptandas descenderunt illi ae mira seholarum eon- temptione suos diu ab ethnicis philosophis erudiri passi sunt. atqui ne- cessarius plane loeus fuerat christianae professionis in prooemio, ubi philosophorum ostentatio sugillatur. haud ignoro in christianorum poe- tarum et rhetorum opuseulis eonsulto religionem dissimulari, antiquam fidem affectari. sed illud ex arte repetendum, quae vetera exempla in illis quoque imitabatur. ab arte autem Galenus fuit longe longeque remotus. At nescio quid christiani spirant haee e. 6 τρίτον τὸ πάντων ἀναγχα!ιό- τατὴν xal τοῖς ἐπιτηδεύμασι χρησιμώτατον τὸ ἠϑιχόν, OU ob μανθάνομεν ἀλλή- λοις ὁμιλεῖν xal συμβάλλειν προσηνῶς, xal τοὺς μὲν ϑρασυτάτους ὑπερορᾶν οὐ αἱσηῦντες, ἀλλὰ xai γελῶντες xal ἐλεοῦντες, τοὺς δὲ σπουδαιοτάτηυς x«l ἐπιειχε- στάτους στέργοντες χτὰ. fuit quidem qui haee christianae si minus originis, at aetatis saltem indicia putaret. «quem Stoieorum doctrina simillima fugit. non dieo veterem illam Chrysippi praefraetiorem, quae misericor- dem esse sapientem vetabat [Laert. VII 123], sed mitiorem, euius auetor Panaetius perhibendus est. Cieero quidem eum talia tradit [de offic. I 25 88] nee suo nee profeeto Romano more, sed seeundum illius praeceptum loquitur. memineris enim quam sit paulo post II 14 50 sui ipsius im- memor. similius Seneca ' de ira II 32 1 inhumanum, inquit, verbum est el quidem pro iusto receptum [ultio et] talio ... magni animi est iniurias despicere. hoc despicere Galeno est ὑπερορᾶν ut frustra coniecerit Usene- rus ὑπεραίρειν. &t proxime alter Senecae loeus aecedit de ira II 10 5 Heraclitus quotiens prodierat et tantum circa se male viventium immo male pereuntium viderat, flebat, miserebatur omuium . . . Democritum contra φιστιχὸν θρόνον ἀναχϑῆναι Λεόντιον οὔπω ἐθέλοντα. λέγει δὲ wel περὶ τοῦ τρίβωνος ὡς οὐχ ἐξῆν χατὰ τὰς ᾿Αϑήνας περιβαλέσθαι αὐτόν τινα χαὶ μάλιστα ξένον ᾧ μὴ τῶν σοφιστῶν ἡ Ἱνώμη ἐπέτρεπε xal αἱ χατὰ τοὺς σοφιστιχοὺς νόμους τελεταὶ ἐβεβαίουν τὸ ἀξίωμα. sequitur. rituum narratio (pugna, balneum) quibus ad pallii dignitatem initiandi praeparabantur. cf. Agath. hist, II 29 p. 68c. pulli pallii mentionem iam Plut. Anton. 80 de Philostrato Aca- demico locutus facit [supra p. 80]. cf. Diog. VI 102. ! "Seneca saepe noster! Tertull. d. anim. 20. cf. C. Martha les moralistes sous. l'em- pire Rom. Paris 1872 p. 10. 256 XVIII DE GALENI HISTORIA PHILOSOPHA aiunt numquam sine risu in publico fuisse: adeo nihil illi videbatur serium eorum, quae serio gerebantur. ubi istic irae locus est? aut ridenda omnia aut flenda sunt. ac ne graecum exemplar desideres, confer So- tionis praeceptum 2x τοῦ περὶ ὀργῆς β΄ [Stob. flor. 20 53 — Maxim. serm. 19 35] τοῖς δὲ σοφοῖς ἀντὶ ὀργῆς Ἡραχλείτῳ μὲν δάχρυα, Δημοχρίτῳ δὲ γέλως ἐπίει. unde probatum vides quod coniecerunt, eundem esse Sotionem qui de ira seripsit et apud quem puer sedit Seneca ep. 49 2 [cf. Nietsehe Mus. Rh. XXIII 639]. eeterum contrario illo philosophorum pari valde deleetabantur Grae- euli [ef. Luc. vit. auet. 13 Hippol. refut. I 4. 13 Herm. irris. 13 Tzetz. II 722] ut vel tecta signifieatio, qualis est Galeni, statim intellegeretur. testis est Gregorius Nazianzenus [or. XXVI 9 t. I p. 418 ed. Maurin. Paris. 1778] «4 ὅσοι φιλοσόφῳ χρώμενοι λόγῳ xal ὑπεραναβεβηχότες τὴν τῶν πολλῶν camst- νότητα πάντα φέρουσιν ἀσείστως xal ἀτινάχτως xal διαγελῶσι μᾶλλον [sie reete duo codd., vulgo μὲν] ἢ ἐλεοῦσι τοὺς σειομένους, τὸ μὲν ὑπὸ φιλοσοφίας τὸ δὲ ὑπὸ φιλανθρωπίας. quos philosophos intelleetos vellet, perspexerunt auditores. Elias quidem Cretensis ad διαγελῶσι rectissime adnotavit [ed. A. Iahn in Mignei patr. gr. XXXIV 881]: χατὰ τὸν Δημόχριτον ᾿Αβδηρίτην. poterat etiam Heraclitum citare quode monuit A. Iahnius. accuratius illo Nonnus abbas ad Gregor. or. I contr. Iul. 36 [Migne t. XXXVI p. 1004]. ' suffieiunt haec ut a sanissimo Galeni loco coniectandi temeritas arceatur et ut christianae originis suspicio omnis dispellatur. revoeamur igitur ad Stoieum illud eompendium quo in prioribus usus est ille. de aetate nihil lueramur, nisi quod ethnicum seriptorem non ultra sextum saeeulum pones. Nee certiora doeebit orationis observatio, quae nullo exemplo nulla- que scholae exercitatione erudita horridam atque ineultam prae se fert speciem, quam etiam alienis obducere conatur. non nihil autem squa- loris librariorum quoque culpae dandum est*, plus fortasse ipsius magi- stri perversitati atque ut ita dicam obstinationi. nam singularis est vel apud Graeeulos ea consuetudo, quae temporum certos fines evagata in perfeeti usu quasi luxuriat. qua in re tantum sibi placuit, ut etiam Plu- tareheam orationem insolentioribus his perfecti formis ornatam vellet. ita e. 21 διενηνοχέναι ex διαφέρειν, e. 49 ἦρχται et ἦρχϑαι ex ἤρξατο et ἄρξα- σϑαι deflexum. sed parco exemplis, cum adeo abundent, ut non negle- gentia quadam, qua non nulli labentis aetatis scriptores inde & novo testamento [cf. Buttmann gramm. n. t. orat. p. 178, Lehrs quaest. epic. ' fabula Byzantinis est notissima. unde in scholiis ad Plutarchi Placita cod. Marciano 521 [B] adscriptis haee ad I 3 1! notantur: Ἡράχλειτος xol Δημόχριτος οὐχ ἐν τῷ αὐτῷ γεγονότες γρόνῳ φυσιχοὶ δὲ ὄντες ὁμοίως τὴν τοῦ ΜΠ ὃ μὲν γελῶν ὁ δὲ χλαίων. ὃ μὲν Δημόχριτος ἐγέλα (συνόλως ) τὰ πράγματα, ὃ δὲ Ἡράχλειτος ἔχλαιε" (ἦν 56?) ὁ μὲν Δημόχριτος ᾿Αβδηρίτης, ὁ δὲ Ἐφέσιος. Gregorii locum ex Useneri memoria addidi. ? sie explicandum fortasse, quod αὐτοῦ non numquam reflexivo sensu usurpatur, ut c. 9 p. 226 ἀντ᾽ αὐτοῦ χατέστησε, [excusari potest ibid. p. 228 προεστήτατο τῆς κατ᾽ αὐτὸν αἱρέσεως}. nam nme aliis qu idem locis aspiratis temperatum est cf. p. 254. PROLEGOMENA 251 p. 214) errabant, sed consilio ae ratione insaniisse Galenum appareat. molestissima porro est ea consuetudo, ut verba cogitandi fere ubique im- misceat. incertum est, quam sibi elegantiam istine aucupari visus sit, tantum constat, periodorum nativam gravitatem hoc pondere addito vix esse ferendam. euius farinae sunt haee c. 6 xazà τοὺς πλείστους ἀχριβε- στάτους slvat δοχοῦντας, €. 24 ὅσα τοῖς ὀνομαστοτάτοις sipTsia: περὶ ταύτης νομί- ζομεν. €. 3. p. 228 εἰς πρῶτα ἥχειν ὑπειλημμένον, €. ( xal τὸν ἄγαν ἠχριβωχέναι τὴν ἀπορητιχὴν ὑποληφϑέντα Πύρρωνα, ὁ. 10 ταὐτὰ ἡμῖν εἰχότως διανοηϑέντες ἁρμόττειν, νομίζομεν (cogitamus) ἀπὸ τούτων τὴν ἀρχὴν ποιεῖσϑαι τῶν λύγων, ibidem δυνατοὶ εἶναι νομίζομεν. inde placitis quoque persaepe νομίζει ut c. 20 vel οἴεται similia addit. cetera quae minus probe dieta sunt ut μνημο- νεύεται γεγονώς e. 3 p. 229 [ef. Xenoph. Cyrop. I 2, 2] et praepositionum ne- gationumque usus perversus mittantur. nam neque singulis his vitiis, nee toto dicendi genere quidquam probatur nisi rusticum esse atque ineultum scriptorem, quod aliunde satis constat. de aetate autem ne hine quidem certi quidquam elieitur. Nee vero audiendus est Roseus, qui in Aristot. Pseudepigr. p. 381 inf. Galeni libellum eommentatoris cuiusdam Aristoteliei opus esse sexto- que vel septimo saeculo tribuendum arbitrabatur. aec temporis notam unde sumpserit, nescio. causa coniecturae — plus enim ne ipse quidem ei tribuet — haec fuit, nisi fallor, quod seetarum nomina c. 4 et similia scholieis illis libris cognata videbat. sed et adumbrata est haec similitudo et mos iste multo antiquior, ut supra demonstravi. ergo nisi quae re- motiores me fugiunt causae, iaceat necesse est ista opinio. nee profecto de Stoiea ceterorum capitum origine virum doctissimum ego docebo quem iam pridem subitariae conieeturae piguisse confidam. ipse in Hermae vol. V 205 eommentatorum Olympiodori Eliae Davidis Stephani ceterorum artes lectionumque gyrum peritissime cireumsceripsit. unde nihil ad hune seriptorem pertinere in propatulo est. scriptorum autem in magistros pietas in seholiis frequentissima [Rose l. e. p. 206, 2| eum in nostra quo- que seriptione appareat e. 2 ὅσα παρὰ τῶν πεπαιδευχότων ἡμᾶς ἀχηχόαμεν xai Ot ἀναγνωσμάτων ἐμάϑομεν νῦν συνάγειν ἐπιχειρήσομεν, inferioris aetatis atque scholieae originis videtur indieium haud spernendum, sed nequa- quam Aristotelicorum proprium. quibus eum sollemnes sint formulae ὁ ἡμέτερος φιλόσοφος Sive ὡς ἔλεγεν ὁ ταῦτά μοι ἐξηγησάμενος vel ὡς 6 ἐξηγητής. ad Galeni exemplum propius accedit Sopater sophista qui prolegomenis in Aristidem III p. 157 Dind. subseribit: ταῦτ᾽ ἐγώ σοι Σώπατρος ἐπιδίδωμι, ἧσα 1ε [l. τε] ἔμαϑον παρὰ τῶν διδασχάλων ᾿Αϑήνησι xal ὅσα ps" ἑτέρων ζητῶν xai ἐξ ἀναγνωρισμάτων ποιχίλων συνήγαγον. conferre possis, quae paulo supe- rior Eunapius prooem.9 p.5 B. x416, inquit, ταύτην ἐξώρμησα τὴν γραφήν, ὅσα 3, χατὰ ἀχοὴν ἢ χατὰ ἀνάγνωσιν T, χατὰ ἱστορίαν τῶν xxz ἐμαυτὸν ἀνϑρώπων xzÀ. sed hoe priorum similius ut Pamphilae apud Photium ο.1 τῦ p. 119^ 22 συγγράψαι δὲ d τε παρὰ τοῦ ἀνδρὸς μάϑοι τὰ tq ἔτη συνεχῶς αὐτῷ συνοῦσα xal μηδ ἡμέραν μηδ ὥραν ἀπολειπομένη xai ἃ map ἄλλου τινὸς ἀχοῦσαι συνέβη τῶν παρ᾽ αὐτὸν Diels, Doxographi graeci. li 258 XVIII DE GALENT HISTORIA PHILOSOPHA ἀφιχνουμένων . . . xol δὴ xal ὅσα βιβλίων αὐτὴ ἀνελέξατο. nec secus Theo- phrastus fr. VI περὶ σημείων 1 1 ἐγράψαμεν, χαϑ᾽ ὅσον ἦν ἐφιχτὸν ἃ μὲν αὐτοὶ προσχοπήσαντες ἃ δὲ map ἑτέρων οὐχ ἀδοχίμων λαβόντες. inventionem so- phistis deberi eomparatis Platon. Protag. p. 320s et Isoer. or. XV 208 ef. epist. 1, 4 elucebit. Igitur hoc quoque argumentum anceps est. nihilo minus quaecunque prolata sunt etsi singillatim perpensa infirmiora sunt, coniuneta tamen lapidum fornieationi eomparari possunt, qui se invicem sustentant. ergo ut dieam quod sentio, ad annum p. Chr. cireiter quingentesimum undique trudimur, quem terminum eum eis conferas, quae supra ex Plutarchei exemplaris condieione eonelusi [p. 22], unde aliquid momenti nostris ealeulis addi intelleges. Ultimo loco de Galeni nomine pauca subieiam. pseudepigraphum esse libellum nemo unus negavit, ipsius autem magistelli nomen qui eius personam induit ut aliquando innoteseat nee optandum admodum nee sperandum est. suae aetati placuisse tironibusque ipsa brevitate com- mendatus videtur, qui haud obseura seholiei usus indicia per codices propagata prodit. adulescentulis praecipue medicinae studiosis una cum Galeno usurpatum esse credibile. et ex hac propagationis communione faetum existimo ut Galeni nomen ignotum seriptorem si modo umquam inseriptus fuit oblivioni mandaret eiusque vicem impleret. in Lauren- tiano quidem A et Nicolai codice Historia inter variam Galeni seripto- rum turbam interiecta est. nee desunt eiusdem erroris exempla alia. neque enim isagogen dialeetieam ἃ Mena Parisiis 1844 vulgatam aliter clarissimi nominis honore dignatam eredo '. eiusdem generis sunt po: lazpixo( [XIX 346 — 461 K.| qui eum historia non uno sunt nomine con- ferendi. Inseribitur in libris περὶ φιλοσόφου ἱστορίας. quod ex iusto titulo 'euósoos ἱστορία᾽ librariine an Galenus corruperit, otiosum est quaerere. eadem inseriptione celebratur Porphyrii Damasciique apud Suidam opus. Laertii quoque liber minus accurate apud Stephanum φιλόσοφος ἱστορία citatur [ef. Roeper zeitsehr. f. d. alterthumswiss. her. von Bergk 1852 p. 428]. sed Galeni Historia multum distat ab illis, quia philoso- phorum vitae desunt. nihilo minus ille titulum, qui in aures bene ce- cidit, haud ecunetatus arripuit, quamvis librum editurus qui neque phi- losophus esset neque historieus. ! similiter seriptioni nondum editae Γαληνοῦ τοῦ ἰατροῦ περὶ εἰδῶν φιλοσο- φίας nomen inditum videtur. descripsit in usum meum amice Aeneas Piccolomini comes Senensis ex cod. Laur. LXVI 15. ex eo in fine mutilato descriptus est cod. Parisinus 2176 quem Ch. Graux conlatum liberalissime mecum communicavit. gemello exemplo et integro eo usus est David prolegom. inde a p. 15a 46 Br., quod melius intellexi postquam Guile- mus Meyerus Spirensis lacunas Brandisianae editionis ex codice Vaticano gr. 1470 s. XI vel XII propensa mihi voluntate explevit. PROLEGOMENA 259 XIX DE HERMIAE GENTILIUM PHILOSOPHORUM IRRISIONE De Hermiae philosophi aetate multa est controversia. plurimorum suffragia tulit G. Cavei sententia [hist. litter. seript. ecel. II 85] qui eontra Lambecium [ecomment. de bibl. Caes. Vindob. lib. VII p. 54] Sozomenum historiae ecelesiastieae seriptorem Hermiam fuisse opinantem saeculo alteri Irrisionem attribuit. ceterorum suffragia collegit Otto novissimus editor [Corp. apologet. ehrist. saee. II vol. IX Ien. 1872 p. xxxii sqq. ], qui extremos s. II annos et ipse significavit p. x.vr. movit illos primum philosophi eognomen a librariis traditum quia illa maxime aetate qui philosophorum scholis relietis transfugae ad christianos venerant philo- sophi nomen ut erroris notam ac memoriam retinuissent. eo nomine noti sunt Iustinus Athenagoras Aristides Pantaenus Melito Heraelas [Otto p.xxxiv]. tum nisi vigente ethnicorum errore nullam ait vim habere philosophiae irrisionem. δὲ ut recte haec observata sint, aetatis nulla certa elicitur nota. nam philosophiae et philosophi nomen simul cum pallio mature ad christianae pietatis in secessibus studiosos transiit ita ut monachi Byzantini legitimo verbo philosopharentur. quis porro spondet ab ipso scriptore titulum profeetum esse, non a librariis quibus Hermias Ammonii pater [cf. Ἑρμείου φιλοσόφου Ar. schol. p.9 Br.| ex scholastico usu notus erat? gravior videtur altera causa. at antiquae religionis usque ad ultima antiquitatis tempora tenaces patroni et exstiterunt et quovis suspieionis calumniarum iniuriarum genere vexari solebant. adde quod supra monui scholastieam eruditionem ^ omninoque liberalium artium studia antiquas memorias etiam in christianorum cireulis retinuisse. ne- que enim ultimae philosophiae vim atque auctoritatem recte aestimavit Otto 1. e. p. xix: namque saeculo, inquit, quinto gentiles sive 'pagani pagos quaerebant ut iam anno 423 viz ulla eorum vestigia amplius exstarent (Theodos. II in Cod. Theod. XVI 10, 22), et pauci tantum supererant phi- losophi neoplatonici, in umbraculis latitantes εἰ serto saeculo (a. 529) a Tustiniano I Athenis ultimo eorum refugio expulsi. idem imperator paganis qui supererant baptismum obtrusit. sed enim quod umbratilem philoso- phiam ille obiurgavit id in omnes posterioris aetatis litteras cadit. sed regnavit illorum doctorum disciplina ut ex una Ammonii discipulorum frequentia intellegas etiam aliquanto post fatale illud Iustiniani exilium. neque ipsa antiquorum philosophorum dogmata agitari illie desita sunt, quod et Stobaei eelogis apertissime probatur et Simplicii testimonio, qui dum veterum physicorum diversitatem explieat in Phys. I f. 7' 26 οὐ χρὴ δέ, inquit, τοὺς τοσαύτης ἀχούοντας διαφορᾶς νομίζειν ἐναντιολογίας εἶναι ταύτας τῶν φιλοσοφησάντων ὅπερ τινὲς ταῖς ἱστοριχαῖς μόναις ἀναγραφαῖς ἐντυγχάνοντες xai μηδὲν τῶν λεγομένων συνιέντες ὀνειδίζειν ἐπιχειροῦσι καίτοι μυρίοις σχίσμασιν αὐτοὶ χατεσχισμένωηι οὐ περὶ τὰς φυσικὰς ἀρχάς (τούτων γὰρ οὐδὲ ὄναρ ἐπαΐουσιν). ἀλλὰ περὶ τὴν χαϑαίρεσιν τῆς ϑείας ὑπεροχῆς. Christianorum iniquitatem non 11" 260 XIX DE HERMIAE GENTILIUM PHILOSOPHORUM IRRISIONE sine ferula tetigit Simplicius ', unde hoc certe discas dogmatum discor- diam non sexto minus quam altero saeculo aptam praebuisse christianae eavillationi materiam. nam quod pergit Otto p. t atque Hermias, si sae- culo quinto aut etiam serius Irrisionem scripsisse! cerle hanc opportunitatem istos philosophos quamris tunc in angulis latilarent eorumque φλυαρίας em- agitandi non dimisissel, nihili est. nam qui novas doetrinas traducturus erat, ei multa doetrina superanda parum ab audituris laudis exspeetandum erat. contra si pristina quae ex institutione cuique nofa erant irridendo repetebat et deleetare poterat suos simulque adversarios Aristotelis Pla- tonis denique antiquae doctrinae interpretes oppugnare. postremo «de- fendunt isti [ef. Otto p. xtviu] Hermiae opusculum vigente adhuc genti- lismo scriptum esse ac si in scholis eliam tunc regnarent variae philoso- phantium sectae. verum est Platonem Aristotelem Cleanthem Pythagoram Epieurum derideri quasi illorum scholae etiam tum pateant liceatque intrare. unde si istis eredis, eam adgnoscas aetatem, qua non solum Platoniei Peripatetici Pvthagorei sed etiam Stoici et Epieurei frequentia discipulorum floruerint, h. e. non post alterum tertiumve p. Chr. saeeulum. at eodem artificio tu effieies tum Thaletis Anaximandri caseorumque ce- terorum philosophorum asseclas fuisse. neque enim ullum Hermiae aut ordinis aut rationis est ab illis diserimen. sed de ratione mox videbimus. hoe constat qui priorem Irrisionis originem suaserunt argumenta attulisse haudquaquam firma. Quod probe intellexerunt cum alii tum G. F. Menzelius Hermiae editor [Lugd. Bat. 1840] qui ad saeeulum quintum et ultra eius aetatem ponendam censuit. neque enim frivolos risus et facetias eam aetatem decere ait, qua potentissimorum hostium impetui esset oecurrendum, sed qua parta et explorata victoria securi gauderent. neque gentiles edo- cendos advocare quod priores consueverant, sed ipsos ehristianos non eonfirmandos sed inani lusu oblectandos. Menzelii opinionem, quam ve- hementer probo, paulo aceuratius explicare iuvat. neque enim quidquam obstat, quin etiam priori aetati lusum ioeumque attribuamus (testis est Tatianus), at qui seurrae personam induit gentiles edoeturus, suae tamen opinionis gravitatem aliquo modo aperiret necesse erat. velut Tatianus seriptorque eohortationis ad gentiles quamvis ridieula sectentur, tamen ne punetum quidem temporis dubites quin ridendo dicere verum adversarios- que sibi serio conciliare proposuerint. quod contra est in Irrisione. unde eum ineptum Hermiae prooemium * parum satisfacere videretur, fuerunt ! illis patrocinatur scholium ad hune Simplicii locum in cod, D servatum οὐ χαϑαι- ροῦμεν ὡς ἀνθρωπίσαντα λέγοντες τὸν ϑεοῦ λόγον ἀλλ᾽ ἐν τῇ οἰχείᾳ μεγαλήτξητι καὶ περιωπῇ φυλάττοντες προτχυνοῦμεν ὡς τώσαντα ἡμᾶς hU ἄφατον ἀγαϑότητα. ? falsus est Worthius cum ex prooemii verbis ὦ ἀγαπητοί orationem ad christianos habitam esse conclusit. infelieius Otto gentiles quasi blanda captatione compellatos opi- nütus est. sed Panli verba propositurus ab illius formula [Rom. 12 19 II Corinth. 7 1] sollemniter libellum auspicatur. PROLEGOMENA 261 qui alteram partem qua christiana doetrina exponeretur intereidisse temere conicerent. adde ipsum ioeandi genus quam non cultissimae, quam isti volunt, aetati respondeat. nescio alii quid sentiant: mihi quidem summa ingenii artisque inopia in qua insulsissimus ille baro tamquam gloriatur labentis aetatis testimonium videtur. neque enim altero saeculo ne christianum quidem hominem tam frigide ioeatum credo. dogmatum enim enarratio tam inscite cum ipsa cavillatione copulata est, ut hine quoque diseas non ex vitae vivida cognitione sed ex umbratili eruditione philosophorum dieta in ludibrium esse versa. sed loquor de rebus in sensu positis, qui adeo quibusdam ocealluit ut elegantem ac peracutum Hermiam praediearent. igitur quaerendae sunt certiores causae ae non opinabiles. Ae Menzelius quidem Pseudo-Iustinum Nemesium 'l'heodoretum at- tulit, quorum copias ille eompilaverit. sed gravissimam rem ille levis- sime tractavit. ergo ut ad obrussam illos iterum vocem, comparabo primum Pseudo-Iustinum Herm. c. 2 | | Pseudo-Iustin. eoh. ad gent. e. i p. 8cp οἱ μὲν γάρ φασιν αὐτῶν ψυχὴν εἶναι | οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν φασι πῦρ εἶναι τὴν τὸ πῦρ ψυχήν οἱ δὲ τὸν ἀέρα, oi δὲ τὸν νοῦν οἱ δὲ τὸν ἀέρα. οἱ δὲ τὸν νοῦν οἱ δὲ χίνησιν, οἱ δὲ τὴν ἀναϑυμίασιν οἱ δὲ τὴν χίνησιν, οἱ δὲ τὴν ἀναθυμίασιν οἱ δὲ δύναμιν ἀπὸ τῶν ἄστρων ῥέου- ἄλλοι δέ τινες δύναμιν ἀπὸ τῶν ἄστρων σαν " ῥέουσαν οἱ δ᾽ ἀριϑμὸν χινητιχόν οἱ δὲ ἀριϑμὸν χινητιχόν οἱ δὲ ὕδωρ γονοποιόν ἕτεροι δὲ ὕδωρ γονοποιόν. οἱ δὲ στοιχεῖον ἀπὸ στοιχείων οἱ δὲ ἁρμονίαν, οἱ δὲ τὸ αἷμα οἱ δὲ τὸ πνεῦμα, οἱ δὲ τὴν μονάδα. Priora apud utrumque non similia, sed fere eadem. unde lustinum optimo iure compilatum eredunt. sed ultima unde sumpsit? οἱ δὲ στοι- χεῖον ἀπὸ [l πρὸ] στοιχείων quod aenigmatis instar editoribus videbatur Empedoeleum est [ef. Place. I 13 1 17 3] aut Democriteum [ef. Iamblich. apud Stob. eel. I 41 2 p. 680 H.J, οἱ δὲ ἁρμονίαν spectat ad Dieaearehum [cf. Plae. IV 2 7] aut Pythagoreos [ef. supra p. 213], οἱ δὲ τὸ αἴμα ad Critiam vel Empedoclem [ef. supra p. 213], οἱ δὲ τὸ πνεῦμ ἢ ad Stoicos [Plae. IV 3 3]. haec non ex vano finxisse Hermiam in propatulo est. neque tamen sine errore transtulisse videtur, eum extrema οἱ δὲ τὴν μο- νάδα cum Pythagoreorum de elementis doctrina ' confusa sint. certe de anima talia doceri non memini. hine igitur consona ex Pseudo- Iustino descripta, aliena ex sua leetione velut philosophorum enchiridio, quo postea usus est addita esse contendo. nam cum fontes suos num- ! sje infra ipse c. 16 de Pythagora ἀρχὴ τῶν πάντων ἡ μονάς, 9602 XIX DE HERMIAE GENTILIUM PHILOSOPHORUM IRRISIONE quam fere ad verbum secutus sit Iustinus, vetustioris libri communionem utramque seriem complexi fingere noli. praeterea ipsum lustinum uno exemplo areessitum evincam Herm. c. 11 ἀλλὰ xal τούτῳ πάλιν 6 μεγα- λόφωνος Πλάτων οὐχ ὁμολογεῖ λέγων ἀρχὰς εἶναι xal ϑεὸν xal ὕλην xai ma- ράδειγμα. νῦν μὲν χαὶ δὴ πέπεισμαι. πῶς γὰρ οὐ μέλλω πιστεύειν φιλοσόφῳ τῷ τὸ Διὸς ἅρμα πεποιηχότι; illud ὁ μεγαλόφωνος Πλάτων Iustino subleetum c. 30 p. 30c ibidemque memoratur Iovis currus [Phaedr. p. 246x οἵ. Athenagor. suppl. e. 23]. etiam prineipia sunt eadem e. 6 p. 7». atqui Platonis irri- sionem ipse furatus est Iustinus ex Plutarcho Plac. I 1 4 [ef. supra p. 11], quem eum Hermias ignoret, origo patet. Haetenus Menzelii opinionem aeeuratior disquisitio confirmavit. Ne- mesium autem iniuria adseitum esse contendo. nam quae eam speciem effecerat eapitis 2 nominum consensio, eam ex scholiastae interpolatione, qui Nemesio utebatur, ortam esse iam pridem intellectum est. etiam magis elaudicat Theodoreti eomparatio, cui nihil nisi umbra quaedam sententiarum componi potest velut Anaxagorae et Pythagorae prineipia strieta apud hune affect. eur. II 23 doctius sunt apud Hermiam explanata. aliquanto aptius alius poterat loeus conferri. extremo libro Pythagorae et Epieuri mundos ridet, quos decempeda instructus infinitis sibi itine- ribus peragrandos fingit. quem lusum satis vapidum propinasse Theo- doretum dieas I 98 τίς γὰρ ἅπασαν μέτρῳ dv περιλάβοι τὴν γῆν, εἶτα ἑπτάχις xai εἰχοσάχις πολυπλασιάσας τὸ μέτρον συναγάγοι τῆς ψήφου τὸν λογισμὸν xai τοῦτην τῷ μέτρῳ τοῦ ἀνϑρωπείου παραϑείη ποδός. sed similia tum christianis in delieiis fuere. Claudianus quidem Mamertus de Statu animae II 12 13 in eisdem sibi placet faeetiis: eia nunc sodes egredere et elementorum molibus excussis trulinaeque iudicii corporum ponderibus impositis appende mundum: quipiam fortasse caeli nobis undeunde prosilient. aut si unus mundus plures porro non habet caelos, aliquos tibi cum Epicuro mundos atomorum minula parturiant, sed quo melius intellegas arcessitum esse totum ioeandi genus et inepte exaggeratum, Tatiani verba iam a Marano observata repetam e. 25 τοῖς Πλάτωνος ἔπῃ δόγμασι" xol 6 xaT Ἐπίχουρον σοφιστεύων διαπρύσιος ἀνϑίσταταί got. πάλιν τε εἶναι ϑέλεις χατὰ τὸν ᾿Αριστο- τέλην xaí τις κατὰ τὸν Δημόχριτον λοιδορεῖταί σοι. Πυϑαγόρας Εὔφορβος γεγε- νῇσϑαί φησιν xal τοῦ Φερεχύδου δόγματος χληρονόμης ἐστίν. ὁ δὲ ᾿Αριστοτέλης τῆς ψυχῆς διαβάλλει τὴν ἀϑανασίαν. στασιώδεις δὲ ἔχοντες τῶν δογμάτων τὰς διαδοχὰς ἀσύζφωνοι πρὸς τοὺς συμφώνους ἑαυτοῖς διαμάχεσϑε. ecce Irrisionis medulla. nam nihil feeit aliud imitator quam ut breviter signifieata putidius dilataret et ad mimicum genus transferret.' quae cum ita sint, ! ad c. 4 νῦν μὲν ἀϑάνατός εἰμι xtA. locus Pseudo-Clementis Recogn. I 9. comparatus est: philosophorum frequentabam scholas, ubi nihil aliud quam dogmatum adsertiones εἰ impugnationes videbam agi sine fide, certamina artes syllogismorum conclusionumque agitari versutias et si quando quidem obtinebat hic sermo quod immor- talis esset anima, gratulabar: si quando vero arguebatur quasi mortalis, cum tristitia discedebam, sed haec fortuita est similitudo. maior eiusdem c., ubi se PROLEGOMENA 263 quomodo eadem aetate et exemplar et imitatorem fuisse persuadebis? ergo si tenemus quae de Pseudo-Iustino disserui, ab altero certe saeculo retrudimur. posteriorum autem saeculorum libera est optio. quintum sextumve saeculum propter seholastieum in ipsis iocis odorem mihi ma- xime videtur veri simile. quin etiam Byzantino artifice haud indignum lusum iudicarem, nisi meliores quaedam memoriae nugatori praesto fuisse viderentur. nam inter futtilia multa velut Aristotelea c. 11 quaedam singularia et proba inveniuntur. laudanda sunt quae de Protagora c. ὃ [cf. Frei quaest. Protagor. p. 87. 95] et Anaximandro ec. 10 proposuit, eui quidem τὴν ἀΐδιον χίνησιν secundum Theophrastum [ef. supra p. 133] tribuit.' Pherecydis opinio c. 12 eisdem fere verbis expressa est apud Probum ad Verg. p. 20, 30 Keil. bene exponitur de Archelao c. 11 et de Cleanthe ec. 14 [cf. Arii Did. fr. 38]. a quo fuerit scriptus probus ubi talia tradebantur liber, otiosum est quaerere. hoe tamen suspicari licet e doxographorum fuisse genere. propterea ab illorum reliquiis Hermiam arcere nolui. Quam paravi editionem ad Ottonis exemplar recognovi, qui ad- scivit priorum eonatus Seileri [Basil. 1553], Hieronymi Wolfii [Basil. 1580], Galei et Worthii [Oxon. 1700], Marani [apolog. saec. II 1742] praecipue Menzelii [Lugd. Batav. 1840], qui seriptoris verba naviter emaeulavit. ex Ottonis apparatu codices vetustiores [s. XV] selegi quat- tuor V(indobonensem) M(onacensem) priorem, L(eidensem) O(ttobonia- num). ceteros inter quos Monac. 339 Vatic. Regin. gr. 159 Matritensis 119 ab Andrea Darmario s. XVI seripti sunt, nullius esse pretii recte iudi- cavit Otto. in animalia mutari fingit scriptor, cum Aeneae Gazaei Theophrasto ed. Lips. 1655 p. 14. praeter alia cf. φεῦ τῆς τερατολογίας" εὐδαιμονοίην ἂν εἰ κάμηλος 7, pep pae T, κολοιὸς γε- νοίμην. : τοῦ ὑγροῦ πρεσβυτέραν ἀρχὴν εἶναι λέγει τὴν ἀΐδιον χίνησιν ita intellexit Zellerus I* 205* ut τοῦ ὑγροῦ ad ipsum Anaximandrum referret. sed spectat ad Thaletis principium. mira- biliora Teichmuellerus Stud. z. Gesch. d. Begr. p. 9* protulit. D0XOGRAPHORUM GRAECORUM RELIQUIAE AETIOY ΠΕΡΙ TON ΑΡΕΣΚΟΝΤΩΝ ΣΥΝΑΓΏΓΗ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ͂ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥ͂ IQANNOY XTOBAIOY ΠΕΡῚ TON APEXZKONTQN ΦΙΛΟΣΌΦΟΙΣ EKAOTQN AIIODGETMATON ΦΥΣΙΚΩΝ AOTMATON ΥΠΌΘΗΚΩΝ BIBAIA E TA ἘΞ AETIOY NOTARUM TABULA PLUTARCHI STOBAKI E Eusebii Praeparatio evangelica. deco- | D Ioannis Damasceni quod dicibus BCD EF GI cf. Prol. p. 158sqq. vocatur florilegium Laurentia- G Galeni Historiae philosophae potiores num (Laur. VIII 22] lectiones A archetypus codicum FC | cf. Prol. A codex Mosquensis 339 [352] a | F codex Farnesinus [bibl. / p. 43 sq. Matthaeio vel Voelkelio conlatus cf. mus. nat. III D 15] Prol. p. 33 C codex Sambuci unde Cante- (A) idem, ubi discrepare a vulgata [Franco- riana 1575 furt. 1620] non adnotatum est cf. Prol. | p. 33 B codex Marcianus 521 cf. Prol. p. 34 C codex Parisinus 1672 cf. Prol. p. 36 [ ] Piutarchi Stobaeive additamenta cf. Prol. p. 65. 69 [ ] librariorum interpolationes, omissae sunt interpolationes codicum vel testimoniorum silentio apertae * voces ex coniectura insertae ex Aétio olim translata vitia cf. Prol. p. 50 loci certo nondum restituti -- X PLUTARCHI DE PLACITIS EPITOMES INDEX CAPITUM Prooemium ] τί ἐστι φύσις 2 τίνι διαφέρει ἀρχὴ καὶ στοιχεῖα περὶ ἀρχῶν τί εἰσιν 4 πῶς συνέστηχεν ὁ κόσμος 9 εἰ ἕν τὸ πᾶν 6 πόϑεν ἔννοιαν ἔσχον ϑεῶν ἀἄνϑρωποι 7 τίς ἐστιν ὁ ϑεύς 8 περὶ δαιμόνων καὶ ἡρώων 9 περὶ ὕλης 10 περὶ ἰδέας 11 περὶ αἰτίων 12 περὶ σωμάτων 18. περὶ ἐλαχίστων 14 περὶ σχημάτων 15 περὶ χρωμάτων 16 περὶ τομῆς σωμάτων 17 περὶ μίξεως xal χράσεως 18 περὶ κενοῦ 19 περὶ τόπου 20 περὶ χώρας 21 περὶ χρόνου 22 περὶ οὐσίας ypóveo 28 περὶ κινήσεως 24 περὶ γενέσεως xal φϑορᾶς 25 περὶ ἀνάγχης 26 περὶ οὐσίας ἀνάγχης 27 περὶ εἱμαρμένης 28 περὶ οὐσίας εἱμαρμένης 29 περὶ τύχης 30 περὶ φύσεως Prooemium περὶ κόσμου περὶ σχήματος χύσμου τῷ »- 3 εἰ ἔμψυχος ὁ κόσμος καὶ προνοίᾳ διοι- χούμενος 21 1 2 3 εἰ ἄφϑαρτος ὁ κόσμος πόϑεν τρέφεται ὁ χόσμος ἀπὸ ποίου πρώτου στοιχείου ἤρξατο ὁ ϑεὸς χοσμοποιεῖν περὶ τάξεως τοῦ κόσμου τίς ἡ αἰτία τοῦ τὸν κόσμον ἐγχλιϑῆναι περὶ τοῦ ἐχτὸς τοῦ χόσμου εἰ ἔστι κενόν τίνα δεξιὰ τοῦ κόσμου καὶ τίνα ἀριστερά περὶ οὐρανοῦ τίς ἡ τούτου οὐσία περὶ διαιρέσεως οὐρανοῦ τίς ἡ obsía τῶν ἄστρων πλανητῶν xai ἀπλανῶν xal πῶς συνέστη, περὶ σχημάτων ἀστέρων περὶ τάξεως ἀστέρων περὶ τῆς τῶν ἀστέρων φορᾶς καὶ χινήσεως πόϑεν φωτίζονται οἱ ἀστέρες περὶ τῶν καλουμένων Διοσχούρων περὶ ἐπισημασίας ἀστέρων καὶ πῶς γίνεται γειμὼν καὶ ϑέρος n περὶ οὐσίας ἡλίου περὶ μεγέϑους ἡλίου περὶ σχήματος ἡλίου περὶ τροπῶν ἡλίου περὶ ἐχλείψεως ἡλίου περὶ οὐσίας σελήνης περὶ μεγέϑους σελήνης περὶ σχήματος σελήνης περὶ φωτισμῶν σελήνης περὶ ἐχλείψεως σελήνης περὶ ἐμφάσεως αὑτῆς διὰ τί γεώδης φαίνεται περὶ τῶν ἀποστημάτων [τῆς σελήνης] II Prooemium περὶ τοῦ γαλαξίου χύχλου περὶ κομητῶν χαὶ διαττόντων χαὶ δοχίδων περὶ βροντῶν ἀστραπῶν χεραυνῶν πρη- στήρων τε καὶ τυφώνων ὧν CI τῷ » —-—— ἠῶ θοῷ" .;» -. PLUTARCHEAE EPITOMES INDEX περὶ περὶ πεοὶ πεοὶ περὶ περὶ περὶ περὶ περὶ περὶ περὶ περὶ περὶ νεφῶν ὑετῶν γιόνων γαλαζῶν ἴριδος ῥάβδων ἀνέμων χειμῶνος χαὶ ϑέρους γῆς σχήματος γῆς ϑέσεως γῆς ἐγκλίσεως γῆς κινήσεως γῆς διαιρέσεως γῆς σεισμῶν γῆς ϑαλάσσης πῶς πιχρά πῶς ἀμπώτιδες γίνονται καὶ πλήμμυραι περὶ ἅλω IV Prooemium περὶ Νείλου ἀναβάτεως περὶ ψυγῆς εἰ σῶμα ἡ Ψυχὴ xal τίς ἡ οὐσία αὐτῆς περὶ μερῶν τῆς ψυχῆς περὶ ἡγεμονιχοῦ περὶ κινήσεως Ψψυγῆς περὶ ἀφϑαρσίας ψυγῆς περὶ αἰσϑήσεων xal αἰσϑυτῶν εἰ ἀ)ηϑεῖς αἱ αἰσϑύήσεις xal φαντασίαι πόται εἰσὶν αἱ αἰσθήσεις πῶς γίνεται ἡ αἴσϑησις xai ἡ ἔννοια xal | ὁ χατὰ ἐνδιάϑεσιν λόγος. τίνι διαφέρει φαντασία φανταυτὸν φαντα- ἢ στιχὸν φάντασμα περὶ ὁράτεως xal πῶς ὁρῶμεν περὶ χατοπριχῶν ἐμφάσεων εἰ ὁρατὸν τὸ τχότος περὶ ἀχοῆς περὶ ὀσφρήσεως περὶ γεύσεως περὶ φωνῆς εἰ ἀσώματος ἡ φωνὴ καὶ πῶς ἠχὼ γίνεται πόϑεν αἰσϑητιχὴ γίνεται ἡ Ψψυγὴ καὶ τί αὐτῆς τὸ ἡγεμονιχόν περὶ ἀναπνοῆς περὶ παϑῶν σωματιχῶν xal εἰ συναλγεῖ τούτοις d, Ψυχή C τῷ € uoo -pLCclC »» | 10 συνέπτη καὶ πῶς ἐστι 1 269 V περὶ μαντιχῆς πῶς ὄνειροι γίνονται τίς ἡ οὐσία σπέρματος εἰ σῶμα τὸ σπέρμα εἰ xal αἱ ϑήλειαι προΐενται σπέρμα πῶς αἱ συλλήψεις γίνονται πῶς ἄρρενα γεννᾶται χαὶ ϑήλεα πῶς τέρατα γίνεται διὰ τί πολλάκις γυνὴ συνουσιάζουπα οὐ συλλαμβάνει πῶς δίδυμα χαὶ τρίδυμα γίνεται πόϑεν γίνονται τῶν γονέων αἱ ὁμοιώσεις καὶ τῶν προγόνων ἄλλοις γίνονται ὅμοιοι οἱ γεννώμενοι xal οὐ τοῖς γονεῦσιν στεῖραι γίνονται αἱ γυναῖχες καὶ dyo- vot οἱ ἀνὸρες διὰ τί αἱ ἡμίονοι στεῖραι εἰ τὸ ἔμβρυον ζῷον πῶς τρέφεται τὰ ἔμβρυα τί πρῶτον τελεσιουργεῖται ἐν τῇ γαττρί διὰ τί τὰ ἑπταμηνιαῖα γόνιμα περὶ ζῴων γενέσεως πῶς ἐγένοντο ζῷα καὶ εἰ φϑαρτά πόσα γένη ζῴων xal εἰ πάντα χαὶ λογιχά ἐν πότῳ γρόνῳ μορφοῦτα! τὰ γαστρὶ ὄντα ἐχ ποίων συνίσταται στοιχείων τῶν ἐν ἡμῖν γνεικῶν μορίων πότε ἄργεται ὁ ἄνϑρωπος τῆς τελειότητος πῶς ὕπνος γίνεται καὶ ϑάνατος ποτέρου ἐστὶν ὕπνος καὶ ϑάνατος Ψυγῆς 7, σώματος πῶς ηὐξήϑη τὰ φυτὰ xal εἰ ζῷα περὶ τροφῆς καὶ αὐξήσεως πόϑεν αἱ ὀρέξεις γίνονται τοῖς ζῴοις καὶ αἱ ἡδοναί πῶς γίνεται πυρετὸς καὶ εἰ ἐπιγέννη κά ἐστιν πεοὶ ὑγείας xal νόστου χαὶ γήρως πῶς πως αἰσϑν τὰ ζῷα ἐν ἔχαττον STOBAEI ECLOGARUM LIBRI PRIMI INDEX RESTITUTUS EX PHOTIO ET PSEUDODAMASCENI FLORILEGIO LAURENTIANO Praefatio Ioannis Stobaei Prooemium primi libri, cuius M c. 1 ἔπαινος φιλοσοφίας [1 H] ο. 3. περὶ τῶν χατ᾽ αὐτὴν συνεστηκχυιῶν αἱρέσεων ἐν ᾧ καὶ περὶ γεωμετρίας xal μουσιχῆς xal ἀριϑμητιχῆς [1 M.' 2H] περὶ ϑεοῦ ὅτι δημιουργὸς τῶν ὄντων χαὶ διέπει τὸ ὅλον τῷ τῆς προνοίας λόγῳ καὶ ποίας οὐσίας ὑπάρχει (ἃ 7 D. 2M. 3H] περὶ τῶν νομιζόντων μὴ εἶναι πρόνοιαν xal ἑπομένας ταύτῃ ϑείας ἐπὶ τῇ τοῦ παντὸς διοι- χκήσει δυνάμεις περὶ δίχης παρὰ τοῦ ϑεοῦ τεταγμένης ἐποπτεύειν τὰ γενόμενα ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων τιμωρὸν οὖσαν τῶν ἁμαρτόντων [Δ 30 D. 3 M. 4H] περὶ ἀνάγχης ϑείας xal ἣν ἀπαραιτήτως τὰ χατὰ τὴν τοῦ ϑεοῦ γίνεται βούλησιν [A 50 D. 4M. 5H] περὶ εἱμαρμένης xal τῆς τῶν γινομένων εὐταξίας [E 7 D. 5 M. 6H) περὶ τύγης ἢ ταὐτομάτου [6 M. 7H] ὅτι ἀλόγιστος ἡ φορὰ τῆς τύχης [7 M. 8H] περὶ ypóvoo οὐσίας καὶ μερῶν καὶ πόσων εἴη αἴτιος (8 M. 9 H] περὶ ᾿Αφροδίτης οὐρανίας xal ἔρωτος ϑείου (A 94 D. 9 M. 10 H] περὶ ἀργῶν xai στοιχείων xal τοῦ παντός [A 80 D. 10M. 11 H] περὶ ὅλης [11 M. 12 H] περὶ ἰδέας [1 8 Ὁ. 12 M. 13 Η] περὶ αἰτίων [A 29 D. 13 M. 14 H) περὶ σωμάτων xal περὶ τῆς τούτων τομῆῇς xal περὶ ἐλαχίστου [14 M. 15 H] περὶ σχημάτων (15 M. 16 H] περὶ χρωμάτων [16 M. 17 H] περὶ μίξεως xal χράσεως [M 10 D. 17 M. 18 H] περὶ χενοῦ xal τόπου xal χώρας (K 9 D. 18 M. 19 H] ! erit D. Ioannis Damasceni floril. Laurentian. ed. C. Wachsmuth. Gotting. 1871, Meinekei eclogarum editio Lips. 1360, H Heerenii eclogarum editio Gottingae 1792. 20 STOBAEI ECLOGARUM LIBRI I INDEX RESTITUTUS 211 περὶ χινήσεως [K 10 D. 19 M. 90 H] περὶ γενέσεως xal φϑορᾶς [l'9 D. 20 M. 21 H] περὶ χόσμου xal εἰ ἔμψυγος xal προνοίᾳ διοικούμενος al ποῦ ἔχει τὸ ἡγεμονιχὸν χαὶ πό- ϑεν τρέφεται [K 13 D.. 21 M. 22 H] περὶ τάξεως τοῦ χόσμου. εἰ ἕν τὸ πᾶν. ἀπὸ ποίου πρώτου στοιχείου ἤρξατο χοσμοποιεῖν ὁ ϑεός. τίς ἡ αἰτία τοῦ τὸν χόσμον ἐγκλιϑῆναι. εἰ ἔστι χενὸν ἐχτὸς τοῦ χόσμου. τίνα δεξιὰ τοῦ χόσμου xal τίνα ἀριστερά [Κ 14 D. 22 M. 98 Η] περὶ τῆς οὐρανοῦ οὐσίας καὶ διαιρέσεως [Ὁ 15 D. 38 M. 94 Η] περὶ οὐσίας ἄστρων xal σχημάτων χινήσεώς τε καὶ ἐπισημασίας [A SG D.— 24 M. 25 Η] περὶ οὐσίας ἡλίου χαὶ μεγέϑους σχήματός τε χαὶ τροπῶν χαὶ ἐκλείψι ὡς xal σημείων xal χινήσεως [ἢ 2 D. 25 M. 26 Η] περὶ σελήνης οὐσίας μεγέϑους xal σχήματος φωτισμῶν τε xai περὶ ἐχλείψεως xal ἐμφά- στως xal περὶ ἀποστημάτων xal σημείων [26 M. 21H] περὶ γάλαχτος [Γ 8 D. 27 M. 28H] περὶ χομητῶν xal διαττόντων xal τῶν τοιούτων [K 15 D. 28 M. 29H] περὶ βροντῶν ἀστραπῶν χεραυνῶν πρηστήρων τυφώνων [B 16 D. 29 M. 30 H] περὶ ἴριδος περὶ ἅλω καὶ παρηλίου «ai ῥάβδων [[ 7 D. 30 M. 31H] περὶ νεφῶν ὁμίχλης ὑετῶν δρόσου χιόνος πάγνης γαλάζης [N 6 Ὁ. 31 M. 32 H] περὶ ἀνέμων [A 52 D. 32 M. 88 Η]Ἰ περὶ γῆς εἰ μία xai πεπερασμένη καὶ ποίου μεγέθους καὶ περὶ ϑέσεως αὐτῆς περὶ σγήματος γῆς (D 17 Ὁ. 817 H] [Cl 16 D. 34.35. 36 H] πότερα μένει ἡ γῆ ἢ κινεῖται [T 18 D... 38 H] περὶ σεισμῶν γῆς [Γ΄ 19 D. 32,9. 38 M. 39 Η] περὶ θαλάττης πῶς συνέστη καὶ πῶς ἐστι πιχρά [8 1 D. 40 H] πῶς ἄμπωτις καὶ πλήμμυραι γίνονται [A 38 Ὁ, 38,3, 3 Μ. 41 HJ περὶ ὑδάτων [84,1 M. 42, 1 Η] περὶ τοῦ παντός [94,2 M. 42, 2 (44) Η] περὶ φύσεως xal τῶν ἐξ αὐτῆς συμβαινόντων αἰτίων [35 M. 48 H] περὶ τῆς γενέσεως τῶν ζῴων. περὶ συλλήψεως. περὶ τοῦ εἰ σῶμα τὸ σπέρμα. εἰ xai ϑήλεα προΐενται τὰ σπέρματα. ἐν πόσῳ χρόνῳ διαρϑροῦται τὸ ἔμβρυον. ἀπὸ ποίου ἄρχεται μορίου μορφοῦσϑαι τὸ ἔμβρυον. πῶς ἄρρενα γεννᾶται καὶ ϑήλεα. πῶς τέρατα γίνεται. πόϑεν γίνονται τῶν γονέων αἱ ὁμοιώσεις T) τῶν προγόνων. πῶς ἄλλοις ὅμοιοι γίνονται οἱ γεννώμενοι καὶ οὐ τοῖς γονεῦσι. διὰ τί πολλάχις γυνὴ συνουσιάζουσα οὐ συλλαμ- βάνει. περὶ στειρῶν γυναικῶν xal ἀνδρῶν. διὰ τί αἱ ἡμίονοι στεῖραι. πῶς δίδυμα γίνεται καὶ τρίδυμα. εἰ τὸ ἔμβρυον ζῷον. πῶς τρέφεται τὰ ἔμβρυα. τί πρῶτον τελε- σιουργεῖται ἐν τῇ γαστρί. διὰ τί τὰ ἑπταμηνιαῖα γόνιμα. περὶ ζῴων γενέσεως πῶς ἐγένοντο ζῷα xai εἰ φῇαρτά (T 10 D. 36 M. 48 Η] πόσα γένη ζῴων xal εἰ πάντα λογιχὰ καὶ αἰσϑητά. ἐν πόσῳ χρόνῳ μορφοῦται τὰ Lua ἐν γαστρὶ ὄντα. ix ποίων στοιχείων ἕχαστον συνίσταται τῶν ἐν ἡμῖν γενιχῶν μερῶν. πότε ἄρχεται ἄνϑρωπος τῆς τελειότητος [l' 11 Ὁ. 37 M. 40 H] περὶ ὕπνου χαὶ ϑανάτου [47 Η] πῶς ηὐξήϑη τὰ φυτὰ xai εἰ ζῷα (38 M. 48 H] περὶ τροφῆς χαὶ ὀρέξεως τῶν ζῴων [49 Η] περὶ φύσεως ἀνθρώπων [39 M. 50 H] περὶ νοῦ [40 M. 51H] περὶ ψυγῆς [41 M. 52 H] περὶ αἰσϑήσεως καὶ αἰσϑητῶν xal εἰ ἀληϑεῖς αἱ αἰσϑήσεις [A 27 ἢ. 42 M. δὲ H] πόται εἰσὶν αἱ αἰσϑήσεις xal ποίας οὐσίας xai ἐνεργείας ἑχάστη [A 28 D. 43 M. 54H] περὶ ὁράσεως xai χατοπτριχῶν ἐμφάσεων [{) 14 D. 44 M. 55 Η] περὶ ἀχοῆς [A 80 Ὁ. 45,1. 2 M. 56,1.2 H] περὶ ὀσφρήσεως [Ὁ 16 Ὁ. 45, 3 M. 56,3 H] 219 STOBAEI ECLOGARUM LIBRI I INDEX RESTITUTUS 55 περὶ γεύσεως (L 12 Ὁ. 45,4—6 Μ. 56, 4—6 H] 96 περὶ ἁφῆς [A 96 ἢ. 45, 7 M. 56,7 H] Di περὶ φωνῆς xal εἰ ἀσώματος ἡ φωνὴ xal τί αὐτῆς τὸ ἡγεμονικόν [46 M. 57 H] 938 περὶ φαντασίας xal χριτηρίου [47 M. 58 H] 59 περὶ δόξης [ἃ 24 ἢ. 48 M. 59 H] 60 περὶ ἀναπνοῆς xal παϑῶν [A 55 D. 49 M. 60H] AETH PLAC. I Prooem, 1—3 .,..-.-. PLUTARCHI ΕΡΙΤΟῚ Prooem. IIAOYTAPXOY ΦΙΛΟΣΌΦΟΥ ΠΕΡῚ TON APEXKONTON QIAOZODOIZ DYZIKON ΔΟΓΜΆΤΩΝ ΕΠΙΤΌΜΗΣ BIBAIA E 5 BIBAION IIPOTUN Μέλλοντες τὸν φυσιχὸν παραδώσειν 1 λόγον ἀναγχαῖον ἡγούμεθα εὐϑὺς ἐν ἀρχαῖς διελέσϑαι τὴν τῆς φιλοσοφίας πραγματείαν, (V εἰδῶμεν, τί ἐστι xal 10 πόστον μέρος αὐτῆς ἢ φυσιχὴ διέξοδος. Ot μὲν οὖν Στωιχοὶ ἔφασαν τὴν 2 μὲν σοφίαν εἶναι ϑείων τε xal ἀνθρω- πίνων ἐπιστήμην, τὴν δὲ φιλοσοφίαν ἄσχησιν ἐπιτηδείου τέχνης" ἐπιτήδειον 15 δὲ εἶναι μίαν xal ἀνωτάτω τὴν ἀρετήν, ἀρετὰς δὲ τὰς γενιχωτάτας τρεῖς, φυ- σιχὴν ἠϑιχὴν λογιχήν" OU ἣν αἰτίαν καὶ τριμερής ἐστιν ἢ φιλοσοφία, ἧς τὸ μὲν φυσιχὸν τὸ δὲ ἠϑιχὸν τὸ δὲ 3 λογιχόν" xal φυσιχὸν μὲν ὅταν περὶ χόσμου ζητῶμεν χαὶ τῶν ἐν χόσμῳ, ἠϑιχὸν δὲ τὸ χατησχολημένον περὶ τὸν ἀνϑρώπινον βίον, λογιχὸν δὲ τὸ περὶ τὸν λόγον, ὃ xal διαλεχτιχὸν χαλοῦσιν. 3. ᾿Αριστοτέλης δὲ xal Θεόφραστος ὃ 1 Πλούταρχος ἐν οἷς ἐπέγραψε Περὶ τῶν ἐρεσχόντων τοῖς [τοῖς om. 6Ε 67 φιλοσόφοις φυσιχῶν δογμάτων E X1V 18, 9 (Proleg. p.6]: Πλουτάρχου τὴν περὶ τῶν τοῖς φιλοσόφοις δο- ξάντων ἐπιτομήν Theodoret. Gr. aff. cur. IV 31 [Prol. p. 10]: Πλούταρχος... ἐν τῷ πρώτῳ βιβλίῳ φυσιχῶν δογμάτων συναγωγῆς Cyrill. c. Iul. IL 51D Aub. cf. p.468 [Prol. p. 10]: περὶ τῶν ἀρεσχόντων φιλοσόφοις φυσιχῆς ἐπι- τομῆς βιβλία ξ΄ index [Lampriae] n. 61 ed. Treu [Prol p. 35): Πλουτάρχου φιλοσόφου περὶ τῶν ἀρεσχόντων φιλοσόφοις φυσιχῶν δογ- μάτων βιβλία € ΑΒ: Πλουτάρχου περὶ τῶν ἀρεσχόντων τοῖς φιλοσόφοις βιβλία * vulgo itemque omissis βιβλία € C || 10 πόστον (A) C: πόσον B || 14 ἐπιτηδείου τέχνης JABC: inverso ordine vulgo Diels, Doxographl! graeci. STOBAEI ECLOGAE 18 213 — PLUTARCHI EPIT. I Prooem. 1 xal aysbby πάντες οἱ Περιπατητιχοὶ διείλοντο τὴν φιλοσοφίαν οὕτως" ἀναγκαῖον τὸν τέλειον ἄνδρα χαὶ ϑεω- ρητιχὸν εἶναι τῶν ὄντων xal πραχτιχὸν 5 τῶν δεόντων. τοῦτο δὲ ἔξεστι xal ἐχ τούτων συνιδεῖν" οἷον ζητεῖται, εἰ ζῷον ἢ μὴ ζῷον 6 ἥλιος, εἴπερ T ὁρᾶται" ὃ τοῦτο δὲ ζητῶν ϑεωρητιχός ἐστιν" οὐδὲ γάρ τι πλέον ϑεωρεῖται ἢ τὸ ὄν. Qm 10 τεῖται ὁμοίως, εἰ ἄπειρος 6 χόσμος ἐστὶ χαὶ εἰ ἔξω τι τοῦ χόσμου ἐστίν. ταῦτα γὰρ πάντα ϑεωρητιχά. ζητεῖται πάλιν, πῶς βιοτεύειν καὶ πῶς προΐστα- σϑαι τέχνων προσήχει χαὶ πῶς ἄρχειν 15 χαὶ πῶς νομοϑετεῖν" ταῦτα γὰρ πάντα Éyexa τοῦ πρᾶξαι ζητεῖται καὶ ἔστιν ὃ τοιοῦτος πραχτιχὸς ἀνήρ. à. Τί ἐστι φύσις. 6 20 Ἐπειδὴ πρόχειται ἡμῖν τὰ φυσιχὰ 1 30 ϑεωρῆσαι, ἀναγκαῖον ἡγοῦμαι δηλῶσαι, τί ποτέ ἐστιν ἣ φύσις" ἄτοπον γὰρ πειρᾶσϑαι μὲν φυσιολογεῖν, ἀγνοεῖν δὲ αὐτὸ τοῦτο τὴν τῆς φύσεως δύναμιν. Ἔστιν οὖν χατὰ τὸν ᾿Αριστοτέλην 25 φύσις ἀρχὴ κινήσεως xai ἠρεμίας, ἐν ᾧ πρώτως ἐστὶ καὶ οὐ χατὰ συμβε- βηχός᾽ πάντα γὰρ τὰ ὁρώμενα, ὅσα μήτε ὑπὸ τύχης μήτε ὑπὸ ἀνάγχης μήτε ἐστὶ ϑεῖα μήτε τοιαύτην αἰτίαν 90 ἔχει, φυσιχὰ λέγεται χαὶ φύσιν ἔχει ἰδίαν, οἷον γῇ πῦρ ὕδωρ ἀὴρ φυτὰ 2 διείλοντο ΑΒ: διεῖλον C || 7 conieceram φέρεται cf. Achilles isag. p. 134 4 Pet. Philo de plantat. ὃ Krische p.388, cui sententiae aptius Usener πορεύεται cf. Ar. met. I 7 p.344b 5 Plat. Tim. p. 395 || 7 ὁ τοῦτο C: 6 om. AB || 9. ὃν ζητεῖται ὁμοίως (A)B: distinxit Budaeus. ζητεῖται delevit Beck || 18 πῶς πάλιν (A)BC: corr. Budaeus || πῶς προΐστασϑαι ΒΟ: πῶς om. A || 18 de hoc cap. cf. Prol. p. 57 || 19 ἐπειδὴ BC, (ize) A: vulgo ἐπεὶ δὲ || 24 Ἀριστο- τέλην phys. II 1 p. 192521 cf. Prol. p. 217! || 80 ἔχει ἰδίαν AB: ordine inverso C AETII PLAC. I Proeom. ὃ 11.2 — STOBAEI ECL. I 41 (35]? exstat I 41 (35] c. περὶ φύσεως καὶ τῶν ἐξ αὐτῆς συμβαινόντων αἰτίων, sed desunt ne- scio an librarii culpa Plutarcheis quae re- spondeant cf. Prol. p. 57 AETII PLAC. 11221.2 PLUTARCHI EPIT. I 1. 2d TOBAEI ECLOG. I 10 16 ζῷα, ἔτι δὲ ταῦτα τὰ γινόμενα, ὄμ- βροι χάλαζαι χεραυνοὶ πρηστῇρες ἄνεμοι" ταῦτα γὰρ ἔχει ἀρχήν τινα" οὗ γὰρ ἐξ αἰῶνος ἕχαστον τούτων ἐστίν, 5 ἀλλ᾽ ἀπό τινος ἀρχῆς γίνεται" xal ταῦτα μέντοι οἷον ζῷα φυτὰ ἀρχὴν ενέσεως ἔχει" ἐν δὴ τούτοις f; φύσις ἀρχὴ τὸ πρῶτόν ἐστι καὶ οὐ μόνον χινήσεως, ἀλλὰ xal ἠρεμίας " ὅσα γὰρ 10 ἀρχὴν χινήσεως ἔλαβε, ταῦτα δύναται λαβεῖν καὶ τελευτήν. διὰ τοῦτο οὖν ἢ φύσις ἀρχὴ χινήσεώς ἐστι χαὶ ἠρεμίας. B. Τίνι διαφέρει ἀρχὴ xal στοιχεῖα. 6 21 1 Οἱ μὲν οὖν περὶ ᾿Αριστοτέλην xal 1 Πλάτωνα διαφέρειν ἡγοῦνται ἀρχὴν xal στοιχεῖα. Θαλῆς δὲ 6 Μιλήσιος ταὐτὸν vo- 2 μίζει ἀρχὴν χαὶ στοιχεῖα. πλεῖστον δὲ 30 ὅσον διαφέρει ἀλλήλων" τὰ μὲν γὰρ στοιχεῖά ἐστι σύνθετα’ τὰς δὲ ἀρχάς φαμεν εἶναι οὔτε συνθέτους οὔτε ἀπο- τελέσματα᾽ οἷον στοιχεῖα μὲν καλοῦμεν γῆν ὕδωρ ἀέρα πῦρ, ἀρχὰς δὲ λέγο- 25 μὲν διὰ τοῦτο, ὅτι οὐχ ἔχει τι πρό- τερὸν ἐξ οὗ γεννᾶται, ἐπεὶ οὐχ ἔσται ἀρχὴ τοῦτο, ἀλλὰ ἐχεῖνο ἐξ οὗ γεγέ- νηται. τῆς δὲ γῆς xal τοῦ ὕδατός ἐστί τινα πρότερα ἐξ ὧν γέγονεν, ἢ ὕλη 80 ἄμορφος οὖσα χαὶ ἀειδὴς καὶ τὸ εἶδος, ὃ χαλοῦμεν ἐντελέχειαν, xal ἣ στέρη- 3 Lye ἀρχήν AB: ordine inverso C || q γενέσεως B: γεννέσεως A: γεννήσεως C: χινήσεως coni. Corsinus || δὴ AB: δὲ C || 8 ἀρχὴ δὲ χινήσεως ἐστὶ post ἐστι errore ex v. 12 repetita habent AB: caret eis C || 10 δύνανται B || 12 ἐστι AC: om. B || 14 στοι- χεῖα GAB [ind., in contextu oblitteratum] cf. v. 11: στοιχεῖον C vulgo et Psellus de omnif. doctr. c. 59 || 22 ἀποτελέσματα (AB): ἀποτέ- λεσμα C — cf. Prol. p. 100 || 26 γεννᾶται --- ἐξ οὗ om. B || 27 γεγένηται (A)BC: γεγέννηται Corsinus || 29 πρότερα AC: πρότερον B || 31 ὃ BC: ἦν A 215 Περὶ ἀρχῶν xal στοιχείων. Οἱ μὲν οὖν περὶ ᾿Αριστοτέλην xal Πλάτωνα διαφέρειν ἡγοῦνται ἀρχὴν καὶ στοιχεῖα. Θαλῆς δ᾽ ὁ Μιλήσιος ταὐτὸν vo- 5 aie ἀρχὴν χαὶ TEN uS sidienG τς δὲ ἀρχάς φαμεν εἶναι οὔτε συνθέτους οὔτε ἀπο- τελέσματα’ οἷον στοιχεῖα μὲν χαλοῦμεν 10 γὴν ὕδωρ ἀέρα πῦρ, ἀρχὰς δὲ λέγο- μεν διὰ τὸ οὐδὲν ἔχειν πρότερον ἐξ οὗ γεννᾶται, ἐπεὶ οὐχ ἔσται ἀρχὴ (τοῦτο), ἀλλ᾽ ἐχεῖνο ἐξ οὗ γεννᾶται. τῆς δὲ γῆς xal τοῦ ὅδατός ἐστί τινα 16 πρότερον ἐξ ὧν γέγονεν, Mil ἄμορφος xal ἀνείδεος. . . . . l titulus auctus est additis xal τοῦ παντός 6 intercidit πλεῖστον δὲ ὅσον διαφέρει ἀλλή- λων. τὰ μὲν γὰρ στοιχεῖά 14 τοῦτο post ἀρχὴ addidi, Heeren post ἔσται 16 Platonis locum Tim. p.304 adiecit Stobaeus 18* 216 PLUTARCHI EPIT. 1 3 σις. ἁμαρτάνει οὖν ὁ Θαλῆς στοιχεῖον χαὶ ἀρχὴν λέγων τὸ ὕδωρ. i. Περὶ ἀρχῶν τί εἰσιν. E XIV 141 νυ θαλῇς 6 Μιλήσιος ἀρχὴν τῶν óv- twv ἀπεφήνατο τὸ ὕδωρ. [δοχεῖ δὲ 6 ἀνὴρ οὗτος ἄρξαι τῆς φιλοσοφίας xal dx αὐτοῦ ἢ Ἰωνιχὴ αἵρεσις προσηγο- ρεύϑη; ἐγένοντο γὰρ πλεῖσται διαδοχαὶ 10 φιλοσοφίας. φιλοσοφήσας δὲ ἐν Αἰ- γύπτῳ ἦλϑεν εἰς Μίλητον πρεσβύτερος ἐξ ὕδατος γάρ φησι πάντα εἶναι χαὶ εἰς ὕδωρ πάντα ἀναλύεσϑαι. στοχαζε- ται δὲ ἐκ τούτοὐ πρῶτον, ὅτι πάντων wu τῶν ζῴων f$ γονὴ ἀρχή ἐστιν ὑγρὰ οὖσα: οὕτως εἰχὸς χαὶ τὰ πάντα ἐξ δγροῦ τὴν ἀρχὴν ἔχειν. δεύτερον, ὅτι πάντα τὰ φυτὰ ὑγρῷ τρέφεται χαὶ χαρποφορεῖ, ἀμοιροῦντα δὲ ξηραίνεται. 20 τρίτον, ὅτι xal αὐτὸ τὸ πῦρ τὸ τοῦ ἡλίου χαὶ τῶν ἄστρων ταῖς τῶν ὑδάτων ἀνα- ϑυμιάσεσι τρέφεται xal αὐτὸς 6 κόσμος. 1 ὁ (A)C: om. B || 2 τὸ αὐτό Budaeus probante Xylandro et Wyttenbachio cf. Prol. p.57. 180 || ὃ περὶ ἀρχῶν AB: περὶ τῶν ἀρ- χῶν C et Psell. de omnif. d. c. 60 || τί εἰσιν om. C || 5 Μιλήσιος εἷς τῶν ἑπτὰ σοφῶν E cf. Prol. p.8 || 6 elvat ante τὸ inserit E cf. Iust. !| Plutarchi emblema δοκεῖ — πρεσβύτερος notavi Prol. p. 61 || 10 φιλοσοφίας om. E: τῆς addit ante φιλοσοφίας C || 11 πρεσβύτερος ante ἧἦλ- $c E || 12 ἐξ ὕδατος γάρ Iustin. cf. [Plut.] Strom. 1: ἐξ ὕδατος δὲ E : ὃς ἐξ ὕδατος (A)BC — de fonte Aétii cf. Prol. p. 179. 220 || 14 ἐκ om. B || πρώτου E || 15 τῶν ζῴων (A)C: om. B: τῶν om. E || 16 οὖσα ABC Iustin: οὐσία E [cprer) || 17 ὅτι om. E || 18 τε xal E || 20 τρίτον δὲ ὅτι E. || τὸ τοῦ ἡλίου EB: τὸ om. AC || 21 xal τῶν E: xal τὸ τῶν (A)BC TESTIMONIA PLUTARCHI 81 [(Iustin.] coh. ad gent. 3 θαλῆς piv yàp ὁ Μιλήσιος ὁ πρῶτος τῆς φυσιχῆς φιλοσοφίας ἄρξας ἀρχὴν εἶναι τῶν ὄντων ἁπάντων τὸ ὕδωρ ἀπεφήνατο. ἐξ ὕδατος γάρ φησι τὰ πάντα εἶναι χαὶ εἰς ὕδωρ τὰ πάντα 1 AETII PLAC. I3 1 STOBAEI ECL. I 10 12 (Hep! ἀρχῶν.) Θαλῆς 6 Μιλήσιος ἀρχὴν τῶν ὄν- των ἀπεφήνατο τὸ ὕδωρ, ἐξ ὕδατος γάρ φησι πάντα εἶναι xal εἰς ὕδωρ πάντα ἀναλύεσϑιαι. 5 στοχάζεται δὲ πρῶτον ἐχ τούτου, ὅτι πάντων τῶν ζῴων 7 γονὴ ἀρχή Ἢ ἐστιν ὑγρὰ οὖσα. οὕτως εἰχὸς xal τὰ πάντα ἐξ ὑγροῦ τὴν ἀρχὴν ἔχειν. δεύτερον, (ὅτι) πάντα φυτὰ ὑγρῷ τρέ- 1 φεται xal χαρποφορεῖ, ἀμοιροῦντα δὲ ξηραίνεται. τρίτον, ὅτι χαὶ αὐτὸ τὸ πῦρ τὸ τοῦ ἡλίου χαὶ τῶν ἄστρων ταῖς τῶν ὑδάτων ἀναϑυμιάσεσι τρέ- φεται χαὶ αὐτὸς ὁ χόσμος. 15 l titulum excerpsi ex pleniore c. 10 περὶ ἀρχῶν xal στοιχείων xal τοῦ παντός. 6 δὲ πρῶτον Iacobs: δ᾽ ἀεὶ [corruptum olim ex δὲ 3] A 8 οὐσία A casu consentiens in mendo cum Eusebii codd. 10 ὅτι om. A [ut Euseb.]: add. Heeren 14 ὑδάτων C: ϑυμιαμάτων F AETII PLAC. I 3 2—3 PLUTARCHI EPIT. 1 3 E XIV 14 1. Διὰ τοῦτο xal Ὅμηρος ταύτην τὴν νώμην ὑποτίϑεται περὶ τοῦ ὕδατως " ὠχεανὸς ὥσπερ γένεσις πάντεσσι 5 τέτυχται. E XIV 142 ᾿Αναξίμανδρος δὲ 6 Μιλήσιός φησι τῶν ὄντων τὴν ἀρχὴν εἶναι τὸ ἄπειρον" ἐχ γὰρ τούτου πάντα γίνεσϑαι xal εἰς i0 τοῦτο πάντα φϑείρεσϑαι" διὸ xal γεν- νᾶσϑαι ἀπείρους χόύσμους xal πάλιν φϑείρεσϑαι εἰς τὸ ἐξ ob "vera. λέγει γοῦν διότι ἀπέραντόν ἐστιν, ἵνα μηδὲν ἐλλείπῃ ἣ γένεσις ἢ ὑφισταμένη. 15 ἁμαρτάνει δὲ οὗτος μὴ λέγων τί ἐστι 2 de $2 dixi Prol. p. 95 || 3 γνώμην E PP. γνώμην mrg. A pr. m.: γένεσιν ABC cf. Prol. p. 9. 34 || 7 de fonte cf. Prol. p. 133. 119 || 12 εἰς om. E || vexat E(A)C: γίνον- ται B cf. Prol. p.50 || 13 γοῦν A: δ᾽ οὖν E: οὖν BC || διότι τὸ ἀπέραντον E: διὰ τί ἄπειρον (A)BC || 14 xai ἡ γένεσις E δὲ cf. Prol. p. 180 || 15 «al οὗτος E TESTIMONIA PLUTARCHI ἀναλύεσθαι. Idem c. 5 ὁ πρεσβύτατος τῶν xaT αὐτοὺς ἁπάντων θαλῆῇς ἀρχὴν τῶν ὄντων ὕδωρ εἶναι λέγει. ἐξ ὕδατος γάρ φησι τὰ πάντα εἶναι καὶ εἰς ὕδωρ ἀναλύεσθαι τὰ πάντα. στο- χάζεται δὲ πρῶτον μὲν ἀπὸ τοῦ πάντων τῶν ζῴων τὴν γονὴν ἀρχὴν οὖσαν ὑγρὰν εἶναι, δεύ- τερον δὲ ὅτι πάντα τὰ φυτὰ ὑγρῷ τρέφεται καὶ χαρποφορεῖ, ἀμοιροῦντα δὲ τοῦ ὑγροῦ ξηραίνε- ται. Philo interpolatus de provid. I 22 Thales Milesius aquam. 2 [Iustin] 1. c. c. 5 εἶϑ᾽ ὥσπερ μὴ dpxo5- μενος οἷς στοχάζεται καὶ τὸν Ὅμηρον ὡς ἀξιόπιστον μαρτύρεται οὕτως λέγοντα 'dyxsa- νὸς — τέτυχται." 3 (Iustin.] c. 3 ᾿Αναξίμανδρος δὲ μετὰ τοῦτον ἀπὸ τῆς αὐτῆς ὁρμώμενος Μιλήτου τὸ ἄπειρον ἀρχὴν ἁπάντων ἔφησεν εἶναι. ἐχ τού- τοῦ γὰρ δὴ τὰ πάντα γίνεσθαι καὶ εἰς τοῦτο τὰ πάντα φϑείρεσϑαι. Philo 1. c. 4naziman- der Milesius infinitum. 2 3 τῷ «ἡ -1 — ἔΠ,..-- STOBAEI ECL. I 10 7. iz ὠχεανός U' ὅσπερ γένεσις πάντεσσ' τέτυχται. ᾿Αναξίμανδρος δὲ Πραξιάδου Μι- λήσιός φησι τῶν ὄντων ἀρχὴν εἶναι τὸ ἄπειρον᾽ ἐχ γὰρ τούτου πάντα γί- 5 ἥνεσϑαι xal εἰς τοῦτο πάντα φϑείρε- σϑαι. διὸ χαὶ γεννᾶσϑαι ἀπείρους χόσμους xal πάλιν φϑείρεσϑαι εἰς τὸ ἐξ οὗ Ἐγώνεται ". λέγει γοῦν διότι ἀπέραντόν ἐστιν, ἵνα μηδὲν ἐλλείπῃ 10 γένεσις ἢ ὑφισταμένη. ἁμαρτάνει δὲ l versus a Stobaeo poeticis c. IO eclogis insertus est 3 προυξιάδου A 4 τὴν ante τῶν addidit Heeren, debuit post ὄντων. sed cf. $4 9 γίγνονται Heeren. sed cf. Prol. p. 50 || γοῦν F: οὖν C || 10 ἀπείρατον A 11 ἡ ante γένεσις add. Heeren 218 — PLUTARCHI EPIT. I 3 τὸ ἄπειρον, πότερον ἀήρ ἐστιν ἢ ὕδωρ ἢ γῆ ἢ ἄλλα τινὰ σώματα ἁμαρτάνει οὖν τὴν μὲν ὕλην ἀποφαινόμενος, τὸ δὲ ποιοῦν αἴτιον ἀναιρῶν. τὸ γὰρ 5$ ἄπειρον οὐδὲν ἄλλο ἢ ὕλη ἐστίν" οὐ δύναται δὲ ἢ ὕλη εἶναι ἐνέργεια, ἐὰν μὴ τὸ ποιοῦν ὑποχέηται. E XIV 143 ᾿Αναξιμένης δὲ ὃ Μιλήσιος ἀρχὴν 1 τῶν ὄντων ἀέρα ἀπεφήνατο, ix γὰρ τούτου πάντα γίνεσϑαι xal εἰς αὐτὸν πάλιν ἀναλύεσϑαι. οἷον ἢ ψυχή, qe σίν, ἣ ἡμετέρα ἀὴρ οὖσα συγχρατεῖ ἡμᾶς, xal ὅλον τὸν χύσμον πνεῦμα xal ι ἀὴρ περιέχει. λέγεται δὲ συνωνύμως ἀὴρ καὶ πνεῦμα. ἁμαρτάνει δὲ χαὶ οὗτος ἐξ ἁπλοῦ xal μονοειδοῦς ἀέρος xal πνεύματος δοχῶν συνεστάναι τὰ ζῷα" ἀδύνατον γὰρ ἀρχὴν μίαν τὴν ὕλην s) τῶν ὄντων ὑποστῆναι, ἀλλὰ xal τὸ ποιοῦν αἴτιον χρὴ ὑποτιϑέναι" οἷον ἄργυρος οὐχ ἀρχεῖ πρὸς τὸ ἔχπωμα γενέσϑαι, ἐὰν μὴ τὸ ποιοῦν T, τουτέ- στιν 6 ἀργυροχόπος" ὁμοίως xal ἐπὶ 12» τοῦ χαλχοῦ xal τοῦ ξύλου xal τῆς ἄλλης ὕλης. 4 τὸ δὲ ἄπειρον B || 6 ἐνέργεια (A)BC: ἐνερ- γείᾳ Ε (9): (ἐν) ἐνεργείᾳ Reiske || ἐὰν E: ἂν (A)BC || 7 ὑπόϑηται E || 10 τὸν ἀέρα E || de proximis cf. Prol. p. 135. 179 || 11 πάντα E : τὰ πάντα (A)BC Iustin. || 18 ἀήρ ἐστι" συγχρατεῖ γὰρ E cf. Prol. p.8 || 14 ὅλον δὲ τὸν E || 15 ἐμ- περιέχει E. || 16 de vituperio A&tii cf. Prol. 180 || 20 ὄντων ἐξ ἧς τὰ πάντα ὑποστῆναι (A)BC: om. ἐξ ἧς τὰ πάντα E cf. Prol. p. 9 || ὑπο- στῆσαι E[nre1] || 21 τιϑέναι E || 22 ἄργυρος οὐχ AB: ordine inverso C: d. ob πρὸς om. dp- x& E || 23 γίνεται E[Bcr 61] || ἐὰν E: 2v (A)BC || μὴ E: μὴ καὶ (A)BC || 25 καὶ ξύλων E TESTIMONIA PLUTARCHI 8 4 (Iustin.] ibid. c.5 τρίτος Ἀναξιμένης xal οὗτος éx τῆς Μιλήτου ὑπάρχων ἀέρα τοῦ παντὸς ἀρχὴν εἶναι λέγει. dx γὰρ τούτου τὰ πάντα γίνεσθαι xal εἰς τοῦτον τὰ πάντα ἀναλύ- εἐσϑαί φησιν. Philol. c. Anazimenes aerem. AETII PLAC. 1 33. 4 STOBAEI ECL. I 10 1 μὴ λέγων τί ἐστι τὸ ἄπειρον. τὸ ὃ ἄπειρον οὐδὲν ἄλλο T, ὕλη ἐστίν. οὐ δύναται δ᾽ ἣ ὕλη εἶναι ἐνέργεια, ἐὰν μὴ τὸ ποιοῦν ὑποχέηται. Ἀναξιμένης Εὐρυστράτου Μιλή- 5 σιος ἀρχὴν τῶν ὄντων ἀέρα ἀπεφήνατο, ἐχ γὰρ τούτου πάντα γίγνεσθαι xal εἰς αὐτὸν πάλιν ἀναλύεσθαι. οἷον ἢ φυχή, φησίν, ἢ ἡμετέρα ἀὴρ οὖσα συγχρατεῖ ἡμᾶς, καὶ ὅλον τὸν χόσμον 10 πνεῦμα χαὶ ἀὴρ περιέχει. λέγεται δὲ συνωνύμως ἀὴρ xal πνεῦμα. ἁμαρτά- νει δὲ ἐξ ἁπλοῦ xal μονοειδοῦς ἀέρος xal πνεύματος δοχῶν συνεστάναι τὰ ζῷα" ἀδύνατον γὰρ ἀρχὴν μίαν [7]: τὴν ὕλην τῶν ὄντων ὑποστῆναι, ἀλλὰ χαὶ τὸ ποιοῦν αἴτιον χρὴ ὑποτιϑέναι" οἷον ἄργυρος οὐχ ἀρχεῖ πρὸς τὸ ἔχ- πωμα γενέσϑαι, ἐὰν μὴ τὸ ποιοῦν ἢ, τουτέστιν ὁ ἀργυροχόπος. ὑπόχειται À: corr. Meineke εὐρυστάτου A: corr. Heeren ex Laer- tio II 3 cf. Hippol. Phil. 7 1 et Theophrast. Phys. op. fr. 2, cum À consentit Epiphanius Prol. p. 179 15 ἣ A: om. Canterus in latinis 16 ὕλην ὄντων C: ὕλην τῶν ὅλων F 4 5 AETII PLAC. I1 3 5 PLUTARCHI EPIT. I 3 ᾿Αναξαγόρας 6 Κλαζομένιος ἀρχὰς 5 τῶν ὄντων τὰς ὁμοιομερείας ἀπεφή- vato. ἐδόχει γὰρ αὐτῷ ἀπορώτατον εἶναι, πῶς ἐχ τοῦ μὴ ὄντος δύναταί 5τι γίνεσθαι ἢ φϑείρεσθαι εἰς τὸ μὴ ὄν. τροφὴν γοῦν προσφερόμεϑα ἁπλῆν xa μονοειδῇ, οἷον τὸν T Δημήτριον ἄρ- τον, τὸ ὕδωρ πίνοντες: xal ix ταύτης τῆςς τροφῆς τρέφεται ϑρὶξ φλὲψ ἀρτη- 10 ρία νεῦρα ὀστᾶ xal τὰ λοιπὰ μόρια. τούτων οὖν γινομένων ὁμολογητέον ἐστίν, ὅτι ἐν τῇ τροφῇ τῇ προσφερο- μένῃ πάντα ἐστὶ τὰ ὄντα, xol ix τῶν ὄντων πάντα αὔξεται. xal ἐν ἐχείνῃ 15 ἐστὶ τῇ τροφῇ μόρια αἵματος γεννη- τιχὰ χαὶ νεύρων χαὶ ὀστέων χαὶ τῶν ἄλλων. ἃ ἦν λόγῳ ϑεωρητὰ μόρια. οὐ γὰρ δεῖ πάντα ἐπὶ τὴν αἴσϑησιν ἀνάγειν, ὅτι ἄρτος χαὶ τὸ ὕδωρ ταῦτα 20 χατασχευάζει. ἀλλ᾽ ἐν τούτοις ἐστὶ λόγῳ ϑεωρητὰ μόρια. ἀπὸ τοῦ οὖν ὅμοια τὰ μέρη εἶναι ἐν τῇ τροφῇ τοῖς γεννωμένοις ὁμοιομερείας αὐτὰς ἐχά- λεσε χαὶ ἀρχὰς τῶν ὄντων ἀπεφήνατο" 1 E om. $$ 5—10 || de fonte A&tii cf. Prol. p. 137. 179. 180 || δὲ ὁ B || 5 γενέσϑαι B || 7 δη- μήτρειον (A)BC cf. L. Dindorf. thes. II p. 10712. poeticus flos sive a Plutarcho sive post eum 3 librario additus imperfectus mansit. dicen- dum fuisse τὸν Δημήτριον καρπὸν dobiovrec xal... observat Usener qui tamen pleniorem Aétii locum mutilatum putat || 9 ne ϑρὶξ ex σὰρξ [cf. Stob.] corruptum arbitreris, vide fr. Anaxag. apud schol. in Greg. Naz. Migne t. 36 p.911 ᾿πῶς γὰρ dv, φησίν, ἐκ μὴ τριχὸς γένοιτο ϑρὶξ καὶ σὰρξ ἐκ μὴ σαρχός; cf. Arist. d. gen. anim. I 18 p. 7234 10 Simplic. in phys. f. 1062 32 vide Herm. t. XIII p. 4 || 16 ἄλλων τῶν pr. AC: τῶν ἄλλων τῶν B: τῶν ἄλλων man. rec. in mrg. A || 18 xat γὰρ B || πάντως B TESTIMONIA PLUTARCHI 5 [Iustin.] ibid. Ἀναξαγόρας ὁ Κλαζο- μένιος ἀρχὰς τῶν πάντων τὰς ὁμοιομερείας εἶναί φησιν. Philo 1. c. 4nazagoras Cla- zomenius homoeomeriam. τῷ -1 — STOBAEI ECL. I 10 12 ᾿Αναξαγόρας Ἡγησιβούλου ὁ KAa- ζομένιος ἀρχὰς τῶν ὄντων τὰς ὁμοιο- μερείας ἀπεφήνατο. τροφὴν γοῦν προσφερόμεϑα μονοει- δῇ. ἄρτον xal ὕδωρ, xal ἐχ ταύτης 5 τρέφεται φλὲψ ἀρτηρία σὰρξ νεῦρα ὀστᾶ χαὶ τὰ λοιπὰ μόρια. τούτων οὖν γιγνομένων ὁμολογητέον, ὅτι ἐν τῇ τροφῇ τῇ προσφερομένῃ πάντα ἐστὶ τὰ ὄντα, xal ix τῶν ὄντων πάντα 10 αὔξετα. . . 90 con n v okocw cw. cow. wooc* ἐν τούτῳ οὖν ἐστι λόγῳ ϑεωρητὰ μόρια. .. τὰ μέρη εἶναι ἐν τῇ τροφῇ τοῖς γεν- :0 γωμένοις, ὁμοιομερείας αὐτὰ ἐχάλεσε xal ἀρχὰς τῶν ὄντων: xal τὰς μὲν 1 ὁ ante Κλαζομένιος om. Heeren 11 xal ἐν ἐκείνῃ — κατασχευάζει in A inter- ciderunt 18 dubium num τούτῳ recte tradatur. sed possunt omissa aliam habuisse formam 21 αὐτὰς Heeren 280 m PLUTARCHI EPIT. I 3 AETII PLAC.I 3 5—$ STOBAEI ECL. I 10 12 xal τὰς piv ὁμοιομερείας ὕλην, τὸ δὲ ὁμοιομερείας ὕλην, τὸ δὲ ποιοῦν αἴ- ποιοῦν αἴτιον τὸν νοῦν τὸν τὰ πάντα διαταξάμενον. ἄρχεται δὲ οὕτως" “ὁμοῦ πάντα χρήματα ἦν, νοῦς δὲ αὐτὰ sp διῆρε xal διεχόσμησε᾽ [χρήματα λέ- ων τὰ πραάγματα.] ἀποδεχτέος οὖν ἐστιν, ὅτι τῇ ὕλῃ τὸν τεχνίτην προσ- ἔζευξεν. ᾿Αρχέλαος ᾿Απολλοδώρου ᾿Αϑη- 10 ναῖος ἀέρα ἄπειρον, xal τὴν περὶ αὐτὸν πυχνότητα χαὶ μάνωσιν. τούτων δὲ τὸ μὲν εἶναι πῦρ τὸ δὲ ὕδωρ. Οὗτοι μὲν οὖν ἐφεξῆς ἀλλήλοις ταῖς διαδοχαῖς γενόμενοι τὴν λεχϑεῖ- 15 gay Ἰωνιχὴν συμπληροῦσι φιλοσοφίαν ἀπὸ Θάλητος. Πάλιν δὲ ἀπὸ ἄλλης ἀρχῆς Πυ- ϑαγόρας Μνησάρχου Σάμιος ὁ πρῶ- 3 cf. Prol. p. 166 || 4 τὰ πάντα B || 5 Io- nica Btá pee xal διεχόσμεε mutata credidit Valcke- narius, διήρει Wyttenbach. cf. Schaubach An. fr. p. 67, 2. putarem διέχρινε cf. Aristot. Phys. VIII 1. p. 2505 26, "Theophr. Phys. opin. fr. 4 alii, nisi conlato conspectu Prol. p. 137 διεχόσμησε unum verum, διῆρε quid- quid latet glossema videretur || χρήματα — πράγματα induxi cf. Tzetz. infra || 9 de $6 cf. Prol. p. 139 || δὲ 6 ἀπολλοδώρου B || 13 de $ 7 dixi Prol. p. 62 || 18 ὁ adjuoc B ''ESTIMONIA PLUTARCHI 8 5 Io. Tzetz. in Iliad. p.67, 28 H. φησὶ γὰρ ἐν ἀρχῇ τῶν αὐτοῦ ᾿Αναξαγόρας" ὁμοῦ πάντα χρήματα [superser. ἀντὶ τοῦ πράγματα] ἦν. νοῦς δὲ αὐτὰ διῆρε xal διεχόσμησεν. 6 [Iustin.] |. c. ᾿Αρχέλαος ὁ ᾿Απολλο- δώρου ᾿Αϑηναῖος ἀέρα ἄπειρον xal τὴν περὶ αὑτὸν πυχνότητα χαὶ μάνωσιν ἀρχὴν ἁπάντων εἶναι λέγει. 7 [lustin.] 1. e. οὗτοι πάντες ἀπὸ θαλοῦ τὰς διαδοχὰς ἐσχηχότες τὴν φυσιχὴν ὑπ᾽ ab- τῶν καλουμένην μετῆλθον φιλοσοφίαν cf. Prol. p. 11. 8 [Iustin.] c. 4 el0' ἑξῆς ἀφ᾽ ἑτέρας ἀρχῆς ΠΠυϑαγόρας Μνησάρχου Σάμιος ἀρχὰς τοὺς ápt- 6 T 8 τιον νοῦν τὸν πάντα διαταξάμενον. ᾿Αρχέλαος ἀέρα ἄπειρον. xal τὴν περὶ αὐτὸν πυχνότητα xal μάνωσιν. τούτων δὲ τὸ μὲν εἶναι πῦρ τὸ δ᾽ 5 ὕδωρ. Οὔτοι μὲν οὖν ἐφεξῆς ἀλλήλοις ταῖς διαδοχαῖς γενόμενοι τὴν Ἰωνιχὴν ἐχ- πληροῦσι φιλοσοφίαν, οὕτω προσα- γορευϑεῖσαν διότι Μιλήσιος αὐτῆς τὸ χατῆρξεν ἀνὴρ 6 Θαλῆς ἀπὸ τῆς τῶν Ἰώνων μητροπόλεως. Πυϑαγόρας Μνησάρχου Σάμιος πρῶτος φιλοσοφίαν τούτῳ τῷ ῥήματι AETII PLAC. 138 PLUTARCHI EPIT. I 3 Tog φιλοσοφίαν τούτῳ τῷ Xa προσαγορεύσας, ἀρχὰς τοὺς ἀριϑμοὺς χαὶ τὰς συμμετρίας τὰς ἐν τούτοις, ἃς χαὶ ἁρμονίας χαλεῖ, τὰ δὲ ἐξ 5 ἀμφοτέρων σύνϑετα στοιχεῖα, χαλού- μενα δὲ γεωμετριχά. πάλιν δὲ τὴν μονάδα χαὶ τὴν ἀόριστον δυάδα ἐν ταῖς ἀρχαῖς" σπεύδει δὲ αὐτῷ τῶν ἀρχῶν ἢ μὲν ἐπὶ τὸ ποιητιχὸν αἴτιον xal 10 εἰδιχόν, ὅπερ ἐστὶ νοῦς 6 ϑεὸς, 7 δὲ ἐπὶ τὸ παϑητιχόν τε χαὶ ὑλιχόν, ὅπερ ἐστὶν 6 ὁρατὸς χόσμος. εἶναι δὲ τὴν φύσιν τοῦ ἀριϑμοῦ δεχάδα" μέχρι γὰρ τῶν δέχα πάντες Ἕλληνες, πάντες τ» βάρβαροι ἀριϑμοῦσιν, àg ἃ ἐλθόντες πάλιν ἀναποδοῦσιν ἐπὶ τὴν μονάδα. xal τῶν δέχα πάλιν, φησίν, ἢ δύναμίς ἐστιν ἐν τοῖς τέσσαρσι χαὶ τῇ τετράδι. τὸ δὲ αἴτιον: εἴ τις ἀπὸ τῆς μονάδος 20 Τἀναποδῶν χατὰ πρόσϑεσιν τιϑείη τοὺς ἀριϑμούς, ἄχρι τῶν τεσσάρων προελ- ϑὼν ἐχπληρώσει τὸν δέχα ἀριϑμόν" ἐὰν Ob ὑπερβάληται τὸν τῆς τετράδος, χαὶ τῶν δέχα ὑπερεχπεσεῖται. οἷον εἴ 10 νοῦς καὶ ϑεὸς B || 14 “Ἕλληνες πάντες βάρβαροι cf. Speusipp. ap. [Iambl.] Theolog. p. 61. Arist. probl. 910 ^ 23. Fabric. ad Sext. adv. log. II 187 || 16 ἀναποδοῦσιν cf. Prol. p. 51. 59 || 20 ἀναποδῶν corruptum. ἃ μονάδος nunc proponit Usener, μονάδων latere conicio ex Hippol. ref. p. 264, 23 Gott. || 23 ὑπερβάλῃ melius scribetur || 24 τῶν δέχα B: τὸν [ὁ in ras. ex ὦ] δέχα C: τὸν Béxa A || ἐχπεσεῖται B TESTIMONIA PLUTARCHI ϑμοὺς xal τὰς συμμετρίας xal τὰς ἐν αὐτοῖς ἁρμονίας χαλεῖ τά τ᾽ ἐξ ἀμφοτέρων σύνθετα στοιχεῖα᾽ ἔτι μέντοι μονάδα xal τὴν ἀόριστον δυάδα. Philo 1. c. Py thagoras Mnesarchi filius numeros commensurationes et harmo- nias. Mohammedis Fihrist ed. Fluegel p. 245,16 vert. A. Mueller (die gr. Phil. d. arab. Ueberl, Halle 1873 p. 5]: Piu- tarchos aber sagt dass Pythagoras der erste war, welcher die philosophie mit die- sem namen bezeichnete, 281 (0 STOBAEI ECL. I 10 12 προσαγορεύσας, ἀρχὰς τοὺς ἀριϑμοὺς xal τὰς συμμετρίας τὰς ἐν τούτοις, dc τινας ἁρμονίας χαλεῖ, τὰ (0 ) ἐξ ἀμ- φητέρων σύνϑετα στοιχεῖα. πάλιν δὲ τὴν μονάδα xal τὴν ἀόριστον δυάδα ὁ ἐν ταῖς ἀρχαῖς. σπεύδει ὃὲ αὐτῷ τῶν ἀρχῶν ἢ μὲν ἐπὶ τὸ ποιητιχὸν αἴτιον xal ἀΐδιον, ὅπερ ἐστὶ νοῦς 6 ϑεύς" ἢ δὲ ἐπὶ τὸ παϑητιχόν τε xal ὑλιχόν, ὅπερ ἐστὶν 6 ὁρατὸς χόσμος. εἶναι δὲ 10 τὴν φύσιν {τοῦ ἀριϑμοῦ) δεχάδα" μέχρι γὰρ τῶν δέχα πάντες ἀριϑμοῦσιν, ἐφ᾽ ἃ ἐλθόντες πάλιν ἀναποδοῦσιν ἐπὶ τὴν μονάδα. χαὶ τῶν δέχα παλιν, φησίν, f, δύναμίς ἐστιν ἐν τοῖς τέτ- i5 ταρσιν. ix γὰρ τῆς τετράδος xal τῶν αὐτῆς μερῶν ἀναπληροῦται" ἐὰν δ᾽ ὑπερβάλῃ τὸν τῆς τετράδης, xal τῶν δέχα ὑπερεχπεσεῖται. |j 3 $' addidit Heeren 8 ἴδιον A: corr. Heeren 9 ὑλιχόν Heeren: ἴδιον A 11 τοῦ ἀριϑμοῦ add. Heeren 15 φασίν A: corr. Heeren 18 ὑπερβάλλῃ F || τὴν τῆς A: τις τῆς coni. Heeren || τῶν δέχα C: τοῖς δέχα F PLUTARCHI EPIT. I 3 τις ϑείη ἕν xal δύο προσϑείη xal τρία χαὶ τούτοις τέσσαρα, τὸν τῶν δέχα πληρώσει ἀριϑμόν: ὥστε ὁ ἀριϑμὸς χατὰ μὲν μονάδα ἐν τοῖς δέχα, κατὰ 5 δὲ δύναμιν ἐν τοῖς τέσσαρσι. διὸ χαὶ ἐφϑέγγοντο οἱ Πυϑαγόρειοι ὡς μετγί- στοῦ ὅρχου ὄντος τῆς τετράδος" οὐ μὰ τὸν ἁμετέρᾳ ψυχᾷ παραδόντα τετραχτύν, 1 παγὰν ἀενάηυ φύσεως ῥίζωμά c ἔχουσαν. xai ἢ ἡμετέρα ψυχή. φησίν, ἐχ τε- τράδος σύγκειται εἶναι γὰρ νοῦν ἐπι- στήμην δόξαν αἴσϑησιν ἐξ ὧν πᾶσα 15 τέχνη xal ἐπιστήμη xal αὐτοὶ λογιχοί ἐσμεν. νοῦς μὲν οὖν ἣ μονάς ἐστιν" ὃ γὰρ νοῦς χατὰ μονάδα ϑεωρεῖ. οἷον πολλῶν ὄντων ἀνθρώπων οἱ μὲν ἐπὶ μέρους εἰσὶν ἀναίσϑητοι ἀπερί- 0 λήηπτοι xal ἄπειροι, ἀλλ' αὐτὸ τοῦτο ἄνθρωπον ἕνα μόνον νοοῦμεν, ᾧ οὐ- δεὶς ἔτυχεν ὅμοιος" χαὶ ἵππον ἕνα νοοῦμεν, οἱ δὲ ἐπὶ μέρους εἰσὶν ἄπειροι. τὰ γὰρ εἴδη ταῦτα πάντα χαὶ γένη χατὰ 5 μονάδας εἰσί. διὸ xal ἐπὶ ἑνὸς Exdatou αὐτῶν τοῦτον τὸν ὅρον ἀποδιδόντες λέ- γουσι ζῷον λογικὸν 7, ζῷον χρεμετιστι- χὸν [ῥητέον]. διὰ τοῦτο οὖν νοῦς ἣ μο- νάς, ᾧ ταῦτα νοοῦμεν. xai f, δυὰς δὲ 80 ἢ ἀόριστος ἐπιστήμη" εἰχότως, πᾶσα γὰρ ἀπόδειξις xal πᾶσα πίστις imt 9 πληρώσει C: πληρώσειεν BA: fort. ἐχπλη- ρώσει ut p. 281 22 || 6 πυϑαγόρειοι ABC: πυϑα- γοριχοὶ vulgo || 7 ὄντος 6pxoo C || 8 ἡμετέρᾳ B || 10 ἀεννάου ABC {{ῥίζωμά * (AB) ῥι- ζώματ᾽ C || φύσιος [ex Paris. 1734 spo- grapho cod. B cf. Prol. p. 35) Duebner || 17 ϑεωρεῖται libri: corr. Usener || 20 καὶ om. B || 21 ᾧ ὁ τὶς ci. Xylander frustra cf. Prol. p. 181 || οὐδεὶς AB: οὐθεὶς C || 22 ἕνα μόνον vulgo: μόνον om. AB: ἕνα superscripto m. pr. μόνον C cf. Prol. p. 38! || 26 τοῦτον τὸν B: om. τὸν AC || 28 ῥητέον delevit Beck || 90 ἡ ἐπιστήμη vulgo: ἡ om. ABC AETII PLAC. 13$ STOBAEI ECL. I 10 12 διὸ xal ἐπεφϑέγγοντο οἱ Πυϑαγόρειοι ὡς μεγίστου (6pxou) ὄντος τῆς τετράδος" οὐ μὰ τὸν ἁμετέρᾳ χεφαλᾷ παρα- δόντα τετραχτύν, παγὰν ἀενάου φύσεως ῥιζώματ᾽ 5 ἔχουσαν. 1 ἐπιφϑέγγοντο A. ἐπεφϑέγγοντο Stobaei Plutarchea lectione praestat cf. Syrian. in metaph. p. 209* 21 2 6pxou om. A: add. Heeren 8 za δόντα C: ἐπιϑέντα F 5 παγὰν C: πᾶσαν F || ἀεννάου F αἱ p. 288b 16 || φύσεως C: σοφίαν F: φύσιος Heeren AETII PLAC. I 3 58---ξ|.} pnm PLUTARCHI EPIT. I —— STOBAEI ECL. I 10 12. 14 στήμης, πρὸς δὲ xal πᾶς συλλογισμὸς ἔχ τινων ὁμολογουμένων τὸ ἀμφισβη- τούμενον συνάγει χαὶ ῥαδίως ἀποδεί- χνυται ἕτερον: ὧν ἣ ἐπιστήμη xatá- δ ληψίς ἐστιν, διὸ εἴη ἄν δυάς. $ δὲ δόξα τριὰς ἐχ χαταλήψεώς ἐστιν" εὐ- λόγως, ὅτι πολλῶν ἐστιν ἣ δόξα " f δὲ τριὰς πλῆϑος, ὡς ' τρισμάχαρες Δαναοΐ.. διὰ τοῦτο οὖν ἐγχρίνει τὴν τριάδα. 10 * o x — x Ἡ δὲ τούτων αἵρεσις Ἰταλιχὴ προση- γορεύϑη διὰ τὸ τὸν [Πυϑαγόραν ἐν Ἰταλίᾳ σχολάσαι" μετέστη γὰρ ἀπὸ Σάμου τῆς πατρίδος τῇ Πολυχράτους 15 τυραννίδι δυσαρεστήσας. E XIV 144 Ἡράχλειτος xal Ἵππασος ὁ Me- 11 ταποντῖνος ἀρχὴν τῶν πάντων τὸ müp' 3 ἀνάγει B. || 4 κατάληψις et ν.θ ἐχ χαταλή- deo Wyttenbachio suspecta. &x χαταλήψεως, quod altero loco ineptum est, emendatam lectionem prioris χατάληψις putabam. sed in scriptore ab artis proprietate alieno [cf. Sext. adv. math. VII 1505qq.] iudicium difficile. ὧν videtur priora generaliter comprehendere || 9 οὖν ἐγχρίνει C: οὐκ ἐγχρίνει (A): οὐχ Pxxplvet B || 10 post τριάδα intercídit disputatio de sensu p. 282* 14 promissa, quam expleveris ex Ioanne Philop. in Ar. de anima f. C"r 45 τὴν δὲ τετράδα τὴν αἴσϑησιν. ἐπειδὴ ἡ piv τε- τρὰς ἐν τοῖς αἰσϑητοῖς τὸ σῶμα ἐδήλου xxÀ. ea- dem turba factum est, ut $9 ἡ δὲ — δυσαρε- στήσας ad capitis finem deferretur in codd. || 11 de $ 11 cf. Prol. p. 180. 221 || 18 πάν- τῶν E Iustin: ὅλων (A)BC TESTIMONIA PLUTARCHI 8 11 [Instin,] c. 3 Ἡράχλειτος ὁ Meza- πόντιος ἀρχὴν τῶν πάντων τὸ πῦρ εἶναι λέγει [H. καὶ Ἵππασος ὁ Μ.--- λέγουσι coni. Mara- mus] ἐκ τοῦ πυρὸς γὰρ τὰ πάντα γίνεσϑαι xai εἰς τὸ πῦρ τὰ πάντα τελευτᾶν. Philo 1. c. Heraclitus et Hippasus Metapontius ἱρ- nem. Sehahrastanius vert. Harbruecker II 109 respexit $ 11 cf. Prol. p. 28. xal τὸ ἄπειρον. 283 10 Φιλόλαος ὁ Πυϑαγόρειος τὸ πέρας Ἡράχλειτος xai Ἵππασος ἀρχὴν τῶν ἁπάντων τὸ 3 ἵππαλος F: p. 114^ 3 B. 4 ἐκ — τελευτᾷ eclogis [I 10 7 p. Ἡραχλείτου inserta πῦρ. ἐχ πυρὸς γὰρ ἱππάλους C. cf. Photius tamquam versus poeticis 282H.] addito lemmate sunt, cf. Prol. p. 221 984 E PLUTARCHI EPIT. 1 3 ix πυρὸς γὰρ xà πάντα γίνεσθαι xai εἰς πῦρ πάντα τελευτᾶν λέγουσι. τούτου δὲ χατασβεννυμένου χοσμοποιεῖσϑαι τὰ πάντα᾽ πρῶτον μὲν γὰρ τὸ παχυμε- s ρέστατον αὐτοῦ εἰς αὑτὸ. συστελλόμενον T7, γίνεται, ἔπειτα ἀναχαλωμένην τὴν γῆν ὑπὸ τοῦ πυρὸς φύσει ὕδωρ ἀπο- τελεῖσϑαι, ἀναθυμιώμενον δὲ ἀέρα γί- νεσϑαι. πάλιν δὲ τὸν χύσμον xal πάντα 10 τὰ σώματα ὑπὸ πυρὸς ἀναλοῦσϑαι ἐν τῇ ἐχπυρώσει: [ἀρχὴ οὖν τὸ πῦρ ὅτι ἐχ τούτου τὰ πάντα, τέλος δὲ ὅτι χαὶ εἰς τοῦτο ἀναλύεται τὰ πάντα. 1 ix τοῦ E Iustin: τοῦ om. (A)BC || τὰ τὰ πάντα C || 4 παχυμερέστατον E(A)C: παγχυ μερέστερον Β ef. Stob. || 6 γῆ γίγνεται E: γῆ γίνεται ABC: γῆν γίνεσθαι ex deter. codd. vulgo || 10 τὰ om. B || ἐν τῇ om. E || 11 ἀρχὴ EABC: ἀρχὴν vulgo. notavi Plu- tarchi additamentum ex initio repetitum Prol. p. 65 1 12 χαϑότι εἰς om. xal E AETII PLAC. I 3 n--1 STOBAEI ECL. I 10 14. 12 τὰ πάντα xal εἰς πῦρ πάντα τελευτᾷ. πρῶτον μὲν γὰρ τὸ παχυμερέστερον αὐτοῦ εἰς αὑτὸ συστελλόμενον γίγνεται γῆ» ἔπειτα ἀναχαλωμένην τὴν γῆν ὑπὸ τοῦ πυρὸς φύσει ὕδωρ ἀποτελεῖσϑαι, 5 ἀναθυμιώμενον δὲ ἀέρα γίγνεσϑαι. πάλιν δὲ τὸν χόσμον xal τὰ σώματα πάντα ὑπὸ τοῦ πυρὸς ἀναλοῦσϑαι ἐν τῇ ἐχπυρώσει. Ξενοφάνης ἀρχὴν τῶν πάντων ᾽τὸ εἶναι τὴν 7». γράφει γὰρ ἐν τῷ Περὶ φύσεως" ἐχ Ἰῆς γὰρ τὰ πάντα xal εἰς γῆν τὰ πάντα τελευτᾷ. 3 εἰς αὐτὸ A: corr. Meineke || γίγνεται τὰρ C: γίγνεται om. γῇ F: corr. Cant. marg. 10 de $ 12 cf. Prol. p. 140 13 ἐκ γαίης γὰρ πάντα xal εἰς γῆν πάντα τελευτᾷ Meineke ex Sexto adv. math. X 213 ef. Prol. p. 92. sed cf. infra Theodoretus ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 3 12 Theodoret, gr. aff. cur. IV 5 Ξε- νοφάνης μὲν οὖν ὁ ρϑομένους ὁ Κολοφώ- νιος ὁ τῆς Ἐλεατιχῆς αἱρέσεως ἡγησάμενος ἕν εἶναι τὸ πᾶν ἔφησε σφαιροειδὲς χαὶ πεπερασμέ- vov, οὐ γενητὸν ἀλλ᾽ ἀίδιον xal πάμπαν ἀχί- νητον. πάλιν δὲ αὖ τῶνδε τῶν λόγων ἐπιλα- ϑόμενος ἐκ τῆς γῆς φῦναι ἅπαντα εἴρηχεν. αὖ- τοῦ γὰρ δὴ τόδε τὸ ἔπος ἐστίν 'ix γῆς γὰρ τάδε πάντα xal εἰς γῆν πάντα τελευτᾷ. cf. Prol. p. 140 18 ldem IV 7 xa Παρμενίδης δὲ ὁ Πύρρητος ὁ Ἐλεάτης Ξενοφάνους ἑταῖρος γενό- μενος xarà μὲν τὸν πρῶτον λόγον ξύμφωνα τῷ διδασχάλῳ ξυγγέγραφεν᾽" αὐτοῦ γὰρ δὴ τόδε τὸ ἔπος εἶναί φασι ᾿οὗλον μουνογενές τε xai ἀτρεμὲς ἠδ᾽ ἀγένητον. αἰτίαν δὲ τῶν ὅλων οὐ τὴν γῆν μόνον χαϑάπερ ἐχεῖνος ἀλλὰ xal τὸ πῦρ εἴρηκεν οὗτος. cf. Prol. p. 141 AETII PLAC. I 3 4—1s5 —— — MM STOBAEI ECL. I lU 14 PLUTARCHI EPIT. I 3 E XIV 145 14 15 16 11 285 Λεύχιππος Μιλήσιος ἀρχὰς xai στοιχεῖα τὸ πλῆρες xai τὸ χενόν. Δημόκριτος τὰ ναστὰ χαὶ χενά. Μητρόδωρος Θεοχρίτου Χῖος τὰ » ἀδιαίρετα χαὶ τὸ χενόν. Ἐπίχουρος Νεοχλέους ᾿Αϑηναῖος 18 "Emí(xoupoc ἀρχὰς εἶναι τῶν ὄν- χατὰ Δημόχριτον φιλοσοφήσας ἔφη τὰς ἀρχὰς τῶν ὄντων σώματα λόγῳ ϑεωρητά, ἀμέτοχα χενοῦ, ἀγένητα, 5. ἀδιάφϑαρτα, οὔτε ϑραυσϑῆναι δυνά- μενα οὔτε διάπλασιν ἐκ τῶν μερῶν λαβεῖν οὔτε ἀλλοιωϑῆναι- εἶναι δὲ αὐτὰ λόγῳ ϑεωρητά: ταῦτα μέντοι χινεῖσϑαι ἐν τῷ χενῷ xal διὰ τοῦ 1) χενοῦ" εἶναι δὲ xal αὐτὸ τὸ χενὸν ἄπειρον xal τὰ σώματα ἄπειρα" συμ- εβηχέναι δὲ τοῖς σώμασι τρία ταῦτα, σχῆμα μέγεϑος βάρος. Δημόχριτος μὲν γὰρ ἔλεγε δύο, μέγεϑός τε χαὶ 15 σχῆμα, 6 δὲ Ἐπίχουρος τούτοις xal 1 Δημόχριτος ᾧ μετὰ πλεῖστον Ἐπίχουρος ἠχολούϑησεν ἀρχὰς τῶν ὄντων σώματα ἄτομα λόγῳ χτλ. E cf. Prol. p. 8 || 5 ἀΐδια, ἄφϑαρτα (A)BC: ἀδιάφϑαρτα om. ἀίδια E. cf. Iustin. || 6 διάπλασιν lustin: διπλάσιον EB: διαπλασμὸν AC || 1 de 71— 2862 10 cf. Prol. p. 61. 219. || 10 xal ante αὐτὸ om. C || 13 σχήματα E || ἀλλ᾽ ὁ μὲν Δημόκριτος ἔλεγε E. || δύο om. E[B&gre] TESTIMONIA PLUTARCHI 18 (Iust.] c.4 Ἐπίχουρος Νεοχλέους ᾿Αϑη- ναῖος ἀρχὰς τῶν ὄντων σώματα λόγῳ ϑεωρητὰ εἶναι λέγει ἀμέτοχα χενοῦ ἀγένητα ἄφϑαρτα οὔτε ϑραυσθϑῆναι δυνάμενα οὔτε διάπλασιν ἐκ τῶν μερῶν λαβεῖν οὔτ᾽ ἀλλοιωϑῆναι. διὰ τοῦτο xal λόγῳ ϑεωρητά. Sehahrastanius II 109 de Epicuro et Democrito loquens huc respicit. Achill. isag. p. 125« Pet. fortasse huc re- ferendus: Ἐπίχουρος δὲ ὁ ᾿Αϑηναῖος ix σω- μάτων νοητῶν σμιχροτάτων τὰς ἀρχὰς τῶν ὅλων εἶναί φησι" χαλεῖ δὲ αὐτὰς ἀτόμους ἢ διὰ σμιχρότητα ἀκαριαίας τινὰς οὔσας ἢ διὰ τὸ ἀφθάρτους αὐτὰς εἶναι xal μὴ τέμνε- σϑαι. τῶν σώματα λόγῳ ϑεωρητά, ἀμέτοχα χενοῦ, ἀγένητα, ἀδιάφϑαρτα. [τὰ] οὔτε ϑραυσϑῆναι δυνάμενα οὔτε dÀ- τὸ λοιωϑῆναι. 2 de $ 15 cf. Prol. p. 142 4 xal τὸ χενόν Aétius scripsit cf. Theo- doretus et Prol. p. 143. 9 ἀγέννητα A ut Plutarchi libri || τὰ A: inclusit Heeren 10 τρωϑῆναι C: στρωϑῆναι F: corr. Heeren ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 14 Theodoret. IV 8 Μέλισσος δὲ ὁ θαγέ- νους ὁ Μιλήσιος τούτου μὲν ἑταῖρος ἐγένετο, τὴν δὲ παραδοϑεῖσαν διδασχαλίαν ἀκήρατον οὐχ ἐτή- ρησεν. ἄπειρον γὰρ οὗτος ἔφη τὸν χόσμον ἐχεί- νων φάντων πεπερασμένον. 16 Idem IV 9 Δημόχριτος δὲ ὁ Ἀβδη- ρίτης ὁ Δαμασίππου τὴν τοῦ χενοῦ «al τῶν ναστῶν πρῶτος ἐπεισήγαγε δόξαν. 17 ]dem ibid. ταῦτα δὲ Μητρόδωρος ὁ Χῖος ἀδιαίρετα καὶ χενόν προσηγόρευσεν, 18 Idem ibid. ὥσπερ αὖ πάλιν Ἐπί- xoupoe ὁ Νεοχλέους ὁ ᾿Αϑηναῖος πέμπτῃ γενεᾷ μετὰ Δημόχριτον γεγονὼς τὰ ὑπ᾽ ἐχεί- νων ναστὰ «xal ἀδιαίρετα δὴ χληϑέντα ἄτομα 286 PLUTARCHI EPIT. I 3 τρίτον βάρος προσέϑηχεν" ἀνάγχη γάρ, φησί, χινεῖσϑαι τὰ σώματα τῇ τοῦ βάρους πληγῇ ἐπεὶ οὐ χινηϑήσεται. εἶναι δὲ τὰ σχήματα τῶν ἀτόμων 5 ἀπερίληπτα, οὐκ ἄπειρα. μὴ γὰρ εἶναι μήτ᾽ ἀγκιστροειδεῖς μήτε τριαινοειδεῖς μήτε χριχοειδεῖς" ταῦτα γὰρ τὰ OyT- ματα εὔϑραυστά ἐστιν, αἱ δὲ ἄτομοι ἀπαϑεῖς ἀϑραυστοι. ἴδια δὲ ἔχειν σχή- 1 ματα λόγῳ ϑεωρητά. καὶ εἴρηται ἄτομος οὐχ ὅτι ἐστὶν ἐλαχίστη, ἀλλ᾽ ὅτι οὐ δύναται τμηϑῆναι, ἀπαϑὴς οὖσα xol ἀμέτοχος χενοῦ" [ὥστε ἐὰν εἴπῃ ἄτομον, ἄϑραυστον λέγει xol 15 ἀπαϑῇ ἀμέτοχον χενοῦ. ὅτι δέ ἐστιν ἄτομος, σαφές" xal γάρ ἐστι στοιχεῖα ἀεὶ ὄντα καὶ ζῷα χενὰ xal ἣ μονάς. E XIV 146 Ἐμπεδοχλῇς Μέτωνος ᾿Αχραγαν- 20 1 βάρος E: τὸ βάρος (A)BC || προσέϑηχεν E [προστέϑειχεν cre]: ἐπέθηχεν (A)BC || 3 ἐπεὶ cf. Viger. ed. H. p. 402* || 5 περίληπτά E(A)C: περιληπτιχά B: corr. Duebner cf. Laert. X 42 τὰ ἄτομα... ἀπερύληπτά ἐστι ταῖς διαφοραῖς τῶν σχημάτων... καὶ χαϑ᾽ ἑχάστην δὲ σχημάτισιν ἁπλῶς ἄπειροί εἰσιν αἱ ὅμοιαι, ταῖς δὲ διαφοραῖς oby ἁπλῶς ἄπειροι, ἀλλὰ μόνον ἀπερίληπτοι Il 16 ἀγχιστροειδεῖς — τριαινοειδεῖς — χριχοειδεῖς EAB seil. ἀτόμους cf. Laert. l. c.: ἀγχιστροει- 87, — τριαινοειδῇ --- χριχοειδῇ ubique nota εἷς rubro superscripta C cf. Prol. p. 38 || 8 ἐστιν εὔϑραυστα E || ϑραυστά B || 18 Plutarchi interpolationem notavi Prol p. 61. 65 || 14 xal ante ἀπαϑῇ om. E || 16 ἄτομον B. || 11 ἀεὶ ὄντα om. E || diffücile dictu quid in his ineptiis Jateat. incredibilia varia tentave- runt Gassendus Epic. phil. Lugdun. 1675 I p. 102 et Corsinus p. 13! || 19 ante 'Axpa- Ἰαντῖνος habet glossema πολιστὴς [1. πόλις τῆς] Σιχελίας E TESTIMONIA PLUTARCHI 3 20 (Iustin.] c. 4 Ἐμπεδοχλῆς Μέτω- AETII PLAC. I 3 15—20 TOBAEI ECL. I 10 n. 16 εἴρηται δὲ ἄτομος οὐχ ὅτι ἐστὶν ἐλαχίστη, ἀλλ᾽ ὅτι οὐ δύναται τμη- ϑῆναι, ἀπαϑὴς οὖσα xal ἀμέτοχος χενοῦ. 19 Ἔχφαντος Συραχούσιος εἷς τῶν Πυϑαγορείων πάντων τὰ ἀδιαίρετα σώματα xol τὸ χενόν. τὰς γὰρ [lo- ϑαγοριχὰς μονάδας οὗτος πρῶτος ἀπε- φήνατο σωματιχάς. 5 συραχούσιος À: Συραχόσιος Meineke 6 πάντων τῶν F: πάντων C: post πάντων addebat ἀρχὰς Heeren, quod utique audien- dum est. 10 de Stobaei ecloga p. 286. 288 H. quae 8 20 respondere videtur dixi Prol. p. 885q4. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA προσηγόρευσεν. ἀδιαίρετον δὲ xal ἄτομον xai ναστὸν οἱ μὲν διὰ τὸ ἀπαϑὲς ὠνομάσθαι φα- αἰν, οἱ δὲ διὰ τὸ ἄγαν σμιχρὸν ἅτε δὴ τομὴν καὶ διαίρεσιν δέξασϑαι οὐ δυνάμενον. (χαλοῦσι δὲ οὕτω τὰ σμιχρότατα ἐχεῖνα xal λεπτότατα σώματα ἃ διὰ τῶν φωταγωγῶν εἰσβάλλων ὁ ἥλιος δείχνυσιν ἐν ἑαυτῷ ἄνω χαὶ χάτω παλλό- μενα) [postrema ab his χαλοῦσι δὲ ex Ari stot. d. anima ] 2 p. 4048 1 cf. Prol. p.457. eadem inde ab ol μὲν Suidas s. v. ἄτομα p. 842, 3—8 B celato "Theodoreti nomine]. 19 Theodoret. IV 11 τούτοις δὲ xoi "Ex- φαντος [ἔχφατος B, διόφαντος vulgo] ὁ Zv- ραχούσιος ὁ Πυϑαγόρειος ἠκολούϑησε. AETII PLAC. 1 8. 206,21 PLUTARCHI EPIT. I 3 τῖνος τέτταρα μὲν λέγει στοιχεῖα, πῦρ ἀέρα ὕδωρ γῆν, δύο δὲ ἀρχιχὰς δυ- νάμεις, φιλίαν τε xal νεῖχος" ὧν ἣ μέν ἐστιν ἑνωτιχή, τὸ δὲ διαιρετικόν. 5 φησὶ δὲ οὕτως" τέσσαρα τῶν πάντων ῥιζώματα πρῶτον ἄχουε" Ζεὺς ἀργὴς Ἥρη τε φερέσβιος ἠδ᾽ ᾿Αιδωνεύς, 1' Νῆῇστίς 9, ἣ δαχρύοις τέγγει, xpoó- νωμα βρότειον. Δία μὲν γὰρ λέγει τὴν ζέσιν χαὶ τὸν αἰϑέρα, Ἥρην δὲ φερέσβιον τὸν ἀέρα, τὴν δὲ γῆν τὸν ᾿Αιδωνέα' Νῆ- 15 στιν δὲ xal χρούνωμα βρότειον οἱονεὶ τὸ σπέρμα xal τὸ ὕδωρ. Πλάτων ᾿Αρίστωνος ᾿Αϑηναῖος τρεῖς 21 l1 piv om. B || λέγει om. E || 2 ἀρχιχὰς Iustin. (A)BC: ἀρχὰς xai E || 5 οὗτος B || 6 τῶν om. B || 8 ἄρης E: αἰϑὴρ (A)BC: corr. Beck || 10 interpunxi post céyyet propter in- terpretationem v. 15 || 13 Ἥραν E || ἥρην τε (A)BC: eorr. Beck || 14 δὲ om. E || 17 $$ 21. 22. 25. om. E || Plutarchi exemplum antiquam interpolationem passum est: Σω χράτης Σω- φρονίσχκου Αϑηναῖος xal Πλάτων Ἀρίστωνος ᾿Αϑηναῖος, αἱ γὰρ αὐταὶ περὶ παντὸς ἑκατέ- ρον [ἑχατέρων Β] δόξαι, τρεῖς. delevi pinguius expressa cl. Stob. et GI 7 31 103 cf. Prol. p. 14 TESTIMONIA PLUTARCHI νος ὁ ᾿Αχραγαντῖνος τέσσαρα στοιχεῖα πῦρ ἀέρα ὕδωρ γῆν. δύο δὲ ἀρχιχὰς δυνάμεις φιλίαν τε xal νεῖχος, ὧν ἡ μέν ἐστιν ἑνωτιχή, τὸ δὲ διαι- ρετιχόν. Aehill. p. 1258 Ἐμπεδοχλῆς δὲ ἀργάς φησι τῶν ὅλων τὰ τέσσαρα στοιχεῖα. xal τὸ μὲν πῦρ xad Δία xal αἰϑέρα, τὴν δὲ γὴν Ἦραν (cf. Prol. p. 22. 90], τὸν δὲ ἀέρα ᾿Αιδωνέα, τὸ δὲ ὕδωρ νῆστιν, τὰς δὲ τούτων δυ- νάμεις νεῖχος χαὶ φιλίαν, νεῖχος μὲν τὴν διά- λυσιν, φιλίαν δὲ τὴν σύνοδον. Philo 1. c. Em- pedocles Agrigentinus ignem aquam aerem terram et duo principia amorem et odium. 21 Aehill. p. 1258 Σωκράτης δὲ καὶ Πλάτων ἀρχὰς τῶν ὅλων καλοῦσι ϑεὸν xal ὕλην xal τρίτον τὸ ὑποχείμενον γενέσει καὶ φϑορᾷ. bx δὲ τούτων τὰ τέσσαρα στοιχεῖα γε- 281 STOBAEI ECL. I 10 16 Πλάτων ᾿Αρίστωνος τρεῖς ἀρχάς, ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 21 Theodoret. IV 11 Πλάτων δὲ ὁ 'Apt- στωνος ἀρχὰς elvat τῶν ὅλων τὸν ϑεὸν καὶ τὴν ὕλην καὶ τὰς ἰδέας φησίν. 588 " PLUTARCHI EPIT. I 3 ἀρχάς, τὸν ϑεὸν τὴν ὕλην τὴν ἰδέαν. ἃ δὲ ϑεὸς νοῦς ἐστι τοῦ χύσμου. ὕλη δὲ τὸ ὑποχείμενον πρῶτον γενέσει χαὶ φϑορᾷ, ἰδέα Ok οὐσία ἀσώματος ἐν 5 τοῖς νοήμασι xal ταῖς φαντασίαις τοῦ ϑεοῦ. ᾿Αριστοτέλης δὲ Νιχομάχου Στα- 22 γειρίτης ἀρχὰς μὲν ἐντελέχειαν ἥτοι εἶδος ὕλην στέρησιν. στοιχεῖα δὲ ιὸ τέσσαρα. πέμπτον δέ τι σῶμα αἰϑέ- ριον, ἀμετάβλητον. 1 ὁ δὲ ϑεὸς νοῦς ἐστι τοῦ χόσμου falso loco post ϑεοῦ v. 6 in eodd. traditur, cum varia lectio ἔστι δὲ ὁ ϑεὸς ὁ νοῦς eius locum obsederit: correxi cf. Prol. p. 34 ''ESTIMONIA PLUTARCHI νέσϑαι. Mohammedis F ihrist p. 245,26 ΕἸ. vert. Mueller: Aus dem buche des Plu- tarchos *Platon der sohn des Ariston'. Sehahrastanius II 113 Harbr. Plutarch be- richtet von ihm [Socrates] dass er in be- treff der elemente gesagt habe, die wurzeln der dinge seien drei, nemlich die thaetige ursache, der grundstoff und die form, dass also goit der thaetige, der grundatoff das erste substrat für das werden und vergehen und die form eine substanz nicht ein koer- per sei, 8 22 Achill. p. 1254 ᾿Αριστοτέλης δὲ ὁ Σταγειρίτης ἀρχὰς λέγει τῶν ὅλων εἶδος xai ὕλην καὶ στέρησιν. dx δὲ τούτων τὰ τέσσαρα στοιχεῖα καὶ πέμπτον σῶμα ἀδιάφϑαρτον xal χαϑαρόν, ὃ δὴ αἰϑέρα λέγουσιν. Philo 1. c. Aristoteles Nicomachi filius formam ma- teriam privationem elementa quatuor εἰ guintum aetherem. AETII PLAC. I 3 21--*4 STOBAEI ECL. I 1O 16, 12 τὸν ϑεὸν τὴν ὕλην τὴν ἰδέαν, ὑφ᾽ ob ἐξ οὗ πρὸς 5. 6 δὲ ϑεὸς νοῦς ἐστι τοῦ χόσμου, f, δὲ ὅλη τὸ ὑποχείμενον γενέσει xal φϑορᾷ, ἰδέα δὲ οὐσία ἀσώματος ἐν τοῖς νοήμασι χαὶ ταῖς φαντασίαις τοῦ ϑεοῦ. ᾿Αριστοτέλης Νιχομάχου Σταγει- ρίτης ἀρχὰς μὲν εἶδος ὕλην στέρησιν" στοιχεῖα δὲ τέσσαρα, πέμπτον Of τι σῶμα τὸ αἰϑέριον, ἀμετάβλητον" τ στοιχεῖα δὲ τῶν γενητῶν χατὰ μὲν τὰς δυνάμεις ϑερμὸν ψυχρὸν ὑγρὸν ξηρόν, χατὰ δὲ τὰς οὐσίας. ἐν αἷς xai περὶ ἃς ὑπάρχουσιν αὖται, τὰ τέσσαρα. Ξενοχράτης συνεστάναι τὸ πᾶν 16 ἐχ τοῦ ἑνὸς xal τοῦ devdou, ἀέναον τὴν ὕλην αἰνιττόμενος διὰ τοῦ πλή- ϑους. Στράτων στοιχεῖα {ϑερμὸν) xal ψυχρόν. 20 2 ὁ piv ϑεὸς Heeren || ὃ τοῦ χόσμου ex Plut. vulg. incl. Heeren || 5 ἐν ταῖς A || 10 τὸ À: induxit Heeren, at cf. Theodoretus || 19 ϑερμὸν om. A: addidit Fabricius. vulgo τὸ ϑερμὸν xal τὸ ψυχρόν ex Heerenii auctoritate. .«. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 32 Theodoret. IV 11 ᾿Λριστοτέλης δὲ ὃ Σταγειρίτης ὁ Νιχομάχου εἶδος xai ὕλην xal στέρησιν. στοιχεῖα δὲ οὐ τέσσαρα ἀλλὰ πέντε' ἕτερον γὰρ εἶναι τὸ αἰϑέριον εἴρηχεν. ἄτρεπτον χαὶ ἀμετάβλητον. 23 lem IV 12 Ξενοχράτης δὲ ὁ Καλχη- δόνιος [χκαρχηδόνιος codd.] ἀέναον τὴν ὕλην, ἐξ ἧς ἅπαντα γέγονε, προσηγόρευσε. AETII PLAC. I 8 15--Ὁ} 4 1. ? PLUTARCHI EPIT. I 4 Δήνων Μνασέου Κιτιεὺς ἀρχὰς μὲν τὸν ϑεὸν χαὶ τὴν ὕλην, ὧν ὃ μέν ἔστι τοῦ ποιεῖν αἴτιος, ἢ δὲ τοῦ πά- σχειν, στοιχεῖα δὲ τέσσαρα. ὃ. Πῶς συνέστηχεν ὁ χόσμος. 6 88 E XV 32 1—: Ὁ τοίνυν χόσμος συνέστη περιχε- χλασμένῳ σχήματι ἐσχηματισμένος τὸν τρόπον τοῦτον. τῶν ἀτόμων σω- 1 μάτων ἀπρονόητον xal τυχαίαν ἐχόν- των τὴν χίνησιν συνεχῶς τε χαὶ τά- χιστα χινουμένων, εἰς τὸ αὐτὸ πολλὰ σώματα συνηϑροίσϑη [χαὶ] διὰ τοῦτο ποιχιλίαν ἔχοντα xal σχημάτων xal 15 μεγεϑῶν. ἀϑροιζομένων δ᾽ ἐν ταὐτῷ τούτων, τὰ μὲν ὅσα μείζονα ἦν καὶ βαρύτερα πάντως ὑπεχάϑιζεν, ὅσα 3 αἴτιον B || 5 titulum et argumenti non- nihil exc, Psell. d. o. d. c. 115. dixi de c. 4 Prol. p. 58 || συνέστηχεν E [cpre] (A)BC: συνέστη E [vulg.] || 7 συνέστη (A)BC: συνέστηχε G: om. E || 8 ἐσχημάτισται E cf. Prol. p. 8 || 12 τὰ πολλὰ B || 13 xai E(A)BC: del. Use- ner || 15 τοσούτων E[cpre] || 17 βαρύτατα E(A)BC: correxi cum Usenero || πάντων E TESTIMONIA PLUTARCHI 8 25 Achill. p. 124g Ζήνων ὁ Κιτιεὺς ἀρ- χὴν εἶναι λέγει τῶν ὅλων ϑεὸν καὶ ὕλην. ϑεὸν μὲν τὸ ποιοῦν, ὕλην δὲ τὸ ποιούμενον ἀφ᾽ ὧν τὰ τέσσαρα στοιχεῖα γεγονέναι. Sehahrastanius II 132: Plutarch berichtet dass Zenon gemeint habe die wurzeln seien mur gott und der grundstof allein: gott sei die thaetige ursache, der grundstof das pas- sive. Philo 1. c. Zeno Mnaseae filius aerem deum materiam et elementa quatuor, Diels, Doxographi graeci. 289 STOBAEI ECL. I 10 14, 16 35 δ ήνων Μνασαίου Κιτιεὺς ἀρχὰς τὸν ϑεὸν xal τὴν ὕλην, στοιχεῖα δὲ τέσσαρα. 26 Διογένης δὲ 6 ἀέρα ἄπειρον. Διόδωρος ἐπίχλην Κρόνος τὰ ἀμερῇ σώματα ἄπειρα, τὰ δ᾽ αὐτὰ λεγόμενα χαὶ ἐλάχιστα, ἄπειρα μὲν xav ἀριϑμὸν ὡρισμένα δὲ χατὰ μέ- γεϑος. ᾿Απολλωνιάτης 21 1 l1 μνασαίου A eodem errore Theodoretus || 4 dubium num hic fuerit Diogenis [Prol. p. 144] locus, sed cf. Theodoretus || 7 ἄπειρα post σώματα delendum videtur || 9 χατὰ dpt- ϑμὸν A: vulgo ex Augustano χατὰ τὸν dpt- ϑμόν || xazà τὸ μέγεϑος C: τὸ om. F ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 25 Theodoret IV 12 ib. Ζήνων δὲ ὁ Κιτιεὺς ὁ Μνασαίου ὁ Κράτητος φοιτητὴς ὁ τῆς, Στωιχῆῇς ἄρξας αἱρέσεως, τὸν ϑεὸν xal τὴν ὕλην ἀρχὰς ἔφησεν εἶναι. sequitur I 5 5. 26 |dem ibid. ὁ δὲ ᾿Απολλωνιάτης Διογέ- νης ἐκ τοῦ ἀέρος ἔφη ξυστῆναι τὸ πᾶν. 19 200 AETII PLAC. I 4 2—4 ————XOM]9————À —— 4 PLUTARCHI EPIT.I ἢ δὲ μιχρὰ xal περιφερῆ χαὶ λεῖα xai εὐόλισϑα ταῦτα χαὶ ἐξεϑλίβετο χατὰ τὴν σύνοδον τῶν σωμάτων εἴς τε τὸ μετέωρον ἀνεφέρετο. ὡς δ᾽ οὖν ἐξ- 5 ἔλειπε μὲν f$ πληχτιχὴ δύναμις με- τεωρίζουσα, οὐχέτι δὲ ἦγεν ἢ πληγὴ πρὸς τὸ μετέωρον. ἐχωλύετο ὃὲ ταῦτα χάτω φέρεσϑαι, ἐπιέζετο πρὸς τοὺς τόπους τοὺς δυναμένους δέξασϑαι. οὖ- 10 vot δὲ ἧσαν οἱ πέριξ xal πρὸς τούτοις τὸ πλῇϑος τῶν σωμάτων περιεχλᾶτο, περιπλεχύμενα δὲ ἀλλήλοις χατὰ τὴν περίχλασιν τὸν οὐρανὸν ἐγέννησεν. τῆς δ᾽ αὐτῆς ἐχόμεναι φύσεως αἱ ἄτομοι i» ποιχίλαι οὖσαι, καϑὼς εἴρηται. πρὸς τὸ μετέωρον ἐξωϑούμεναι τὴν τῶν ἀστέρων φύσιν ἀπετέλουν" τὸ δὲ πλῆ- ϑος τῶν ἀναϑυμιωμένων σωμάτων ἐπέπληττε τὸν ἀέρα χαὶ τοῦτον ἐξ- 0 ἔϑλιβε" πνευματούμενος δὲ οὗτος χατὰ τὴν χίνησιν χαὶ συμπεριλαμβάνων τὰ ἄστρα συμπεριῆγεν αὐτὰ xal τὴν νῦν περιφορὰν αὐτῶν μετέωρον ἐφύλαττε. χἄπειτα ἐχ μὲν τῶν ὑποχαϑιζόντων 25 ἐγεννήϑη ἢ γῇ. Bx δὲ τῶν μετεωρι- ζομένων οὐρανὸς πῦρ ἀήρ. πολλῆς δὲ ὕλης ἔτι περιειλημμένης ἐν τῇ τῇ; πυχνουμένης τε ταύτης χατὰ τὰς ἀπὸ τῶν πνευμάτων πληγὰς χαὶ τὰς ἀπὸ 80 τῶν ἀστέρων αὔρας, προσεϑλίβετο πᾶς - 9 εὐολίσϑητα E. || καὶ om. E || 3 τὴν σύν- οὗον τῶν σωματων EA: τὴν om. B: τὴν σωμάτων σύνοδον C || εἰς δὲ E || 4 ὡς οὖν E || ἐξέλιπε (EA)BC: correxi l| verborum abundantiam notavit Wyttenbach || 10 τούτους E || 13 ἐγέννησε EAB: ἐγέννησαν C. | 14 αἱ E: om. ABC || 17 ἄστρων E || 19 ἐπέπληττε E: ἔπληττε (A)B || 21 περιλαμβάνων E || 39 αὐτά E: ταῦτα (A)BC || συμπεριφορὰν E [nre] || conieio xat οὕτως. nam γῆς origo explieatur p. 289a 17, οὐρανοῦ p. 290 13, ἀστέρων 17, ἀέρος 19 || 27 ἔτι περιειλημμένης EC: ἐμπεριευλημμένης A: περιειλημμένης om. ἔτι B: περιλελείμενης legit Budaeus || 28 δὲ E || 29 σωμάτων E(nre] cf. Prol. p. 161 [| 30 αὐγὰς E[pre] cf. Prol. 1. c. [^ STOBAEI ECL. I 10 AETII PLAC. I 4 4 5 1—3 PLUTARCHI EPIT. I 6 ὃ μιχρομερὴς σχηματισμὸς ταύτης καὶ τὴν ὑγρὰν φύσιν ἐγέννα " ῥευστιχῶς δὲ αὕτη͵ διαχειμένη χατεφέρετο πρὸς τοὺς χοίλους τόπους καὶ δυναμένους χω- 5 ρῇσαί τε xal στέξαι ἢ χαϑ᾽ αὑτὸ τὸ ὕδωρ ὑποστὰν ἐχοίλαινε τοὺς Ümoxet- μένους τόπους. τὰ μὲν οὖν χυριώτατα μέρη τοῦ χόσμου τὸν τρόπον τοῦτον ἐγεννήϑη. e. Εἰ ἕν τὸ πᾶν. E XV 33 Ot μὲν οὖν ἀπὸ τῆς Στοᾶς ἕνα κόσμον ἀπερήναντο, ὃν δὴ xal τὸ πᾶν ἔφασαν εἶναι χαὶ τὸ σωματιχόν. Ἐμπεδοχλῆς δὲ χόσμον μὲν ἕνα, οὐ μέντοι τὸ πᾶν εἶναι τὸν χύσμον, ἀλλὰ ὀλίγον τι τοῦ παντὸς μέρος, τὸ δὲ λοιπὸν ἀργὴν ὕλην. Πλάτων δὲ τεχμαίρεται τὸ δοχοῦν. 0 ὅτι εἷς 6 χόσμος xal ἕν τὸ πᾶν, ix τριῶν" ἐχ τοῦ μὴ ἔσεσθαι τέλειον, ἐὰν μὴ πάντα ἐμπεριέχῃ" Ex τοῦ μὴ ἔσεσϑαι ὅμοιον τῷ παραδείγματι, ἐὰν μὴ μονογενὴς T ἐχ τοῦ μὴ ἔσεσϑαι 25 ἄφϑαρτον, ἐὰν ἢ τι ἐξωτέρω αὐτοῦ. πρὸς δὴ τὸν Πλάτωνα ᾧητέον, ὅτι οὐ τέλειος ὁ χόσμος" οὐδὲ γὰρ 6 ἐχοίλαινε EC: ἐκοίλανε Psellus (ΑἸΒΕΓ[ΓΕΘ1}) T τὰ ἐγεννήϑη om. E || οὖν BC: om. A || 10 de c.5 in vetustis Placitis ordine cf. Prol. p. 182! Π 12 οὖν E: om. G(A)BC || Eva τὸν B || 14 τὰ σωματιχά E || 15 δὲ om. E(pre]? ll μὲν E[nFre)(A)B: om. GCE[vulg.] || 17 μέρους B || 18 ἀργὴν ὕλην EGAB: ἀργὴν εἶναι τὴν ὕλην C. || 19 de $3 dixi Prol. p.58. 59. 182 || τὸ δοχοῦν (A)BC : τὸ δ᾽ οὖν E. || 20 εἷς ὁ EC: 6 om. G(A)B || 21 ἔσεσϑαι E [scr]: εἴ- vat (A)BC || 22 ἐμπεριέχτ E : περιέχῃ GCA)BC |] 24 ἔσεσϑαι E: ἔσεσθαι αὐτὸν (A)BC || 25 μή τι ἐξωτέρω αὐτοῦ ἡ E || 26 πρὸς δὲ E. || Xex- τέον E. || 27 οὐδὲ γὰρ E(A)B: οὐ γὰρ C. for- TESTIMONIA PLUTARCHI 5 2 Philo interpolatus de prov. I 22 Empedocles mundum unum nec tamen universum esse illum, sed minorem istius lo G 32 15 1 2 3 STORAEI ECL. 1 223 E! ἕν τὸ πᾶν. Οἱ μὲν οὖν ἀπὸ τῆς Στοᾶς ἕνα χόσμον ἀπεφήναντο, ὃν δὴ καὶ τὸ πᾶν ἔφασαν εἶναι τὸ σωματιχόν. Ἐμπεδοχλῇς χόσμον ἕνα. οὐ μέν- τοι τὸ πᾶν εἶναι τὸν χόσμον, ἀλλ υ ὀλίγον τι τοῦ παντὸς μέρος, τὸ δὲ λοιπὸν ὅλην. 1 $2 posita est ante 8 ] 3 εἶναι τὸν A 19* 292 "T PLUTARCHI EPIT. I 6 πάντα περιέχει" xal γὰρ 6 ἀνϑρωπός ἐστι τέλειος, dÀX οὐ πάντα περιέχει. χαὶ πολλὰ παραδείγματά ἐστιν, ὥσπερ ἐπ᾿ ἀνδριάντων xal οἰχιῶν xal ζῳ- 5 party. πῶς δὲ εἶπεν ᾿ἔξωϑέν τι αὐτοῦ οὐχ ἔστι ; περιδινεῖσϑαι γὰρ οὐκ ἠδύνατο. ἄφθαρτος δὲ obx ἔστιν οὐδὲ δύναται εἶναι γενητὸς ὦν. Μητρόδωρος δέ φησιν ἄτοπον 1 εἶναι ἐν μεγάλῳ πεδίῳ ἕνα στάχυν γενηϑῆναι χαὶ ἕνα χόσμον ἐν τῷ ἀπείρῳ. ὅτι δὲ * ἄπειρος * χατὰ τὸ πλῆϑος, δῆλον ἐχ τοῦ ἄπειρα τὰ αἴτια εἶναι: εἰ γὰρ 6 μὲν χόσμος πεπερα- 15 σμένος, τὰ δὲ αἴτια πάντα ἄπειρα, ἐξ ὧν ὅδε ὁ χόσμος γέγονεν, ἀνάγχη ἀπείρους εἶναι. ὅπου γὰρ τὰ * πάντα * αἴτια, ἐχεῖ xal " ἀποτελέσματα. αἴτια δὲ ἤτοι αἱ ἄτομοι ἢ τὰ στοιχεῖα. w c. [1ό6ϑεν ἔννοιαν ἔσχον ϑεῶν ἄνθρωποι. 6 84 Ὁρίζονται δὲ τὴν τοῦ ϑεοῦ οὐσίαν οἱ Στωιχοὶ οὕτως: πνεῦμα νοερὸν χαὶ πυρῶδες οὐχ ἔχον μὲν μορφήν, 25 μεταβάλλον δὲ εἰς ὃ βούλεται xal συν- tasse οὐδὲ γὰρ (ἂν) πάντα περιέχων [{1 τὰ πάντα E[cpre] || xxi γὰρ -- περιέχει om. EB || 2 ἔνι τέλειος A: ἐν τέλειος C || 5 πῶς δὲ τέλειος εἴπερ ἔξωϑέν τι αὐτοῦ περιδινεῖσϑαι δύναται (A)BC: restitui ex E || 11 γενηϑῆναι pr. AB: γεννηϑῆναι (E)C || 13 δῆλον dx τοῦ (A) C: δῆλον ὅτι E: δῆλον ὅτι dx τοῦ B cf. Prol. p. 95 || 14 ἀεὶ γὰρ B || 16 ὅδε AC: om. EB || 17 post πάντα errore γέγονεν ite- rant AC: om. E[cre:]B || γὰρ ἄπειρα τὰ αἴτια Reiske cf. Prol. p.51 || 18 τὰ post xal om. E: addunt ABC || 20 ϑεῶν GAB: ϑεοῦ Psell. omn. d. c. 18 et C || ϑεῶν οἱ B || 22 ϑεοῦ Cyrill. cf. G: ϑείου (A)BC || 25 με- ταβάλλον Cyrill. (A)C: μεταβαλλόμενον GB || εἰς ὃ G Cyrill.: εἰς ἃ (A).BC TESTIMONIA PLUTARCHI universi partem, reliquum vero inertes ma- teriae. 6 1. 2 Cyrill. c. Iul. II p. 51& post lo- 4 l AETII PLAC. I 53—5 61 STOBAEI ECL. I 223 Μητρόδωρος 6 καϑηγητὴς Ἐπι- χούρου φησὶν ἄτοπον εἶναι ἐν μεγάλῳ πεδίῳ ἕνα στάχυν γενηθῆναι xal ἕνα χόσμον ἐν τῷ ἀπείρῳ. ὅτι δὲ Ἐάπειρος Ἐ χατὰ τὸ πλῆϑος, δῆλον ἐχ τοῦ ἄπειρα τὰ 5 αἴτια εἶναι. εἰ γὰρ 6 χόσμος πεπερασμέ- νος, τὰ δ᾽ αἴτια πάντα ἄπειρα ἐξ ὧν δὸς ὁ χόσμος γέγονεν, ἀνάγχη ἀπεί- ρους εἶναι. ὅπου γὰρ τὰ αἴτια Ἐπάντα *, ἐχεῖ xal * ἀποτελέσματα. αἴτια δὲ τὸ ἤτοι αἵ ἄτομοι 7, τὰ στοιχεῖα. 9 γενηϑῆναι F : γεννηϑῆναι C. vulgo 4 antiquum vitium Plutarchoque commune corrigebant Meineke ἄπειροι xatà τὸ πλῆϑος cf. Laert. X 89, Usener ἄπειρον xal τὸ πλῆ- Wo; conicientes 8 ὧν δὲ A cf. Prol. p. 66 10 πάντα C: om. F antiquitus pro ἄπειρα quod necessario requiritur ex v. 7 repetitum esse dixi Prol. p. 51 || xal ἀποτελέσματα A: vulgo xal τὰ d. cf. Prol. 1. c. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 5 huc refero Theodoret. IV 12 "Izza- coc δὲ ὁ Μεταποντῖνος xal Ἡράχλειτος à Βλόσωνος ὁ Ἐφέσιος ἕν εἶναι τὸ πᾶν ἀειχίνη- τὸν [ἀχίνητον vulgo; corr. Zeller] καὶ πεπε- ρασμένον, ἀρχὴν δὲ τὸ πῦρ ἐσχηκέναι, cf. Prol. p. 45. σιν. AETII PLAC.I 6 2—6 PLUTARCHI EPIT. I 6 εξομοιούμενον πᾶσιν. ἔσχον δὲ ἔννοιαν 2 τούτου πρῶτον μὲν ἀπὸ τοῦ χάλλους τῶν ἐμφαινομένων προσλαμβάνοντες. οὐδὲν Ἰὰρ τῶν χαλῶν εἰχῇ xai ὡς 5 ἔτυχε γίνεται, ἀλλὰ μετά τινος τέχνης δημιουγρούσης. χαλὸς δὲ ὁ κόσμος" δῆλον δὲ ix τοῦ σχήματος xol τοῦ χρώματος xal τοῦ μεγέϑους xal τῆς περὶ τὸν χύσμον τῶν ἀστέρων ποιχι- 1 λίας. σφαιροειδὴς γὰρ 6 χόσμος, ὃ πάντων σχημάτων πρωτεύει. μόνον γὰρ τοῦτο τοῖς ἑαυτοῦ μέρεσιν ὅμοι- οὔται" περιφερὴς δὲ ὧν ἔχει τὰ μέρη περιφερῆ διὰ τοῦτο γὰρ χατὰ τὸν i5 Πλάτωνα ἐν τῇ χεφαλῇ τὸ ἱερώτα- τον συνέστηχε νοῦς. xal τὸ χρῶμα δὲ χαλόν. χυανώδει γὰρ χέχρωσται, ὃ πορφύρας μέν ἐστι μελάντερον, στίλ- βουσαν δὲ ἔχει τὴν ποιότητα" xal διὰ 0 ταύτην τὴν αἰτίαν τῷ τῆς χροιᾶς συν- τόνῳ διαχόπτων τηλιχαύτην ἀέρος ἀπόστασιν ἐχ τοσούτων διαστημάτων ϑεωρεῖται. xal ἐκ τοῦ μεγέϑους χαλός. πάντων γὰρ τῶν ὁμογενῶν τὸ περιέ- 25 xov χαλὸν ὡς ζῷον xal δένδρον. ἐπι- 3 τὴν ἐμφαινομένην B. || 10 γὰρ AB: δὲ C || H1 πάντων AB: πάντων τῶν C || 15 Πλά- τῶωνα Tim. p. 44 p sq. || ἱερὸν B [| 17 xoa- γώσει (A)B: corr. Beck | γὰρ om. B || 21 διαχόπτων vulgo: διαχόπτον ABC || ἀέρος AB: τοῦ ἀέρος C || 22 ἀπόστασιν (A)C: σύστα- σιν B || 24 τῶν om. B || περιέχον (A) Athe- nag.: ὑπερέχον B || 25 xal ὡς (?) B TESTIMONIA PLUTARCHI cum ἃ 8. citatum: xal πάλιν ἐν τῷ αὐτῷ βι- βλέ" “ὁρίζονται δὲ τὴν τοῦ ϑεοῦ οὐσίαν οὕτως" πνεῦμα νοερὸν xal πυρῶδες οὐχ ἔχον μὲν μορ- v/v, μεταβάλλον δὲ εἰς ὃ βούλεται xal συν- ἐξομοιούμενον πᾶσιν. ἔσχον δὲ ἔννοιαν τούτου πρῶτον μὲν ἀπὸ τοῦ κάλλους τῶν ἐμφαινομέ- νων προσλαβόντες [προσβαλόντες Aub.) ὡς οὐδὲν τῶν χαλῶν εἰχῇ xai ὡς ἔτυχε γίνεται, ἀλλὰ μετά τινος τέχνης δημιουργούσης᾽. 6 3— 6 respexit Athenagoras suppl. 6.18 χαλὸς μὲν γὰρ ὁ κόσμος καὶ τῷ μεγέϑει περι- ὃ 4 5 STOBAEI ECL. 293 294 AETII PLAC. 1 66— 8 PLUTARCHI EPIT. I 6 τελεῖ τὸ χάλλος τοῦ χόσμου xal ταῦτα τὰ φαινόμενα" 6 μὲν γὰρ λοξὸς χύχλος ἐν οὐρανῷ διαφόροις εἰδώλοις πεποί- χιλται. 5 τῷ δ᾽ ἔνι χαρχίνος ἐστί, λέων ὃ᾽ ἐπὶ τῷ, μετὰ δ᾽ αὐτόν παρϑένος ἠδ᾽ ἐπί οἱ χηλαὶ χαὶ σχορπίος αὐτός τοξευτής τε xal αἰγόχερως, ἐπὶ δ᾽ 10 αἰγοχερῆι ὑδροχόος" δύο δ᾽ αὐτὸν ἐπ᾽ ἰχϑύες ἀστερόεντες. τοὺς δὲ μέτα χριός, ταῦρος δ᾽ ἐπὶ : τῷ δίδυμοί τε. 1: μυρία δ᾽ ἄλλα xai ὁμοίας τοῦ χό- σμου περιχλάσεις πεποίηχεν. ὅϑεν xal Εὐριπίδης φησί" τό τ᾽ ἀστερωπὸν οὐρανοῦ σέλας χρόνου χαλὸν ποίχιλμα τέχτονος 20 σοφοῦ. ἐλάβομεν δὲ ἐχ τούτου ἔννοιαν ϑεοῦ" 1 ταῦτα τὰ B: om. τὰ AC: om. ταῦτα vulgo || 5 τῷ δ᾽ ἐνὶ B: τῷ ἐνὶ (A): τῷ δ᾽ ἔπι C. Arati sunt phaen. 545 —549 || 6 μετὰ δ᾽ αὐτόν, sic cod. G Arati 546; ceteri Arati codd. ἐπ᾽ αὐτὸν vel ὑπ᾽ αὐτόν || 7 ἠδ' BC: 99 A: αἱ δ᾽ Arat. 546 || post xal inserunt ἐπ᾿ αὐτῷ ABC (explicantes ἐπί ot) || 8 τοξευτής B Arat.: τοξό- τῆς A: τοξευτήρ C || αἰγικέρως B || 10 αἰγοχερῷ A: αἰγοχέρω B: αἰγοχέρωτι C: alyoxeprt Arat. 541 cf. 284. 538 || 11 ὑδροχόος C: ὑδρηχόος AB || 12 ἀστερόεντες ABC: ἀστερόωνται Arat, 548 || 15 ὁμοίας (AB): ὁμοίους C || τοῦ χόσμου BC: om. A || 17 Εὐριπίδης immo Critias fr. 1 v. 33. 34 p. 593 N. cf. Prol. p. 59! || 18 τὸν ἀστερωπὸν (A)BC || δέμας Sext. Empir. p. 404, 9 B. || 19 χρόνον (A)BC: corr. Beck e Sexto TESTIMONIA PLUTARCHI ἐγὼν καὶ τῇ διαϑέσει τῶν τε ἐν τῷ λοξιῇ x5- x) xal τῶν περὶ τὴν ἄρχτον xal zi σχήματι σφαιριχιῦ ὄντι. 6 8 Cyrill. 1.1. p. 5l p (— p. Τῦν — Mich. Glye. Annal. II p. 247, 4—7 B cf. Prol. p. 31) ἔφη γάρ zou περὶ αὐτῶν ἰσχνὸς STOBAEI ECL. AETIL PLAC. I 6 8--|ο —— ὦ PLUTARCHI EPIT. I 6 ἀεί τε γὰρ ἥλιος xal σελήνη xal τὰ λοιπὰ τῶν ἄστρων τὴν ὑπόγειον φορὰν ἐνεχϑέντα, ὅμοια μὲν ἀνατέλλει τοῖς χρώμασιν, ἴσα δὲ τοῖς μεγέϑεσι, καὶ 5$ χατὰ τόπους xal κατὰ χρόνους τοὺς αὐτούς. διόπερ οἱ τὸν περὶ τῶν ϑεῶν παραδόντες σεβασμὸν διὰ τριῶν ἐξέϑη.- χαν ἡμῖν εἰδῶν, πρῶτον μὲν τοῦ φυ- σιχοῦ, δεύτερον δὲ τοῦ μυϑιχοῦ, τρίτον 1 δὲ τοῦ τὴν μαρτυρίαν Bx τῶν νόμων εἰληφότος. [διοιχεῖσϑαι] διδάσχεται δὲ τὸ μὲν φυσιχὸν ὑπὸ τῶν φιλοσόφων, τὸ δὲ μυϑιχὸν ὑπὸ τῶν ποιητῶν, τὸ δὲ νομιχὸν bg ἑχάστης ἀεὶ πόλεως συνίσταται. ι5 Διαιρεῖται ὃ ἢ πᾶσα διδαχὴ εἰς 10 εἴδη ἑπτά: χαὶ πρῶτον μὲν τὸ ἐχ τῶν φαινομένων xal μετεώρων: ϑεοῦ Ἰὰρ ἔννοιαν ἔσχον ἀπὸ τῶν φαινο- μένων ἀστέρων ὁρῶντες τούτους με- 230 γάλης συμφωνίας ὄντας αἰτίους, xal τεταγμένως ἡμέραν τε χαὶ νύχτα χει- μῶνά τε χαὶ ϑέρος ἀνατολάς τε xal 1 ὁ ἥλιος C cf. G || 2΄ ἡ σελήνη Duebner cf. G || 2 φορὰν G(A)BC: om. Oyrill. || 6 τῶν AC: om. B || τοὺς ϑεοὺς coni. Reiske || 8 ἡμῖν post 7 τριῶν C: transposui secundum AB || 11 διοικεῖσθαι deleri iussit Reiske. διοι- χεῖται olim scriptum et variam lectionem insequentis vocis esse suspicatus est Wytten- bach. immo vocis συνίσταται. lacunam ante διοιχεῖσϑαι signavit Duebner || 15 δὴ πᾶσα B: δὲ nága A: μὴν πᾶσα C: correxi | 21 τεταγμένως A: τεταγμένους B et Beck: τε- ταγμένας C || ἡμέρας τε καὶ νύχτας C || νύχτα xal χειμῶνα xal ϑέρος A || 22 ἀνατολάς τε καὶ δυσμὰς vulgo ante ἡμέραν collocant. sed for- tasse glossema est, quo addito credo γιγνό- μενα excidisse post ϑέρος TESTIMONIA PLUTARCHI ὧν ἄγαν ὁ Πλούταρχος ἐν τῷ πρώτῳ βι- βλίῳ φυσικῶν δογμάτων συναγωγῆς" ᾿ἔλαβον δὲ ἐχ τούτου ἔννοιαν ϑεοῦ" ἀεί τε γὰρ ἥλιος καὶ σελήνη καὶ τὰ λοιπὰ τῶν ἄστρων τὴν ὑπόγειον ἐνεχϑέντα ὅμοια μὲν ἀνατέλλει τοῖς χρώμασιν, ἴσα δὲ τοῖς μεγέϑεσι, καὶ κατὰ τόπους xal χατὰ χρύνους τοὺς αὐτούς. STOBAEI ECL. 2025 200 AETII PLAC. I 6 10—15 PLUTARCHI EPIT. I 6 STOBAEI ECL. δυσμὰς xal τὰ ὑπὸ τῆς γῆς ζῳογονού- μενα xal καρπογονούμενα. διὸ πατὴρ ll μὲν ἔδοξεν αὐτοῖς οὐρανὸς ὑπάρχειν, μήτηρ δὲ γῆ" τούτων δὲ ὁ μὲν πατὴρ ὁ διὰ τὸ τὰς τῶν ὑδάτων ἐχχύσεις σπερμάτων ἔχειν τάξιν, $ δὲ [i7] μήτηρ διὰ τὸ δέχεσθαι ταῦτα xal τίχτειν. βλέποντες δὲ τοὺς ἀστέρας ἀεὶ ϑέοντας αἰτίους τε τοῦ ϑεωρεῖν 10 ἡμᾷς ἥλιον xal σελήνην ϑεοὺς προση- γόρευσαν. εἰς δεύτερον δὲ xal τρίτον 12 τόπον τοὺς ϑεοὺς διεῖλον εἴς τε τὸ βλάπτον χαὶ τὸ ὠφελοῦν: χαὶ τοὺς μὲν ὠφελοῦντας Δία Ἥραν Ἑρμῆν 1 Δήμητραν, τοὺς δὲ βλάπτοντας Iowa Ἐρινύας Ἄρην, τούτους ἀφοσιούμενοι χαλεποὺς ὄντας xal βιαίους. τέταρτον 13 χαὶ πέμπτον προστεϑείχασι τοῖς πρά- μασι xal τοῖς πάϑεσι, παϑῶν μὲν 0 Ἔρωτα ᾿Αφροδίτην Πόϑον, πραγμᾶ- των δὲ Ἐλπίδα Δίχην Εὐνομίαν. ἔχτον δὲ τόπον προσέλαβον τὸ ὑπὸ τῶν 14 ποιητῶν πεπλασμένον. Ἡσίοδος γὰρ βουλόμενος τοῖς γενητοῖς ϑεοὺς "5 πατέρας συστῆσαι εἰσήγαγε τοιούτους αὐτοῖς γεννήτορας Κοῖόν τε Κρεῖόν 0' Ὑπερίονα 4 Ἰαπετόν τε. διὰ τοῦτο χαὶ μυϑιχὸν χέχλη- 15 80 ται. ἕβδομον δὲ χαὶ ἐπὶ πᾶσι τὸ διὰ τὰς εἰς τὸν χοινὸν βίον εὐερ- 1 τῆς om. B || 3 αὐτοῖς AB: αὐτοῖς ὁ C || 4 γῆ AB: τούτων ἡ γῆ C: ἡ γῆ vulgo || 4 ὁ μὲν πατὴρ B: ὁ ἀὴρ πατὴρ A: ὁ μὲν ἀὴρ πατὴρ C: vulgo ὃ μὲν οὐρανὸς πατὴρ !| 6 σπέρματος Beck || γῆ inclusi || 9 ἀεὶ ante 8 τοὺς C: recte AB || 10 ἡμᾶς (A)C: ἡμῖν B || ἥλιον καὶ AB: ἥλιόν τε xat C. [| 18 εἰσί τε Β || 14 προσηγόγευσαν desiderat Reiske || 17 τούτοις B || 19 πάϑεσι καϑάπερ ἔρωτα (AB)C: corr. Usener postquam παϑῶν μὲν ante χαϑάπερ desideravit Reiske || 22 προσέλαβον B: προσέλαβε (A)C cf. v. 18 || 23 πεπλασμένον sc. εἶδος cf. $ 10 || ἩΗσίοδος Theog. 134 || 24 ϑεοῖς (A)BC: correxi || 26 αὐτὸς (A)BC: corr. Wyttenbach AETII PLAC. I 6 15,16 7 1 291 HH —— MÀ ———! un IQ PLUTARCHI EPIT. I 7 STOBAEI ECL. 1 1 [2] γεσίας ἐχτετιμημένον, ἀνθρώπινον δὲ γεννηϑέν, ὡς Ἡραχλέα ὡς Διοσκόρους ὡς Διόνυσον. ἀνϑρωποειδεῖς δ᾽ αὐτοὺς 16 ἔφασαν εἶναι, διότι τῶν μὲν ἁπάντων 5 τὸ ϑεῖον χυριώτατον, τῶν δὲ ζῴων ἄνϑρωπος χαάλλιστον, χεχοσμημένον ἀρετῇ διαφόρως χατὰ τὴν τοῦ νοῦ σύστασιν" [τὸ χράτιστον.] τοῖς οὖν ἀρι- στεύουσι τὸ χράτιστον ὁμοίως T xai 10 χαλῶς ἔχειν διενοήϑησαν. C. Τίς ἐστιν ὁ ϑεός. 6 35 Περὶ ϑεοῦ. E XIV 161 Ἔνιοι τῶν φιλοσόφων χαϑάπερ Διαγόρας ὁ Μήλιος χαὶ Θεόδωρος i56 Κυρηναῖος xai Εὐήμερος 6 Te- γεάτης χαϑόλου φασὶ μὴ slvat ϑεούς. τὸν δὲ Εὐήμερον χαὶ Καλλίμαχος — 1 ἀνθρώπινον B: ἀνθρώπινα A; ἀνθρωπίνως titulum plenum dedi in indice p. 270 : € || 2 γεννηϑέντα AB: γεννηθέντας C: verum sprevit Beck || ZpaxAzv B || διοσχόρους AB: διοσχούρους C || 6 ἄνϑρωπος vulgo: correxi || χεχοσμημένον BC: xal χοσμημένον pr. A: xal χεχοσμημένον vulgo || 8 an διαφόρῳ || τοῦ om. A | τὸ χράτιστον aut dittographia est cf. v. 9 aut varia lectio antecedentis χάλλι- στον || 9 καὶ καλῶς corruptum. fortasse χατὰ χάλλος 'principibus viris numen [cf. τὸ κρεῖττον] esse forma simile || 11 ἐστιν (A): ἐστιν om. BC || 13 de 7 1—10 dixi Prol. 5854. || 14 Μήλιος GC: Μιλήσιος E (Theodoret.] (A)B cf. Prol. p. 14 || 15 Κυρηναϊχὸς E item p. 29841 TESTIMONIA PLUTARCHI 71 Theodoret. II 112 (III4) ex Eusebio: xal φεύξεται μὲν Διαγόρου τοῦ Μιλησίου xal τοῦ Κυρηναϊχοῦ Θεοδώρου xal Εὐημέρου τοῦ Τεγεάτου τὸ ἄϑεον. τούτους γὰρ ὁ Πλοῦύ - ταρχος ἔφησε μηδένα νενομιχέναι ϑεόν. Schol. ad Tzetz. alleg. ap. Cram. A. O. III 380, 12 (Matrang. anecd. gr. p. 609) ἀλέαι αἱ ἐχχλησίαι καλοῦνται ἀπὸ τοῦ συναϑροίζεσθϑαι ἐχεῖ ὡς xal Καλλίμαχός φησι" "elg τὸ προ- τείχευς ἱερὸν ἀλέες δεῦτε οὗ τὸν πάλαι γάλχειον & πλάσας Zàva γέρων ἀλαζὼν [schol. y. d. ὁ ἄϑεος Εὐήμερος} ἄδιχα βιβλία ψύχει." 208 AETII PLAC. I 71.2 PLUTA RCHI EPIT. I7 ὃ Κυρηναῖος αἰνίττεται ἐν τοῖς ἰάμβοις γράφων" εἰς τὸ πρὸ τείχευς ἱερὸν ἀλέες δεῦτε, οὗ τὸν πάλαι [Παγχαῖον ὃ πλάσας 5 Zàva γέρων ἀλαζὼν ἄδιχα βιβλία ψήχει. ταῦτ᾽ ἔστι τὰ περὶ τοῦ μὴ εἶναι ϑεούς. xài Εὐριπίδης δὲ 6 τραγῳδοποιὸς 2 ἀποχαλύψασϑαι μὲν οὐχ ἠϑέλησε δε- 1 δοιχὼς τὸν Ἄρειον πάγον, ἐνέφηνε δὲ τοῦτον τὸν τρόπον: τὸν γὰρ Σίσυφον εἰσήγαγε προστάτην ταύτης τῆς δόξης xal συνηγόρησεν αὐτοῦ ταύτῃ cT Ἰνώμῃ: ιὸ ἦν, γάρ, χρόνος, φησίν, ὅτ᾽ ἣν ἄταχτος ἀνθρώπων βίος xal θηριώδης ἰσχύος ὃ᾽ ὑπηρέτης. ἔπειτα φησὶ τὴν ἀνομίαν λυϑῆναι νό- μων εἰσαγωγῇ. ἐπεὶ γὰρ 6 νόμος τὰ 230 φανερὰ τῶν ἀδιχημάτων εἴργειν ἠδύ- vato, χρύφα δὲ ἠδίχουν πολλοί, τότε τις Gogh; ἀνὴρ ἐπέστησεν, ὡς δεῖ ψευδεῖ λόγῳ τυφλῶσαι τὴν ἀλήϑειαν χαὶ πεῖσαι τοὺς ἀνθρώπους, 2. ὡς ἔστι δαίμων ἀφϑίτῳ Dn v βίῳ, ὃς ταῦτ᾽ ἀχούει χαὶ βλέπει φρονεῖ T ἄγαν. 2 γράφων --- ϑεούς v. Τ om. E || 3 fr. 86 || πρὸ om.B || ἱρὸν Meineke | 4 χάλχεον (A)BC οἵ, Tzetz.: corr. Bentley || 6 ψύχει (A)B: corr. Bentley, ψήχων rectius Sextus adv. math. IX 51: ψῦχε C, unde ψῆχε Duebner || 7 τὰ BC: om. Α || E5ptz(ózc cf. ad p.2942 17 || 8 δὲ E[re]AB: om. C | 11 τοῦτο om. τὸν τρόπον E[nre1:] || 13 συνηγόρησεν EAB: συνηγόρευσεν € || 13 ταύτῃ om. E || 15 ἦν γὰρ — ἀνθρώπου p. 299a 17 om. E || 15—1' sunt versus Critiae fr. 1 v. 12 p. 598 N. || ἦν ἄταχτος B: ord. inv. (A)C || 16 βίου B | 17 ἰσχυρός B || 19 nisi ἐπεὶ V ἄρα placet, Critiae illud v. 9 ἔπειτ᾽ ἐπειδὴ scribes || 20 ἠδύνατο B cf. p. 292a 7: ἐδύνατο (A)C || 21 χρύφα τε (A)BC: corr. Nauck || 22 δεῖ ADC: δεῖ ἀεὶ vulgo |! 23 versus Critiae 26 respicitur ψευδεῖ χαλύψας τὴν ἀλήϑειαν λόγῳ || 25. 26 Critiae vv. 17. 18 || 26 Sextus discrepat 1. e. $ 54 STOBAEI ECL. I 1 (2) AETII PLAC. 1 7 3—6 PLUTARCHI EPIT. T 7 ἀναιρείσϑω γάρ, φησίν, ὁ ποιητιχὸς 3 λῆρος σὺν Καλλιμάχῳ τῷ λέγοντι" εἰ ϑεὸν οἶσϑα, ἴσϑι ὅτι xal ῥέξαι δαίμονι πᾶν δυ- δ νατήν. οὐδὲ γὰρ ὃ ϑεὸς δύναται πᾶν ποιεῖν" ἐπεί τοί γε εἰ ϑεός ἐστι, ποιείτω τὴν χιόνα μέλαιναν τὸ δὲ πῦρ ψυχρὸν τὸ δὲ χαϑήμενον ὀρϑὸν χαὶ τὸ ἐναντίον. 1 χαὶ γὰρ Πλάτων ὁ μεγαλόφωνος 4 εἰπών '6 ϑεὸς ἔπλασε τὸν χύσμον πρὸς ἑαυτοῦ ὑπόδειγμα᾽ ὄζει λήρου βεχχεσελήνου χατά qe τοὺς τῆς ἀρ- χαίας χωμῳδίας ποιητάς. πῶς γὰρ 15 αὑτῷ ἀτενίζων ἔπλασεν; ἢ πῶς σφαι- ροειδῇ τὸν Üsóv, ὄντα ταπεινότερον ἀνθρώπου; E XIV 162 ὃ δὲ ᾿Αναξαγόρας φησίν, ὡς εἴστή- 5 30 χεὶ χατ᾽ ἀρχὰς τὰ σώματα. νοῦς δὲ αὐτὰ διεχόσμησε ϑεοῦ xal τὰς γενέσεις τῶν ὅλων ἐποίησεν. 6 δὲ Πλάτων οὐχ ὃ ἑστηχότα ὑπέϑετο τὰ πρῶτα σώματα, ἀτάχτως δὲ χινούμενα" διὸ χαὶ ὁ ϑεός, φη- 1 ἀναιρείσϑω ABC: ἀνῃρήσϑω ante Duebne- rum edebatur || grsív cf. Prol. p.59 || 2 σὺν ἐν (A)C: ἀν B || Καλλιμάχῳ fr. 137. Schn. || 4 δαίμονι ῥέξαι legebant ante Beckium : recte ABC || 6 πᾶν BC: περὶ A || 8 τὸ post ψυχρὸν (A)C: τὸν B || 10 ὁ μεγαλόφωνος cf. Prol. p.17. 262 || 12 ἑαυτὸν ABC || 13 κατά τε B || 14 ποιητάς Aristoph. Nub. 398 || yàp om. B || 15 ἀτενίζων cum dativo soloecum cf. Lucas act, apost. 3, 12. ev. 4, 20. 22, 56. v. Prol. p. 59 || πῶς post ἢ om. B || 16 ὄντα susp. Wyt- tenbach, qui νοεῖ vel οἷόν τ᾽ elvat tentat. lacu- nam post óvza indicavit Duebner, quam Beck explet φησίν coniciendo, Corsinus εἶπε. immo audiendum ἔπλασεν: aut quomodo globosum deum finrit qualis homine inferior esset || 20 τὰ γρήματα Schaubach, sed loquitur Epicu- reus philosophus || 20 δὲ E: om. ABC || 24 xai ὁ ϑεός C: ὁ ϑεός E[pcro]: xai ϑεός (A)B || ' φησίν Tim. p. 304 εἰς τάξιν αὐτὸ ἤγαγεν Ex τῆς STOBAEI ECL. I 1 (2) 299 300 AETII PLAC. I 76--9 PLUTARCHI EPIT. I 7 σίν, ἐπιστήσας, ὡς τάξις ἀταξίας ἐστὶ βελτίων, διεχόσμησεν αὐτά. E XIV 163 - χοινῶς οὖν ἁμαρτάνουσιν ἀμφότε- 7 ὅροι, ὅτι τὸν ϑεὸν ἐποίησαν ἐπιστρε- φόμενον τῶν ἀνθρωπίνων xal τούτου χάριν τὸν χόσμον χατασχευάζοντα"' τὸ γὰρ μαχάριον xal ἄφϑαρτον ζῷον, πεπληρωμένον τε πᾶσι τοῖς ἀγαϑοῖς 10xal xaxoü παντὸς ἄδεχτον, ὅλον ὃν περὶ τὴν συνοχὴν τῆς ἰδίας εὐδαι- μονίας τε xal ἀφϑαρσίας, ἀνεπιστρεφές ἐστι τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων᾽ xa- χοδαίμων δ᾽ ἄν εἴη ἐργάτου δίχην 15 xal τέχτονος ἀχϑοφορῶν xal μεριμνῶν εἰς τὴν τοῦ χόσμου χατασχευήν. E XIV 16 4 xal πάλιν 6 ϑεός, ὃν λέγουσιν, ἤτοι τὸν ἔμπροσϑεν αἰῶνα οὐχ ἦν ὅτε ἦν 20 ἀχίνητα τὰ σώματα T, ἀτάχτως ἐχινεῖτο ἢ ἐχοιμᾶτο ἢ ἐγρηγόρει ἢ οὐδέτερον τούτων. xal οὔτε τὸ πρῶτον ἔστι δέ- ξασϑαι, 6 γὰρ ϑεὸς αἰώνιος, οὔτε τὸ δεύτερον" εἰ γὰρ ἐχοιμᾶτο ἐξ αἰῶνος 30 ὃ ϑεός, ἐτεϑνήχει, αἰώνιος γάρ ὕπνος ϑανατός ἐστιν’ ἀλλά γε ἄδεχτος ὕπνου ὃ ϑεός, τὸ γὰρ ἀϑάνατον τοῦ ϑεοῦ xal τὸ ἐγγὺς ϑανάτου πολὺ χεχώρισται. E XIV 16 5 30 εἰ δὲ ἦν ὁ ϑεὸς ἐγρηγορώς, ἤτοι àvé- ἀταξίας ἡγησάμενος ἐχεῖνο τούτου πάντως ἄμεινον || 2 αὐτά E: ταῦτα (A)BC || 4 xot- νῶς οὖν om. E addito δὲ post ἁμαρτάνου- σιν || 6 xal E: ἢ xat (A)BC || 9 πεπλη- popévov E cf. p. 3018 1: συμπεπληρωμένον (A)BC || 9 τε om. E[sc:] || 11 τὴν συνοχὴν EBC: τὸ συνεχὲς A || 12 τε EAB: om. € || 18 ὃ λέγουσιν B || 20 ἣ ὅτε ἀτάχτως E cf. Prol. p.8 || 22 xai οὔτε (A)C: xal οὔποτε B: οὐδὲ E || 23 πῶς [πᾶς n] γὰρ ϑεὸς E || 26 8dva- τός E: ὁ ϑάνατός (A)BC || ἀλλά γε ἄδεχτος E cf. v. 10: ἀλλ᾽ οὔτε δεχτιχὺὸς (A)BC || 27 ὁ ϑεός E: ὁ om. (A)BC || ἀϑάνατον xai τοῦ ϑεοῦ ἐγγὺς ὕπνου E. || 30 ἐνέλειπεν (A)E(pr]C: ἐνέλιπεν BE [vulg.) e STOBAEI ECL. I 1 (2] AETII PLAC. 1735.1 PLUTARCHI EPIT. I 7 λειπεν εἰς εὐδαιμονίαν ἢ πεπλήρωτο μαχαριότητι' xal οὔτε χατὰ τὸ πρῶ- τὸν μαχάριός ἐστιν 6 ϑεός, τὸ γὰρ ἐλλεῖπον εἰς εὐδαιμονίαν οὐ μακάριον, δ οὔτε χατὰ τὸ δεύτερον. μηδὲν γὰρ ἐλλείπων χεναῖς ἔμελλεν ἐπιχειρεῖν πράξεσι. πῶς δὲ εἴπερ ὁ ϑεὸς ἔστι 10 xai τῇ τούτου φροντίδι τὰ xaT ἀν- ϑρωπον οἰχονομεῖται, τὸ μὲν χίβδηλον 1 εὐτυχεῖ. τὸ δὲ ἀστεῖον τἀναντία πά- σχει; ᾿Αγαμέμνων τε γὰρ ἀμφότερον βασιλεύς τ ἀγαϑὸς χρα- τερός T αἰχμητὴς ὑπὸ μοιχοῦ xal μοιχαλίδος ἡττηϑεὶς 15 ἐδολοφονήϑη, xal ὃ τούτου ὃὲ συγγε- νὴς Ἡραχλῆς πολλὰ τῶν ἐπιλυμαινο- μένων τὸν ἀνθρώπινον βίον χαϑάρας ὑπὸ Δηιανείρας φαρμαχευϑεὶς ἐδολο- φονήϑη. 230 E XIV 16 6 Θαλῆς νοῦν τοῦ χόσμου τὸν ϑεόν. 11 1 πεπλήρωτο ἐν μαχαριότητι E: πεπληρώχει μαχαριότητα (μαχραριό superscr. x B) (Α)Β0: ἐπεπλήρωτο εἰς μαχαριότητα Reiske, sed cf. p.3002 9. in Eusebii ἐν non latet ἄν cf. 8 || 3 ἐστι μαχάριος E || τὸ — μαχάριον om. B || 5 γὰρ E: δὲ (A)BC || 7 ἐστι (A)BC: om. E([prer] || 8 τὰ om. A || «à πάντα οἰχονομεῖται τὰ xac ἄνϑρωπον E(cre] || 10 τὸ ἐναντίον E || 11 τε γὰρ E(A)C: γὰρ om. B || 12 Γ 179 || 14 μοι- γαλίδος E vulgo: μοιχάδος ABC cf. Prol. p.59 || 15 καὶ — ἐδολοφονήϑη om. B || 18 ἐδολοφο- γήϑη iteratum susp. Beck || 21 Θαλῆς τὸν χόσμον εἶναι τὸν ϑεόν E[ppEr]: 9. τοῦ κόσμου εἶναι ϑεόν E[c] || τὸν ϑεὸν ΕΓ ΒΡΕΕ]Θ Cyrill: τὸν om. E(c( A)BC TESTIMONIA PLUTARCHI 7 11 Athenagor. suppl. c. 23 θαλῆς διαιρεῖ ὡς οἱ τὰ ἐκείνου ἀχριβοῦντες μνημο- νεύουσιν εἰς ϑεόν, εἰς δαίμονας, εἰς ἥρωας (cf. ad I 8 2], ἀλλὰ ϑεὸν μὲν τὸν νοῦν τοῦ κόσμου ἄγει. Cyrill. c. Iul. II. p. 28c θαλῆς piv οὖν ὁ Μιλήσιος νοῦν τοῦ κόσμου φησὶν εἶναι τὸν ϑεόν. — ÁÁ—— a À— ÀÓÁ—— 301 STOBAEI ECL. I 1 [2 99] Θαλῆς νοῦν τοῦ χόσμου τὸν ϑεόν, τὸ δὲ πᾶν ἔμψυχον ἅμα καὶ δαιμό- νων πλῆρες" διήχειν δὲ χαὶ διὰ τοῦ 302. AETII PLAC. I 7 11—19 - M —————nÓM M HÀ PLUTARCHI EPIT. I 7 STOBAEI ECL. I 1 [2 9] στοιχειώδους ὑγροῦ δύναμιν ϑείαν χι- νητιχὴν αὐτοῦ. ; ᾿Αναξίμανδρος ἀπεφήνατο τοὺ ἀπείρους οὐρανοὺς ϑεούς. ι3. ᾿Αναξιμένης τὸν ἀέρα. δεῖ δ᾽ s ὑπαχούειν ἐπὶ τῶν οὕτως λεγομένων τὰς ἐνδιηχούσας τοῖς στοιχείοις ἢ τοῖς σώμασι δυνάμεις. 14 ᾿Αρχέλαος ἀέρα xal νοῦν τὸν ϑεόν, οὐ μέντοι χοσμοποιὸν τὸν νοῦν. 1o 15. Avataqópas νοῦν χοσμοποιὸν τὸν ϑεόν. Δημόχριτος νοῦν τὸν ϑεὼὸν ἐν πυρὶ σφαιροειδεῖ. Διογένης χαὶ Κλεάνθης καὶ τὸ Οἰνοπίδης τὴν τοῦ χύσμου ψυχήν. Πυϑαγόρας τῶν ἀρχῶν τὴν po-18 Πυϑαγόρας τῶν ἀρχῶν τὴν [μὲν] νάδα ϑεὸν xal τἀγαϑόν, Tr; ἐστὶν μονάδα ϑεὸν xai τἀγαϑόν, ἥτις ἐστὶν $ τοῦ ἑνὸς φύσις, αὐτὸς ὁ νοῦς τὴν ἢ τοῦ ἑνὸς φύσις, αὐτὸς 6 νοῦς, xai δ᾽ τὴν ἀόριστον δυάδα xal τὸ xaxóv, w δ᾽ ἀόριστον δυάδα δαίμονα χαὶ τὸ χα- 10 χόν, περὶ ἦν ἐστι τὸ ὑλιχὸν πλῆϑος. περὶ ἦν ἐστι τὸ ὁλιχὸν πλῆϑος. 19 Ποσειδώνιος πνεῦμα νοερὸν xal ᾿Αναξίμανῶρος τοὺς ἀπείρους οὐ- 12 ρανοὺς ϑεοός. Δημόχριτος νοῦν τὸν ϑεὸν ἐνὶ πυρὶ σφαιροειδεῖ Ὁ τὴν τοῦ χόσμου ψυχήν. 11 1 ἀπείρους νοῦς α: ἀπείρους κόσμους Cyrill. : ἀστέρας οὐρανίους (EJ(A)BC cf. Prol. p. 11 || 3 νοῦν τὸν om. E || àv πυρὶ σφαιροειδεῖ (σφαι- ροειδῇ E) EG Cyrill: ἐμπυροειδῇ (A)BC || 5 male continuavit Plutarchus Democrito cf. Prol. p. 63 || τοῦ om. E[cre1] || 6 τὴν EGA: τὴν piv BC || 8 ὁ om. € || 9 δυάδα xal E || 10 post πλῆϑος addunt ἔστι δὲ xai ὁρατὸς ὁ χόσμος (A)BC: om. E. novit inter- polationem iam G qui contraxit περὶ ἦν ἐστιν ὁ ὁρατὸς κόσμος. cf. I 113 TESTIMONIA PLUTARCHI 7 12 Cyrill. 1. c. post $$ 16. 17 'Ava&t- pavbpoc δὲ οἶμον ὥσπερ ἑτέραν ὁλοτρόπως ἰὼν ϑεὸν διορίζεται εἶναι τοὺς ἀπείρους κόσμους οὐχ οἵδ᾽ ὅτι λέγων. 16. 17 Idem post $ 11 Δημόκχριτος δὲ ὁ ᾿Αβδηρίτης συμφέρεται μὲν χατά ct, προσ- ἐπάγει δέ τι xal ἕτερον᾽ νοῦν μὲν γὰρ εἶναι τὸν ϑεὸν ἰσχυρίζεται χαὶ αὐτός, πλὴν ἐν πυρὶ σφαιροειδεῖ, xal αὐτὸν εἶναι τὴν τοῦ κόσμου ψυχήν. πυρῶδες, οὐχ ἔχον μὲν μορφὴν μετα- 5 δεῖ sic A: χρὴ rec. man. superser. in F 1 ἐνδιηχούσας C: ἐνδιοιχούσας Ε΄ cf. $$ 11. 30. 33 Meineke adn. crit. ad ecl. I p. xvii 11 μὲν A: inclusi οὗ, v. 19 xai 18 τοῦ νοὸς A quod frustra tutabatur Heeren: corr. Meineke 20 δαίμονα post δυάδα addidit Heeren AETII PLAC, I 7 19 -» 208 UnA——— RÀ " PLUTARCHI EPIT. I 7 STOBAEKI ECL. ΕἸ (2 29] βάλλον δὲ εἰς ὃ βούλεται xal συνεξο- μοιούμενον πᾶσιν. 30 Σπεύσιππος τὸν νοῦν οὔτε τῷ ἑνὶ οὔτε τῷ ἀγαϑῷ τὸν αὐτόν. ἰδιο- qui, δέ. 5 21. Κριτόλαος xa Διόδωρος 6 Τύριος νοῦν dz! αἰϑέρος ἀπαϑοῦς. 22 Ἡράκχλειτος τὸ περιοδιχὸν πῦρ ἀίδιον, εἱμαρμένην δὲ λόγον ἐχ τῆς ἐναντιοδρομίας δημιουργὸν τῶν ὄντων. τὸ 33. Φήνων 6 Στωιχὴὸς νοῦν χόσμου πύρινον. 34 Μνήσαρχος τὸν χύσμον τὴν πρώ- τὴν οὐσίαν ἔχοντα ἀπὸ πνεύματος. 35 Βόηϑος τὸν αἰϑέρα ϑεὸν ἀπεφή- 1 νατο. 36 Παρμενίδης τὸ ἀχίνητον xai πε- περασμένον σφαιροειδές. 91] Μέλισσος καὶ Ζήνων τὸ ἕν χαὶ πᾶν, xal μόνον ἀΐδιον xal ἄπειρον Ὁ 28 τὸ ἕν. χαὶ τὸ μὲν ἕν τὴν ἀνάγχην, ὕλην δὲ αὐτῆς τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, εἴδη δὲ τὸ νεῖχος χαὶ τὴν φιλίαν. λέγει δὲ χαὶ τὰ στοιχεῖα ϑεοὺς χαὶ τὸ μῖγμα τούτων τὸν χόσμον. χαὶ Ὁ» 4 προστ ἀναλυϑήσεται τὸ μονοειδές" καὶ ϑείας μὲν οἴεται τὰς ψυχάς, ϑείους δὲ χαὶ τοὺς μετέχοντας αὐτῶν χαϑαροὺς χαϑαρῶς. 29 Πολέμων τὸν χόσμον ϑεὸν ἀπε- ἢ φήνατο. 11 χόσμον A: corr. Krische || 14 ἐπὶ A: corr. Meineke cl. $21 || 21 Empedoclis no- men intercidisse recte putavit Heeren quod pro ὕλην δὲ αὐτῆς restituere volebat. lemma in ἕν xal v.21 latere credebat Krische || 23 φι- λονειχίαν F: recte C || 26 προσταναλυϑήσεται F: προστανλυϑήσεται C: πρὸς ταῦτα ἀναλυϑήσε- ται Vaticanus vulgo, unde Heeren τὸ πολυει- δές, Meineke τὸ ὁμοειδές tentabant. aliter Sturz ὃς xal ἀναλυϑήσεται εἰς τὸ μονοειδές et Usener xal πρότερον, (ig ὃ xal) ἀναλυϑή- σεται, τὸ μονοειδές. plus intercidisse videtur, quod expleas ex Ar. d. gen. et int. I 1 p.31543 cf. Philopon. f. 53 30 sqq. 304 .- PLUTARCHI EPIT. 1 7 E XIV 16 7 30 Πλάτων τὸ ἕν, τὸ μονοφυές, 1531 μοναδιχόν, τὸ ὄντως ὄν, τἀγαϑόν" πάντα δὲ ταῦτα τῶν ὀνομάτων εἰς τὸν ὁ γοῦν σπεύδει" νοῦς οὖν ὁ ϑεός, χω- ριστὸν εἶδος, τουτέστι τὸ ἀμιγὲς πάσης ὕλης χαὶ μηδενὶ παϑητῷ συμπεπλεγ- μένον. 2 Σωχράτης xal Πλάτων E(A)BC: Πλά- τῶν omissa interpolatione G cf. c. 3 1 103 Prol. p. 18 || ante ἕν om. τὸ E || τὸ abco- φυές xal μονοφυές A: τὸ μονοφυὲς xal αὐτο- φυές BC: om. καὶ αὐτοφυές E || 3 óv E: om. (A)BC || ἀγαϑὸν (E)(A)BC: correxi cf. $ 18 || 5 σπεύδειν E. || 7 xal EG: om. ABC AETII PLAC. I 730. 31 STOBAEI ECL. I 1 (2 29] Ξενοχράτης ᾿Αγαϑήνορος Καλχη- δόνιος τὴν μονάδα χαὶ τὴν δυάδα ϑεούς, τὴν μὲν ὡς ἄρρενα πατρὸς ἔχουσαν τάξιν ἐν οὐρανῷ βασιλεύου- σαν, ἥντινα προσαγορεύει χαὶ Ζῆνα xal περιττὸν xal νοῦν, ὅστις ἐστὶν αὐτῷ πρῶτος ϑεύς" τὴν δ᾽ ὡς ϑή- λειαν, μητρὸς ϑεῶν δίχην, τῆς ὑπὸ τὸν οὐρανὸν λήξεως ἡγουμένην, Tus ἐστὶν αὐτῷ Ψυχὴ τοῦ παντός. ϑεὸν 10 δ᾽ εἶναι χαὶ τὸν οὐρανὸν χαὶ τοὺς ἀστέρας πυρώδεις ὀλυμπίους ϑεούς, xal ἑτέρους ὑποσελήνους δαίμονας ἀοράτους. ἀρέσχει δὲ xal αὐτῷ ener χαὶ ἐνδιήχειν τοῖς ὅλι- 15 χοῖς στοιχείοις. τούτων δὲ τὴν μὲν eene enne ἀειδῆ προσαγορεύει, τὴν δὲ διὰ τοῦ ὑγροῦ Ποσειδῶνα, τὴν δὲ διὰ τῆς γῆς φυτοσπόρον Δήμητρα. ταῦτα δὲ χορηγήσας τοῖς Στωιχοῖς » τὰ πρότερα παρὰ τοῦ Πλάτωνος μεταπέφραχεν. Πλάτων δὲ τὸ ἕν, τὸ μονοφυές, τὸ μοναδιχόν, τὸ ὄντως ὄν, τἀγαϑόν. πάντα δὲ τὰ τοιαῦτα τῶν ὀνομάτων 25 εἰς τὸν νοῦν σπεύδει. νοῦς οὖν ὃ ϑεός, χωριστὸν εἶδος: τὸ δὲ χωρι- στὸν ἀχουέσϑω τὸ ἀμιγὲς πάσης ὕλης χαὶ μηδενὶ τῶν σωματιχῶν συμπεπλεγμένον, μηδὲ τῷ παϑητῷ 90 τῆς φύσεως συμπαϑές. τούτου δὲ πατρὸς xal ποιητοῦ τὰ ἄλλα ϑεῖα ἔχ- 1 Καλχηδόνιος A εἴ. Krische p. 319 || 9 ἡγου- μένης F: recte C || 14 dpéaxezat δὲ xal αὐτός À: corr. Krische et Heeren || 15 lacunam ΧΥῚ litter. intermittit Εἰ: ϑείας elvat δυνάμεις explet verisimiliter Zeller post Krischeum || 17 lacun. xv litter. F, tum ἀειδῇ A: διὰ τοῦ ἀέρος Ἥραν explet Heereu, δι ἀέρος ἐνεργοῦσαν δύναμιν Ἥραν Meineke. sed ἀειδῆ, videtur explicandum Ἅιδην || 19 φυτοσπόρου Preller || Δήμητραν A || 30 συμπεπνιγμένον A || τῷ πάϑει τὸ A : ' possis igitur τῷ πάϑει cj Meineke: τῷ παϑητῷ rest. Heeren || 32 ἔγγονα hic et infra p. 305 A AETII PLAC,. I 7 31—33 PLUTARCHI EPIT. I 7 E XIV 168 ᾿Αριστοτέλης τὸν μὲν ἀνωτάτω 32 ϑεὸν εἶδος χωριστόν, ἐπιβεβηχότα τῇ σφαίρᾳ τοῦ παντός, ἥτις ἐστὶν αἰϑέ- 5 ptov σῶμα, τὸ πέμπτον ὑπ᾽ αὐτοῦ χαλούμενον- διῃρημένου δὲ τούτου χατὰ σφαίρας τῇ μὲν φύσει συναφεῖς, τῷ λόγῳ δὲ χεχωρισμένας, ἑχάστην οἴεται τῶν σφαιρῶν ζῷον εἶναι σύν- 1 Üerov ix σώματος xal ψυχῆς, ὧν τὸ μὲν σῶμα ἐστιν αἰϑέριον, κινούμενον χυχλοφοριχῶς, T, ψυχὴ δὲ λόγος ἀχίνη- τος, αἴτιος τῆς χινήσεως xa7 ἐνέργειαν. E XIV 169 1 Οἱ Στωιχοὶ νοερὸν ϑεὸν ἀποφαί- 33 11 ἐστιν σῶμα E[cro] || 12 ἀκίνητος G(A)B cf. Athenag.: ἀειχίνητος E [cre1] || 13 τῆς οπι. B || 15 νοερὸν E: κοινότερον (A)BC cf. Prol. p.9 TESTIMONIA PLUTARCHI 7 32 Cyrill. c. Iul. p.28 κ ὁ δὲ πλείστην ἔχων xal οὐχ ἔξω ϑαύματος εἰς βασάνους ἐννοιῶν τὴν δείνωσιν, τὸν ᾿Αριστοτέλη λέγω τὸν Σταγει- ρίτην τὸν Πλάτωνος φοιτητήν, εἶδος μὲν χω- ριστὸν ὀνομάζει τὸν ϑεόν, ἐπιβῆναι δὲ διατείνε- ται τῇ τοῦ παντὸς σφαίρᾳ. Athenag. c. 6 ὁ δὲ ᾿Αριστοτέλης καὶ οἱ ἀπ᾽ αὐτοῦ ἕνα ἄγον- τες οἱονεὶ ζῷον σύνϑετον ix ψυχῆς xal σώμα- τὸς συνεστηχότα λέγουσι τὸν ϑεόν, σῶμα μὲν αὐτοῦ τὸ αἰϑέριον νομίζοντες τούς τε πλανω- μένους ἀστέρας καὶ τὴν σφαῖραν τῶν ἀπλανῶν κινούμενα χυχλοφορητιχῶς, ψυχὴν δὲ τὸν ἐπὶ τῇ κινήσει τοῦ σώματος λόγον, αὐτὸν μὲν οὐ κινούμενον, αἴτιον δὲ τῆς τούτου χινήσεως Tt- νόμενον. 33 Cyrill. 1. c. «el μὴν xal οἱ καλούμε- vot Στωιχοὶ ϑεὸν εἶναί φασι πῦρ τεχνιχὸν ὁδῷ βαδίζον ἐπὶ γενέσει χόσμου. γεγράφασι δὲ περὶ τούτων Πλούταρχός τε χαὶ ἕτεροι τῶν Diels, Doxojgraphi graeci. NN 305 STOBAEI ECL. I 1 (2 99] (ovx νοητὰ μέν, 6 τε νοητὸς λεγό- μενος χόσμος . a 4. παραδείγματα δ᾽ ἐστὶ τοῦ ὁρατοῦ χόσμου, πρὸς δὲ τούτοις ἐναιϑέριοί τινες δυνάμεις (λόγοι δ᾽ εἰσὶν ἀσώματοι) xal ἐναέριοι 5 χαὶ ἔνυδροι, αἰσϑητὰ δὲ τοῦ πρώτου ϑεοῦ ἔχγονα ἥλιος σελήνη ἀστέρες γῆ xal 6 περιέχων πάντα χόσμος. ᾿Αριστοτέλης τὸν μὲν ἀνωτάτω ϑεὸν εἶδος (χωριστόν), ὁμοίως Πλά- 1o tovt, ἐπιβεβηχότα τῇ σφαίρᾳ τοῦ παν- τός, ἥτις ἐστὶν αἰϑέριον σῶμα, τὸ πέμπτον ὑπ᾽ αὐτοῦ χαλούμενον. οἱ Στωιχοὶ νοερὸν ϑεὸν ἀποφαί- | ὅτι νοητὸς A: corr. Heeren || 2 x«i al ἰδέαι intercidisse vidit Usener || ὃ λόγοι δ' εἰσὶν ἀσώματοι est Stoicissantis observatio cf. Arii Didymi fr. 4 cuius scriptoris fortasse sunt extrema τούτου p. 304b 31 — χόσμος 805} 8 cf. Prol. p. 753. ἄλογοι δ᾽ εἰσὶ χἀσώ- ματοι Heerenium secutus Meineke || 6 post ἔνυδροι desideres xal ἔγγειοι cf. Tim. p. 40 4 at cf. Alcin. epit. 15 || αἰσϑητὸς ὁ τοῦ A: corr. Canterus || 1O χωριστόν om. A, lacunam ΥἹΙ litt, exhibet F: addidit Heeren 306 PLUTARCHI EPTIT. I 7 vovtat, πῦρ τεχνιχόν, ὁδῷ βαδίζον ἐπὶ γένεσιν χόσμου, ἐμπεριειληφὸς πάντας τοὺς σπερματιχοὺς λόγους, xal) obs ἕχαστα xal εἱμαρμένην γίνεται" ὁ χαὶ πνεῦμα μὲν διῆχον δι᾿ ὅλου τοῦ κόσμου, τὰς δὲ προσηγορίας μεταλαμ- βάνον Ἐ δ ὅλης τῆς ὕλης, Ot ἧς χε- χώρηχε, παραλλάξεις *. ϑεοὺς δὲ χαὶ τὸν χόσμον xal τοὺς ἀστέρας xal τὴν 10 γῆν, τὸν δ᾽ ἀνωτάτω πάντων νοῦν ἐν αἰϑέρι. E XIV 16 10 Ἐπίχουρος ἀνθρωποειδεῖς μὲν 84 τοὺς ϑεούς, λόγῳ δὲ πάντας ϑεωρη- 16 τοὺς διὰ τὴν λεπτομέρειαν τῆς τῶν εἰδώλων φύσεως. 6 δ᾽ αὐτὸς ἄλλας τέτταρας φύσεις χατὰ γένος ἀφϑάρτους 2 γένεσιν EGB cf. Laert. Diog. VII 156: γενέσει Cyrill. (A)C || ἐμπεριειληφὸς Athenag.: ἐμπεριειληφότος (A)C: item sed ᾧ ex μμ corr. B: περιειληφότος E. ἐμπεριειληφός τε Due- bner || 5 piv om. E || ἐνδιῆχον Preller sed cf. G. Athenag. !| 7 χεχωρήχει Β || 8 παραλ- λάξεις AC: παραλλὰξ B: om. E[cp&ri]. κατὰ τὰς τῆς ὕλης... παραλλάξεις (αὶ Athenagoras cf. Prol. p. 5. διὰ τὰς τῆς ὅλης... παραλ- λάξεις Beck cf. Prol. p. 51 || ϑεοὺς α: ϑεὸν E(A)BC || 10 τὸν δ᾽ E(pcpn6]G: τόν τ᾿ ABC || πάντων νοῦν ἐν αἰϑέρι E(A)BC: πάντων τὸν νοῦν εἶναι τὸν ϑεόν G cf. Stob. || 11 ἐν om. B [| 14 τοὺς EG: πάντας τοὺς (A) BC || πάντας EG: πάντας τούτους (A)BC || 15 τὴν om. E[ncre] || 16 ἄλλας CE [vulg.): ἄλλως E[Bcre]AB TESTIMONIA PLUTARCHI map αὐτοῖς λογάδων xal ὁ ϑρασὺς xal ἡμῶν Πορφύριος. Athenag. c. 6 οἱ δὲ ἀπὸ τῆς Στοᾶς xlv ταῖς προσηγορίαις χατὰ τὰς πα- ραλλάξεις τῆς ὅλης 60 ἧς φασι τὸ πνεῦμα χω- ρεῖν τοῦ ϑεοῦ πληϑύνωσι τὸ ϑεῖον τοῖς ὀνόμασι, τῷ γοῦν ἔργῳ ἕνα νομίζουσι τὸν ϑεόν. εἰ γὰρ ὁ μὲν ϑεὸς πῦρ τεχνιχὸν ὁδῷ βαδίζον ἐπὶ γε- νέσεις [γενέσει Argentoratensis] χόσμου, ἐμπε- ριειληφὸς ἅπαντας τοὺς σπερματιχοὺς λόγους καϑ᾽ ob, Exacta [cf. Prol. p. 5 7 καϑ' εἷμαρ- μένην γίνεται, τὸ δὲ πνεῦμα αὐτοῦ διήχει δι᾽ ὅλου τοῦ κόσμου, ὁ ϑεὸς εἷς κατ᾽ αὐτούς χτλ. AETII PLAC. I 7 33. 34 STOBAEI ECL. I (12 25] voytat, πῦρ τεχνιχόν, ὁδῷ βαδίζων ἐπὶ γενέσει χόσμου, ἐμπεριειληφὸς πάντας τοὺς σπερματιχοὺς λόγους xaÜ' οὗς ἅπαντα wal) εἱμαρμένην γίνεται, xal πνεῦμα μὲν ἐνδιΐζχον δι᾿ ὅλου τοῦ 5 κόσμου, τὰς δὲ προσηγορίας μεταλαμ- βάνον * διὰ ὅλης τῆς ὕλης, OU ἧς χεχώρηχε, παραλλάξαν *, ϑεοὺς δὲ xai τὸν χόσμον χαὶ τοὺς ἀστέρας χαὶ τὴν γῆν" ἀνωτάτω δὲ πάντων νοῦν ἔναι- 10 ϑέριον εἶναι ϑεόν. Ἐπίχουρος ἀνϑρωποειδεῖς μὲν τοὺς ϑεούς, λόγῳ δὲ πάντας ϑεωρη- τοὺς διὰ τὴν λεπτομέρειαν τῆς τῶν εἰδώλων φύσεως. 6 δ᾽ αὐτὸς ἄλλας τι. τέτταρας φύσεις χατὰ γένος ἀφϑάρ- 2 γενέσεις Lipsius quod reiecit Heeren 9 piv ἐνδιῆχον Εἰ: μὲν ὃν, διῆχον C: μὲν διῆχον Heeren: ἐνδιῆχον om. μὲν Meineke 8 παραλλάξαν A: διὰ τὰς τῆς ὕλης --- πα- ραλλάξεις Heeren cf. Prol. p. 51 11 Stobaei vera est lectio, cuius vestigia in Plut. haud scio an G servaverit 12 de fide A&tii οἵ, Prol. p. 220 13 διαρητούς A: corr. Heeren AETII PLAC. 1734 81—3 91.2 T rr— X STOBAEI ECL. I1[2 29) 11 1.5 PLUTARCHI EPIT. I 7. 8. 9 τάσδε, tà ἄτομα τὸ xsvby τὸ ἄπειρον τὰς ὁμοιότητας" αὖται δὲ λέγονται ὁμοιομέρειαι xal στοιχεῖα. 7j. Περὶ δαιμόνων xal ἡρώων. 6 36 5 E XV 43 1—3 Παραχειμένως δὲ τῷ περὶ δεῶν λόγῳ τὸν περὶ δαιμόνων xal ἡρώων ἱστορητέον. Θαλῆς Πυϑαγόρας [Πλάτων οἵ 10 Στωιχοὶ δαίμονας ὑπάρχειν οὐσίας ψυχιχάς: εἶναι δὲ xal ἥρωας τὰς χε- χωρισμένας ψυχὰς τῶν σωμάτων’ xal ἀγαϑοὺς μὲν τὰς ἀγαϑάς, χαχοὺς δὲ τὰς φαύλας. Ἐπίχουρος δὲ οὐδὲν τούτων ἐγ- χρίνει. 9. Περὶ ὕλης. E XV 44 1—4 Ὕλη ἐστὶ τὸ ὑποχείμενον πρώτῃ 30 γενέσει χαὶ φϑορᾷ χαὶ ταῖς ἄλλαις μεταβολαῖς. Οἱ ἀπὸ Θάλεω χαὶ Πυϑαγόρου xai οἱ Στωιχοὶ τρεπτὴν xal ἀλλοιω- τὴν xal μεταβλητὴν xal ῥευστὴν ὅλην 5 60 ὅλης τὴν ὕλην. 8 τὰ στοιχεῖα E || 6 παραχειμένω deleta extrema littera (fort. ν) C || 19 πρώτῃ AC: πρῶτον B ex I 3 21: om. E. πρώτῃ retinui ut Stobaei lectioni propius. ceterum deest πάσῃ in Arist. de gen. et inter. I 4 p. 3302 2 cf. Prol. p. 215 !| 22 ϑάλεως A || Πυϑαγόρα E || 24 xal μεταβλητὴν om. E || 25 ὅλης B: ὅλων EA: ὅλου C 1 2 l 2 301 τοὺς τάσδε, τὰ ἄτομα τὸ χενὸν τὸ ἄπειρον τὰς ὁμοιότητας" αὗται δὲ λέ- Ἴονται ὁμοιομέρειαι xal στοιχεῖα. Περὶ ὕλης. Ὕλη ἐστὶ τὸ ὑποχείμενον πάσῃ γε- 5 νέσει καὶ φϑορᾷ χαὶ ταῖς ἄλλαις με- ταβολαῖς. Ot ἀπὸ Θάλεω xal Πυϑαγόρου, λέγω δὲ τοὺς μέχρι τῶν Στωιχῶν χαταβεβηχότας σὺν Ἡραχλείτῳ, — 0 8 ϑάλεω A: θάλητος Augustanum secuti Gaisford et Meineke - 9 λέγω δὴ A: corr. Heeren 10 Heraclitus quia τοῖς σποράδην fere ad- numeratur, Ilonicorum et Italicorum succes- sionibus nominatim additur TESTIMONIA PLUTARCHI 8 2 Athenag. c. 23. ἀλλὰ ϑεὸν μὲν τὸν νοῦν τοῦ χόσμου ἄγει (Thales cf. ad 7 11), δαίμο- νας δὲ οὐσίας νοεῖ ψυχιχάς, καὶ ἥρωας τὰς χε- χωρισμένας ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, ἀγαϑοὺς μὲν τὰς ἀγαϑάς, κακοὺς δὲ τὰς φαύλας. Tzetz. in Iliad. p. 65, 9H. θαλῆς Πυϑαγόρας Πλά- τῶν τε xal οἱ Στωιχοὶ διαφορὰν ἴσασι δαι- μόνων τε καὶ ἡρώων. δαίμονας γὰρ φάσκουσιν ἀσωμάτους εἶναι οὐσίας, ἥρωας δὲ ψυχὰς σω- μάτων διαζυγείσας. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 9 2 Theodoret. IV 13 [post c. 3 36] xal τὴν ὕλην δέ γε θαλῆς piv xal Πυϑαγόρας χαὶ Ἀναξαγόρας xai Ἰ]ράχλειτος xai ὁ τῶν Στωικῶν ὁρμαϑὸς τρεπτὴν xal ἀλλοιω- τὴν καὶ ῥευστὴν ἔφασαν εἶναι. 90 Ἂ 308 ! PLUTARCHI EPIT. I 9. 10 Ot ἀπὸ Δημοχρίτου ἀπαϑῆ τὰ 3 πρῶτα, τὴν ἄτομον χαὶ τὸ χενόν χαὶ [τὸ] ἀσώματον. AETII PLAC.I9 2--: 101 — M— — n MÀ κως, STOBAE! ECL. I 113.5 126a τὴν xal ῥευστὴν ὅλην δ ὅλης τὴν ὕλην ἀπεφήναντο. Οἱ ἀπὸ Δημοχρίτου ἀπαϑῇ τὰ πρῶτα. τὴν ἄτομον χαὶ τὸ χενόν. Ἀριστοτέλης χαὶ Πλάτων τὴν4.5 [ἰλάτων τὴν ὕλην σωματοειδῆ s ὁ ὕλην σωματοειδῆ ἄμορφον ἀνείδεον ἀσχημάτιστον ἄποιον μὲν ὅσον ἐπὶ τῇ ἰδίᾳ φύσει. δεξαμενὴν δὲ τῶν εἰδῶν οἷον τιϑήνην xal ἐχμαγεῖον xal ur τέρα γενέσϑαι. ιὸ Οἱ δὲ ὕδωρ λέγοντες ἢ γῆν 7, πῦρ 6 ἢ ἀέρα τὴν ὕλην οὐχέτι ἄμορφον αὐτὴν λέγουσιν ἀλλὰ σῶμα" οἱ δὲ τὰ ἀμερῇ καὶ τὰς ἀτόμους ἄμορφον. * Περὶ ἐδέας. 6 35 15 E XV 45 1—4 Ἰδέα ἐστὶν οὐσία ἀσώματος, αὐτὴ 1 υὲν ὑφεστῶσα xal) αὑτὴν, εἰχονίζουσα δὲ τὰς ἀμόρφους ὅλας xal αἰτία γι- γομένη τῆς τούτων δείξεως. 8 τὸ del. Usener cf. Plut. adv. Col. 13 p. 11142, Laert. X 67 || 5 ἄμορφον E : καὶ ἄμορ- gov (A)BC || ἀνείδεον CB(E?): ἀνείδωλον A cf. Prol. p. 34 || 6 ἄπιον Α || 7 δεξαμενὴν BC: δεξαμένην A: δόξαι χενὴν E[cpro] || 10 ἢ pi» post ἀέρα E || ἢ ante πῦρ om. E praeter pre || 13 τὰς om. B || 14 ἰδεῶν E in ind. XV 39 5} 16 ἰδέα δὲ E || ἀσώματος (A)C: σώματος B || 17 μὲν EG: piv μὴ E[re | A)BC quod frustra tuebatur Wyttenbach || xal «a9' ἑαυτὴν E || 18 αἴτιον B ἄμορφον ἀνείδεον ἀσχημάτιστον ἄποιον ὅσον ἐπὶ τῇ ἰδία φύσει, δεξαμενὴν δὲ τῶν εἰδῶν xai οἷον τιϑήνην xai ἐχμαγεῖον xal μητέρα γίγνεσθαι. Οἱ δὲ ὕδωρ λέγοντες T, πῦρ ἣ ἀέρα τὸ ἢ Ἣν τὴν ὕλην, οὐχέτι ἄμορφον αὐτὴν λέγουσιν ἀλλὰ σῶμα" οἱ δὲ τἀμερῇ χαὶ τὰς ἀτόμους ἄμορφον. Οἱ Στωιχοὶ σῶμα τὴν ὕλην dmo- φαίνονται. 15 Περὶ ἰδέας. Ἰδέα ἐστὶν οὐσία ἀσώματος, αἰτία τῶν οἵα ἐστὶν αὐτή, χαὶ παράδειγμα τῆς τῶν κατὰ φύσιν ἐχόντων αἰσϑη- τῶν ὑποστάσεως, αὐτὴ μὲν ὑφεστῶσα 30 xaÜ' ἑαυτήν, ἐνειχονίζουσα δὲ τὰς ἀμόρφους ὕλας xal αἰτία τινομένη 8 τιϑονὴν F: cii» C 12 οὐδὲ οἱ τὰ μέρη A: corr. Heeren 18 τῶν ofa A quod a grammatica excuses, intercidisse τοιούτων ὄντων putat Meineke. sufficiat τοιούτων. cf Platonica definitio ap. Arium Didym. fr. 1 ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 9 3 Theodor. IV 13 Azpuóxptroc δὲ xai Μητρόδωρος καὶ 'Em(xoupoc ἀπαϑῆ τὰ ἄτομα καὶ τὸ χενὸν προσηγόρευσαν. 4 ]dem 1. c. ὁ δέ γε Πλάτων σωματοειδῆ τὴν ὕλην ἔφησεν εἶναι χαὶ ἄμορφον καὶ ἀνεί- ὅξον xal ἀσχημάτιστον xal ἄποιον παντελῶς. ταῦτα γὰρ πάντα, φησίν, ὕστερον παρὰ τοῦ πεποιηχότος ἐδέξατο. 5 Idem IV 14 Ἀριστοτέλης δὲ αὐτὴν σωματιχὴν χκέχληχεν. cf. Prol. p. 46. 64. 7 |dem 1. c. οἱ Στωικοὶ δὲ σῶμα. . AETI PLAC. I 10 1—5 111.2 309 PLUTARCHI EPIT. 110. ]] - —STOBAEI ECL. I 12 «à 131 τῆς τούτων διατάξεως, πατρὸς ἐπέ- χουσα τοῖς αἰσϑητοῖς τάξιν. 2 Πυϑαγόρας τὰ λεγόμενα εἴδη xai τὰς ἰδέας ἐν τοῖς ἀριϑμοῖς καὶ ταῖς ἁρμονίαις αὐτῶν xal τοῖς χαλουμένοις 5 γεωμετριχοῖς ἐτίϑετο ἀχώριστα τῶν σωμάτων. Πλάτων χωριστὰς τῆς ὕλης οὐ- 3 σίας τὰς ἰδέας ὑπολαμβάνει ἐν τοῖς νοήμασι χαὶ ταῖς φαντασίαις τοῦ ϑεοῦ, τουτέστι τοῦ νοῦ, ὑφεστώσας. 5. ᾿Αριστοτέλης εἴδη μὲν ἀπέλιπε 4 x«i ἰδέας. οὐ μὴν χεχωρισμένας τῆς ὕλης. ἔξω γεγονὼς τοῦ ὑπὸ τοῦ ὑγεοῦ. Ot ἀπὸ Δήνωνος Στωιχοὶ ἐννοή- 5 10 Mata ἡμέτερα τὰς ἰδέας ἔφασαν. i. ΠΕερὶ αἰτίων. Περὶ αἰτίων. D. Α 39. Αἰτιόν ἐστι (δ ὃ) τὸ ἀποτέλεσμα | Αἴτιόν ἐστι δ ὃ τὸ ἀποτέλεσμα ἢ ἢ δ ὃ συμβαίνει τι. δι᾿ ὃ συμβαίνει τι. ἀρχεῖ γὰρ ὑπο- 1 Ἰραφιχῶς. Πλάτων τριχῶς τὸ αἴτιον: φησὶ 2 Πλάτων τριχῶς τὸ αἴτιον, ὑφ᾽ οὗ i γάρ. ὑφ᾽ οὗ ἐξ οὗ πρὸς ὅ: κυριώτερον ἐξ ob πρὸς * χυριώτατον δ᾽ ἡγεῖται δὲ ἡγεῖται τὸ ὑφ᾽ οὗ" τοῦτο δὲ ἦν τὸ τὸ ὑφ᾽ οὖ, τοῦτο δ᾽ ἦν τὸ ποιοῦν. ποιοῦν, 6 ἐστι νοῦς. 1 Πλάτων G: Σωχράτης «ai Πλάτων E(A)B 13 δ᾽ ἡγεῖται DC: διηγεῖται F οἵ, Prol. p. 18 || οὐσίας ὑπολαμβάνει, τὰς δὲ 14 98 ἦν D: δὴ A ἰδέας E || ὃ xai EGABC: καὶ ἐν vulgo || 4 ὑφεστώσας om. E || 5 εἴδη EAB: δὲ εἴδη GC || 7 ἔξω γεγονὼς τοῦ ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ E: ὃ [ὁ A: ὃ om. B] ἐξ ὧν γεγονὸς [γεγον A: γενον B] τὸ ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ ABC. conclamato loco alii aliter suecurrerunt. Xylander ἔξω γεγονὸς τοῦ ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ, Vigerus ὡς ἐξ ὧν γεγονὸς τὸ ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ vel ἐξ ὧν γεγονέναι τὸ ὑπὸ τ. 9., Corsinus ἢ ἔξω τοῦ γεγονότος ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ, Reiske ἐξ αὐτοῦ δὲ γεγονυίας τοῦ νοῦ τουτέστι θεοῦ, Wyttenbach οὐδ᾽ εἰχόνας τοῦ γεγονότος ὑπὸ ϑεοῦ, Usener ἐξ ὧν γεγονέναι τὸ εἰδοποιηϑέν. respici $ 3. certum mihi vi- detur. || 10 ἔφασαν om. E || 12 δι᾿ ὃ om. (A4)BC: additum ex Stobaeo || 16 τοῦτο B: τὸ (A)C. 910 PLUTARCHI EPI. I 11. 1| Πυϑαγόρας, ᾿Αριστοτέλης τὰ ὃ μὲν πρῶτα αἴτια ἀσώματα, τὰ δὲ χατὰ μετοχὴν ἢ χατὰ συμβεβηχὸς τῆς σωματιχῇῆς ὑποστάσεως. [ὥστ᾽ εἶναι ὅ τὸν χόσμον σῶμα. Οἱ Στωιχοὶ πάντα τὰ αἴτια σω- ματιχά- πνεύματα γάρ. ιβ. Περὶ σωμάτων. Σῶμαά ἐστι τὸ τριχῇ διαστατόν, ιο πλάτει βάϑει μήχει, ἢ ὄγχος ἀντίτυ- πος ὅσον ἐφ᾽ ἑαυτῷ, ἢ τὸ κατέχον τύπον. Πλάτων [8] μήτε βαρὺ μήτε χοῦ- φον εἶναι τῇ φύσει ἔν γε τῷ οἰχείῳ 15 τόπῳ ὑπάρχον, ἐν δέ γε τῷ ἀλλοτρίῳ γενόμενον τότε νεῦσιν ἴσχειν, ἐχ δὲ τῆς νεύσεως ῥοπὴν ἤτοι πρὸς βαρύ- τητα T, χουφότητα. ᾿Αριστοτέλης βαρύτατον μὲν εἶναι ?0 τὴν γῆν ἁπλῶς, χουφότατον δὲ τὸ πῦρ’ ἀέρα δὲ xal ὕδωρ ἄλλοτ᾽ ἄλλως. 1 Πυϑαγόρας ABC: Πυϑαγόρας xal vulgo. de Plutarchi errore cf. Prol. p. 64. de Aétii fide cf. ib. p. 181 3 xatà post ἢ om. B 4 ὥστ᾽ εἶναι --- σῶμα a Plutarcho interpo- lata sunt cf. Prol. p. 61. 65 T suspicor πνευματιχὰ γάρ. Usenerus πνεῦ- pa γὰρ (xal ὁ ϑεός) 11 ἐφ᾽ ἑαυτῷ B: ἐφ᾽ ἑαυτό A: ἐφ᾽ ἑαυτόν C 13 ὃ (A)BC: delevi, nam ne δὲ corrigas obstat Stob. 14 εἶναι ABC: ἐστὶ vulgo || ἔν «c τῶ B 20 τὸ ante πῦρ om. B AETII PLAC. 4 6 7 I 11 3—8 12 1—53 STOBAEI ECL 1 131 141 Πυϑαγόρας τὰ μὲν πρῶτα αἴτια ἀσώματα, τὰ δὲ χατὰ μετοχὴν T, χατὰ συμβεβηχὸς τῆς σωματιχῇς ὑπο- στάσεως εἶναι. ᾿Αριστοτέλης ἔφησε δηλοῦν Éxa- 5 στον χρώμενον σχήμασι τῆς ἕρμη- νείας τοιούτοις, τό τε ἐξ οὗ λέγοντα τὴν ὕλην, xai τὸ ὑφ᾽ οὗ τὸ ποιοῦν, τὸ δὲ xaU ὃ τὸ εἶδος, τὸ δὲ δ ὃ τὸ τέλος. 5 Θαλῇς xal οἱ ἐφεξῆς τὸ πρῶτον 1 αἴτιον ἀκίνητον ἀπεφήναντο. (Ot) Στωιχοὶ τὸ πρῶτον αἴτιον ὡρίσαντο χινητόν. Οἱ Περιπατητιχοὶ τῶν αἰτίων εἶναι τὰ μὲν αἰσϑητά, τὰ δὲ νοητά. 15 8 Περὶ σωμάτων. 1 Σῶμα εἶναι τὸ τριχῇ διαστατόν, πλάτει βάϑει μήχει. ὄγχον ἀντίτυπον ὅσον ἐπ᾽ αὐτῷ. 3 Πλάτων μήτε βαρὺ μήτε χοῦφον w εἶναί τι φύσει ἐν τῷ οἰχείῳ τόπῳ ὑπάρχον, ἐν δὲ τῷ ἀλλοτρίῳ γενόμε- vov τότε νεῦσιν ἴσχειν, ἐχ δὲ τῆς νεύσεως ῥοπὴν ἤτοι πρὸς βαρύτητα 7, χουφότητα. ᾿Αριστοτέλης βαρύτατον μὲν εἶναι τὴν γῆν, χουφότατον δὲ τὸ πῦρ, ἀέρα δὲ xal ὕδωρ ἄλλοτε ἄλλως. 25 3 5 Ἀριστοτέλη δέ φασι coni. Heeren, item sed φησι Meineke || 6 σχήμασι D: σχήματι F: χρώματι C || 7 τοιούτοις τό τε DA : τοιούτῳ om. τε Meineke partim Heerenium secutus || 8 τὴν ὕλην C: om. DF || 10 de $8 6—8 dixi Prol. p. 62 || 12 οἱ om. DA || 18 ὄγχον Heeren : ἴσον A || 23 ἴσχει Α || 23 post ἄλλως sequitur c. 163, tum prolixior disputatio, quam Ario tribui (fr. 5), denique μηδὲν δὲ πῦρ---σῶμα, quod re- spondet $$ 4. 5. 6 extremis cf. 14 6. his for- tasse peculiare ab Aétio caput adsignatum erat, unde 8 Plutarcho omissa sunt praeter Epicuream sententiam $ 5 AETII PLAC. I 12 3—7 PLUTARCHI EPIT. I 1l Qi Στωιχοὶ δύο μὲν Bx τῶν τετ- 4 τάρων στοιχείων χοῦφα, πῦρ xal ἀέρα: δύο δὲ βαρέα, ὕδωρ χαὶ γῆν. χοῦφον γὰρ ὑπάρχει φύσει ὃ νεύσει 5 ἀπὸ τοῦ ἰδίου μέσου, βαρὺ δὲ τὸ εἰς μέσον. [βαρὺ δὲ οὐχ ἔστι τὸ μέσον.] Ἐπίχουρος δὲ ἀπερίληπτα εἶναι 5 * τὰ σώματα xal τὰ πρῶτα δὲ ἁπλᾶ, Ἐ τὰ δὲ ἐξ ἐχείνων συγχρίματα πάντα 10 βάρος ἔχειν" χινεῖσϑαι δὲ τὰ ἄτομα τότε μὲν χατὰ στάϑμην τότε δὲ χατὰ παρέγχλισιν, τὰ δὲ ἄνω χινούμενα χατὰ πληγὴν χαὶ παλμόν. 4 φύσει οὐ νεύσει ΒΟ: ὃ φύσει οὐ νεύσει A: ὃ φύσει νεύει vulgo cf. Prol. 34 6 βαρὺ δ᾽ οὐχ ἔστι τὸ pésov sive variam lectionem sive ineptum scholion delevi 1 δὲ om. B || de loco antiquitus vitiato cf. Prol. p. 52 8 πρῶτα piv Reiske, πρῶτά τε Wytten- bach 11 τοτὲ μὲν — τοτὲ δὲ B: ποτὲ piv — ποτὲ δὲ A: τὸ piv — τὸ δὲ C 18 χατὰ παλμόν BC: κατὰ τολμόν A: cor- rexit Wyttenbach. sed cum ἀποπαλμός Sto- baei aptior sit [οὖ Laert. X 44 conl. 43], haud scio an χἀποπαλμόν voluerit scriptor : 311 STOBAEI ECL. I 141 μηδὲν δὲ πῦρ χυχλοτερῶς φύσει xt- νεῖσϑαι, μόνον δὲ τὸ πέμπτον σῶμα. Ot Στωιχοὶ δύο μὲν ἐχ τῶν τεσ- σάρων στοιχείων χοῦφα, πῦρ xal ἀέρα" δύο δὲ βαρέα, ὕδωρ καὶ γῆν. 5 χοῦφον γὰρ ὑπάρχει φύσει ὃ νεύει ἀπὸ τοῦ ἰδίου μέσου, βαρὺ δὲ τὸ εἰς μέσον. xal τὸ μὲν περίγειον φῶς xac εὐθεῖαν, τὸ δ᾽ αἰϑέριον περιφερῶς χινεῖται. 10 Ἐπίχουρος ἀπερίληπτα εἶναι Ἐ τὰ σώματα xal τὰ πρῶτα δὲ ἁπλᾷ T, τὰ δὲ ἐξ ἐχείνων συγχρίματα βάρος ἔχειν. χινεῖσϑαι δὲ τὰ ἄτομα τότε piv χατὰ στάϑμην τότε δὲ χατὰ παρέγχλισιν, 15 τὰ δὲ ἄνω χινούμενα χατὰ πληγὴν χαὶ ἀποπαλμόν. Δημόχριτος τὰ πρῶτά φησι σώ- ματα, ταῦτα δ᾽ ἣν τὰ ναστά, βάρος μὲν οὐχ ἔχειν, χινεῖσϑαι (δὲν xav ἀλ- 20 ληλοτυπίαν ἐν τῷ ἀπείρῳ. δυνατὸν (δ᾽) εἶναι χοσμιαίαν ὑπάρχειν ἄτομον. Στράτων μὲν προσεῖναι τοῖς σώ- μασι φυσιχὴν βάρος, τὰ δὲ χουφό- tepa τοῖς βαρυτέροις ἐπιπολάζειν οἷον 30 ἐχπυρηνιζόμενα. 1 πῦρ verum est οἵ, v. 8B—10, σῶμα volebat Meineke || 5 δύο δὲ F: qose δὲ δύο C: φύσει post στοιχείων interposuit Meineke || 6 νεύει F: om. C: νεύσει Heeren || 8. xat εὐθεῖαν ut Zenoni quoque placet c. 14 6 || 11 de loco vitiato dixi Prol. p. 52 || 12 πρῶτα piv Meineke Reiskeum ad Plut. secutus, τὰ σώματα πρῶτα xal ἁπλᾶ Heeren || 17 ὑπὸ παλ- μόν A: corr, Heeren || 20 δὲ om. A: add. Heeren itemque v. 22 || 21 cf. Prol. p. 219 || 26 conveniunt huic capiti praeter Zenonis dogma, quod nunc est c. 14 ὃ, versus qui exstant apud Stob. I 14 2 sub lemmate [lag- μενίδου" Ildvzolev εὐχύχλου σφαίρας ἐναλίγχιον ὄγχῳ μέσσοϑεν ἰσοπαλὲς πάντῃ τὸ γὰρ οὔτε τι μεῖζον οὔτε τι βαιότερον πέλεναι χρεών ἐστι τῇ 7, τῇ [βιαιότερον πέλεν ἄχρεον ΑἹ cf. v. 102—104 Karst. cf. infra p. 3195 1 adn. 312 PLUTARCHI EPIT. I 13. 14 t Περὶ ἐλαχίστων. Ἐμπεδοχλῆς πρὸ τῶν τεττάρων 1 στοιχείων ϑραύσματα ἐλάχιστα οἱονεὶ στοιχεῖα πρὶν στοιχείων, ὁμοιομερῆ; 5 [ἅ ἐστι στρογγύλα. Ἡράχλειτος ψγηγμαάτιά τινα ἐλα- 2 χιστα καὶ ἀμερῆ εἰσάγει. ιδ, Περὶ σχημάτων. Σχῆμα ἐστιν ἐπιφάνεια χαὶ περι- 1) Ἰραφὴ x«l πέρας σώματος. Ot ἀπὸ Πυϑαγόρο υσφαιριχὰ τὰ σχήματα τῶν τεττάρων στοιχείων, μόνον δὲ τὸ ἀνώτατον πῦρ χωνοειδές. 4 πρὶν (A)BC: ἀπὸ G cf. Herm. irris. c. 2 [Prol. p. 261]: om. Wyttenbach. cf. Prol. p. 65. 223 5 5 ABC: ὅπερ vulgo: ὅτι codd. deterio- res, interpolationem damnavit Sturz; unde orta esse possit docet Karsten Emp. p. 338. cf. Prol. p. 65 6 ἐλάγιστα χαὶ ἀμερῇ ex $ 3 falso translata 12 σώματα (A)BC: correxi. nam etsi co- gitari possunt σώματα τῶν στοιχείων [cf. Laert, VIII 25], tamen neque huie περὶ σχημάτων capiti neque Stobaei quamvis aliter corruptae lectioni conveniunt AETIL PLAC, I 131—4. 14 1—5 STOBAEI ECL. T 14 1 152,5 Περὶ ἐλαχίστου. Ἐμπεδοχλῆς ἔφη πρὸ τῶν τεττά- pev στοιχείων ϑραύσματα ἐλάχιστα, oíovel στοιχεῖα πρὸ τῶν στοιχείων ᾿ὁμοιομερῇ- 5 Ἡράχλειτος πρὸ τοῦ ἑνὸς δοχεῖ τισι ψήγματα καταλείπειν. Ξενοχράτης xal Διόδωρος ἀμερῇ τὰ ἐλάχιστα ὡρίζοντη. Ἡραχλείδ ης ϑραύσματα. T Περὶ σχημάτων. Σχῆμα ἐστιν ἐπιφάνεια xal περι- Ἰραφὴ xal πέρας σώματος. Ot ἀπὸ Πυϑαγόρου τὸν χόσμον σφαῖραν χατὰ σχῆμα τῶν τεττάρων 15 στοιχείων" μόνον δὲ τὸ ἀνώτατον πῦρ χωνοειδές. Οἱ ἀπὸ Λευκίππου τὰ ἄτομα πολυσχήμηνα. ᾿Αναξαγόρας τὰ ὁμοιομερῆ πολὺυ- : σχήμονα. Κλεάνϑης μόνος τῶν Στωιχῶν τὸ πῦρ ἀπεφήνατο χωνοειδές. ] περὶ ἐλαχίστου non solum in pleniore titulo sed etiam post Ἐμπεδοχλῇς v. 2 legitur, quo ex margine delatum est. || 4 πρὸ seclusit Meineke conl. 17 3. sed cf. Plut. || 6 Heraclitum cum Heraclide [at cf. $ 4] confusum statuunt Schleiermacherum secuti Krische Zeller alii, dubitat Schuster p. 261 |. cf. Prol. p. 221. 223 || 12 lemma adscribitur Πορφυρίου Εἰ: om. C cf. Prol. p. 48! || 14 non dubito quin τὸν χόσμον ex proximorum in Stobaeo capitulo- rum argumento (cf. II 2 1. 2) interpolatum reliqua ex σφαιριχὰ τὰ σχήματα corrupta sint. aliter μόνον xzÀ. sensum non habent. tolletur simul Boeckhii dubitatio Philolai fr. p. 162 || 17 χωνοειδές addubitat Boeckh ib. p. 99, translatum ex $5 suspicatur Roeth Plutarchi immemor, explicare studet Schiaparelli 7 precursori di Copern. p. 5* || 18 ᾿λναξαγόρας τὰ ἄτομα πολυσχήμονα, 20 οἱ ἀπὸ Λευκίππου τὰ ὁμοιομερὴ z. Α vulgo: mutavi lemmata cf. Zeller 1* 584, AETII PLAC. I 14 6. 15 1—7 P Posumisl PLUTARCHI EPIT. I 15 6 t£. Χρῶμαά ἐστι δρατή. Ot Πυϑαγόρειοι χροιὰν ἐχάλουν 2 5 τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ σώματος. Ἐμπεδοχλῆς τὸ τοῖς πόροις τῆς 3 ὄψεως ἐναρμόττον. Περὶ χρωμάτων. 6 21 ποιότης σώματος 1 Πλάτων φλόγα ἀπὸ τῶν σωμάτων, 4 σύμμετρα μόρια ἔχουσαν πρὸς τὴν 10 ὄψιν. ὃ Δήνων 6 Στωιχὺὸς τὰ χρώματα πρώτους εἶναι σχηματισμοὺς τῆς ὕλης. Οἱ ἀπὸ Πυϑαγόρου τὰ γένη τῶν χρωμάτων, λευχόν τε χαὶ μέλαν ἐρυ- i5 ϑρὸν *&ypóv ** τὰς δὲ διαφορὰς τῶν χρωμάτων παρὰ τὰς ποιὰς μίξεις τῶν στοιχείων: τὰς δὲ τῶν ζῴων xal παρὰ τὰς ποιχιλίας τῶν τροφῶν χαὶ τῶν ἀέρων. θ T 4 Πυϑαγόρειοι G. cf. Aristot. p. 4394 31 v. Prol. p. 215: πυϑαγοριχοὶ (A)BC || ἀνεχάλουν C 6 de $3 cf. Prol. p. 222 8 τῶν om. B 16 περὶ τὰς hic et v. I8 B 18 τροπῶν (A)BC: τόπων G: correxit Cor- sinus T ''ESTIMONIA PLUTARCHI 15 1. 2. Psell. d. omnif. doctr. c. 64 περὶ χρωμάτων. χρῶμά ἐστιν ὁρατὴ ποιότης τῆς τῶν σωμάτων ἐπιφανείας. 318 STOBAEI ECLOG. I 156 16 1 Δήνων ἔφασχε τὸ πῦρ xav εὐ- ϑεῖαν χινεῖσϑαι. Περὶ χρωμάτων. σώματος 5 Χρῶμα ἐστι ποιότης ὁρατὴ προηγουμένως. (00) Πυϑαγόρειοι χροιὰν ἐχάλουν τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ σώματος. Ἐμπεδοχλῆς χρῶμα εἶναι dme- φαίνετο τὸ τοῖς πόροις τῆς ὄψεως ἐναρμόττον. τέτταρα δὲ τοῖς στοι- 10 χείοις ἰσάριῦμα. λευχὸν μέλαν ἐρυ- ϑρὸν * ὠχρόν. * Πλάτων φλόγα ἀπὸ τῶν σωμᾶ- των σύμμετρα μόρια ἔχουσαν πρὸς τὴν ὄψιν. ᾿Αρίσταρχος Σάμιος μαϑηματιχὸς ἀχηυστὴς Στράτωνος φῶς εἶναι τὸ χρῶμα τοῖς ὑποχειμένοις ἐπιπῖἴπτον. Δήνων ὃ Στωιχὺὸς τὰ χρώματα πρώτους εἶναι σχηματισμοὺς τῆς ὕλης. 30 (Ot Πυϑαγόρειοι) τὰ δὲ γένη τῶν χρωμάτων λευχόν τε χαὶ μέλαν ἐρυ- ὃρόν τε xal *Gypóv*: τὰς δὲ δια- φορὰς τῶν χρωμάτων παρὰ τὰς ποιὰς μίξεις τῶν στοιχείων, τὰς δὲ τῶν» ζῴων παρὰ τὰς ποιχιλίας τῶν τρο- φῶν χαὶ τῶν ἀέρων. 1 Zeno huc non quadrat, addendus c. 12 cf. adn. p. 311526 — Stobaeus quae inter poeticas eclogas I 15 2 habet: ἀλλ᾽ ὅγε πάντονεν ἶσος ἐὼν xal πάμπαν ἀπείρων, | σφαῖρος xuxAo- τερής. μονίῃ περιηγέι χαίρων [μιμέης περιτεϑῆ χαίρων A], videntur Empedoclis esse, certe alter v. (138 St.), priorem Parmenidis credunt ex lemmate Παρμενίδου, quod solus Vati- canus novit. cf. ad p. 3115 26 adn. incertum num ex Placitis sumpti sint illi versus || 6 i addidi || 10 post ἐναρμόττον sequitur iteratum ex $ 7 ν. 29. τὰς δὲ διαφορὰς — 26 παρὰ τὰς τῶν τροφῶν ποιχιλίας [sic] || 12 ὠχρόν ef. v. 23 et p. 314b 10. Proleg. p. 50. de fide Α δε] Prol. p.222 || 21 lemma Stob. om. quia con- tinuat $2. de Aétii fide cf. Prol. p. 181 [| ποιὰς hoe loco om. A, sed exstat in iteratis v. 10, 10 314 ; PLUTARCHI EPIT. I 15. 16 ιςξ. Περὶ τομῆς σωμάτων. Ot ἀπὸ Θάλεω xai Πυϑαγόρου παϑητὰ σώματα χαὶ τμητὰ εἰς ἄπειρον. c. 16 post c. 12 περὶ σωμάτων collocandum erat cf. Prol. p. 62 || 3 post παϑητὰ et in Plutarcho et in Stobaeo tà casu omissum videtur || σώματα om. B 8 9 10 1 1 ΛΈΤΕ PLAC. I 15 5—u 16 1 STOBAEI ECL. I 16 1 14 1 Anpóxptrog φύσει μὲν μηδὲν εἶναι χρῶμα, τὰ μὲν γὰρ στοιχεῖα ἄποια, τά τε ναστὰ xal τὸ xsvóv: τὰ δ᾽ ἐξ αὐτῶν συγχρίματα χεχρῶσϑαι διαταγῇ τε xal ῥυϑμῷ xol προτροπῖ;, 5 ὦν ἣ μέν ἐστι τάξις 6 δὲ σχῆμα ἣ δὲ ϑέσις: παρὰ ταῦτα γὰρ αἵ φαντα- σίαι. τούτων δὲ τῶν πρὸς τὴν φαν- τασίαν χρωμάτων τέτταρες αἱ διαφο- pat, λευχοῦ μέλανος ἐρυϑροῦ Ῥὠχροῦ." Ἐπίχουρος χαὶ ᾿Αρίσταρχος τὰ ἐν τῷ σχότῳ χρώματα χρόαν οὐχ ἔχειν. ᾿Αριστοτέλης πέρας ἐν ὡρισμένῳ διαφανεῖ, διαφανὲς δὲ ὕλην εἶναι T δι- 15 ηϑημένην χαϑαρὰν xal ἀμιγῆ, τούτου δὲ αὐτοῦ τὸ χινητιχὸν χρῶμα ὑπάρ- χειν᾽ ἐν δὲ τῷ σχότῳ τὰ χρώματα χρύαν δυνάμει μὲν ἔχειν, ἐνεργείᾳ δὲ μηδαμῶς" πολὺ δὲ τὸ μεταξὺ τοῦ τε Ὁ μὴ ἔχειν καὶ μὴ ὁρᾶσϑαι. Οἱ μὲν ἄλλοι τὰ στοιχεῖα χεχρῶ- σϑαι φυσιχῶς, οἱ δὲ τὰ ὁμοιομερῆ ποιότητος μετέχειν τὰ πρῶτα, οἱ δὲ τὰ ἄτομα πάντα συλλήβδην ἄχροα, 5 ἐξ ἀποίων δὲ τῶν λόγῳ ϑεωρητῶν τὰς αἰσϑητὰς ἀποφαίνονται γίνεσϑαι ποιότητας. E 0 Περὶ τῆς σωμάτων τομῆς. Οἱ ἀπὸ Θάλεω xal Πυϑαγόρου ἢ παϑητὰ σώματα xol τμητὰ εἰς ἄπειρον. 1 de $$ 8—11 cf. Prol. p. 62 || φύσιν A: corr. Meineke || 8 ποιά A: corr. Heeren || τά τε μεστὰ À : correxi cf. 3 1δ 126 || 66 δὲ σχῆμα om. F: ἡ δὲ σχῆμα C || 12 sed Aétium et hic et v. 18 σώματα dedisse vidit Usener cf. Plut. adv. Col. 7 p. 1110c Philod. z. σημ. 18, 8. 9 Gomp. || 15 ὕλην F : τὴν ὕλην C || διηϑη- μένην corruptum cf. II 20 12 || 17 χινητὸν A: correxi οἵ, Ar. p. 418331 || 20 τοῦ μεταξὺ A || 24 ποιότητα A: corr. Heeren || 26 τῶν λόγων A: τῷ λόγῳ Heeren: servavi τῶν || 27 ποφαίνουσι A: correxi || 29 ex titulo pleno etiam cc. 12 et 13 complexo excerpsi AETII PLAC. I 16 1—4 17 1--4 181 PLUTARCHI EPIT. I 16. 17. 18 Ot τὰς ἀτόμους, περὶ τὰ ἀμερῆ ἴστα- 2 σϑαι χαὶ μὴ εἰς ἄπειρον εἶναι τὴν τομήν. ᾿Αριστοτέλης δυνάμει ἄπειρον, ἐντελεχείᾳ δὲ οὐδαμῶς. διζ. Περὶ μίξεως xal χράσεως. G 29 Οἱ μὲν ἀρχαῖοι τὰς τῶν στοιχείων μίξεις xav ἀλλοίωσιν. Ot δὲ περὶ ᾿Αναξαγόραν xal Δη- μόχριτον χατὰ παράϑεσιν. 6» Ἐμπεδοχλῆῇς δὲ ἐχ μιχροτέρων ὄγχων τὰ στοιχεῖα συγχρίνει, ἅπερ ἐστὶν ἐλάχιστα xal οἱονεὶ στοιχεῖα στοιχείων. Πλάτων τὰ μὲν τρία σώματα (οὐ 1 γὰρ ϑέλει χυρίως αὐτὰ εἶναι στοι- χεῖα ἢ προσονομάζειν) τρεπτὰ εἰς ἀλ- ληλα. πῦρ ἀέρα ὕδωρ, τὴν δὲ γῆν εἴς τι τούτων ἀμετάβλητον. τῆ. Περὶ κενοῦ. 6 80 0 Οἱ ἀπὸ Θάλεω φυσιχοὶ πάντες μέ- χρι Πλάτωνος τὸ χενὸν ἀπέγνωσαν. Ι οἱ τὰς B: ἣ τὰς (A)C. audiendum λέγοντες cf. c. 9 6, 15 11 || ἣ τὰ ἀμερῇ (A)BC: correxi » t [H — ΠῚ j| 10 μιχροτάτων G Reiske || 12 εἰσὶν Β || 13* τῶν στοιχείων B || 14. οὐ — προ- σονομάζειν Plutarchea videntur || 20 ἀπὸ τοῦ A μὲν εἰς 3 315 STOBAEI ECL. I 14 1 17 1 181 xal πάντα τὰ συνεχῆ, γραμμὴν ἐπιφά- γειαν στερεὸν σῶμα τόπον χρόνον. (Δημόχριτος) [6 9 αὐτὸς ἔλεγε) περὶ τἀμερῇ ἵστασϑαι τὴν τομήν. (Λριστοτέλης) [xai] δυνάμει μὲν ὁ εἰς ἄπειρον τέμνεσϑαι, ἐντελεχείᾳ δὲ μηδαμῶς. Χρύσιππος ἔφασχε τὰ σώματα εἰς ἄπειρον τέμνεσϑαι καὶ τὰ τοῖς σώ- μασι προσεοικότα, οἷον ἐπιφάνειαν 10 Ἰραμμὴν τόπον χενὸν χρόνον" εἰς ἄπειρόν τε τούτων τεμνομένων οὔτε σῶμα ἐξ ἀπείρων σωμάτων σύνεστη- χεν οὔτ᾽ ἐπιφάνεια οὔτε γραμμὴ οὔτε τόπος (οὔτε χενὸν οὔτε χρόνος). 15 Περὶ μίξεως xal χράσεως. Θαλῆς καὶ οἱ ἀπ᾿ αὐτοῦ χράσεις εἶναι τὰς τῶν στοιχείων μίξεις χατ᾽ ἀλλοίωσιν. (Ot περὶ ᾿Αναξαγόραν xat Δημό- 20 χριτον) τὰς χράσεις χατὰ παράϑεσιν γίγνεσϑαι τῶν στοιχείων. Ἐμπεδοχλῇς xai Ξενοχράτης ἐχ μιχροτέρων ὄγχων τὰ στοιχεῖα συγ- χρίνει, ἅπερ ἐστὶν ἐλάχιστα xal οἱονεὶ 30 στοιχεῖα στοιχείων. Πλάτων τὰ μὲν τρία σώματα τρεπτὰ εἰς ἄλληλα, πῦρ ἀέρα ὕδωρ, τὴν δὲ γῆν εἴς τι τούτων ἀμετάβλη- τον. 80 Περὶ xevoà. Οἱ ἀπὸ Θάλεω φυσιχοὶ πάντες τὸ χενὸν ὡς ὄντως χενὸν ἀπέγνωσαν. 8 & δ' αὐτὸς — τομήν additur c. 12 € || 4 xà μέρη A: corr. Heeren || ὃ καὶ--- ἐντελε- yta cf. adn. e. 12 3. || 8 τά τε Meineke || 15 οὔτε — χρόνος addidit Heeren. ceterum dubitari potest de vacui et temporis notione corporea. cf. Didym. fr. phys. 25 Laert. VII 140 || 17 xpástv A: corr. cod. August. || 20 οἱ — Δημόχριτον add. Heeren || 29 τούτων τῶν ἀμεταβλήτων A || 31 titulus plenus ex- stat supra p. 268 || 32 oi ἀπὸ ϑάλεω in text. A: (ϑ)άλης xal ἕτεροι in. marg. F 216 PLUTARCHI EPIT. I 18 Ἐμπεὸδοχλῆς" οὐδέ τι τοῦ παντὸς χενεὸν πέλει οὐ- δὲ περισσόν. Λεύχιππος Δημόχριτος Δημή- stptos Μητρόδωρος Ἐπίχουρος τὰ μὲν ἄτομα ἄπειρα τῷ πλήϑει, τὸ δὲ χενὸν ἄπειρον τῷ μεγέϑει. Οἱ Στωικοὶ ἐντὸς μὲν τοῦ χόσμου 5 οὐδὲν εἶναι χενόν, ἔξωϑεν δ᾽ αὐτοῦ 10 ἄπειρον. ᾿Αριστοτέλης τοσοῦτον εἶναι τὸ 6 χενὸν ἐχτὸς τοῦ χόσμου, ὥστε dva- πνεῖν τὸν οὐρανόν" εἶναι γὰρ αὐτὸν πύρινον. 2 οὐδέν τι (A)BC : corr. Xylander || xevóv (A)BC ef. ad Stob. 4 de $3 cf. Prol. p. 142 8 μὲν AB: om. C 11 ᾿Αριστοτέλης immo Pythagorei cf. Stob. AETII PLAC. I 18 2—6 STOBAEI ECL. I 18 1 Ἐμπεδοχλῆς" οὐδέ τι τοῦ παντὸς χενεὸν πέλει οὐδὲ περιττόν. Δημόκριτος χαὶ ἕτεροι Λεύχιπ- πος Μητρόδωρος Ἐπίχουρος τὰ 5 μὲν ἄτομα ἄπειρα τῷ πλήϑει, τὸ δὲ xevby ἄπειρον τῷ μεγέϑει. Στράτων ἐξωτέρω μὲν ἔφη τοῦ χόσμου μὴ εἶναι χενόν, ἐνδοτέρω δὲ δυνατὸν γενέσϑαι. 1 Δήνων xal οἱ ἀπ᾽ αὐτοῦ ἐντὸς μὲν τοῦ χόσμου μηδὲν εἶναι χενόν, ἔξω δ᾽ αὐτοῦ ἄπειρον. ᾿Αριστοτέλης ἐν τετάρτῳ Φυσι- χῇς ἀχροάσεως γράφει ' slvat δέ φασιν i5 οἱ Πυϑαγόρειοι χενὸν χαὶ ἐπεισιέναι αὐτὸ τῷ οὐρανῷ ἐχ τοῦ ἀπείρου πνεύ- gatos ὡς ἀναπνέοντί. ἐν δὲ τῷ περὶ τῆς Πυϑαγόρου φιλοσοφίας πρώτῳ | Ἐμπεδοχλῇς ν. 08 K., v. 91 St. || 2 χενὸν A: corr. Heeren cf. "Theodor. || 14 ἐν τετάρτῃ Φυσιχῆς ἀχροάσεως c. 6 p. 213^ 23 cf. Prol. p. 215. num ὃ 6 partim Ario tri- buenda sit dubitari potest cf. Prol. p. 75". nam Plutarchea ut ridicule perversa sunt ita plus habent εἶναι γὰρ αὐτὸν πύρινον. cetera, loci motus infiniti definitiones ab hoc capite abhorrere videntur. nec definitio loci ex Aristot. phys. IV 4 p. 2124 20 sumpta accu- rate concinit cum Plutarcho 19 2 [cf. Ar. 212h 18] || 16 xevov xal ἐτήσιον ἐν αὐτῷ τῷ οὐρανῷ A: corr. Heeren || 19. περὶ τῆς Πυϑα- γύρου φιλοσοφίας πρώτῳ fr. 196 p. 1513329 ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 18 3 Theodoret, IV 14 (post e. 9 7) τὸ δὲ χενὸν οἱ περὶ Δημόκριτον τῶν ἀτόμων dvo- μάχασι τόπον οἵ, Prol. p. 46. ] 1. 2 [dem 1. e. οἱ δὲ ἄλλοι ἅπαντες τοῦτόν 4s ἀντιχρὺς κωμῳδοῦσι τὸν λόγον. αὐτίχα τοί- vov Ἐμπεδοχλῆς οὕτω φησί οὐδὲ τι τοῦ παντὸς κενεὸν πέλει οὐδὲ περιττόν᾽, 4 Idem l. c. ὁ δὲ Στράτων ἔμπαλιν ἔξωϑεν μὲν μηδὲν εἶναι κενόν, ἔνδηϑεν δὲ δυνατὸν εἶναι. 5 ldem 1. e. οἱ δὲ Στωιχοὶ ἐντὸς piv τοῦ παντὸς μηδὲν εἶναι χενόν, ἐχτὸς δὲ αὐτοῦ πάμ- πολύ τε xal ἄπειρον. ponitur inter $$ 2 et 4. | AETII PLAC. I 18 6 19 1—5 20 1 PLUTARCHI EPIT. I 19. 2 ιθ. Περὶ τόπου. Πλάτων τὸ μεταληπτιχὸν τῶν εἰδῶν, ὅπερ εἴρηχε μεταφοριχῶς τὴν ὕλην, χαϑάπερ τινὰ τιϑήνην χαὶ δεξα. 5 μενήν. 1 ᾿Αριστοτέλης τὸ ἔσχατον τοῦ πε- 3 - ριέχοντος συνάπτον τῷ περιεχομένῳ. x. Περὶ χώρας. Ot Στωιχοὶ χαὶ Ἐπίχουρος δια- 10 φέρειν χενὸν τόπον χώραν xal τὸ μὲν χενὸν εἶναι ἐρημίαν σώματος, τὸν δὲ τόπον τὸ ἐχόμενον ὑπὸ σώματος, τὴν δὲ χώραν τὸ ἐχ μέρους ἐχόμενον, ὥσπερ ἐπὶ τῆς τοῦ οἴνου πιϑάχνης. 6 ᾿Αριστοτέλης cf. ad 18 € [Stob.] 12 ὑπὸ AB: τοῦ post ὑπὸ addit C 14 πιϑνάχνης B. de re cf. Arii Did. fr. phys. 25 [Stob. ecl. I 18 p. 392H.| LI 3 1 311 STOBAEI ECL. I 18 1. 4 γράφει τὸν μὲν οὐρανὸν εἶναι ἕνα, ἐπεισάγεσϑαι 0 Ex τοῦ ἀπείρου ypó- vov τε xal πνοὴν xal τὸ xsvóv, ὃ διορίζει ἑχάστων τὰς χώρας ἀεί. xal ἐν ἄλλοις λέγει τόπον εἶναι τὸ τοῦ 5 περιέχοντος πέρας ἀχίνητον, T, ἐν ᾧ μένει τε xal χινεῖται τὰ σώματα, πλήρη μὲν ὅταν πανταχόϑεν περιέχῃ τὸ σῶμα, χενὸν δὲ ὅταν μηϑὲν ἔχῃ τὸ παράπαν ἐν ἑαυτῷ. τόπον μὲν οὖν 10 ἀναγχαῖον ὑπάρχειν χαὶ σῶμα, χενὸν δὲ οὐδαμῶς εἰ μὴ μόνον πρὸς νόησιν' ἀναιρετιχὴν γὰρ εἶναι τὴν xa? ἐνδε- λέχειαν αὐτοῦ φύσιν τῆς τε τῶν Óv- των συμπαϑείας xal τῆς τῶν σωμάτων 15 ἀλληλουχίας": τὰς δὲ χινήσεις γίνεσϑαι τὰς χατὰ τόπον [χατὰ τὸ πρότερον] ἀντιπεριισταμένων ἀλλήλοις τῶν σω- μάτων᾽ ἄπειρον δὲ οὐϑὲν ἀπολείπει οὔτε χατὰ τὸ πλῆϑος οὔτε κατὰ τὸ 30 μέγεϑος. Περὶ τόπου. Πλάτων τόπον εἶναι τὸ μεταληπτι- χὸν τῶν εἰδῶν, ὅπερ εἴρηχε μεταφο- ριχῶς τὴν ὕλην χαϑάπερ τινὰ τιϑήνην 30 χαὶ δεξαμενήν. (Στράτων) τόπον [δὲ] εἶναι τὸ μεταξὺ διάστημα τοῦ περιέχοντος χαὶ τοῦ περιεχομένου. Περὶ χώρας. 80 (2 νων xal οἱ ἀπ αὐτοῦ) διαφέ- ρειν [δὲ] χενὸν τόπον χώραν" xal τὸ μὲν χενὸν εἶναι ἐρημίαν σώματος, τὸν δὲ τόπον τὸ ἐπεχόμενον ὑπὸ σώμα- τος, τὴν δὲ χώραν τὸ Bx μέρους 86 ἐπεχόμενον. | τὸν δὲ A: corr. Heeren l| 17 xarà τὸ πρότερον del. Usener || 18 ἀντιπεριισταμένας Ἐς: ἂν xal περιισταμένας C: corr. Gaisford. || 21 τόπον xz. add. post 13 4 || 31 διαφέ- petv — ἐπεχόμενον add. post 185 918 PLUTARCHI EPIT. I 21. 22. 3: 2 χα. llepi χρόνου. 6 51 Πυϑαγόρας τὸν χρόνον τὴν σφαῖ- 1 pav τοῦ περιέχοντος εἶναι. Πλάτων αἰῶνος εἰχόνα χινητὴν 7, 5 διάστημα τῆς τοῦ χόσμου χινήσεως. Ἐρατοσϑένης τὴν τοῦ ἡλίου mo- ρείαν. 2 xB. Περὶ οὐσίας χρόνου. G38 Πλάτων οὐσίαν ypóvou τὴν τοῦ | 19 οὐρανοῦ χίνησιν. 2 3 4 . 8 E Οἱ πλείους τῶν Στωιχῶν αὐτὴν 7 τὴν χίνησιν. Οἱ μὲν πλείους ἀγένητον τὸν χρόνον. 8 Πλάτων δὲ γενητὸν xav ἐπίνοιαν. 9 15 χγ. Περὶ χινήσεως. Πυϑαγόρας [᾿λάτων’ 12 ἀγένητον A: ἀγέννητον ΒΟ qualia ad- notare nunc supersedebo χίνησίς 1 3 AETII PLAC. I 20 ? 21 1—3 22 1—9 23 1 —— — suum. STOBAEI ECL. I 18 4 8 40, 4s 19 1 Ἐπίχουρος ὀνόμασιν [πᾶσιν] πα- ραλλάττειν χενὸν τόπον χώραν. Περὶ χρόνου. σφαῖραν Πυϑαγόρας τὴν τοῦ περιέχοντος. Πλάτων αἰῶνος εἰχόνα χινητὴν ἢ διάστημα τῆς τοῦ χόσμου χινήσεως. Ἐρατοσθένης τὴν τοῦ ἡλίου mo- ρείαν. 10 Περὶ οὐσίας χρόνου. (Πλάτων) οὐσίαν [δὲ] χρόνου τὴν οὐρανοῦ χίνησιν. Ξενοχράτης μέτρον τῶν γενητῶν xal χίνησιν ἀΐδιον. Ἑστιαῖος ὃ Περίνϑιος φυσιχὸς 15 φορὰν ἄστρων πρὸς ἄλληλα. Στράτων τῶν ἐν χινήσει xal ἦρε- μίᾳ ποσόν. Ἐπίχουρος σύμπτωμα (συμπτω- μάτων), τοῦτο δ᾽ ἐστὶ παραχολούϑημα Ὁ χινήσεων. ᾿Αντιφῶν xal Κριτόλαος νόημα ἢ μέτρον τὸν χρόνον, οὐχ ὑπόστασιν. Οἱ Στωιχοὶ χρόνου οὐσίαν αὐτὴν τὴν χίνησιν. Οἱ πλείους ἀγένητον τὸν χρόνον. (Πλάτων) γενητὸν [δὲ] xav ἐπί- γνοιαν. 25 Περὶ χινήσεως. Πυϑαγόρας" χίνησίς ἐστι διαφο- 30 1 πᾶσιν delere iussit Usener || 11 continua- tur 229 || 14 continuatur a Stobaeo μέτρον Bpa- δύτητος ἢ τάχους εἶπε Χρύσιππος excerptum ex Arii fr. 26 (ecl. 1 8 p. 260 H] || 15 φυσιχὸς verisimiliter ad Stratonem $ 4 rettulit Krische Forsch. p. 351 cf. Sext. P. H. III 137 et adv. math. X 177. Στράτων ὁ φυσικὸς... ἔλεγεν χρόνον ὑπάρχειν μέτρον πάσης κινήσεως καὶ μο- νῆς || 19 συμπτωμάτων addidit Heeren ex Sext. adv. math. X 238 || 22 ᾿Αντιφῶν F: 'Avctgá- νης Εἰ mrg. et C || 23 οὐδ᾽ A || 27 continuatur post 212 || 29 διαφερότης A: corr. Heeren AETIIT PLAC. I 293 1—4 PLUTARCHI EPIT. I 23 ἐστι διαφορά τις ἢ ἑτερότης ἐν ὕλγ,. ᾿Αριστοτέλης" ἐντελέχεια χινητοῦ. 9 Δημόχριτος ἕν γένος τῆς χινή- 3 5 σεως τὸ χατὰ παλμόν. Ἐπίχουρος δύο εἴδη τῆς χινήσεως, 4 ὅ xarà πλάγιον (A)BC: κατὰ πληγὴν coni. Zeller. sed cf. supra c. 12 5 Simpl. de cael. p. 4844 30 schol. Brand. et Laert. X 43. 44 319 STOBAEI ECL. I 191 ρότης ἢ ἑτερότης ἐν ὅλῃ Tj ἐστιν ὕλη. οὗτος πάσης χινήσεως χοινὸς ὅρος. ᾿Αριστοτέλης τὴν χίνησιν ἐνέρ- ἡξιαν εἶναι τοῦ δυνάμει χινητοῦ T) χι- νητόν᾽ τῶν δὲ χινήσεων τὰς μὲν εἶναι 5 χατὰ τὸ ποσόν, τὰς δὲ χατὰ τὸ ποιόν. τὰς δὲ χατὰ τόπον. χατὰ μὲν τὸ πο- σὸν αὔξησιν χαὶ μείωσιν, ἐν προσϑέσει τινὶ ϑεωρουμένην χαὶ ἀφαιρέσει" χατὰ δὲ τὸ ποιὸν ἀλλοίωσιν xal μεταβολήν, 10 ὡς τὴν ἐχ ϑερμοῦ εἰς ψυχρόν, ix qAoxéog εἰς πιχρόν: χατὰ δὲ τόπον, ἣν ἰδιώτερον φορὰν ὠνόμασε, χαϑ᾽ ὃν ἐξ οὗ εἰς ὃ μεταβαίνει τὰ χινού- μενα. ταύτης δὲ τρεῖς εἶναι διαφοράς, 15 ὧν δύο μὲν ἁπλᾶς, τήν τε xav εὐ- ϑεῖαν xal τὴν ἐν χύχλῳ, μίαν δὲ μιχτήν᾽ εὐθεῖαν μὲν τὴν ἄνω xal χάτω χατά τε χουφότητα χαὶ βαρύ- τητα τῶν σωμάτων, ἐν χύχλῳ δὲ τὴν 2 περιφερῇ. μιχτὴν δὲ τὴν xav ἔγχλι- σιν. τῆς δὲ χατὰ τόπον χινήσεως τὴν μὲν ἀπὸ τοῦ μέσου γίνεσθαι τὴν δὲ ἐπὶ τὸ μέσον τὴν δὲ περὶ τὸ μέσον. πυρὸς μὲν οὖν xal ἀέρος ἀπὸ x00: μέσου, γῆς (δὲ) χαὶ ὕδατος ἐπὶ τὸ μέ- σον, τοῦ δὲ ὅλου περὶ τὸ μέσον. τούτοις δὲ ὁ χληροῦσϑαι τὸν ὅλον χόσμον. Δημόκριτος ἕν γένος χινήσεως 90 τὸ χατὰ παλμὸν ἀπεφαίνετο. Ἐπίχουρος δύο εἴδη χινήσεως, τὸ 9 ἐντελέχειαν exhibet Arist. phys. III 2 p. 2024 7. 25149, quare dubitavi an Stobaeanis Ariana admixta essent Prol. p. 75? cf. p.215 || 4 χινητιχοῦ ἢ κινητὸν F: correxi ex Arist. 1. c. vulgo χινητιχοῦ ἢ χινητοῦ, δυνάμει cf. Arist. p. 2014 10 || 18 ἣν ἂν C: ἂν F: ἣν δὴ Meineke || ὠνόμασε p. 2204 33. 2008 28 || 21 τὴν χατάλυσιν A: corr. post Canterum Heeren || 26 δὲ add. Meineke || 27 τὸ δὲ ὅλον A: corr. Heeren || 28 χληροῦσϑαι A: τελειοῦσϑαι Canter, πληροῦσϑαι verisimiliter Heeren. 320 " PLUTARCHI EPIT. I 23. 24 τὸ xarà στάϑμην xai τὸ xatà map- έγχλισιν. Ἡρόφιλος χινήσεως τὴν μὲν λόγῳ 6 ϑεωρητήν, τὴν δὲ αἰσϑητήν. s ἫἩ ράχλειτος ἠρεμίαν μὲν χαὶ 7 στάσιν ἐκ τῶν ὅλων ἀνήρει" ἔστι γὰρ τοῦτο τῶν vexpüv' χίνησιν δὲ ἀίδιον μὲν τοῖς ἀιδίοις, φϑαρτὴν δὲ τοῖς φϑαρτοῖς. 1 xà. Περὶ γενέσεως καὶ φϑορᾶς. G39 Παρμενίδης Μέλισσος Ζήνων ἀνύρουν γένεσιν xal φϑορὰν διὰ τὸ νομίζειν τὸ πᾶν ἀχίνητον. Ἐμπεδοχλῇς δὲ xai Ἐπίχουρος I5 χαὶ πάντες ὅσοι χατὰ συναϑροισμὸν τῶν λεπτομερῶν σωμάτων χοσμοποι- οὔσι συγχρίσεις μὲν xal διαχρίσεις εἰσάγουσι, γενέσεις δὲ xal φϑορὰς οὐ χυρίως: οὐ γὰρ χατὰ (r5) ποιὸν ἐξ 20 ἀλλοιώσεως. χατὰ δὲ τὸ ποσὸν Ex συνα- ϑροισμοῦ ταύτας γίνεσϑαι. Πυϑαγόρας xol πάντες ὅσοι πα- ϑητὴν τὴν ὕλην ὑποτίϑενται χυρίως γένεσιν xal φϑορὰν γίνεσϑαι" ix γὰρ 2; ἀλληιώσεως στοιχείων xal τροπῆς xal ἀναλύσεως ταῦτα τίνεσϑαι. 3 τὴν μὲν ΒΟ: τὰς piv pr. A || 4 αἰσϑητήν BC: αἰσϑητάς pr. A || 6 ὅλων (A)C: λόγων B || 14 δὲ om. C. || 17 συγχρίσεις G: al συγ- κρίσεις (A)BC || 19 τὸ addidi in codd. omis- sum || S τὸ ποσὸν A: τὸ om. DC |j &x om. B AETII PLAC. I 23 4-- 24 1—3 STOBAEI ECL. I 191901 xarà στάϑμην xal τὸ χατὰ παρέγχλι- σιν * * * εἰσὶ δέ τινες ob xal τέ- ταρτον εἶδος εἰσάγουσι τὸ xav οὐσίαν, ὅπερ ἐστὶ τὸ χατὰ γένεσιν. ἄλλοι δὲ xal τὴν διανοητιχὴν προστιϑέασι, 5 μέχρι γὰρ τῶν πέντε προὔβησαν. Διόδωρος ὃ Κρόνος χεχινῆσϑαι μέν τι, χινεῖσϑαι δὲ μηδέν. Ἡρόφιλος χινήσεως τὴν μὲν λόγῳ ϑεωρητήν, τὴν δὲ αἰσϑητήν. 10 Ἡράχλειτος ἠρεμίαν μὲν xal στάσιν ix τῶν ὅλων ἀνύρει, χίνησιν δὲ τοῖς πᾶσιν ἀπεδίδου. ᾿Ἀσχληπιάδης πᾶσαν χίνησιν al- ( i σϑητὴν ἀπεφήνατο. 15 Περὶ γενέσεως xal φϑορᾶς. Παρμενίδης xai Μέλισσος ἀνή- poov γένεσιν xal φϑορὰν διὰ τὸ vo- μίζειν τὸ πᾶν ἀχίνητον. Ἐμπεδοχλῆῇς ᾿Αναξαγόρας Δη- 2 μόχριτος Ἐπίχουρος καὶ πάντες ὅσοι χατὰ συναϑροισμὸν τῶν λεπτο- μερῶν σωμάτων χοσμοποιοῦσι συγχρί- σεις μὲν χαὶ διαχρίσεις εἰσάγουσι, γε- νέσεις δὲ xal φϑορὰς οὐ χυρίως" οὐ Ὁ Ἱὰρ κατὰ τὸ ποιὸν ἐξ ἀλλοιώσεως, χατὰ δὲ τὸ ποσὸν ix συναϑροισμοῦ ταύτας γίνεσϑαι. Πυϑαγόρας xal πάντες ὅσοι πα- ϑητὴν τὴν ὕλην ὑποτίϑενται, χυρίως so γενέσεις καὶ φϑορὰς γίνεσϑαι" ἐχ γὰρ ἀλλοιώσεως τῶν στοιχείων xal τροπῆς xai ἀναλύσεως [γενέσεως xal φϑορᾶς] παράϑεσιν χαὶ μῖξιν χρᾶσίν τε χαὶ σύγχυσιν γίγνεσϑαι. 85 2 tertium genus intercidisse vidit Mei- neke || 5 διανοητιχὴν inepte additum ex Epic. Laertii X 51 || 24 ἄγουσι A: corr. Heeren || 33 γενέσεως xal φϑορᾶς in marg. relegandum vidit Heeren AETII PLAC. I 25 1—5 26 1—3 PLUTARCHI EPIT. I 25. 26 χε. [lspi ἀνάγχης. G 40 Θαλῆς" ἰσχυρότατον ἀνάγχη, xpa- 1 τεῖ γὰρ τοῦ παντός. Πυϑαγόρας ἀνάγκην ἔφη περι- 2 5 χεῖσθαι τῷ χόσμῳ. Παρμενίδης xai Δημόχριτος 8 πάντα χατὰ ἀνάγχην' τὴν αὐτὴν δὲ εἶναι εἱμαρμένην καὶ δίχην χαὶ πρό- γοιαν xal χοσμοποιόν. 0» Πλάτων τὰ μὲν εἰς πρόνοιαν ἄγει, 5 τὰ δὲ εἰς ἀνάγχην. xc. Περὶ οὐσίας ἀνάγχης. G 41 Ἐμπεδοχλῇς οὐσίαν ἀνάγχης αἰ- | τίαν χρηστιχὴν τῶν ἀρχῶν χαὶ τῶν 15 στοιχείων. Δημόχριτος τὴν ἀντιτυπίαν xal 2 φορὰν χαὶ πληγὴν τῆς ὕλης. Πλάτων ὁτὲ μὲν τὴν ὕλην ὁτὲ δὲ 3 τὴν τοῦ ποιοῦντος πρὸς τὴν ὕλην σχέσιν. 2 χρατεῖν G quia prius enuntiatum variavit 8 εἶναι GAB: εἶναι xal C 9 xal post πρόνοιαν om. B 10 falso huic $ praeponunt tit. c. 26 (A)BC: recte G 1? φϑορὰν xal πληγὴν B: φϑορὰν xal τὴν πληγὴν A: τὴν φορὰν xal πληγὴν C: φορὰν ut glossema seclusit veri dissimiliter Beck cf. Üenom. apud. Eus. P. E. VI 7 18 Diels, Doxographi graeci. - 321 STOBAEI ECL. I4 7 Περὶ ἀνάγχης. [8aA7c ἐρωτηϑεὶς τί ἰσχυρότατον εἶπεν ᾿ἀνάγχη, χρατεῖ γὰρ πάντων .] ΠΠυϑαγόρας ἀνάγκην ἔφη περι- χεῖσϑαι τῷ χόσμῳ. Ἢ [Παρμενίδου xal Δημόχριτου. οὗτοι πάντα χατ᾽ ἀνάγχην: τὴν δ᾽ αὐτὴν εἶναι εἱμαρμένην xal δίχην καὶ πρόνοιαν χαὶ χοσμοποιόν. Λεύχιππος πάντα xav ἀνάγχην, 10 τὴν δ᾽ αὐτὴν ὑπάρχειν εἱμαρμένην" λέγει γὰρ ἐν τῷ [Περὶ νοῦ “οὐδὲν χρῆμα μάτην γίνεται, ἀλλὰ πάντα ἐχ λόγου τε xal ὑπ᾽ ἀνάγκης. (Πλάτων) [καὶ] τὰ μὲν εἰς πρό- 16 νοιαν ἀνάγει τὰ δὲ εἰς ἀνάγχην. Ἐμπεδοχλῇῆς αἰτίαν χρηστιχὴν τῶν ἀρχῶν xal τῶν στοιχείων. Πλάτων ὁτὲ μὲν τὴν ὅλην ὁτὲ δὲ τὴν τοῦ ποιοῦντος πρὸς τὴν ὕλην σχέσιν. 30 2 apophthegmatis forma a Placitis aliena. ex gnomologiis igitur sumpsit Stob. || 3 χρατεῖ γὰρ Cant. mrg.: τί γὰρ À || πάντων (Plut. παντός) est etiam apud Laertium I 35. sequitur in Sto- baeo inter $$ 1 et 2 ἀνάγχη ἐστὶ χρίσις βεβαία xal ἀμετάτρεπτος δύναμις προνοίας, quod cum lemma omissum sit nescio num ad Placita referendum sit || 6 forma lemmatis Stobaeo debetur. Plutarchus veram servavit || 8 δίχην cf. infra p. 3355 16. δίνην Heeren et Beck. at cf. Karsten Parm. p. 235 (45) et Krische p. 107 || 12 περὶ νοῦ Democriti potius fuisse iudicat Heeren || 15 ordo Stobaei 26 3 255 26 1 || 16 αἰτίαν 17 — στοιχείων 18 iteratur post ἀνάγχην v. 16 ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 25 2 Theodoret. VI 13 .. . Πυϑαγόρας ὁ πολυϑρύλητος ἀνάγχην εἶπε περιχεῖσθαι τῷ χόσμῳ. 8 Idem 1. c. ὁ δὲ Παρμενίδης τὴν ἀνάγκην [xal] δαίμονα κέχληχε xal δίχην καὶ πρόνοιαν. 21 322 recie PLUTARCHI EPIT. 1 27 χζ. Περὶ εἱμαρμένης. Ἡράκλειτος πάντα xaU εἷμαρ- 1 μένην, τὴν δὲ αὐτὴν ὑπάρχειν xal ἀνάγχην. 2 5 Πλάτων ἐγκχρίνει μὲν τὴν εἷμαρ- ὃ μένην ἐπὶ τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν xai βίων, συνεισάγει δὲ xal τὴν map ἡμᾶς αἰτίαν. οἱ Στωιχοὶ Πλάτωνι ἐμφερῶς" 4 10 xal τὴν μὲν ἀνάγχην ἀνίχητόν φασιν αἰτίαν xal βιαστιχήν, τὴν δὲ sipap- μένην συμπλοχὴν αἰτιῶν τεταγμένην, ἐν T, συμπλοχῇ xal τὸ παρ ἡμᾶς, ὥστε τὰ μὲν εἰμάρϑαι τὰ δὲ ἀνειμάρϑαι. 5 6 | de ec. 27. 28 cf. Prol. p. 178 || 7 συ- νάγει Β || 10 ἀνίκητον sic ABC [| 13 παρ' ἡμᾶς (A): rap ἡμῖν D at cf. v. 7 et Dioge- nian. ap. Eus. P. E. VI 8 Ὦ Baguet de Chrysippo p. 222 (n. 89) || 14 ἀνειμάρϑαι nisi contra legem a Stoicis fictum credis, scribendum τὰ μὲν εἱμαρτά, τὰ δὲ ἀνειμαρτά, in quod etiam Usener incidit. [cf. εἱμαρτός Plut. v. Alex. 30 extr.] AETII PLAC. I 27 1—6 STOBAEI ECL. I 5 i5 Περὶ εἱμαρμένης. (Ἡράχλειτος) πάντα [08] xa0' εἱμαρμένην, τὴν à αὐτὴν ὑπάρχειν ἀνάγχην" γράφει γοῦν" ἔστι γὰρ εἷμαρ- μένη πάντως... {Χρύσιππος μὴ διαφέρειν τοῦ εἱμαρμένου τὸ χατηναγχασμένον a a. s. xav ἐπιπλοχὴν μερῶν συνηρτημένην. Δήνων ὁ Στωιχὸς ἐν τῷ [Περὶ φύσεως, δύναμιν χινητιχὴν τῆς ὕλης χατὰ ταὐτὰ χαὶ ὡσαύτως, ἥντινα μὴ διαφέρειν πρόνοιαν χαὶ φύσιν χαλεῖν. ᾿Αντίπατρος ὃ Στωιχὸς ϑεὸν ἀπε- φαίνετο τὴν εἱμαρμένην. 2 1 continuatur 23 1 || ὃ εἱμαρμένη C: εἱμαρμένα F || lacunosus est hic locus. nam hiat oratio v. 5, intercidit lemma v. 6, quod explevi ex Theodor., plura interciderunt v. 7, quae partim ex Theodor. expleas. quo μερῶν v. 8 pertineat, obscurum. an αἰτιῶν ἢ cf. 27 4 28 4 Euseb. XV 14 2 Cic. de divin. I 55 125 || 12 διαφέρον Α : corr. codd. August. Vatic. || 13 ἀπε- φαίνετο A: ἀπεφήνατο Aug. itemque p. 3235 2 ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 27 1 Theodoret. VI 13 [post c. 25 3]: xai ὁ Ἡράκλειτος δὲ πάντα χαϑ' εἱμαρμένην εἴρηγχε γίγνεσθαι, ἀνάγχην δὲ τὴν εἱμαρμένην χαὶ οὗτος ὠνόμασε. 2 [dem VI 14 xai Χρύσιππος δὲ ὁ Στωι- χὸς μηδὲν διαφέρειν εἶπε τοῦ εἱμαρμένου τὸ χατηναγχασμένον, εἶναι δὲ τὴν εἱμαρμένην χί- νησιν ἀΐδιον συνεχῆ καὶ τεταγμένην. 9 δήνων δὲ ὁ Κιτιεὺς δύναμιν χέχληχε τὴν εἱμαρμένην χινητιχὴν τῆς ὕλης, τὴν δὲ αὐτὴν xal πρόνοιαν xal φύσιν ὠνόμασεν. PLUTARCHI EPIT. 128 xn. Περὶ οὐσίας εἱμαρμένης. Ἡράχλειτος οὐσίαν εἱμαρμένης 1 λόγον τὸν διὰ τῆς οὐσίας τοῦ παντὸς διήχοντα᾽ αὕτη δέ ἐστι τὸ αἰϑέριον ὃ σῶμα, σπέρμα τῆς τοῦ παντὸς γενέ- σεως. Πλάτων λόγον ἀίδιον xol νόμον 2 ἀίδιον τῆς τοῦ παντὸς φύσεως. Χρύσιππος δύναμιν πνευματιχὴν 8 19 τάξει τοῦ παντὸς διοιχητιχήν" καὶ πά- λιν ἐν τοῖς Ὅροις" εἱμαρμένη ἐστὶν ὁ τοῦ χόσμου λόγος, ἢ νόμος τῶν [2v- toy] ἐν τῷ κόσμῳ προνοίᾳ διοιχου- μένων" ἢ λόγος, χαϑ' ὃν τὰ μὲν γε- 16 γονότα γέγονε τὰ δὲ γινόμενα γίνεται τὰ δὲ γενησόμενα γενήσεται. 10 τάξιν G cf. ad Stob. 10 πάλιν GBC: πάγην A 12 τοῦ νόμου κόσμος ἢ λόγος ἢ νόμος B 13 ὄντων delevi cf. Stob. Theodor. AETII PLAC. I 28 1—3 323 S'TOBAEI ECL. I 5 15 Ἡράκλειτος οὐσίαν εἱμαρμένης ἀπεφαίνετο λόγον τὸν διὰ οὐσίας τοῦ παντὸς διήχοντα. αὕτη ὃ ἐστὶ τὸ αἰϑέριον σῶμα, σπέρμα τῆς τοῦ παν- τὸς γενέσεως xal περιόδου μέτρον 5 τεταγμένης. Πλάτων λόγον ἀΐδιον τὴν οὐσίαν τῆς εἱμαρμένης xal νόμον ἀΐδιον τῆς τοῦ παντὸς φύσεως. Χρύσιππος δύναμιν πνευματιχὴν τὸ τὴν οὐσίαν τῆς εἱμαρμένης. τάξει τοῦ παντὸς διοιχητιχήν. τοῦτο μὲν οὖν ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ κόσμου" ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ Περὶ ὅρων xal ἐν τοῖς Περὶ τῆς εἱμαρμένης xal ἐν ἄλλοις σπορά- τὸ δὴν πολυτρόπως ἀποφαίνεται λέγων" εἱμαρμένη ἐστὶν ὃ τοῦ κόσμου λόγος, ἢ λόγος τῶν ἐν τῷ χόσμῳ προνοίᾳ διοιχουμένων, ἢ λόγος, χαϑ᾽ ὃν τὰ μὲν γεγονότα γέγονε τὰ δὲ γινόμενα 0 γίνεται τὰ δὲ γενησόμενα γενήσεται. μεταλαμβάνει δ᾽ ἀντὶ τοῦ λόγου τὴν ἀλήϑειαν τὴν αἰτίαν τὴν φύσιν τὴν ἀνάγχην, προστιϑεὶς καὶ ἑτέρας àvo- μασίας ὡς ἐπὶ τῆς αὐτῆς οὐσίας :» τασσομένας χαϑ' ἑτέρας xal ἑτέρας ἐπιβολάς. Μοίρας δὲ χαλεῖσϑαι ἀπὸ τοῦ xaT αὐτὰς διαμερισμοῦ Κλωθὼ xal Λάχεσιν xal Ἴλτροπον. Λάχεσιν μέν, ὅτι ὃν χλῆρον λελόγχασιν ἕχα- 0 2 οὐσίας (τῆς) τοῦ volebat Bywater. cf. Plut. || 11 τάξεως Meineke. melius esset τάξιν ef. $ 4. sed nihil mutandum || 13 ἐν δὲ A: δὲ vulgo post δευτέρῳ collocatum || 14 ὡρῶν A: corr. Heeren || 27 ἐπιβουλάς A || 30 ὅτι ὃν x37 pov scripsi: olov χλήρῳ A: ὅτι οἷα χλήρῳ Hee- ren || ἕκαστα A: corr. Heeren cf. Diogenian. ap. Eus, P. E. VI 8 τὸ [Theodoret. VI 12] Λά- χεσιν - . παρὰ τὸ λαγχάνειν ἑκάστῳ [1. ἕχαστον] τὸ πεπρωμένον. cf. Porphyr. Stob. ecl. II p. 982H. Plat. rep. X p. 617 p 620p& ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 28 3 Theodoret. 1. c. oi δὲ τοῦτον (Zi 21* 324 PLUTARCHI EPIT. 1 29 Ot Στωιχοὶ εἱρμὸν αἰτιῶν, τουτ- 4 ἔστι τάξιν χαὶ ἐπισύνδεσιν ἀπαρά- βατον. Ποσειδώνιος τρίτην ἀπὸ Διός" 5 $ πρῶτον μὲν γὰρ εἶναι τὸν Δία, δεύ- τερον δὲ τὴν φύσιν, τρίτον δὲ τὴν εἱμαρμένην. x). Περὶ τύχης. 68 48 Πλάτων αἰτίαν ἐν προαιρετιχοῖς 1 10 χατὰ συμβεβηχὸς xal παραχολούϑημα. 1 cum $ 4 cf. Suid. v. εἱμαρμένη [ν. Laert. VII 149]: ἢ εἷρμός τις xal ἐπισύνδεσις ἀπα- ράβατος bi αἰτίαν ἀναπόδραστον [cf. Plut. de fat. 1 λόγος ϑεῖος ἀπαράβατος δι αἰτίαν ἀνεμ.- πόδιστον]. 7, δύναμις κινητιχὴ τῆς ὕλης (cf. supra 27 5]. quo scriptore usus sit Suidas, haud scio, nec magis utrum Aétium ille an Stoicum librum adhibuerit. 2 ἐπίδεσιν B 4 δὲ τρίτην B ὃ δεύτερον δὲ ΑΒ: δὲ om. C. ceterum scribendum videtur δευτέραν et τρίτην cf. Stob. AETII PLAC. I 28 3—5 29 1 STOBAEI ECL. I 5 15 6 1 στοι xarà τὸ δίχαιον ἀπονέμεται" Ἄτροπον δέ, ὅτι ἀμετάϑετος xai ἀμετάβλητός ἐστιν ὁ χαϑ᾽ ἕχαστα διορισμὸς ἐξ ἀιδίων χρόνων: Κλωθὼ δέ, ὅτι ἢ χατὰ τὴν εἱμαρμένην διανέμησις xal τὰ γεννώμενα τοῖς χλωϑομένοις παραπλησίως διεξάγεται, χατὰ τὴν ἐτυμολογιχὴν ἐξήγησιν τῶν ὀνομάτων ἅμα καὶ τῶν πραγμάτων συμπαρισταμένων εὐχρήστως. [-] 10 Ποσειδώνιος τρίτην ἀπὸ Διός. πρῶτον μὲν γὰρ εἶναι τὸν Δία, δεύ- τερον δὲ τὴν φύσιν, τρίτην δὲ τὴν εἱμαρμένην. 15 Περὶ τύχης. Πλάτων τὴν τύχην ἀπεφαίνετο αἰτίαν ἐν ἀπροαιρέτοις κατὰ συμβε- βηχὸς xal παραχολούϑημα xal cóp- πτωμα xal προαιρέσεως χατὰ τὴν πρὸς τὸ τέλος πρόϑεσιν ἐναλλαχτιχὴν 2o σχέσιν. 9 pro ἀμετάβλητος requiri videtur etymon ἄτρεπτος quod est apud Diogenianum et [Arist.] d. mund. 7 p. 401^ 19 || 6 χλωϑωμέ- vot; Α et vulgo: correxi || 7 διεξάγεται cf. Laert VII 149 Plut. d. fat. 1 p. 568 || 10 εὐ- χρήστως F: ἀχρήστως C vulgo || 12 scriben- dum videtur δευτέραν || 17 ἀπροαιρέτως Stobaei error. recte Plut. cf. Plut. de fat. 7 p. 572 Β || 18 σύμπτωμα φύσεως ἢ προαιρέσεως Theodo- retus fortasse recte || 20 προύϑεσιν A ALIORUM EX AETIO EXCERPTA νωνα) διαδεξάμενοι τὴν εἱμαρμένην λόγον ἔφασαν εἶναι τῶν ἐν τῷ κόσμῳ προνοίᾳ διοιχουμένων. 28 4 Theodoret. 1. c. καὶ πάλιν ἐν ἑτέροις ξυγγράμμασιν εἱρμὸν αἰτιῶν τὴν εἱμαρμένην χεχλήχασι. 291 Idem VI 15 xa τὴν τύχην δὲ ὡσαύτως οἱ μὲν ϑεὸν ὑπέλαβον xal ὡς ϑεὸν ἐσεβάσθϑησαν, ὁ δὲ Πλάτων αἰτίαν εἶπεν εἶναι xatd τι ξυμβεβηχὸς γηνομένην xal πάλιν ξύμπτωμα φύσεως ἢ προαιρέσεως κέχληχε. AETII PLAC. I 29 5-- PLUTARCHI EPIT. 1 29 ᾿Αριστοτέλης αἰτίαν xarà συμβε- 2 βηχὸς ἐν τοῖς xal) ὁρμὴν ἕνεχά τινος γινομένοις ἄδηλον χαὶ ἄστατον" διαφέρειν δὲ τῆς τύχης τὸ αὐτόμα- ὃ 5 tov* τὸ μὲν γὰρ ἀπὸ τύχης xal ταῦτο- μάτου εἶναι ἐν τοῖς πραχτέοις πάντως" τὸ δὲ αὐτόματον οὐχ ἀπὸ τύχης. ἐν γὰρ τοῖς ἔξω πράξεως: xal τὴν μὲν τύχην τῶν λογιχῶν, τὸ δὲ αὐτόματον 1 xal τῶν λογιχῶν xal τῶν ἀλόγων [ζῴων] xal τῶν ἀψύχων [σωματωνΐ. 1 $2 ex Arist. phys. IL ὃ p. 197a 5sqq. cf. Prol. p. 215 4 $3 ex Ar. phys. II 6 breviata cf. Prol. p. 215 || 5 γὰρ om. B || αὐτομάτου B 6 nisi Aétius peccavit, olim scriptum fuit εἶναι γὰρ, sed fortasse plura interciderunt || πραχτέοις cf. ad Stob, || πάντως cf. Ar. 1. c. xal ὅλως πρᾶξις 11 ζῴων et σωμάτων notavi Plutarchi posteriorumve glossemata. " 325 STOBAEI ECL. I 6 17. 17h ᾿Αριστοτέλης αἰτίαν κατὰ συμβε- βηχὸς ἐν τοῖς. χαϑ᾽ ὁρμὴν ἕνεχά τινος γινομένοις ἄστατον xal ἄδηλον. xal ὑποϑέσεις μὲν δύο ταῖς ἀρχαῖς ἐνυ- πάρχειν, τάξιν τε xal ἀταξίαν, αἰτίας 5 δὲ τέτταρας ἐν τοῖς ὅλοις xa ἃς ἅπαντα συνίσταται, νοῦν φύσιν ἀνάγχην τύχην" xal τούτων διπλῆν ἑκάστην, τὴν μὲν ἐν τοῖς ἀνθρωπίνοις πράγμασι τὴν δ᾽ ἐν ἄλλοις τελεῖσϑαι δὲ τὰ τὺ μὲν πάντως τὰ δὲ χατὰ τὸ πλεῖστον τὰ δ᾽ ἄλλοτε ἄλλως. τὴν δ᾽ εἷμαρ- μένην οὐχ αἰτίαν μέν, τρόπον δέ τινα αἰτίας, συμβεβηχότα πως τοῖς τῆς ἀνάγκης τεταγμένοις. 15 ᾿Αριστοτέλης διαφέρειν τῆς τύχης τὸ αὐτόματον" τὸ μὲν γὰρ ἀπὸ τύχης χαὶ τοῦ αὐτομάτου εἶναι ἐν τοῖς πραχτιχοῖς πάντως" τὸ δ᾽ αὐτόματον οὐχ ἀπὸ τύχης, ἐν γὰρ τοῖς ἔξω 30 πράξεως" καὶ τὴν μὲν τύχην τῶν λο- γικῶν, τὸ δ᾽ αὐτόματον xal τῶν λο- γικῶν χαὶ τῶν ἀλόγων χαὶ ἀψύχων᾽ χαὶ τὴν μὲν τύχην προαιρέτως συμ- βαίνειν, τὸ δ᾽ αὐτόματον ἀπροαιρέτως" 25 χαὶ τὴν μέν τινος ὑπάρχοντος γίνε- σϑαι. τὸ δὲ ἀλόγως, μηδενὸς ἔξω βουλευϑέντος. ᾿ Θεόφραστος προσδιαρϑροῖ ταῖς αἰτίαις τὴν χατὰ προαίρεσιν΄ φέρεται 90 δέ πως εἰς τὸ εἱμαρμένην εἶναι τὴν ἑχάστου φύσιν. ἐν Tj τόπον τεττάρων 1 συμβεβηκὸς xal παρακολούϑημα Meineke ex codicis August. errore οἵ, $ 1 p.324b 18 || 3 ἄδηλον xal ἄστατον fuit in Aétio cf. Plut. et Theod., transposuit Stobaeus || 10 τελεῖσθαι γὰρ A: corr. Heeren || 19 Aétius scripsit πραχτοῖς cf. Arist. l. c. nisi legit illic πρακτέα ut Simpl. f. 732 17. 26 ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 2 Theodoret. l. c. καὶ AptazozéAnc δὲ ὡσαύτως αἰτίαν ἔφη κατὰ ξυμβεβηχὸς ἐν τοῖς xal ὁρμὴν ἕνεκά τινος γιγνομένοις ἄδηλόν τε καὶ ἄστατον. 326 PLUTARCHI EPIT. I 29. 30 Ἐπίχουρος ἄστατον αἰτίαν προσ- ὦποις χρόνοις τόποις. ᾿λναξαγόρας xal οἱ Στωιχοὶ ἄδηλον αἰτίαν ἀνθρωπίνῳ λογισμῷ" 54 μὲν γὰρ εἶναι xa ἀνάγχην, ἃ δὲ xal εἱμαρμένην, ἃ δὲ χατὰ προαίρε- σιν, ἃ δὲ χατὰ τύχην, ἃ δὲ χατὰ τὸ αὐτόματον. X. Περὶ φύσεως. 6 30 Ἐμπεδοχλῆς φύσιν μηδενὸς εἶναι, μῖξιν δὲ τῶν στοιχείων xal διάστασιν. γράφει γὰρ οὕτως ἐν τῷ πρώτῳ Φυ- σιχῶν" ἄλλο δέ τοι ἐρέω. φύσις οὐδενός ἐστιν ἁπάντων ϑνητῶν, οὐδέ τις οὐλομένου ϑανά- toto τελευτή, ἀλλὰ μόνον μῖξίς τε διαάλλαξίς τε μιγέντων ἐστί, φύσις δὲ βροτοῖς ὀνομάζεται ἀνϑρώποισιν. ᾿Αναξαγόβας ὁμοίως τὴν φύσιν σύγχρισιν xal διάχρισιν, τουτέστι γέ- νεσιν χαὶ φϑορᾶν. 10 15 1 ἄστατον AB: ἀσύστατον C 2 τόποις ΑΒ: τρόποις C 10 μηδὲν (A)BC: corr. Stein 12 πρώτῳ φυσιχῶν A: πρώτω τῶν φυσι- x&v B: πρώτῳ φυσιχῷ C 14 v. 71—80K. 36—39 St. || δέ « B || οὐδέν ἐστιν ABC: correctum ex. Plut. adv. Colot. 10 et Aristot. Met. à 4 p. 101521 18 μίξις τε χαὶ C 20 φύσις δ' ἐπὶ τοῖς Arist. l. c. 5 6 T 1 AETH PLAC.1294—7 301.2 — c — Hn STOBAEI ECL. I 6 1? 7 » 41 (35) αἰτιῶν ποιχίλων, προαιρέσεως * τύχης xal ἀναάγχης. Ἐπίχουρος κατ᾽ ἀνάγχην, χατὰ προαίρεσιν, χατὰ τύχην. Ἐπίχουρος ἄστατον αἰτίαν προσ- 5 ὦποις χρόνοις τρόποις. (Ἀναξαγόρας) καὶ οἱ Στωιχοὶ ἄδηλον αἰτίαν ἀνθρωπίνῳ λογισμῷ" ἃ μὲν γὰρ εἶναι xav ἀνάγκην, ἃ δὲ χαϑ᾽ εἱμαρμένην, ἃ δὲ κατὰ προαί- τὸ ρεσιν, ἃ δὲ χατὰ τύχην, ἃ δὲ χατὰ τὸ αὐτόματον. τύχη ἀτάχτου ἐνεργείας ἐστὶ προσηγορία. Περὶ φύσεως. 1 lacunam explet Heeren scribendo φύσεως ef. 292 || 3 πάντα xav coni. Usener ef. 25 3|| 5 ἀσύστατον Meineke at cf. Laert. X 133 || 6 τρό- ποις deterior lectio quam Plutarchi, at Stobaeo concedenda || 7 ᾿Αναξαγόρας ex Plutarcho, xai οἱ Στωιχοὶ ex F mrg. additum || 12 τύχη — προσηγορία lemmate privatum esse verisimi- liter Heeren coniecit. incertius utrum recte de Pythagoreis cogitaverit an Democritea sint cf. Prol. p. 46 || 14 περὶ φύσεως cf. c. 1. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 29 6 Theodoret, VI 15 ᾿Αναξαγόρας δὲ xal Δημόκριτος xal οἱ ἐκ τῆς Ποιχίλης ὠνομασμένοι ἄδηλον αἰτίαν ἀνθρωπίνῳ λόγῳ. AETII PLAC. ΤΙ Prooem, 1 1—3 PLUTARCHI EPIT. II Prooem. ] 1—5 BIBAION AEYTEPUN Τετελεχὼς τοίνυν τὸν περὶ ἀρχῶν xal στοιχείων xal τῶν συνεδρευόντων αὐτοῖς λόγον τρέψομαι πρὸς τὸν περὶ 5 τῶν ἀποτελεσμάτων ἀπὸ τοῦ περιε- χτιχωτάτου πάντων ἐνστησάμενος. ἃ. Περὶ χόσμου. 6 44 Πυϑαγόρας πρῶτος ὠνόμασε τὴν τῶν ἥλων περιοχὴν χόσμον ἐχ τῆς ἐν 10 αὐτῷ τάξεως. - [4 ᾿"» * ^- * Θαλῆς xal οἱ dz αὐτοῦ ἕνα τὸν 2 κόσμον. Δημόχριτος χαὶ "Ez(xoupoc [καὶ ὁ τούτου χαϑηγητὴς Μητρόδω- 15 ρος] ἀπείρους χόσμους ἐν τῷ ἀπείρῳ χατὰ πᾶσαν περίστασιν. 1 Πλουτάρχου φιλοσόφου περὶ τῶν ἀρεσχόντων τοῖς φιλοσόφοις φυσιχῶν δογμάτων ἐπιτομῆς τὸ B A: βιβλίον δεύτερον om. titulo B: περὶ T. d. τ. q. φυσιχῶν δογμάτων ἐπιτομῆς βι- βλίον 8' C || 4 τὸν ἐπὶ (Α)ΒΟ: emend. cor- rector Vossiani cf. Prol. p. 39 || 14 τούτου Cyrill. cf. Prol. p. 11: τούτων ABC || καϑη- γητής G ef. Achill: μαϑητής Cyrill. (AJBC cf. Prol. p. 22 sq. ubi Metrodori memoriam ex I 5 4 a Plutarcho interpolatam dixi TESTIMONIA PLUTARCHI Il 1 1 Achill. p. 129p τὸ δὲ πᾶν xóopov llodaqópac ἐκάλεσεν ἐχ τῆς διαχοσμήσεως. οὐδεὶς δὲ πρὸ αὐτοῦ. Uyrill. c. Iul. II p. 40 5 "Πλούταρχος τοίνυν ἀνὴρ τῶν παρ᾽ αὐτοῖς οὐκ ἄσημος γεγονὼς ἐν τῷ δευτέρῳ βιβλίῳ τῆς τῶν φυσιχῶν δογμάτων συναγωγῆς οὕτω φησὶ περὶ τοῦ χόσμου" Πυϑαγόρας πρῶτος ὠνόμασε τὴν τῶν ὅλων περιοχὴν κύσμον ἐκ τῆς ἐν αὐτῷ τάξεως, 2 Idem l. c. Θαλῆς καὶ οἱ ἀπ᾽ αὐτοῦ ἕνα τὸν κόσμον. 3 Achill, p. 1805 Ἐπίχουρος δὲ πολ- 321 STOBAEI ECL. I 21 « 22 5 Περὶ κόσμου. (Πυϑαγόρας) [ὃς xai] πρῶτος ὠνόμασε τὴν τῶν ἥλων περιοχὴν xó- cuov ἐχ τῆς ἐν αὐτῷ τάξεως. Θαλῆς Πυϑαγόρας Ἐμπεδο- 5 χλῆς Ἔχφαντος Παρμενίδης Μέ- λισσος Ἡράχλειτος ᾿Αναξαγόρας Πλάτων ᾿Δριστοτέλης δήνων ἕνα τὸν χόσμον. Ἀναξίμανδρος ᾿Λναξιμένης 1 ᾿Αρχέλαος Ξενοφάνης Διογένης Λεύχιππος Δημόχριτος Ἐπί- xoupoc ἀπείρους χόσμους ἐν τῷ ἀπείρῳ κατὰ πᾶσαν περιαγωγήν. l titulus plenior proxima capita compre- hendit 2 $ 1 adnexa est IL 4 1 ALIORUM EX AETIO EXCERPTA IH 12 Theodoret, IV 15 οὐ μόνον δὲ iv τούτοις διαφωνίᾳ γε πλείστη, ἀλλὰ κἀν τοῖς ἄλλοις ἐχρήσαντο. καὶ γὰρ δὴ τὸν χόσμον Ba- λῆς μὲν xai ΠΠυϑαγόρας xat ᾿Αναξαγόρας xai Παρμενίδης χαὶ Μέλισσος xal 'Hpá- xÀetzog χαὶ Πλάτων xai Δριστοτέλης χαὶ Δ ήνων ἕνα εἶναι ξυνωμολόγησαν. 3 Idem 1. c. ᾿Αναξίμανδρος δὲ καὶ Ἄναξι- μένης καὶ Ἀρχέλαος χαὶ Ξενοφάνης χαὶ Διογένης καὶ Λεύχιππος καὶ Δημόκριτος καὶ Ezíxoupoc πολλοὺς εἶναι xal ἀπείρους ἐδόξασαν. 328 - PLUTARCHI EPIT. II 1 Ἐμπεδοχλῇς τὸν περίδρομον εἶναι περιγραφὴν τοῦ πέ- ρᾶτος τοῦ χόσμου. Σέλευχος ἄπειρον τὸν χόσμον. δ δὲ χόσμον πεπεράνϑαι. Οἱ Στωιχοὶ διαφέρειν τὸ πᾶν xal τὸ ὅλον" πᾶν μὲν γὰρ εἶναι τὸ σὺν τῷ χενῷ τῷ ἀπείρῳ, ὅλον δὲ χωρὶς 1 τοῦ χενοῦ τὸν χόσμον: [ὥστε οὐ τὸ αὐτὸ εἶναι τὸ ὅλον xal τὸν xócpov.] 1 τὸν --- περίδρομον Cyrill. AB cf. G Prol. Ρ. 11: τὴν περιδρομὴν C || 29 τοῦ πέρατος τοῦ χόσμου Cyrill. cf. G: τοῦ χόσμου xal τοῦ πέρατος αὐτοῦ ΑΒ: τοῦ χόσμου xal τοῦτο πέρας αὑτοῦ C || 4 δὲ ἄπειρον B || 9 τῷ χενῷ τῷ ἀπείριῳ Cyrill. cf. G: χενῷ ἄπειρον (A)BC || 10 τὸν κόσμον Cyrill. ABC: τὸν om. vulgo || ὥστε --- χύσμον om. B: Plutarcho haec debentur cf. Prol. p. 65 || o5 delent proba- biliter in marg. corr. Vossiani Corsinus Reiske || 11. «à ὅλον Cyrill. (A)C: τὸ πᾶν multi coniecerunt cf. Achill, TESTIMONIA PLUTARCHI λοὺς χόσμους ὑποτίϑεται xal ὁ διδάσχαλος ab- τοῦ Μητρόδωρος. Cyrill. 1 c. Δημό- χριτὸος xal Ἐπίχουρος xal ὁ τούτου μα- ϑητὴς Μητρόδωρος ἀπείρους χόσμους ἐν τῷ ἀπείρῳ καὶ κατὰ πᾶσαν περίστασιν. 14 Idem l.c. Ἐμπεδοκλῆς τὸν τοῦ ἡλίου περίδρομον εἶναι περιγραφὴν τοῦ πέρατος τοῦ χόσμου. 5 [dem 1. c. Σέλευκος ἄπειρον τὸν χόσμον. 6 Idem 1, c. Διογένης τὸ μὲν πᾶν ἄπει- pov, τὸν δὲ χόσμον πεπεράνϑαι. 7 Achill, 1. c. post. $ 1 τὸ δὲ πᾶν τοῦ ὅλου παρὰ τοῖς Στωικοῖς διαφέρει. ὅλον μὲν γὰρ λέγουσι τὸν χόσμον πᾶν δὲ μετὰ τοῦ κενοῦ. τηρητέον δὲ ὅτι οὐδαμοῦ δι᾽ ὅλου κόσμος οὕ- τως [86. πᾶν] ὠνόμασται. Cyrill. 1. c. οἱ Στωιχοὶ διαφέρειν τὸ πᾶν καὶ τὸ ὅλον. ἅπαν μὲν γὰρ εἶναι τὸ σὺν τῷ χενῷ τῷ ἀπείρῳ [sic cod. Aub.], ὅλον δὲ χωρὶς τοῦ κενοῦ τὸν τοῦ ἡλίου 4 5 Διογένης τὸ μὲν πᾶν ἄπειρον, τὸν 6 1 AETII PLAC. II 1 4—7 STOBAEI ECL. I 21 5 Ἐμπεδοκχλῆς τὸν τοῦ ἡλίου περί- üpopov εἶναι περιγραφὴν τοῦ πέρατος τοῦ χόσμου. Σέλευχος 6 Ἐρυϑραῖος xai 'Hpa- χλείδης 6 Ποντιχὸς ἄπειρον τὸν χό- σμον. Διογένης xai Μέλισσος τὸ μὲν πᾶν ἄπειρον, τὸν δὲ χύόσμον πεπε- ρᾶνϑαι. Οἱ Στωιχοὶ διαφέρειν τὸ πᾶν χαὶ τὸ ὅλον" πᾶν μὲν γὰρ εἶναι σὺν τῷ χενῷ τῷ ἀπείρῳ, ὅλον δὲ χωρὶς τοῦ χενοῦ τὸν χόσμον. 0 8 πεπεράνθαι F: vulgo πεπερασμένον ex Vatic. AETII PLAC. Il 18 21—4 31—4 329 77e cmt M PLUTARCHI EPIT. II 2. 3 STOBAEL ECL. I 22 5 15 e 21 5 8 -Τῶν ἀπείρους ἀποφηναμένων τοὺς χόσμους ᾿λναξίμανδρος τὸ ἴσον αὐτοὺς ἀπέχειν ἀλλήλων. '"Eníxovo- ρος ἄνισον εἶναι τὸ μεταξὺ τῶν χό- σμων διάστημα. 5 8. Περὶ σχήματος χόσμου. G 45 Ot μὲν Στωιχοὶ σφαιροειδὴ τὸν 1 θί Στωιχοὶ σφαιροειδῇ τὸν χόσμον χόσμον, ἄλλοι δὲ χωνοειδῇ, οἱ δὲ ἀπεφήναντο. ὠοειδῇ,. 3 Λεύχιππος xal Δημόχριτος σφαιροειδῆ τὸν χόσμον. 5. Ἐπίχουρος δὲ ἐνδέχεσϑαι μὲν 3 . slvat σφαιροειδεῖς τοὺς χόσμους, ἐν- δέχεσϑαι δὲ xal ἑτέροις σχήμασι χεχρῆσϑαι. 4 i. Εἰ ἔμψυχος 6 χόσμος xal Εἰ ἔμψυχος καὶ προνοίᾳ — 1 ι mpovota διοιχούμενος. Ο 46 διοιχούμενοης. E XV 34 1—3 Ot μὲν ἄλλοι πάντες ἔμψυχον τὸν | Οἱ μὲν ἄλλοι πάντες ἔμψυχον τὸν χόσμον xal προνοίᾳ διοιχούμενον. χόσμον (xal) προνοίᾳ διοιχούμενον. 4 ὠνοειδῆῇ A || 9 c. 3 respicit Psell. d. 1 τῶν δ᾽ Heeren: δ᾽ om. A. praecedit 1 3 ug doctr. c. 20 || χαὶ---διοιχούμενος om. 4 εἶναι C: om. F € || 12 οἱ piv — sip om. E 6 continetur c. 2 in e. 15. περὶ σχημάτων ἘΞ I E 8 de $2 cf. Prol. p. 143 TESTIMONIA PLUTARCHI- 12 ὑδὲν άλλοι F: ἄλλοι C || xai additum κόσμον ὥστ᾽ o) τὸ αὐτὸ εἶναι τὸ ὅλον xal ex plut. om. A τὸν χόσμον. πρεουνο Missis — ΨΟΡΡΕΝΡΌΡΙΩΝ 2 1 Achill. p. 130c σχῆμα δὲ xóspoo οἱ | ALIORUM EX AETIO EXCERPTA piv χωνοειδὲς εἶπον, οἱ δὲ σφαιροειδές, οἱ δὲ 9 1-- Theodoret. IV 16 χαὶ οἱ μὲν ᾧοειδές, ἧς δόξης ἔχονται οἱ τὰ Ὀρφιχὰ μυ- σφαιροειδῆ, τοῦτον εἶναι, οἱ δὲ ἑτεροειδῇ. στήρια τελοῦντες cf. p. 1278 et Prol. 3], 4 Idem 1. ὁ. χαὶ οἱ μὲν μυλοειδῶς [Ana- Cyrill. l.c. καὶ περὶ τοῦ σχήματος τοῦ — ximenes cf. Hippol. Philos. 7 6 Schol. in κόσμου ὧδε πάλιν φησίν" οἱ piv Στωιχοὶ — Aphthon. 123 II 60 Walz.], οἱ δὲ τρογοῦ δί- σφαιροειδῇ τὸν xóspov, ἄλλοι δὲ χωνοειδῇ, οἱ χὴν περιδινεῖσϑαι [Anaximander] cf. Prol. δὲ ὠοειδῇ. p. 46. 2 |dem 1. c. Ezíxoopoc δὲ ἐνδέχεσθαι 8 1 Idem 1. c. xai οἱ μὲν ἔμψυχόν τε xal μὲν εἶναι σφαιροειδεῖς τοὺς κόσμους, ἐνδέχεσθαι ἔμπνουν. δὲ xal ἑτέροις σχηματισμοῖς χεχρῆσϑαι. 81 Idem l. c. ἔφη δὲ πάλιν τὰς τῶν παρ᾽ Ἕλλησι φιλοσόφων δόξας εἰς ἐξήγησιν προτι- heic, εἰ ἔμψυχος ὃ κόσμος ἣ μή, οὕτως" οἱ μὲν ἄλλοι πάντες ἔμψυχον τὸν χόσμον καὶ προνοίᾳ διοικούμενον εἶπον. 330 m PLUTARCHI EPIT. II 3. 4 Δημόχριτος δὲ xal Ἐπίχουρος 2 χαὶ ὅσοι τὰ ἄτομα εἰσηγοῦνται καὶ τὸ AETII PLAC. 11 3 2—4 4 1.2 STOBAEI ECL.1 21 s. «. 1 20 1 Λεύχιππος δὲ xal Δημόχριτος χαὶ Ἐπίχουρος οὐδέτερα τούτων. χενόν. οὔτ᾽ ἔμψυχον οὔτε προνοίᾳ φύσει δὲ ἀλόγῳ ἐχ τῶν ἀτόμων συν- διοιχεῖσϑαι, φύσει δέ τινι ἀλόγῳ. 5. ᾿Αριστοτέλης οὔτ᾽ ἔμψυχον ὅλον 4 δύ ὅλου οὔτε λογιχὸν οὔτε νοερὸν οὔτε προνοίᾳ διοιχούμενον. τὰ μὲν γὰρ οὐράνια τούτων πάντων χοινωνεῖν, σφαίρας γὰρ περιέχειν ἐμψύχους χαὶ 1 ζωτιχάς, τὰ δὲ περίγεια μηδενὸς αὐὖ- τῶν, τῆς δ᾽ εὐταξίας χατὰ συμβεβηχὸς οὐ προηγουμένως μετέχειν. ὃ. Εἰ ἄφϑαρτος 6 χόσμος. G 47 E XV 35 1—4 Πυϑαγόρας xai Πλάτων xai οἱ Στωιχοὶ γενητὸν ὑπὸ ϑεοῦ τὸν χό- 15 σμὴν. xal φϑαρτὸν μὲν ὅσον ἐπὶ τῇ 9 1 δὲ om. E !| 6 ὅλου G: ὅλων Cyrill, EABC || post ὅλων addunt οὔτε μὴν αἰσϑητιχόν GABC cf. G, quae om. E Cyrill. ef. Prol. p. 16 || 8 πάντων EG Cyrill.: ἁπάντων ABO || 17 xot- wovet E || 15 Πυϑαγόρας xat Πλάτων xai οἱ Στωιχοὶ «ab E: Πυϑαγόρας xat Πλάτων εἰ οἱ Στωιχοὶ post Ἐπίχουρος 810 G: Πυϑαγόρας xai οἱ Στωιχοὶ καὶ Cyrill.: Πυϑαγόρας καὶ οἱ στωι- χοὶ ABC: vulgo Πυϑαγόρας xat Πλάτων. vi- detur in margine fuisse χαὶ [Πλάτων xal οἱ Στωιχοί cf. Prol. p. 11. 64 TESTIMONIA PLUTARCHI 8 2 Cyrill. l.c. Δημόκριτος δὲ «a Ἔ πί- χουρος *al ἤσοι τὰ ἄτομα εἰσηγουῦνται καὶ τὸ x&v οὔτε ἔμψυχον οὔτε προνοίᾳ διοικεῖσθαι, φύσει δέ τινι ἀλόγῳ. 4 Idem 1. e. ᾿Δριστοτέλης οὔτ᾽ ἔμψυχον ὅλον QU ὅλων οὔτε λογιχὸν οὔτε νοερὸν οὔτε προνοίᾳ διοιχούμενον. τὰ μὲν γὰρ οὐράνια t05- τῶν ἁπάντων χοινωνεῖν, σφαίρας γὰρ περιέχειν ἐμψύχους καὶ ζωτιχάς, τὰ δὲ περίγεια μηδε- νὺὸς αὐτῶν, τῆς δὲ εὐταξίας κατὰ συμβεβηκὸς 99 προηγουμένως μετέχειν. 4 1 ]dem 1. e. [post ὃ. 4] xat. ταυτὶ μὲν I εστῶτα. 8 Ἔχφαντος ix μὲν τῶν ἀτόμων 5 συνεστάναι τὸν χόσμον, διοιχεῖσϑαι δὲ ὑπὸ προνοίας. ᾿Αριστοτέλης οὔτε ἔμψυχον ὅλον δ ὅλου οὔτε λογιχὸν οὔτε νοερὸν οὔτε προνοίᾳ διοιχούμενον. τὰ μὲν 10 γὰρ οὐράνια πάντων τούτων χοινωνεῖν, σφαίρας γὰρ περιέχειν ἐμψύχους xal ζωτιχάς, τὰ δὲ περίγεια μηδενὸς ab- τῶν, τῆς δ᾽ εὐταξίας χατὰ συμβεβη- χὸς οὐ προηγουμένως μετέχειν. 15 ΠΠυϑαγόρας φησὶ γενητὸν xac ἐπίνοιαν τὸν χύσμον, οὐ χατὰ χρόνον. Πλάτων φϑαρτὸν μὲν τὸν χόσμον ἀπὸ A: corr. cod. August 13 ζωτιχά F: ζωτιχοὺς C: corr. codd. Vatic. et Aug. I? sequitur II 11 ὃς xal — τάξεως, tum 6 2 ἄρξασθαι — στοιχείου, tum 6 5 πέντε — σφαῖραν ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 2 Theodoret. IV 16 οἱ δὲ παντάπασιν ἄψυχον. 4 1—12 Idem 1. c. xai οἱ μὲν xav ἐπί- votxv γενητόν, οὗ κατὰ γρόνον. οἱ δὲ ἀγένητον AETH PLAC. II 4 ?—10 -- -.-.. PLUTARCHI EPIT. II 4 φύσει. αἰσϑητὸν γὰρ εἶναι, διότι xal σωματιχόν' οὐ μὴν φϑαρησόμενόν γε προνοίᾳ xal συνοχῇ ϑεοῦ. 331 — ——— MÀ STOBAEI ECL. I 20 1 216 20 1 ὅσον ἐπὶ τῇ φύσει, αἰσϑητὸν γὰρ εἶναι. διότι xal σωματιχόν" οὐ μὴν φϑαρησόμενόν γε προνοίᾳ xal συνοχῇ ϑεοῦ. Ἡράχλειτος οὐ χατὰ χρόνον εἶναι 5 γενητὸν τὸν χόσμον, ἀλλὰ xav ἐπί- νοιαν. Ἐπίδιχος ὑπὸ φύσεως γεγενῆσϑαι τὸν χύσμον. ὃ ᾿Αρχέλαος ὑπὸ ϑερμοῦ xal ἐμψυ- τὸ χρίας συστῆναι τὸν χύσμον. ᾿Αναξίμανδρος ΔΛναξιμένης ᾿Αναξαγόρας ᾿λρχέλαος Διογέ- νῆς Λεύχιππος φϑαρτὸν τὸν χό- σμον. [Καὶ] οἱ Στωιχοὶ φϑαρτὸν τὸν χόσμον, xat ἐχπύρωσιν δέ. Ἐμπεδοχλῆς τὸν κόσμον (γίνεσϑαι xal) φϑείρεσϑαι χατὰ τὴν ἀντεπιχρά- τειαν τοῦ νείχους xal τῆς φιλίας. Δημόκριτος φϑείρεσϑαι τὸν χό- Guov τοῦ μείζονος τὸν μιχρότερον νιχῶντος. 3 1 6 15 1 8 20 9 Ἐπίχουρος φϑαρτόν, ὅτι xai γε-1 Ἐπίχουρος πλείστοις τρόποις τὸν s νητόν, ὡς ζῷον ὡς φυτόν. 1 δίοτι xal σωματιχός Cyrill: διότι σωμα- τιχόν EA: διατοῦτο xal σωματιχόν B: διὰ τὸ σωματιχόν Ο || 4 ὅτι καὶ γενητόν (ΑἾΒΟ : ὅτι γεννητὸν E: ὅτι xal γεννητός Cyrill. || 5 ὡς ante φυτόν om. C TESTIMONIA PLUTARCHI περὶ τούτων ἐπειδὴ δὲ σχοπὸς ἦν αὐτοῖς βα- σανίσαι πάλιν τὸ πότερόν ποτε φϑαρτὸς ἂν εἴη χατὰ φύσιν ὁ χόσμος T, μὴ δεδο- ξάκασιν ὧδε καὶ περὶ τούτου" Πυϑαγόρας xal οἱ Στωιχοὶ xal γενητὸν ὑπὸ ϑεοῦ τὸν κόσμον καὶ φϑαρτὸν μὲν ὅσον ἐπὶ τῇ φύσει. αἰσϑηγτὸν γὰρ εἶναι διότι xol σωματιχόν, οὐ μὲν δὴ φϑαρησόμενόν γε προνοίᾳ χαὶ συνοχῇ ϑεοῦ. 10 Ἐπίχουρος φϑαρτὸν ὅτι χαὶ γενητός, ὡς ζῷον ὡς φυτόν, χόσμον φϑείρεσϑαι, xal γὰρ ὡς ζῷον 25 χαὶ ὡς φυτὸν χαὶ πολλαχῶς. 10 ὑπὸ ϑεοῦ A: corr. Heeren || ἐμψυχίας A: corr. Meineke || 11 post xóspov errore iteratur in A ἰωνιχὴν — μητροπόλεως ex E37 || 18 γίνεσϑαι καὶ addidit Sturz Emped. p. 224 || 21 τοὺς xóGpous coni. Meineke. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA παντελῶς χαὶ ἀναίτιον. χαὶ οὗτοι μὲν φϑαρτόν. ἐχεῖνοι δὲ ἄφϑαρτον. 332 ᾿ PLUTARCHI EPIT. ΤΙ 4. 5 Ξενοφάνης ἀγένητον xal ἀΐδιον xal ἄφϑαρτον τὸν χόσμον. ᾿Αριστοτέλης τὸ ὑπὸ τὴν σελή- νὴν μέρος τοῦ χόσμου παϑητόν, ἐν 545 χαὶ τὰ περίγεια χηραίνεται. e, Πόϑεν τρέφεται ὁ xóapoc. α 48 E XV 36 1—3 ᾿Αριστοτέλης" εἰ τρέφεται ὃ xó- | de $ 11 cf. Prol. p. 140 4 μέρος τοῦ χόσμου G Cyrill.: ποῦ κόσμου μέρος E(A)BC ὃ χηραίνεται cf. Prol. p. 12, de universa doctrina p. 131? TESTIMONIA PLUTARCHI 4 11 Cyrill. 1. c. Ξενοφάνης ἀγένητον xal ἀΐδιον xal ἄφϑαρτον τὸν κόσμον. 12 ]dem 1. c. ᾿Αριστοτέλης τὸ ὑπὸ τὴν σελήνην μέρος τοῦ κόσμου παϑητόν, ἐν ᾧ τὰ ἐπίγεια περαίνεται. ó 1 Achill p. 128. ᾿Αριστοτέλης δὲ AETH PLAC. II 4 11--ττΙὟῬδδι —— rr— n —À—À. STOBAEI ECL. I 201215, 6 11 Ξενοφάνης Παρμενίδης Mé- λισσος ἀγένητον xal ἀΐδιον xal ἄφϑαρ- τὸν tbv χύσμων. ᾿Αριστοτέλης τὸ ὑπὸ τὴν σελήνην μέρος τοῦ χόσμου παϑητιχὸν ἀπε- 5 φαίνετο, ἐν ᾧ xal τὰ περίγεια xm ραίνεται. 13] [Kai] οἱ φάμενοι δὲ τὴν διακόσμησιν αἰώνιον ὑπάρχειν περιοδευτιχοὺς εἶναί φασι χρόνους, xal) οὗς χατὰ ταὐτὰ 10 xal ὡσαύτως γίγνεσθαι πάντα xal τὴν αὐτὴν διασιύζεσϑαι τοῦ χόσμου διά- ταξίν τε χαὶ διαχόσμησιν. (οἱ Στωιχοὶ) μήτε αὔξεσϑαι [δὲ] μήτε μειοῦσϑαι τὸν χύσμον τοῖς δὲ 10 μέρεσιν ὁτὲ μὲν παρεχτείνεσϑαι πρὸς πλέονα τόπον, ὁτὲ δὲ συστέλλεσϑαι. 12 14 ΠΠοῦ ἔχει τὸ ἡγεμονιχὸν 6 χόσμος. 15. (Φιλόλαος) τὸ [δὲ! ἡγεμονιχὸν ἐν τῷ μεσαιτάτῳ πυρί, ὅπερ τρόπεως 90 δίχην προὐπεβάλετο τῇ τοῦ παντὸς (σφαίρα) 6 δημιουργὸς ϑεός. Κλεάνϑης 6 Στωιχὸς ἐν ἡλίῳ ἔφησεν εἶναι τὸ ἡγεμονιχὸν τοῦ χό- σμου. ᾿Αρχέδημος τὸ ἣἡγεμονιχὸν τοῦ χόσμου ἐν γῇ ὑπάρχειν ἀπεφήνατο. 16 25 I7 Πόϑεν τρέφεται ὁ χόσμος. ι (Ἀριστοτέλης) εἰ [δὲ] τρέφεται 1 lemma integrum exstat in A || 2 εἶναι ἀίδιον A: correxi || 8 xai delevit Heeren || 12 αὐτοῦ A: correxi || 14 $14 additur post IL 1 7. ||] 18 excerpsi ex generali titulo. intercidit caput in Plutarcho. quare paragra- phos prioris capitis continuavi || 19 additur post c. 5 3 p. 3335 12. || ἡγεμονιχόν cf. Prol. p. 223 || 21 προυπεβάλλετο τῆς A: correxi || 22 σφαίρᾳ addidi postquam σφαίρας supplevit Heeren || 26 ᾿Αρχέδημος A: ᾿Αρχίδαμος male Heeren cf. Zeller III 1, 42} 125? et Papyr. Ercol. ed. Compar. p. 76 || 29 εἰ — ἀίδιος additur post 3 4 AETII PLAC. II 51—361.2 PLUTARCHI EPIT. II 5. 6 cuoc, xal φϑαρήσεται" ἀλλὰ μὴν οὐ- δεμιᾶς ἐπιδεῖται τροφῆς" διὰ τοῦτο χαὶ ἀίδιος. Πλάτων αὐτὸν αὑτῷ τὸν χόσμον 5 ἐχ τοῦ φϑίνοντος χατὰ μεταβολὴν τὸ τρέφον παρέχεσθϑαι. Φιλόλαος διττὴν εἶναι τὴν φϑο- ράν, τὸ μὲν ἐξ οὐρανοῦ πυρὸς ῥυέντος, τὸ δ᾽ *àt* ὕδατος σεληνιαχοῦ περι- 10 στροφῇ τοῦ ἀέρος ἀποχυϑέντος" xal τούτων εἶναι τὰς ἀναϑυμιάσεις τροφὰς τοῦ χόσμου. ς. ᾿Απὸ ποίου πρώτου στοιχείου ἤρξατο κοσμοποιεῖν 6 ϑεός. 649 15 E XV 37 1—6 Οἱ φυσιχοὶ ἀπὸ γῆς ἄρξασϑαί φασι τὴν γένεσιν τοῦ χόσμου, xaÜüd- περ ἀπὸ χέντρου' ἀρχὴ δὲ σφαίρας τὸ χέντρον. Πυϑαγόρας ἀπὸ πυρὸς καὶ τοῦ πέμπτου στοιχείου. 20 1 οὐδεμιᾶς E: οὐδεμιᾶς τινος (A)BC || 2 ἐπι- δέεται E. || 7 τροφὴν G Reiske falsa coniec- tura [| 8 τὸ μὲν — τὸ δὲ 6, cf. Boeckh Philol, p. 11 1?: τοτὲ μὲν ---τοτὲ δὲ E(AJBC || οὐρανίου Corsinus || 9 ἐξ cf. ad Stob. || σεληνιαχῇ legit Budaeus || 10 ἀστέρος B || 18 πρώτου EAB Psellus: om. E [ind.] GC cf. Prol. p.6 || 14 χοσμοποιεῖν ὁ ϑεὸς (A)BC cf. Psellus: ὁ 9e; χοσμοποιεῖν EG || 18 ἀρχὴ E [vulg.] (A)BC: ἀργὴν E[re6] quod Aétius scripsisse videtur TESTIMONIA PLUTARCHI μὴ δεῖσθαι τροφῆς αὐτὸν λέγει, τὸ γὰρ δεόμενον φϑαρτόν. ὁ δὲ ἀϊΐδιός ἐστι xat' αὐτόν. 2 Idem l.c. τροφῇ δὲ χρῆται ὡς μέν τινες παρ᾽ ἑαυτοῦ. 3 Idem 1. c. ἄλλοι δὲ ἀναϑυμιάσει τῇ περὶ αὐτόν. 2 3 2 5 -- 333 STOBAEI ECL. I 21 €. 5 20 1 ὃ χόσμος, xal φϑαρήσεται" ἀλλὰ μὴν οὐδεμιᾶς δεῖται τροφῆς, διὰ τοῦτο χαὶ ἀίδιος. Φιλόλαος διττὴν εἶναι τὴν φϑο- ρὰν τοῦ χόσμου, τὸ μὲν ἐξ οὐρανοῦ 5 πυρὸς ῥυέντος, τὸ δὲ Ὁ ἐξ Ἐ ὕδατος σε- ληνιαχοῦ περιστροφῇ τοῦ ἀέρος dmo- χυϑέντος. [Φιλόλαος ἔφησε τὸ μὲν ἐξ οὐρανοῦ πυρὸς ῥυέντος τὸ δὲ ἐξ ὕδατος σεληνιαχοῦ περιστροφῇ τοῦ ἀέ- ρος ἀποχυϑέντος] εἶναι τὰς ἀναϑυμιά- σεις τροφὰς τοῦ χόσμου. 'Anàb ποίου πρώτου στοιχείου ἤρξατο χοσμοποιεῖν 6 ϑεός. (οἱ Στωιχοὶ) ἀπὸ γῆς [δὲ] ἄρξα- τὸ σϑαι τὴν γένεσιν τοῦ κόσμου χαϑάπερ ἀπὸ χέντρου" ἀρχὴ δὲ σφαίρας τὸ χέντρον. (Πυϑαγόρας) [ἄρξασϑαι δὲ τὴν γένεσιν τοῦ χόσμου] ἀπὸ πυρὸς xal τοῦ πέμπτου στοιχείου. 1 μηδὲν F: μηδενὸς C: μὴν restituit Mei- neke || 4 (Φ)ιλολάου στωιχοῦ in mrg. F || 5 τὸ μὲν C: τοτὲ μὲν Ε' || ἐξ ὑγροῦ πυρὸς A || 6 τοτὲ δὲ Α || alterum ἐξ ab antiquo librario oscitanter ex v. 5 iteratum esse vidit Use- ner || 7 τοῦ ἀστέρος ῥυέντος A. menda sunt omnia ex iterato loco p.452 H. quem v. 8—12 exhibui correcta || 8 de Stobaei fraude cf. Prol. p. 68 || 18 titulus excerptus ex generali ecl. I 22 cf. supra p. 271 || 15 $ 1 additur post II 4 14 || 19 $ 2 additur post II 1 1 334 i PLUTARCHI EPIT. II 6 Ἐμπεδοχλῆς τὸν μὲν αἰϑέρα 3 πρῶτον διαχριϑῆναι, δεύτερον δὲ τὸ πῦρ, ἐφ᾽ ᾧ τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἄγαν περισφιγγομένης τῇ ῥύμῃ τῆς περι- 5 φορᾶς ἀναβλύσαι τὸ ὕδωρ" ἐξ οὗ dva- ϑυμιαϑῆναι τὸν ἀέρα, καὶ γενέσϑαι τὸν μὲν οὐρανὸν ἐχ τοῦ αἰϑέρος, τὸν δὲ ἥλιον ἐχ τοῦ πυρός, πιληϑῆναι δὲ ἐχ τῶν ἄλλων τὰ περίγεια. ι Πλάτων δρατὸν τὸν χόσμον γεγο- 4 νέναι πρὸς παράδειγμα τοῦ νοητοῦ χύσμου. τοῦ δὲ ὁρατοῦ προτέραν μὲν τὴν ψυχήν, μετὰ δὲ ταύτην τὸ σωματοειδὲς τὸ ἐχ πυρὸς μὲν xal 15 γῆς πρῶτον, ὕδατος δὲ xal ἀέρος δεύ- τερον. Πυϑαγόρας πέντε σχημάτων ὄν- τῶν στερεῶν, ἅπερ χαλεῖται xal μα- ϑηματιχά, ἐχ μὲν τοῦ χύβου φησὶ γε- 30 γονέναι τὴν γῆν, ἐχ δὲ τῆς πυραμίδος τὸ πῦρ, ἐχ δὲ τοῦ ὀχταέδρου τὸν ἀέρα, ix δὲ τοῦ εἰχοσαέδρου τὸ ὕδωρ, 1 ἀέρα desideres cf. Plut. Strom. 10 at cf. Karsten Emp. 330 || 2 δὲ om. E || 4 repe φορᾶς (A)BC: σφαίρας E cf. Prol. p. 23. |] 5 ἀναϑυμιαϑῆναι G. Reiske: ϑυμιαϑῆναι E(A)C cf. III 3 9: ϑυμιασθῆναι B: ἀποϑυμιαϑῆναι Duebner || 8 εἰληϑῆναι E || 10 ὁρατὸν τὸν EG: τὸν ὁρατὸν (A)BC cf. Stob. sed con- structio variata est [| 12 ὁρατοῦ EG: ὁρατοῦ κόσμου (A)BC || 13 μὲν EG: μὲν εἶναι (A)BC || ταῦτα E[nre] || 14 xal τῆς γῆς Ο 1} 15 πρῶ- τὸν E [vulg.] GC: πρώτων E[c]AB || δὲ EGBC: om. (A)? || δεύτερον E[(cp6]AB: δευ- τέρων E[vulg.] GC || 19 τοῦ κόσμου A I! 21 τῆς ὀκταέδρου E || 22 τὸ ὕδωρ — δωδεχαέ- ὅρου om. E[pRgr6) cf. G et Stob. TESTIMONIA PLUTARCHI 6 3 Achill. l.c. τινὲς δὲ τῇ τοῦ ὕδατος σφαίρᾳ cf. Prol. p. 23. 5 Idem p.1324 οἱ δὲ Πυϑαγόρειοι ἐπεὶ πάντα ἐξ ἀριϑμῶν xal γραμμῶν συνεστάναι ϑέλουσι, τὴν μὲν γῆν φασιν ἔχειν σχῆμα χυβιχόν, τὸ δὲ πῦρ πυραμοειδές, τὸν δ᾽ ἀέρα ὀκτάεδρον, τὸ δ᾽ ὕδωρ εἰχοσάεδρον, τὴν δὲ τῶν ὅλων σύστασιν δωδεχάεδρον. cf. Prol. p. 23. AETII PLAC. II 6 3—5 STOBAKI ECL. 1 22 1 22€ Πλάτων τὸν ὁρατὸν χόσμον γε- γἸονέναι παράδειγμα τοῦ νοητοῦ χό- σμου. τοῦ δὲ ὁρατοῦ προτέραν μὲν τὴν ψυχήν, μετὰ δὲ ταύτην τὸ σω- ματοειδὲς τὸ ix πυρὸς μὲν xal γῆς 5 πρῶτον, ὕδατος δὲ xal ἀέρος δεύ- τερον. (Πυϑαγόρας) πέντε [δὲ] σχημά- τῶν ὄντων στερεῶν, ἅπερ χαλεῖται xal μαϑηματιχά, ix μὲν τοῦ χύβου φησὶ τὸ γεγονέναι τὴν γῆν, ἐχ δὲ τῆς πυραμί- ὃος τὸ πῦρ, ἐχ δὲ τοῦ ὀχταέδρου τὸν ἀέρα, &x δὲ τοῦ εἰχοσαέδρου (τὸ ὕδωρ, 8 additur post c. 6 2 13 τὸ ὕδωρ — δωδεχαέδρου casu omissa [cf. G et E] reduxit Heeren AETII PLAC. IT 65,6 7! PLUTARCHI EPIT. II 6. 7 &x δὲ τοῦ δωδεχαέδρου τὴν τοῦ mav- τὸς σφαῖραν. Πλάτων δὲ χαὶ ἐν τούτοις πυϑα- γορίζει. 5 C. Περὶ τάξεως τοῦ κόσμου. 6 50 E XV 381—6 Παρμενίδης στεφάνας εἶναι περι- πεπλεγμένας ἐπαλλήλους, τὴν μὲν ἐχ τοῦ ἀραιοῦ τὴν δὲ ἐχ τοῦ πυχνοῦ, 10 μιχτὰς δὲ ἄλλας ἐκ φωτὸς xal σχότους μεταξὺ τούτων" xal τὸ περιέχον δὲ πάσας τείχους δίχην στερεὸν ὑπάρ- χειν. 5 τοῦ E (xv 32 8] GC: om. E [xv 38] AB 8 ἐπαλλήλους (A)C: ἐπαλλήλας B: ἐπαλ- λήλοις E[&re]: ἐπαλλήλαις E[vulg.]: πρὸς ἀλλήλους G cf. Krische Forschungen p. 101 10 ἄλλας E[vulg.]: ἀλλήλας E[crc ]JABC 12 στίχου E cf. Prol. p. 13 || ὑπάρχον E 6 1 335 d) 1 -— e —a STOBAET ECL. 1216 ix δὲ τοῦ δωδεχαέδρου) τὴν τοῦ παν- τὸς σφαῖραν. Περὶ τάξεως τοῦ χόσμου. Παρμενίδης στεφάνας εἶναι περι- πεπλεγμένας ἐπαλλήλους, τὴν piv ix 5 τοῦ ἀραιοῦ τὴν δὲ ἐχ τοῦ πυχνοῦ, μιχτὰς δὲ ἄλλας (ix) φωτὸς xal σχό- τοὺς μεταξὺ τούτων" xal τὸ περιέχον δὲ πάσας τείχους δίχην στερεὸν ὑπάρ- χειν, ὑφ᾽ d πυρώδης στεφάνη" xai τὸ μεσαίτατον πασῶν περὶ ὃ πάλιν πυρώδης" τῶν δὲ συμμιγῶν τὴν με- σαιτάτην ἁπάσαις τοχέα πάσης χινή- σεως xal γενέσεως ὑπάρχειν, ἥντινα xal δαίμονα χυβερνῆτιν xal χλῃδοῦχον 1 ἐπονομάζει δίχην τε xal ἀνάγχην. xal τῆς μὲν γῆς ἀπόχρισιν εἶναι τὸν ἀέρα διὰ τὴν βιαιοτέραν αὐτῆς ἐξατμισϑέντα πίλησιν, τοῦ δὲ πυρὸς ἀναπνοὴν τὸν ἥλιον xal τὸν γαλαξίαν χύχλον, συμ- 2 μιγῆ δ᾽ ἐξ ἀμφοῖν εἶναι τὴν σελήνην τοῦ τ᾽ ἀέρος xal τοῦ πυρός. περι- στάντος δ᾽ ἀνωτάτω πάντων τοῦ αἱ- 8. titulum sumpsi ex ecl. I 22 || 4 στε- qvas (&) elvat coni. Meineke || 7 τὰς ἄλλας coni. falso Meineke || ἐκ ante φωτὸς om. A || 11 πασῶν scil. στερεὸν ὑπάργειν cf. Krische Ρ. 102 5ᾳ. || περὶ ὃν F: περὶ ὧν C: corr. Boeckh probante Krischeo p. 104 || 12 συμμι- Ἰῶν xc). : non recte intellectum esse a scriptore v. 128 ἐν δὲ μέσῳ τούτων δαίμων... mo- net cum Krischeo [p. 105] Zeller || 13 ἀπά- σαῖς τε xal A: ἁπάσαις τοχέα Davisius cf. v. 128 Karsten: ἀρχὴν {τόχου) τε xal Zeller, ἁπάσαις αἰτίαν Krische conl. Simplicio ad phys. f. 8r: ἅπασι τοχέα Stein Symb. philol. Bonn. p.800 || 15 δαίμονα F: δαίμονα xal C non recte, nam tangitur v. 127 δαίμων ἢ πάντα κυβερνᾷ || χληροῦχον A: corr. Fuelleborn cf. v. 14 δίχη πολύποινος ἔχει χληῖδας ἀμοιβούς cf. 1 253 || 11 τὴν ἀπόχρι- σιν Heeren 338 H PLUTARCHI EPIT. II 8. ? σημβρινὸν αὑτοῦ μέρος, ἴσως ὑπὸ προ- νοίας, ἵνα ἃ μὲν ἀοίχητα γένηται, ἃ δὲ οἰχητὰ μέρη τοῦ χόσμου χατὰ ψῦξιν xal ἐχπύρωσιν xal εὐχρασίαν. 5. Ἐκμπεδοχλῆς τοῦ ἀέρος εἴξαντος 2 τῇ τοῦ ἡλίου ὁρμῇ. ἐπιχλιϑῆναι τὰς ἄρχτους, καὶ τὰ μὲν βόρεια ὑψωϑῆναι, τὰ δὲ νότια ταπεινωϑῆναι, xal ὃ xal τὸν ὅλον χόσμον. . 100. Περὶ τοῦ ἐχτὸς τοῦ χόσμου εἰ ἔστι χενόν. G 52 E XV 401-- Οἱ μὲν ἀπὸ Πυϑαγόρου ἐχτὸς 1 * - , , - εἶναι τοῦ χόσμου xsvóv εἰς ὃ ἀναπνεῖ ι ὃ χόσμης xal ἐξ οὖ. Οἱ δὲ Στωιχοὶ εἰς ὃ χατὰ τὴν 2 ἐχπύρωσιν ἀναλύεται ἄπειρον. Ποσειδώνιος οὐχ ἄπειρον, ἀλλ᾽ 3 ὅσον αὔταρχες εἰς τὴν διάλυσιν. "9. Πλάτων ᾿Αριστοτέλης μήτ᾽ ἐχτὸς 4 τοῦ χύσμου χενὸν εἶναι μήτ᾽ ἐντός. 1 αὐτοῦ E(A)BC: correxi || 2 ἃ μέν τινα (A)BC: τὰ piv E unde τινὰ glossema (cf. G) resecui || 4 δὲ (A)BC: τὰ δὲ E || ὃ κατὰ ψύξιν καὶ ἐχπύρωσιν xal εὐχρασίαν (AB: κατὰ εὐχρα- σίαν xal ψύξιν (om. xal ἐχπύριυσιν) E: χατὰ Ψόξιν xal ἐχπύρωσιν G. || 6 ἐπιχλιϑῆναι EB: 'wdvat 1. 6. ἐνχλιϑῆναι A: ἐγχλιϑῆναι C. [| τὰς ἄρχτους EGOC: τοὺς ἄρχτους A: τὸν χό- σμον (cf. v. 9] B || 7 piv om. E || 16 οἱ τωιϊχοὶ Β || xat τῇ ἐχπυρώσει E. || 17 ἄπει- pov E: τὸ ἄπειρον (A)BC. videtur ἄπειρον ὄν scribendum esse itemque in Stob. cf. Diog. VII 143 ὁ μὲν οὖν κόσμος πεπερασμένος ἐστί, τὸ δὲ χενὸν ἄπειρον || 19 τὴν διάβασιν E || post διάλυσιν interpolata haec tradunt (A)BC ἐν τῷ πρώτῳ περὶ κενοῦ, ᾿Αριστοτέλης ἔλεγεν εἶναι χενόν. Πλάτων μήτ᾽ χτλ.: ἐν -- κενὸν om. E cf. G [Prol. p. 9] || 20 Πλάτων ᾿Λριστοτέ- λης E: Πλάτων (A)BC || 21 διάχενον elvat E cf. G: om. hie, sed μηδὲν εἶναι χενόν add. post ἐντός (A)BC AETII PLAC. II 81,2 9 1—4 STOBAEI ECL. I 151 184 μάτου εἰς τὸ μεσημβρινὸν αὑτοῦ μέ- ρος, ἴσως ὑπὸ προνοίας, (V ἃ μὲν ἀοίχητα γένηται ἃ δὲ οἰχητὰ μέρη τοῦ χόσμου χατὰ ψῦξιν xal ἐχπύρωσιν xal εὐχρασίαν. δ (Ἐμπεδοχλῆς) τοῦ [δὲ] ἀέρος εἴξαντος τῇ τοῦ ἡλίου ὁρμῇ ἐπιχλι- ϑῆναι τὰς ἄρχτους, xal τὰ μὲν βόρεια ὑψωθῆναι τὰ δὲ νότια ταπεινωθῆναι. χαϑ' ὃ xal τὸν ὅλον χόσμον. 10 Εἰ ἔστι χενὸν ἐχτὸς τοῦ χόσμου. Οἱ (ἀπὸ) Πυϑαγόρου ἐκτὸς εἶναι τοῦ χόσμου χενὸν εἰς ὃ ἀναπνεῖ ὃ χόσμος xal ἐξ ob. τὸ Οἱ Στωιχοὶ εἶναι χενόν, εἰς ὃ χατὰ τὴν ἐχπύρωσιν ἀναλύεται 6 χό- σμὴς ἄπειρος ὦν. ᾿ Ποσειδώνιος ἔφησε τὸ ἐχτὸς τοῦ χόσμου οὐχ ἄπειρον, ἀλλ᾽ ὅσον αὔταρ- 30 χες εἰς διάλυσιν. (Πλάτων) χενὸν [δὲ] μὴ εἶναι μήτε ἐχτὸς τοῦ κόσμου μήτε ἐν τῷ χόσμῳ. 1 αὐτοῦ A: corr. Meineke 6 τοῦ δὲ additur post c. 7 6 8 τὰς ἄρχτηυς i. e. borealem terrae po- lum cf. Karsten Emped. fr. p. 492 59 11 titulus exstat c. 22 cf. supra p. 271, excerpta ad c. 18 4 delata sunt 13 addidi ἀπὸ 18 ἄπειρος ὧν A: ἄπειρον ὄν verisimiliter Heeren cf. Plut. 22 additur post I 19 1 AETIHI PLAC. II 10 1.2 11 1.2 "- To — — — —À PLUTARCHI EPIT. II 10. 11 t Τίνα δεξιὰ τοῦ χόσμου xal τίνα ἀριστερά. G 53 E XV 41 1. 2 Πυϑαγόρας Πλάτων 'Aptoco- 1 5 τέλης δεξιὰ τοῦ χόσμου τὰ dvato- λιχὰ μέρη, ἀφ᾽ ὧν f, ἀρχὴ τῆς χι- νήσεως, ἀριστερὰ δὲ τὰ δυτιχά. Ἐμπεδοχλῇς δεξιὰ μὲν τὰ χατὰ 2 τὸν ϑερινὸν τροπιχόν, ἀριστερὰ δὲ τὰ 1 χατὰ τὸν χειμερινόν. ia. Περὶ οὐρανοῦ τίς f, τού- του οὐσία. 6 δ4 E XV 421.2 ᾿Αναξιμένης τὴν περιφορὰν τὴν 1 w ἐξωτάτω γῆς εἶναι. Ἐμπεδοχλῆς τὸν οὐρανὸν ἐξ ἀέρος συμπαγέντος ὑπὸ πυρὸς χρυσταλλοειδῶς, τὸ πυρῶ- ὃες χαὶ τὸ ἀερῶδες ἐν ἑχατέρῳ τῶν 30 ἡμισφαιρίων περιέχοντα. 15 τὴν ἐξωτάτω γηΐίνην (A)BC: τῆς ἔξω ζώ- γῆς εἶναι E: correctum conlato Stob. οἵ, G || 18 τοῦ πυρὸς E || χρυσταλοειδοῦς B cf. G || 19 τὸ post xal G: om. E(A)BC TESTIMONIA PLUTARCHI H 2 Aehill. p. 128. Ἐμπεδοχλῆς δὲ χρυσταλλώδη τοῦτον εἶναί φησιν ix τοῦ παγε- τώδους συλλεγέντα. 2—5 Pseudo- Aristotel. erotoapocris. [Rose, Herm. IX 119] τί ἐστιν οὐρανός; ἐκ πέμπτου σώματος πυρὸς ἢ ix ϑερμοῦ καὶ Ψυχροῦ μίγματος. ἀπολογία. οὐρανός ἐστι στε- ρέμνιος ἐξ ἀέρος συμπαγέντος ὑπὸ πυρὸς χρυ- στερέμνιον εἶναι 2 I 339 STOBAEI ECL. I 15 6 231 Τίνα δεξιὰ τοῦ χόσμου xat! τίνα ἀριστερά. Πυϑαγόρας Πλάτων ᾿Αριστοτέ- λης δεξιὰ τοῦ χόσμου τὰ ἀνατολιχὰ μέρη, ἀφ᾿ ὧν f, ἀρχὴ τῆς χινήσεως 5 [διὰ τὰς ἀνατολάς], ἀριστερὰ δὲ τὰ δυτιχά. οὔϑ᾽ ὕψος δέ φασιν οὔτε βάϑος ἔχειν τὸν χόσμον, xal) ὃν λόγον ὕψος μὲν λέγεται τὸ χάτωϑεν ἄνω διά- στημα, βάϑος δὲ τὸ ἄνωθεν χάτω. 10 μηδὲν γὰρ εἶναι τῶν οὕτως διαστη- μάτων λεγομένων περὶ τὸν χόσμον διὰ τὸ περὶ τὸ ἑαυτοῦ μέσον αὐτὸν συνεστάναι, ἀφ᾽ οὗ πρὸς ἅπαν ἐστὶ χαὶ πρὸς ὃ πανταχόϑεν ταὐτό. (Ἐμπεδοχλῆς) [xal] δεξιὰ μὲν αὐτοῦ τὰ xarà τὸν ϑερινὸν τροπιχόν, ἀριστερὰ δὲ τὰ χατὰ τὸν χειμερινόν. Περὶ τῆς οὐρανοῦ οὐσίας. D.O 15 29) ᾿Αναξιμένης xa Παρμενίδης τὴν περιφορὰν τὴν ἐξωτάτω τῆς γῆς εἶναι τὸν οὐρανόν. Ἐμπεδοκλῆς στερέμνιον εἶναι τὸν οὐρανὸν ἐξ ἀέρος παγέντος ὑπὸ πυρὸς "Ὁ χρυσταλλοειδῶς, τὸ πυρῶδες xal τὸ ἀερῶδες ἐν ἑχατέρῳ τῶν ἡμισφαιρίων περιέχοντα- ] titulus exstat c. 22 cf. supra p. 217], excerpta c. 15 6 3 xal ante ᾿Αριστοτέλης addit eod. August. 6 διὰ τὰς ἀνατολάς obelo notavit Heeren || post δυτιχά repetitur I 14 ὁ || 9 λέγεται C: λέγεσϑαι F. || 11 οὕτως A: ὄντως vulgo || 13 περὶ τὸ F: τὸ om. C vulgo || 15 πρὸς τὸ A: correxi || ταὐτὸ Heeren: τοῦτο A || 16 $2 additur post IL 82? || 27 ἐν D: om. A 22* AETII PLAC. II 11 3--5 121. 2 PLUTARCHI EPIT. II 11. 12 STOBAEI "ECL. I 23 1 340 ᾿Αριστοτέλης ix πέμπτου σώ- ματος. [λέγει γοῦν ἐν τοῖς περὶ τῆς φυσιχῆς ἀχροάσεως xal οὐρανοῦ λό- γοῖς οὕτως. Παρμενίδης Ἡράχλειτος Στρά- των Ζήνων πύρινον εἶναι τὸν οὐ- ᾿Αριστοτέλης Ex πέμπτου σώ- ὃ ματος. 4 * πύρινον εἶναι τὸν οὐρανόν. ᾿Αναξίμανδρος ἐχ ϑερμοῦ 5 ψυχροῦ μίγματος. ιβ. Περὶ διαιρέσεως οὐρανοῦ. G 55 θαλῆς Πυϑαγόρας οἱ ἀπ᾽ αὐτοῦ μεμερίσϑαι τὴν τοῦ παντὸς οὐρανοῦ σφαῖραν εἰς χύχλους πέντε, οὕστινας 10 προσαγορεύουσι ζώνας: χαλεῖται δὲ αὐτῶν 6 μὲν ἀρχτιχός τε xal ἀειφα- νής, 6 δὲ ϑερινὸς τροπιχός, 6 δὲ ἰσημερινός, 6 δὲ χειμερινὸς τροπιχός, ὁ δὲ ἀνταρχτιχός τε xal ἀφανής. τὸ λοξὸς δὲ τοῖς τρισὶ μέσοις 6 καλού- μενος ζῳδιαχὸς ὑποβέβληται παρε- πιψαύων τῶν μέσων τριῶν. πάντας δὲ αὐτοὺς ὁ μεσημβρινὸς πρὸς ὀρϑὰς ἀπὸ τῶν ἄρχτων ἐπὶ τὸ ἀντίξουν 39 τέμνει. Πυϑαγόρας πρῶτος ἐπινενοηχέναι λέγεται τὴν λόξωσιν τοῦ ζῳδιαχοῦ 1 ᾿Αριστοτέλης — μίγματος v.5 om. E || ὃ πύ- ptvov εἶναι τὸν οὐρανόν restitui ex G: πυρός (AJBC ceteris omissis οἵ, Prol. p. 28 || 4 'Ava- ξίμανδρος om. G(A)BC: restitui ex Achille cf. Prol. p. 23. 134 || ἐκ 6: ἢ ἐκ (A)BC || 6 post οὐρανοῦ addunt εἰς πόσους χύχλους διαιρεῖται (ΑΒΟ quae om. G οἵ, ΠῚ 14 || de Aétii fide cf. Prol. p. 181 || 11 αὐτῶν ὁ piv GAB: ὁ piv αὐτῶν C || 12 ὁ δὲ ἰσημερινός --- τροπιχός om. B || 15 μέσος δὲ ὁ ζωδιαχὸς xa- λούμενος B || 19 ἀπὸ τῶν ἄρχτων om. C || ἀντίξουν ΒΟ: ἀντίξον A TESTIMONIA PLUTARCHI σταλλοειδῶς τὸ πυρῶδες xal ἀερῶδες ἐν ixa- τέρῳ τῶν ἡμισφαιρίων περιέχοντα [sic]. 11 3. 4. 5 Achill. p.128c ᾿Αναξίμανδρος δὲ πτηνὸν [sic, «al Ζήνων] πυρὸς μετέχοντα. ᾿Αριστοτέλης δὲ σῶμα ἐχ ψυχροῦ xal ϑερμοῦ. xal ὃ Ι 2 ρανόν. ᾿Αναξίμανδρος ἐχ ϑερμοῦ xal ψυχροῦ μίγματος. Περὶ διαιρέσεως οὐρανοῦ. Θαλῇς Πυϑαγόρας xal οἱ dm αὐτοῦ, μεμερίσϑαι τὴν τοῦ παντὸς οὐρανοῦ σφαῖραν εἰς χύχλους πέντε, οὕστινας προσαγορεύουσι ζώνας" χα- λεῖται δ᾽ αὐτῶν 6 μὲν ἀρχτιχός τε 15 xal ἀειφανής, 6 δὲ ϑερινὸς τροπιχός, ὁ δὲ ἰσημερινός, 6 δὲ χειμερινὸς τρο- πιχός, 6 δὲ ἀνταρχτιχός τε xal ἀφα- γής. λοξὸς δὲ [ἐν] τοῖς τρισὶ μέσοις ὃ χαλούμενος ζῳδιαχὸς ὑποβέβληται Ὁ παραψαύων τῶν μέσων τριῶν. πάντας δ᾽ αὐτοὺς ὃ μεσημβρινὸς πρὸς ὀρϑὰς ἀπὸ τῶν ἄρχτων ἐπὶ τὸ ἀντιχρὺ τέμνει. Πυϑαγόρας πρῶτος ἐπινενοηχέναι 35, λέγεται τὴν λόξωσιν τοῦ ζῳδιαχοῦ l de Stobaei additamento dixi Prol. p. 215 sq. περὶ ante φυσιχῇς ἀχροάσεως otio- sum inferioris aetatis scriptori condonabis. cf. Ioseppus Prol. p. 149, Galenus ib. p. 255 9 xal αὐτοῦ λόγοις AD: corr. Spengel 10 ex pleniore titulo c. 23 excerptum 19 év delevi 20 ὑποχέκληται A: corr. Cant. mrg. ex Plutarcho cf. Bake ad Cleomed. p. 282 AETII PLAC. II 12 ? 131—5 dne PLUTARCHI EPIT. II 12. 1: χύχλου, ἥντινα Οἰνοπίδης 6 Χῖος ὡς ἰδίαν ἐπίνοιαν σφετερίζεται. q. Τίς ἢ οὐσία τῶν ἄστρων, πλανητῶν καὶ ἀπλανῶν. 6 δ $ E XV 30 1—9 Θαλῆς γεώδη μέν, ἔμπυρα δὲ τὰ 1 ἄστρα. Ἐμπεδοχλῆς πύρινα ἐχ τοῦ πυ- 2 ρώδους, ὅπερ 6 ἀὴρ ἐν ἑαυτῷ περιέ- 1 χων ἐξανέϑλιψε χατὰ τὴν πρώτην διάχρισιν. ᾿Αναξαγόρας τὸν περιχείμενον αἰ- ϑέρα, πύρινον μὲν εἶναι χατὰ τὴν οὐ- σίαν, τῇ δ᾽ εὐτονίᾳ τῆς περιδινήσεως 15 ἀναρπάσαντα πέτρους ἀπὸ τῆς γῆς χαὶ χαταφλέξαντα τούτους ἠστεριχέναι. 3 4 . Διογένης χισηρώδη τὰ ἄστρα, 5 διαπνοὰς δὲ αὐτὰ νομίζει τοῦ χύσμου. 3 τίς ἡ οὐσία τῶν ἄστρων, πλανήτων χαὶ ἀπλα- νῶν E[c]: item sed πλανήτων ἄστρων E[vulg.]: item sed ἄστρων om. α : τίς ἡ οὐσία τῶν ἀστέρων πλανήτων xal ἀπλανῶν xat πῶς συνέστη AB: τίς ἡ οὐσία τῶν ἀστέρων xal πῶς συνεστήχασι C || 9 ἀὴρ EAB: αἰϑὴρ C || 10 ἐξανέϑλιψε ΕΑΒ: ἐξέϑλιψε C. || 15 ἀναρπάσαντα E(cpre]GAB: ἀναρπάζοντα C || ἀπὸ EG: ἐκ (A)BC || γῆς xai G(A)BC: xal om. E[cpre] TESTIMONIA PLUTARCHI 13 Aehill. p. 13934 τίς οὐσία ἀστέρων 1 θαλῆς piv δὴ γηίνην ἔμπυρον εἶπε τὴν τῶν ἀστέρων οὐσίαν. 2 |dem l.c. Ἐμπεδοχλῆς δὲ πυρίνους αὑτοὺς εἶπε. 3 Idem l.c. τινὲς δὲ γεώδεις εἰπεῖν αὐτοὺς ἐτόλμησαν ὧν ἐστι xal ᾿Αναξαγόρας" μετὰ γὰρ τὴν πρώτην φησὶ διάχρισιν τῶν στοιχείων τὸ πῦρ χωριζόμενον ἐπὶ τὴν ἰδίαν φύσιν ἀνασπάσαι καὶ διάπυρα ποιῆσαι xal τῆς γῆς μόριά τινα. ἦϑεν xal τὸν ἥλιον ἔλεγεν εἶναι μύδρον, ὡς ἑξῆς ἐροῦμεν. cf. Prol. p. 24. 5 Idem l. c. ἕτεροι δὲ χίσηριν πλαγίαν (Ὁ) οὖσαν ὑπὸ τῆς ϑερμότητος τοῦ αἰϑέρος ἀνα- πτομένην καὶ ὑπὸ (?) τῶν τρυμαλιῶν τοὺς ἀστέρας φαίνειν cf. Prol. p. 24 sq. * ] 341 STOBAEI ECL. I 23 1 24 ! χύχλου, ἥντινα Οἰνοπίδης 6 Χῖος ἐπίνοιαν ὡς ἰδίαν σφετερίζεται. Περὶ οὐσίας ἄστρων. Θαλῆς γεώδη μέν, ἔμπυρα δὲ τὰ ἄστρα. 5 Ἐμπεδοχλῆς πύρινα ἐκ τοῦ πυ- ρώδους, ὅπερ ὃ ἀὴρ ἐν ἑαυτῷ περιέ- χων [ἐξανέλαμψεν ἤτοι] ἐξανέϑλιψε χατὰ τὴν πρώτην διάχρισιν. ᾿λναξαγόρας τὸν περιχείμενον αἰ- 10 ϑέρα πύρινον μὲν εἶναι χατὰ τὴν οὐ- σίαν, τῇ δὲ εὐτονίᾳ τῆς περιδινήσεως ἀναρπάσαντα πέτρους ἀπὸ τῆς γῆς, χαταφλέξαντα τούτους ἠστερωχέναι. Δημόκριτος πέτρους. Διογένης χισηροειδῇ τὰ ἄστρα, διαπνοίας δὲ αὐτὰ νομίζει τοῦ χόσμου, εἶναι δὲ διάπυρα. 15 7 ἀὴρ et ἐξανέϑλιψε recte A: αἰϑὴρ et ἐξέϑλιψε Meineke 8 ἐξανέλαμψεν ἤτοι ἐξανέϑλιψνε Ε΄: ἤτοι ἐξανέϑλυψε om. C: delevi glossema 13 γῆς xal Heeren: xai om, A cf. Plut. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 181 Theodoret. IV 17 xai τοὺς ἀστέρας δὲ Θαλῆς μὲν γεώδεις xal ἐμπύρους ὠνό- μασεν. 3 Idem 1. c. ὁ δέ γε ᾿Αναξαγόρας ἐχ τῆς τοῦ παντὸς περιδινήσεως πέτρους [πέτρας Mich. Glyc. ann. I. p. 39, 19 B.] εἶπεν ἀνασπασϑῆναι xal τούτους ἐχπυρωϑέντας τε [τε om. Glye.] xal ἄνω παγέντας ἀστέρας ὀνομασϑῆγναι. 4 Idem 1. c. χαὶ Δημόκριτος δὲ τοῦτον χρατύνει τὸν λόγον. 5 Idem l.c. ὁ δὲ Διογένης κισηροειδεῖς λέγει εἶναι τούτους (sc. τοὺς ἀστέρας) διαπνοάς τινας ἔχοντας. 942 PLUTARCHI EPIT. II 1 6 7 8 Πάλιν δὲ 6 αὐτὸς ἀφανεῖς μὲν λί- 9 Üouc, πίπτοντας δὲ πολλάχις ἐπὶ τὴν γὴν σβέννυσθαι χαϑάπερ τὸν ἐν Αἰ- γὸς ποταμοῖς πυροειδῶς χατενεχϑέντα & ἀστέρα πέτρινον. 10 Ἐμπεδοχλῆς τοὺς μὲν ἀπλανεῖς 11 ἀστέρας συνδεδέσϑαι τῷ χρυσταάλλῳ, τοὺς δὲ πλανήτας ἀνεῖσϑαι. Πλάτων 3x μὲν τοῦ πλείστου pé. 12 10 ροὺς πυρίνηυς, μετέχοντας ὃὲ xal τῶν ἄλλων στοιχείων χόλλης δίχην. | ἀφανεῖς E(A)C: λέγει B 3 σβεννύναι B 9 Πλάτων EG(A)C: εἶναι δὲ B 11 στοιχείων om. E TESTIMONIA PLUTARCHI 18 12 Achill. 1. c. Πλάτων δὲ ἐκ τῶν τεσσάρων στοιχείων, πλείστου δὲ πυρύς. AETII PLAC. IL 13 e—12 STOBAEI ECL. I 24 1 Ἀρχέλαος μύδρους ἔφησεν εἶναι τοὺς ἀστέρας, διαπύρους δέ. ᾿Αναξίμανδρος πιλήματα ἀέρος τροχοειδῇ, πυρὸς ἔμπλεα, χατά τι μέρος ἀπὸ στομίων ἐχπνέοντα φλόγας. » Παρμενίδης χαὶ Ἡράχλειτος πιλήματα πυρὸς τὰ ἄστρα. (Διογένης) συμπεριφέρεσϑαι [o2] τοῖς φανεροῖς ἄστροις ἀφανεῖς λίϑους xal παρ αὐτὸ τοῦτ᾽ ἀνωνύμους" πί- τὸ πτῆντας δὲ πολλάχις ἐπὶ τῆς γῆς σβέννυσϑαι χαϑάπερ τὸν ἐν Αἰγὸς ποταμοῖς πυρωδῶς κχατενεχϑέντα ἀστέρα πέτρινον. ᾿Αναξιμένης πυρίνην μὲν τὴν is φύσιν τῶν ἄστρων, περιέχειν δέ τινα xal γεώδη σώματα συμπεριφερόμενα τούτοις ἀόρατα. (Ἐμπεδοχλῆς) [χαὶ] τοὺς μὲν ἀπλανεῖς ἀστέρας συνδεδέσϑαι τῷ Ὁ χρυστάλλῳ, τοὺς δὲ πλανήτας ἀνεῖ- σϑαι. Πλάτων ἐχ μὲν τοῦ πλείστου μέ- ρους πυρίνοηυς, μετέχοντας δὲ xal τῶν ἄλλων στοιχείων. 6 dubium hic Heracliti lemma cf. 17 4 Zeller 15 560, 2. Schuster p. 37! || 8$ 9 additur post διάπυρα 8 5 || 10 πίπτοντα A: correxi || 19 de ὃ 10 cf. Prol. p. 136. || 16 περιέχειν (F) et Meineke: παρέχειν C || 19 $ 11 additur post 13 2 διάχρισιν || 23 μέ- ρους (F): γένους C ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 7 Theodoret, IV 17 ὁ δὲ Ava£(pavbpoc συστήματα ἅττα τοῦ dépog ἔφη τροχηειδῶς πεπιλημένα πυρὴς ἔμπλεα εἶναι ἀπό τινων στομίων ἀφιέντα τὰς φλόγας. 9 Idem IV 18 Διογένης δὲ xal ἐμπίπτειν εἰς τὴν γῆν τινας τούτων ἔφησε χαὶ σβεννυ- μένους ἐλέγχεσθαι ὅτι λίϑων ἔχουσι φύσιν καὶ μάρτυρι χρῆται vd ἐν Αἰγὸς ποταμοῖς πυροει- δῶς χατενεχϑέντι ποτέ. 13 12 Idem 1. c. ὁ δὲ Πλάτων ὡς ἐπίπαν μὲν τούτους ἐχ τοῦ πυρὸς συνεστάναι, μετέχειν δὲ χαὶ τῶν ἄλλων στοιχείων φησίν, AETII PLAC. II 13 13—16 14 1 PLUTARCHI EPIT. II 13. 14 Ξενοφάνης ix νεφῶν μὲν πεπυ- 14 ρωμένων" σβεννυμένους δὲ xal &xd- στὴν ἡμέραν ἀναζωπυρεῖν νύχτωρ χα- ϑάπερ τοὺς dvÜpaxac* τὰς γὰρ dva- 5 τολὰς xal τὰς δύσεις ἐξάψεις εἶναι χαὶ σβέσεις. Ἡραχλείδης χαὶ οἱ Πυϑαγό- 15 pstot ἔχαστον τῶν ἀστέρων χόσμον ὑπάρχειν γῆν περιέχοντα ἀέρα τε xai 1 αἰϑέρα ἐν τῷ ἀπείρῳ αἰϑέρι. ταῦτα δὲ τὰ δύγματα ἐν τοῖς Ὀρφιχοῖς φέ- ρεται" χωσμοποιοῦσι γὰρ ἕχαστον τῶν ἀστέρων. Ἐπίχουρος οὐδὲν ἀπογινώσχει τού- 1 τῶν ἐχόμενος τοῦ ἐνδεχομένου. i. Περὶ σχημάτων ἀστέρων. 6 ὅθε E XV 31 1—3 Ot Στωιχοὶ σφαιριχοὺς τοὺς ἀστέ- 1 piv E: om. G(A)BC || 3 ἀναζωπυρεῖν E(A)BC: ἀναζωπυρεῖσθαι G cf. Theodoret. || 7 ἡραχλείδης (A)BC: 'Hpaxur; δὲ EG: Ἡράχλειτος ex cod. Petaviano falso receperat Beck || 9 ὑπάρχειν γήϊνον coni. Roeth || γὴν om. E[nc1] || ἀέρα τε xal ailépa ἐν τῷ ἀπείρῳ αἰϑέρι (A)BC: ἀέρα τε καὶ αἰϑέρα iv τῷ ἀπείρῳ E: xal αἰϑέρα ἐν τῷ ἀπείρῳ ἀέρι G. xal αἰϑέρα variam lectionem duco vocum ἀέρα τε. nam Aétius videtur scripsisse xai ἀέρα ἐν τῷ ἀπείρῳ αἰϑέρι cf. Theodor. — cum extremis ἐν cip ἀπείρῳ αἰϑέρι cf. IE 15 1 ἐν τῷ αἰϑέρι || 11 δὲ om. E ἐμφέρεται E || 13 γὰρ (A)BC: om. GE[pkrG]. κοσμοποιοῦσι tum referendum ad Ἰ)ρφιχοῖς || 16 σχημάτων E[cre JAB: σχήματος C TESTIMONIA PLUTARCHI 18 14 Achill. l.c. Ξενοφάνης δὲ λέγει τοὺς ἀστέρας ἐκ νεφῶν συνεστάναι ἐμπύρων xal σβέννυσθαι xal ἀνάπτεσθαι ὡσανεὶ ἄνϑραχας. καὶ ὅτε μὲν ἅπτονται φαντασίας ἡμᾶς ἔχειν ἀνατολῆς, ὅτε δὲ -σβέννυται δύσεως. 14 1 Idem p. 199 νυ οἱ δὲ Στωιχοὶ σφαι- " 343 STOBAEI ECLOG. I 24 1 ᾿Αριστοτέλης ἐχ τοῦ πέμπτου σώματος γεγενῆσϑαι τὰ ἄστρα. Ξενοφάνης ix νεφῶν μὲν πεπυ- ρωμένων" σβεννυμένηυς δὲ xall ἐχά- στὴν ἡμέραν ἀναζωπυρεῖν νύχτωρ χα- 5 ϑάπερ τοὺς ἀνϑραχας. τὰς γὰρ dva- τολὰς xai τὰς δύσεις ἐξάψεις εἶναι xal σβέσεις. Ἡραχλείδης χαὶ οἱ Πυϑαγό- ρειοι ἕχαστον τῶν ἀστέρων χύόσμον ὑπάρχειν γῆν περιέχοντα (xal) ἀέρα ἐν τῷ ἀπείρῳ αἰϑέρι. ταῦτα δὲ τὰ δόγματα ἐν τοῖς Ὀρφιχοῖς φέρεσϑαι" χοσμοποιοῦσι γὰρ ἕχαστον τῶν ἀστέ- ρων. Ἐπίχουρος οὐδὲν ἀπογινώσχει 1» τούτων ἐχόμενος τοῦ ἐνδεχομένου. o Περὶ σχημάτων. Οἱ μὲν ἄλλοι σφαιριχηοὺς αὐτούς. ll xai addidi; ἀέρα τε coni. Heeren, sed cf. ad Plut. 16 titulum ex generali c. 24 excerpsi 11 ἄλλοι Στωιχοὶ ex Plut. scripsit Hee- ren αὐτοὺς C: τοὺς F ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 13 Theodoret. 1. c. ὁ δέ ye AptacocíA zc τοῦ πέμπτου σώματος εἴρηχε συγγενεῖς. 14 Idem IV 19 Ξενοφάνης δὲ ix νεφῶν μὲν λέγει πεπυρωμένων ξυνίστασϑαι" σβεννυ- μένους δὲ uel ἡμέραν νύχτωρ πάλιν ἀναζω- πυρεῖσϑαι χαϑάπερ τοὺς ἄνϑραχας. 15 Idem IV 20 Πρακχλείδης δὲ wat ἄλλοι τῶν Π{υϑαγορείων τινὲς ἔχαστον τῶν ἀστέρων κόσμον ὑπάρχειν φασί, γῆν περιέχοντα χαὶ ἀέρα, 14 1 ]dem 1. e. χαὶ οἱ μὲν σφαιροειδεῖς τούτους εἰρήχασι. 244 2 PLUTARCHI EPIT. II 14. pac χαϑάπερ τὸν χόσμον xal ἥλιον χαὶ σελήνην. Κλεάνϑης χωνοειδεῖς.. ᾿Λναξιμένης ἥλων Gy καταπε- 3 5$ πηγέναι τῷ χρυσταλλοειδεῖ. “Ἔνιοι δὲ πέταλα εἶναι πύρινα ὥσ- 4 περ ζῳγραφήματα, i. Περὶ τάξεως ἀστέρων. 6 57 E XV 46 1—56 | Ξενοχράτης xarà μιᾶς ἐπιφα- | νείας οἴεται χινεῖσϑαι τοὺς ἀστέρας. Ot δ᾽ ἄλλοι Στωιχοὶ πρὸ τῶν 2 ἑτέρων τοὺς ἑτέρους ἐν ὕψει χαὶ βαϑει. Δημόχριτος τὰ μὲν ἀπλανῆ 15 πρῶτον, μετὰ δὲ ταῦτα τοὺς πλανή- tac, ἐφ᾽ οἷς ἥλιον φωσφόρον σελήνην. Πλάτων μετὰ τὴν τῶν ἀπλανῶν ϑέσιν πρῶτον φαίνωνα λεγόμενον τὸν τοῦ Κρόνου, δεύτερον φαέϑοντα τὸν 3: τοῦ Διός, τρίτον πυρόεντα τὸν τοῦ 4 χαταπεπηγέναι G(A)C: χαταπεπληγέναι B: χαταπεπηγμένων E: ἐγχαταπεπήγεναι vel ἐν τῷ postulabat Wyttenbach, at cf. Callim. fr. 139. intellegendae sunt stellae fixae || 6 ἔνιοι δὲ om. B, cuius loco χαϑάπερ (glossema vocis ὥσπερ) intrusum est. ceterum fortasse idem Anaxime- nes intellegitur de planetis, sole cet. disserens cf. 22 1 et Hippolyt. 7 4 || 7 ἐζωγραφημένα B || 10 μιᾶς ἐπιφανείας (A)BC: μίαν ἐπιφάνειαν E cf. G || 12 δ᾽ om. E || 18 πρῶτον om. E[prc] || φαίνωνα E [FG Arsen. p.374 φαίωνα E]: φαίνοντα (A)BC || λέγει B "TESTIMONIA PLUTARCHI ρυκὸν ἔχειν σχῆμα λέγουσι καϑάπερ τὸν ἥλιον χαὶ τὸν περιέχοντα οὐρανόν. 2 Achill. p. 133c. Κλεάνϑης αὐτοὺς χω- νοειδὲς ἔχειν σχῆμά φησι. 4 Idem 1. c. τινὲς δὲ πετάλοις ἐοιχέναι ἐκ πυρὸς βάϑος οὐχ ἔχοντας ἀλλ᾽ ὥσπερ γραφὰς εἶναι. τινὲς δὲ πυραμίδας. cf. Prol. p. 25. AETII PLAC. II 141—5 15 1—4 STOBAEI ECL. I 24 1 Κλεάνϑης δὲ χωνοειδεῖς. (Ἀναξιμένης) ἥλων [δὲ] δίχην χαταπεπηγέναι τὰ ἄστρα τῷ χρυ- σταλλοειδεῖ. Μητρόδωρος ὁμοίως περὶ σχή- 5 pato; τῶν ἀστέρων xal αὐτὸς ἀπε- φήνατο. Ξενοχράτης χατὰ μιᾶς ἐπιφα- νείας οἴεται χεῖσϑαι τοὺς ἀστέρας. Ot δὲ ἄλλοι Στωιχοὶ πρὸ τῶν ἑτέ- 10 pev τοὺς ἑτέρους ἐν ὕψει xal Bale. (Δημόκριτος) [καὶ] πρῶτα μὲν τὰ dmÀavi, μετὰ δὲ ταῦτα τοὺς πλα- γήτας. (Πλάτων) [xai] πρῶτον μετά γε 1» τὴν τῶν ἀπλανῶν ϑέσιν φαίνωνα λε- γόμενον τὸν τοῦ Κρόνου, δεύτερον φαέϑοντα τὸν τοῦ Διός, τρίτον πυ- 2 143 sequitur post 13 10 ἀόρατα. Anaxi- menem cum Anaximandro confusum esse propter e. 23 1 coni. H. W. Schaefer [Flensb. progr. 1873 p. 11]. sed ne illi quidem tale placuit οἵ, Teichmüller Stud. p. 86 immo «à ἀπλανῆ sola intellegenda v. c. 13 11 cf. ad Plut. || 5 $5 collocata est post 15 6 || μη- τροδώρου F: om. C || 8 deest titulus || 12 15 3 additur post 13 4 πέτρους |] 15 15 4 se- quitur post c. 17 € τρέφεσθαι || 16. φαίνωνα FK: φαίνονα C: φαίνοντα vulgo. restitui for- mam ἃ Lobeckio Paralip. gr. gr. p. 347 vin- dicatam ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 2 Theodoret. l c. χωνοειδεῖς δὲ Κλεάν- ϑης ὁ Στωιχός. AETII PLAC, II 15 4—7 16 1—5 PLUTARCHI EPIT. II 15. 16 Ἄλρεος, τέταρτον ἑωσφόρον τὸν τῆς ᾿Αφροδίτης, πέμπτον στίλβοντα τὸν τοῦ Ἑρμοῦ, ἕχτον ἥλιον, ἕβδομον σελήνην. Τῶν μαϑηματιχῶν τινὲς μὲν ὡς 5 5 Πλάτων, τινὲς δὲ μέσον πάντων τὸν ἥλιον. ᾿Αναξίμανδρος χαὶ Μητρόδω- 6 ρος ὃ Χῖος xài Κράτης ἀνωτάτω μὲν πάντων τὸν ἥλιον τετάχϑαι, μετ᾽ 1€ αὐτὸν δὲ τὴν σελήνην, ὑπὸ δὲ αὐτοὺς τὰ ἀπλανῆ τῶν ἄστρων xal τοὺς πλα- νήτας. i. Περὶ τῆς τῶν ἀστέρων φορᾶς χαὶ χινήσεως. G58 15 E XV 41 1—4 Avataq6pac Δημόχριτος KA£- | ἄνϑης ἀπ᾿ ἀνατολῶν ἐπὶ δυσμὰς φέρεσθαι πάντας τοὺς ἀστέρας. ᾿Αλχμαίων xal οἱ μαϑηματιχοὶ 2 3» τοὺς πλανήτας τοῖς ἀπλανέσιν ἀπὸ δυσμῶν ἐπ᾽ ἀνατολὰς ἀντιφέρεσϑαι" Ἀναξίμανδρος ὑπὸ τῶν χύχλων 5 xal τῶν σφαιρῶν, ἐφ᾽ ὧν ἕχαστος βέβηχε, φέρεσθαι. : | ἄρεος EBC: ἄρεως A || 2 στίλβοντα EG(A)BC: propter consensum στίλβωνα (cf. 16 13] reducere nolui || 7 de $ 6 cf. Prol. p. 134 || ᾿Αναξίμανδρος — ἥλιον v.9 om.B || 10 δὲ post αὐτὸν om. E || τὴν om. B || αὐτοῖς E || 13 τῆς τῶν om. B || ἀστέρων (A)BCG: ἄστρων E ,| 20 post ἀπλανέσιν interpolarunt ἐναντίως AB, ἐναντίους C et post ἀπὸ addunt γὰρ (A)BC: carent emblematis E[cre)G —— 345 STOBAEI ECL. 1341 ρόεντα τὸν τοῦ Ἄρεος, τέταρτον ἕωσ- φόρον τὸν τῆς ᾿Αφροδίτης, πέμπτον στίλβωνα τὸν τοῦ Ἑρμοῦ, ἕχτον ἥλιον, ἕβδομον σελήνην. Τῶν μαϑηματιχῶν τινὲς μὲν ὡς 5 Πλάτων φασὶν εἶναι τὴν τάξιν τῶν ἀστέρων, τινὲς δὲ μέσον πάντων τὸν ἥλιον. (Ἀναξίμανδρος) [xal] ἀνωτάτω μὲν πάντων τὸν ἥλιον τετάχϑαι, μετ᾽ 10 αὐτὸν δὲ τὴν σελήνην" ὑπὸ δὲ αὐτοὺς τὰ ἀπλανῆ τῶν ἄστρων xal τοὺς πλα- γήτας. Παρμενίδης πρῶτον μὲν τάττει τὸν ξῷον, τὸν αὐτὸν δὲ νομιζόμενον 15 ὑπ᾽ αὐτοῦ xal ἕσπερον, ἐν τῷ αἰϑέρι" μεϑ' ὃν τὸν ἥλιον, ὑφ᾽ ᾧ τοὺς ἐν τῷ πυρώδει ἀστέρας, ὅπερ οὐρανὸν χαλεῖ. Περὶ ἄστρων χινήσεως. (Λναξαγόρας) ἀπ᾽ ἀνατολῶν [02] ἐπὶ δυσμὰς φέρεσϑαι πάντας τοὺς ἀστέρας. (Τῶν μαϑηματιχῶν τινες) τοὺς [δὲ] πλανήτας τοῖς ἀπλανέσιν ἀπὸ ὃυ- σμῶν ἐπ᾽ ἀνατολὰς ἀντιφέρεσϑαι. 5 Τούτῳ δὲ συνομολογεῖ xai 'AÀ- χμαίων. ᾿Αριστοτέλης δὲ ὑπὸ τῶν σφαι- ρῶν ὑφ᾽ ὧν ἕχαστα συμβέβηχε. [Καὶ] ᾿Αναξίμανδρος ὑπὸ t&v» χύχλων xal τῶν σφαιρῶν, ἐφ᾽ dv ἕχαστος βέβηχε, φέρεσϑαι. E στίλβωνα ex F restitui || 6 πλατεῖαν A [πλατεῖ F]: corr. Canter || 9 156 additur post 13 7 φλόγας || 18 cf. IL 7 1 p. 33652 || 19 titulum ex generali c. 24 excerpsi || 20 16 1 additur post 13 3 ἠστερωχέναι || 23 162 additur post $ 7 χαλεῖσϑαι || 26 τούτω F : τοῦτο C || 28 ex $5 restituere pronum est ἐφ᾽ ὧν ἔχαστος (sc. ἀστὴρ) ἐμβέβηχε. audiendum φέ- ρεσϑαι 346 m PLUTARCHI EPIT. II 16. 17 ᾿Αναξιμένης οὐχ ὑπὸ τὴν γῆν, 6 περὶ αὐτὴν δὲ στρέφεσϑαι τοὺς ἀστέ- ρας. Πλάτων xat οἱ μαϑηματιχοὶ ἐσο- 7 » δρόμους εἶναι τὸν ἥλιον τὸν ἑωσφόρον τὸν στίλβωνα. v. Πόϑεν φωτίζονται οἵ ἀστέρες. G 59 E XV 48 1—4 (0 Μητρόδωρος ἅπαντας τοὺς ἀπλα- 1 veis ἀστέρας ὑπὸ τοῦ ἡλίου προσλάμ.- πεσϑαι. Ἡράκλειτος χαὶ oí τρέφεσϑαι τοὺς ἀστέρας ἐχ τῆς ἐπι- 1» γείου ἀναϑυμιάσεως. ᾿Αριστοτέλης μὴ δεῖσθαι τὰ οὐ- 5 ράνια τροφῆς" οὐ γὰρ φϑαρτά, ἀλλ᾽ αἰόια- - Πλάτων χοινῶς τὸν χόσμον ὅλον 6 2 xai τὰ ἄστρα ἐξ αὑτοῦ τρέφεσθαι. 1 οὐχ E cf. Prol. p. 136: ὁμοίως (A)BC || περὶ αὐτὴν δὲ E: καὶ περὶ αὐτὴν (A)BC || 5 φωσφόρον EG || 6 στίβωνα E(pre] cf. c. 15 4: στίλβοντα (ΑἸΒΟ || 11 ἀστέρας EG: om. (A)BC: ἀπλανεῖς xal πλανήτας scripsit Beck ex G interpolato || προσλάμπεσθαι GAC: χαταλάμπεσθϑαι E : λάμπεσθϑαι B || 19 χοι- νῶς τὸν χόσμον ὅλον E: καὶ [καὶ om. AB] οἱ Στωιχοὶ ὡς ὅλον τὸν χόσμον (A)BC || 20 a5- τοῦ E: αὐτῶν (A)B: αὑτῶν C Στωιχοὶ 4 AETII PLAC. II 16 6,7 17 1—6 STOBAEI ECL. I 24 1 (Ἀναξιμένης) οὐχ ὑπὸ τὴν γῆν [δέ], ἀλλὰ περὶ αὐτὴν στρέφεσϑαι τοὺς ἀστέρας. (Tàv μαϑηματιχῶν τινες) ταὐὺ- τὸν [08] πεπονϑέναι τῷ ἑωσφόρῳ τὸν 5 στίλβωνα, ἰσοδρομεῖν δὲ αὐτοὺς τῷ ἡλίῳ xal συμπεριφέρεσθαι αὐτῷ" xai τότε μὲν προανατέλλοντα ἑξἑωσφόρον φαίνεσθαι, τότε δὲ ἐπιχαταδυόμενον ἕσπερον χαλεῖσϑαι. 10 Μητρόδωρος ἅπαντας τοὺς ἀπλα- νεῖς ἀστέρας ὑπὸ τοῦ ἡλίου προσλάμ- πεσϑαι. Στράτων xal αὐτὸς τὰ ἄστρα ὑπὸ τοῦ ἡλίου φωτίζεσϑαι. 15 Διότιμος Τύριος 6 διοχρίτιος τὴν αὐτὴν τούτοις εἰσηνέγχατο γνώμην. (Παρμενίδης καὶ Ἡράχλειτος) τρέφεσϑαι [δὲ] τοὺς ἀστέρας ix τῆς ἀπὸ γῆς ἀναϑυμιάσεως. 20 (Λριστοτέλης) μὴ δεῖσθαι [δὲ] τὰ οὐράνια τροφῆς" οὐ γὰρ φϑαρτά, ἀλλ ἀίδια εἶναι. (Πλάτων) κοινῶς [02] τὸν χόσμον ὅλον xal τὰ ἄστρα ἐξ αὑτοῦ τρέφεσθαι. zs 1 16 ὁ additur post 19 2 μόνον || 4 16 1 additur post 15 5 ἥλιον || ταυτὸν A : ταυτὸ Hee- ren || 6 στίλβωνα F: στίλβονα C cf. c. 15 4 || 16 ὁ διοχρίτιος A: ὁ διαχριτιχός Heeren. ὁ Mo- χράτου vel Διοχρίτου Meineke, quod collocatum post Τύριος displicet. num ὁ Δημοχρίτειος ἢ nam etiam * post Alexandrum M. studuisse qui- dam videntur Democrito, cuius de criterio placita enarrans inducitur Diotimus a Sext. adv. math, VII 140, quem cave confundas cum Stoico Diotimo Zenonis Epicurei aequali (Laert. X 3) quem Athen. XIII 611 5 Theotimum nominat || 18 17 4 additur post 13 s ἄστρα. sed dubium hic Parmenidis lemma. de Heraclito ef. ad 13 s. Prol. 164 || 21 17 5 additur post 13 13 ἄστρα || 24 176 additur post 13 12 στοιχείων || 25 αὐτοῦ ante Gaisfordium AETII PLAC. II 18 1.2 19 1—5 PLUTARCHI EPIT. II 18. 12 τή. Περὶ τῶν χαλουμένων Διοσχούρων. 6 60 E XV 491.2 Ξενοφάνης τοὺς ἐπὶ τῶν πλοίων 5 φαινομένους οἷον ἀστέρας νεφέλια εἶναι χατὰ τὴν ποιὰν χίνησιν παραλάμποντα. Μητρόδωρος τῶν ὁρώντων ὀφϑαλ- μῶν μετὰ δέους xal χαταπλήξεως εἶναι στιλβηδόνας. 1 ιὃ. Περὶ ἐπισημασίας ἀστέρων xal πῶς γίνεται χειμὼν xal ϑέρος. G. 61 Πλάτων τὰς ἐπισημασίας vd; τε ϑερινὰς xal τὰς χειμερινὰς κατὰ τὰς i5 τῶν ἀστέρων ἐπιτολάς τε xal δυσμὰς τίνεσϑαι [ἡλίου τε xal σελήνης καὶ τῶν ἄλλων πλανητῶν χαὶ ἀπλα- γῶν]. ᾿Αναξιμένης δὲ διὰ μὲν ταῦτα 20 μηδὲν τούτων, διὰ δὲ τὸν ἥλιον μόνον. Εὔδοξος Ἄρατος χοινῶς διὰ παάν- τας τοὺς ἀστέρας, ἐν οἷς φησίν" αὐτὸς γὰρ τάδε σήματ᾽ ἐν οὐρανῷ ἐστήριξεν, ἄστρα διαχρίνας" ἐσχέψατο δ᾽ εἰς ἐνιαυτόν ἀστέρας, οἵ χε μάλιστα τετυγμένα σημαίνοιεν. 1 περὶ τῶν E cf. G: περὶ τῶν ἄστρων τῶν A et ind. C: περὶ ἄστρων τῶν B: περὶ τῶν ἀστέρων τῶν C (context.) || 5 νεφέλια οἵ, Prol. p. 220? || 6 παραλάμποντα (A)BC: παραλάμ- zovra, E cf. G || 10 ἀστέρων BC Psellus d. omn. d. 102 (136): ἄστρων A || 16 ἡλίου — ἀπλανῶν propter colloeationem suspecta om. G || 17 τε χαὶ B || 19 ταῦτα B: ταύτην (A)C. illud coniecerat Reiske. διὰ μηδὲν τούτων W yttenbach || 21 Ἄρατος vv. 10 — 12 [| 23 τά γε Aratus || 27 μάλα B 341 STOBAEI ECL. I 24 1 Ι (Ξενοφάνης) τοὺς [δὲ] ἐπὶ τῶν πλοίων φαινομένους οἷον ἀστέρας, ous χαὶ Διοσχούρους χαλοῦσί τινες, νεφέ- λια εἶναι χατὰ τὴν ποιὰν χίνησιν πα- ραλάμποντα. 3 Περὶ ἐπισημασίας ἄστρων. 1 (Πλάτων) τὰς [δὲ] ἐπισημασίας τὰς τε χειμερινὰς χαὶ τὰς ϑερινὰς χατὰ τὰς τῶν ἄστρων ἐπιτολάς τε χαὶ δυσμὰς γίνεσϑαι. 10 9 2. (Λναξιμένης) τὰς δὲ ἐπισημα- σίας γίγνεσϑαι διὰ τὸν ἥλιον μόνον" Εὔδοξος xai Ἄρατος τὰς ἐπι- σημασίας χατὰ τὰς τῶν ἄστρων ἐπι- τολὰς γίνεσϑαι. λέγει γοῦν Ἄλρατος ἐν τοῖς Φαινομένοις οὕτως" αὐτὸς γὰρ τά γε σήματ᾽ ἐν οὐρανῷ ἐστήριξεν ἄστρα διαχρίνας. ἐσχέψατο Q εἰς ἐνιαυτόν Ὁ ἀστέρας, οἵ χε μάλιστα τετυγμένα σημαίνοιεν. 3 1 titulus deest || 18 1 additur post 13 14 σβέσεις 6 titulum ex generali c. 24 excerpsi 1 19 1 additur post 15 4 σελήνην 11 19 2 additur post 14 3 χρυσταλληειδεῖ 21 οἱ μάλιστα — σημαίνουσιν Εἰ: recte C 348 . PLUTARCHI EPIT, 1I 20 x, Περὶ οὐσίας ἡλίου. G 62 E XV 23 1—» “᾿Αναξίμανδρος χύχλον elvat ἠχτω- 1 χαιειχηοσαπλασίονα τῆς γῆς, ἁρματείῳ ὅ τροχῷ παραπλήσιον, τὴν ἁψῖδα ἔχοντα χοίλην, πλήρη πυρός, xatd τι μέρος ἐχφαίνουσαν διὰ στομίου τὸ πῦρ ὥσπερ διὰ πρηστῆρος αὐλοῦ" xal τοῦτ᾽ εἶναι τὸν ἥλιον. ι᾽ Ξενοφάνης ἐχ πυριδίων τῶν συν- 3 αϑροιζομένων μὲν ἐχ τῆς ὑγρᾶς dva- ϑυμιάσεως, συναϑ)ροιζόντων δὲ τὸν - ἥλιον. ἣ ἐχ νεφῶν πεπυρωμένων. ἡλίου EGC: ἡλίου xal ὅτι καὶ δύο xal τρεῖς εἰσιν AB v. Pselli ind. Prol. p. 30 cf. $ 13 || 3 de $ 1 cf. Prol. p. 134 || 4 ἁρματείῳ τροχῷ τὴν ἀψῖδα παραπλήσιον E: ἁρματείῳ τροχῷ τὴν ἀψῖδα παραπλησίως G: ἁρματίου τροχῷ τὴν ἀψίδα παραπλήσιον AB: ἁρματείου τροχοῦ τ. ἁ, Tt. C: restitui ex E mutata distinctione || 6 χοῖλον E || «ad E cf. G: ἧς χατά (A)BC || 7 ἐχφαινούσης E(A)BC: correxi e Stob. ἐχ- φαίνειν ex E. vulgato Beck || 8 πρηστῆρος a- λοῦ i. e. ἀχροφυσίου [Thucyd. IV 100 2] cf. Prol. 25sq. || 10 τῶν φαινομένων συναϑροιζο- μένων E cf. Prol. p. 8 || 13 ἢ om. E || ix ve- φῶν πεπυρωμένων E cf. Achill.: νέφος πεπυρω- μένον (A)BC TESTIMONIA PLUTARCHI 20 1 Achill. p. 138& [εὖ Prol. p. 33] τινὲς δὲ, ὧν ἐστι xal ᾿Αναξίμανδρος. φασὶ πέμπειν αὐτὸν τὸ φῶς σχῆμα ἔχοντα τροχοῦ. ὥσπερ γὰρ ἐν τῷ τροχῷ κοίλη ἐστὶν ἡ πλήμνη, ἔχει δὲ ἀπ᾿ αὐτῆς ἀνατεταμένας τὰς χνημῖδας πρὸς τὴν ἔξωϑεν τῆς ἁψῖδος περιφοράν, οὕτω xal αὐτὸν ἀπὸ χοίλου τὸ φῶς ἐχπέμποντα τὴν ἀνάτασιν τῶν ἀχτίνων ποιεῖσϑαι καὶ ἔξωϑεν αὐτὰς χύχλῳ φωτίζειν, τινὲς δὲ [immo idem Anaximander cf. Prol. p. 26] ὡς ἀπὸ σάλ- πιγγος ἐκ χοίλου τόπου xal στενοῦ ἐχπέμπειν αὐτὸν τὸ φῶς ὥσπερ πρηστῆρας. 3 Idem p. 138 0 τινὲς δὲ τῶν φυσιχῶν ἐξ ἀναϑυμιάσεως γῆς καὶ νεφῶν αὐτὸν εἶναι. AETII PLAC. II 20 1—4 STOBAEI ECL. I 25 1 Περὶ οὐσίας ἡλίου. ᾿Αναξίμανδρος χύχλον εἶναι ὀχτω- χαιειχοσαπλασίονα τῆς γῆς, ppa- τείῳ τροχῷ παραπλήσιον, ἔχοντα χοί- λὴν περιφέρειαν, πλήρη πυρός, χατὰ 5 μέρος ἐχφαίνουσαν διὰ στομίου τὸ πῦρ ὥσπερ διὰ πρηστῆρος. ᾿Αναξιμένης πύρινον ὑπάρχειν τὸν ἥλιον ἀπεφήνατο. Ξενοφάνης ἐχ νεφῶν πεπυρωμέ- 10 voy εἶναι τὸν ἥλιον. ** Θεόφραστος ἐν τοῖς Φυσικοῖς 1 de titulo cf. Prol. p. 67 3 áppatíp A 9 περιφέρειαν glossema esse vocis ἁψῖδα ex Plut. et c. 25 1 intellegitur 11 Theophrasti nomen, cuius de Xeno- phane sententiam addiderat Aéctius, ab illo inepte seiunxit Stobaeus. intercidisse 7j ὡς coniecit Usener ad Theophr. fr. I6 cf. Prol. p. 140. 217. 220 ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 20 1 Theodoret, IV 22 οἱ δέ φασιν áppa- τιαίῳ []. ἁρματείῳ] τροχῷ παραπλήσιον (sc. τὸν ἥλιον). 20 3 Idem IV 21 χαὶ μέντοι καὶ τὸν ἥλιον χαὶ τὴν σελήνην ὁ Ξενοφάνης νέφη εἶναι πεπυρωμένα φησίν. AETII PLAC. II 20 4—12 PLUTARCHI EPIT. II 20 Ot Στωιχοὶ ἄναμμα νοερὸν ix ϑαλάττης. Πλάτων ἐχ πλείστου πυρός. 'Avataqópac Δημόχριτος Μη- ὁ τούδωρος μύδρον 7, πέτρον διάπυρον. ᾿Αριστοτέλης σφαῖραν ἐχ τοῦ πέμπτου σώματος. Φιλόλαος ὃ Πυϑαγόρειος ὑαλο- εἰδῇ, δεχόμενον μὲν τοῦ ἐν τῷ χόσμῳ 1 πυρὸς τὴν ἀνταύγειαν. ᾿διηϑοῦντα δὲ πρὸς ἣμᾶς τὸ φῶς, ὥστε προσεοι- χέναι ἡλίῳ τὸ ἐν τῷ οὐρανῷ πυρῶ- 4 de lemmate cf. Prol. p. 64 || 6 ἐκ om. E[cre] de ὃ 6 p. 138 || 8 δίσχον δαλοειδῇ E cf. Zeller I? 365* Prol. p. 8 || 2 τὸ ἐν τῷ χόσμῳ πρὸς τὴν E[ncr] || ἀνταύ- γείαν διηϑοῦντα om. B quorum loco glos- semata ἔλλαμψιν πέμποντα inserta sunt || 11 προσεοιχέναι ἡλίῳ E(A)B (ἡλίου E[c]: προσ- εἶναι corrector Vossiani cf. Proleg. p. 14 || 12 om. E - τῷ TESTIMONIA PLUTARCHI 20 5 Idem p. 138 " τὴν δὲ οὐσίαν τοῦ ἡλίου Πλάτων περιέργως ἐκ πυρὸς εἶναί φησιν. 6 Idem 1. e. ᾿λναξαγόρας μύδρον αὐτὸν εἶπε. 12 Achill. 1. c. Φιλόλαος δὲ τὸ πυρῶδες καὶ διαυγὲς λαμβάνοντα ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ αἰϑερίου πυρὸς πρὸς ἡμᾶς πέμπειν τὴν αὖ- 349 STOBAEI ECL. I 25 1 γέγραφεν 3x πυριδίων piv τῶν Guv- αϑροιζομένων (ix) τῆς ὑγρᾶς ἀναϑυ- μιάσεως, συναϑροιζόντων δὲ τὸν ἥλιον. Κλεάνϑης ἄναμμα νοερὸν τὸ ἐχ ϑαλάττης τὸν ἥλιον. 5 6 4 b Avatavópac μύδρον ἣ πέτρον διάπυρον εἶναι τὸν ἥλιον. Δημόκριτος μύδρον ἢ πέτρον διά- πυρον. Παρμενίδης καὶ Μητρόδωρος τὸ πύρινον ὑπάρχειν τὸν ἥλιον. 8. Παρμενίδης τὸν ἥλιον xal τὴν σελήνην ἐχ τοῦ γαλαξίου χύχλου ἀπο- χριϑῆναι, τὸν μὲν ἀπὸ τοῦ ἀραιοτέρου μίγματος, ὃ δὴ ϑερμόν, τὴν δὲ ἀπὸ is τοῦ πυχνοτέρου, ὅπερ ψυχρόν. 9. Θαλῆς γεοειδῇ τὸν ἥλιον. 10 Διογένης χισηροειδῇ τὸν ἥλιον, εἰς ὃν ἀπὸ τοῦ αἰϑέρος ἀχτῖνες ἐνα- ποστηρίζονται. 11 T 8 ?0 12. Φιλόλαος 6 Πυϑαγόρειος ὕαλο- ειδῇ τὸν ἥλιον, δεχόμενον μὲν τοῦ ἐν τῷ χόσμιῳ πυρὸς τὴν ἀνταύγειαν, διη- ϑοῦντα δὲ πρὸς ἡμᾶς τό τε φῶς χαὶ τὴν ἀλέαν, ὥστε τρόπον τινὰ διττοὺς 2 2 ix om. A: restitutum ex Plut. 4 ἄναλμα A: corr. Heeren 20 $ 11 om. a Stob. cf. Arii fr. 10 25 πρὸς A: corr. Heeren 20 5 Theodoret. 1. c. post $ 11 ὁ δὲ IIA.4- τῶν τὸ μὲν πλεῖστον ἔχειν ἐχ τοῦ πυρός, μετέχειν δὲ χαὶ τῶν ἄλλων σωμάτων. 6. 7 Idem 1. c. post $3 Ἀναξαγόρας δὲ xal Δημόκριτος xai Μητρόδωρος p5bpov ἢ πέτρον διάπυρον. 9 Idem 1. c. θαλῆς δὲ γεώδη, 10 Idem 1. c. χισηροειδῇ δὲ Διογένης. 11 Idem 1. c. ὁ δὲ ᾿Αριστοτέλης σφαῖραν εἶναι ἐχ τοῦ πέμπτου σώματος συνεστῶσαν. 12 Idem 1. c. Φιλόλαος δὲ ὁ Πυϑα- γόρειος ὑαλοειδῇ δεχόμενον μὲν τοῦ ἐν τῷ 350 PLUTARCHI EPIT. I1 20 ὃες τό τε δὴ dr αὐτοῦ πυρῶδες xal ἐσοπτροειδὲς xal τρίτον τὴν ἀπὸ τοῦ ἐνόπτρου xav ἀνάχλασιν διασπειρο- μένην πρὸς ἡμᾶς αὐγήν" xal γὰρ ταύ- 5 τὴν προσονομάζομεν ἥλιον οἱονεὶ εἴδω- λον εἰδώλου. AETII PLAC. II 20 1?—14 STOBAEI ECL. I 25 1 ἡλίους γίγνεσθαι, τό τε ἐν τῷ οὐρανῷ πυρῶδες xal τὸ ἀπ᾿ αὐτοῦ πυροειδὲς χατὰ τὸ ἐσοπτροειδές" εἰ μή τις xal τρίτον λέξει τὴν ἀπὸ τοῦ ἐνόπτρου χατ ἀνάχλασιν διασπειρομένην πρὸς 5 ἡμᾶς αὐγήν. Ἐμπεδοχλῆῇς δύο ἡλίους" τὸν μὲν18 Ἐμπεδοχλῆς δύο ἡλίους" τὸν μὲν ἀρχέτυπον, πῦρ ἐν τῷ ἑτέρῳ ἧἥμι- σφαιρίῳ τοῦ χόσμου, πεπληρωχὸς τὸ 10 ἡμισφαίριον, ἀεὶ χαταντιχρὺ τῇ ἀν- ταυγείᾳ ἑαυτοῦ τεταγμένον᾽ τὸν δὲ φαινόμενον, ἀνταύγειαν ἐν τῷ ἑτέρῳ ἡμισφαιρίῳ τῷ τοῦ ἀέρος τοῦ ϑερ- μομιγοῦς πεπληρωμένῳ, ἀπὸ χυχλο- 15 τεροῦς τῆς γῆς xav ἀνάχλασιν γίγνο- μένην εἰς τὸν ἥλιον τὸν χρυσταλλο- εἰδῇ, συμπεριελχομένην δὲ τῇ χινήσει τοῦ πυρίνου" ὡς δὲ βραχέως εἰρῆσϑαι *suycsuávca,* ἀνταύγειαν εἶναι τοῦ 90 περὶ τὴν γῆν πυρὸς τὸν ἥλιον. Ἐπίχουρος γήινον πύχνωμα Ἔχιση- 14 ροειδῶς xal σπογγοειδῶς * ταῖς χατα- ] τό τε δὴ — τρίτον om. E || πυρῶδες om. (A)BC: restitui ex G || xal ἐσοπτροειδές (A)BC: an χατ᾽ ἐσ. || 2 τῇ et ὃ διασπειρομένῃ E || coo om. C || ὃ ἐνόπτρου E: ἐσόπτρου (A)BC || 5 προσονομάζομεν E AB: προσαγορεύομεν C || 7 τὸ μὲν E || 9 πεπληρωχὸς (A)BC : πεπληρωχότος E cf. Prol, p.53 || 10 τῆς ἀνταυγείας αὑτοῦ (om. τεταγμένον) E cf. Prol. p.8 || 11 τὸ δὲ E || 12 ἀνταύγειαν elvat E. || 13. τοῦ post ἀέρος om. B || 15 χατ' ἀνάχλασιν ἐγγινομένην (A)BC : xac ἔμφασιν γιγνόμενον ἥλιον ὡς δὲ [διὰ add. &] E || 17 συμπεριελχομένην EBC: συμπεριπλεκομένην A |] 18 βραχέος B || συντεμόντα sic E(A)BC cf. Prol. p.53 || 20 πυρὸς τὸν (A)BC: πῦρ εἶναι E[p&re] || 21 χισηροειδῶς GE[p&rG]AD: χισσηροειδές E [vulgata] C || 22 «al σπογγοειδῶς TESTIMONIA PLUTARCHI γὴν διά τινων ἀραιωμάτων. ὥστε xaT ^ αὐτὸν τρισσὸν εἶναι τὸν ἥλιον, τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ αἰϑερίου πυρός, τὸ δὲ ἀπ᾽ ἐχείνου πεμπόμενον ἐπὶ τὸν ὑαλοειδῇ ὑπ᾽ αὐτοῦ λεγόμενον ἥλιον, τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ τοιοῦτον ἡλίου πρὸς ἡμᾶς πεμπόμενον. 20 14 Achill. l. c. Ἐπίχουρος δὲ χιση- ἀρχέτυπον, πῦρ ὃν ἐν τῷ ἑτέρῳ ἧἥμι- σφαιρίῳ τοῦ χόσμου, πεπληρωχὸς τὸ ἡμισφαίριον, αἰεὶ xav ἀντιχρὺ τῇ 1 ἀνταυγείᾳ ἑαυτοῦ τεταγμένον᾽ τὸν δὲ φαινόμενον, ἀνταύγειαν, ἐν τῷ ἑτέρῳ ἡμισφαιρίῳ τῷ τοῦ ἀέρος τοῦ ϑερμο- μιγοῦς πεπληρωμένῳ, ἀπὸ χυχλοτε- ροῦς τῆς γῆς xav ἀνάχλασιν γιγνο- 15 μένην εἰς τὸν ἥλιον χρυσταλλοειδῆ;, συμπεριελχομένην τῇ χινήσει τοῦ πυ- ρίνου. ὡς ὃὲ βραχέως εἰρῆσϑαι Ἔσυν- τεμόντα, ἀνταύγειαν εἶναι τοῦ περὶ τὴν γῆν πυρὸς τὸν ἥλιον. 30 ᾿Ἐπίχουρος γήινον πύχνωμα τὸν ἥλιόν φησιν εἶναι Ἐ χισηροειδῶς xai 9 πεπληρωχότος A cf. E apud Plut. Prol. p. 953 10 αἰεὶ A quod retinui 17 συντεμόντα cf. Prol p.53. συντεμόντι Meineke 22 χισηροειδῶς xal σπογγοειδῶς, in qua lectione Stobaei Plutarchique sincera me- moria consentit, non dubito quin κισηροειδὲς xal σπογγοειδὲς ab Atio scriptum fuerit ALIORUM EX AETIO EXCERPTA x6óspan πυρὸς τὴν ἀνταύγειαν, διηϑοῦντα δὲ πρὸς ἡμᾶς τό τε φῶς καὶ τὴν ἀλέαν εἰδώλου τάξιν ἐπέχοντα. 13—16 Theodoret. IV 21 xal ἕτεροι δὲ ἕτερα AETII PLAC. II 20 44—16 21 1—4 PLUTARCHI EPIT. IT 90. 21 τρήσεσιν ὑπὸ τοῦ πυρὸς ἀνημμέ- vov. 15 16 χα. Περὶ μεγέϑους ἡλίου. G 63 E XV 24 1—4 5. ᾿Ἀναξίμανδρος τὸν μὲν ἥλιον ἴσον 1 εἶναι τῇ γῇ. τὸν δὲ χύχλον ἀφ᾽ οὗ τὴν ἐχπνοὴν ἔχει xal ὑφ᾽ οὗ φέρεται ἑπταχαιειχοσαπλασίω τῆς γῆς. 2 ᾿Αναξαγόρας πολλαπλάσιον Πελο- 3 10 ποννήσου. Ἡράχλειτος εὖρος ποδὸς dylpo- 4 πείου. (A)BC 2 addit G: Ἡράχλειτος ἀνάμματα ἐν μὲν ταῖς ἀνατολαῖς τὴν ἔξαψιν ἔχοντα, τὴν δὲ σβέσιν ἐν ταῖς δυσμαῖς cf. Prol. p. 16 6 εἶναι τῇ γῇ EG: τῇ γῇ εἶναι (A)BC || 7 πνοὴν E. || ὑφ᾽ E: ἐφ᾽ (A)BC || 8 ἑπταχαιει- χοσαπλαπίω EABC[-— πλασίονα C] cf. G : ὀχτω- χαιειχοσαπλασίω coniecerunt ex 20 1 E[nc] et viri docti plerique ut Beck: sed cf. Eratosth. apud. Macrob. in S. S. I 20 9. Prol. p. 68. 134 || 9 de $3 cf. Prol. p. 138 || πολλα- πλάσιον E[spk1]BG [πολυπλάσιον E(cre) et G (cod. A)]: πολλαπλασίονα AC || 11 de versu ef. Prol. p. 221 TESTIMONIA PLUTARCHI ροειδῇ αὐτὸν ἔφη ἐκ πυρὸς διὰ τρημάτων τινῶν τὸ φῶς ἐχπέμποντα 301 STOBAEI ECL. I 25 1 σπογγοειδῶς * ταῖς χατατρήσεσιν ὑπὸ πυρὸς ἀνημμένον. ᾿Αντιφῶν πῦρ ἐπινεμόμενον μὲν τὸν περὶ τὴν γῆν ὑγρὸν ἀέρα, ἀνα- τολὰς δὲ xal δύσεις ποιούμενον τῷ 5 τὸν μὲν ἐπιχαιόμενον αἰεὶ προλείπειν, τοῦ δ᾽ ὑπονοτιζομένου πάλιν ἀντέ- χεσϑαι. Ἡράκλειτος κχαὶ “Ἑχαταῖος ἄναμμα νοερὸν τὸ ix ϑαλάττης εἶναι τὸν ἥλιον. 10 Περὶ μεγέϑους ἡλίου. ΟΛναξίμανδρος) [xal] τὸν μὲν ἥλιον ἴσον εἶναι τῇ γῇ. τὸν δὲ χύ- xÀov ἀφ᾽ οὗ τὴν ἐχπνοὴν ἔχει xolis óg οὗ περιφέρεται εἶναι [τοῦ προει- ρημένου μεγέϑους. (Ἐμπεδοχλῆς) ἴσον [δὲ] τῇ γῇ τὸν χατὰ τὴν ἀνταύγειαν. (Ἡράχλειτος) [τὸ δὲ μέγεθος Ὁ ἔχειν] εὖρος ποδὸς ἀνθρωπείου . 10 ἄναλμα A: corr. Heeren 12 titulum excerpsi ex c. 25 || 21 1 addi- tur post 20 1 πρηστῆρος 16 τοῦ προειρημένου μεγέϑους falso brevi- tatis eaussa à Stobaeo comprehensum. nam ἑπταχαιειχοσαπλασίω non ὀχτωχαιειχοσαπλασίω (c. 20 1) in Aetio fuisse constat ex Theo- doreto cf. Prol. p. 68 ALIORUM EX AETIO EXCERPTA ἄττα περὶ τούτου ἐδόξασαν ἃ περιττὸν οἶμαι λέ- qv, ἵνα μὴ τῆς αὐτῆς μεταλάχω τερϑρείας. 91, 29 Theodoret. IV 22 xal μεγέϑους δὲ πέρι xal σχήματος πολλὴ παρ᾽ αὐτοῖς διαμάχη. 91 1 Idem 1. c. χαὶ ᾿Αναξίμανδρος μὲν [xo ᾿λναξιμένης addit I 97, ubi $$ 1—4 iterantur, unde Glyc, I 40, 14 B.] ἑπταχαιειχο- σαπλασίω τῆς γῆς τοῦτον ἔφησεν εἶναι. 2 Idem 1. c. Ἐμπεδοκλῆς δὲ ἴσον τῇ γῇ. 3 Idem 1. c. ὁ δὲ ᾿Αναξαγόρας Igonov- νήσου μείζονα. 4 Idem Ἰ. c. Ἡράχλειτος δὲ ποδιαῖον 352 - Ir PLUTARCHI EPI. II 21. 22. 23 Ἐπίχουρος τηλιχοῦτον ἡλίχος 5 φαίνεται, ἢ μιχρῷ τινι μείζω ἣ ἐλάττω. xà. Περὶ σχήματος ἡλίου. 6 64 ὁ E XV 25 1— ᾿Αναξιμένης πλατὺν ὡς τὸν ἥλιον. Ἡράχλειτος σχαφοειδῇ, TOV. πέταλον 1 ὑπόχυρ- 2 1 — Ot Στωιχοὶ σφαιροειδῇ ὡς τὸν ὃ χόσμον xal τὰ ἄστρα. 4 5 Ἐπίχουρος ἐνδέχεσθαι τὰ προει- 6 ρημένα πάντα. xy. Περὶ τροπῶν ἡλίου. 6 86 ι. ᾿Αναξιμένης ὑπὸ πεπυχνωμένου 1 ἀέρος xal ἀντιτύπου ἐξωϑεῖσϑαι τὰ ἄστρα. ᾿Αναξαγόρας ἀνταπώσει τοῦ πρὸς 2 ταῖς ἄρχτοις ἀέρος, ὃν αὐτὸς συνω- 0 ϑῶν ix τῆς πυχνώσεως ἰσχυροποιεῖ. 1 ᾿Επίχουρος EG: Ἐπίχουρος πάλιν φησὶν ἐν- δέχεσθαι τὰ προειρημένα πάντα ἢ (A)BC cf. 22 « || 2 ἢ ante μιχρῶ (A): om. BC || τινι scripsi: ttt ΕΓΒ]: τι E [£n61]: om. (A)BC || μείζων 7, ἐλάττων (A)BC: μεῖζον 7, ἔλαττον E[n:, μείζω 7, ἔλαττον c, μείζων ἢ ἔλαττον 56]: μεῖζον ἢ ἐλάττω G || 7 xóv ἥλιον G(A)BC: om. E || 12 Ἐπίχουρος — πάντα om. C || 16 ἐξωθεῖσϑαι cf. Hippolyt. I 8 9 Zeller I* 228* || 18 de $ 2 cf. Prol. p. 138 || ἀνταπώσει C: ἀνταπόσει A: ἀντισπάσει B AETII PLAC. II 21 5 22 1—5 23 1.2 STOBAEI ECL. I 25 1 (Ἐπίχουρος) τηλιχοῦτον [δὲ] ἡλί- xoc φαίνεται, ἢ μιχρῷ τινι μείζω ἢ ἐλάττω. ΟΛναξιμένης) πλατὺν [δ᾽] εἶναι [τῷ σχήματι.) (Ἡράκλειτος) σκχαφοειδῇ [δὲ] εἶναι, ὑπόχυρτον. ᾿Αλχμαίων πλατὺν εἶναι τὸν ἥλιον. Οἱ Πυϑαγόρειοι σφαιροειδῆ τὸν ἥλιον. 10 Περὶ τροπῶν. ΟΑΛναξιμέν ης) ὑπὸ πεπυχνωμένου [δὲ] ἀέρος καὶ ἀντιτύπου ἐξωϑούμενα τὰ ἄστρα τὰς τροπὰς ποιεῖσϑαι. (Ἀναξαγόρας) τροπὴν δὲ γίγνε- 1» σϑαι] ἀνταπώσει τοῦ πρὸς ταῖς ἄρχτοις ἀέρος, ὃν αὐτὸς συνωϑῶν ix τῆς πυ- χνώσεως ἰσχυροποιεῖ. 1 $1 additur post 20 14 2 μείζων ἢ ἐλάττων A vulgo: correxi. μεῖζον ἢ ἔλαττον Wakefield ad Lucr. V 565 conl. Epicuro Laertii X 91 4 22 1 additur post 23 1 ποιεῖσϑαι. 6 $2 additur post 20 16 ἥλιον. 12 23 1 additur post 20 2 ἀπεφήνατο 13 ἐξωϑθϑούμενα --- ποιεῖσϑαι amplificavit Sto- baeus 15 $2 additur post 20 e ἥλιον || ἀνταπο- δώσει A: corr. Canter 'l'ESTIMONIA PLUTARCHI 22 | Achill p. 139 5 σχῆμα δὲ αὐτοῦ οἱ μὲν δισχοειδές. 2 dem 1. c. Ἡράχλειτος δὲ oxagotibic. Sehol. Platon. ad Remp. p. 4984 'Hpá- xAtttog... τὸ τοῦ ἡλίου ἔλεγεν elvat σχῆμα σφαιροειδὲς χαὶ ὑπόχυρτον. 3 Achill. 1. c. Στωιχοὶ δὲ σφαιροειδὲς εἶναι λέγουσιν. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 22 3aut5 Theodoret. IV 22 post διαμάχη: οἱ μὲν γὰρ αὐτὸν σφαιροειδῇ φασιν. 2 |dem 1. c. οἱ δὲ σχαφοειδῇ. sequitur οἱ δὲ --- παραπλήσιον cf. ad 201 AETII PLAC. II 23 3—7 24 1 — —— — "VJ 077 PLUTARCHI EPIT. ΤΙ 25. 21 Ἐμπεδοχλῆς ὑπὸ τῆς περιεχού- σης αὐτὸν σφαίρας χωλυόμενον ἄχρι παντὸς sülumopsiv xai ὑπὸ τῶν tpo- πιχῶν χύχλων. 5. Διογένης ὑπὸ τοῦ ἀντιπίπτοντος τῇ ϑερμότητι Ψύχους σβέννυσϑαι τὸν ἥλιον. Dt Στωιχοὶ xazà τὸ διάστημα τῆς ὑποχειμένης τροφῆς διέρχεσθαι τὸν ιο ἥλιον, ὠχεανὸς δέ ἐστιν ἢ γῆ. ἧς τὴν ἀναϑυμίασιν ἐπινέμεται. Πλάτων Πυϑαγόρας "Aptaco- τέλης παρὰ τὴν λόξωσιν τοῦ ζῳδια- χοῦ χύχλου, Ot οὗ φέρεται λοξοπορῶν w6 ἥλιος, χαὶ χατὰ δορυφορίαν τῶν τροπιχῶν χύχλων' ταῦτα δὲ πάντα xal $, σφαῖρα δείχνυσιν. xà. Περὶ ἐκλείψεως ἡλίου. G 66 E XV 50 1—7 » θαλῆῇς πρῶτος ἔφη ἐχλείπειν τὸν ἥλιον τῆς σελήνης αὐτὸν ὑπερχο- μένης χατὰ χάϑετον, οὔσης φύσει 1 τῆς ἐχ περιεχούσης B 5 $4 referendam esse ad c. 24 intellexit Corsinus, cf. Prol. p. 62 10 7; C: om. AB: G alia habet cf. ad Stob. 13 περὶ (A)BC: corr. Beck 21 ὑπερχομένης EG: ὑποτρεχούσης (A)BC TESTIMONIA PLUTARCHI 94 1 Achill. p. 1395 ἐχλείπει δὲ ὡς μέν τινές φασιν ἔμπροσθεν αὐτοῦ τῆς σελήνης κατὰ χάϑετον αὐτοῦ γενομένης, ᾧ xal μᾶλλον ὡς πιϑανιῷ πειστέον. προσγειοτέρα γὰρ αὐτοῦ ἐστιν ἡ σελήνη καὶ χατωτέρα τοῦ ἡλίου. Diels, Doxographl graeci. 353 STOBAEI ECL. I 253 8. (ἘΠ μπεδοχλῇς) [τροπὴν δὲ γίγνε- σϑαιϊ ὑπὸ τῆς περιεχούσης αὐτὸν σφαίρας χωλυόμενην ἄχρι παντὸς εὐ- ϑυπορεῖν xal ὑπὸ τῶν τροπιχῶν χύ- χλων. 5 (Διογένης) ὑπὸ [δὲ] τοῦ dvc- πίπτοντος τῇ ϑερμότητι ψυχροῦ σβέν- νυσϑαι. * [περὶ δὲ τῶν τροπῶν φασι] χατὰ τὸ διάστημα τῆς ὑποχειμένης τροφῆς, ὠχεανὸς δ᾽ ἐστὶ ** ἧς τὴν ἀναϑυμία- σιν ἐπινέμεται. 6 1 5 Ἢ (Δημόχριτος) τροπὴν δὲ γίγνε- σϑα!}] ἐκ τῆς περιφερούσης αὐτὸν Gt νήσεως. 15 Περὶ ἐχλείψεως ἡλίου. 1 (θαλῇς) ἐχλείπειν [02] αὐτὸν τῆς σελήνης ὑπερχομένης χατὰ χάϑετον, οὔσης φύσεως γεώδους" βλέπεσθαι δὲ 1 $3 additur post 20 13 ἥλιον || 9 χω- λυόμενον A: κωλυομένου Heeren || 6 ὃ 4 ad- ditur post 20 10 ἐναποστηρίζοντα. pertinet ad c. 94. ef. Plut. || 9 $5 additur post 20 4 Κλεάνθης — ἥλιον. sed ex Plutarcho et φασι lemma fuisse οἱ Xcwtxol apparet [τροφῶν A: corr. Bake. στροφῶν codd. Aug. et Vat. || φησὶ coni. Wachsmuth, sed Stobaeo, cui περὶ — φασι et similes tibicines debentur, lemma οἱ Στωι- xol in memoria haesit || 11 post ἐστίν addunt vulgo ἢ γῆ. Wachsmuth xai γῇ ut in Plut. Wyttenbach. inest doctrinae discrepantia cf. Laert. VII 145 et supra IL 17 4, vide Balfo- reum ad Bakei Cleomed. p. 278, unde Bake ὠχεανὸς δ᾽ ἐστίν οὗ contra Aétii certe senten- tiam tentabat. || 13 $ 7 additur post 20 7 διάπυρον || 14 τῆς C: om. F || 17 $ 1 additar post 20 9 ἥλιον 23 354 Tm PLUTARCHI EPIT. II 21 AETII PLAC. II 24 1—7 STOBAEI ECL. I 25 3. 1 γεώδους" βλέπεσϑαι δὲ Ἐ τοῦτο xato- Ἔ τοῦτο χατοπτριχῶς ὑποτιθέμενον * πτριχῶς ὑποτιϑεμένῳ Ἐ τῷ δίσχῳ. Ἀναξίμανδρος τοῦ στομίου τῆς 2 τοῦ πυρὸς διεχπνοῆς ἀποχλειομένου. $ φοηειδοῦς στροφὴν, ὥστε τὸ μὲν xoi- Ἡράχλειτος xatà τὴν τοῦ σχα- 3 τῷ δίσχῳ. (Ἀναξίμανδρος) [γίγνεσθαι δὲ τὴν ἔχλειψιν!] τοῦ στομίου τῆς τοῦ πυρὸς ἐχπνοῆς ἀποχλειομένου. (Ἡράχλειτος) [γίνεσϑαι δὲ τὴν ἔχλειψιν] χατὰ τὴν τοῦ σχαφοειδοῦς λον ἄνω γίνεσϑαι, τὸ δὲ χυρτὸν χάτω στροφήν, ὥστε τὸ μὲν χοῖλον ἄνω πρὸς τὴν ἡμετέραν ὄψιν. Ξενοφάνης xatà σβέσιν: ἕτερον ιο δὲ πάλιν πρὸς ταῖς ἀνατολαῖς γίνεσθαι" παριστόρηχε δὲ χαὶ ἔχλειψιν ἡλίου ig ὅλον μῆνα xal πάλιν ἔχλειψιν ἐντελῖ ὥστε τὴν “ἡμέραν νύχτα φα- νῆναι. Ἔνιοι πύχνωμα τῶν ἀοράτως ἐπερ- χομένων τῷ δίσχῳ νεφῶν. 15 ] χλέπεσϑαι pr. A || τοῦτο χατοπτριχῶς ὑποτιϑεμένῳ (A)BC cf. Prol. p. 53: τ΄ x. ὑποτιϑεμένην E: cf. Prol. p. 53 1} 3 de $2 cf. Prol. p. 134 ]| «9 τοῦ στομίου C || τῆς EGBC: τῆς om. A [| 8 τὴν om. B || 9 χατὰ σβέσιν EGBC: χατάσβεσιν (A) || 14. ἐυτελῇ A || 15 πύχνωμα τῶν EB: πυχνωμάτων A: πύχνωσιν τῶν C || ὑπερχομένων pr. m. C in marg. quod immerito probavi Prol. p. 37, nam obstat dativus τῷ δίσχῳ cf. $$ 6. 7 || 16 νεφῶν post δίσχῳ EAB: post ἔνιοι C TESTIMONIA PLUTARCHI 94 3 Schol. Plat. cf. 22 2 χαὶ τὴν ἔχλειψιν αὐτοῦ συμβαίνειν χατὰ τὴν τοῦ σχαφοειδοῦς στροφήν, ὥστε τὸ μὲν χοῖλον ἄνω γίγνεσθαι, τὸ δὲ χυρτὸν χάτω πρὸς τὴν ἡμετέραν ὄψιν. 4 Idem 1. c. ἀλλὰ μὴν xai Ξενοφάνη τὸν Κολοφώνιον χατὰ σβέσιν τὴν ἡλιακὴν ἔχλειψιν γίγνεσθαί φασι καὶ πάλιν πρὸς ταῖς ἀνατολαῖς ἀνίσχειν. El 5 6 1 γίνεσθαι, τὸ δὲ χυρτὸν χάτω πρὸς τὴν ἡμετέραν ὄψιν. (Ξενοφάνης) [ἔχλειψιν δὲ γίνε- σϑαιΐ χατὰ σβέσιν’ ἕτερον δὲ πάλιν ταῖς ἀνατολαῖς γίνεσθαι. παριστόρηχε δὲ xal ἔχλειψιν ἡλίου ig ὅλον μῆνα xai πάλιν ἐντελῇ ὥστε τὴν ἡμέραν as νύχτα φανῆναι. 10 (0t Πυϑαγόρειοι) [ἔχλειψιν δὲ γίνεσϑαι] σελήνης αὐτὸν ὑπερχο- μένης. (Εμπεδοχλῇς) [ἔχλειψιν δὲ γίνε- 90 σϑαι] σελήνης αὐτὸν ὑπερχομένης. 1 ὑποτιϑέμενον sic A cf. Prol. p. 53 3 $2 additur post 211 μεγέϑους 6 $ 3 additur post 222 ὑπόχυρτον. lemma est 20 16 Ἡράχλειτος xal Ἑ χαταῖος 11 $4 additur post 203 εἶναι τὸν ἥλιον. ἔχλειψιν intellegit cottidianam cf. c. 25 1 13 παριστόρηχε obiter narravit ut doctri- náàm suam probaret. 15 ἐντέλει F: ἐντέλειν C 17 $6 post 225 ἥλιον 20 $ 7 post 21 2 ἀνταύγειαν AETII PLAC. Π 24 s. » 25 ! o PLUTARCHI EPIT. II 24. 25 ᾿Αρίσταρχος τὸν ἥλιον ἵστησι με- 8 τὰ τῶν ἀπλανῶν. τὴν δὲ γῆν χινεῖ περὶ τὸν ἡλιαχὴὸν χύχλον wal χατὰ τὰς ταύτης ἐγχλίσεις σχιάζεσϑαι τὸν 5 δίσχον. Ξενοφάνης πολλοὺς εἶναι ἡλίους χαὶ σελήνας χατὰ χλίματα τῆς γῆς χαὶ ἀποτομὰς xai ζώνας, ward τινα δὲ χαιρὸν ἐμπίπτειν τὸν δίσχον εἴς ιοτινα ἀποτομὴν τῆς γῆς οὐχ olxo- μένην ὑφ᾽ ἡμῶν xal οὕτως ὥσπερ χενεμβατοῦντα ἔχλειψιν ὑπομένειν. 6 à αὐτὸς τὸν ἥλιον εἰς ἄπειρον μὲν προϊέναι. δοχεῖν δὲ χυχλεῖσϑαι διὰ ιὸ τὴν ἀπόστασιν. χε. Περὶ οὐσίας σελήνης. G67 E XV 26 1—: ᾿Αναξίμανδρος χύχλον εἶναι ἐν- νεαχαιδεχαπλασίονα τῆς γῆς. ὥσπερ 20 {τὸν) τοῦ ἡλίου πλήρη πυρός" ἐκλείπειν δὲ χατὰ τὰς ἐπιστροφὰς τοῦ τροχοῦ" ὅμοιον γὰρ εἶναι ἁρματείῳ τροχῷ χοίλην ἔχοντι τὴν ἁψῖδα χαὶ πυρὸς πλήρη, ἔχοντα μίαν ἐχπνοήν. 3 ví» GCA)BC : σελήνην E. at cf. Archimed. aren. ed. Paris p. 449, Wyttenbach ad Bakei Posid. p. 273 || ὃ χατὰ ταύτας τὰς E || 6 ἡλίους εἶναι E. || 7 χλίματα E[c]B: χλίμα AC: τὰ κλί- gaza E[n1]|| 10 οἰχουμένης E[c' mss. Stepb." ] || 11 ὑμῶν (A) 1} 12 ὑπομένειν EBC: ὑποφαίνειν AE [ mss. Steph. ] || 13 μὲν post τὸν colloc. E || 14 χυχλοῦσϑαι B || 16 οὐσίας om. EG cf. c. 20|| 19 ὥσπερ τοῦ (A)BC: ὡς ἐπὶ τοῦ E Lydus: ὥσπερ (xov) τοῦ correxit Beck cf. Stob. v. 19 || 22 ὅμοιον γὰρ BC: ὅμοιον δὲ E: ὅμοιος γὰρ A || 22 ἁρματείῳ EC: ἁρματίου ΑΒ || 28 ἔχοντι (A)CE [prulg.]: ἔχοντα B [sed ead. m. in ἔχοντι corr] E[c] || πυρὸς πλήρη E: πλήρη πυρὸς (A)BC || 24 ἔχοντα E: ἔχοντι (A)BC || πνοήν B TESTIMONIA PLUTARCHI 25 1 Ioann. Lyd. d. mens. III 8 p.36,5 B. ᾿Αναξιμένης [sic] τοίνυν χύχλον τὴν σελήνην εἶναι βούλεται ἐννεαχαιδεχαπλασίονα τῆς γῆς πλήρη πυρός, ὡς ἐπὶ τοῦ ἡλίου. 9 1 Ν 355 STOBAEI ECL. 1 25 3 26 1 Aptatapyos τὸν ἥλιον ἵστησι μετὰ τῶν ἀπλανῶν, τὴν δὲ γῆν xt νεῖσϑαι περὶ τὸν ἡλιαχὸν χύχλον xal χατὰ τὰς ταύτης ἐγχλίσεις σχιάζεσϑαι. Ξενοφάνης πολλοὺς εἶναι ἡλίους 5 xai σελήνα; χατὰ [τὰ] χλίματα τῆς γῆς χαὶ ἀποτομὰς χαὶ ζώνας, χατὰ δέ , ^£ w τινα χαιρὸν ἐχπίπτειν τὸν δίσχον εἴς τινα ἀποτομὴν τῆς γῆς οὐχ οἰχουμένης óg ἡμῶν xal οὕτως ὡσπερεὶ χενεμ- 1 - w 1 [2 , e L4 , βατοῦντα ἔχλειψιν ὑποφαίνειν" 6 ὃ αὐτὸς τὸν ἥλιον εἰς ἄπειρον μὲν προϊέ- ναι, δοχεῖν δὲ χυχλεῖσϑαι διὰ τὴν ἀπό- στασιν. - ) Περὶ σελήνης οὐσίας. m ᾿Αναξίμανδρος xóxkov εἶναι ἐν- νεαχαιδεχαπλάσιον τῆς γῆς. ὅμοιον ἁρματείῳ (τροχῷ) χοίλην ἔχοντι τὴν ἁψῖδα xal πυρὸς πλήρη χαϑάπερ τὸν τοῦ ἡλίου, χείμενον λοξόν, ὡς χἀχεῖνον 30 ἔχοντα μίαν ἐχπνοήν olov πρηστῆρος αὐλόν’ ἐχλείπειν δὲ χατὰ τὰς τροπὰς τοῦ τροχοῦ. 5 olim fuisse πολλὰς εἶναι ἡλίου xal σελή- vns sce. ἐχλείψεις coni. Wyttenbach ad Plut. sed cf. Zeller I* 501?, Prol. p. 141. aliter Karsten. Xenoph. p. 167 || 6 «à inclusi || 9 οἰχουμένης A: οἰκουμένην Heeren. || IS áppa- τίῳ om. τροχῷ A [| 18 ἔχοντι A: ex c. 20 1 re- scribes Eyovza|| 21 πρηστῆρος αὐλόν cf. Prol. p. 25 sq. || 22 ἐχλείπειν ef. ad. p. 354b 11 || τροπὰς F: στροφὰς C ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 95 Theodoret. IV 23 xai περὶ σελήνης δὲ ὁμοίως υϑλοῦσι. 23* 356 PLUTARCHI EPIT. II 25 2 3 Ξενοφάνης νέφος εἶναι πεπιλη- 4 μένον. Ot Στωιχοὶ μιχτὴν ix πυρὸς xal 5 ἀέρος. 5. Πλάτων Ex πλείονος τοῦ πυρώ- 6 δους. 7 8 ᾿λναξαγόρας Δημόχριτος στε- 9 ρέωμα διάπυρον ἔχον ἐν ἑαυτῷ πεδία χαὶ ὄρη χαὶ φάραγγας. AETII PLAC. II 25 2—413 E STOBAEI ECL.I 26 1 Ἀναξιμένης πυρίνην τὴν σελήνην. Παρμενίδης πυρίνην. Ξενοφάνης νέφος εἶναι πεπιλη- μένον. : Ποσειδώνιος δὲ χαὶ οἱ πλεῖστοι τῶν Στωιχῶν μιχτὴν ἐχ πυρὸς xai ἀέρος. Πλάτων ἐχ πλείονος τοῦ πυρὸς εἶναι τὴν σελήνην. ᾿Αριστητέλης σελήνην ἐν μεϑο- ρίοις ἀέρος τεταγμένην xal τῇς πέμπτης οὐσίας μετέχουσαν ἐν μηνὶ περιέρχε- σϑαι τὸν ἴδιον χύχλον. Θαλῆς γεώδη τὴν σελήνην ἀπε- φήνατο. ᾿Αναξαγόρας xal Δημόχριτος στερέωμα διάπυρον ἔχον ἐν ἑαυτῷ πεδία xal ὄρη xal φάραγγας. 1 10 Διογένης χισηροειδὲς ἄναμμα τὴν 11 12 10 χομένην. 1 πεπιλημένον EC: πευπυρωλημένον A: πεπυρωμένον α Lydus B εἴ, Prol. p. 10.8 || 9 πλέονος E || πυρώδους Lydus (A)BC: πυρός αἰ: γεώδους E cf. G qui $ 5 habet £x πυρὸς xai γεώδους || 7 de $ 9 cf. Prol. p. 26. 135 [| 10 Ἡ ράχλειτος E Lyd. (A)BC: Plutarchi erro- rem correxit Fabricius, tum alii ex Stob. || zept- TESTIMONIA PLUTARCHI 95 4 Io. Lydus 1. c. Ξενοφάνης δὲ νέ- gos εἶναι πεπυρωμένον. 5 Idem 1. c. οἱ Στωιχοὶ μιχτὴν πυρὸς xal ἀέρος. 6 Idem 1. c. πυρώδους, 9 Jdem 1. e. ᾿ἀναξαγόρας καὶ Δημό- xpttog στερέωμα διάπυρον ἔχον ἐν ἑαυτῷ πεδία χαὶ ὄρη καὶ φάραγγας. 13 Idem 1. e. Ἡράχλειτος γῆν ὁμίχλη περιειλημένην, Πλάτων ἐχ πλείονος τοῦ Ἡράχλειτος γῆν ὁμίχλῃ περιε- 19 20 σελήνην. Ἴων σῶμα τῇ μὲν ὑελοειδὲς διαυγές. τῇ δ᾽ ἀφεγγές. Βήρωσος ἡμιπύρωτωον σφαῖραν τὴν σελήνην. Ἡρακλείδης [xat Ὄχελλοςϊ γῆν 25 ὁμίχλῃ περιεχομένην. 9 post εἶναι addit τὴν σελήνην C: om. F 7 ἀέρος C: xépoc F 12 μετέχουσαν C: ὑπάρχουσαν F 23 βήρωσος C: (β)ήσορος F: cf. 281 292 et Βηρώσου Phot. p. 114» 28 v. Prol. p. 200 25 ὄχελλος F: ὥχελος C: de Ocello cf. Prol. p. 100! 216? 26 ὁμίχλην A ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 2. 3 Theodoret. 1V 23. ᾿λναξιμένης δὲ xai Παρμενίδης x«t Ἡράχλειτος ἐχ pó- νου συνεστάναι πυρός. - 8 Idem 1. c. ante 2. ὃ γεώδη μὲν γὰρ ὁ θαλῆς φησιν. 9 Idem l. c. post 2. 3 ᾿λναξαγόρας δὲ xal Δημόκριτος στερέωμα διάπυρον, ἔχον ἐν ἑαυτῷ πεδία καὶ Ópr xal φάραγγας. 19 Idem 1. c. post 14 Ἡραχλείδης δὲ γῆν ὁμίχλῃ περιεχομένην. AETII PLAC. II 25 1.15 201-- 371 351 ——À áo 0 Umm 087777 maa m PLUTARCHI EPIT. II 25. 26. 27 STOBAEI ECL. I 26 1 Πυϑαγόρας κατοπτροειδὲς σῶμα.14 Πυϑαγόρας χατοπτροειδὲς σῶμα. 15. Ἐπμπεδοχλῇς ἀέρα συνεστραμμέ- γὴν, νεφοειδῇ, πεπηγότα ὑπὸ πυρός, ὥστε σύμμιχτων. xs. Περὶ μεγέϑους σελήνης. 6 615 Περὶ μεγέϑους σελήνης. δ E XV 271.2 Ot Στωιχοὶ μείζονα τῆς γῆς 1 (Ποσειδώνιος xai οἱ πλεῖστοι τῶν 5 ἀποφαίνονται ὡς χαὶ τὸν ἥλιον. Στωιχῶν) μείζονα [δὲ] τῆς γῆς ὡς χαὶ τὸν ἥλιον. Παρμενίδης ἴσην τῷ ἡλίῳ χαὶ 2 (Παρμενίδης) ἴσην [05] τῷ ἡλίῳ" dx αὐτοῦ φωτίζεται. χαὶ γὰρ ἀπ αὐτοῦ φωτίζεται. 10 8 (Ο Ἀριστοτέλης) ἐλάττονα [δὲ] τῆς τῆς εἶναι τῷ μεγέϑει. xt. Περὶ σχήματος σελήνης. ὁ 68 Περὶ σχήματος σελήνης: E XV 28 1—3 ιν Οἱ Στωιχοὶ σφαιροειδῆ εἶναι ὡς | (Ποσειδώνιος καὶ οἱ πλεῖστοι τῶν τὸν ἥλιον. Στωιχῶν) σφαιροειδῇ [δὲ τῷ sy" ματι] σχηματίζεσθαι δ᾽ αὐτὴν πολλα- χῶς, xal γὰρ πανσέληνον γιγνομένην xal διχότομον xal ἀμφίχυρτον xal μηνοειδῆ. ἐχομένην E [περιχεομένην c6): περιευλημμένην 6 $ 1 additur post 25 5 ἀέρος. Posidonii Lydus: περιειλημμένην (A)BC cf. Prol. p. 17 lemma huc non quadrat cf. Prol. 68! || 9$ 4 | κατὰ τὸ πυροειδὲς E(A)BC cf. Lydus: — additur post 25 3 πυρίνην || l0 γὰρ sensum non correctum ex Stobaeo || post σῶμα ex titulo — habere intellexit Karsten Parmen. p. 248 cf. c. 26 iterant σελήνης (A)B: τῆς σελήνης C: — Zeller I 4527, οἵ, tamen Prol. p. 62 || 11 om. E Lydus $ 3 additur post χύχλον 25 ? || 12 εἶναι τῷ 4 τῆς γῆς om E[ckF6] μεγέϑει Stobaeo tribuo || 14 $ 1 additur post 261 ἥλιον || 16 δ᾽ C: om. F || 17 γιγνομένην nisi quid excerptoris culpa intercidit scriben- dum γίγνεσθαι aut γὰρ delendum 6 ἴσην GAB: ἴσον E: is, C || καὶ G(A)B: xai γὰρ E[cpgr6] sed cf. ad Stob. 7 παρ᾽ αὐτοῦ B || φωτίζεται E[cDE6]: φω- τίζεσϑαι G(A)B cf. Prol. p. 62 10 εἶναι om. B {ὡς E(A): ὡς xat GBet à E - - pr. C, sed xal rubr. deletum [οἷ v. 5] ALIORUM EX AB) EXCERPTA er Cs ML Ὁ" € H n ΡΞ TESTIMONIA PLUTARCHI Budgcesrcinitdn xi a 25 14 le. Lydus 1. c. Πυϑαγόρας qe μὴν 3 1g lo ud diu e πυροειδὲς σῶμα. ἧς ἀποφαίνονται 47 1. 3 Aehill. p. 1418 σχῆμα δὲ αὐτῆς — S quo νόνται. 2 |]dem.l. e. οἱ δὲ ἰσόμετρον. : πὴ ἌΡΗΝ 6 ἘΎΘΜΑΣ Ἐ ΝΗ, 3 Idem 1. e. οἱ δέ γε ἐλάττονα. 4 Idem 1. c. ἄλλοι δὲ σπιϑαμῆς ἔχειν διά- μετρον. cf. Prol. p. 46. 27 Idem IV 24 xai τί δεῖ λέγειν ὅσα ixci- vot σγημάτων πέρι xal ἐχλείψεων (c. 20) xai διαστημάτων (ὁ. 31) μυϑολογοῦσιν. 358 AETII PLAC. II 27 z—4 28 1—5 — o m PLUTARCHI EPIT. II 27. 28 STOBAEI ECL. I 26 1 Ἡράχλειτος σχαφοειδῇ͵ ἱτῷ σχή- Ἡράκλειτος σχαφοειδῇ;. 2 pa. Ἐμπεδοχλῆς δισχοειδῇ. 8 (Ἐμπεδοχλῇφ) δισχοειδῆ (δὲ τῷ ay pat.) Ἄλλλοι χυλινδροειδῇ). 4 Twk; δὲ χυλινδροειδῇ. 5 x5. Περὶ φωτισμῶν σελήνης: 6 09 Περὶ [03] φωτισμῶν αὐτῆς. 5 E XV 29 1—4 ᾿Αναξίμανδρος ἴδιον αὐτὴν ἔχειν 1 φῶς, ἀραιότερηον δέ πως. ᾿Αναξίμανδρος Ξενοφάνης Βή- ρώωσος ἴδιον αὐτὴν ἔχειν φῶς. ᾿Αριστοτέλης ἴδιον μέν, ἀραιότε- pov δέ πως. Ot Xzotxol ἀμαυροφανές, ἀεροει- δὲς γάρ. ᾿Αντιφῶν ἰδιοφεγγῇῆ μὲν τὴν σε- λήνην, τὸ δ᾽ ἀποχρυπτόμενον περὶ αὐτὴν ὑπὸ τῆς προσβολῆς τοῦ ἡλίου w ἀμαυροῦσϑαι, πεφυχότος τοῦ ἰσχυρο- τέρου τὸ ἀσϑενέστερον ἀμαυροῦν" ὃ δὴ συμβαίνειν χαὶ περὶ τὰ ἄλλα ἄστρα. 2 10 3 ᾿Αντιφῶν ἰδίῳ φέγγει λάμπειν τὴν 4 σελήνην, τὸ δὲ ἀποχρυπτόμενον περὶ 10 αὐτὴν ὑπὸ τῆς προσβολῆς τοῦ ἡλίου ἀμαυροῦσϑαι, πεφυχότος τοῦ ἰσχυρο- τέρου πυρὸς τὸ ἀσϑενέστερον ἀμαυ- ροῦν: ὃ δὴ συμβαίνειν xal περὶ τὰ ἄλλα ἄστρα. Θαλῆς xal οἱ ἀπ᾿ αὐτοῦ ὑπὸ τοῦ 5 ἡλίου φωτίζεσϑαι τὴν σελήνην. u Θαλῆς πρῶτος ἔφη ὑπὸ τοῦ ἡλίου φωτίζεσϑαι. Πυϑαγόρας Παρμε- 30 νίδης ᾿Εμπεδοχλῆς ᾿λναξαγόρας Μητρόδωρος ὁμοίως. 1 $2 post3 collocant (A)BC: recte EG || 1 $8 3 et 4 adduntur post. σύμμιχτον 25 15 4 φωτισμῶν E[BK(A)BC: φωτισμοῦ EG || 6 αὐτὸς B || 9 ὑποχρυπτόμενον E || 10 ἀπὸ τῆς E || HE ἰσχυροτάτου φωτὸς B || 13 ὃ δὲ B [| συμβαίνειν E: συμβαίνει Lydus E[c](| AJBC TESTIMONIA PLUTRCHI 28 Ioann. Lyd. d. mens. ΠῚ 8 p. 36,118 περὶ δὲ τοῦ xav αὐτὴν φωτὸς ἐροῦμεν ὡς 1 Idem l| c. ᾿λναξίμανδρος μὲν ἴδιον αὐτὴν φῶς ἔχειν βούλεται ἀραιότερον δέ πως. 4 Idem 1. c. ὁ δὲ ᾿Αντιφῶν ἰδίῳ μὲν φέγ- {εἰ λάμπειν τὴν σελήνην, τὸ δὲ ἀποχρυπτόμενον περὶ αὐτὴν ὑπὸ τῆς προσβολῆς τοῦ ἡλίου ἀμαυρηῦπϑαι πεφυχότος τοῦ ἰσχυροτέρου φωτὸς τὸ ἀσϑενέστερον ἀμαυροῦν. ὃ δὴ συμβαίνει xal περὶ τὰ ἄλλα ἄστρα. 5 Idem 1. c. θαλῆς δὲ xai οἱ ἀπ᾿ αὐτοῦ ὑπὸ τοῦ ἡλίου φωτίζεσθαι τὴν σελήνην ἐνέ- χρίναν [ἔχριναν coni, Bekker]. 6 περὶ δὲ Α εἴ. Prol. p. 65: δὲ delevit Gaisford T βήρωσος C: βήροσος F cf. ad 25 1: 19 ἔφη A: ἔφησε Heeren 21 de Anaxagora cf. Prol. p. 138 AETII PLAC. II 28 ὁ 29 1—3 PLUTARCHÍ EPIT. II ὑπ, 23 Ἡράκλειτος τὸ αὐτὸ πεπονϑέναι 6 τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην. σχαφοει- δεῖς γὰρ ὄντας τοῖς σχήμασι τοὺς ἀστέρας, δεχομένους τὰς ἀπὸ τῆς 5 ὑγρᾶς ἀναϑυμιάσεως αὐγάς, φωτίζεσϑαι πρὸς τὴν φαντασίαν, λαμπρότερον μὲν τὸν ἥλιον, ἐν χαϑαρωτέρῳ γὰρ ἀέρι φέρεσϑαι, τὴν δὲ σελήνην ἐν ϑολω- τέρῳ, διὰ τοῦτο xal ἀμαυροτέραν 10 φαίνεσθαι. χῇ. Περὶ ἐκλείψεως σελήνης. Ο Τὸ E XV 511—5 ᾿Αναξίμανδρος τοῦ στομίου τοῦ περὶ τὸν τροχὸν ἐπιφραττομένου. ι᾽ Βήρωσος χατὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς ἐπιστροφὴν τοῦ ἀπυρώτου μέρους. Ἡράχλειτος χατὰ τὴν τοῦ σχα- φοειδοῦς στροφήν. 1 Ἡράκλειτος — 2 σελήνην om. E[c&r61] || 4 τὰ ἀπὸ E: δὲ τὰ ἀπὸ (A)BC || 5 αὐτὰ (A)BC: quippe corruptum om. E Lydus: αὐγὰς corr. Beck ex Stobaeo || 7 χαϑα- ρωτάτω B || γὰρ --- ϑυλωτέρῳ om. pr. A |, 8 ϑολωτέρω B: ϑολερῷ E: ϑολερωτέρῳ C cf. Schuster Heracl. p. 123! || 13 ᾿Αναξίμανδρος EGB: ᾿Αναξιμένης (A)C cf. Prol. p. 134. 200 sq. || 15 βηρωσὸς C: βηρωσσὸς (A)B: om, E || 16 τοῦ πυρώδους E || 18 στροφὴν E: συστροφὴν (A)BC TESTIMONIA PLUTARCHI 28 6 Io. Lydus 1. c. ὅ γε μὴν Ἡράχλειτος τὸ αὐτὸ πεπονθέναι τὸν ἥλιον xal τὴν σελήνην φησί, σχαφοειδεῖς γὰρ ὄντας τοῖς σχήμασιν ix τῆς ὑγρᾶς ἀναϑυμιάσεως φωτίζεσϑαι πρὸς τὴν φαντασίαν, λαμπρότερον δὲ τὸν ἥλιον διὰ τὸ ἐν χαϑαρῷ ἀέρι φαίνεσθαι. 29 3 Aehill. p. 141 5 χατὰ μῆνα δὲ ἐχλεί- zt ὡς piv Ἡράχλειτός φησιν ὁμοίως τῷ ἡλίῳ τοῦ φωτοειδοῦς σχήματος [9 cf. Prol. p.26] ἀναστραφέντος. | Idem 1. c. ἄλλοι δὲ τοῦ στομίου τοῦ τρο- γοειδοῦς BU οὗ ἐχπέμπεται τὸ φῶς ἀποφρα- χϑέντος. 359 STOBAEI ECL. I 26 1 Ἡράχλειτος ταὐτὸν πεπονϑέναι τήν τε σελήνην χαὶ τὸν ἥλιον. σχα- φοειδεῖς δὲ ὄντας τοῖς σχήμασι τοὺς ἀστέρας, δεχομένους τὰς ἀπὸ τῆς ὑγρᾶς ἀναϑυμιάσεως αὐγάς, φωτίζε- 5 σϑαι πρὸς τὴν φαντασίαν, λαμπροτέ- poc μὲν τὸν ἥλιον, ἐν χαϑαρωτέρῳ γὰρ ἀέρι φέρεσθαι, τὴν δὲ σελήνην ἐν ϑολωτέρῳ, xal διὰ τοῦτο ἀμαυ- ροτέραν φαίνεσϑαι. 10 Περὶ [δὲ] ἐκλείψεως σελήνης. ᾿Αναξίμανδρος τοῦ στομίου τοῦ περὶ τὸν τροχὸν ἐπιφραττομένου. Βήρωσος χατὰ τὴν πρὸς ἡμᾶς s ἐπιστροφὴν τοῦ ἀπυρώτου μέρους. ᾿Αλχμαίων Ἡ ράχλειτος ᾽Ἄντι- φῶν χατὰ τὴν τοῦ σχαφοξιδηῦς Gtpo- φὴν χαὶ τὰς περιχλίσεις. 11 δὲ cf. Prol. p. 68 15 βήρωσος C: βήροσος F 11 ἀντίφαντος A: corr. Heeren 360 Ls PLUTARCHI EPIT. II 29 Τῶν Πυϑαγορείων τινὲς ἀνταυ- γείᾳ καὶ ἀντιφράξει τὸ μὲν τῆς γῆς, τὸ δὲ τῆς ἀντίχϑονος" οἱ δὲ νεώτεροι xxv ἐπινέμησιν φλογὸς xarà μιχρὸν 5 ἐξαπτομένης τεταγμένως, ἕως ἂν τὴν τελείαν πανσέληνον ἀποδῷ. χαὶ πάλιν ἀναλόγως μειουμένης μέχρι τῆς συ- νόδου xal) ἣν τελείως σβέννυται. Πλάτων ᾿Ἀριστοτέλης οἱ Στωι- (0 xoi οἱ μαϑηματιχοὶ συμφώνως τὰς μὲν μηνιαίους ἀποχρύψεις συνο- δεύουσαν αὐτὴν ἡλίῳ xal περιλαμπο- μένην ποιεῖσθαι, τὰς δὲ ἐχλείψεις εἰς τὸ σχίασμα τῆς γῆς ἐμπίπτουσαν, 15 μεταξὺ μὲν ἀμφοτέρων τῶν ἀστέρων γινομένης, *uaAAey δὲ τῆς σελήνης ἀντιφραττομένης *. 1 ἀνταυγείᾳ καὶ ἐπιφράξει AB: ἀνταύγειαν χαὶ ἐπίφραξιν EC: correxi conl. G 2 τὸ piv om. E || γῆς ἢ τῆς ἀντίχϑονος E cf. G 4 φωτὸς E[cpra] 8 τελέως E 10 καὶ οἱ μαϑηματιχοὶ συμφωνοῦσι E cf. Prol. p. 8 12 τῷ ἡλίω C || συμπεριλαμπομένην E . 15 μὲν AC: δὲ B: om. E 16 τῆς σελήνης E(A)BC cf, Prol. p. 53 sq. TESTIMONIA PLUTARCHI 29 6 Achill. 1. c. ὡς δὲ ἄλλοι ὅταν περὶ τὸ χωνοειδὲς τῆς γῆς γένηται δύουσα [cf. p. 1415], ὡς δὲ οἱ πολλοὶ κατὰ διάμετρον γενομένη ἡλίῳ. AETII PLAC. II 29 1—s STOBAEI ECL. 1 201 213.6 Τῶν Πυϑαγορείων τινὲς χατὰ τὴν ᾿Αριστοτέλειον ἱστορίαν xal τὴν Φιλίππου τοῦ Ὀπουντίου ἀπόφασιν ἀντιφράξει τοτὲ μὲν τῆς γῆς, τοτὲ δὲ τῆς ἀντίχϑονος. τῶν δὲ νεωτέρων εἰσί 5 τινες οἷς ἔδοξε xav ἐπινέμησιν φλο- qos χατὰ μιχρὸν ἐξαπτομένης τεταγμέ- γως, ἕως (dy) τὴν τελείαν πανσέληνον ἀποδῷ, xal πάλιν ἀναλόγως μειουμέ- vns μέχρι τῆς συνόδου χαῦ᾽ ἣν τε- λείως σβέννυται. Ξενοφάνης χαὶ τὴν μηνιαίαν ἀπό- χρυψιν χατὰ σβέσιν. Θαλῆς Avataqó6pac Ιλάτων οἱ Στωιχοὶ τοῖς μαϑηματιχοῖς 1» συμφώνως τὰς μὲν μηνιαίους ἀποχρύ- ψεις συνηδεύουσαν αὐτὴν ἡλίῳ xal περι- λαμπομένην ποιεῖσθαι, τὰς δ᾽ ἐχλεί- ψεις εἰς τὸ σχίασμα τῆς γῆς ἐμπίπτου- σαν. μεταξὺ μὲν ἀμφοτέρων τῶν ἀστέ- ρων γενομένης. Ἔμᾶλλον δὲ τῆς σε- λήνης ἀντιφραττομένης *. 4 5 6 ?0 1 "Avataqópac, ὥς φησι θεό- φραστος. xal τῶν ὑποχάτω τῆς σελήνης ἔσϑ᾽ ὅτε σωμάτων ἐπιπρο- σϑούντων. Χρύσιππος ἐκλείπειν τὴν σε- λήνην τῆς γῆς αὐτῇ ἐπιπροσϑούσης. χαὶ εἰς σχιὰν αὐτῆς ἐμπίπτουσαν. 25 8 2 ἀριστοτέλειον Εἰ: ἀριστοτελιχὴν C, illud tamen in marg. cf. Prol. p. 215 || καὶ τοῦ A: correxi ὃ δὲ μεϑ' ἑτέρων A: corr. Heeren 8 ἂν om. A 10 τελείωσιν A: corr. Heeren 19 χατὰ σβέσιν scripsi: vulgo χατάσβεσιν cf. 24 4 16 μηνιαίας ex cod. August. scripsit Gais- ford 21 τῆς σελήνης sic A: cf. Prol. p. δῦ sq. 23 Θεόφραστος cf. Phys. opin. fr. 19. Prol . 138. 217 28 αὐτὴν A: corr. Heeren 29 ἐμπιπτούσης A: corr. Bake ad Cleomed. p. 468 ex Diog. VII 145 AETII PLAC. H 30 1— 5 PLUTARCHI EPIT. II 20 * , A. Περὶ ἐμφάσεως αὐτῆς. διὰ τί γεώδης φαίνεται. 6 ΤΙ E XV 52 1—3 Ot Πυϑαγόρειοι γεώδη φαίνε- ὅσϑαι τὴν σελήνην διὰ τὸ περιοιχεῖ- σϑαι αὐτὴν χαϑάπερ τὴν παρ ἡμῖν γῆν μείζοσι ζῴοις χαὶ φυτοῖς χαλλίο- σιν" εἶναι γὰρ πεντεχαιδεχαπλάσια τὰ ἐπ αὐτῆς ζῷα τῇ δυνάμει μηδὲν 10 περιττωματιχὸν ἀποχρίνοντα xal τὴν ἡμέραν τοσαύτην τῷ μήχει. ci τῷ ᾿Αναξαγόρας ἀνωμαλότητα συγχρίματος διὰ τὸ Ψψυχρομιγὲς di xal γεῶδες" παραμεμῖχϑαι 1ὰρ τῷ i5 πυροειδεῖ τὸ ζοφῶδες. ὅϑεν ψευδο- φανῇ λέγεσθαι τὸν ἀστέρα. τὴ 5 Ot Στωιχοὶ διὰ τὸ ἀερομιγὲς τῆς “, , * - *, , οὐσίας μὴ slvat αὐτῆς ἀχήρατον τὸ σύγχριμα. 1 διὰ τί (A)C: καὶ διὰ τί ΕΒ [] 6 abc EA: ταύτην GBC ᾿ 8 5πεντεχαιδεχαπλάσια E: πεντεχαιδεχαπλασίονα (A)BC cef. G || 9 ζῷα EG(A)C: φυτὰ B | τῇ δυνάμει G(A)BC: om. E, sed cf. Boeckh Philol. p. 131 sq. si- militer nugatur Hugenii Cosmotheoros Ha- gae 1699 p. 66 || 10 περιττωματιχὸν GBC: περισσοματιχὴὸν A: σωματιχὸν Ε | 12 τοῦ G: διὰ τοῦ E(A)BC || 13 Ψψυχρομηὲς (A)B: Ψυ- χομιγὲς C: ψυχροειδὲς E || 15 ψευδοφανῇ E [vulg.] (ABC: x«i Ψευδοφαῆ E[cro] | 17 ἀερομιγὲς E: ἑτεροειδὲς (A)BC 5 901 STOBAEI ECL. I 26 1 Περὶ ἴδ᾽ ἐμφάσεως αὐτῆς: Τῶν Πυϑαγορείων τινὲς μέν, ὧν ἐστι Φιλόλαος, τὸ γεωφανὲς αὐτῆς εἶναι διὰ τὸ περιοιχεῖσϑαι τὴν σελήνην χαϑάπερ τὴν map ἡμῖν γῆν ζῴοις xal 5 φυτοῖς μείζοσι xal χαλλίοσιν" εἶναι γὰρ πεντεχαιδεχαπλάσια τὰ ἐπ᾿ αὐτῆς ζῷα τῇ δυνάμει μηδὲν περιττωματιχὸν ἀπο- χρίνοντα χαὶ τὴν ἡμέραν τοσαύτην τῷ μήχει. ἄλλοι δὲ τὴν ἐν τῇ σε- τ λήνῃ ἔμφασιν ἀνάχλασιν εἶναι τῆς πέραν τοῦ διαχεχαυμένου χύχλου τῆς οἰχουμένης ὑφ᾽ ἡμῶν ϑαλάττης. ᾿Αναξαγόρας ἀνωμαλότητα συγχρί- ματος διὰ τὸ ψυχρομιγὲς ἅμα χαὶ 10 γεῶδες, τὰ μὲν ἐχούσης ὑψηλὰ τὰ δὲ ταπεινὰ τὰ δὲ χοῖλα. χαὶ παραμερμῖ- χϑαι τῷ πυροειδεῖ τὸ ζοφῶδες, ὧν τὸ πάϑος ὑποφαίνει τὸ σχιερόν: ὅϑεν ψευδοφανῇ λέγεσϑαι τὸν ἀστέρα. Δημόκριτος ἀποσχίασμα τι τῶν ὑψηλῶν ἐν αὐτῇ μερῶν: ἀγχη γὰρ αὐτὴν ἔχειν xal νάπας. Παρμενίδης διὰ τὸ παραμεμῖ- χϑαι τῷ περὶ αὐτὴν πυρώδει τὸ ζο- 25 φῶδες, ὅϑεν ψευδοφανὴ τὸν ἀστέρα χαλεῖ. Οἱ Στωιχοὶ διὰ τὸ ἀερομιγὲς τῆς οὐσίας μὴ εἶναι αὐτῆς ἀχήρατον τὸ σύγχριμα. 20 30 | δὲ cf. Prol. p. 68 ὦ γαιοφανὲς A: corr. Meineke Ὁ ἡμετέραν A 20 ἀέρα A: corr. Heeren 22 ἀνάγχη A: corr. Canter. 362 PLUTARCHI EPIT. IT 31 λα. Περὶ τῶν ἀποστημάτων [τῆς σελήνης} α 72 E XV 531—3 ἘΠ μπεδοχλῆς διπλάσιον ἀπέχειν υ ἀτὴν σελήνην ἀπὸ τοῦ ἡλίσυ ἥπερ ἀπὸ τῆς qus. Ot ἀπὸ τῶν μαϑηματιχῶν ὀχτω- χαιδεχαπλάσιον. Ἐξρατοσϑένης τὸν ἥλιον ἀπέχειν 1 περὶ τῶν ἀποστημάτων αὐτῆς E: περὶ τῶν ἀποστημάτων τῆς σελήνης A et [om. τῶν] B; qui addunt πόσον ἀφέστηχε τοῦ ἡλίου quod om. EG: περὶ ἀποστήματος τῆς σελή- νης ὃ ἀφέστηχε τοῦ ἡλίου C: inclusi τῆς σελήνης cf. Prol. p. 63 5 cf. Prol. p. 63 ) ἀπέχειν ---σελήνην p. 0632 3. om. (A)BC: restitutum ex EG Lydo 'TESTIMONIA PLUTARCHI 31 3 loann. Lydus 1. c. p. 236, 22B. ἀφε- τάναι δὲ λόγος ἀπὸ τῆς γἸῆς κατὰ τὸν 'Épa- τοσϑένην τὴν μὲν σελήνην σταδίων μυριάδας ἑβδομήχοντα ὀχτώ, τὸν δὲ ἥλιον τετραχησίας καὶ ὀχτάχις μυρίας. 6 T 8 2 3 AETII PLAC. II 30 6—$ 31 1—3 STOBAEI ECL. I 26 1 ᾿Δριστοτέλης μὴ εἶναι αὐτῆς ἀχήρατον τὸ σύγχοιμα διὰ τὰ πρόσ- γεια ἀερώματα τοῦ αἰϑέρος, ὃν προσ- αγορεύει σῶμα πέμπτον. Οἱ ἀπὸ τῶν μαϑηματιχῶν τὸ 5 ἀνώμαλον συγχριτιχὸν αἰτιῶνται. χα- ϑάπερ οὖν τῶν προσαυγαζομένων ὑπὸ τοῦ ἡλίου νεφῶν τὰ μὲν ἀραιότερα μέρη λαμπρότερα φαίνεσθαι, τὰ δὲ πυχνότερα ἀμαυρότερα, οὕτω xal τῆς 10 σελήνης ἐοιχυίας μὲν νεφελοειδεῖ πι- λήματι, προσαυγαζομένης δ᾽ ὑπὸ τοῦ ἡλίου. Ξενοφάνης τὸν μὲν ἥλιον χρήσι- μὸν εἶναι πρὸς τὴν τοῦ χόσμου χαὶ 15 τὴν τῶν ἐν αὐτῷ ζῴων γένεσίν τε χαὶ διοίχησιν, τὴν δὲ σελήνην πα- ρέλχειν. Περὶ [δὲ] τῶν ἀποστημάτων. Ἐμπεδοχλῆς διπλάσιον ἀπέχειν 30 * We σελήνης ἀπὸ (τῆς) γῆς ἤπερ ἀπὸ τοῦ ἡλίου ἢ. Οἱ δὲ ἀπὸ τῶν μαϑηματιχῶν ὀχτωχαιδεχαπλάσιον. Ἰρατοσϑένης τὸν ἥλιον ἀπέχειν ss 3 ἀερώματα F: ἐρώματα C: ἀπεράματα Meineke, περιττώματα Heeren, σαρώματα Doehner, mihi ἀερώματα et recte formatum et ad sensum necessarium videtur. intellege propterea quod, aether prope terram in ae- rem verti solet. ἀεροῦσϑαι et praecipue ἐξα- ἐροῦσϑαι philosophis trita sunt. substantivis similiter utitur III 2 11 [| 9 φαίνεσϑαι A: φαί- νεται Heereu || 19 δὲ F: om. C || 20 τῆς σε- λήνης sie A cf. Prol. p. 62 [| 21 τῆς addi- dit Meineke ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 31 Theodoret. IV 24 οὐ γὰρ μόνον ὅσον ἀλλήλων διεστήχασι λέγουσιν ἀλλὰ xai ὅσον τῆς γῆς ἀφεστήχασι. 3 Idem l. c. xai τετραχοσίας ἀριϑμοῦσι xal μέντοι xat πλείους σταδίων μυριάδας τὰς μὲν ἀπὸ This μέχρι σελήνης, τὰς δὲ ἐχκεῖϑεν μέχρις ἡλίου. ΔΕΊΗ LAC. II Ὁ] 5--5 32 1. CU —— PLUTARCHI EPIT. II 31. 32 ἀπὸ τῆς τῆς σταδίων μυριάδας τε- τραχησίας xal ὀχταχισμυρίας. τὴν δὲ σελήνην ἀπέχειν τῆς γῆς μυριάδας ἑβδομήχοντα ὀχτὼ σταδίων. 5λβ. Περὶ ἐνιαυτοῦ, πόσος Íxd- στοῦ τῶν πλανητῶν χρόνος xal τίς ὃ μέγας ἐνιαυτός. G 7 E XV 54 Ἐνιαυτός ἐστι Κρόνου μὲν ἐνιαυ- 10 τῶν περίοδος τριάχοντα, Διὸς δώ- üsxa, Ὄλρεος δυεῖν, ἡλίου δώδεχα υἦνες" ot δ᾽ αὐτοὶ Ἑρμοῦ χαὶ ᾿Δφρο- , F- , , , , δίτης. ἰσόδρομοι γάρ' σελήνης ἡμέραι τριάχοντα. οὗτος γὰρ 6 τέλειος μὴν 15 ἀπὸ φαάσεως εἰς σύνοδον. Ἰὼν δὲ μέγαν ἐνιαυτὸν οἱ μὲν d: τῇ ὀχταετηρίδι τίϑενται. οἱ δὲ ἐν τῇ ἐννεαχαιδεχαετηρίδι. οἱ δὲ ἐν τοῖς ἐξή- χοντα ἑνὸς δέουσιν. 1 σταδίγυς μυριάδων τετραχοσίων xal ὀχτα- χισμυρίων E: sed cf. G Lydus || 4 σταδίων post γῆς v. 9 GCA)BC, || ὃ ἐνιαυτοῦ GABC: ἐνιαυ- τῶν E || πόσος -- ἐνιαυτός AB: πόσος ἑκάστου τῶν πλανωμένων ὁ μέγας ἐνιαυτός C: om. EG at cf. Achill. c. 18 p. 13974 τίς ὁ χαλούμε- νος μέγας ἐνιαυτὸς xal ἐν πόσοις ypóvot; Exa- στὸος τῶν πλανητῶν καϑίσταται || IO διὸς E[scr]G: àv; δὲ (A)BC || 11 ἄρεος D: ἄρεως (A)€ || δυεῖν EC: δυοῖν AB || ἡλίου δὲ E || 13. σελήνης δὲ E || ἡμέρα B |] 15 φάσεως EA: φαύσεως C: φάνσεως D 1 ὧν I 263 MÀ STOBAEI ECL. I 26 1 8 42 ἀπὸ τῆς γῆς σταδίων μυριάδας [μυ- ριάδων] τετραχοσίας χαὶ στάδια ὀχτάχις μύρια. τὴν δὲ σελήνην ἀπέχειν ἀπὸ τῆς γῆς μυριάδας ξβδομήχοντα ὀχτὼ σταδίων. $ Ἐμπεδοχλῆς τοῦ ὕψους τοῦ ἀπὸ τῆς γῆς (εἰς) τὸν οὐρανόν, ἥτις ἐστὶν ἀφ᾽ ἡμῶν ἀνάτασις, πλείονα εἶναι τὴν χατὰ τὸ πλάτος διάστασιν, χατὰ τοῦτο τοῦ οὐρανοῦ μᾶλλον ἀναπεπταμένου διὰ τὸ τὸ Qd παραπλησίως τὸν χόσμον χεῖσϑαι. βόηϑος δὲ πρὸς τὴν φαντασίαν δέχεται τὸ ἀναπεπταμένον, οὐ χατὰ τὴν ὑπόστασιν. Ἐνιαυτός ἐστι Κρόνου μὲν ἐνιαυ- τῶν περίοδος τριάχοντα. Διὸς δώ- δεχα, Ἄρεος δυοῖν, ἡλίου δώδεχα μῆ- νες" οἱ δ᾽ αὐτοὶ Ἑρμοῦ xat ᾿λφροδί- tre. ἰσόδρομοι γάρ' σελήνης ἡμέραι τριάχοντα. οὗτος γὰρ 6 τέλειος μὴν ἀπὸ φάσεως εἰς σύνοδον. γίγνεσθαι i τὸν λεγόμενον μέγαν ἐνιαυτόν, ὅταν ἐπὶ τοὺς αὐτοὺς dg ὧν ἤρξαντο τῆς χινήσεως ἀφίχωνται τόπους. Τὸν δέ γε μέγαν ἐνιαυτὸν οἱ μὲν c ἐν τῇ ὀχταετηρίδι τίϑενται. οἱ ὃξ ἐν τῇ ἐννεαχαιδεχαετηρίδι. οἱ δ᾽ ἐν τοῖς τετραπλασίοις ἔτεσιν. οἱ δ᾽ ἐν τοῖς ἑξήκοντα * ἂν οἷς Οἰνοπίδης xal 20 Ι μυριάδας μυριάδων Δ: μυριάδων μυριά- δας Heeren: μυριάδιον inclusi 1 οἷον οὐρανόν F: οἷον οὐρανοῦ €: οὐρανοῦ Heeren: correxi 14 titulus deest ef. supra p. 23 αὐτοὺς C: om. F 29 intereidit ἑνὸς δέουσιν cf. Ael. X: ἕως 70 c. 8 V. H. ἑνὸς δέοντος lleeren 364 AETIT PLAC. II 32 2—5 III Prooem. 1 1,3 — e c — PLUTARCIHI EPIT. HE 32 III Prooem. 1 STOBAEI ECL. I8 ὦ 27 1 Πυϑαγόρας" ot δ' ἐν τῇ λεγομένῃ χεφαλῇ τοῦ Κρόνου" αὕτη δ᾽ ἐστὶ τῶν ἑπτὰ πλανητῶν ἐπὶ ταὐτῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐξ ἄρχτου φορᾶς ἐπάνοδος. Ἡράχλειτος ἐχ μυρίων ὀχταχισ- 3 Ἡράχλειτος ἐχ μυρίων ὀχταχισ- 5 χιλίων ἡλιαχῶν. χιλίων ἐνιαυτῶν ἡλιαχῶν. Διογένης ἐχ πέντε xal ἑξήχοντα 4 Διογένης ὁ Στωιχὸς ἐχ πέντε xai xal τριαχωσίων ἐνιαυτῶν τοσούτων, ἑἕξήχοντα xal τριαχοσίων ἐνιαυτῶν το- s ὅσων ὃ χατὰ Ἡράχλειτον ἐνιαυτός. σούτων, ὅσος ἣν ὁ xaU' Ἡράχλει- τον ἐνιαυτός. 10 Ἄλλοι δὲ διὰ ἑπταχισχιλίων ἕπτα- 5 χοσίων ἑβδομήχοντα ἑπτά. BIBMON TPITON Περιωδευχὼς ἐν τοῖς προτέροις ἐν ιὸ ἐπιτομῇ τὸν περὶ τῶν οὐρανίων λόγον (σελήνη δ᾽ αὐτῶν τὸ μεϑόριον), τρέψο- μαι ἐν τῷ τρίτῳ πρὸς τὰ μετάρσια" ταῦτα ὃ᾽ ἐστὶ τὰ ἀπὸ τοῦ χύχλου τῆς σελήνης χαϑήχοντα μέχρι πρὸς τὴν 1 ϑέσιν τῆς γῆς, ἥντινα χέντρου τάξιν ἐπέχειν τῇ περιοχῇ τῆς σφαίρας νενο- μίχασιν. ἄρξομαι δ᾽ ἐντεῦϑεν. 4. Περὶ τοῦ γαλαξίου χύχλου, G 74 Περὶ γάλαχτος. Κύχλος ἐστὶ νεφελοειδὴς ἐν μὲν wp 1 Κύχλος ἐστὶ νεφελοειδὴς ἐν μὲν τῷ 90 ἀέρι διὰ παντὸς φαινόμενος, διὰ δὲ τὴν ἀέρι διὰ παντὸς φαινόμενος, διὰ δὲ τὴν λευχόχροιαν γαλαξίας ὀνομαζόμενος. λευχόχροιαν ὀνομαζόμενης αλαξίας. Tov Πυϑαγορείων ot μὲν ἔφα- 5 Τῶν Πυϑαγορείων οἱ μὲν ἔφα- 15 σαν ἀστέρος εἶναι διάχαυσιν ἐχπεσόν-. σὰν ἀστέρος εἶναι διάχαυσιν ἐχπεσόν- τὸς μὲν ἀπὸ τῆς ἰδίας ἕδρας, δ ob τὸς μὲν ἀπὸ τῆς ἰδίας ἕδρας, δ ob 25 δὲ περιέδραμε χωρίου χυχλοτερῶς αὐτὸ δὲ περιέδραμε χωρίου χυχλοτερῶς χαταφλέξαντος ἐπὶ τοῦ xarà Φαέϑοντα αὐτὸ περιφλέξαντος ἐπὶ τοῦ χατὰ 4 ἐτῶν B |, 5 ὁ ante ἐνιαυτός E || 6 ἑπτα- Ὁ ταῦτας A: corr. Heeren cf. Cic. d. n. d. χισχιλίων om. E || 18 τοῦ GA: om. BC || II 2051 Alcin. epit. c. 14 24 τῆς οἰκείας B || 25 περιέδραμε G: ἐπέδραμε 11 περὶ γάλαχτος A: vulgo περὶ γαλαξίου (A)BC || 25 φαέϑοντα ΒΟ: φαέϑοντος A sed cf. ind. supra p. 271 'T'ESTIMONIA PLUTARCHI 1 ? Pseudo-Aristot. erotoapocris. [cf. Prol. p.91] εἶναι δὲ κάτω περὶ τὴν [χατοπτριχὴν] φαντασίαν ὁ ἥλιος αὐγὰς πρὸς τὸν οὐρανὸν dva- χλῶντος ὥτπερ ἐπὶ τῆς ἴριδος χαὶ ἐπὶ τῶν νεφελῶν συμβαίνει cf. p. 265a 3— 6. AETII PLAC. III 1 2—7 —— PLUTARCHI EPIT. IIT i ἐμπρησμοῦ. οἱ δὲ τὸν ἡλιαχὸν ταύτῃ φασὶ χατ᾽ ἀρχὰς γεγονέναι δρόμον. τινὲς δὲ χατοπτριχὴν εἶναι φαντασίαν τοῦ ἡλίου τὰς αὐγὰς πρὸς τὸν οὐρανὸν ὁ ἀναχλῶντος, ὅπερ xal ἐπὶ τῆς ἴριδος χαὶ ἐπὶ τῶν νεφῶν συμβαίνει. Μητρόδωρος διὰ τὴν πάροδον τοῦ ἡλίου" τοῦτον γὰρ εἶναι τὸν ἡλιαχὴν χύχλον. Παρμενίδης τὸ τοῦ πυχνοῦ χαὶ 4 ἀραιοῦ μἴγμα γαλαχτοειδὲς ἀποτελέσαι χρῶμα. Ἀναξαγόρας τὴν σχιὰν τῆς γῆς ὃ χατὰ τόδε τὸ μέρος ἴστασϑαι τοῦ οὐ- 15payoü, ὅταν ὑπὸ τὴν γὴν ὁ ἥλιος γι- vóusvos μὴ πάντα περιφωτίζγ, Δημόχριτος πολλῶν xal μιχρῶν 6 χαὶ συνεχῶν ἀστέρων συμφωτιζομένων ἀλλήλοις συναυγασμὸν διὰ τὴν πύ- 20 χνωσιν. ᾿Αριστοτέλης ἀναϑυμιάσεως ξηρᾶς 7 ἔξαψιν πολλῆς τε χαὶ συνεχοῦς" καὶ οὕτω χόμην πυρὸς ὑπὸ τὸν αἰϑέρα χατωτέρω τῶν πλανητῶν. 3 10 ὃ καὶ χκατοπτριχὴν B || 10 τοῦ xevoo xai B. || 13 de $5 cf. Prol. p. 198 || 14 τόδε G: τοῦτο (A)BC || 15 ἐπὶ τὴν A || γινόμενος ὁ ἥλιος B || 16 περιφωτίζη G: φωτίζῃ (A)C: φω- ει τίζη B. || 17 xat om. A || 38 χόσμην Α || ὑπὸ τὴν A || 24 quae addit 6 οἱ Στωιχοὶ τοῦ αἰϑε- ρίου πυρὸς ἀραιότητα ἀνῴτερον τῶν πλανητῶν ex $8 7. 8 conflata videntur. cf. Prol. 15 TESTIMONIA PLUTARCHI 4 Pseudo-Aristot. 1. c. τὸ πιχνὸν [sic] γαλαχτοειδῇ ἀποτελεῖ χρῶμα. 5 Idem 1. c. γίνεται δὲ ὅταν νεφῶν ἐμπο- διζόντων (nescio unde) xal μὴ δύνασθαι τὸν ἥλιον στάντα [sic] φωτίζειν. 265 STOBAEI ECL. I 27 1 Φαέϑοντα ἐμπρησμοῦ" οἱ δὲ τὸν ἡλια- χὸν ταύτῃ φασὶ xav ἀρχὰς γεγονέναι δρόμον. τινὲς δὲ χατοπτριχὴν εἶναι φαντασίαν τοῦ ἡλίου τὰς αὐγὰς πρὸς τὸν οὐρανὸν ἀναχλῶντης, ὅπερ χἀπὶ τῆς ἴριδος ἐπὶ τῶν νεφῶν συμβαίνει. Μητρόδωρος διὰ τὴν πάροδον τοῦ ἡλίου, τοῦτον γὰρ εἶναι ἡλιαχὸν χύχλον. Παρμενίδης τὸ τοῦ πυχνοῦ χαὶ τὸ τὸ τοῦ ἀραιοῦ μῖγμα γαλαχτοειδὲς ἀποτελέσαι χρῶμα. ᾿Αναξαγόρας τὴν σχιὰν τῆς γῆς χατὰ τόδε τὸ μέρος ἵστασϑαι τοῦ οὐ- ρανοῦ, ὅταν ὑπὸ τὴν γῆν ὁ ἥλιος γε- 1" νόμενος μὴ πάντα περιφωτίζῃ. (Δημόκριτος) πολλῶν xal μιχρῶν xai συνεχῶν ἀστέρων συμφωτιζο- μένων ἀλλήλοις διὰ τὴν πύχνωσιν συναυγασμόν. ᾿Αριστοτέλης ἀναϑυμιάσεως ξηρᾶς ἔξαψιν πολλῆς τε χαὶ συνεχοῦς. τὸν γὰρ χύχλον ἐν ᾧ δοχεῖ ϑεωρεῖσθαι μέγιστον ὄντα, πλήρη τῶν μεγίστων ὑπάρχειν xai λαμπροτάτων ἄστρων ?» χαὶ ἔτι τῶν σποράδων χαλουμένων, ὥστε διὰ ταῦτα συνεχῶς πλείστην περὶ τοῦτον ἀϑροίζεσϑαι τὸν τόπον τὴν ἀπὸ τῆς γῆς ἀναθυμίασιν xai ποιεῖν τὴν τοῦ γάλαχτος φαντασίαν. 30 - Ὁ 1 φαέϑοντος F. deest locus in C: Φαέϑοντα Meineke cf. Ar. meteor. I 8 345a 15 χατὰ τὴν λεγομένην ἐπὶ Φαέϑοντος φϑοράν || οἱ δὲ Oenopides Chius cf. Prol. p. 280 15 ὅταν περὶ A: corr. Heeren 17 Δημόχριτος addidit Canter. cf. Prol. p. 230. 22 cum τὸν γὰρ --- φαντασίαν [v. 290] cum Plutarcho non consentiat et ad verbum fere ex Aristot.meteor. I 5 p. 246* 19 excerptum sit, Arianum existimo. cf. Prol. p. 75? 366 " PLUTARCHI EPIT. IIl 1. 2 Ποσειδώνιος πυρὸς ἄστρου uiv μανωτέραν, αὐγῆς δὲ mu- χνητέραν. 3. Περὶ χομητῶν χαὶ διαττόντων δ xai δηχίδων. G 15 Τῶν ἀπὸ lluüaq6poo τινὲς μὲν 1 ἀστέρα φασὶν εἶναι τὸν χομήτην τῶν οὐχ ἀεὶ φαινομένων, διά τινος δὲ ὡρισμένου χρόνου περιοδιχῶς ἀνατελ- τὸ λόντων: ἄλλοι δὲ ἀνάχλασιν τῆς ἢμε- , v m τέρας ὄψεως εἰς τὸν ἥλιον παραπλη- σίαν ταῖς χατοπτριχαῖς ἐμφάσεσιν. ᾿Αναξαγόρας Δημόχριτος σύν- 9 οὗην ἀστέρων δυεῖν T, xal πλειόνων 15 χατὰ συναυγασμόν. ᾿Αριστοτέλης τῆς ξηρᾶς Ex τῆς 3 ἀναθυμιάσεως διάπυρον σύστασιν. Στράτων ἄστρου φῶς περιληφϑὲν 4 νέφει πυχνῷ χαϑάπερ ἐπὶ τῶν λαμ.- 0 πτήρων γίνεται. Ἡραχλείδης ὁ Ποντιχὺς νέφος 5 μετάρσιον ὑπὸ μεταρσίου φωτὸς χατ- αὐυγαζόμένον. ὁμοίως δ᾽ αἰτιολογεῖ πωγωνίαν ἅλω δοχίδα χίονα χαὶ τὰ 25 συγγενῆ, τούτοις, χαϑάπερ ἀμέλει πάν- 2 μὲν λαμπρότερον (A)BC: corr. Beck e Stob.: in mrg. C rubr. additae coniecturae ἀραιότερον ἀμαυρότερον cf. Prol. p. 37 || πυκνοτέραν (C): πυχνότερον (A)B || 11 εἰς AB: πρὸς GC || παραπλησίαν GAB: παραπλη- σίως C || I3 de $ 2 cf. Prol. p. 138 || 14 Z»- tiv BC: δυσὶν A || 16 τῆς ξηρᾶς x τῆς γῆς G: τὴν ix τῆς ξηρᾶς AC: x τῆς ξηρᾶς Β | 22 ὑπὸ τοῦ B || 24 ἄλλο C σύστασιν 8 AETII PLAC. III 15 21—5 ᾿ STOBAEI ECL. I 27 1 23 1 Ποσειδώνιος πυρὸς σύστασιν ἄστρου μὲν μανωτέραν, αὐγῆς δὲ πυ- xvotípay. Περὶ κομητῶν xai διαττόντων χαὶ τῶν τοιούτων. 5 Τῶν Πυϑαγορείων τινὲς μὲν ἀστέρα φασὶν εἶναι τὸν χομήτην τῶν οὐχ αἰεὶ μὲν φαινομένων, διὰ δέ τινος διωρισμένου χρόνου περιοδιχῶς dva- τελλόντων: ἄλλοι OR ἀνάχλασιν τῆς 1΄ὸ ἡμετέρας ὄψεως εἰς τὸν ἥλιον παρα- πλησίαν ταῖς χατοπτριχαῖς ἐμφάσεσιν. ᾿Αναξαγόρας xai Δημόχριτος σύνοδον ἀστέρων δυοῖν T, χαὶ πλειό- νων χατὰ συναυγασμόν. 15 ᾿Αριστοτέλης τῆς ξηρᾶς ix γῆς ἀναθυμιάσεως διάπυρον σύστασιν" xo- μήτας δέ, ὅταν ἐπὶ πλέον ἐξαφϑῇ xai πρὸς πλείονα διαμένῃ χρόνον, τοῦ μὲν ἀστέρος φαινομένου κάτωϑεν, τῆς δὲ 30 χόμης ἄνωϑεν ἐπιλαμπούσης" πωγω- νίας δέ, ὅταν ἔμπαλιν 6 μὲν ἀστὴρ ἄνωϑεν ϑεωρῆται, ἢ δὲ χόμη χάτω- ϑεν, παρεχομένη τῷ σχήματι πώγω- νης ἔμφασιν. 25 Στράτων ἄστρου φῶς περιληφϑὲν νέφει πυχνῷ χαϑάπερ ἐπὶ τῶν λαμ- πτήρων γώγνεται. ᾿Ἡραχλείδης 6 ΠΙοντιχὴὺς νέφος μετάρσιηον ὑπὸ μεταρσίου φωτὸς χατ- 30 αὐυγαζόμενον. ὁμοίως δ᾽ αἰτιολογεῖ πωγωνίαν δοχίδας χίονα χαὶ τὰ τού- τοῖς συγγενῆ. χαϑάπερ ἀμέλει πάντες 11 εἰς A: πρὸς codd. rec. et vulgo l7 χομήτας δὲ wTÀ. (exspectes xal χομήτας μὲν) fortasse Ario tribuenda sunt. cf. Prol. p. 75? AETII PLAC. IIL 2 :—n 3 1 361 st 0 —À PLUTARCHI EPIT. III 2. 3 τες οἱ Περιπατητιχοί, παρὰ τοὺς τοῦ νέφους ταυτὶ γίνεσϑαι σχημα- τισμούς. Ἐπιγένης πνεύματος ἀναφορὰν 6 5 γεωμιγοῦς πεπυρωμένοηυ. Βόηϑος ἀέρος ἀνημμένου φαντα- Τ σίαν. Διογένης ἀστέρας εἶναι τοὺς χο- 8 μήτας. ιο ᾿Αναξαγόρας τοὺς χαλουμένους 9 διάττοντας ἀπὸ τοῦ αἰϑέρος σπινϑήρων δίχην χαταφέρεσϑαι, διὸ χαὶ παραυτίχα σβέννυσϑαι. STOBAELI ECL. [ 28 1 29 1 οἱ Περιπατητιχοί, παρὰ τοὺς τοῦ νέφους ταῦτα γίγνεσϑαι σχηματισμούς. Ἐπιγένης πνεύματος ἀναφορὰν γεωμιγοῦς πεπυρωμένου. Βόηϑος ἀέρος ἀνημμένου φαντα- 5 σίαν. Διογένης ἀστέρας εἶναι τοὺς χο- μήτας. ᾿Αναξαγόρας τοὺς χαλουμένους διάττοντας ἀπὸ τοῦ αἰϑέρος σπινϑήρων δίχην χαταφέρεσϑαι, διὸ xal παραυ- τίχα σβέννυσϑαι. - 0 Μητρόδωρος τὴν εἰς τὰ νέφη τοῦ! Μητρόδωρος τὴν εἰς τὰ νέφη τις ἡλίου βιαίαν ἔμπτωσιν πολλάχις σπιν- ϑηρίζειν. -D , , - Ξενοφάνης πάντα τὰ τοιαῦτα ve- 11 τοῦ ἡλίου βίαιον ἔμπτωσιν πολλάχις σπινϑηρίζειν. 15 Ξενοφάνης πάντα τὰ τοιαῦτα ve- φῶν πεπυρωμένων συστήματα ἢ χι- φῶν πεπυρωμένων συστήματα ἢ χι- νήματα. 30 7. Περὶ βροντῶν ἀστραπῶν χεραυνῶν πρηστήρων τε xal τυφώνων. 6. 16 ᾿Αναξίμανδρος ἐχ τοῦ πνεύματος ταυτὶ πάντα συμβαίνειν. ὅταν γὰρ 35 περιληφθὲν νέφει παχεῖ βιασάμενον ἐχπέσῃ τῇ λεπτομερεία xal χουφότητι, τότε ἣ μὲν ῥῆξις τὸν ψόφον, T, δὲ διαστολὴ παρὰ τὴν μελανίαν τοῦ νέ- qoos τὸν διαυγασμὸν ἀποτελεῖ. | τοὺς om. B || 2 ταύτη ABC: correxit corrector Vossiani cf. v. 24 || 4 πνεύμα- τὸς — βόηϑος om. C || 5 γεομιγοῦς A || πεπυ-᾿ χνωμένου B || ὃ ἀνημμένου B, mrg. rubr. C cf. Prol. p. 37: ἀνειμένου (A)C || 10 de $9 cf. Prol. p. 138 || 11 τοῦ om. B || 13 σβέν- νυσϑαι GB: κατασβέννυσθαι (A)C || 15. ἔμ. πωσιν Α || πολλάχις G: om. (A)BC |. 17 ve- φῶν GABC: τῶν νεφῶν vulgo || 18 χινήματα ἣ συστήματα A: recte BC οἵ. G. brevius excerptum videtur ex νεφῶν πεπυρωμένων ἃ συνίσταται [cf. II 20 3]. ἢ χινεῖται [cef. II 18 1 III 3 6]. Zeller coni. ἣ πιλήματα || 21 τε AB: om. C | 26 καὶ GAB: xai τῇ C νήματα. Περὶ βροντῶν ἀστραπῶν χεραυνῶν πρηστήρων 20 τυφώνων. ᾿Αναξίμανδρος ἐχ τοῦ πνεύματος ταῦτ᾽ εἶπε συμβαίνειν. ὅταν γὰρ περι- ληφϑὲν νέφει παχεῖ βιασάμενον ἐχ- πέσῃ τῇ λεπτομερείᾳ xal χουφότητι, 3» τόϑ᾽ ἢ μὲν ῥῆξις τὸν ψόφον, ἣ δὲ διαστολὴ παρὰ τὴν μελανίαν τοῦ γέφους τὸν διαυγασμὸν ἀποτελεῖ. 2 ταῦτα γίγνεσθαι A: transposuit Heeren 3 ἀναφορᾷ A: correxi; cf. etiam III 7 4 4 γαιομιγοῦς A: corr. Meineke cf. II 30 1 10 σπινϑήρων C: σπινϑῆρος F; cf. Prol. p. 201 15 σφιντήρησιν A 17 3| (F): ?, καὶ C 22 de $$ 1. 2 cf. Prol. p. 126 sq. 23 συμβαίνει A. fortasse ταῦτ᾽ εἶπε ex ταυτὶ πάντα corruptum 505 ᾿ PLUTARCHI EPIT. HI ὃ Μητρόδωρος ὅταν εἰς νέφος πε- πηγὺς ὑπὸ πυχνότητος ἐμπέσῃ πνεῦμα, τῇ μὲν ϑραύσει τὸν χτύπον ἀποτελεῖ, τῇ δὲ πληγῇ καὶ τῷ σχισμῷ διαυ- 5 γάζει, τῇ δὲ ὀξύτητι τῆς φορᾶς προσ- λαμβάνον τὴν ἀπὸ τοῦ ἡλίου ϑερμό- τητα xspaovodoAsi, τοῦ OE χεραυνοῦ τὴν ἀσθένειαν εἰς πρηστῆρα περι- ίστησιν. ᾿Λναξαγόρας ὅταν τὸ ϑερμὸν εἰς τὸ ψυχρὸν ἐμπέσῃ (τοῦτο δ᾽ ἐστὶν αἰϑέριον μέρος εἰς ἀερῶδες), τῷ μὲν ψόφῳ τὴν βροντὴν ἀποτελεῖ, τῷ δὲ παρὰ τὴν μελανίαν τοῦ νεφώδους χρώ- 15 ματι τὴν ἀστραπήν, τῷ δὲ πλήϑει xal μεγέϑει τοῦ φωτὸς τὸν χεραυνόν, τῷ ài πολυσωματωτέρῳ πυρὶ τὸν τυφῶνα, τῷ δὲ νεφελομιγεῖ τὸν πρηστῇρα. 10 | εἰς om. B || 2 τὸ πνεῦμα B '| 5 προ- λαμβάνον C || 14 de $ 4 cf. Prol. p. 139. | 11 τὸ post εἰς om. C || 14 παρὰ---7νεφώ- ὅους tamquam ex ὃ 1 repetitum seclusit Beek || μελανίαν τοῦ χρώματα [ex γρώματος ead. m. corr.] τοῦ νέφους τὴν ἀστραπήν B: recte (A)C | 18 νεφελομιγεῖ B: νεφελοειδεῖ GAC cf. Prol p. 35 AETIH PLAC, III 3 2—8 st — STOBAEI ECL. I 23 1 3 Ἀναξιμένης ταὐτὰ τούτῳ προστι- ϑεὶς τὸ ἐπὶ τῆς θαλάσσης, ἥτις σχι- ζομένη ταῖς χώπαις παραστίλβει. Μητρόδωρος ὅταν εἰς νέφος πε- πηγὺς ὑπὸ πυχνότητος ἐμπέσῃ πνεῦμα, τῇ μὲν συνϑραύσει τὸν χτύπον ἀπο- τελεῖ, τῇ δὲ πληγῇ xal τῷ σχισμῷ διαυγχάζει. τῇ δ᾽ ὀξύτητι τῆς φορᾶς προσλαμβάνων τὴν ἀπὸ τοῦ ἡλίου ϑερμότητα χεραυνοβολεῖ, τοῦ δὲ χε- ραυνοῦ τὴν ἀσϑένειαν εἰς πρηστῆρα περιίστησιν. ᾿Αναξαγόρας. ὅταν (zb) ϑερμὸν εἰς τὸ ψυχρὸν ἐμπέσῃ (τοῦτο δ᾽ ἐστὶν αἰϑέριον μέρος εἰς ἀερῶδες), τῷ μὲν ψόφῳ βροντὴν ἀποτελεῖ, τῷ δὲ παρὰ τὴν μελανίαν τοῦ νέφους χρώματι τὴν ἀστραπήν, τῷ δὲ πλήϑει xal με- γέϑει τοῦ φωτὸς τὸν χεραυνόν, τῷ δὲ 2 4 1 0 b πολυσωματωτέρῳ πυρὶ τὸν τυφῶνα. Ὁ τῷ δὲ νεφελομιγεῖ τὸν πρηστῆρα. ᾿Λρχέλαος ταὐτὸ λέγει παρατι- ϑεὶς τὸ τῶν διαπύρων λίϑων χαϑιε- μένων εἰς ψυχρὸν ὕδωρ πάϑος, Ξενοφάνης λαμπρυνομένων τῶν νεφῶν χατὰ τὴν χίνησιν. Ἐμπεδοχλῇς ἔμπτωσιν οωτὸς εἰς νέφος ἐξείργοντος τὸν ἀνϑεστῶτα ἀέρα, 5 6 T ἀστραπὰς γίνεσθαι 25 οὗ τὴν μὲν σβέσιν xal τὴν ϑραῦσιν Ὁ χτύπον ἀπεργάζεσθαι, τὴν δὲ λάμψιν ἀστραπήν, χεραυνὸν δὲ τὸν τῆς ἀστρα- πῆς τόνον. Διογένης ἔμπτωσιν πυρὸς εἰς νέ- qos ὑγρόν, βροντὴν μὲν τῇ σβέσει ὦ 1 ταῦτα τοῦτο Α΄: corr. Heeren T σεισμῷ A: corr. Heeren 13 τὸ addidit Meineke 20 πολὺ σωματωτέρω C: πολυσωμάτῳ F 22 τοῦτο A: corr. Heeren 34 ἐμπύρωσιν A: corr. Canter AETII PLAC. ΠῚ ὃ à—13 PLUTARCHI EPIT. IIT 3 9 369 "STOBAEI ECL. 1 29 1 ποιοῦν, τῇ δὲ λαμπηδόνι τὴν ἀστρα- πήν. συναιτιᾶται δὲ χαὶ τὸ πνεῦμα. Ἡράκλειτος βροντὴν μὲν χατὰ συστροφὰς ἀνέμων xal νεφῶν καὶ ἐμπτώσεις πνευμάτων εἰς τὰ νέφη, ἀστραπὰς δὲ χατὰ τὰς τῶν ἀναϑυμίιω- μένων ἐξάψεις, πρηστῆρας δὲ xac νεφῶν ἐμπρήσεις xal σβέσεις. -' 1Q Λεύχιππος πυρὸς ἐναποληφϑέντος 1 Ot Στωιχοὶ βροντὴν μὲν συγχρου- 12 σμὸν νεφῶν, ἀστραπὴν δ᾽ ἔξαψιν ἐχ παρατρίψεως, χεραυνὸν δὲ σφοδροτέραν ἔλλαμψιν, πρηστῆρα δὲ νωχελεστέραν. 18 Diels, Doxographi graeci. végegt παχυτάτοις ἔχπτωσιν ἰσχυρὰν βροντὴν ἀποτελεῖν ἀποφαίνεται. Δημόχριτος βροντὴν μὲν ἐχ συγχρίματος ἀνωμάλου τὸ περιειληφὸς αὐτὸ νέφος πρὸς τὴν χάτω φορὰν ἐχ- βιαζομένου: ἀστραπὴν δὲ σύγχρουσιν νεφῶν, ὑφ᾽ ἧς τὰ γεννητιχὰ τοῦ πυ- ρὸς διὰ τῶν πολυχένων ἀραιωμάτων ταῖς παρατρίψεσιν εἰς τὸ αὐτὸ συναλι- ζόμενα διηϑεῖται- χεραυνὸν δέ, ὅταν ἐχ χαϑαρωτέρων xal λεπτοτέρων ὁμα- 20 λωτέρων τε xal ' πυχναρμόνων᾽, χαϑά- περ αὐτὸς γράφει, γεννητιχῶν τοῦ πυρὸς f, φορὰ βιάζηται" πρηστῆρα δέ, ὅταν πολυχενώτερα συγχρίματα πυρὸς ἐν πολυχένοις χατασχεϑέντα χώραις 25 χαὶ περιοχαῖς ὑμένων ἰδίων σωματο- ποιούμενα τῷ πολυμιγεῖ τὴν ἐπὶ τὸ βάϑος ὁρμὴν λάβῃ. Οἱ Στωιχοὶ βροντὴν μὲν προσ- χρουσμὸν νεφῶν, ἀστραπὴν δὲ ἔξαψιν 30 ἐχ παρατρίψεως, χεραυνὸν δὲ σφοδρο- τέραν ἔχλαμψιν, πρηστῆρα δὲ νωϑε- στέραν. Χρύσιππος ἀστραπὴν ἔξαψιν νε- φῶν ἐχτριβομένων ἢ ῥηγνυμένων ὑπὸ 86 πνεύματος, βροντὴν δ᾽ εἶναι τὸν τού- τῶν ψόφον" ἅμα δὲ γίνεσθαι ἐν τῷ ἀέρι βροντήν τε χαὶ ἀστραπήν. πρό- τερον δὲ τῆς ἀστραπῆς ἀντιλαμβάνε- σϑαι ἡμᾶς διὰ τὸ τῆς ἀχοῆς ὀξυτέραν «o - [Iz] 6 ϑυμιωμένων A: corr. Schuster cf. IT 63 | 15 σύγχρασιν A: correxi cf. Diog. X 101 || 23 βιώσηται A: correxi. βιάσηται scripserat Gaisford || 28 βάρος A: correxi 24 310 ——————— PLUTARCHI EPIT. III 2. 4 ᾿Αριστοτέλης ἐξ ἀναϑυμιάσεως 14 χαὶ τὰ τοιαῦτα γίνεσϑαι τῆς ξηρᾶς. ἦταν οὖν ἐντύχῃ μὲν τῇ ὑγρᾷ, παρα- βιάζηται δὲ τὴν ἔξοδον, τῇ μὲν πα- υ ρατρίψει xal τῇ ῥήξει τὸν ψόφον τῆς βροντῆς γίνεσθαι, τῇ δὲ ἐξάψει τῆς ξηρότητος τὴν ἀστραπήν. πρηστῆρας δὲ xal τυφῶνας τῷ πλεονα- σμῷ τῆς ὅλης. ἣν ἑχάτερος αὐτῶν 10 ἐφέλχεται, ϑερμοτέραν μὲν 6 πρηστήρ, παχυτέραν δὲ ὃ τυφών. ὃ. Περὶ νεφῶν δετῶν χιόνων χαλαζῶν. GTI ᾿Αναξιμένης νέφη μὲν γίνεσθαι 15 παχυνϑέντος ἐπὶ πλεῖον τοῦ ἀέρος, μᾶλλον δὲ ἐπισυναχϑέντος ἐχϑλίβεσϑαι τοὺς ὄμβρους, χιόνα δ᾽ ἐπειδὰν τὸ χαταφερόμενον ὕδωρ παγῇ. χάλαζαν δὲ ὅταν συμπεριληφθϑῇ τι τῷ ὑγρῷ 30 πνευματιχόν. 2 xal ταῦτα B || τῆς om. B || ὃ παρα- βιάζηται BC: παραβιάζεται A cf. G. || ὃ Plu- tarehus Stratonis opinionem continuat Aristo- teli cf. Prol. p. 64 || 10 ἐφέλχεται G: συνε- φέλκεται (A)BC || 13 γαλαζῶν (A)C: xal ya- λαζῶν B || 15 ἐπὶ πλεῖον G: ὅτι πλεῖστον (A)BC || 17 χιόνα et χάλαζαν ab Aétio mutata sunt ef. Prol. p. 136 || 18 χάλαζα A || 19 ὅταν τι G || zt ὑγρῷ AC: τῷ ὑγρῷ GB: correxi e Stob. || 20 πνεύματι G(A)C: πνεῦμα τί B: correxi e Stob. AETII PLAC. III ὃ 13—15 4 1 - STOBAEI ECL. I 29 1 31 εἶναι τὴν ὅρασιν: ὅταν δ᾽ d$ τοῦ πνεύματος φορὰ σφοδροτέρα γένηται χαὶ πυρώδης, χεραυνὸν ἀποτελεῖσθαι" ὅταν δὲ ἄϑρουν ἐχπέσῃ τὸ πνεῦμα xal ἧττον πεπυρωμένον, πρηστῇρα γί- 5 νεσϑαι" ὅταν δ᾽ ἔτι ἧττον ἢ πεπυρω- μένην τὸ πνεῦμα, τυφῶνα. ᾿Αριστοτέλης ἐξ ἀναϑυμιάσεως χαὶ τὰ τοιαῦτα γίνεσϑαι τῆς ξηρᾶς. ὅταν οὖν ἐντύχῃ, μὲν τῇ ὑγρᾷ, παρα- 10 βιάζηται δὲ τὴν ἔξοδον, τῇ μὲν παρα- τρίψει xal τῇ ῥήξει τὸν ψόφον, τῇ ὃ ἐξάψει τῆς ξηρότητος τὴν ἀστραπὴν παρίστησι. Στράτων ϑερμοῦ ψυχρῷ παρείξαν- 1s τος, ὅταν ἐχβιασϑὲν τύχῃ, τὰ τοιαῦτα γίνεσϑαι, βροντὴν μὲν ἀπορρήξει, φάει δ᾽ ἀστραπήν, τάχει δὲ χεραυνόν, mpr- στῆρας δὲ xal τυφῶνας τῷ πλεονασμιῷ τῷ τῆς ὕλης, ἣν ἑχάτερος αὐτῶν Ὁ ἐφέλχεται, ϑερμοτέραν μὲν 6 πρηστήρ, παχυτέραν δὲ ὃ τυφών. Περὶ νεφῶν ὁμίχλης ὑετῶν δρόσου χιόνος πάχνης χαλάζης. DN6. 25 ᾿Αναξιμένης νέφη μὲν γίνεσϑαι παχυνϑέντος ἐπὶ πλεῖον τοῦ ἀέρος, μᾶλλον δ᾽ ἐπισυναχϑέντος ἐχϑλίβεσϑαι τοὺς ὄμβρους, χιόνα δὲ ἐπειδὰν τὸ χαταφερόμενον ὕδωρ παγῇ, χάλαζαν 90 δ᾽ ὅταν συμπεριληφϑῇ τι τῷ ὑγρῷ πνευματιχόν. 10 παραβιβάζηται A: corr. Heeren 13 ἐμφάσει A: corr. Heeren 22 ταχυτέραν A: corr. cod. Vaticanus 29 Stobaei codicibus mutilatis assumpsi Io. Damascenum (IV p. 151 Mein.) 29 χιόνα et χάλαζαν sedem mnutarunt cf. infra $ 5 p. 2715 25 et Prol. p. 136 AETII PLAC, III 4 2—5 5 1 PLUTARCHI EPIT. ΤΠ 4. ὃ Μητρόδωρος ἀπὸ τῆς ὑδατώδους 3 ἀναφορᾶς συνίστασϑαι τὰ νέφη. Ὁ δὲ Ἐπίχουρος ἀπὸ τῶν ἀτό- ὃ μων" στρογγυλαίνεσϑαι δὲ τὴν χάλαζαν 5 xal τὸν ὑετὸν ἀπὸ τῆς μαχρᾶς χατα- φορᾶς ὑποπεπλασμένον. t. Περὶ ἴριδος. G 18 Τῶν μεταρσίων παϑῶν τὰ μὲν χαϑ' 3 ἀτόμων G. cf. Stob.: ἀτμῶν (A)BC. ex- cerpta videntur qualia exstant apud Laert. X 99 νέφη γίνεσθαι... παρὰ περιπλοχὰς dÀ- ληλούχων ἀτόμων 4 δὲ om. G 6 ὑποπεπλασμένον recte. AB: ὑποπεπλησ- μένον C [Prol p.37]: ἀποπεπληγμένον in suo exemplari legisse videtur G et coniecit Reiske. ὑποχεχλασμένον Beck, συμπεπιλημέ- vov corrector Voss., compactilem Budaeus. ef. Prol. p. 54 7 de 51-— 9» dixi Prol. p. 60 2 EI 1 Ail STOBAEI ECL. I 31. 30 1 ᾿Αναξαγόρας νέφη piv xal χιόνα παραπλησίως, χάλαζαν δ᾽ ὅταν ἀπὸ τῶν παγέντων νεφῶν προωσϑῇ τινα πρὸς τὴν γῆν ἤδη ταῖς χαταφοραῖς ἀποψυχρούμενα. στρογγυλοῦσϑαι * ἘΞ s Μητρόδωρος ἀπὸ τῆς ὑδατώ- ὅους ἀναφορᾶς ὑπὸ τοῦ ἀέρος συνί- στασϑαι τὰ νέφη. Ξενοφάνης ἀπὸ τῆς τοῦ ἡλίου ϑερμότητος ὡς ἀρχτικῆς αἰτίας τὰν τοῖς μεταρσίοις συμβαίνειν. ἀνελχο- μένου γὰρ ἐχ τῆς ϑαλάττης τοῦ ὑγροῦ τὸ γλυχὺ διὰ τὴν λεπτομέρειαν δια- χρινόμενον νέφη τε συνιστάνειν ὁμιχλού- μενον xal χαταστάζειν ὄμβρους ὑπὸ 15 πιλήσεως xal διατμίζειν τὰ πνεύματα. γράφει γὰρ διαρρήδην’ πηγὴ δ᾽ ἐστὶ ϑάλασσ᾽ ὕδατος. Ἐπίχουρος ἀπὸ τῶν ἀτόμων. στρογγυλαίνεσϑαι τὴν χάλαζαν (xai) Ὁ τὸν δετὸν ἀπὸ τῆς μαχρᾶς χαταφορᾶς ὑποπεπλασμένον. xal πνεῦμα μὲν ἀποτελεῖν παρῶσαν τὰ νέφη, ὄμβρους δὲ διαχέαν, χάλα- Cav δὲ πιλῆσαν, χιόνας δὲ συμπερι- 25 λαβόμενον τι τοῦ ἀερώδους. Περὶ ἴριδος. Τῶν μεταρσίων παϑῶν τὰ μὲν xat 5 στρογγυλοῦται D: correxi. supplet Mei- neke δὲ ἀπὸ τῆς μαχρᾶς καταφορᾶς 1 ἐπὶ τοῦ D: correxi || 9 in ἀπὸ prima littera rubricatori relicta rec. m. ὑπὸ supplevit || 10 xdv τοῖς D: corr. Karsten || 14 νέφη τὸ D: corr. Karsten || 18 fr. 11 Karst. θάλασσα D || 19 ἀτύμων sic D || 20 τὴν ϑάλασσαν τὸν ὑετὸν D || 22 ὑποπεπλάσμενον sic D οἵ, Prol. p. 54. sequitur Ἐμπεδοχλῆς ἔμπτωσιν φωτὸς εἰς νέφος, quod ex c. ὃ 7 delatum est || 23 in- tercidisse Ἀριστοτέλης τὸ ξηρὸν xal καπνῶδές φησι ante πνεῦμα coniecit Karsten (sequitur enim Ar. Didym. fr. 11), at possunt haec Epieurea esse cf. Diog. X 99 νέφη γίνεσθαι ... καὶ παρὰ πιλήσεις ἀέρος xal πνευμάτων συνώσεις. 107 χιόνα... συντελεῖσθαι... ὑπὸ πνεύματος φορᾶς. 24* 212 "me PLUTARCHI EPIT. III 5 ὑπόστασιν γίνεται οἷον ὄμβρος χάλαζα. τὰ Ob wav ἔμφασιν ἰδίαν οὐχ ἔχοντα ὑπόστασιν: αὐτίχα γοῦν πλεόντων ἡμῶν f, ἤπειρος χινεῖσϑαι δοχεῖ' ἔστιν Ὁ οὖν xxt ἔμφασιν ἣ ἴρις. Πλάτων φησὶ Θαύμαντος αὐτὴν γενεαληγῆσαι τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὸ ϑαυμάσαι ταύτην. Ὅμηρος" ἠύτε πορφυρέην ἶριν ϑνητοῖσι τα- 10 νύσσει. διὸ χαὶ ἐμυϑεύσαντό τινες αὐτὴν ταύ- ρου χεφαλὴν ἔχουσαν ἀναρροφεῖν τοὺς ποταμούς. Πῶς οὖν γίνεται ἶρις; ὁρῶμεν δὴ χατὰ 3 15 γραμμὰς ἢ xav. εὐθείας T, χατὰ χαμ- πύλας ἢ κατ᾽ ἀναχλωμένας, γραμμὰς [ἀδήλους] λόγῳ ϑεωρητὰς καὶ ἀσωμά- touc. χατὰ μὲν οὖν εὐθείας ὁρῶμεν τὰ 4 ἐν ἀέρι χαὶ τὰ διὰ τῶν λίϑων τῶν διαυ- 20 γῶν xal χεράτων, λεπτομερῇ γὰρ ταῦτα πάντα. χαμπύλας δὲ γραμμὰς καϑ' ὕδατος βλέπομεν γινομένας. χάμπτεται γὰρ ἢ ὄψις βίᾳ διὰ τὴν πυχνοτέραν τοῦ ὕδατος ὕλην" διὸ xal τὴν χώπην 25 ἐν τῇ ϑαλάσσῃ μαχρόϑεν χαμπτομένην δρῶμεν. τρίτος τρόπος τοῦ βλέπειν τὰ ἀναχλώμενα ὡς τὰ χατοπτριχά" ἔστιν οὖν τὸ τῆς ἴριδος πάϑος τοιοῦ- τον. δεῖ γὰρ ἐπινοῆσαι τὴν ὑγρὰν 30 ἀναϑυμίασιν εἰς νέφος μεταβάλλουσαν, εἶτα ἐχ τούτου χατὰ βραχὺ εἰς μιχρὰς ῥανίδας νοτιζούσας. ὅταν οὖν 6 ἥλιος γένηται εἰς δυσμάς, ἀνάγχη πᾶσα lpw ἄντιχρυς ἡλίου φαίνεσθαι" τότε ἢ ὄψις 35 προσπεσοῦσα ταῖς ῥανίσιν ἀναχλᾶται, 6 φησὶν ἐκ B || ϑαύματος AB: recte C cf. Plat. Theaet. p. 1555 || 8 Ὅμηρος P 547 || 11 τινες Pythagoreos intellegit Lobeck Aglaoph. 895, o. sed distat Ael. V 4 IV 17 || 14 οὖν AB: γοῦν C || 17 ἀδήλους delevi || 27. dvax- τώμενα A || 31 dx τούτου ἃ: dx τοῦ (A)C: om. B || 33 εἰς δυσμάς (A)BC: ἐν δυσμῇ G || πᾶσα AB: πᾶσαν GC || 34 τότε G: ὅτε (A)BC AETII PLAC. III 5 1—6 6 βλέπομεν. STOBAEI ECL. I 30 1 ὑπόστασιν γίνεται otov ὄμβρος χάλαζα, τὰ δὲ χατ᾽ ἔμφασιν ἰδίαν οὐχ ἔχοντα ὑπόστασιν. αὐτίχα γοῦν πλεόντων ἡμῶν T, ἤπειρος χινεῖσϑαι δοχεῖ. ἔστιν οὖν xav ἔμφασιν ἣ ἴρις. 2 Πλάτων φησὶ Θαύμαντος αὐτὴν γενεαληγῆσαι τοὺς ἀνϑρώπους διὰ τὸ ϑαυμάσαι ταύτην. Ὅμηρος ἠύτε πορφυρέην νεφέλην ϑνητοῖσι τανύσσει. 10 xai ἐμυϑεύσαντό τινες αὐτὴν ταύρου χεφαλὴν ἔχουσαν ἀναρροφεῖν τοὺς πο- ταμούς. Πῶς οὖν γίνεται; ὁρῶμεν δὴ κατὰ γραμμὰς ἢ χατ᾽ εὐθείας ἢ χατὰ χαμ- 15 πύλας ἢ xav ἀναχλωμένας, Ἰραμμὰς δὲ λόγῳ ϑεωρητὰς xal ἀσωμάτους. κατὰ μὲν οὖν εὐϑείας ὁρῶμεν τὰ ἐν ἀέρι καὶ τὰ διὰ τῶν λίϑων τῶν διαυ- γῶν xal χεράτων, λεπτομερῇ γὰρ 30 ταῦτα πάντα. χαμπύλας δὲ γραμμὰς xal ὕδατος βλέπομεν" χάμπτεται γὰρ $ ὄψις βίᾳ διὰ τὴν πυχνοτέραν τοῦ ὕδατος ὅλην" διὸ xal τὴν χώπην ἐν τῇ ϑαλάσσῃ μαχρόϑεν χαμπτομένην 25 τρίτος τρόπος τοῦ βλέπειν τὰ ἀναχλώμενα ὡς τὰ χατοπτριχά. ἔστιν οὖν τὸ τῆς ἴριδος πάϑος τοιοῦ- τον" δεῖ γὰρ ἐπινοῆσαι τὴν ὑγρὰν ἀναϑυμίασιν εἰς νέφος μεταβάλλουσαν., 30 εἶτα ἐχ τούτου χατὰ βραχὺ εἰς μιχρὰς ῥανίδας νοτιζούσας. ὅταν οὖν ὁ ἥλιος γένηται ἐν δυσμαῖς, ἀνάγχη πᾶσα ἴριν ἄντιχρυς ἡλίου φαίνεσθαι" τότε γὰρ ἢ ὄψις προσπεσοῦσα ταῖς ῥανίσιν ἀνα- 35 1 οἷον γίνεται A: transposuit Heeren 6 ϑαυμαστῶς A: corr. Canter 9 fv F [om. haec C] || νεφέλην F: ἴριν Homerus cf. Plut. || ϑνητῆσι τανύσει F 17 δὲ λέγω vulgo: correxi ex Plut. potuit etiam post λέγω addi λόγῳ 33 πᾶσαν FK: corr. Heeren cf. Io. Gottl. Schneider ecl. phys. I 400 AETII PLAC. HI ὃ 1---}} Log Er as PLUTARCHI EPIT. IIL5 ὥστε γίνεσϑαι τὴν lp. ῥανίδες οὐ σχήματος μορφαί, ἀλλὰ χρώματος. xal ἔχει τὸ μὲν πρῶτον φοινιχοῦν, τὸ δὲ δεύτερον ἁλουργὲς 5 χαὶ πορφυροῦν, τὸ δὲ τρίτον χυανοῦν χαὶ πράσινον. μήποτε τὸ μὲν φοινιχοῦν, ὅτι f, λαμπρότης τοῦ ἡλίου προσπεσοῦσα "xal ἢ ἀχραιφνὴς λαμπη- δὼν ἀναχλωμένη ἐρυϑρὸν ποιεῖ χαὶ 10 φοινιχοῦν τὸ χρῶμα" τὸ δὲ δεύτερον μέρος ἐπιϑολούμενον χαὶ ἐχλυόμενον μᾶλλον τῆς λαμπηδόνος διὰ τὰς ῥανί- ὃας ἀλουγρές" ἄνεσις γὰρ τοῦ ἐρυϑροῦ τοῦτο. ἔτι δὲ μᾶλλον ἐπιϑολούμενον ιὸ τὸ δρησίζον εἰς τὸ πράσινον μετα- βάλλει. ἔστιν οὖν τοῦτο δοχιμάσαι δὲ ἔργων" εἰ γάρ τις ἄντιχρυς τῶν ἡλίου ἀχτίνων λάβη, ὕδωρ xal πυτίσῃ, αἱ « δὲ ῥανίδες ἀνάχλασιν πρὸς τὸν ἥλιον x λάβωσιν, εὑρήσει ἐγγιγνομένην ἴριν" xal οἱ ὀφθαλμιῶντες δὲ τοῦτο πάσχου- σιν, ὅταν εἰς τὸν λύχνον ἀποβλέψωσιν. ᾿Αναξιμένης lpw γίνεσϑαι xav 10 αὐγασμὸν ἡλίου πρὸς νέφει πυχνῷ xal 85. παχεῖ xai μέλανι παρὰ τὸ μὴ δύνα- σϑαι τὰς ἀχτῖνας εἰς τὸ πέραν δια- χόπτειν ἐπισυνισταμένας αὐτῷ. 'Avataqópac ἀνάχλασιν ἀπὸ νέ- 11 ous πυχνοῦ τῆς ἡλιαχῆς περιφεγγείας, 2 μορφαί G: μορφή (A)BC || 5 χυα- νοῦν (ὃ: χυάνεον (A)BC | 6 μήποτε G: μή- ποτ᾿ οὖν (A)BC || IO φοινιχοῦν G: φοινί- xto» (A)BC || 14 μᾶλλον GB: πάλιν (A)C cf. Prol. p.35 || 15 δροσίζον G: διορίζον (A)BC mire consentientes cum Stob, || 15 τὸ post εἰς om. B || 17 ἄντιχρυς AB: ἀντιχρύ Ο | 11 τοῦ ἡλίου om. ἀχτένων G || 18 πιτύσει AB cf. G: πτύσῃ C: correxi || 20 ἐγγιγνομένην G: γινομένην (A)BC || 24 ἀνταυγαυσμὸν G, sed cf. Schol. Arat. p. 136, 40 B. ἡνίχα àv ἐπιπέσωσιν αἱ τοῦ ἡλίου αὐγαὶ εἰς παχὺν xai πυχνὸν ἀέρα cf. Prol. p. 231. 137 || 26 δια- κόπτειν GAB: διαχόψαι C || 29 περιφεγ- iac AB εἰσὶ δὲ αἱ 7 χλᾶται, ὥστε γίγνεσθαι τὴν ἴριν. ὃ χυανοῦν xal πράσινον. 9 βάλλει. 313 STOBAEI ECL. I 30 1 εἰσὶ δὲ αἱ ῥανίδες οὐ σχήματος μορφαί, ἀλλὰ χρώματος. χαὶ ἔχει τὸ μὲν πρῶτον φοινιχοῦν, τὸ δὲ δεύτερον ἁλουργὲς xat πορφυροῦν, τὸ δὲ τρίτον 5 μήποτε τὸ φοινίχινον, ὅτι ἢ λαμπρότης τοῦ ἡλίου προσπεσοῦσα xal ἢ λαμπηδὼν dxpat- φνὴς ἀναχλωμένη ἐρυϑρὼν ποιεῖ xai φοινίχειον χρῶμα" τὸ δεύτερον μέρος vw ἐπιϑολούμενον xal ἐχχαιόμενην μᾶλλον τῆς λαμπηδόνος διὰ τὰς ὑῥανίδας ἄλουργέξ.ἁ. . . 4 « ὁ on τὸ ὃροσίζωον εἰς τὸ πράσινον μετα- 10 ἔστι δὲ τοῦτο δοχιμάσαι OC ἔργων" εἰ γάρ τις ἀντιχρὺ στὰς τοῦ ἡλίου λάβῃ ὕδωρ xai πυτίσῃ. αἱ δὲ ῥανίδες ἀνάχλασιν πρὸς τὸν ἥλιον λάβωσιν. εὑρήσει γινομένην ἴριν. : xal οἱ ὀφϑαλμιῶντες δὲ τοῦτο πάσχου- σιν, ὅταν εἰς τὸν λύχνον ἀποβλέψωσιν. * J χρώματος μορφαὶ ἀλλὰ σχήματος F: corr. Heeren || ὃ μήποτε F: μήποτ᾽ οὖν ex Plut. vulg. addidit Heeren || 7 τὸ gotvíxtvov F : τὸ μὲν φοινίχεον Heeren || 10 φοινίχειον F: φοινίχεον Heeren: φοινιχοῦν ut antea Meineke || c6 δὲ Heeren || 123. 14 intercidit versus quem ex Plut. expleas || 15 διορίζον F casu con- sentiens cum Plut. codd. || 16 διορίσαι F mendoso verbo huc ex superiore versu translato: restitui Plutareheum δοχιμάσαι |] διεῖργον F: corr. Heeren || 15 πυτίσοι F: cor- rexi. vulgo πτύσῃ. εἰ eum coniunctivo noli mutare || 20 εὕρη εἰς γινομένην F: fortasse latet εὑρήσει ἐγγινομένην. vulgo εὑρήσει εἰσ- Ἰυγνομένην [sie] || 21 τὴν ante ἴριν invito co- dice Heeren 314 AETII PLAC. IIL 5 1,12 6. 721.2 PLUTARCHI EPIT. III 5. 6. χαταντιχρὺ δὲ τοῦ χατοπτρίζοντος αὐτὴν ἀστέρος διὰ παντὸς ἵστασϑαι. παραπλησίως δὲ αἰτιολογεῖται τὰ χα- λούμενα παρήλια, γινόμενα δὲ χατὰ $ τὸν Πόντον. Μητρόδωρος ὅταν διὰ νεφῶν 12 ἥλιος διαλάμψῃ, τὸ μὲν νέφος χυανί- ζειν, τὴν δ᾽ αὐγὴν ἐρυϑραίνεσϑαι. €. Περὶ ῥάβδων. 1) Τὰ χατὰ τὰς ῥάβδους xal ἀνϑη- λίους συμβαίνοντα μίξει τῆς ὑποστά- σεως χαὶ ἐμφάσεως ὑπάρχει, τῶν μὲν νεφῶν ὁρωμένων, οὐ xat' οἰχεῖον δὲ χρῶμα, ἀλλ᾽ ἕτερον ὅπερ χατὰ ἔμφασιν 15 φαίνεται. ἐν δὲ τούτοις πᾶσι τά τε χατὰ φύσιν χαὶ τὰ ἐπίχτητα ὅμοια συμβαίνει πάϑη. ζ. Περὶ ἀνέμων. G 19 ᾿λναξίμανδρος ἄνεμον εἶναι ῥύσιν : ἀέρος τῶν λεπτοτάτων ἐν αὐτῷ xal δγροτάτων ὑπὸ τοῦ ἡλίου χινουμένων ἢ τηχομένων. Οἱ Στωιχοὶ πᾶν πνεῦμα ἀέρος 2 εἶναι ῥύσιν, ταῖς τῶν τόπων δὲ πα- 30 ραλλαγαῖς τὰς ἐπωνυμίας παραλλάττου- σαν" οἷον τὸν ἀπὸ τοῦ ζόφου xal τῆς 2 αὐτὴν (scil, ἴριν] AB: αὐτὸν C: αὐτὸ sc. νέφος coniecerat Reiske || 3. αἰτιολογεῖται AB cf. I1 2 5 et schol, Arat. p. 137, 4B. (Prol. p. 231]: φυσιολογεῖται C || 5 τὸν om. B. Πόν- τον cf. Arist. meteor. III 2 p. 3722 15 | 7 à ἥλιος B || 9 de hoc capite dixi Prol. p. 60 || 12 ὑπάρχει B: ὑπάρχειν AC || 14 κατὰ ἔμφασιν B cf. ὁ. 5 1: χατὰ τὴν ἔμφασιν (A)C || 16 τὰ ἐπίχτητα AB: xav ἐπίχτησιν C || scribe ὁμοίως aut ὅμοια elvat || 20—22 τὴν λεπτοτάτην — ὑγροτάτην --- κινουμένην 7, τηχομένην B || 25 παραλλάττουσαν C: παραλλάττουσιν (A)B || 26 τὸν G: om. (A)BC || ἀπὸ τε ζόφου B "TESTIMONIA PLUTARCHI 7 | Achill. p. 157 & Ava&(pavópos τοί- vov ῥύσιν ἀέρος τὸν ἄνεμον εἶπε, STOBAEI ECL. I 32 Περὶ ἀνέμων. AETII PLAC. III 7 2—4 81 PLUTARCHI EPIT. III 7. 8 δύσεως ζέφυρον, τὸν (δὲ) ἀπὸ τῆς dva- τολῆς χαὶ τοῦ ἡλίου ἀπηλιώτην, τὸν δὲ ἀπὸ τῶν ἄρχτων βορέαν, τὸν δὲ ἀπὸ τῶν νοτίων λίβα. δ Μητρόδωρως ὑδατώδους ἀναϑυ- μιάσεως διὰ τὴν ἡλιαχὴν ἔχχαυσιν γίνεσϑαι ὁρμὴν πνευμάτων T ϑείων- τοὺς δὲ ἐτησίας πνεῖν τοῦ πρὸς ταῖς ἄρχτοις παχυνθϑέντος ἀέρος ὑὕποχω- 10 ροῦντι τῷ ἡλίῳ xarà τὴν ϑερινὴν τροπὴν ἐπισυρρέοντος. 7. Περὶ χειμῶνος xal ϑέρους. 680 Ἐμπεδοχλῆς καὶ οἱ Στωιχοὶ χειμῶνα μὲν γίνεσϑαι τοῦ ἀέρος ἐπι- 15xpatoüvtog τῇ πυχνώσει xal εἰς τὸ ἀνωτέρω βιαζομένου, ϑερείαν δὲ τοῦ 1 τὸν G: om. (A)BC || δὲ addidi || 2 xai GC: om. AB [| δὲ v. 2et 3 om. G || ὃ βορέαν GAB : εἶναι βορέαν C || 5 ἐξ ὑδατώδους B || 1 ϑείων corruptum. Beck tentat ϑοῶν vel πνευματώδη, Reiske ὁμοίαν. veri similius scribes ϑερμῶν vel ἀϑρόων cf. Laert. X 104. [Arist] d. mund. p. 3945 8 || 8 ἐτησίας G(A)C: ἐτη- σίους B || πρὸς ταῖς GB: πρὸς τοῖς (A)C || 11 ἐπισυρρέοντας (A)BC: correxi || 16 ϑε- ρείαν (A)BC: ϑέρος G et mrg. C pr. man. cf. Prol. p. 37 ''ESTIMONIA PLUTARCHI 7 3 Achill. 1. c. τινὲς δὲ ἀναϑυμίασιν ἀέρος. 4 1 315 o — BÀI À ' STOBAEI ECL. 132 8:4? ᾿Αριστοτέλης τῆς ξηρᾶς dvalv- μιάσεως τὴν πρώτην ἀναφοράν: γί- νεσϑαι δέ mote τῇ ξηρᾷ πρὸς τὴν ὑγρὰν μῖξιν. πνεῦμα μὲν ἐχ πολλῶν συνιουσῶν ἀναϑυμιάσεων, τὸν γὰρ 5 ἄνεμον μὲν εἶναι ξηρᾶς ἀναδόσεως πλῆϑος χινούμενον περὶ γῆν" τοὺς δ᾽ ἐχνεφίας ἀνέμους, ὅταν ἀϑρόον xai πυχνὸν φερόμενον εἰς ἑαυτὸ τὸ πλέον ἀναλύσῃ τοῦ νέφους τῇ σφοδρότητι τὸ τῆς ῥύμης. τὸ γὰρ τάχος τῆς ἐχ- χρίσεως ποιεῖν τὴν τοῦ πνεύματος ἰσχύν. Ἐμπεδοχλῆς καὶ οἱ Στωιχοὶ χειμῶνα μὲν γίνεσϑαι τοῦ ἀέρος ἐπι- 15 χρατοῦντος τῇ πυχνώσει εἰς τὸ ἀνω- τέρω βιαζομένου. ϑερείαν δὲ τοῦ | cum ventorum origo v. 7 iteretur, Aétii et Arii Didymi excerpta coaluisse puto. certe τὸν γὰρ ἄνεμον μὲν non recte cum antecedentibus coniungitur. accedit quod venti definitio accurate descripta est ex meteorol. II 4 p. 3613 30 et ἐχνεφίας ex II] p.3705 7, quem locum excerpta Arii fr. 12 continuant. cf. Prol. p. 75? ἢ περὶ F cf. Arist, l. c. p. 961231: ἐπὶ C 14 $1 in c. 8 περὶ χρόνου servatur 10 πυρός, ὅταν εἰς τὸ χατωτέρω βιά- ζηται. Περιγεγραμμένων δέ μοι τῶν με- ταρσίων ἐφοδευϑήσεται χαὶ τὰ πρόσ- 5 γεια. θ. Περὶ γῆς. 681 E XV 551—5 Θαλῆς καὶ οἱ ἀπ᾽ αὐτοῦ μίαν εἶναι τὴν γῆν. Ἱχέτης 6 ΠΠυϑαγόρειος δύο, ταύτην χαὶ τὴν ἀντίχϑονα. Οἱ Στωιχοὶ τὴν γῆν μίαν καὶ πεπερασμένην. Ξενοφάνης ix τοῦ χατωτέρω μέ- 15 peus εἰς ἄπειρον [μέρος] ἐρριζῶσϑαι, ἐξ ἀέρος δὲ χαὶ πυρὸς συμπαγῆναι. Μητρόδωρος τὴν μὲν γῆν ὑπό- στασιν εἶναι χαὶ τρύγα τοῦ ὕδατος, τὸν δὲ ἥλιον τοῦ ἀέρος. 10 s: τ, Περὶ σχήματος γῆς. G82 E XV 56 1—5 Θαλῆς xai οἱ Στωιχοὶ xal ot ἀπ᾽ αὐτῶν σφαιροειδῆ τὴν γῆν. ᾿Αναξίμανδρος λίϑῳ χίονι τὴν γὴν a5 προσφερῆ " τῶν ἐπιπέδων * ** "^ 1 βιάζηται ΒΟ: βιάζεται GA || ὃ de $ 2 cf. Prol. p. 60. 133 |] προγεγραμμένων Reiske || 6 περὶ γῆς EG: περὶ γῆς xal τίς ἡ ταύτης οὐσία χαὶ πόσαι ΑΒ : περὶ γῆς καὶ τίς ἡ οὐσία αὑτῆς καὶ πόση C || 8 de $ 1 cf. Prol. p.181 || 10 οἰχέτης Ο cf. E[cro] || αὐτὴν E || 12 μίαν εἶναι πεπερασμένην C sed elvat rubrica deletum || 14 de $ 4 cf. Prol. p. 140 || χατωτέρω B: χάτω C: χατωτέρου (A) || 15 μέρος EAB: βάϑος C: delevi cf. 11 2 et Arist. d. cael, II 13 p. 294221 || 16 ἐξ ἀέρος xtA. Xenocrati tribuenda coniecerat Brandis, at cf. Ritter I 479, Zeller I* 4975 || παγῆναι E || 20 γῆς om. A ind. || 22 xai οἱ ἀπ᾿ αὐτῶν om. E: θαλῆς xal οἱ ἀπ᾿ αὐτοῦ G || 24 λίϑῳ xlow sic EG(A)BC cf. Prol. p. 133. 218 [| τὴν γῆν Ο: τῇ γῇ AB om. E cf. G || 25. de lacuna explenda cf. Prol. p. 219 — τὸ AETII PLAC. III 8 1. 2 9.1-- 101.2 PLUTARCHI EPIT. II x. 9. 1Ó. — STOBAEI ECL I8 4» 33. 24 πυρός, ὅταν εἰς τὸ χατωτέρω βιά- errat. Περὶ γῆς εἰ μία xal πεπε- ρασμένη xal ποίου μεγέϑους. Περὶ σχήματος γῆς. δ 1 χατώτερον Α: corr. Meineke 3 εἰ μία xal πεπερασμένη refertur ad. ΠῚ 9 3. 4. caput περὶ μεγέϑους γῆς inter c. 9 et 10 omissum est a Plutarcho. cf. Prol. p. 62 AETII PLAC III 10 3—5 11 1—4 12 1.2 — M — PLUTARCHI EPIT. III 10. 11. 12 ᾿Αναξιμένης τραπεζοειδῇ. Λεύχιππος τυμπανοειδῇ. Δημόχριτος δισχοειδῇ μὲν τῷ πλάτει, χοίλην δὲ τῷ μέσῳ. $5 τα. [lepi ϑέσεως γῆς. G 88 E XV 51 1—4 Ot ἀπὸ Θάλεω τὴν γῆν μέσην. Ξενοφάνης πρώτην, εἰς ἄπειρον γὰρ ἐρριζῶσθϑαι. 1» Φιλόλαος 6 [Πυϑαγόρειος τὸ μὲν πῦρ μέσον (τοῦτο γὰρ εἶναι τοῦ παν- τὸς ἑστίαν), δευτέραν δὲ τὴν ἀντί- χϑονα, τρίτην δὲ τὴν οἰχουμένην γῆν ἐξ ἐναντίας χειμένην τε xal περιφερο- 1ὸ μένην τῇ ἀντίχϑονι" παρ ὃ xal μὴ ὁρᾶσϑαι ὑπὸ τῶν ἐν τῇδε τοὺς ἐν ἐχείνῃ. Παρμενίδης πρῶτος ἀφώρισε τῆς γῆς τοὺς οἰχουμένους τόπους ὑπὸ ταῖς 0 δυσὶ ζώναις ταῖς τροπιχαῖς. ιβ. Περὶ ἐγκλίσε oc γῆς- Λεύχιππος παρεχπεσεῖν τὴν γῆν εἰς τὰ μεσημβρινὰ μέρη διὰ τὴν ἐν τοῖς μεσημβρινοῖς ἀραιότητα, ἅτε δὴ 25 πεπηγότων τῶν βορείων διὰ τὸ χατ- εψῦχϑαι τοῖς χρυμοῖς, τῶν δὲ ἀντι- ϑέτων πεπυρωμένων. Δημόκριτος διὰ τὸ ἀσϑενέστερον εἶναι τὸ μεσημβρινὸν τοῦ περιέχοντος, 3) αὐξομένην τὴν γῆν χατὰ τοῦτο ἐγχλι- Üzvat τὰ γὰρ βόρεια ἄχρατα. τὰ δὲ μεσημβρινὰ χέχραται" ὅϑεν χατὰ τοῦτο 3 piv om. E || 4 τῷ μέσῳ E cf. G: τὸ μέσον (A)BC || 5 γῆς G(A)BC: τῆς γῆς E || 7 de $ 1 cf. Prol. p. 133 |, 9 γὰρ E: om. G(A)BC || 13 τὴν οἰχουμένην γὴν E[cr6]: τὴν οἰκουμένην G: ἣν οἰχοῦμεν γῆν (A)BC || 16 ὑπὸ ταῖς A || iv ante τῇδε om. B || 13 $4 pertinet ad c. 14, quo relegavit Beck. cf. Prol. p. 62: testantur falsum ordinem EG(A)BC |! 21 intercidit hoc c. in EG servato tamen titulo in E cf. Prol. p. 7 || 30 αὐξανομένην B 3 1 5 1 2 3 STOBAEI ECLOG. I 33 Περὶ ϑέσεως αὐτῆς. 911 313 ΔΕΤΙ PLAC. III 122 13 1—4 14 1 PLUTARCHI EPIT. III 12. 13. i4 βεβάρηται, ὅπου περισσή ἐστι τοῖς χαρποῖς xai τῇ αὔξῃ- ἢ. Περὶ χινήσεως γῆς. 6 84 E XV 581—4 5 Οἱ μὲν ἄλλοι μένειν τὴν Tv. Φιλόλαος δὲ 6 Πυϑαγόρειος χύ- 2 χλῳ περιφέρεσθαι περὶ τὸ πῦρ χατὰ χύχλον λοξὸν ὁμοιοτρόπως ἡλίῳ χαὶ σελήνῃ. 10 Ἡραχλείδης ὁ Ποντιχὸς xai "Ex- 3 φαντος 6 Πυϑαγόρειος χινοῦσι μὲν τὴν γῆν, οὐ μήν γε μεταβατιχῶς, ἀλλὰ τρεπτιχῶς, τροχοῦ δίκην ἐνηξονισμένην, ἀπὸ δυσμῶν ἐπ᾽ ἀνατολὰς περὶ τὸ 15 ἴδιον αὐτῆς χέντρον. Δημόχριτος xat' ἀρχὰς μὲν πλά- 4 ζεσϑαι τὴν γὴν διά τε μιχρότητα χαὶ χουφότητα, πυχνωϑεῖσαν δὲ τῷ χρόνῳ xal βαρυνϑεῖσαν χαταστῆναι. x15. Περὶ διαιρέσεως γῆς. G 85 Πυϑαγόρας τὴν γῆν ἀναλόγως τῇ 1 τοῦ παντὸς σφαίρᾳ διῃρῆσϑαι εἰς πέντε ζώνας, ἀρχτιχὴν ἀνταρχτιχὴν ϑερινὴν 2 αὔξῃ ΑΒ: αὐξήσει C || 3 inscripsit περὶ ἐγχλίσεως γῆς E cf. Prol. p. 7 || 8 x5- «Aou λοξοῦ E(A)BC: corr. Reiske. de re cf. Schiaparelli i precursori di Copern. p.5!! || 12 ἀλλὰ τρεπτιχῶς E[cpro]: ἀλλὰ τροπιχῶς E [vulg. ante Gaisf.]: om. (A)BC || 13 τροχοῦ EABC: τροχοῦ δὲ vulgo || ἐνιζωνισμένην A: ἑνιζομένην C: ivt spatio iv. litt. relieto B: ἐν ἄξονι στρεφομένην E: correxit Reiske cf. Prol. p. 8 || 16 Δημόχριτος om., sed φησὶν ὁ δημόχριτος post γῆν v. 17 collocant (A)BC: restitui ex E || 1T κουφότητα xal μιχρότητα B |. 20 addunt titulo xal πόσαι εἰσὶν αὐτῆς ζῶ- vat Α ind., B [item transposito αὐτῆς post ζῶναι A context.]: πόσαι [om. xal] αὐτῆς εἰσι ζῶναι C: supplemento caret G 11 21 de Aétii fide cf. Prol. p. 181 || παντὸς G: παντὸς οὐ- ρανοῦ (A)BC 1 23 ἀρχτιχὴν ἀνταρχτιχὴν G: om. ἀνταρχτιχὴν AB: post χειμερινήν trans- ponit C. sed hoc loco aequales zonae binae l STOBAEI ECL. I 35 Πότερα μένει ἢ γῆ ἢ χινεῖται. AETII PLAC. Ifl 141 15 1—5 PLUTARCHI EPIT. IIT 14. 15 χειμερινὴν ἰσημερινήν, ὧν ἢ T μέση τὸ μέσον τῆς γῆς ὁρίζει map αὐτὸ τοῦτο διαχεχαυμένη χαλουμένη" ἢ δὲ οἰχητή ἐστιν [ἢ μέση τῆς ϑερινῆς xai s χειμερινῆς] εὔχρατός τις οὖσα * * * " i. Περὶ σεισμῶν γῆς. 6 86 Θαλῆς μὲν χαὶ Δημόχριτος ὕδατι τὴν αἰτίαν τῶν σεισμῶν προσά- 10 πτουσιν. Οἱ δὲ Στωιχοί φασι" σεισμός ἐστι τὸ ἐν τῇ γῇ ὑγρὸν εἰς ἀέρα δια- κρινόμενον xal ἐχπῖπτον. ᾿λναξιμέν gs ξηρότητα xal ὑγρό- ιότητα τῆς γῆς αἰτίαν τῶν σεισμῶν, ὧν τὴν uiv αὐχμοὶ γεννῶσι, τὴν δὲ ἐπομβρίαι. ᾿Αναξαγόρας ἀέρος ὑποδύσει τῇ μὲν πυχνότητι τῆς ἐπιφανείας προσ- 30 πίπτοντος, τῷ δὲ ἔχχρισιν λαβεῖν μὴ δύνασϑαι τρόμῳ τὸ περιέχον χραδαί- γοντος. ᾿Αριστοτέλης διὰ τὴν τοῦ ψυχροῦ πανταχόϑεν ἀντιπερίστασιν χάτωϑεν comprehenduntur (aliter ΠῚ 12), quas 'singu- laris numerus copulatas significat cf. v. 3 || 1 ἰσημερινὴν χειμερινὴν desiderabat Reiske || μέση G(A)BC: scribendum videtur μὲν quod utique desideratur || 3 ἡ δὲ sc. ϑερινὴ xal γειμερινὴ || 4 οἰκητή GAB : οἰχητήριον C || ἡ μέση --- χειμερινῆς glossema iudico ad ἡ μὲν v. 1 (inde hoc in μέση corruptum arbitror) adscriptum || 5 intereidit sententia talis: ἡ δὲ ἀρχτιχὴ xal ἀνταρχτιχὴ ἀοίχητός ἐστιν ὑπὸ χρύους, recte hue rettulit Beck c. 114 οἵ, Prol. p. 62 || 14 de $3 cf. Prol. p. 137 || xal ἀραίοτητα (A)BC. corr. Galeni Char- teriana cf. Arist. meteor. III 7 p. 365^6, 21 || 18 de 8 4 cf. Prol. p. 139 [| 18 ὑποδύσει ABC: ἀποδύσει ante Reiskeum || 20 τὸ δὲ A | ἔχχρισιν οἵ, Aristot, meteor. III 1 p. 37053 || 21 χραδαίνοντος C: χραδαίνεσθαι B: χερδαί- νεσϑαι Α || 23 $ 5 iusto brevius excerpta. post ψυχροῦ Reiske τῷ πυρὶ vel τῷ ϑερμῷ desiderat STOBAET ECL. 1 36 [33] πρὶ σεισμῶν γῆς. 310 80 -: PLUTARCHI EPIT. ΠΕ 15 xal ἄνωϑεν αὐτῇ περιστάντος " τὸ γὰρ ϑερμὸν ἀνωτέρω γενέσϑαι σπεύδει ἅτε δὴ χοῦφον ὄν: διὰ τοῦτο ἐν ἀπολήψει γινομένης τῆς ξηρᾶς ἀναϑυμιάσεως τῇ 5 σφηνώσει xal τοῖς ἀνθελιγμοῖς διατα- ράττεσϑαι. Μητρόδωρος μηδὲν ἐν τῷ οἰχείῳ τόπῳ σῶμα κχινεῖσϑαι, εἰ μή τις προώσειεν ἢ χαϑελχύσειε κατ᾽ ἐνέρ- 1 γειαν" διὸ μηδὲ τὴν τῆν ἅτε δὴ χειμένην φυσιχῶς χινεῖσϑαι, τόπους δέ τινας αὐτῆς νοστεῖν T τοῖς ἄλλοις. Παρμενίδης Δημόχριτος διὰ τὸ πανταχόϑεν ἴσον ἀφεστῶσαν μένειν 15 ἐπὶ τῆς ἰσορροπίας οὐχ ἔχουσαν αἰ- τίαν δ ἣν δεῦρο μᾶλλον ἢ ἐχεῖσε ῥέψειεν ἄν, διὰ τοῦτο μόνον μὲν xpa- δαίνεσϑαι, μὴ χινεῖσϑαι δέ. ᾿Αναξιμένης διὰ τὸ πλάτος ἐπο- 8 "0 χεῖσϑαι τῷ ἀέρι. Οἱ δέ φασιν ἐφ᾽ ὕδατος, χαϑάπερ 9 τὰ πλαταμώδη xal σανιδώδη ἐπὶ τῶν ὑδάτων" διὰ τοῦτο χινεῖσϑαι. AETII PLAC. III 15 5—10 STOBAEI ECL. I 36 [32] Πλάτων πάσης μὲν χινήσεως 8610 Πλάτων πάσης χινήσεως ἕξ elvat 25 εἶναι περιστάσεις, ἄνω xal χάτω, ἐπὶ τὰ δεξιὰ xal ϑάτερα. ἔμπροσϑεν xal ὄπισϑεν. κατ᾽ οὐδεμίαν δὲ τούτων ἐν- δέχεσϑαι τὴν γῆν κινεῖσϑαι, * ἐν τῷ πανταχόϑεν χατωτάτω χειμένην μένειν 80 μὲν ἀχίνητον μηδὲν ἔχουσαν ἐξαίρετον | αὐτῇ (A)BC scil. τῇ γῇ: αὐτοῦ G: αὐτῷ Reiske || 3 ἀπολήψει AC ef. Laert. X 105: ἀπολείψει GBC || 5 ἀντελιγμοῖς G(A)BC || 9 προώσειεν Duebner: προσώσειεν (A)BC || 12 vo- στεῖν C: νοσεῖν AB: utique scribendum bzovo- στεῖν ut Arist, met. II 7 p. 3655^12. Diogen. II 9 alii. aliud mendum latet in τοῖς ἄλλοις. ten- tavi τῷ σάλῳ cf. infra p. 38122 || 13 de $ 7 cf. Prol. p. 142 || 16 ἐχεῖ Β΄ 19 de $ 8 cf. Prol. p.136 ||21 ἐφ᾽ ὕδατος scil. ἐπογεῖσϑαι | 22 πλα- τυμώδη AB cf. Aristot. hist. an. V 16 p. 548226: πλατανώδη C || 23 διὰ τοῦτο χινεῖσϑαι om. B || 25 xat AB: om. Ο 28 post χινεῖσϑαι in Aétio videtur ἀλλ᾽ intercidisse || 29 χατωτάτην( A)BC: correxi, aliter Stob. μένειν piv οὖν Duebner περιστάσεις, ἄνω xal χάτω. ἐπὶ δεξιὰ xal ϑάτερα, πρόσϑεν xal ὄπισϑεν. xav οὐδεμίαν (δὲ) τούτων ἐνδέχεσϑαι τὴν γῆν χινεῖσϑαι." ἐν τῷ πανταχόϑεν 5 ἰσωτάτῳ χειμένην μένειν ἀχίνητον ἅτε δὴ μηδὲν ἔχουσαν ἐξαίρετον l c. περὶ ἀνέμων haec $ vulgo falso attri- buitur 2 xal χαϑ' ἕτερα A: corr. Canter 4 δὲ addidit Heeren 5 post κινεῖσϑαι videtur antiquitus ἀλλ᾽ scriptum fuisse 6 ἰσωτάτῳ non genuinum est cf. Plut. || μένειν μὲν οὖν coni. Heeren AETII PLAC. IIT 15 τὸ. 11. 16 1—4 ————— 3 PLUTARCHI EPIT. III 15. 16 εἰς τὸ ῥέψαι μᾶλλον. τόπους δ᾽ αὐτῆς xav ἀραιότητα σαλεύεσθαι. Ἐπίχουρος ἐνδέχεσθαι μὲν ὑπὸ 11 πάχους ἀέρος τοῦ ὑποχειμένου ὑδα- υ τώδους ὄντος ἀναχρουομένην αὐτὴν xal olov ὑποτυπτομένην χινεῖσϑαι" ἐν- δέχεσϑαι δὲ xal σηραγγώδη τοῖς χα- τωτέρω μέρεσι χαϑεστῶσαν ὑπὸ τοῦ διασπειρομένου πνεύματος εἰς τὰς ἀν- 1 τροειδεῖς χοιλότητας ἐμπίπτοντος σα- λεύεσϑαι. τις. Περὶ ϑαλάσσης πῶς συν- ἔστη xal πῶς ἐστι πιχρά. 6 81 E XV 59 1—6 65 ᾿Αναξίμανδρος τὴν ϑάλασσαν qr- σιν εἶναι τῆς πρώτης ὑγρασίας λείψα- νον, ἧς τὸ μὲν πλεῖον μέρος ἀνεξήρανε τὸ πῦρ, τὸ δὲ ὑπολειφϑὲν διὰ τὴν ἔχχαυσιν μετέβαλεν. 3: ᾿Δναξαγόρας τοῦ xa ἀρχὴν λι- μνάζοντος δγροῦ περιχαέντος ὑπὸ τῆς ἡλιαχῇς περιφορᾶς xal τοῦ Τλιπαροῦ ἐξατμισϑέντος εἰς ἁλυχίδα xal πιχρίαν τὸ λοιπὸν ὑποστῆναι. :. Ἐμπεδοχλῆς ἱδρῶτα τῆς γῆς ὃ ἐχχαιομένης ὑπὸ τοῦ ἡλίου διὰ τὴν ἐπὶ τὸ πλεῖον πίλησιν. ᾿Αντιφῶν ἱδρῶτα τοῦ ϑερμοῦ, ἐξ 4 1 ῥέψαι ΑΒ: ῥέπειν C. cf. ad Stob. || ὃ πά- χοῦς ΑΒ: τοῦ πάχους C: τοῦ transposuit post πάχους Reiske || 4 τοῦ post ἀέρος om. Dueb- ner || 5 αὐτὴν C: δι᾽ αὐτὴν A: ὑπ᾽ αὐτοῦ B || 10 ἐμπίπτοντος ABC: ἐμπίπτοντας vulgo || 13. συνέστηχε A ind. || 17 πλεῖον CEA: πλεῖστον GB || ἐξήρανε B || 19 μετέβαλεν scil. εἰς πιχρόν cf. "Theophrast. phys. op. fr. 23 || 20 ἀρχὰς E || 22 λιπαροῦ susp. Roe- per Philol. VII 635 qui λεπτομεροῦς coniecit. ipse tentabam λεπτοτέρου cf. ΠῚ 4 4 || 26 àx- χαιόμενον B || 21 ἐπὶ τὸ πλεῖον πίλησιν E (πίλω- σιν cF6): ἐπιπόλαιον πλῆσιν AB: ἐπιπόλαιον πλύσιν C, cf. Aristot. meteor. II 3 857» 5. Eusebium reete defendunt Karsten et Zeller || 28 τοῦ E: om. (A)BC 381 STOBAEI ECL. I 36 [32]. 37 ἐς τὸ ῥέψαι μᾶλλον, τόπους δὲ αὐτῆς xat' ἀραιότητα σαλεύεσϑαι. Περὶ ϑαλάττης πῶς συνέστη xal πῶς ἐστι πιχρά. D 81 |] ἐς τὸ ῥέψαι μᾶλλον haud scio an im- merito addubitaverim Prol. p. 54. nam si- militer absolute dictum est ῥέπειν μᾶλλον Arist. d. cael. IV 5 p. 312524 et mech. 233 p. 858221 382 PLUTARCHI EPIT. ΠῚ 16. 17 οὗ τὸ περιληφϑὲν ὑγρὸν ἀπεχρίϑη τῷ χαϑεψηϑῆναι T παραλυχίσασα, ὅπερ ἐπὶ παντὸς ἱδρῶτος συμβαίνει. Μητρόδωρος διὰ τὸ διηϑεῖσθαι 5 διὰ τῆς γῆς μετειληφέναι τοῦ περὶ αὐτὴν πάχους χαϑάπερ τὰ διὰ τῇ ἜΡΟΝ ὑλιζόμενα. Οἱ ἀπὸ Πλάτωνος τοῦ στοιχειώ- üoug ὕδατος τὸ μὲν ἐξ ἀέρος χατὰ 1 περίψυξιν συνιστάμενον γλυχὺ γίνε- σϑαι, τὸ δ᾽ ἀπὸ γῆς χατὰ περίχαυσιν xai ἐχπύρωσιν ἀναϑυμιώμενον ἁλ- μυρόν. vC. Πῶς ἀμπώτιδες γίνονται 15 xal πλήμμυραι. G 88 ᾿Αριστοτέλης Ἡραχλείδης ὑπὸ 1 τοῦ ἡλίου τὰ πλεῖστα τῶν πνευμάτων χινοῦντος xal συμπεριφέροντος" ὑφ᾽ ὧν ἐμβαλλόντων μὲν προωϑουμένην 30 ἀνοιδεῖν τὴν ᾿Ατλαντιχὴν ϑάλασσαν χαὶ χατασχευάζειν τὴν πλήμμυραν, χκατα- ληγόντων δ᾽ ἀντιπερισπωμένην ὗπο- βαίνειν, ὅπερ εἶναι τὴν ἄμπωτιν. 1 περιληφϑὲν Ο: περιλειφϑὲν EAB || ὑπεχρίϑη B || 2 χαϑεψηϑῆναι E: κατεψηϑῆναι (A)BC || παραλυχίσασα EAB: παραχυλίσασα C: ma- ραλυχίσαντα Xylander, παραλυχίσαν corrector Vossiani cf. Prol. p. 82?, debebant certe za- ραλυχισϑῆναι, sed etiam τοῦ ϑερμοῦ vix sa- num est || 4 διὰ τὸ διηϑεῖσϑαι EAB: τὸ διη- ϑεῖσαν C || 14 al ἀμπώτιδες A. || 15 αἱ πλημ- uopat B || 16 ἡραχλείδης AB: ἡράχλειτος C || I? τὰ GB: τὰ γὰρ (A)C || 19 ἐμβαλλόντων €: ἐμβαλόντων (ΑΒ || προωϑουμένων B || 2] χατασχευάζειν G: παρασχευάζειν (AjBC [A] AETII PLAC. μι 16 4--6 11 1.2 EMEN STOBAEI ECL. I 37. 38 [33] Πῶς ἄμπωτις xal πλήμμυραι γίνονται. D A38 ᾿Αριστοτέλης xal Ἡραχλείδης ὑπὸ τοῦ ἡλίου τὰ πλεῖστα τῶν πνευ- μάτων χινοῦντος xal περιφέροντος " 5 ὑφ᾽ ὧν ἐμβαλλόντων μὲν προωϑου- μένην ἀνοιδεῖν τὴν ᾿Ατλαντιχὴν ϑά- λασσαν xal χατασχευάζειν τὴν πλήμ- μυραν, χαταληγόντων δ᾽ ἀντιπερισπω- μένην ὑποβαίνειν, ὅπερ εἶναι τὴν 10 ἄμπωτιν. (Δικαίαρχος) ὃ Μεσσήνιος ἡλίῳ χαὐτὸς τὴν αἰτίαν ἀνατίϑησι, χαϑ᾽ oüc μὲν ἄν τόπους γένηται τῆς γῆς πλημμύροντι τὰ πελάγη, ἐξ ὧν δ᾽ 1» 1 in Stobaeo exstant solae $$ 1 et 5. ce- terae ex Dam. accessere (IV p. 244, 5—245,6 Mein.] || 3 de Aristotele cf. V. Rose Ar. pseud. p. 604 || 5 περιφέροντος AD: vulgo συμπεριφέροντος || 6 piv xal A: xal om. D || 12 ... fjwoc ὁ μεσήνιος tribus litteris pri- mis rubricatori relictis D. apparet nomine oblitterato μεσήνιος in archetypi margine repetitum fuisse. in lemmate explendo in idem incidi, quod Meineke proposuit. Di- eaearchus etiam IV 2 7 et V 1 4 magistrum subsequitur || 15 πλημμυροῦντι D: correxi cf. IV 1 7 et Cobeti Miscell, p. 218. πλημμύρειν AETII PLAC. III 17 2—9 383 — — € ο - PLUTARCHI EPIT. III 17 Πυϑέας ὃ Μασσαλιώτης τῇ πλη- ρώσει τῆς σελήνης τὰς πλημμύρας γίνεσθαι, τῇ δὲ μειώσει τὰς ἀμπώ- τιδας. υ Πλάτων ἐπὶ τὴν αἰώραν φέρεται τῶν ὑδάτων: εἶναι γάρ τινα αἰώραν διά τινος [στομίου] τρήματος περιφέ- ρουσαν παλίρροιαν, ὕφ᾽ ἧς ἀντιχυ- μαίνεσϑαι τὰ πελάγη. Τίμαιος τοὺς ἐμβάλλοντας ποτα- μοὺς εἰς τὴν ᾿Ατλαντιχὴν διὰ τῆς Κελτιχῆς ὀρεινῆς αἰτιᾶται, προωϑοῦν- τας μὲν ταῖς ἐφόδοις [xal πλήμμυραν ποιοῦντας, ὑφέλχοντας δὲ ταῖς ἀνα- 15 παύλαις [xal ἀμπώτιδας χατασχευά- Covca«]. 10 Σέλευχος ὁ μαϑηματιχός, χινῶν χαὶ οὗτος τὴν γῆν, ἀντιχόπτειν αὐτῆς τῇ δίνῃ φησὶ xai τῇ χινήσει τὴν 13» περιστροφὴν τῆς σελήνης" τοῦ δὲ μεταξὺ ἀμφοτέρων τῶν σωμάτων ἀν- τιπερισπωμένου πνεύματος χαὶ ἐμπί- πτοντὴς εἰς τὸ ᾿Ατλαντιχὸν πέλαγος χατὰ λόγον αὐτῷ συγχυχᾶσϑαι τὴν 25 θάλασσαν. ὅ et 6 αἰώραν B: ἑώραν (A)C || φέρεται ABC: φέρεσθαι vulgo 4 στομίου glossema quo genuinum ἐγγείου extrusum est 13 impeditior structura Plutarchi addita- menta χαὶ--- ποιοῦντας et xal χαταταευάζοντας prodit ef. Prol. p.,65 STOBAEI ECL. I 38 [33] dv τύχῃ παραποστὰς ὑποσυνέλχηντι. ταῦτα δὲ συμβαίνειν περὶ τὰς ξῴας xal τὰς μεσημβρινὰς ἐχχλίσεις. 8 Πυϑέας ὃ Μασσαλιώτης τῇ πλὴη- ρώσει τῆς σελήνης χαὶ τῇ μειώσει τὰς Éxatípoo τούτων αἰτίας ἀνατί- ϑησιν. 4 Ποσειδώνιος ὑπὸ μὲν τῆς σε- λήνης χινεῖσϑαι τοὺς ἀνέμους, ὑπὸ δὲ τούτων τὰ πελάγη, ἐν οἷς τὰ προειρημένα γίγνεσϑαι πάϑη. 5. [Πλάτων ἐπὶ τὴν αἰώραν φέρεται τῶν ὑδάτων. εἶναι γάρ τινα φυσιχὴν αἰώραν διά τινος ἐγγείου τρήματος περιφέρουσαν τὴν παλίρροιαν, ὑφ᾽ ἧς ἀντιχυμαίνεσϑαι τὰ πελάγη. 6 Τίμαιος 6 Ταυρομενίτης τοὺς ἐμ- βάλλοντας ποταμοὺς εἰς τὴν ᾿Ατλαν- τιχὴν διὰ τῆς Κελτιχῇς ὀρεινῆς αἰτιᾶ- ται προωϑοῦντας μὲν ταῖς ἐφόδοις. ὑφέλχοντας δὲ ταῖς ἀναπαύλαις. 1 Κράτης 6 γραμματιχὸς τὸν ἀντι- σπασμὸν τῆς θαλάσσης αἰτιᾶται. 8 ᾿Απολλόδωρος ὁ Κερχυραῖος τὰς ἐχ τοῦ ὠχεανοῦ παλιρροίας. 9 Σέλευχος 6 μαϑηματιχὸς ἀντιγε- 15 20 25 ipxob; Κράτητι, χινῶν χαὐτὸς τὴν γῆν, ἀντιχόπτειν αὐτῆς τῷ δίνῳ φησὶ τὴν περιστροφὴν τῆς σελήνης. τοῦ δὲ μεταξὺ ἀμφοτέρων τῶν σω- 30 μάτων ἀντιπερισπωμένου πνεύματος χαὶ ἐμπίπτοντος εἰς τὸ ᾿Ατλαντικὸν πέλαγος χατὰ λόγον οὕτω συγκχυμαί- νεσϑαι τὴν ϑάλασσαν. transitive ap. Orphic. Arg. 492. Philo d. mund. opif. 11 p. 8 et 27 M. itaque frustra Meineke πλημμυρεῖν ποιοῦντι || 1 τύχης D || 2 παρὰ D: περὶ corr. Meineke || 4 χαϑέας ὁ μασαλιήτης D: corr. Gaisford || 33 οὕτω D quod emendare nolui 384 AETII PLAC. ΠῚ 18 IV Prooem. 1 M áÀÁ—n DÀ — HUI ὦ. Ἔ--“ PLUTARCHI EPIT. III 18 IV Prooem. 1 τη. Περὶ ἅλω. ἯἩ δὲ ἅλως οὑτωσὶ ἀποτελεῖται. μεταξὺ τῆς σελήνης ἤ τινος ἄλλου ἄστρου χαὶ τῆς ὄψεως ἀὴρ παχὺς χαὶ Ὁ δμιχλώδης ἵσταται" εἶτα ἐν τούτῳ τῆς ὄψεως χαταχλωμένης xal εὐρυ- νομένης x430' οὕτω τῷ χύχλῳ τοῦ ἄστρου προσπιπτούσης. χατὰ τὴν ἔξω περιφέρειαν χύχλος δοχεῖ περὶ τὸ 1 ἄστρον φαίνεσϑαι [ὃς χύχλος φαινό- μενος ἅλως χαλεῖται, ὅτι ἐστὶν ἅλῳ προσεοιχώς], ἐχεῖ δοχοῦντος τοῦ φά- cpatog γίνεσθαι, ἔνϑα συνέπεσε τὸ πάϑος τῆς ὄψεως. 15 BIBAION TETAPTUN. Περιωδευμένων δὲ τῶν τοῦ χό- σμου μερῶν διαβήσομαι πρὸς τὰ χατὰ μέρος. à. Περὶ Νείλου ἀναβάσεως. G 89 3: Θαλῆς τοὺς ἐτησίας ἀνέμους οἴε- ται πνέοντας τῇ Αἰγύπτῳ ἀντιπροσώ- ποὺς ἐπαίρειν τοῦ Νείλου τὸν ὄγχον - διὰ τὸ τὰς ἐχροὰς αὐτοῦ τῇ παροι- δήσει τοῦ ἀντιπαρήχοντος πελάγους 25 ἀναχόπτεσϑαι. | ἅλω C: ἅλως A: ἅλωνος B || de III 18 cf. Prol. p. 60sq. || οὑτωσὶν C || 8 ὅτι (A)C: ὅ B || 11 ἅλῳ scripsi: ἥλω AB: ἅλως C || προσεοιχώς B: προσεχῶς (A)C. cum sententia ex B restituta δ, Senec. Qu. N. I2: Graeci areas vocaverunt quia fere terendis frugibus destinata loca rotunda sunt. simi- liter coniecerat Reiske: ὅτι ἐστὶν ἅλωτι προσ- φερής. indicavi Plutarchi parenthesin, quia ἐκεῖ---ὄψεως cum φαίνεσϑαι cohaeret || 12 φαν- τάσματος B || 13 ἔνϑα νῦν ἔπεσε τὸ πάχος (A)BC: corr. Reiske || 16 de prooemio cf. Prol. p. 56 || 17 de IV 1 cf. Prol. p. 61. 226 sqq. || 20 ἐτησίας AC: ἐτησίους GB cf. supra p. 317528! 23 παροιδήσει ABC: παρεισδύσει vulgo 1 — STOBAEI ECL. AETII PLAC. IV 13—6 385 UU 077 7 ccs m PLUTARCHI EPTT. IV 1 STOBAEI ECL. Εὐθυμένης ὁ Μασσαλιώτης ix 2 τοῦ ὠχεανοῦ χαὶ τῆς ἔξω ϑαλάσσης Ἰλυχείας χατ αὐτὸν οὔσης νομίζει πληροῦσϑαι τὸν ποταμόν. 5» Avataqópac ix τῆς χιόνος τῆς 5 ἐν τῇ Αἰθιοπία τηχομένης μὲν τῷ ϑέρει, ψυχομένης δὲ τῷ χειμῶνι. Δημόχριτος τῆς χιόνος τῆς ἐν 4 τοῖς πρὸς ἄρχτον μέρεσιν ὑπὸ ϑερι- 1 vde τροπὰς ἀναλυομένης τε xai δια- χεομένης νέφη μὲν ἐχ τῶν ἀτμῶν πιλοῦσϑαι' τούτων ὃὲ συνελαυνομένων πρὸς μεσημβρίαν xal τὴν Αἴγυπτον ὑπὸ τῶν ἐτησίων ἀνέμων ἀποτελεῖ- i5 σϑαι ῥαγδαίους ὄμβρους, ὅφ᾽ ὧν dva- πίμπλασθαι τάς τε λίμνας χαὶ τὸν Νεῖλον ποταμόν. Ἡρόδοτος ὃ συγγραφεὺς ἴσον μὲν ix τῶν πηγῶν φέρεσθαι χειμῶνος 0 χαὶ ϑέρους, φαίνεσθαι δὲ ἐλάττονα τοῦ χειμῶνος διὰ τὸ ἐν τούτῳ τῷ χαιρῷ πλησίον ἰόντα τὸν ἥλιον τῆς Αἰγύπτου ἐξατμίζειν τὰ νάματα. Ἔφορος 6 ἱστοριογράφος χατὰ ϑέ- ὁ $3 pog φησὶν ἀναχαλᾶσϑαι τὴν ὅλην Αἴγυπτον xal οἱονεὶ ἐξιδροῦν τὸ πολὺ νᾶμα. συνδίδωσι δ᾽ αὐτῇ xal ἢ Apa- βία καὶ ἢ Λιβύη παρὰ τὸ ἀραιὸν xoi ὑπόψαμμον. [2 | τῆς ἔσω ϑαλάσσης male Reiske. cf. anon. Flor. post Athen. II [t. I p. 131, 18 Mein.] Se- nec. Qu. N. IV 22|| ὃ κατ᾽ αὐτὸν (A)B scil. Eu- thymenem: xaz αὐτὴν C || 5 ἀναξιμένης B, at cf. Prol. p. 138. 227 || 6 τῇ om. A || μὲν G: μὲν ἐν (A)BC]| 12 τούτων — 15 ἀναπίμπλασθαι om. B || συνελαυνομένων G cf. anon. Florentin. p. 131,12 συνωθουμένων δὲ τῶν νεφῶν ἐπὶ τὴν Αἰϑιοπίαν καὶ τὴν Λιβύην ὄμβρον γίνεσϑαι πολύν: ἀνελαυνομένων A: ἀπελαυνομένων C || 13 At- T2710» error est. scribendum erat Αἰϑιοπίαν cf. anon. Flor. p. 131, 13 et Diodor. I 39 3 || 16 λίμνας cf. Prol. p. 226 || 16 τὸν νεῖλον τὸν πο- ταμόν B || 22 ὄντα G, at cf. Diodori I 38 8 φερόμενον || 25 ἀναχαλᾶσθϑαι ef. Schol. Apoll. Rhod. p. 495, 23 M. χαλωμένη ἡ T7, Diels, Doxographl graeci. 25 380 E PLUTARCHI EPIT. IV 1. Εὔδοξος τοὺς ἱερεῖς φησι λέγειν 7 τὰ ὄμβρια τῶν ὑδάτων χατὰ τὴν ἀν- τιπερίστασιν τῶν ὡρῶν" ὅταν γὰρ ἡμῖν d; ϑέρος τοῖς ὑπὸ τὸν ϑερινὸν τροπι- »xby οἰχοῦσι, τότε τοῖς ὑπὸ τὸν χει- μερινὸν τροπιχὸν ἀντοίχοις χειμών ἔστιν, ἐξ ὧν τὸ πλημμῦρον ὕδωρ χαταρρήγνυται. : 8. Περὶ ψυχῆς: ι΄ Θαλῆς ἀπεφήνατο πρῶτος τὴν ψυ- 1 χὴν φύσιν ἀειχίνητον ἢ αὐτοχίνητον. Πυϑαγόρας ἀριϑμὸν ξαυτὸν χι- 3 νγοῦντα, τὸν ὃ ἀριϑμὸν ἀντὶ τοῦ νοῦ 15 παραλαμβάνει. Πλάτων οὐσίαν νοητήν. ἐξ ἕαυ- 5 τῆς χινητήν, xav ἀριϑμὸν ἐναρμόνιον χινουμένην. 2 xai τὴν (A)BC: correxit Roeper conl. Procl. ad Plat. Tim. I p. 37. adde Diodor. I 40 2 3 παρ᾽ ἡμῖν (A)BC: correxi. Roeper γὰρ ante rap addi iusserat 4 3 C: εἴη (A)B cf. Prol. p. 37 1 πλημμῦρον B: πλημμύρον A: πλημμυ- ροῦν C 11 κινητήν C: χινητιχήν AB, at. ef. Theo- doret. || κατ᾽ ἀριϑμὸν (A)C: κατὰ ῥυϑμὸν B AETII PLAC. IV 1? 2 1— 5 cmm áo STOBAEI ECL. I 49 [41] 1 Περὶ φυχῆς. Θαλῆς ἀπεφήνατο πρῶτος τὴν φυ- χὴν ἀεικίνητον ἢ αὐτοχίνητον. Αλχμαίων φύσιν αὐτοχίνητον xac ἀΐδιον χίνησιν, xal διὰ τοῦτο ἀϑάνα- 5 τὸν αὐτὴν xal προσεμφερῇ τοῖς ϑε- oig ὑπολαμβάνει. Πυϑαγόρας ἀριϑμὸν αὑτὸν χι- νοῦντα, τὸν δὲ ἀριϑμὸν ἀντὶ τοῦ νοῦ παραλαμβάνει. 10 “Ὁμοίως δὲ xal Zsvoxpd trc. ' 6 ϑείοις A: eorrexi cf. Arist. d. an. I 2 p. 4052 30 8 αὐτὴν A: corr. Heeren ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 9 | Theodoret, graec. aff. cur. V 17 Θαλῆς τοίνυν κέκληχε τὴν ψυχὴν ἀχίνητον [l. ἀευχίνητον] φύσιν. Nemes. d. nat. hom. 2 p. 28 Antv. 65 Matth. 82A 7c μὲν γὰρ πρῶτος τὴν ψυχὴν ἔφησεν ἀεικίνητον καὶ αὐτοκίνητον. 2 Theodoret. 1. c. Ἀλχμὰν δὲ αὐτὴν αὐ- τοχίνητον εἴρηκεν. 3. 4 Idem. 1. c. ὁ δέ γε Πυϑαγόρας ἀρι- ϑμὸν ἑαυτὸν κινοῦντα. ξυνεφώνησε δὲ τῷ λόγῳ xd Ξενοκράτης. Nemes. l.c. Πυϑαγόρας δὲ ἀριϑμὸν ἑαυτὸν κινοῦντα, idem p. 44 A. 102 M. Πυϑαγόρας ... τὴν ψυχὴν ἀριϑμὸν ἑαυτὸν κινοῦντα, ᾧ καὶ Ξενοχράτης ἠχολού- ϑησεν. 5 Theodoret. 1. c. ὁ δὲ Πλάτων οὐσίαν νοη- τήν, ἐξ ἑαυτῆς κινητήν. Nemes. 1. c. Πλάτων δὲ οὐσίαν νοητὴν ἐξ ἑαυτῆς κινητὴν χατὰ ἀρι- ϑμὸν ἐναρμόνιον. AETII PLAC. IV 276-8 3 1. 2 PLUTARCHI EPIT. IV 2:3 ᾿Αριστοτέλης ἐντελέχειαν πρώ- ς τὴν σώματος φυσιχοῦ, ὀργανιχοῦ, δυ- νάμει ζωὴν ἔχοντος" τὴν δὲ ἐντελέ- χειαν ἀχουστέον ἀντὶ τῆς ἐνεργείας. δ Διχαίαρχος ἁρμονίαν τῶν τεσ- σάρων στοιχείων. ᾿Ασχληπιάδης 6 ἰατρὸς συγγυ- μνασίαν τῶν αἰσϑήσεων. τ. Εἰ σῶμα ἣ ψυχὴ καὶ τίς ἢ 10 οὐσία αὐτῆς. Οὗτοι πάντες οἱ προτεταγμένοι ἀσώματον τὴν ψυχὴν ὑποτίϑενται, φύσιν λέγοντες αὐτοχίνητον χαὶ οὐ- σίαν νοητὴν χαὶ τοῦ φυσιχοῦ, ὀργα- ιὸ νιχοῦ, ζωὴν ἔχοντος ἐντελέχειαν. Ot δ᾽ ἀπὸ ᾿Αναξαγόρου ἀεροειδῇ, ἔλεγον δὲ χαὶ σῶμα. 11 $1 breviter ex prioris cap. $8 1. 5. 6 comprehensa proximis opponitur cf. Prol. p. 184 13 φύσει (A)BC: correxi cum Reiskeo ex c. 21et2 14 ὀργάνου B 16 οἱ ἀπὸ ᾿Αναξαγόρου minus accurate di- ctum notat Krische p. 168 11 τε (A)BC: correxi. ἔλεγον — σῶμα num Aétiana sint dubito cf. Theodoret, et Stob. T 8 — 2 3 u 387 STOBAEI ECL. I 49 [41] 1 ᾿Αριστοτέλης ἐνδελέχειαν πρώ- τὴν σώματος φυσιχοῦ, ὀργανιχοῦ, δυ- νάμει ζωὴν ἔχοντος" τὴν δὲ ἐντελέ- χειαν ἀχουστέον ἀντὶ τοῦ εἴδους χαὶ τῆς ἐνεργείας. 5 Διχαίαρχος ἁρμονίαν τῶν τεττά- ρων στοιχείων. ᾿Ασχληπιάδης 6 ἰατρὸς συγγυ- μνασίαν τῶν αἰσϑήσεων. ᾿λναξιμένης ᾿Αναξαγόρας "Apyé- 10 Àaog Διογένης ἀερώδη. 1 ἐνδελέχειαν sic hoc loco A 4 τοῦ εἴδους xal omiserunt Plutarchus et "Theodoretus, sed petita haec sunt ex eodem capite (d. anim. II 1 p. 4122 10), unde de- finitio ἐντελεχείας cf. ibid. p. 412327 11 Διογένης abundare videtur cf. 8 8 et Theodor. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 2 6 Theodoret. V 17 ὁ δὲ Σταγειρίτης ἐν- τελέχειαν πρώτην σώματος quotxoo ὀργανικοῦ, δυνάμει ζωὴν ἔχοντος. ἐντελέχειαν δὲ τὴν ἐνέργειαν χέχληχε. Nemes. p.28 A. 68 M. ᾿Αριστοτέλης δὲ ἐντελέχειαν πρώτην σώματος φυσικοῦ ὀργανιχοῦ δυνάμει ζωὴν ἔχοντος. 7 Theodoret. V 18 Κλέαρχος [sic] δὲ τῶν τεσσάρων εἶναι στοιχείων τὴν ἁρμονίαν. Nemes. |. c. Δείναρχος [sic hie et p. 29 et 35 A.] δὲ ἁρμονίαν τῶν τεσσάρων στοιχείων ἀντὶ τοῦ κρᾶσιν xal συμφωνίαν τῶν στοιχείων. ob γὰρ τὴν ἐκ τῶν φϑόγγων συνισταμένην, ἀλλὰ τὴν ἐγ τῷ σώματι ϑερμῶν καὶ ψυχρῶν καὶ ὑγρῶν χαὶ ξηρῶν ἐναρμόνιον χρᾶσιν χαὶ συμφωνίαν βούλεται λέγειν. 8 2 Theodoret. . c. ᾿Αναξιμένης δὲ καὶ ᾿λναξίμανδρος καὶ 'Ava&aqópac xal Ap- χέλαος ἀερώδη τῆς ψυχῆς τὴν φύσιν εἰρή- καῦσιν, 268 388 fan PLUTARCHI EPIT. IV ὃ Ot Στωιχοὶ πνεῦμα Üspuóv. Δημόχριτος πυρῶδες σύγχριμα ὃ ἐχ τῶν λόγῳ ϑεωρητῶν, σφαιριχὰς AETII PLAC. IV ὁ 5-αὶὶ —— STOBAEI ECL. I 49 [41] 1 Οἱ Στωιχοὶ πνεῦμα νοερόν, ϑερ- μόν. Παρμενίδης δὲ χαὶ Ἵππασος πυρώδη. Δημόκριτος πυρῶδες σύγχριμα 5 ix τῶν λόγῳ ϑεωρητῶν, σφαιριχὰς μὲν ἐχόντων τὰς ἰδέας. πυρίνην δὲ μὲν ἐχόντων τὰς ἰδέας, πυρίνην δὲ 5 τὴν δύναμιν, ὅπερ σῶμα εἶναι. Ἐπίχουρος χρᾶμα ἐχ τεττάρων, "1 ἐχ ποιοῦ πυρώδους, ἐχ ποιοῦ ἀερώ- ónuc, ix ποιοῦ πνευματιχοῦ, ἐχ τε- 7 πυρώδους in marg. rP γεώδους B: γε πυρώδους A: πυρώδους C cf. Prol. p.35 τὴν δύναμιν, ὅπερ σῶμα slvat. Ἡρακλείδης φωτοειδῇ τὴν ψυχὴν ὡρίσατο. 10 Λεύχιππος ix πυρὸς εἶναι τὴν ψυχήν. Διογένης 6 ᾿Απολλωνιάτης ἐξ d£- ρος τὴν ψυχήν. Ἵππων ἐξ ὕδατος τὴν ψυχήν. 16 10 Ξέναρχος ὃ [ΠΠεριπατητιχὸς χαί τινες ἕτεροι τῆς αὐτῆς αἱρέσεως τὴν χατὰ τὸ εἶδος τελειότητα xal ἐντελέ- χειαν xal ἑαυτὴν οὖσαν ἅμα xal μετὰ τοῦ σώματος συντεταγμένην. 530 Ἐπίχουρος χρᾶμα ix τεττάρων, ix ποιοῦ πυρώδους, ix ποιοῦ ἀερώ- ὅους, ἐχ ποιοῦ πνευματιχοῦ, ἐχ τετάρ- 3 xal πήγασος A [πήγαϑος C]: corr. Heeren || Ὁ λόγων ϑεωριχῶν A corr. Canter || 13. ἀέρος εἶναι cod. August. || IG cf. Prol. p. 184 sq. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 8 ὃ Theodoret. V 18 οἱ δέ γε Στωιχοὶ zvev- ματιχὴν πλείστου μετέχουσαν τοῦ ϑερμοῦ. Ne- mes. p. 28 A. 67 M. οἱ μὲν γὰρ Στωιχκοὶ πνεῦμα λέγουσιν αὐτὴν ἔνϑερμον xal διάπυρον. 4 Theodoret. l.c. Παρμενίδης δὲ καὶ Ἵππασος xat Ἡράχλειτος πυρώδη ταύτην χεχλήχασιν. 5 Nemes. l. c. post 89 Δημόκριτος δὲ πῦρ. τὰ γὰρ σφαιροειδῇ σχήματα τῶν ἀτόμων συγ- χρινόμενα πῦρ τε xal ἀὴρ Ψυχὴν ἀποτελεῖν [ἀποτελεῖ Dresdens. |. cf. Prol. p. 497] 6 Theodoret. 1.c. ὁ δὲ Ἡρακλείδης φω- τοειδῇ. 9 Nemes. l. c. Ἵππων δὲ ὁ φιλόσοφος ὕδωρ. 11 Theodoret. l. c. Ἐπίχουρος δὲ ὁ Νεο- χλέους τεττάρων τινῶν ποιοτήτων χρᾶμα, πυ- ρώδους καὶ ἀερώδους χαὶ πνευματιχοῦ καὶ τε- τάρτου τινὸς ἀκατονομάστου. AETII PLAC. IV 311-1 4 1 389 -- À——— M PLUTARCHI EPIT. IV. 3. τάρτου τινὸς ἀχατονομάστου, ὃ ἣν αὐτῷ αἰσϑητιχόν. STOBAEI ECL. I 49 [41] 1 τοῦ τινὸς ἀχατονομάστηυ" τοῦτο δ᾽ ἦν αὐτῷ τὸ αἰσϑητιχόν: ὧν τὸ μὲν πνεῦμα χίνησιν, τὸν δὲ ἀέρα ἠρεμίαν. τὸ δὲ ϑερμὸν τὴν φαινομένην ϑερμότητα τοῦ σώματος, τὸ δ᾽ ἀχατονόμαστον 5 τὴν ἐν ἡμῖν ἐμποιεῖν αἴσϑησιν" ἐν οὐδενὶ γὰρ τῶν ὀνομαζομένων στοι- χείων εἶναι αἴσϑησιν. Ἡράχλειτος τὴν μὲν τοῦ χόσμου 12 ψυχὴν ἀναθυμίασιν ix τῶν ἐν αὐτῷ 5 ὑγρῶν, τὴν δὲ ἐν τοῖς ζῴοις ἀπὸ τῆς ἐχτὸς χαὶ τῆς ἐν αὐτοῖς ἀναϑυμιά- σεως, ὁμογενῆ). 13 14 ὃ. Περὶ μερῶν τῆς ψυχῆς. E XV 60 1—4 ιο Πυϑαγόρας Πλάτων χατὰ μὲν | τὸν ἀνωτάτω λόγον διμερῇ τὴν ψυχήν. 7 cf. Prol. p. 2107. 8 τῆς E: om. (A)BC 2 αὐτὴ A: corr. Heeren 6 ἐμποιεῖ Α : corr. Heeren ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 12 Nemes. 28A. p. 67M. Ἡράχλειτος δὲ τὴν μὲν τοῦ παντὸς ψυχὴν ἀναθυμίασιν ἐκ τῶν ὑγρῶν, τὴν δὲ ἐν τοῖς ζῴοις ἀπό τε τῆς ἐκτὸς καὶ τῆς ἐν αὐτοῖς ἀναϑυμιάσεως ὁμογενῆ πεφυχέναι, 13 Theodoret. V 18 ὁ δὲ Ἐμπεδοχλῆς μῖγμα ἐξ αἰϑερώδους xal ἀερώδους οὐσίας. 14 Idem 1. c. Κριτίας δὲ ἐξ αἵματος εἶπε καὶ ἐξ ὑγροῦ [postrema fortasse δὰ $ 9 per- tinent]. xal ἄλλοι δὲ (1, δὴ) [αὖ] ἄλλα λελη- ρήκασιν ἐναντία. Nemes. 1. c. ante 8 9 Κρι- τίας δὲ αἷμα. 4 Theodoret. V 19 xai μέντοι xai περὶ τὴν ταύτης διαίρεσιν πλείστη γε τούτοις γεγέ- vrixat. διαμάχη. 1 Idem 1. c. Πυϑαγόρας μὲν γὰρ καὶ Πλάτων διμερῇ ταύτην εἰρήχασι xal τὸ μὲν αὐτῆς εἶναι λογικὸν τὸ δὲ ἄλογον. διχῇ δὲ [αὖ πάλιν] τὸ ἄλογον ἔτεμον. χαὶ τὸ μὲν αὑτοῦ ϑυμιχὸν εἶναι τὸ δὲ ἐπιϑυμητιχόν. Prol. p. 305. 2 |dem l. c. ὁ δὲ Ξενοκράτης (xol ταῦτα τρίτος ἀπὸ Πλάτωνος (v, Σπευσίππου γὰρ τοῦ Πλάτωνος ἀδελφιδοῦ γεγένηται φοιτητής) τὸ μὲν αἰσϑητιχὸν [elvat] τῆς ψυχῆς ἔφη, τὸ δὲ 390 AETII PLAC. IV 4 2—7 PLUTARCHI EPIT. IV STOBAEI ECL. I 49 [41] 1 τὸ μὲν γὰρ ἔχειν λογιχόν, τὸ ἄς ἄλογον: χατὰ δὲ τὸ προσεχὲς xal ἀχριβὲς τριμερῆ" τὸ γὰρ ἄλογον διαιροῦσιν εἴς τε τὸ ϑυμιχὸν xal τὸ ἐπιθυμητιχόν. & Οἱ Στωικοὶ ἐξ ὀκτὼ μερῶν φασι 4 συνεστάναι, πέντε μὲν τῶν αἰσϑητι- x&v δρατιχοῦ ἀχουστιχοῦ ὀσφραντιχοῦ γευστιχοῦ ἀπτιχοῦ, ἔχτου δὲ φωνητι- χοῦ, ἑβδόμου δὲ σπερματιχοῦ, ὀγδόου ιὸ δὲ αὐτοῦ τοῦ ἡγεμονιχοῦ, ἀφ᾽ οὗ ταῦτα πάντα ἐπιτέταται διὰ τῶν οἰχείων ὀργάνων προσφερῶς ταῖς τοῦ πολύποδος πλεχτάναις. Δημόκριτος Ἐπίχουρος διμερῇ 1 τὴν ψυχήν, τὸ μὲν λογιχὸν ἔχουσαν ἐν τῷ ϑώραχι χαϑιδρυμένον, τὸ δὲ ἄλογον xal ὅλην τὴν σύγχρισιν τοῦ σώματος διεσπαρμένον. Ὁ δὲ Δημόχριτος πάντα μετέ- 20 χεῖν φησὶ ψυχῆς ποιᾶς, xal τὰ νεχρὰ τῶν σωμάτων, διότι ἀεὶ διαφανῶς τινος ϑερμοῦ χαὶ αἰσϑητιχοῦ μετέχει τοῦ πλείονος διαπνεομένου. ] ἔχειν E: ἔχει (ΑΒΟ || 4 τε om. B [| τὸ post xat om. B || 5 $4 tetigi Prol. p. 205 || φασι om. E || 7 ὀσφραντιχοῦ (post ὁρατιχοῦ) E: ὀσφρατιχοῦ B: ὀσφρητιχοῦ (A)C || 8 ix τούτου δὲ B || 9 δὲ post ἑβδόμου et ὀγδόου E: om. (A)BC || 11 πάντα post τέταχται collocat E || ἐπιτέταχται (A)BC: τέταχται E: correxit Zeler cf. IV 8 1 21 2—4 || 12 τοῦ om. E[cre] || 14 Democritus male videtur a Plutarcho additus cf. 5 1 || 20 φησὶ (A)BC: φύσει E || 21 διότι ἀφανῶς E vix recte. signa enim sunt comarum et ungium crementa cf. Tertull. d. anim. c. 51 vide Hermae vol. XIII p. 4 3 co V ALIORUM EX AETIO EXCERPTA λογιχόν, cf. Prol. p. 46. 3 Theodoret. V 20 ὁ δὲ Νιχομάγου πέντε εἶναι ταύτης ἔφησεν ἐνεργείας τὴν ὀρεχτιχὴν τὴν ϑρεπτιχὴν τὴν αἰσϑητιχὴν τὴν μεταβατιχὴν τὴν διανοητιχὴν. [οἷς Prol. p. 46. 205] 4 ]dem 1. c. ἀλλ᾽ οὐδὲ τοῦτον ob Στωιχοὶ τὸν ἀριϑμὸν ἔστερξαν. ἐξ ὀχτὼ γὰρ μερῶν ἔφασαν τὴν ψυχὴν συνεστάναι, τῆς ὀπτιχῆῇς αἰσϑήσεως xal τῆς ἀχουστιχῆς xal τῆς ὀσφραν- tUe χαὶ τῆς γευστιχῆς xal τῆς ἀπτιχῆς. ἕχτον δὲ τὸ φωνητιχὸν ἔφασαν xal τὸ σπερ- paztxóv ἕβδομον καὶ τὸ ἡγεμονικὸν ὄγδοον, ὑφ᾽ οὗ τούτων ἔχαστον ἐνεργεῖται. 21 εἶπον δὲ αὐτὴν xal ταῖς τοῦ πολύποδος ἐοιχέναι πλεχτάναις. 5 Idem 1. c. οἱ δέ γε ΠΠυϑαγόρου διάδοχοι ἐχ πέντε στοιχείων τὸ σῶμα χραϑῆναι φάντες (τοῖς γὰρ τέσσαρσι συνέταξαν τὸ αἰϑέριον) ἰσαρίϑμους εἶναι ἔφασαν τούτοις καὶ τῆς ψυγῆς τὰς δυνάμεις. χαὶ ταύτας ὠνομάχασι νοῦν καὶ φρόνησιν καὶ ἐπιστήμην καὶ δόξαν καὶ αἴσϑησιν. AETII PLAC. IV 5 1—10 PLUTARCHI EPIT. IV ξ. Περὶ τοῦ ἡγεμονιχοῦ. E XV 61 1—10 Πλάτων Δημόχριτος ἐν ὅλῃ τῇ 1 χεφαλῇ. 5. Στράτων ἐν μεσοφρύῳ. Ἐρασίστρατος περὶ τὴν μήνιγγα 3 τοῦ ἐγχεφάλου, ἣν ἐπιχρανίδα λέγει. Ἡρόφιλος ἐν τῇ τοῦ ἐγχεφάλου 4 xoa, ἥτις ἐστὶ xal βάσις. ι᾽ Παρμενίδης xai ἐν ὅλῳ τῷ ϑώραχι. Οἱ Στωιχοὶ πάντες ἐν ἥλῃ τῇ 6 χαρδίᾳ T, τῷ περὶ τὴν χαρδίαν πνεύ- ματι. ι Διογένης ἐν τῇ ἀρτηριαχῇ χοιλίᾳ 1 τῆς χαρδίας. ἥτις ἐστὶ πνευματιχή. Ἐμπεδοχλῇς ἐν τῇ τοῦ αἵματος 5 συστάσει. οἱ δὲ ἐν τῷ τραχήλῳ τῆς χαρδίας. οἱ δὲ ἐν τῷ περιχαρδίῳ 0 ὑμένι, οἱ δὲ ἐν τῷ διαφραγματι. Τῶν νεωτέρων τινὲς διήχειν ἀπὸ 9 χεφαλῆς μέχρι τοῦ διαφραάγματος. Πυϑαγόρας τὸ μὲν ζωτιχὸν περὶ 10 | περὶ τοῦ ἡγεμονικοῦ E: τί {τίς (A)?] τὸ τῆς ψυγῆς ἡγεμονικὸν καὶ ἐν τίνι ἐστίν [ϑεω- ρεῖται B] (A)BC. de toto c. ὃ cf. Prol. p. 203. 207sqq. || 9 ἐν ἐγχεφάλῳ "Theodoret. vide Demoer. π᾿ dvlp. φύσ. fr. 6 cf. Prol. p. 203. 307 || 7 ἐπιχρανίδα cf. Prol. p. 208 sq. |; 9 xai om. E || 10 παρμενίδης καὶ ἐπίκουρος B: xal ἐπίχουρος post ϑώραχι ponunt (A)C: item (om. xai) E. olim margini adscriptum esse videtur || 13. 7, — πνεύματι om. E || περὶ τὴν καρδίαν A: περὶ καρδίαν BC || 12 cf. Prol. p. 204! || 16 ἐστὶ EBC: ἐστὶ xai (A) ]| 18 συστάσει om. E[cpkro6]: κοιλίᾳ ΕΓΒ] |, de sententiae forma οἵ, Prol p. 222 [|| οἱ δὲ — διαφράγματι cf. "Theodoret. || ot δὲ ἐν τῷ τραχήλῳ τῆς καρδίας om. E: οἱ δὲ ἐν τῷ τραχήλῳ — ὑμένι om. B. || 19 περιχαρδίῳ EA : περὶ καρδίαν C || 20 post διαφράγματι addit τῶν νεφρῶν E[c et Steph. mss.] || 21 τινὲς EABC: δέ τινες vulgo || 23 de Pythagora cf. Prol. p. 204. 207 Ἐπίχουρος 5 291 n— ENEMIES STOBAEI ECL. I 49 [41] 1 ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 5 Theodoret, V 22 ὅσα δὲ xai περὶ τῆς τοῦ ἡγεμονιχοῦ χώρας διηνέχϑησαν πρὸς ἀλλήλους ῥάδιον διαγνῶναι. 1 Idem le. Ἱπποχράτης μὲν γὰρ καὶ Δημόχριτος xai Πλάτων ἐν ἐγχεφάλῳ τοῦτο ἱδρῦσϑαι εἰρήκασι». cf. Prol. p. 203 2 ]dem 1. e. ὁ δὲ Στράτων ἐν μεσοφρύῳ. 3 Idem l.c. Ἐξρασίστρατος δὲ ὁ ἰατρὸς περὶ τὴν τοῦ ἐγκεφάλου μήνιγγα ἣν καὶ ἐπι- χρανίδα λέγει. 4 Idem 1. c. Ἡ ρόφιλος δὲ ἐν τῇ τοῦ ἐγχε- φάλου χοιλία. 5 Idem 1. e. Παρμενίδης δὲ xat Ezt- x09p0€ ἐν ὅλῳ τῷ ϑώραχι. 6.8 Idem lec. Ἐμπεδοχλῆς δὲ καὶ Ἀριστοκλῆς [corruptum cf. Prol. p. 204} vulgo ᾿Δριστοτέλης ef. Zeller II. 2, 2147] xot y τῶν Στωιχῶν ἡ ξυμμορία τὴν καρδίαν ἀπε- χλήρωσαν τούτῳ. xal τούτων δ᾽ μὲν ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς καρδίας. οἱ δὲ ἐν τιῦ αἵματι. xal οἱ μὲν ἐν τῷ περιχαρδίῳ ὑμένι, οἱ δὲ ἐν τῷ διαφράγματι. * 1" ͵ qa xat οἱ 392 PLUTARCHI EPIT. IV 5. 6. 7 τὴν xapüíav, τὸ δὲ λογιχὸν xal νοερὸν περὶ τὴν χεφαλήν. c. Περὶ κινήσεως ψυχῆς. Πλάτων ἀειχίνητον μὲν τὴν ψυχήν, "τὸν δὲ νοῦν ἀχίνητον τῆς μεταβατι- χῆς χινήσεως. ᾿Αριστοτέλης ἀχίνητον τὴν ψυχὴν πάσης χινήσεως προηγουμένην, τῆς δὲ χατὰ συμβεβηχὸς μετέχειν χαϑάπερ ιο τὰ εἴδη τῶν σωμάτων. C. Περὶ ἀφϑαρσίας ψυχῆς. Πυϑαγόρας Πλάτων ἄφϑαρτον εἶναι τὴν ψυχήν. Ἐξξιοῦσαν γὰρ εἰς τὴν τοῦ παντὸς V ψυχὴν ἀναχωρεῖν πρὸς τὸ ὁμογενές. 4 piv ABC: om, vulgo 5 ἀχίνητον πάσης ex v. 5 C 8 προηγουμένην A cf. Lustin: προηγουμέ- νης BC 15 Heracliti lemma intercidit cf. Theodor.|| ὁμογενές cf. IV 3 12 TESTIMONIA PLUTARCHI 6 1 [[ustin.] coh. ad gent. c. 6 fortasse respexit. xai ὁ piv (Πλάτων) ἀειχένητον αὐτὴν εἶναι λέγει. 2 |dem lc. ᾿Δριστοτέλης δὲ ἀκίνητον αὐτὴν εἶναί φησιν ἁπάσης κινήσεως προηγου- μένην. AETII PLAC. IV ὅ.10---ἴ2 61,2 7 1.2 M n D Nl STOBAEI ECL. I 48 [40] 49 [41] : 11 12 1 2 — 2 Πυϑαγόρας ᾿Αναξαγόρας Πλά.- των Ξενοχράτης Κλεάνϑης ϑύ- ραϑεν εἰσχρίνεσϑαι τὸν νοῦν. Παρμενίδης χαὶ Ἐμπεδοχλῆς xai Δημόχριτος ταὐτὸν νοῦν xal 5 ψυχήν, xaU' οὖς οὐδὲν dy εἴη ζῷον ἄλογον χυρίως. Περὶ χινήσεως ψυχῆς. Πλάτων [ἄφϑαρτον xal] ἀειχί- vrtov. 10 ᾿Δλριστοτέλης ἀχίνητον τὴν ψυχὴν πάσης χινήσεως προηγουμένην, τῆς δὲ χατὰ συμβεβηχὸς μετέχειν χαϑά- περ τὰ σχήματα χαὶ τὰ πέρατα χαὶ χαϑάπαξ τὰ περὶ τοῖς σώμασιν εἴδη. 1» ] dubium num hoc capitulum ad c. 5 re- ferendum sit. ceterum cf. Krische p. 54 ἢ νηῦς χαὶ ψυχή A: vorrexi. de sententia cf. Prol. p. 142. 222 9 Stob., qui titulos quoque ec. 6. 7 con- iunxit περὶ κινήσεως xal ἀφϑαρσίας Ψψυγῆς, ex 7 1 ἄφϑαρτον xal addidit 15 περὶ τὰ σώματα desidero ut IV 8 5, nisi forte zapà insolitum et ipsum rescriptum mavis ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 11 Theodoret, V 23 xai Πυϑαγήόρας piv xai 'λναξαγόρας xai Διογένης xal Πλάτων zat Ἐμπεδοχλῆς xai Ξενοχρά- τῆς ἄφϑαρτον εἶναι τὴν Ψυχὴν ἀπεφήναντο. 2 ]dem 1. c. ὁ δὲ Ἡράχλειτος τὰς ἀπαλ- λαττομένας τοῦ σώματος εἰς τὴν τοῦ παντὸς ἀναχωρεῖν ψυχὴν ἔφησεν οἷα δὴ ὁμογενῆ τε οὖσαν xal ὁμοούσιον. AETII PLAC. IV T 3—8 81 PLUTARCHI EPIT.1V 7. 8 Ot Στωιχοὶ ἐξιοῦσαν ix τῶν σω- 3 μάτων ὑποφέρεσϑαι * ** τὴν μὲν ἀσϑενεστέραν * * [ἅμα τοῖς συγχρί- μασι γίνεσθαι] (ταύτην δὲ εἶναι τῶν 5 ἀπαιδεύτων), τὴν δὲ ἰσχυροτέραν (οἵα ἐστὶ περὶ τοὺς σοφούς) χαὶ μέχρι τῆς ἐχπυρώσεως. Δημόχριτος Ἐπίχουρος φϑαρ- τὴν τῷ σώματι συνδιαφϑειρομένην. Πυϑαγόρας Πλάτων τὸ μὲν λο- γιχὸν ἄφϑαρτον, xal γὰρ τὴν ψυχὴν οὐ ϑεὸν ἀλλ᾽ ἔργον τοῦ ἀιδίου ϑεοῦ ὑπάρχειν, τὸ δὲ ἄλογον φϑαρτόν. 10 Ο o0 c ἡ, Περὶ αἰσϑήσεως xal αἰσϑη- 15 τῶν. ἃ 90 Ot Στωιχοὶ ὁρίζονται οὕτως τὴν 1 αἴσϑησιν. αἴσϑησίς ἐστιν ἀντίληψις Ι ἐχ AB: om. € || 2 hiatum indicavit Reiske explens ἐφ᾽ d. sed gravius vulnus latet. ad Theodoreti exemplar haee pro- pono: ἐξιοῦσαν ἐχ τῶν σωμάτων οὔπω φϑείρεσϑαι, (ἀλλ᾽ ἐπιδιαμένειν τινὰς χρόνους xal αὑτήν. καὶ) τὴν μὲν ἀσθενεστέραν (ἐπ᾽ ὀλίγον) (ταύτην δὲ εἶναι τῶν ἀπαιδεύτων), τὴν δὲ ἰσχυροτέραν κτλ. cf. Ar. Didym. fr. 59. 'T'ertull. d. an. 54 [Prol. 205] Diog. VII 151 | ἅμα τοῖς συγχρίμασι γίνεσθαι [sic AB: γενέ- siat C] tanquam aliena ab hoec loco notavi. fieri potest ut σώμασι in. συγχρίμασι lateat. οἵ, v. let 9 || 6 περὶ (A)C: παρὰ B [καὶ om. B | 12 pro e) ϑεὸν ἀλλ᾽ conicio ἀϑάνα- τὸν || 18 corollarium quod Theodoreti ex- cerptis adnexum est $5 6—8 a Plutarcho non respicitur fortasse quia similia V 26 tractan- tur | 14 αἰσϑήσεως G: αἰσϑήσεων (A)BC quod contra Stobaei Galenique consensum commendare non debebam Prol. p. 114 ! || ι1 ἀντίληψις αἰσϑητηρίου (A)BC: 4. αἰσϑητοῦ 6€ αἰσϑητηρίου Beck Galeno abusus, sed αἰσϑητοῦ abundat cf. Laert. VII 51 393 MÀ STOBAEI ECL. I 50 [42] ! Περὶ αἰσϑήσεως xai αἰσϑη- τῶν. D A27 Ot Στωικοὶ ὁρίζονται οὕτως τὴν w ὃ Φ wv ὃ , » ' αἴσϑησιν: αἴσϑησίς ἐστιν ἀντίληψις 1 in Stobaeo servantur $ 2. 6, cetera com- pleta ex I. Dam. (IV p. 232, 7—234,11 Mein.] ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 3 Theodoret. V 23 οἱ δὲ Στωιχοὶ τὰς γω- ριζομένας τῶν σωμάτων ψυχὰς διαρχεῖν μὲν καὶ χαϑ' ἑαυτὰς ζὴν ἔφασαν, ἀλλὰ τὴν μὲν ἀσθενεστέραν ἐπ᾽ ὀλίγον, τὴν δέ γε ἰσχυροτέραν μέχρι τῆς τοῦ παντὸς ἐχπυρώσεως. 4 Idem V ?4 Δημόκριτος δὲ xai Ezt- χουρος καὶ ᾿Αριστοτέλης φϑαρτὴν εἶναι ταύτην ἀνέδην εἰρήχασι. 5 Idem 1. e. Πλάτων δὲ καὶ Πυϑαγόρας τὸ μὲν λογιχὴὺν αὐτῆς ἄφϑαρτον εἶναι, φϑαρτὸν δὲ τὸ ἄλογον. 6 Idem l.c. x«t ὁ μὲν Πλάτων xab τὰ φυτὰ ζῷα χέχληχε τοῦ τρίτου γε [7] τῆς ψυ- χῆς εἴδους τοῦ ἐπιϑυμητιχοῦ μόνον μετέχοντα. 7 Idem 1. ὁ. ὁ δέ γε ᾿Αριστοτέλης ζῷα μὲν αὐτὰ εἰπεῖν οὐχ ἠνέσχετο (τὸ γὰρ δὴ τῆς αἰσϑητιχῆς μετέχον ψυχῆς τοῦτο χαλεῖσϑαι ζιῷον ἠξίωσε) τῆς φυτιχῆς μέντοι καὶ ϑρεπτιχῆς Ψυχῆς μετέχειν ὑπέλαβε τὰ φυτά. 5 [dem 1. c. ἀλλὰ τοῦτόν q& τὸν λόγον οἱ τῆς Ποικίλης οὐ προσεδέξαντο τὴν γάρ τοι φυτιχὴν δύναμιν χαλεῖν Ψυχὴν οὐχ ἠνέσχοντο. S ] Nemes. p. 77 A. 176 M. καλεῖται δὲ 394 m PLUTARCHI EPIT. IV 8 (δι᾽) αἰσϑητηρίου T, χατάληψις. πολ- λαχῶς δὲ λέγεται ἢ αἴσϑησις" τε γὰρ ἕξις xal ἢ δύναμις xal ἢ ἐνέργεια xal ἢ φαντασία ἢ χαταληπτιχὴ δι᾿ ὁ αἰσϑητηρίου γίνονται χαὶ αὐτὸ τὸ ἡγεμονιχόν, Ἐ ἀφ᾽ οὗ πάλιν αἰσ) ητήρια Ἐ λέγεται πνεύματα νοερὰ ἀπὸ τοῦ ἣγε- μηνιχοῦ ἐπὶ τὰ ὄργανα τεταμένα. Ἐπίχουρος" τὸ μόριόν ἐστιν f, i0 αἴσϑησις, ἥτις ἐστὶν ἢ δύναμις, xal τὸ ἐπαίσϑημα, ὅπερ ἐστὶ τὸ ἐνέργημα" ὥστε διχῶς παρ᾿ αὐτῷ λέγεσθαι, αἴσϑησιν μὲν τὴν δύναμιν, αἰσϑητὸν δὲ τὸ ἐνέργημα. ι΄. Πλάτων τὴν αἴσϑησιν ἀποφαίνεται ψυχῆς χαὶ σώματος χοινωνίαν πρὸς τὰ ixtóc ἢ μὲν γὰρ δύναμις ψυχῆς. τὸ δ᾽ ὄργανον σώματος: ἄμφω δὲ διὰ φαντασίας ἀντιληπτιχὰ τῶν ἔξω- 20 ϑεν γίνεται. 2 γίνεται B. ||] 4 φαντασία ἡ (ΑἸΒΟ ef. Sext. adv. math. VII 402 sq.: om. ἡ G || 6 τὸ ἡγεμο- νιχὸν G : τὸ ὄγδοον ἡγεμονιχόν (A)BC || 6 post ἀφ᾽ οὗ interpolant (A)BC συνίσταται, dixi de hoc loco antiqua labe affecto. Proleg. p. 55 || πάλιν 91 (A)BC : δὲ nt antea συνίσταται ignorat G aliter ariolans: ἀφ᾽ οὗ πᾶσα αἰσθητὴ βία [ex αἰσθητήρια "] γίγνεται. πάλιν τὰ πνεύματα κτλ. || 8 τεταμένα C. (d. G: τεταγμένα AB || 9 μό- prov d. e. αἰσϑητήριον || 11 ὅπερ vulgo: ὅϑεν ABC || 12 ὥστε --- 14 ἐνέργημα om. pr. A || αὑτῷ B: αὐτοῦ C || 13 αἰσϑητὸν B: αἰσϑη- tov C || 17 γὰρ om. B || 19 φαντασίαν (A)BC: corr. Reiske || 20 γίνεται (A)B: γέ- voveat C A AETII PLAC. IV 8 ?—5 ——— STOBAEI ECL. I 50 [42] 1 δι᾿ αἰσϑητηρίου (ἢ) κατάληψις. πολ- λαχῶς δὲ λέγεται ἢ αἴσϑησις " 7 τε γὰρ ἕξις xal f, δύναμις xal ἣ ἐνέργεια xal T7, φαντασία χαταληπτιχὰ δι᾿ αἰσϑητηρίου γίνονται xal αὐτὸ τὸ 5 ἡγεμονικόν Ἐάφ᾽ οὗ πάλιν αἰσθητήρια λέγονται τὰ πνεύματα τὰ νοερὰ ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ ἐπὶ τὰ ὄργανα τετα- μένα. Ἐπίχουρος" τὸ μόριόν ἐστιν ἢ τὸ αἴσϑησις, ἦτις ἐστὲ δύναμις, xal τὸ ἐπαίσϑημα, ὅπερ ἐστὶ τὸ ἐνέργημα. ὥστε διχῶς map αὐτῷ λέγεσϑαι, αἴσϑησιν μὲν τὴν δύναμιν, αἰσϑητὸν δὲ τὸ ἐνέργημα. 15 Πλάτων τὴν αἴσϑησιν ἀποφαίνεται ψυχῆς xai σώματος χοινωνίαν πρὸς τὰ ἐχτός. ἢ μὲν γὰρ δύναμις ψυχῆς, τὸ δὲ ὄργανον σώματος. ἄμφω δὲ διὰ φαντασίας ἀντιληπτιχὰ τῶν ἔξωϑεν. 10 Κατὰ τοὺς Περιπατητιχοὺς τε- τραχῶς" ἐξ ob τὸ ἡγεμονιχόν, δύ οὗ τὸ ὄργανον xal αἰσϑητήριον, χαῦ ὃ $ ἐνέργεια xal (ob) ἕνεχα τὸ al. σϑητόν. 25 Λεύχιππος Δημόχριτος τὰς αἱ- σϑήσεις xai τὰς νοήσεις ἑτεροιώσεις εἶναι τοῦ σώματης. |. ἢ om. initio versus D || 4 voluitne χα- ταληπτιχαὶ Stob.? | ὃ ἀφ᾽ οὗ συνίσταται. πά- λιν 9 Meineke. cf. Prol. p. 55 || 19 διὲν D ALIORUM EX AETIO EXCERPTA πολλάκις αἴσϑησις xal τὰ αἰσϑητήρια. ἔστι δὲ αἴσϑησις ἀντῦληψις τῶν αἰσϑητῶν .. , διὸ xal οὕτως ὑρίζονται τὴν αἴσϑησιν' πνεῦμα νοερὸν ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ ἐπὶ τὰ ὄργανα τεταμένον. ἔτι δὲ xai οὕτω" δύναμιν ψυχῆς ἀντιληπτιχὴν τῶν αἰσϑητῶν" αἰσϑητήριον δὲ ὄργανον τῆς ἀντι- λήψεως τῶν αἰσϑητῶν. cf. Prol. p. 55. 5 Nemes. p. 77 A. p. 176 M. Πλάτων δὲ τὴν αἴσϑησιν λέγει ψυχῆς καὶ σώματος xotvo- νίαν πρὺς τὰ ἐχτός, ἡ γὰρ δύναμις ψυχῆς, τὸ δὲ ὄργανον σώματος. ἄμφω δὲ διὰ φαντασίας ἀντιληπτικὰ τῶν ἔξωϑεν. AETII PLAC. IV 86—1n PLUTARCHI EPIT. IV 8 λεύχιππος Δημόχριτος αἴσϑησιν xal τὴν νόησιν γίνεσθαι εἰδώλων ἔξωϑεν προσιόντων: μηδενὶ γὰρ ἐπιβάλλειν μηδετέραν χωρὶς τοῦ $ προσπίπτοντος εἰδώλου. 6 T 8 9 τὴν 10 1 395 STOBAEI ECL. I 50 [42] 1 ᾿Αριστοτέλης τὴν αἴσϑησιν ἕτε- ροίωσιν αἰσϑητοῦ καὶ μεσότητα. χοι- vi» δὲ αἴσϑησιν τὴν τῶν συνθέτων εἰδῶν χριτιχήν, εἰς ἣν πᾶσαι συμβαλ- λουσιν αἱ ἁπλαῖ τὰς ἰδίας ἑχάστη φαντασίας, ἐν T, tb μεταβατιχὸν dg ἑτέρου εἰς ἕτερον οἷον σχήματος χαὶ χινήσεως σώματος, ἐν μεϑορίῳ τοῦ λογιχοῦ χαὶ τοῦ ἀλόγου μνήμης χαὶ νηῦ μετέχουσα διατείνουσα xal ἐπὶ 1ὸ τὰ ἄλογα τῶν ζῴων, xa ὃ ποσὴν διανοίας ἀναλογίαν ἔχει. χοινὰ δ᾽ ἐστὶν ὄψεως μὲν xal ἁφῆς σχῆμα, ὄψεως δὲ xal ἀχοῆς διάστημα, πασῶν δὲ χίνησις xal μέγεϑος xai ἀριϑμός. 15 Οἱ Στωιχοὶ τήνδε τὴν χοινὴν αἴσϑησιν ἐντὸς ἁφὴν προσαγορεύουσι, xal! ἣν xai ἡμῶν αὐτῶν ἀντιλαμβα- νόμεϑα. Οἱ Στωιχοὶ σωμάτων τὰς al-3 σϑήσεις. Οἱ ἀπὸ τῶν ἀρχαίων τῶν περὶ τὰ σώματα ἀσωμάτων λόγων ἅπερ ἤδη σχήματα προσαγορεύουσιν. Λεύχιππος Δημόχριτος Ἐπί- 2 xoupoc τὴν αἴσϑησιν xal τὴν νόησιν γίνεσϑαι εἰδώλων ἔξωϑεν προσιόντων. μηδενὶ γὰρ ἐπιβάλλειν μηδετέραν χωρὶς τοῦ προσπίπτοντος. Οἱ ἄλλοι εἰδῶν 7, σχημάτων T ἔτε- »o e 1 $ 1 praeter D etiam C servavit: om. F || 2 post μεσότητα lacunam indicavit Mei- neke. sed deest nihil cf. Aristot. d. an. II 11 p. 42424, v. Prol, p. 215. κοινὴν — χινήσεως v.8 iteratur in Placitis IV 10 2, unde menda D emendantur, quae memoria digna non sunt || 20 7 [rubr.] στωιχοὶ D || 21 οἱ [rubr.] ἀπὸ τῶν ἀρχαίων. mendum subest. num οἱ ἀπὸ τῶν μαϑημάτων, ut audiatur γί- γνεσϑαι τὰς αἰσθήσεις" cf. Prol. p. 185 || 30 plura corrupta sunt certum videtur ἑτεροιώσει, ἐν ψυχῇ τυπώσει Stoicorum cf. Sext. VII 229, Diog. VII 50. Philo de gi- 396 " PLUTARCHI EPIT. IV 5. ὁ ἢ. Εἰ ἀληϑεῖς at αἰσϑήσεις xal φαντασίαι. G 91 Οἱ Στωιχοὶ τὰς μὲν αἰσϑήσεις ἀλη δεῖς, τῶν δὲ φαντασιῶν τὰς μὲν 5 ἀληθεῖς, τὰς δὲ ψευδεῖς. Ἐπίχουρος πᾶσαν αἴσϑησιν χαὶ πᾶσαν φαντασίαν ἀληϑῇ, τῶν δὲ δοξῶν τὰς μὲν ἀληϑεῖς, τὰς ὃὲ ψευδεῖς" xal $ μὲν αἴσϑησις. μοναχῶς ψευδοποι- ιυεῖται χατὰ νοητά, ἥ δὲ φαντασία διχῶς" χαὶ γὰρ αἰσϑητῶν ἐστι φαν- τασία χαὶ νοητῶν. | χαὶ AB: xai αἱ C. ef. G || 10 καὶ τὰ νοήματα G: tà xarà νοητά B: τὰ χατὰ τὰ νοητά (A)C AETH PLAC IV 8 18--ὸὋ 9 1--5 — STOBAEI ECL. I 50 [42] 1 ροίωσιν ἐν πάσῃ τυπώσει, ἀπορροίαις πάντα μᾶλλον T, εἰδώλοις. Οἱ Στωιχοὶ πᾶσαν αἴσϑησιν εἶναι συγχατάϑεσιν χαὶ χατάληψιν. Ot ᾿Αχαδημαϊχοὶ μὴ εἶναι τὰς 5 αἰσϑήσεις μήτε καταλήψεις μήτε συγ- χαταϑέσεις. Ot Περιπατητιχοὶ οὐχ ἄνευ μὲν συγχαταϑέσεως τὰς αἰσϑήσεις, οὐ μέντοι συγχαταϑέσεις. 12 19 14 10 Ei ἀληϑεῖς αἱ αἰσθήσεις. D A27 — Πυϑαγόρας Ἐμπεδοχλῆς Ξε- νοφάνης Παρμενίδης Ζήνων Μέ- λισσος 'Avataqópac Δημόχριτος Μητρόδωρος Πρωταγόρας Πλά- 15 τῶν ψευδεῖς εἶναι τὰς αἰσϑήσεις. Οἱ ἀπὸ τῆς ᾿Αχαδημίας ὑγιεῖς μέν, ὅτι δι᾿ αὐτῶν οἴονται λαβεῖν ἀκηϑινὰς φαντασίας. οὐ μὴν ἀχριβεῖς. ᾿Αριστοτέλης τὴν αἴσϑησιν μὴ 30 πλανᾶσϑαι περὶ τὸ ἴδιον, περὶ δὲ τὸ συμβεβηχός. Ot Στωιχοὶ τὰς μὲν αἰσϑήσεις ἀληϑεῖς, τῶν δὲ φαντασιῶν τὰς μὲν ἀληϑεῖς, τὰς δὲ ψευδεῖς. Ἐπίχουρος πᾶσαν αἴσϑησιν xai πᾶσαν φαντασίαν dX, τῶν δὲ δοξῶν τὰς μὲν ἀληϑεῖς, τὰς δὲ ψευδεῖς" xal ἢ μὲν αἴσϑησις μοναχῶς ψευδοποι- eitat χατὰ νοητά, T$, δὲ φαντασία 90 διχῶς" [νοεῖται] χαὶ γὰρ αἰσϑητῶν ἐστι φαντασία χαὶ νοητῶν. τῷ 4 25 5 gant. 9. Plut. comm. notit. 47. quid in πάντα μᾶλλον lateat, nescio || 5 ᾿Αχαδημαϊχοὶ cf. Prol. p. 1*5 || 11 servantur in Stob. $$ 3. 16, cetera ex 1. Dam. (IV p. 254, 12--- 290,10] completa || 12 de $ 1 cf. Prol. p. 142 || 20 de $ 3 ef. Arist. d. anim. II 6 v. Prol. p. 215 || 29 Ψευδοποιεῖ τὰ D || 31 νοεῖται fortasse ex correcto olim ποιεῖται super ψευδοποιεῖ τὰ ortum || 31. 32 αἰσϑητόν et νοητόν D AETII PLAC. IV 96—11 v RR —— PLUTARCHI EPIT. IV ? Ἐμπεδοχλῇς Ἡραχλείδης παρὰ 6 τὰς συμμετρίας τῶν πόρων τὰς χατὰ μέρος αἰσϑήσεις γίνεσθαι τοῦ οἰχείου τῶν αἰσϑητῶν ξχάστῃ ἁρμόζοντος. 1 $ 6 ad aliud c. referendum esse dixit Corsinus. sed generaliores etiam Stobaei sunt $8 6— 20, ut continuari magis c. * quam 9 videatur 4 ἑχάστης C 391 STOBAEI ECL. I 50 [42] 1 Παρμενίδης Ἐμπεδοχλῆς Ἄνα- ξαγόρας Δημόχριτος Ἐπίχουρος Ἡρακλείδης παρὰ τὰς συμμετρίας τῶν πόρων τὰς χατὰ μέρος αἰσϑήσεις Ἰίνεσϑαι τοῦ οἰχείου τῶν αἰσϑητῶν ^ ἑχάστου ἑχάστῃ ἐναρμόττοντοης. Οἱ Περιπατητιχοὶ παρὰ τὰς ὃυ- νάμεις τῶν αἰσὶγητηρίων. Ot μὲν ἄλλοι φύσει τὰ αἰσϑητά, Λεύχιππος δὲ Δημόχριτος χαὶ τὸ Διογένης νόμῳ, τοῦτο δ᾽ ἐστὶ δόξῃ xai πάϑεσι τοῖς ἡμετέροις. μηδὲν O' εἶναι ἀληϑὲς μηδὲ χαταληπτὸν ἐχτὸς τῶν πρώτων στοιχείων ἀτόμων xal χενοῦ. ταῦτα γὰρ εἶναι μόνα φύσει, 1» τὰ δ᾽ ἐχ τούτων ϑέσει wal τάξει καὶ σχήματι διαφέροντα ἀλλήλων συμβε- βηχότα. Οἱ τὰ ἄτομα xat τὰ ὁμοιομερῆ xal oí τὰ ἀμερῆ xal τὰ ἐλά- Ὁ χιστα πάντ᾽ ἐν πᾶσι τὰ αἰσϑητὰ ἀναμεμῖχϑαι χαὶ μηδὲν αὐτῶν εἰλι- χρινὲς ὑπάρχειν, παρὰ δὲ τὰς ἐπιχρα- τείας ὀνομάζεσϑαι τοῖον T, τοῖον xal παρὰ τὴν πολυαύγειαν. 25 Πυϑαγόρας Πλάτων χαϑαρὸν ἕχαστον εἶναι τῶν αἰσϑητῶν ἐξ Éxa- στοῦ στοιχείου προερχόμενον. πρὸς μὲν οὖν τὴν ὅρασιν τὸ αἰϑερῶδες πεφυχέναι. πρὸς δὲ τὴν ἀχοὴν τὸ 30 πνευματιχόν, πρὸς δὲ τὴν ὄσφρησιν τὸ πυρῶδες, πρὸς δὲ τὴν γεῦσιν τὸ ὑγρόν, πρὸς δὲ τὴν ἁφὴν τὸ γεῶδες. Ἐπίχουρος τῶν αἰσϑητῶν ἡδονὰς ἤδη xal τὰς λύπας. 35 6 ἀναρμόττοντος D: correxi cf. I 15 3 et ad Theophr. d. sens. ὃ 9 || 24 νομίζεσϑαι Mei- neke || 26 Πλάτων FD: xat ante Πλάτων addit C || καϑόλου pro χαϑαρὸν volebat Roeth || 28 προσερχόμενον AD : correxi || 29 mutari iussit Roeth αἰϑερῶϑες eum πνευματιχόν, πνευμα- τιχόν cum πυρῶδες, πυρῶδες cum αἰϑερῶδες, at cf. Aristot. de sensu 2 p. 438b 16 Stoici ap. Nemes. p. 16 A. Zeller II 2, 418 * III 2, 121? 398 AETII PLAC. IV 9 12—20 m —en “οἷ maa RÀ PLUTARCHI EVIT. IV ὃ STOBAEI ECL. I 50 [42] 1 12 Ot Περιπατητιχοὶ τῶν νοητῶν. οὐ γὰρ πᾶσι φαίνεται τὰ αὐτὰ ἡδέα τε χαὶ λυπηρὰ xaÜüdzsp λευχά τε xal μέλανα. 13. Χρύσιππος τὸ μὲν γενιχὸν ἥδὺ 5 νοητόν, τὸ δὲ εἰδιχὸν xal προσπῖπτον ἤδη αἰσϑητόν. 14. Παρμενίδης Ἐμπεδοχλῆς ἐλ- λείψει τροφῆς τὴν ὄρεξιν * ** 15. Ἐμπεδοχλῆς τὰς ἡδονὰς γίνεσθαι τὸ τοῖς μὲν ὁμοίοις (ἐχὺ τῶν ὁμοίων. χατὰ δὲ τὸ ἐλλεῖπον πρὸς τὴν dva- πλήρωσιν, ὥστε τῷ ἐλλείποντι ἢ ὄρεξις τοῦ ὁμοίου. τὰς δ᾽ ἀλγηδόνας τοῖς ἐναντίοις, ἠλλοτριῶσϑαι γὰρ πρὸς 15 ἄλληλα ὅσα διαφέρει χατά τε τὴν σύγ- χρισιν χαὶ τὴν τῶν στοιχείων χρᾶσιν. 16 ᾿Αναξαγόρας πᾶσαν αἴσϑησιν μετὰ πόνου. Ἄλλοι ἐπιγίγνεσθαι ἤτοι ἧδο- viv ἢ πόνους * * συμπεφυχέναι. 20 17 Ot Στωιχοὶ τὸν σοφὸν αἰσϑήσει χαταληπτιχὸν ἀπὸ τοῦ εἴδους τεχμη- ριωδῶς. 18. ΟΓΑχαδημαϊχοὶ λόγῳ γνώριμον. 19. Ἐπίχουρος σοφῷ μόνῳ τὸν σο- 30 φόν * * ἢ 30 Δημόχριτος (xal) τὰ νεχρὰ τῶν σωμάτων αἰσϑάνεσθϑαι. 6 προσπῖπτον ἡδὺ coniecit Petersen. sed ef. Prol. p. 185 || 11 τῶν ὁμοίων inclusit Karsten. ix addidit Meineke. cf. Theo- phrast. d. sens. 8 (ἐχ τῶν ἀντιχειμένων) 9. 16 infra V 28. Prol. p. 222 || 15 7, ἀλλοτριοῦ- σϑαι D : corr. Meineke. 7; incluserat Karsten || 16 ἄλλα D: corr. Karsten || 20 intercidisse ob μέντοι coniecit Meineke, qui lacunam in- dicavit || 22 χαταληπτὸν D: correxi cf. Sext. adv. mathem. XI 75 j| 24 λόγων D: correxi, opp. αἰσθήσει || 25 laceris et fortasse cor- ruptis verbis conferri potest Cicer. Lucull. 14 45 Epicurus ,... dixitque sapientis esse opinionem [δόξα] a perspicuitate [ἐνάργεια] seiungere. cf. tamen etiam Diog. IX 20 || 27 cf. IV 4 ? unde xal addidi AETII PLAC. IV 10 1—6 PLUTARCHI EPIT. IV T2 v Πόσαι εἰσὶν αἱ αἱσϑήσεις. Oi Στωιχοὶ πέντε τὰς εἰδιχὰς 1 αἰσϑήσεις. ὥρασιν ἀχηοὴν ὄσφρησιν γεῦσιν ἁφήν. ᾿Αριστοτέλης ἕχτην μὲν οὐ λέγει. 2 χοινὴν δὲ αἴσϑησιν τὴν τῶν συνϑέτων εἰδῶν χριτιχήν, εἰς ἣν πᾶσαι συμβαλ- λουσιν αἵ ἅπλαϊ τὰς ἰδίας ἑχάστη φαντασίας" ἐν ἢ τὸ μεταβατιχὸν ἀφ᾽ 1 ἑτέρου πρὸς ἕτερον οἱονεὶ σχήματος xal χινήσεως [δείχνυται]. 5 Δημόχριτος πλείους slvat αἰσϑή- 4 σεις, περὶ τὰ ἄλογα ζῷα xai περὶ τοὺς σοφοὺς xal περὶ τοὺς ϑεούς. ὃ 1 ai om. B || εἰσὶν post αἰσϑήσεις A ind. 2 εἰδιχὰς AB: ἰδιχάς Ο 11 δείχνυται ἃ Plutarcho | profectum Stob. 14 σοφοὺς καὶ περὶ τοὺς ϑεοὺς AB: ϑεοὺς xal σοφούς C ef. 390 STOBAEI ECL. I 51 [43] 1 Πόσαι εἰσὶν αἱ αἰσϑή- σεις. D Α 238. Οἱ Στωιχοὶ πέντε τὰς εἰδιχὰς αἰσϑήσεις, ὥρασιν ἀχοὴν ὄσφρησιν γεῦσιν ἀφήν. ᾿Αριστοτέλης ἕχτην μὲν οὐ λέγει, χοινὴν δὲ αἴσϑησιν τῶν συνϑέτων εἰ- δῶν χριτιχήν, εἰς ἣν πᾶσαι συμβαλ- ληουσιν αἱ ἁπλαῖ τὰς ἰδίας ἑχάστη φαντασίας" ἐν Tj τὸ μεταβατιχὸν ἀφ᾽ 1 ἑτέρου πρὸς ἕτερον. οἱονεὶ σχήματος χαὶ χινήσεως. T Απελλῆς πλείους αἰσϑήσεις si- ναι, περὶ τὰ ἄλογα Ca... (Ὁ) Δημόκριτος πλείους εἶναι αἰ- 10 σϑήσεις, περὶ τὰ ἄλογα ζῷα xai περὶ τοὺς σοφοὺς χαὶ περὶ τοὺς ϑεούς. Δημόχριτος πλείους μὲν εἶναι τὰς αἰσϑήσεις τῶν αἰσϑητῶν. τῷ Ohm μὴ Y ἀναλογίζειν τὰ αἰσϑητὰ τῷ πλή- ὕει λανϑάνειν. Οἱ δὲ ἄλλοι παρίσους. ] Stobaeus $ 2 servavit, cetera accesserunt ex LI. Dam. [p. 227, 1—15 233, 20—25] [| 3 ἰδιχὰς D: corr. Meineke || 6 Éxzov AD: corr. Heeren || 7 κοινὴν — χινήσεως iterum et plenius quidem excerptum est IV 8 6, unde hune locum invito scriptore [cf. Plut.) sup- plevit Heeren || I3. πελλῆς [prima rubricatori relicta] D: vereor ne ᾿Λπελλῆς xA. nihil sit nisi AptzzocéAre lemma errore praefixum insequentis paragraphi 4 iterato primo versui (cf. ad p. 371^22) nam $$ 3. 5 alienum in lo- cum ex pristina sede post 2 et 4 delatae sunt || 16 περὶ ut IV 73, cf. Dionys. de compos. verb. 18 τοσαύτη περὶ αὐτὸν ἣν ἀναισθησία. sensum Zellero (I *517?] rectius explicavit Krische p. 154 ef. e. 115 || 21 ἀναλογίζειν insolenter activa forma, ergo ἀναλογεῖν scri- bendum esset, si cetera plana essent. cf. Zeler I *817* intellego haec: semsuum af- fectiones plures sunt perceptis, sed cum per- cepta multitudini (affectionum) non respon- deant, illae non omnes adgnoscuntur 400 AETII PLAC. IV 11 1—4 E 70 PLUTARCHI EPIT. IV ΤΙ cw. Πῶς τίνεται ἢ αἴσϑησις xai d$ ἔννοια xal 6 χατὰ ἐνδιάϑεσιν λόγος. G 92 Ot Στωιχοί φασιν" ὅταν γεννηθῇ 1 5 ἡ ἄνθρωπος, ἔχει τὸ ἡγεμονιχὴν μέρος τῆς ψυχῆς ὥςπερ χάρτην εὔεργον εἰς ἀπογραφήν: εἰς τοῦτο μίαν ἔχά- στὴν τῶν ἐννοιῶν ἐναπηγράφεται. Πρῶτος δὲ ὁ τῆς ἀναγραφῆς τρόπος : 16 διὰ τῶν αἰσϑήσεων. αἰσϑόμενοι γάρ τινος οἷον λευχοῦ ἀπελθόντος αὐτοῦ μνήμην ἔχουσιν" ὅταν δὲ 6uo- εἰδεῖς πολλαὶ μνῆμαι γένωνται, τότε φαμὲν ἔχειν ἐμπειρίαν: ἐμπειρία γάρ ιὸ ἐστι τὸ τῶν ὁμοειδῶν φαντασιῶν πλῆϑος. Τῶν δὲ ἐννοιῶν αἱ μὲν φυσιχῶς γίνονται χατὰ τοὺς εἰρημένους τρό- ποὺς xal ἀνεπιτεχνήτως, αἵ δὲ ἤδη 3: δι᾿ ἡμετέρας διδασχαλίας xal ἐπιμε- λείας" αὗται μὲν οὖν ἔννοιαι χαλοῦνται μόνον, ἐχεῖναι δὲ χαὶ προλήψεις. Ὁ δὲ λόγος, χκαϑ᾽ ὃν προσαγορευό- μεϑα λογιχοὶ ix τῶν προλήψεων συμ- ?5 πληροῦσϑαι λέγεται χατὰ τὴν πρώ- τὴν ἑβδομάδα. ἔστι δ᾽ ἐννόημα φαν- τασμα διανοίας λογιχοῦ ζῴου" τὸ γὰρ φάντασμα ἐπειδὰν λογιχῇ προσπίπτῃ ψυχῇ, τότε ἐννόημα καλεῖται εἰληφὸς 80 τοὔνομα παρὰ τοῦ νοῦ. | de e. 11 dixi Prol. p. 61 || 2 διάϑεσιν G(A)BC: corr. Wyttenbach || 6 γάρτην év- ἐργὴν αἰ: yaprzlov évepqóv. AB: χάρτης ἐνεργῶν C: correxi. χάρτην νεουργὸν Reiske || 8 ἀπὸ- γράφεται B || 10 αἰσϑανόμενοι (A)BC: correxi || 11 τινος B: τινες (A)C || 14 φαμὲν GAB: φα- σὶν C || 15. φαντασιῶν G: om. (A)BC, ἐννοιῶν coniecerat Reiske || 17 φυσιχῶς G: φυσιχαὶ (A)BC || elprpévouc scil. μνήμην xal ἐμπει- ρίαν. sed ef. Zeller HI 1, 67* || 22 μόνον vulgo: μόναι GABC || 25 xarà τὴν πρώτην (A)B: κατὰ τὴν τὴν πρώτην C: xatà τὴν δευτέραν Ritter-Preller conl. Diog. VII 55 || 26 δὲ νόημα (A)BC: cf. G: correxi οἵ, Diog. VII 61 [| 30 τὸν νοῦν (A)BC: correxi STOBAEI ECL. AETII PLAC. IV 115 121 — 707 PLUTARCHI EPIT. IV 11. 12. Διόπερ τοῖς ἀλόγοις ζῴοις ὅσα ὃ προσπίπτει, φαντάσματα μόνον ἐστίν" ὅσα δὲ ἡμῖν xal τοῖς ϑεοῖς, ταῦτα χαὶ φαντάσματα χατὰ γένος χαὶ ἐν- δνοήματα xav εἶδος." ὥςπερ τὰ Om. νάρια xal οἱ στατῆρες αὐτὰ μὲν xal) αὑτὰ ὑπάρχει δηνάρια (xal) στατῆρες" ἐὰν δὲ εἰς πλοίων δοϑῇ μίσθωσιν, τηνιχαῦτα πρὸς τῷ δηνάρια εἶναι χαὶ 10 ναῦλα λέγεται. ιβ. Τίνι διαφέρει φαντασία φαν- ταστὸν φανταστιχὸν φάν- τασμα. G93 Χρύσιππος διαφέρειν ἀλλήλων ι φησὶ τέτταρα ταῦτα. φαντασία μὲν οὖν ἐστι πάϑος ἐν τῇ ψυχῇ γυγνόμε- vov, ἐνδειχνύμενον ἐν αὑτῷ xal τὸ πεποιηχός" οἷον ἐπειδὰν δι᾽ ὄψεως ϑεωρῶμεν τὸ λευχόν, ἔστι πάϑος τὸ "0 ἐγγεγενημένον διὰ τῆς ὁράσεως ἐν τῇ ψυχῇ. xal {χατὰ) τοῦτο τὸ πάϑος εἰπεῖν ἔχομεν, ὅτι ὑπόχειται λευχὸν χινοῦν ἡμᾶς" ὁμοίως xal διὰ τῆς ἁφῆς χαὶ τῆς ὀσφρήσεως. 1 ἀλόγοις GB: ἀλλοίοις A: ἄλλοις C || οὐ προσπίπτει (A)BC: ex οὗ quod om. G ὅσα cor- rexi || 2 quae post προσπίπτει ABC inter- polata habent φαντάσματα, ὅσα δὲ xal τοῖς ϑεοῖς καὶ ἡμῖν γε om. G || φαντάσματα μόνον --- ὃ ταῦτα om. A || ὃ xal τοῖς ϑεοῖς G: om. BC || 5 δηνάρια cf. Prol. p. 101 || 7 ὑπάρχειν C || καὶ om. ABC || 8 εἰ δ᾽ B || πλοίων AB: πλοίου C || 10 λέγεται (A)B: λέγονται C || 11 inscribit G περὶ φαντασιῶν fortasse rectius. dixi de hoec c. Prol. p. 61 {{||φανταστὸν om. B cont., habet ind.: φαντασία φανταστιχὸν xal φανταστιχὸν pr. C, sed deletis vocis secundae tx litteris itemque καὶ || 15 addit G post ταῦτα’ φαντασίαν φανταστὸν φανταστιχὸν φάντασμα cf. Nemes, || μὲν οὖν om. C || 17 ἐν αὐτῷ AB: αὑτό τε GC sed cf. Nemesii codd. || 19 τι λευχόν coni. Reiske || 21 κατὰ addidit Wytten- bach || τὸ post τοῦτο deletum malebat Reiske || 29 ὁμοίως post ἁφῆς B || ἐπὶ τῆς ἁφῆς coni. Wyttenbach, sed cf. 20 διὰ τῆς ὁράσεως Diels, Doxographi graeci. — — a ]me MÀ, 401 STOBAEI ECL. I 58 (47] Περὶ φαντασίας xal χριτηρίου. ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 129 Nemes. p. 75 Antv. 171 Matth. Φαντα- στιχὸν μὲν οὖν ἐστι δύναμις τῆς ἀλόγου ψυχῆς διὰ τῶν αἰσϑητηρίων ἐνεργοῦσα᾽ φανταστὸν δὲ τὸ τῇ φαντασίᾳ ὑποπῖπτον ὡς αἰσϑήσει αἰσϑη- τόν" φαντασία δέ ἐστι πάϑος τῆς ἀλόγου ψυχῆς ὑπὸ φανταστοῦ τινος γινόμενον" φάντασμα δὲ πάϑος διάχενον ἐν τοῖς ἀλόγοις τῆς ψυχῆς μέ- ρεσιν ἀπ᾽ οὐδενὸς φανταστοῦ γινόμενον. 1 Idem p. 76 A. 172 M. οἱ δὲ Στωιχοὶ τέσ- gapa ταῦτά φασι φαντασίαν φανταστὸν φαντα- στιχὸν φάντασμα, φαντασίαν μὲν λέγοντες τὸ πά- ϑος τῆς ψυχῆς τὸ ἐνδειχνύμενον ἐν ἑαυτῷ sic codd. Dresd. 1. Monac. 1, τὸ ἐν ἑαυτῷ ante ἐνδειχνύμενον August. l. 8, vulgo αὐτό τε] xal τὸ πεποιηχὸς φανταστόν, ὅταν γὰρ λευχὸν ἴδωμεν, ἐγγίνεταί τι πάϑος τῇ ψυχῇ ix τῆς λήψεως αὐτοῦ. ὡς γὰρ ἐν τοῖς αἰσϑητη- ρίοις ἐγγίνεται πάϑος, ὅταν αἰσϑάνηται, οὕτω καὶ ἐν τῇ ψυχῇ, ὅταν ἐννοήσῃ" εἰχόνα γὰρ ἐν ἑαυτῇ δέχεται τοῦ νοητοῦ. 20 402 PLUTARCHI EPIT.IV ij — — Εἴρηται δὲ ἢ φαντασία ἀπὸ τοῦ ? φωτός" χαϑάπερ γὰρ τὸ φῶς αὑτὸ δείχνυσι χαὶ τὰ ἄλλα τὰ ἐν αὐτῷ περιεχόμενα, xal 1, φαντασία δείχνυσιν 5 ἑαυτὴν xal τὸ πεποιηχὸς αὐτήν. Φανταστὸν δὲ τὸ ποιοῦν τὴν φαν- ὃ τασίαν" οἷον τὸ λευχὸν xal τὸ ψυχρὸν χαὶ πᾶν 6 τι ἂν δύνηται χινεῖν τὴν ψυχήν, τοῦτ᾽ ἔστι φανταστόν. Φανταστιχὸν δέ ἐστι διάχενος &Axo- 4 σμός, πάϑος ἐν τῇ ψυχῇ ἀπ᾽ οὐδενὸς φανταστοῦ γινόμενον χαϑάπερ ἐπὶ τοῦ σχιαμαχοῦντος χαὶ χενοῖς ἐπι- φέροντος τὰς χεῖρας" τῇ yàp φαν- 1 τασίᾳ ὑπόχειταί τι φανταστόν, τῷ δὲ φανταστιχῷ οὐδέν. Φάντασμα δέ ἐστιν, ἐφ᾽ ὃ ἑλχό- μεϑα χατὰ τὸν φανταστιχὸν διάχενον ἑλχυσμόν' ταῦτα δὲ γίνεται ἐπὶ τῶν 3 μελαγχολώντων χαὶ μεμηνότων᾽ 6 γοῦν τραγικὸς Ὀρέστης ὅταν λέγῃ ὦ μῆτερ, ἱκετεύω σε, μὴ ' πίσειέ μοι τὰς αἱματωποὺς χαὶ δραχοντώδεις χόρας" 2. αὗται γὰρ, αὗται πλησίον ϑρώσχουσί μου, λέγει μὲν αὐτὰ ὡς μεμηνώς, ὁρᾷ δὲ οὐδέν, ἀλλὰ δοχεῖ μόνον" 10 σι Διὸ καί φησιν αὐτῷ Ἠλέχτρα 6 3 μέν, ὦ ταλαίπωρ᾽, ἀτρέμα σοῖς ἐν δεμνίοις, δρᾷς γὰρ οὐδέν, ὧν δοχεῖς σάφ᾽ εἰδέναι. ὡς καὶ παρ Ὁμήρῳ Θεοχλύμενος. 1 ^14 AB: om. GC || piv post φαντασία add. B !| 2 αὐτὸ ABC || 8 δύνηται C: δύνα- ται AB cef. Nemes. ὅτι δύναται || 13. χενὰς (A)BC: correxit Reiske || 14 τὰς C: om. AB [| 15 τὸ δὲ φανταστιχὸν B || 21 τραγιχὴς Eur. Or. 255—259 || 22 ὦ μῆτερ om. B || 25 γὰρ αὐταὶ B || 30 ἀτρέμας B || 94 Üpzipo υ 350 AETII PL AC. IV 12 3—6 — — nne — STOBAEI ECT. I 58 [47] ALIORUM- EX AETIO EXCERPTA 12 3 Nemes. p. 173 M. φανταστὸν δὲ τὸ πεποιηχὸς τὴν φαντασίαν αἰσϑητόν, olov τὸ λευχὸν wal πᾶν ὅτι [ὃ alii eodd.] δύναται κινεῖν τὴν ψυχήν. 4 ]dem l.c. φανταστιχὸν δὲ τὸν διάχενον διελκυσμὸν ἄνευ φανταστοῦ. 5 Idem l.c. φάντασμα δὲ ᾧ ἐφελκόμεϑα περ τὸν φανταστιχὸν διάχενον ἑλχυσμόν ὡς ἐπὶ τῶν μεμηνότων xol μελαγχολώντων, AETII PLAC, IV 131—; PLUTARCHI EPIT. IV 13 ἡ. Περὶ ὁράσεως, πῶς δρῶμεν. G 94. Δημόχριτος Ἐπίκουρος χατὰ 1 εἰδώλων εἴσχρισιν οἴονται τὸ δρατιχὸν συμβαίνειν. 5. Καὶ xatd τινων ἀχτίνων ἔχχρισιν 2 UJ * , , w μετὰ τὴν πρὸς τὸ ὑποχείμενον ἔνστασιν πάλιν ὑποστρεφουσῶν πρὸς τὴν ὄψιν. Ἐμπεδοχλῆς τοῖς εἰδώλοις τὰς 5 ἀχτῖνας ἀνέμιξε προσαγορεύσας τὸ 10 γιγνόμενον ἀχτινείδωλον συνϑέτως. 1 ὁράσεως AB: ὁράσεως xai C || 2 εἴσχρι- σιν G: εἰσχρίσεις (A)BC || 3 οἴονται G: qiovzo (AJBC || 5 καὶ ABC: ἕτεροι interpolat G et vulgo cf. Prol. p. 55 || 5 ἔχχυσιν G: εἴσ- «pity (A)BC ex v. 3 repetitum: correxi cf. $11 || 8 de lemmate cf. Prol. p. 64 || 9 ἀκτῖνας εἰδώλου (A)BC: correxi. ἀχτῖνας ἐξ εἰδώλων Reiske, εἰδωλάχτινας ([) Karsten || t συνϑέτως AC: τυνϑέτους B 403 STOBAEI ECL. I 52 [44] 1 Περὶ ὁράσεως. D O14 Λεύχιππος Δημόκριτος Ἐπί- χουρος χατὰ εἰδώλων εἴσχρισιν οἴον- ται τὸ ὁρατιχὸν συμβαίνειν πάϑος. Καὶ χατά τινων ἀχτίνων ἔχχρισιν 5 μετὰ τὴν πρὸς τὸ ὑποχείμενον ἔνστασιν πάλιν ὑποστρεφουσῶν πρὸς τὴν ὄψιν. Τῶν ᾿Ακαδημαϊχῶν τινες xat τινων (ἀχτίνων) ἔχχυσιν μετὰ τὴν πρὸς τὸ ὑποχείμενον ἔνστασιν πάλιν 10 ὑποστρεφουσῶν πρὸς τὴν ὄψιν. Ποσειδώνιος γοῦν αὐτὴν σύμ- φυσιν ὀνομάζει. Ἐμπεδοχλῇς χαὶ πρὸς τὸ διὰ τῶν ἀχτίνων xal πρὸς τὸ διὰ τῶν 15 εἰδώλων ἐχδοχὰς παρέχεται. πλείους δὲ πρὸς (τὸ) δεύτερον. τὰς γὰρ ἀπορ- ροίας ἀποδέχεται. Ἑστιαῖος 6 Περίνϑιος τοῖς εἰδώλοις τὰς ἀχτῖνας ἀνέμιξε προσαγορεύσας 9 τὸ γηνόμενον ἀχτινείδωλον. Τιμαγόρας slc τῶν παραχαραξάν- των ἐν συχνοῖς τὴν Ἐπιχούρειον αἵρεσιν ἀντὶ τῶν εἰδώλων ταῖς ἀπορροίαις χρῆται. 25 Στράτων χρώματά φησιν ἀπὸ τῶν σωμάτων φέρεσϑαι συγχρῴζοντ᾽ αὐτοῖς τὸν μεταξὺ ἀέρα. 1 omnia praeter ἃ 11 ex uno Damasc. petita [p. 172, 16 — 174, 5 M.] || 5 dixi de antiqua dittographia Proleg. p. 55 || ἔγχρι- σιν D: correxi || 9 ἀχτίνων post τίνων inter- cidit in D || ἔχχυσιν retinui, quamquam glossema videtur ut in Gal. [cf. Plut. $ 2] similiter Plut. V 12.3 ἐχχύσεις superscribit cod. B, qui habet ἐχχρίσεις in contextu || 12 t γοῦν cf. Prol. p. 185! || 17 à D unde τὸ δεύτερον scripsi || 20 προσέμιξε D (sed προσ in litura)ex insequ. vocabulo transvectum. reduxi Plut. lectionem || 21 ἀχτὶν᾽ εἰδώλων D: corr. Meineke || 22 (δ)ιμαγόρας (initiali rubr.) D cf. Prol. p. 100, 185 || 23 τὸ ἐπι- χούρειον D || 27 (ἀγτράτων (rubr. in.) D || συγχροΐζοντ᾽ D {αὑτοῖς coni. Meineke 26* - 404 ' PUTALRCHI EPIT. IV 15 Ἵππαρχος ἀχτῖνάς φησιν ἀφ᾽ 9 ἑχατέρου τῶν ὀφθαλμῶν ἀποτεινο- μένας τοῖς πέρασιν αὑτῶν οἷον χειρῶν ἐπαφαῖς περιχαϑαπτούσας τοῖς ἐχτὸς ὁ σώμασι τὴν ἀντίληψιν αὐτῶν πρὸς τὸ ὁρατιχὸν ἀποδιδόναι. Πλάτων χατὰ συναύγειαν, τοῦ l1 μὲν ἐχ τῶν ὀφθαλμῶν φωτὸς ἐπὶ ποσὸν ἀπορρέοντος εἰς τὸν ὁμογενῆ ιὸ ἀέρα, τοῦ δὲ ἀπὸ [μὲν] τῶν σωμά- των φερομένου, (τοῦ δὲ περὶ τὸν μεταξὺ ἀέρα εὐδιάχυτον ὄντα χαὶ εὔτρεπτον συνεχτεινομένου τῷ πυρώ- ὃδει τῆς ὄψεως. αὕτη λέγεται Πλα- 15 τωνιχὴ συναύγεια. 2 ἑχατέρου G: ἑκατέρων (ΑἾΒΟ || 3 αὐτῶν (A)BC: correxi οἵ, Nemes || 4 meptxada- πτούσαις G(A)BC: corr. Reiske || 10 τοῦ δ᾽ — 12 ἀέρα om. B || ἀπὸ μὲν AC: μὲν om. vulgo || 11 ἀντιφερομένου ex Stob. Wyttenbach || τοῦ δὲ περὶ ex Stob. additum om. (A)C cuius loco ἀπορρεῖν confictum ex ἀπορρέοντος v. 9 inser- tum est || τὸν δὲ μεταξὺ (A)C restituit haec ex Stob. Wyttenbach || 13 συνεχτείνοντος (A)BC: correxit Wyttenbach cf. Stob. et Nemes, TESTIMONIA PLUTARCHI 13 11 Psell. d. omn. doctr. e, 81. ἡ pa- σις γίνεται, ὅταν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν φῶς ix- φερόμενον συναντήσῃ τῷ ἀπὸ τῶν σωμάτων συρ- ρέοντι, ὅπερ ὁ Πλάτων ὀνομάζει συναύγειαν. AETU PLAC. IV 13 $—12 ——o— HM STOBAEI ECL. I 52 [44] ! ᾿Αρισταγόρας σχήματα συνδια- τυποῦντά πως αὑτοῖς τὸν ἀέρα. Ἵππαρχος (ἀχτῖνας) ἀφ᾽ ἑχατέρου φησὶ τῶν ὀφθαλμῶν ἀποτεινομένας τοῖς πέρασιν αὑτῶν οἱονεὶ χειρῶν 5 ἐπαφαῖς περιχαϑαπτούσας τοῖς ἐχτὸς σώμασι τὴν ἀντίληψιν αὐτῶν πρὸς τὸ δρατιχὸν ἀναδιδόναι. Ἔνιοι χαὶ Πυϑαγόραν τῇ δόξῃ ταύτῃ συνεπιγράφουσιν ἅτε δὴ βεβαιω- 10 τὴν τῶν μαϑημάτων χαὶ πρὸς τούτῳ Παρμενίδην ἐμφαίνοντα τοῦτο διὰ τῶν ποιημάτων. Πλάτων συναύγειαν, τοῦ μὲν ἐχ τῶν ὀφθαλμῶν φωτὸς ἐπὶ ποσὸν 1» ἀπορρέοντος εἰς τὸν ὁμογενῆ ἀέρα, τοῦ δὲ ἀπὸ τῶν σωμάτων ἀντιφερο- μένου, τοῦ δὲ περὶ τὸν μεταξὺ ἀέρα εὐδιάχυτον ὄντα χαὶ εὔτρεπτον συν- εντεινομένου τῷ πυρώδει τῆς ὄψεως. ἢ αὔτη λέγεται Πλατωνιχὴ συναύγεια. ᾿Αλχμαίων χατὰ τὴν τοῦ δια- φανοῦς ἀντίληψιν. ὃ ἀχτῖνας om. D || 5 αὐτῶν D || 6 περι- χαϑαπτούσας sic recte D || 9 cf. Prol. p. 70 || 11 τοῦτο D || 12 τοῦτο D: ταὐτὸ Meineke ᾿ 14 post Πλάτων om. Stobaeus χατὰ cf. Plut. Nemes. || 21 ταύτη DA || 23 ἀντίλαμψιν conieci Prol. p. 223. sequitur Aristotelium cf. Ar. Didym. fr. 17 ALIORUM EX AETIO EXCERPTA 18 9 Nemes. p. 78 A. 178 M. Ἵππαρχος δέ φησιν ἀκτῖνας ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἀποτει- νομένας τοῖς πέρασιν ἑαυτῶν χαϑάπερ χειρῶν ἐπαφαῖς χαϑαπτούσας τοῖς ἐχτὸς σώμασι τὴν ἀντίληψιν αὐτῶν πρὸς τὸ ὁρατιχὸν ἀναδιδόναι. 11 Idem p. 79 A. 180 M. post geome- trarum Epicureorum Aristotelis pla- cita cf. Prol. p. 48? Πλάτων δὲ κατὰ συναύ- qeu, τοῦ μὲν ἐχ τῶν ὀφθαλμῶν φωτὸς ἐπὶ ποσὸν ἀπορρέοντος εἰς τὸν ὁμογενῆ ἀέρα, τοῦ δὲ ἀπὸ τῶν σωμάτων ἀντιφερομένου, τοῦ δὲ περὶ τὸν μεταξὺ ἀέρα εὐδιάχυτον ὄντα xal εὔτρεπτον συνεχτεινομένου τῷ πυροειδεῖ τῆς ὄψεως. . AETII PLAC. VI 14 1—4. 15 1.2 PLUTARCHI EPIT. IV 11.15. ιὃ, Περὶ κατοπτριχῶν ἐμφά- σεων. G 905 Ἐμπεδοχλῆς χατὰ ἀπορροηίας τὰς συνισταμένας μὲν ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας δ τοῦ χατόπτρου. τελειουμένας δὲ ὑπὸ τοῦ ἐχχρινομένου Bx τοῦ χατόπτρου πυρώδους xal τὸν προχείμενον ἀέρα, εἰς ὃν φέρεται τὰ ῥεύματα. συμμετα- φέροντος. Δημόχριτος Ἐπίχουρος τὰς χατοπτριχὰς ἐμφάσεις γίνεσϑαι xac εἰδώλων ὑποστάσεις, ἅτινα φέρεσϑαι μὲν ἀφ᾽ ἡμῶν, συνίστασϑαι δὲ ἐπὶ τοῦ χατόπτρου χατὰ ἀντιπεριστροφήν. 10 5. Οἱ ἀπὸ Πυϑαγόρου xav dvza- ναχλάσεις τῆς ὄψεως. φέρεσϑαι μὲν γὰρ τὴν ὄψιν τεταμένην ὡς ἐπὶ τὸν χαλχόν, ἐντυχοῦσαν δὲ πυχνῷ xai λείῳ πληχϑεῖσαν ὑποστρέφειν αὐτὴν 0 ἐφ᾽ ἑαυτὴν ὅμοιόν τι πάσχουσαν τῇ ἐχτάσει τῆς χειρὸς χαὶ τῇ ἐπὶ τὸν ὦμον ἀντεπιστροφῇ. Δύναταί τις πᾶσι τούτοις τοῖς χεφαλαίοις χρῆσϑαι ἐπὶ τοῦ πῶς 35 δρῶμεν. i. El δρατὸν τὸ σχότος. G96 Οἱ Στωιχοὶ ὁρατὸν εἶναι! τὸ σχότος. 9 ἐχ γὰρ τῆς ὁράσεως προχεῖσϑαί τινα 3 ἀπορροίας μὲν (A)BC: transposuit μὲν post συνισταμένας Reiske | 4 ἐμφανείας B || ὃ τελειουμένας sive Plutarchi sive librarii er- rorem mire defendebat Karsten Emp. p. 489 | ἀπὸ B || 12 ὑποστάσεις (A)BC: ἐπιστάσεις G cf. Stob. | 14 χατὰ GABC: χατὰ τὴν vulgo !| ἀντιστροφήν G | 18 ἐντυχοῦσαν G: στείχουσαν (A)BC || 20 πάσχουσαν C: πά- 7,0094 AB || 23 πᾶσι τούτοις C: τούτοις πᾶσι B: τούτοις ante χρῆσϑαι A || 28 περι- χεῖσϑαι (A)DBC: corr. Reiske I 2 3 4 405 STOBAEI ECL. I 52 [4] Περὶ κατοπτριχῶν ἐμφά- σεων. D 0 14 Ἐμπεδοχλῇς xat ἀπορροίας τὰς συνισταμένας μὲν ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας τοῦ χατόπτρου, πιλουμένας δ᾽ ὑπὸ τοῦ ἐχχρινομένου Bx τοῦ χατόπτρου πὺυ- ρώδους xai τὸν προχείμενον ἀέρα. εἰς ὃν φέρεται τὰ ῥεύματα, συμμεταφέ- ρόντος. Λεύχιππος Δημόχριτος Ent- xoupos τὰς χατοπτριχὰς ἐμφάσεις τὸ χίνεσϑαι xa εἰδώλων ἐμφάσεις, ἅτινα φέρεσθαι μὲν dq ἡμῶν. συνίστασϑαι δὲ ἐπὶ τοῦ χατόπτρου xav ἀντεπι- στροφήν. Ot ἀπὸ Πυϑαγόρου xal τῶν μα- 15 ϑηματιχῶν xav ἀνάχλασιν τῆς ὄψεως. φέρεσϑαι μὲν γὰρ τὴν ὄψιν τεταμένην ὡς ἐπὶ τὸν χαλχόν. ἐντυ- χοῦσαν δὲ πυχνῷ xal λείῳ πληχϑεῖσαν ὑποστρέφειν αὐτὴν ig ἑαυτὴν ὅμοιόν 30 τι πάσχουσαν τῇ ἐχτάσει τῆς χειρὸς xai τῇ ἐπὶ τὸν ὦμον ἀντεπιστροφῇ. Δύναται δέ τις πᾶσι τούτοις τοῖς χεφαλαίοις χρήσασϑαι ἐπὶ τοῦ πῶς ὁρῶμεν. [2 25 Σφαῖρος 6 Στωιχὴς 6pazhv εἶναι τὸ σχότος. ἐχ γὰρ τῆς δράσεως mpo- χεῖσϑαί τινα εἰς αὐτὸ αὐγήν. Οἱ Στωιχοὶ ὁρατὸν εἶναι τὸ σχύτος. ἐχ γὰρ τῆς ὁράσεως προχεῖσϑαΐ τινὰ "0 Ὁ omnia servantur in 1. Dam. p.174, 6— 23 || de $ 1 cf. Prol. p. 222 || 6 ix D: ἀπὸ vulgo || 8 συντρέφοντος D: correxi ex Plat, || 11 ἐνστάσεις coni. Meineke cf. 132 at v. "Theophr. d. sens. 51 || I8 τεταγμένην D: corr. Meineke || 22 τῆς - ἀντεπιστροφῆς D: corr. Meineke || 24 ἐπὶ τοῦ πῶς ὁρῶμεν di. e. ad illustrandum augendumque caput 13 || 26 $$ 1 —3 continuat I4 1 nullo inter po- sito titulo D |] 28 αὐτήν D 400 P PLUTARCHI EPIT. IV 15. i6 εἰς αὐτὸ αὐγήν᾽ xal ob ψεύδεται f ὅρασις" βλέπεται γὰρ ταῖς ἀληϑείαις, ὅτι ἐστὶ σχότος. Χρύσιππος χατὰ τὴν συνέντασιν 5100 μεταξὺ ἀέρος ὁρᾶν ἡμᾶς, νυ- γέντος μὲν ὑπὸ τοῦ ὁρατιχηῦ πνεύ- ματος, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ μέχρι τῆς χόρης διήχει, xarà δὲ τὴν πρὸς τὸν περιχείμενον ἀέρα ἐπιβολὴν ἐντεί- 10 voytog αὐτὸν χωνοειδῶς, ὅταν ἢ ἧμο- Ἱενὴς 6 ἀήρ. προχέονται δὲ ix τῆς ὄψεως ἀχτῖνες πύριναι, οὐχὶ μέλαιναι xal ὁμιχλώδεις- διόπερ ὁρατὸν εἶναι τὸ σχότος. ι ἰς. [Περὶ ἀκοῆς. G97 Ἐμπεδοχλῆς τὴν ἀχοὴν γίνεσθαι χατὰ πρόσπτωσιν πνεύματος τῷ χον- δρώδει, ὅπερ φησὶν ἐξηρτῆσθαι ἐντὸς τοῦ ὠτὸς χώδωνος δίχην αἰωρούμενον 0 χαὶ τυπτόμενον. ᾿Αλχμαίων ἀχούειν ἡμᾶς τῷ χενῷ 3 τῷ ἐντὸς τοῦ ὠτός" τοῦτο γὰρ εἶναι τὸ διηχοῦν χατὰ τὴν τοῦ πνεύματος εἰσβολήν" πάντα γὰρ τὰ χενὰ ἠχεῖ, Ὁ» Διογένης τοῦ ἐν τῇ χεφαλῇ ἀέρος ὑπὸ τῆς φωνῆς τυπτομένου χαὶ χινου- μένου. Πλάτων χαὶ οἱ dz! αὐτοῦ πλήτ- τεσϑαι τὸν ἐν τῇ χεφαλῇ ἀέρα" τοῦτον 90 δ᾽ ἀναχλᾶσϑαι εἰς τὰ ἡγεμονιχὰ χαὶ γίνεσθαι τῆς ἀχοῆς τὴν αἴσϑησιν. 8 μετὰ δὲ (A)BC: corr. Meziriac || ὃ τὸν napaxt(uevov (A)BC: correxi cf. p. 409 13 [| 11 πνεύματι (ex πνεύματος corr) B || yov- δρώδει G: χρονιώδει AB : χοχλιώδει C. cf. Prol. p. 222sq. || 21 de 8$ 2. 3 cf. Prol. p. 223 || 24 εἰσβολήν G: ἐμβολήν (A)BC Psellus || (2 MCN TESTIMONIA PLUTARCHI 16 2 Psell. d. omn. doctr. 81 4xo5o- μὲν δὲ τῷ χενῷ τῷ ἐντὸς τοῦ ὠτός. τοῦτο γὰρ εἶναι τὸ διηχοῦν χατὰ τὴν τοῦ πνεύματος ἐμβολήν. - 3 1 9 3 4 AETII PLAC. IV 153 161—4 — — — HÀ v STOBAEI ECL. I 52 [44] 53 [45] 1 ἐπ᾿ αὐτὸ αὐγήν. καὶ οὐ ψεύδεται ἢ ὅρασις" βλέπεται γὰρ ταῖς ἀληϑείαις, ὅτι ἐστὶ σχήτος. Χρύσιππος χατὰ συνέντασιν [τὰ ὄντα] τοῦ μεταξὺ ἀέρος ὁρᾶν ἡμᾶς, νυγέντος μὲν ὑπὸ τοῦ ὀπτιχοῦ πνεύ- ματος, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ μέχρι τῆς χόρης διήχει, χατὰ δὲ τὴν πρὸς τὸν περιχείμενον ἀέρα ἐπιβολὴν ἐντεί- γηντὴς αὐτὸν χωνοειδῶς, ὅταν T, ὅμο- τὸ Ἱενὴς ὃ ἀήρ. προχέονται δ᾽ ix τῆς ὄψεως ἀχτῖνες πύριναι. οὐχὶ μέλαιναι xai ὁμιχλώδεις" διόπερ ὁρατὸν εἶναι τὸ σχότος. Περὶ dxozc. D A30 15 Ἐμπεδοχλῆς τὴν ἀχοὴν γίνεσϑαι χατὰ τὴν πρόσπτωσιν πνεύματος τῷ χόνδρῳ, ὅνπερ φησὶν ἐξηρτῆσϑαι ἐντὸς τοῦ ὠτὸς χώδωνος δίχην αἰωρούμενον χαὶ τυπτόμενον. ᾿Αλχμαίων ἀχούεξιν ἡμᾶς τῷ χενῷ τῷ ἐντὸς τοῦ ὠτός. τοῦτο γὰρ εἶναι τὸ διηχοῦν χατὰ τὴν τοῦ πνεύματος εἰσβολήν. πάντα γὰρ τὰ χοῖλα ἠχεῖ. Διογένης τοῦ ἐν τῇ χεφαλῇ ἀέρος 25 ὑπὸ τῆς φωνῆς τυπτομένου χαὶ χινου- μένου. Οἱ ἀπὸ Πλάτωνος πλήττεσϑαι τὸν ἐν τῇ χεφαλῇ ἀέρα, τοῦτον δ᾽ ἀναχλᾶσϑαι εἰς τὰ ἣγεμονιχὰ καὶ 80 γίνεσθαι τῆς ἀχοῆς τὴν αἴσϑησιν. 4 χατὰ τὴν vulgo || τὰ ὄντα fuerit olim τῷ ὄντι ad ταῖς ἀληϑείαις v. 2 adseriptum || 6 νυγέντες D || 15 ὃ 4 in Stobaeo exstat, cetera ex Dam. [p. 233, 9—20] suppleta || I7 χαὶ τὴν D: corr. Meineke || πρόπτωσιν D: correxi || 23 διηϑοῦν D: corr. Meineke || 38 ἡ rubr. D: οἱ Gaisford AETII PLAC. IV 171.2 181,2 191 idi o —mm — 0 0— STOBAEI ECL. L 54 55 [15] 51 [46] 1 — O———9 PLUTARCHI EPIT. IV 17. 18. !^? ιζ. G 98 'Akxpatoy ἐν τῷ ἐγχεφάλῳ elvat τὸ ἡγεμονιχόν" τούτῳ οὖν ὀσφραίνεσθαι ἕλχοντι διὰ τῶν ἀναπνοῶν τὰς ἡσμάς. » Ἐμπεδοχλῇῆς ταῖς ἀναπνοαῖς ταῖς ἀπὴ τοῦ πνεύμονος συνεισχρίνεσϑαι τὴν ὀδμήν᾽ ὅταν γοῦν ἢ ἀναπνοὴ βα- ρεῖα γίνηται. χατὰ τραχύτητα μὴ συν- αισϑάνεσϑαι,. ὡς ἐπὶ τῶν ῥευματι- 1 ζομένων. Περὶ ὀσφρήσεως. G 99 ᾿Αλχμαίων τῷ ὑγρῷ xoc τῷ χλιαρῷ τῷ ἐν τῇ γλώττῃ πρὸς τῇ μαλαχότητι διαχρίνεσϑαι τοὺς χυμούς. Διογένης τῇ ἀραιότητι τῆς γλώτ- τῆς xal τῇ μαλαχήτητι χαὶ διὰ τὸ συνάπτειν τὰς ἀπὸ τοῦ σώματος εἰς αὐτὴν φλέβας διαχεῖσϑαι τοὺς χυμοὺς ἑλχομένους ἐπὶ τὴν αἴσϑησιν χαὶ τὸ 20 ἡγεμονιχὸν χαάπερ ἀπὸ σπογγιᾶς. v Περὶ γεύσεως. 15 d. Περὶ φωνῆς. G 100 Πλάτων τὴν φωνὴν ὁρίζεται πνεῦμα διὰ στόματος ἀπὸ διανοίας 2 de $$ 1. 2. cf. Prol. p. 223 || ὃ γοῦν B || 8 γίνηται BC: γένηται (A) || τραχύτητα (A)C: t LN NS B: παχύτητα explicat poris ob- structis Karsten. Emp. p. 482 ?** || 8 συν- αἰσϑάνεσθαι vulgo: συναισϑέσθαι AB: aicüd- νεσϑαι C || 12 de $$ 1. 2 cf. Prol. p. 223 || tà χλιαρῶ xal τῷ ὑγρῶ ἐν τῇ γλώσση B || 14 διαχρίνεσθαι --- 15 ἀραιότητι om. A || 18 χυμοὺς BC: χυλοὺς (A) 'TESTIMONIA PLUTARCHI 171 Psell. d. omnif. doctr. c. 81. ὀσῷραί- νομεν δὲ τῷ ἡγεμονιχῷ τῷ ὄντι ἐν τῷ ἐγχε- φάλῳ, ἕλχοντι δὲ διὰ τῶν ἀναπνοῶν τὰς ὀσμάς. 18 2 ]dem |. c. γεύομεν δὲ τῇ ἀραιότητι τῆς γλώττης xa τῇ μαλαχότητι χαὶ διὰ τὸ συνάπτειν τὰς ἀπὸ τοῦ σώματος εἰς αὐτὴν φλέβας τὴν φύσιν. 191 Idem 1. c. ἡ δὲ φωντὴ πνεῦμά ἐστι διὰ τοῦ στόματος ἀπὸ διανοίας ἠγμένον. I 2 401 Περὶ ὀσφρήσεως. D OIl6. ᾿Αλχμαίων ἐν τῷ ἐγχεφάλῳ εἶναι τὸ ἡγεμονιχόν. τούτῳ οὖν ὀσφραίνεσθαι ἕλχωντι διὰ τῶν ἀναπνοῶν τὰς ὀσμάς. Ἐμπεδοχλῆς ταῖς ἀναπνοαῖς ταῖς 5 ἀπὸ τοῦ πνεύμονος συνεισχρίνεσϑαι τὴν ὀσμήν. ὅταν γοῦν ἢ ἀναπνοὴ βα- ρεῖα Ἰένηται χατὰ τραχύτητα μὴ συν- αισϑάνεσϑαι ὡς ἐπὶ τῶν ᾧευματι- ζομένων. lo Περι γεύσεως. D Tl'12 Περὶ φωνῆς. Πλάτων τὴν φωνὴν ὁρίζεται πνεῦ- μα διὰ στόματος ἀπὸ διανοίας χαὶ l in Stob. reliquiae nullae, in Damasc. p. 176, 5—12 M. 1 zwof, D: correxi 8 παχύτητα D cf. Plut.: correxi 12 Stobaei titulus cc. 19—21 compre- hendit 408 PLUTARCHI EPIT. IV 19 ἠγμένον xai πληγὴν ὑπὸ ἀέρος δύ ὥτων xal ἐγχεφάλου xal αἵματος μέχρι ψυχῆς διαδιδομένην. λέγεται δὲ χαὶ χαταχρηστιχῶς ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζῴων φωνὴ χαὶ τῶν ἀψύχων ὡς χρεμε- τισμοὶ xat ψόφοι χυρίως δὲ φωνὴ f, ἔναρϑρός ἐστιν ὡς φωτίζουσα τὸ νοούμενον. Ἐπίκουρος τὴν φωνὴν εἶναι ῥεῦμα ιὸ ἐχπεμπόμενον ἀπὸ τῶν φωνούντων ἣ ἠχούντων ἢ ψοφούντων: τοῦτο δὲ τὸ ῥεῦμα εἰς ὁμοιοσχήμονα ϑρύπτεσϑαι ϑραύσματα' ὁμοιοσχήμονα δὲ λέγεται τὰ στρογγύλα τοῖς στρογγύλοις xal 15 σχαληνὰ xal τρίγωνα τοῖς ὁμοιογενέσι" τούτων δ᾽ ἐμπιπτόντων ταῖς ἀχοαῖς ἀποτελεῖσϑαι τὴν αἴσϑησιν τῆς φωνῆς" φανερὸν δὲ τοῦτο γίνεσϑαι ἀπὸ τῶν ἀσχῶν ἐχρεόντων xal τῶν ἐμφυσών- 80 τῶν χναφέων τοῖς ἱματίοις. Δημόχριτος xal τὸν ἀέρα φησὶν εἰς ὁμοιοσχήμονα ϑρύπτεσϑαι σώματα, xal συγχαλινδεῖσϑαι τοῖς 2x τῆς φωνῇς ϑραύσμασι. 2; χολοιὸς γὰρ παρὰ κολοιὸν ἱζάνει᾽ χαὶ “ὡς αἰεὶ τὸν ὁμοῖον ἄγει ϑεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον." χαὶ γὰρ ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς αἱ ὅμοιαι 80 ψῆφοι χατὰ τοὺς αὐτοὺς τόπους ὁρῶν- ται. xat ἄλλο μὲν αἱ σφαιροειδεῖς, | προηγμένον coni. Reiske || ὃ xat C: xal ἡ AB || 9 ῥεῦμα i. e. ῥεῦμ᾽ ἀτόμων Democriti ap. Gell. V 15 || 19 ἐμφυσώντων AB: éx- φυσώντων C || dubitavit de his exemplis I. G. Schneider Ecl. phys. IL 257. sed il- lustrantur τὰ ὁμοιοσχήμονα ϑραύσματα cf. Se- nece. Qu. N. I 32. Placit. III 5 » [| 22 post σώματα repetunt vulgo ὁμοιοσχήμονα --- στρογγύλοις ex v. 13: reete pergunt ABC || 25 cf. Arist. Eth. magn. II 11 p. 120859 || 27 ὡς αἰεὶ AB: om. ὡς C cf. Hom. p 218 || 31 xaz 4AÀAovbis Reiske, sed cf. Burchard Democrit, d, sensib. p. 10 τῷ AETII PLAC. IV 192.3 STOBAEI ECL. I 57 (46] 1 πληγὴν ὑπ ἀέρος δ ὥτων xal ἐγχε- φάλου xal αἵματος μέχρι ψυχῆς ὅια- διδομένην. λέγεται δὲ xal χαταχρηστι- χῶς ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζῴων φωνὴ xal τῶν ἀψύχων ὡς χρεμετισμοὶ xal 5 ψόφοι. χυρίως δὲ φωνὴ ἔναρϑρός ἐστιν, ἔστι γὰρ φωτίζουσα τὸ νοούμενον. 3 λέγεται χτλ. non iam ad Platonem per- tinent AETII PLAC. IV 19 3—5 20 1 PLUTARCHI EPIT. IV 13. 20 xat ἄλλο δὲ αἱ ἐπιμήχεις. χαὶ ἐπὶ τῶν χοσχινευόντων δὲ ἐπὶ τὸ αὐτὸ συν- αλίζεται τὰ ὁμοιοσχήμονα, ὥστε χω- pls εἶναι τοὺς χυάμους xal ἐρεβίνϑους. » ἔχοι δ᾽ ἄν τις πρὸς τούτους εἰπεῖν" πῶς ὀλίγα ϑραύσματα πνεύματος μυ- ρίανδρον ἐχπληροῖ ϑέατρον; Οἱ δὲ Στωιχοί φασι τὸν ἀέρα μὴ συγχεῖσϑαι 3x ϑραυσμάτων, ἀλλὰ συν- ιὸ εχῇ δι᾿ ὅλου, μηδὲν χενὸν ἔχοντα" ἐπειδὰν δὲ πληγῇ πνεύματι. χυμα- τοῦται χατὰ χύχλους ὀρϑοὺς εἰς ἄπει- pov, ἕως πληρώσῃ τὸν περιχείμενον ἀέρα, ὡς ἐπὶ τῆς χολυμβήϑρας τῆς 1m πληγείσης λίϑῳ. xal αὕτη μὲν χυ- χλιχῶς χινεῖται, 6 δ᾽ ἀὴρ σφαιριχῶς. ᾿Αναξαγόρας τὴν φωνὴν γίνεσθαι πνεύματος ἀντιπεσόντος μὲν στέρε- μνίῳ ἀέρι, τῇ δ᾽ ὑποστροφῇ τῆς πλή- 20 ξεως μέχρι τῶν ἀχοῶν πρησενεχϑέντος" χαϑὸ xal τὴν λεγομένην ἠχὼ 1C νεσϑαι. x. Εἰ ἀσώματος ἢ φωνὴ xal πῶς ἠχὼ γίνεται. G 101 Ὁ Πυϑαγόρας Πλάτων ᾽ΔἌριστο- τέλης ἀσώματον. οὐ γὰρ τὸν ἀέρα, ἀλλὰ τὸ σχῆμα τὸ περὶ τὸν ἀέρα xal τὴν ἐπιφάνειαν χατὰ ποιὰν πλῆξιν γίνεσθαι φωνήν: πᾶσα δὲ ἐπιφάνεια 80) ἀσώματος " συγχινεῖται μὲν γὰρ τοῖς σώμασιν, αὐτὴ δὲ ἀσώματος πάντως | αἱ ἐπιμήχεις C: om. AB spatio relicto, cf. Sextus adv, mathem. VII 117 |] 2 xos- χινευομένων suadebat Burchard ex Sexti I. c. || δὲ ἐπὶ C: δ᾽ om. AB | συναλίζεται AC: συναυ- λίζεται B. [| 5 τούτους C: τούτοις (A)B || 9 ϑραυμάτων C || συνεχῆ εἶναι vulgo: εἶναι om. GABC || 12 χυματοῦται GAC: κχυματοῦσϑαι vulgo, at cf. v. 15: χυχλοῦται B || ὀρϑοὺς suspectum om. G cf. Diog. VII 158 || 13 πληρώσει B cf. G || 17 Anaximandro haee tribuit G, Archelao Diog. II 17 || 31 αὕτη A || πάντως ABC: παντός vulgo -— -— STOBAEI ECL. I 57 (46] Ei ἀσώματος f, φωνή. 400 410 AETII PLAC. IV 201.2 21 1,? PLUTARCII 'EPIT. IV 20. 231 χαϑέστηχεν’ ὥσπερ ἐπὶ τῆς χαμπτο- μένης ῥάβδου f, μὲν ἐπιφάνεια οὐδὲν πάσχει. ἢ δὲ ὕλη ἐστὶν 7, χαμπτο- μένη. 5. Ot δὲ Στωιχοὶ σῶμα τὴν φωνήν' πᾶν γὰρ τὸ δρῶν T, xal ποιοῦν σῶμα" $ δὲ φωνὴ ποιεῖ xai δρᾷ: ἀχούομεν γὰρ αὐτῆς χαὶ αἰσϑανόμεϑα προσπι- πτοηύσης τῇ ἀχοῇ xai ἐχτυπούσης χαῦ- ιο ἅπερ δαχτυλίου εἰς χηρόν. ἔτι πᾶν τὸ χινοῦν χαὶ ἐνοχλοῦν σῶμα ἐστι' χινεῖ δὲ ἡμᾶς ἢ εὐμουσία. ἐνοχλεῖ δὲ ἢ ἀμουσία. ἔτι πᾶν τὸ χινούμε- voy σῶμα ἐστι" χινεῖται δὲ ἢ φωνὴ 15 χαὶ προσπίπτει εἰς τοὺς λείους τόπους χαὶ ἀνταναχλᾶται χαϑαάπερ ἐπὶ τῆς σφαίρας τῆς βαλλομένης εἰς τοῖχον’ ἐν γοῦν ταῖς xav Αἴγυπτον πυρα- μίσιν ἔνδον μία φωνὴ ῥηγνυμένη τέτ- 3) τὰαρας ἢ xal πέντε ἤχους ἀπεργά- ζεται. χα. [{68εν αἰσ)ητιχὴ γίνεται f$ ψυχὴ xai τί αὐτῆς τὸ ἧγεμο- νιχόν. 6102 "5. Οἱ Στωιχοί φασιν εἶναι τῆς ψυ- χῆς ἀνώτατον μέρος τὸ ἡγεμονιχόν, τὸ ποιοῦν τὰς φαντασίας χαὶ συγ- χαταϑέσεις xal αἰσϑήσεις xal ὁρμάς" χαὶ τοῦτο λογισμὸν χαλοῦσιν. 0) ᾿Λπὸ δὲ τοῦ ἡγεμονιχοῦ ἑπτὰ μέρη 3 ἐστὶ τῆς ψυχῆς ἐχπεφυχότα χαὶ ἐχ- τεινόμενα εἰς τὸ σῶμα χαϑάπερ αἱ ἀπὸ τοῦ πολύποδος πλεχτάναι" τῶν 9b ἑπτὰ μερῶν τῆς ψυχῆς πέντε μέν 5 de $2 dixi Prol, p. 178 || 6 δρῶν 6: δρώμενον (A)BC || 10 δαχτυλίου AB: δα- χτύλιον C || 15. προσπίπτει AB: ἐμπίπτει C || 19 μία φωνὴ ABC: ordine inverso vulgo |! 20 ἤχους (A)BC: an ἠχοὺς οἵ, titulus || 23 xal τί αὐτῆς τὸ ἡγεμονικόν (A)B: καὶ τί τὸ ταύ- τῆς y. C || 27 καὶ A: xai τὰς BC || 31 ἐστὶ GAB: εἰσὶ C t» ND —-— STOBAEI ECL. I 57 [16] Τί αὐτῆς τὸ ἡγεμονιχόν. AETII PLAC. IV 21 2—41 92. STOBAKI ECL. I 57 [46] 60 [49] - PLUTARCHI EPIT. IV 21. 22 εἰσι τὰ αἰσϑητήρια, ὅρασις ὄσφρησις ἀχοὴ γεῦσις xal ἁφή. Ὧν ἢ μὲν ὅρασις ἐστὶ πνεῦμα δια- ὃ τεῖνον ἀπὸ ἡγεμονιχοῦ μέχρις ὀφϑαλ- μῶν, ἀχοὴ δὲ πνεῦμα διατεῖνον ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ μέχρις ὥτων, ὄσφρη- σις δὲ πνεῦμα διατεῖνον ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ μέχρι μυχτήρων [λεπτῦ- νον]. γεῦσις δὲ πνεῦμα διατεῖνον ἀπὸ τὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ μέχρι γλώττης, ἁφὴ δὲ πνεῦμα διατεῖνον ἀπὸ τοῦ ἥγεμο- νιχοῦ μέχρις ἐπιφανείας εἰς ϑίξιν εὐ- αἰσϑητον τῶν προσπιπτόντων, Τῶν δὲ λοιπῶν τὸ μὲν λέγεται σπέρμα, ι. ὅπερ xal αὐτὸ πνεῦμα ἐστι διατεῖνον ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ μέχρι τῶν πα- ραστατῶν" τὸ δὲ 'φωνᾶεν᾽ ὑπὸ τοῦ 7 ἡ- ve vos εἰρημένον, ὃ xal φωνὴν χαλοῦ- σιν, ἔστι πνεῦμα διατεῖνον ἀπὸ τοῦ ἢγε: 0 μηνιχοῦ μέχρι φάρυγγος καὶ γλώττης χαὶ τῶν οἰχείων ὀργάνων. αὐτὸ δὲ τὸ ἡγεμονιχὸν ὥσπερ ἐν χύσμῳ * χατοιχεῖ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ σφαιροειδεῖ χεφαλῇ- --- 35 χβ. Περὶ ἀναπνοῆς. ΟΕ 108 Ἐμπεδοχλῆς τὴν πρώτην dva- πνοὴν τοῦ [πρώτοῦ}] ζῴου γίνεσθαι τῆς (μὲν) ἐν τοῖς βρέφεσιν ὑγρασίας ἀποχώρησιν λαμβανούσης. πρὸς δὲ τὸ 4 ἀπὸ — ν΄ 5 διατεῖνον om. B ]| 6 τοῦ om. € || 8 μυχτήρων — 10 μέχρι om. B || λεπ- τῦνον ut interpolatum seclusit Beck cum Reiskeo. si scribas λεπτὸν 9v, interpolandi ratio pateat || 11 τοῦ B om. AC |, 13 τῶν B ut Reiske coniecit: om. (A)C || 15 τὸ μὲν G: ὃ piv ABC || ὅπερ G(A)C: ὃ B || 20 μέχρι BC: ἕως A cf. Prol. p. 54 || 22 post xóspup addiderim ἥλιος, quod compendiose scriptum facile intercidit. cf. IL 4 16 Laert. VII 139. minus placet additum ϑεύς cl. Lactant. opif. c. 16 || 2? πρώτου explicat ἀρτιγενοῦς schol. B. sed rectius induxit Karsten conlato V 153 || γενέσθαι (A)BC: correxi ex V 15 3 || 28 μὲν addidi ex V 15 3 — 411 Περὶ ἀναπνοῆς. D A53 1 Stobaei titulus ce. 22 et 23 compre- hendit -— 412 AETII PLAC. IV 22 3 ——Ó———— 7 PLUTARCHI EPIT. IV. 22 παραχενωϑὲν ἐπεισόδοηυ [τῆς ἔξωϑεν]) τοῦ ἐχτὸς ἀερώδους γινομένης εἰς τὰ παρανοιχϑέντα τῶν ἀγγείων" τὸ δὲ μετὰ τοῦτο ἤδη τοῦ ἐμφύτου ϑερ- ὅ μοῦ τῇ πρὸς τὸ ἐχτὸς ὁρμῇ τὸ ἀερῶ- ὃες ὑπαναϑλίβοντος τὴν ἐχπνοήν, τῇ δ᾽ εἰς τὸ ἐχτὸς ἀνθυποχωρήσει τῷ ἀερώδει τὴν ἀντεπείσοδον παρεχομένου τὴν εἰσπνοήν. τὴν δὲ νῦν χατέχου- 10gav φερομένου τοῦ αἵματος ὡς πρὸς τὴν ἐπιφάνειαν χαὶ τὸ ἀερῶδες διὰ τῶν ῥινῶν ταῖς ἑαυτοῦ ἐπιρροίαις ἀναϑλίβοντος χατὰ τὴν ἐχχώρησιν αὐτοῦ γίνεσϑαι τὴν ἐχπνοήν, παλιν- 1 δρομοῦντος δὲ xal τοῦ ἀέρος ἀντε- πεισιόντος εἰς τὰ διὰ τοῦ αἵματος ἀραιώματα τὴν εἰσπνοήν. ὑπομιμνήσχει δὲ τὸ ἐπὶ τῆς χλεψύδρας. ᾿Ασχληπιάδης τὸν μὲν πνεύμονα 30 χώνης δίχην συνίστησιν, αἰτίαν δὲ τῆς ἀναπνοῆς τὴν ἐν τῷ ϑώραχι λεπτο- μέρειαν ὑποτίθεται, πρὸς ἣν τὸν ἔξω- ὃεν ἀέρα ῥεῖν τε xal φέρεσϑαι πα- χυμερῇ ὄντα. πάλιν δὲ ἀπωϑεῖσθαι 23» μηχέτι τοῦ ϑώραχος οἵου τε ὄντος μήτ᾽ ἐπεισδέχεσϑαι μήϑ᾽ ὑποστέγειν" ὑπολειπομένου δέ τινος ἐν τῷ ϑώραχι λεπτομεροῦς ἀεὶ βραχέος (οὐ γὰρ ἅπαν ἐχχρίνεται), πρὸς τοῦτο παλιν 0 τὸ εἴσω ὑπομένον (τὴν) βαρύτητα τοῦ ἐχτὸς ἀντεπεισφέρεσϑαι: ταῦτα | τῆς ἔξωϑεν ut interpolatum inclusi cf. V 153 || 7 τὸ om. A || 10 τοῦ ὕδατος B || 13 xai τὴν (A)BC: emend. corrector Vos- siani || ἐγχώρησιν Β || 15 ἀντεπεισιόντος AB. ἀντεπεισαχϑέντος vulgo || 1 ὑπομιμνήσκει δὲ αὐτὸ (A)BC: correxi. 0. δ᾽ αὐτῷ τὸ ἐπὶ vo- lebat Reiske || 18 χλεψύδρας cf. v. 295 Stein || 26 ἐπιδέχεσθαι A || μήϑ᾽ ὑστερεῖν ABC: restitui e G || 30 εἴσω BC: (so (A) || 29 éxzptve- σϑαι G || 30 βαρύτητα τοῦ (A)C: βαρότητας τὰς B: addidi τὴν cf. α. βραχὺ zt con. Mezi- riae, sed ef. v. 23 παχυμερῇ ὄντα || 31 dvr- εἐπεισφέρεσϑαι A: ἀντεπεισφέρεται Β (sed corr. ex ἀντεπεισφέρες αι) et C. cf. G τῷ STOBAEI ECL. I 60 [49] AETII PLAC. IV 223 PLUTARCHI EPIT. IV 22 δὲ ταῖς σιχύαις ἀπειχάζει" τὴν δὲ χατὰ προαίρεσιν ἀναπνοὴν γίνεσθαί φησι συναγομένων τῶν ἐν τῷ πνεύ- μονι λεπτοτάτων πόρων xat τῶν βραγ- ὁ χίων στενουμένων: τῇ γὰρ ἡμετέρα ταῦϑ᾽ ὑπαχούει προαιρέσει. Ἡρόφιλος δυνάμεις ἀπολείπει ὃ περὶ τὰ σώματα τὰς χινητιχὰς ἐν νεύροις ἐν ἀρτηρίαις ἐν μυσί" τὸν οὖν 1 πνεύμονα νομίζει πρῶτον ὀρέγεσϑαι διαστολῆς τε xal συστολῆς φυσιχῶς. [εἴτα δὲ καὶ τἄλλα] ἐνέργειαν μὲν οὖν εἶναι τοῦ πνεύμονος τὴν ἔξωϑεν τοῦ πνεύματος δλχήν. ὑπὸ δὲ τῆς 15 πληρώσεως τῆς ϑύραϑεν γινομένης ἐφέλχεται᾽ παραχειμένως δὲ διὰ τὴν δευτέραν ὄρεξιν ἐφ᾽ αὑτὸν 6 ϑώραξ τὸ πνεῦμα μετοχετεύει, πληρωϑεὶς δὲ xai μηχέτι ἐφέλχεσϑαι δυνάμενος, 0 πάλιν εἰς τὸν πνεύμονα τὸ περιττὸν ἀντιμεταρρεῖ, δι᾿ οὗ πρὸς τὰ ἐχτὸς τὰ τῆς ἀποχρίσεως γίνεται τῶν σω- ματιχῶν μερῶν ἀντιπασχόντων ἀλλή- λοις. ὅτε μὲν γὰρ διαστολή, (ὅτε δὲ 30 συστολὴ) γίνεται πνεύμονος, ταῖς ἀλλήλων ἀντιμεταλήψεσι πληρώσεώς l de cucurbitarum exemplo cf. Chrysippus ap. Achill. p. 126 E Petav. || δὴ AB || ἀπει-᾿ xátet G. vulgo: παρειχάζει (A)BC || 4 βρὰγ- χίων (A): βραγχέων ΒΟ: βρογχίων corrector Vossian. cf. ind. Aristot. p. 142522, 143536 || 6 ὑπακούειν 6 || 8 τὰς neglegit G. num αὐτὰς (sponte) cf. φυσικῶς v. 11 et V 1Ὁ 51} 10 μόνον ὀρέγεσϑαι (A)BC : προορέγεσϑαι G: correxi. op- ponitur ϑώρακος δευτέρα ὄρεξις v. 17 || 12 εἶτα δὴ τὰ ἄλλα B: εἶτα δὲ xal τἄλλα C: δὲ — 14 πνεύματος om. A: delevi εἶτα δὲ xal τἄλλα omissa a G scribente φυσιχὴν ἐνέργειαν. — xai τἄλλα a librario breviata esse coni. Meziriac. τἄλλα ἐνεργεῖν Beck || piv οὖν G: οὖν om. (A)BC || 16 ἐφέλχεσϑαι G. qui addit μὴ δυνάμενον εἰς τὸν ϑώραχα τὸ περιττὸν ἀναπέμπειν || 17 ἐφ᾽ ἑαυτὸν B : ἐπ’ αὐτὸν (A)C || 18 μετοχετεύει B. idemque Reiske coniecerat. de A mihi.non constat: μετοχετεύων C [| 21 ἀντιμεταρρεῖ cf. p. 4142 6 || 24 addidi ὅτε δὲ συστολή || 25 πνεύματος B STOBAEI ECL. I. 60 [49] 413 414 AETII PLAC. IV 22 », 23 1.2 PLUTARCHI EPIT.IV 22. 933 Ὁ τε xal χενώσεως γινομένης" ὡς τέτ- tapas μὲν γίνεσϑαι χινήσεις περὶ τὸν πνεύμονα" τὴν μὲν πρώτην χαϑ᾽ ἣν ἔξωϑεν ἀέρα δέχεται, τὴν δὲ δευτέραν ὑ χαϑ᾽ ἣν τοῦθ᾽ ὅπερ ἐδέξατο ϑύραϑεν ἐντὸς αὑτοῦ πρὸς τὸν ϑώραχα με- ταρρεῖ, τὴν δὲ τρίτην xal Tw τὸ ἀπὸ τοῦ ϑώραχος συστελλόμενον αὖϑις εἰς αὑτὸν ἐχδέχεται. τὴν δὲ 1) τετάρτην xaÜ' ἣν τὸ ἐξ ὑποστροφῆς ἐν αὐτῷ γινόμενον ϑύραζε ἐξερᾷ. τούτων δὲ τῶν χινήσεων δύο μὲν εἶναι διαστολάς, τήν τε ἔξωϑεν τήν τε ἀπὸ τοῦ ϑώραχος" δύο δὲ συστολάς, 15 τὴν μὲν ὅταν ὁ ϑώραξ ἐφ᾽ αὑτὸν τὸ πνευματιχὸν ἑλχύσῃ. τὴν δὲ ὅταν αὐτὸς εἰς τὸν ἐχτὸς ἀέρα ἀποχρίνγγ δύο γὰρ μόναι γίνονται περὶ τὸν ϑώραχα" διαστολὴ μὲν ὅταν ἀπὸ 3» τοῦ πνεύμονος ἐφέλχηται, συστολὴ δὲ ὅταν τούτῳ πάλιν ἀνταποδιδῷ. xy. Περὶ παϑῶν σωματιχῶν xal εἰ συναλγεῖ τούτοις f, ψυχή. G104 5. Οἱ Στωιχοὶ τὰ μὲν πάϑη ἐν τοῖς πεπονθόσι τόποις, τὰς δὲ αἰσϑήσεις ἐν τῷ ἡγεμονιχῷ. Ἐπίχουρος xal τὰ πάϑη xal τὰς αἰσϑήσεις ἐν τοῖς πεπονθόσι τόποις, 80 τὸ δὲ ἡγεμονιχὸν ἀπαϑές. 2 μὲν delevit Reiske, at cf. δὲ v. 12 | 6 αὑτοῦ vulgo: αὐτοῦ ABC || 6 μεταρρεῖν Α 9 αὐτὸν (A)C: τὸν αὐτὸν B: correxi || 10 ἣν AB: ἣν xab C || 11 γινόμενον C: γενόμενον AB || 15 ὁ om A || ὑπ᾽ αὐτὸν BC: ὑπ᾽ αὐτὸ A: correxi cf. p. 413a 17 || 17 ἐχτὸς AB cf. p. 413a 21: χόλπον mire C || 21 ταὐτὸ ΑΒ: αὐτὸ C: eorrexi || 22 σωματιχῶν — 24 ψυχή recte omisisse videtur G || 23 τούτοις A cont., B: αὐτοῖς A ind.: τούτῳ C || 26 τὰς δὲ — 29 τόποις om, B || 30 τὸ δὲ G cf. v. 26: τὸ γὰρ (A)BC || ἀπαϑές errorem demonstrat Zeller I1L 1,386? male intellecta videntur qualia do- cet Lucret. III 252 — 257 cf. Prol. p. 219sq. — Περὶ za «v. M ——nnnÓnÓ M— —— STOBAEI ECL I 00 [49] D A53 AETII PLAC. IV 233 V 1ι--ὸ 415 — PLUTARCHI EPIT.IV 22. V | — STOBAEI ECLOG. ΤΙ I3 Στράτων χαὶ τὰ πάϑη τῆς ψυχῆς 3 xai τὰς αἰσϑήσεις ἐν τῷ ἡγεμονικῷ, οὐχ ἐν τοῖς πεπονθόσι τόποις συν- ίστασϑαι. ἐν γὰρ ταύτῃ χεῖσϑαι τὴν 5 ὑπομονήν, ὥσπερ ἐπὶ τῶν δεινῶν xal ἀλγεινῶν [χαὶ ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἀν- δρείων xal δειλῶν.] ΒΙΒΛΙΟΝ IIEMIITON. &. Περὶ μαντιχῆς. 6 105 Περὶ μαντιχῆς. — ι΄ Πλάτων καὶ οἱ Στωιχοὶ τὴν μαντιχὴν εἰσάγουσι χατὰ τὸ ἔνϑεον ὅπερ ἐστὶν ἐνῚθεαστιχόν [χατὰ ϑειό- τητα τῆς ψυχῆς. ὅπερ εἶπεν ἐνθου- σιαστιχόν] xat τὸ ὀνειροπολιχόν. οὗτοι ι τὰ πλεῖστα μέρη τῆς μαντιχῆς ἐγχρί- νουσι. Ξενοφάνης xal Ἐπίχουρος ἀν- 2 αἱροῦσι τὴν μαντιχήν. ΠΠυϑαγόρας δὲ μόνον τὸ ϑυτιχὸν 3 30 οὐχ ἐγχρίνει. 4 τούτῳ coni. Zeller II 2, 743*. sed videtur 1 de Stobaei c. οἵ, Prol. p. 61 contracta sententia, qualem tradit [Plutarch.] utr, an. an corp. sitli bid. I 4 Στράτων ὃ φυσιχὸς ob μόνον τὰς ἐπιϑυμίας ἀλλὰ xal τὰς λύπας, οὐδὲ τοὺς φόβους καὶ τοὺς φϑόνους χαὶ τὰς ἐπιχαιρεχαχίας, ἀλλὰ καὶ πόνους χαὶ ὀδύνας [sie Wyttenbach et Duebner, antea ἡδονάς] xal ἀλγηδόνας xal ὅλως πᾶσαν αἴσϑησιν ἐν τῇ ψυχῇ συνίστασϑαι... || 4 χεῖσϑαι BC: [cf. Prol. p. 37]: χινεῖσϑαι (A) || 6 καὶ --- δειλῶν ut variam priorum lectionem in- clusi, neglexit ea G || τῶν AB: om. C || 9 de c. 1 cf. Prol. p. 224 || 11 μαντιχὴν εἶναι λέγουσι B, sed εἰσάγουσι super. ἐγχρίνουσι v. 15:12 ἐνθεαστιχόν G : ἐνῚθουσιαστιχόν (A)BC]| κατὰ --- ἐνθουσιαστιχόν paraphrasis ante G in contextum irrepsit || 14 post ὀνειροπολιχόν addit G καὶ τὸ ἀστρονομιχὸν xal τὸ ὀρνεοσχο- πικόν, δὲ refertur Platonis doctrina (Tim. P. T1&). iam οὗτοι sunt Stoici cf. Prol. p. 63sq. || 20 οὐχ om. C 416 AETII PLAC. V 14. 21—3 —'— . τ“ PLUTARCHI EPIT. V 1. 2 ᾿Αριστοτέλης xal Διχαίαρχος 4 τὸ xat ἐνθουσιασμὸν μόνον παρεισ- ἄγουσι xal τοὺς ὀνείρους, ἀϑαάνατον μὲν εἶναι οὐ νομίζοντες τὴν ψυχήν. 5 ϑείου δέ τινος μετέχειν αὐτήν. B. Πῶς ὄνειροι γίνονται, G 106 Δημόκριτος τοὺς ὀνείρους γί- 1 νεσϑαι χατὰ τὰς τῶν εἰδώλων παρα- στάσεις. 1) Στράτων ἀλόγῳ φύσει τῆς δια- 3 νοίας ἐν τοῖς ὕπνοις αἰσϑητιχωτέρας μέν πως γινομένης, παρ᾽ αὐτὸ δὲ τοῦτο τῷ γνωστιχῷ χινουμένης. Ἡρόφιλος τῶν ὀνείρων τοὺς μὲν ὃ 15 ϑεοπέμπτους χατ᾽ ἀνάγχην γίνεσθαι, τοὺς δὲ φυσιχοὺς ἀνειδωλοποιουμένης ψυχῆς τὸ συμφέρον αὐτῇ xai τὸ πάντως ἐσόμενον, τοὺς δὲ Τ συγχρα- ματιχοὺς [ix τοῦ αὐτομάτου] xav εἰ- 20 δώλων πρόσπτωσιν, ὅταν ἃ βουλόμεϑα βλέπωμεν ὡς ἐπὶ τῶν τὰς ἐρωμένας δρώντων ἐν ὕπνῳ γίνεται. 12 παρ᾽ αὐτῶ δὲ τούτω ΒΟ: παρ᾽ αὐτὸ τοῦτο δὲ (A): δι᾿ αὐτὸ δὲ τοῦτο G || 18 γνωστιχῆς γινομένης G. τοῦ γνωστιχοῦ γινομένου coni. Beck, Ἰνωστιχῶς χινουμένης Reiske, οὐ Ἰνωστιχῶς χινουμένης ego. οἵ. Zeller II 2, 1455 (memorabile scholion in B: ἐκ τοῦ νοὸς μὴ μεταβαινούσης). || 14 τῶν ὀνείρων τοὺς μὲν GAB: τοὺς ὀνείρους τοὺς ΟἽ] 15 ϑεοπέμπτους G. cf. Arist. de divinat. 2 p. 463b 13: ϑεοπνεύστους (A)BC cf. Prol. p. 15 || 18 πάντως G: πρὸς τούτοις (A)BC || συγχραματιχοὺς (A)BC: συγχριματιχοὺς G: συγχρουματιχούς Reiske, συγκυρματιχούς Wyt- tenbach. conicio πνευματιχοὺς ex V 155 || 19 ix τοῦ αὐτομάτου induxi ut ad explicandum alterum genus v. 16—18 additum cf. p. 423^ 13 || 22 ἐρώντων G: ἐχόντων B: ἔχειν (A)C corrector Vossiani cf. Aristot. de somm. 2 p. 460b5, βλεπόντων Reiske || γί- vovrat vulgo STOBAEI ECL. II 13 AETII PLAC. V 31—6, 4 1.2 411 PLUTARCHI EPIT. V 3. 4 i. Τίς ἢ οὐσία σπέρματος. G107 ᾿Αριστοτέλης" σπέρμα ἐστὶ τὸ 1 δυνάμενον χινεῖν ἐν ἑαυτῷ εἰς τὸ ἀποτελέσαι τι τοιοῦτον, οἷόν ἐστι τὸ 5. ἐξ οὗ συνεχρίϑη. Πυϑαγόρας ἀφρὸν τοῦ χρηστο- 3 τάτου αἵματος τὸ σπέρμα, περίττωμα τῆς τροφῆς ὥσπερ [τὸ] αἷμα xal μυελόν. 0 ᾿Αλχμαίων ἐγχεφάλου μέρος. 9 Πλάτων μυελοῦ τοῦ νωτιαίου ἀπόρ- 4 ροιαν. Ἐπίχουρος ψυχῆς xal σώματος 5 ἀπόσπασμα. 65 Δημόχριτος ἀφ᾽ ὅλων τῶν σω- 6 μάτων χαὶ τῶν χυριωτάτων μερῶν οἷον ὀστῶν σαρχῶν xal ἰνῶν. ὃ. Εἰ σῶμα τὸ σπέρμα. ἃ 108 Λεύχιππος xal Δήνων σῶμα" | 30 ψυχῆς γὰρ εἶναι ἀπόσπασμα. Πυϑαγόρας Πλάτων ᾿Αριστο- 2 τέλης ἀσώματον μὲν εἶναι τὴν δύ- vapty τοῦ σπέρματος ὥσπερ νοῦν τὸν χινοῦντα, σωματιχὴν δὲ τὴν ὕλην 25 τὴν προχεομένην. | σπέρματος G(A): τοῦ σπέρματος BC || 2 ᾿Αριστοτέλης cf. de gen. anim. IV 1 p. 766^ 12 cf. Prol. p. 215 || 5 συνεχρίϑη G(A)B: de- sideres ἀπεχρίϑη cf. Diog. VII 158, ind. Aristot. p. 6935 7, infra V 112 || 7 περίτ- τωμα GC [ef. Prol. p. 37]: περίττευμα AB || 8 τὸ inclusi || I0 de $3 et 6 cf. Prol. p. 190 || 16 μερῶν ὁ γόνος τῶν σαρχῶν xal ἰνῶν B: μερῶν ὁ γόνος τῶν σαρχιχῶν [cf. 6] ἰνῶν (A)C: δογγοχὶ e G cf. Prol. p. 15 || 20 ψυ- χῆς γὰρ εἶναι (xal σώματος) coniecit Reiske conl. V 11 3 sed cf. Diog. VII 158 et. Arii Didym. fr. 39 τὸ δὲ σπέρμα φησὶν ὁ Ζήνων εἶναι ὃ μεϑίησιν ἄνθρωπος πνεῦμα μεϑ᾽ ὑγροῦ ψυχῆς μέρος xal ἀπόσπασμα. neque γὰρ ad- dubitandum cum ψυχὴν Stoicis corpus esse constet ex IV ὃ 3 Diels, Doxographi graeci. Eus mmm t STOBAEI ECL. I 42 [36] El σῶμα τὸ σπέρμα. D ΓΙῸ 21 418 AETII PLAC. V 45. 51—3 61 M—MM ER. PLUTARCHI EPIT. V 4. 5. 6 — Στράτων xal Δημόκριτος xal 3 τὴν δύναμιν σῶμα" πνευματιχὴ γάρ. & El xal αἱ ϑήλειαι προΐενται σπέρμα. G 109 5 Πυϑαγόρας Ἐπίχουρος Δημό- χριτος xai τὸ ϑῆλυ προΐεσϑαι σπέρμα" ἔχει γὰρ παραστάτας ἀπεστραμμένους" διὰ τοῦτο χαὶ ὄρεξιν ἔχει περὶ τὰς χρήσεις. ι᾽ ᾿Αριστοτέλης xal Ζήνων ὕλην μὲν ὑγρὰν προΐεσϑαι οἱονεὶ ἀπὸ τῆς συγγυμνασίας ἱδρῶτας, οὐ μὴν σπέρμα πεπτιχόν. Ἵππων προΐεσϑαι μὲν σπέρμα τὰς τὸ ϑηλείας οὐχ ἥχιστα τῶν ἀρρένων, μὴ μέντοι εἰς ζῳογονίαν τοῦτο συμ- βάλλεσϑαι διὰ τὸ ἐχτὸς πίπτειν τῆς ὑστέρας" ὅϑεν ἐνίας προΐεσϑαι πολ- λάχις δίχα τῶν ἀνδρῶν σπέρμα xal 30 μάλιστα τὰς χηρευούσας " xal εἶναι τὰ μὲν ὀστᾶ παρὰ τοῦ ἄρρενος, τὰς δὲ σάρκας παρὰ τῆς ϑηλείας. ξ. Πῶς at συλλήψεις γί- νονται. G 110 2 ᾿Αριστοτέλης τὰς μὲν συλλήψεις γίνεσϑαι προανελχομένης μὲν ὑπὸ τῆς 1 χατὰ δύναμιν (ἃ: καὶ χατὰ δύναμιν Reiske cf, Zeller II 2 734 * || 2 πνευματιχὴν γὰρ veri similiter Wyttenbach, πνευματιχὸν δὲ Reiske. cf. Zeller II 2 734* 745? || 3 xal om. A ind. || 5 de $8 1. 3 cf. Prol. p. 190 || 7 ἀπε- στραμμένους GAB quod coniecerat Menage ad Diog. VII 159: ἀπεστραμμένως C || 8 ἴσχει Α || περὶ GAB: παρὰ C || 12 σπέρμα πεπτιχόν GA: σπέρμα παππιχόν B: σπερμαντιχήν C || 14 $3 totam om. C || 15 ἧττον maluit Reiske at cf. ind. Aristot. p. 3124 50. Kuehner gr. gr. $ 349b || 16 μέντοι AB: μέντοι γ᾽ vulgo || 18 ἐνίας scripsi cf. 9 1: ὀλίγας (A)B: οὐχ ὀλίγας Wyttenbach || 19 post πολλάχις exciderit xal || 20 τὰς μάλιστα (A)B: transposuit Wyttenbach TESTIMONIA PLUTARCHI 6 Psellus de omn. doctr. c. 88 πῶς αἱ 1 2 e — — ——— STOBAEI ECL. I 42 [36] Ei xal ϑήλεα προΐενται σπέρμα. 1. Dam. [10 Περὶ συλλήψεως. D ΓΙῸ AETII PLAC. V 61 7 1-3 . MÀ Ἀ PLUTARCHI EPIT. V 6. 7 χαϑάρσεως τῆς μήτρας, τῶν δὲ χατα- μηνίων συνεπισπωμένων ἀπὸ τοῦ παν- τὸς ὄγχου μέρος τι τοῦ χαϑαροῦ αἵματος, ᾧ συμβαίνειν τὸν τοῦ dp- ὄρενος γόνον: μὴ γίνεσϑαι δὲ τὰς χυήσεις παρ ἀχαϑαρσίαν τῆς μήτρας ἢ ἐμπνευμάτωσιν ἢ φόβον ἢ λύπην ἢ ἀσϑένειαν τῶν γυναιχῶν ἢ δι᾽ ἀτονίαν τῶν ἀνδρῶν. 1 C. Πῶς ἄρρενα γεννᾶται xal ϑήλεα. Gill Ἐμπεδοχλῇς ἄρρενα xol ϑήλεα γίνεσϑαι παρὰ ϑερμότητα xal ψυ- χρότητα' ὅϑεν ἱστορεῖται τοὺς μὲν 15 πρώτους ἄρρενας πρὸς ἀνατολῇ xal μεσημβρίᾳ γεγενῆσθαι μᾶλλον ἐχ τῆς γῆς. τὰς δὲ θηλείας πρὸς ταῖς dp- Xtotc. Παρμενίδης ἀντιστρόφως" τὰ μὲν "0 πρὸς ταῖς ἄρχτοις ἄρρενα βλαστῆσαι (τοῦ γὰρ πυχνοῦ μετέχειν πλείονος), τὰ δὲ πρὸς ταῖς μεσημβρίαις ϑήλεα παρὰ τὴν ἀραιότητα. Ἱππῶναξ παρὰ τὸ συνεστὸς ἢ xad 3 95 ἰσχυρὸν (ἢ) παρὰ τὸ ῥευστικόν τε xal καὶ ἀσϑενέστερον σπέρμα. 4 ὡς συμβαίνειν G(A)BC: corr. Reiske || 8 ἢ δύ᾽ ἀσθένειαν A. || 10 γεννᾶται AB: γίνε- ται G. cf. Psellus l. e. e. 111: γεννῶνται C || 21 μετέχειν G: μετέχει ABC || 22 ταῖς om. B || 24 “Ἱππῶναξ hic et $ 7 in exemplari invenit Aétius: recte Hippon apud Censorin. d. d. nat. c. 7 cf. Prol. p. 191 || 24 συνεστὼς (A)BC: συνεστός scripsi. cf, Arist. d. gen. anim. IV 1 p. 76553. fortasse τε xal ἰσχυρόν || 25 ἢ ante παρὰ om. libri; videtur in v. 24 ante xal delatum. quominus xal ἰσχυρὸν et τε xal dsÜsvéacepovutinterpretamenta recidantur, ob- stat Ionum in ea re sollemnis usus cf. Hippocr. VI p. 502 VII p. 470. 478L. || ῥευστὸν B TESTIMONIA PLUTARCHI συλλήψεις γίνονται... τῶν χαταμηνίων cov- επισπωμένων ἀπὸ παντὸς ὄγχου μέρος τι τοῦ χαϑαροῦ αἵματος. STOBAEI ECL. I 42 [30] Πῶς ἄρρενα γεννᾶται xal ϑήλεα. D Γ 10 m 419 420 ΒΕ PLUTARCHI EPIT. V 7.8 - 'Avataqópac Παρμενίδης τὰ 4 μὲν ix τῶν δεξιῶν χαταβάλλεσϑαι εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τῆς μήτρας, τὰ δ᾽ ἐχ τῶν ἀριστερῶν εἰς τὰ ἀριστερά: εἰ $0 ἐναλλαγείη τὰ τῆς καταβολῆς, γί: νεσῦϑαι ϑήλεα. Λεωφάνης οὗ μέμνηται "Apta co- 5 τέλης, τὰ μὲν ix τοῦ δεξιοῦ διδύ- pou, τὰ δὲ ἐχ τοῦ ἀριστεροῦ. Λεύχιππος διὰ τὴν παραλλαγὴν τῶν μορίων, xal ἣν 6 μὲν χαυλόν, f, δὲ μήτραν ἔχει" τοσοῦτον γὰρ μόνον λέγει. Δημόκχριτος τὰ μὲν χοινὰ μέρη αὶ 1 ἐξ ὁποτέρου dy τύχῃ. τὰ δ᾽ ἰδιά- ζοντα [xal] xav ἐπιχράτειαν. Ἱππῶναξ εἰ μὲν ἣ γονὴ χρατή- 1 σειεν ἄρρεν, εἰ ὃ ἧ τροφὴ ϑῆλυ. 10 7. Πῶς τέρατα γίνεται. G 112 Ἐμπεδοχλῆς τέρατα Ἰίνεσϑαι 1 παρὰ πλεονασμὸν σπέρματος ἢ παρ᾽ ἔλλειψιν 7, παρὰ τὴν τῆς χινήσεως ταραχὴν T, παρὰ τὴν εἰς πλείω διαί- ρεσιν ἢ παρὰ τὸ ἀπονεύειν. οὕτω 25 προειληφὼς φαίνεται σχεδόν τι πάσας τὰς αἰτιολογίας. 20 1 de $ 4 dixi Prol. p. 139. 189. 19] 5ᾳ. || 2 εἰς τὰ μέρη τῆς μήτρας τὰ δεξιά B || 5 ἐναλ- λαγεῖ A : ἐναλλαγῇ B: ἐναλλαγῇ C: correxi cf. v. 17 || 5. γίνεσθαι AB: γενέσθαι C: γίνεται vulgo || 6 ϑήλεα vix sanum cf. Prol. p. 194 || 1 Λεωφάνης C cf. Aristot. d. an. gen. IV 1 p. 7654 25 cf. Schneideri Theophr. t. IV p. 126: λεοφάνης A: λεοφανίας B || 8 τοῦ ante δεξιοῦ om. B || 9 τοῦ ante ἀριστεροῦ AB: om. C || 12 γὰρ om. C || μέσον λέγει B || 16 xal induxit Reiske cf. Prol. p. 191 || 11 χρατήσειεν AB cf. v.5: χρατήσει C || 19 πῶς ἄρρενα A ind. || 29 ταραχὴν G: dp- χὴν (A)BC quod frustra Karsten Emp. p. 473* defendebat || 26 ἀπολογίας (A)BC: correxit Reiske AETII PLAC. v14—181 STOBAEI ECL. I 42 [90] Λεωφάνης Πῶς τέρατα γίνεται. Ὁ ΓΙ 1 lemma Λειυφάνους servavit index Photii 167 p. 114^ 8 AETII PLAC. V 82.3 91—5 10 1, 2 — τ πα PLUTARCHI EPIT. V 8. 9. 10 Στράτων παρὰ πρόσϑεσιν 7, ἀφαί- ρεσιν ἢ μετάϑεσιν ἢ ἐμπνευμάτωσιν. Τῶν ἰατρῶν τινες παρὰ τὸ δια- στρέφεσϑαι τότε τὴν μήτραν ἐμπνευ- 5 ματηυμένην. 0. Διὰ τί πολλάχις γυνὴ συνου- σιάζουσα οὐ συλλαμβάνει 6 118 Διοχλῇς 6 ἰατρὸς 7, παρὰ τὸ μηδ᾽ ὅλως ἐνίας σπέρμα προΐεσϑαι 7, παρὰ 191à ἔλαττον τοῦ δέοντος ἢ διὰ τὸ τοιοῦτον, ἐν ᾧ τὸ ζῳοποιητιχὸν οὐχ ἔστιν, ἢ διὰ ϑερμασίας ἢ ψύξεως ἣ ὑγρασίας ἢ ξηρότητος ἔνδειαν 7, κατὰ παράλυσιν τῶν μορίων. Οἱ δὲ Στωιχοὶ χατὰ λοξότητα τοῦ χαυλοῦ μὴ δυναμένου τὸν γόνον εὐϑυβο- λεῖν ἣ παρὰ τὸ ἀσύμμετρον τῶν μορίων ὡς πρὸς τὴν ἀπόστασιν τῆς μήτρας. Ἐρασίστρατος παρὰ τὴν μήτραν 0 ὅταν τύλους ἔχῃ xal σαρχώσεις 7, ἀραιοτέρα ἢ τοῦ χατὰ φύσιν ἣ μι- χροτέρα. 15 1. Πῶς δίδυμα xal τρίδυμα γίνεται. G 114 2: Ἐμπεδοχλῆς δίδυμα xal τρίδυμα γίνεσϑαι χατὰ πλεονασμὸν xal περι- σχισμὸν τοῦ σπέρματος. ᾿Ασχληπιάδης παρὰ τὴν τῶν | πρόϑεσιν A || 2 ἐμπνευμάτωσιν G cf. v. 4 et p. 419a 7: πνευμάτωσιν (A)BC || 6 πολ- λάχις γυνὴ Θ: γυνὴ [ἡ γυνὴ C] πολλάχις ABC Psellus c. 112: γυνὴ ἡ πολλάχις vulgo || 9 ἐνίας om. B || σπέρματα C || προσίεσθαι Wyt- tenbach; sed agitur de muliebri semine || 11 ζωοποιητὸν B || 15 de lemmate dubito. immo χατὰ — 18 μήτρας $ 1 continuanda vi- dentur cf. 13.2 142 || 19 περὶ B || 20 σαρ- κώδεις B: σαρχώδης AC: σάρχας G: emen- davi ex c. 13 1 || 21 εὑὐρυτέρα G at cf. 13 1 || Z €: om AB || 25 de $ 1 cf. Prol. p. 134 sq. 92 - -- t2 - 2 — — Im — 421 STOBAEI ECL. I 42 (36] Διὰ τί πολλάχις γυνὴ συνηυσιά- ζουσα oó συλλαμβάνει. Ὁ ΓΊΟ ua γίνεται xal D Fl!0 Ὁ 492 AETII PLAC. V 102—141 11 1—5 PLUTARCHI EPIT. V 10. I1 σπερμάτων διαφορὰν ὥσπερ τὰς xpt- ϑὰς τὰς διστίχους xal τρίστιχους " εἶναι γὰρ σπέρματα γονιμώτατα. Ἐρασίστρατος διὰ τὰς ἐπισυλ- 5 λήψεις ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζῴων" ὅταν γὰρ f$ μήτρα ἢ χεχαϑαρμένη, τότε ἐπισύλληψιν δέχεσθαι. Οἱ Στωιχοὶ παρὰ τοὺς ἐν τῇ μήτρᾳ τόπους, ὅταν γὰρ εἰς πρῶτον 1 xal δεύτερον ἐμπέσῃ σπέρμα. τότε γίνεσϑαι τὰς ἐπισυλλήψεις χαὶ τὰ δίδυμα χαὶ τὰ τρίδυμα. ix. Πόϑεν γίνονται τῶν γονέων. al ὁμοιώσεις xal τῶν προ- 15 γόνων. G 115 Ἐμπεδοχλῆῇς ὁμοιότητας γίνεσϑαι xav ἐπιχράτειαν τῶν σπερματιχῶν Ἰόνων, ἀνομοιότητας δὲ τῆς ἐν τῷ σπέρματι ϑερμασίας ἐξατμισϑείσης. 3: Παρμενίδης ὅταν μὲν ἀπὸ τοῦ δεξιοῦ μέρους τῆς μήτρας ὁ γόνος ἀποχριϑῇ τοῖς πατράσιν, ὅταν δὲ ἀπὸ τοῦ ἀριστεροῦ ταῖς μητράσιν. Οἱ Στωιχοὶ ἀπὸ τοῦ σώματος 5 ὅλου xal τῆς ψυχῆς φέρεσϑαι τὰ σπέρματα χαὶ [τὰς ὁμοιότητας] ἀνα- 1 σπερμάτων GC: σωμάτων (A)B || 2 τὰς G: om. (A)BC || 4 ἐπισυλλήψεις G: συλ- λήψεις (A)BC || 6 εἴη (A)BC: correxi || 7 ἐπὶ σύλληψιν ἔρχεται (A)BC: correxi post- quam δέχεται corrector Voss. cf. Prol. p. 39 invenit | 8 τῇ AB: om. € || 9 γὰρ AB: om. C || 9 ei; om. G || 10 τὸ σπέρμα G || 11 xal διδύμους xal τριδύμους G unde iam corrector Voss. καὶ δίδυμα inseruerat: xal τὰ δίδυμα om. (A)BC || 14 al ὁμοιώσεις AB: αἱ om. GC || 7; τῶν A ind. || 16 ὁμοιότητας BC cf. v. 26 et p. 423a 25: ὁμοιότητα G(A) || 17 ἐπιχράτειαν cf. Prol. p. 192 sq. || 18 ἀνομοιότη- τας (A)BC: ἀνομοιότητα G || τοῖς σπέρμασι B || 19 ϑεραπείας A || 20 cf. Prol. p. 193 || 26 τὰς ὁμοιότητας BC: τὰς ἀνομοιότητας A: τὰς ὁμοιομερείας G: seclusit Beck, fortasse varia lectio est olim v. 16 adscripta — — —À À—— —n m STOBAEI ECL. I 42 [36] Πόϑεν γίνονται τῶν γονέων αἱ ὁμοιώσεις T, τῶν προ- τόνων. D Tl'10 AETII PLAC. PLUTARCHI EPIT. V Il. i2. — πλάττεσθαι ἐχ τῶν αὐτῶν γενῶν τοὺς τύπους xal τοὺς χαραχτῆρας, ὥσπερ ἂν εἰ ζῳγράφον ἀπὸ τῶν ὁμοίων χρω- μάτων εἰχόνα τοῦ βλεπομένου. s Προΐεσϑαι δὲ xal τὴν γυναῖχα σπέρ- μα" xdv μὲν ἐπιχρατήσῃ τὸ τῆς γυ- ναιχὸς ὅμοιον εἶναι τὸ γεννώμενον τῇ μητρί, ἐὰν δὲ τὸ τοῦ ἀνδρὸς τῷ πατρί. ιβ. Πῶς ἄλλοις γίνονται ὅμοιοι 10 oí γεννώμενοι xal οὐ τοῖς γ0- νεῦσιν. G 116 Ot μὲν πλεῖστοι τῶν ἰατρῶν τυ- χιχῶς xal αὐτομάτως [ix τοῦ], ὅταν διαψυχϑῇ τὸ σπέρμα xal τὸ τοῦ ἀν- ι. δρὸς xal τὸ τῆς γυναιχός, ἀνόμοια γίνεσϑαι τὰ παιδία. ᾿μπεδοχλῆῇῆς τῇ χατὰ τὴν σύλ- ληψιν φαντασίᾳ τῆς γυναιχὸς μορ- φοῦσϑαι τὰ βρέφη" πολλάχις γὰρ dv- 20 δριάντων xal εἰχόνων ἠράσϑησαν γυ- ναῖχες χαὶ ὅμοια τούτοις ἀπέτεχον. Οἱ Στωιχοὶ συμπαϑείᾳ τῆς δια- νοίας * χατὰ ῥευμάτων εἰσχρίσεις xal ἀκτίνων "E οὐχ εἰδώλων γίνεσθαι τὰς 25 ἄλλων ὁμοιότητας. 1 καὶ τῶν B || γενῶν vix sanum. tentabam γόνων cf. p. 4222 18. 21 vel μερῶν || 2 τὰς C || 3 τῶν GAB: om. C || 5 προΐεσθαι -- πατρί non sunt Stoicorum cf. Laert. VII 159. Censor. 5 4 (Prol. p. 190] || 8 πατρί B: ἀνδρί AC || 10 οἱ γεννώμενοι A ind. cf. G: om. BC || 13 i« τοῦ reliquum est ex glossemate ἐχ τοῦ αὐτομάτου cf. G et p. 4162 19 || 14 διαψυχϑῇ C: διαψυχῇ A: διαψυγῇ GB || 17 τὴν om. B || 19 γοῦν ex γὰρ correct. B || ἀνδριάντων xal εἰκόνων GAB: εἰκόνων xal ἀνδριάντων C || 23 proxima non Stoicorum, sed Empedoclis (cf. IV 134 141] vel Democriteorum videntur || 24 οὐχ εἰδώλων om. G et Wyttenbach. con- ieias 7| xal εἰδώλων || ἀλλήλων (A)BC: om. G: correxi cf. v. 9 et p. 4223 13. 14 — - c V 115.4 121—3 zo — n m τ STOBAELI ECL. I 42 [90] 425 L4 " Πῶς ἄλλοις ὅμοιοι γίνονται οἵ γεννώμενοι xal οὐ τοῖς γο- νεῦσιν. D FP !0 424 AETII PLAC. V 181 5 141 — —— PLUTARCHI EPIT. V 13. Ii STOBAEI ECL. 1 42 [36] wq. Πῶς στεῖραι γίνονται at Περὶ στειρῶν γυναιχῶν χαὶ γυναῖχες xal ἄγονοι οἵ ἀνδρῶν. ΓΟ ἄνδρες. G 117 Ot ἑατροὶ στείρας γίνεσθαι παρὰ 1 ὁ τὴν μήτραν, T, παρὰ τὸ πυχνοτέραν εἶναι ἢ παρὰ τὸ ἀραιοτέραν ἢ παρὰ τὸ σχληροτέραν ἢ παρά τινας ἐπι- πωρώσεις T, σαρχώσεις T, παρὰ μι- χροϑυμίαν T, παρ᾽ ἀτροφίαν T, παρὰ 1 χαχεξίαν ἢ παρὰ τὸ διαστρέφεσϑαι τὸν σχηματισμὸν 7, διὰ παρασπασμόν. Διοχλῆς ἀγόνους τοὺς ἀνδρας 7,2 παρὰ τὸ μηδ᾽ ὅλως ἐνίους σπέρμα προΐεσϑαι ἢ παρὰ τὸ ἔλαττον τοῦ 15 δέοντος ἢ παρὰ τὸ ἄγονον εἶναι τὸ σπέρμα 7, χατὰ παράλυσιν τῶν μο- ρίων ἢ χατὰ λοξότητα τοῦ χαυλοῦ μὴ δυναμένου τὸν γόνον εὐϑυβολεῖν ἢ παρὰ τὸ ἀσύμμετρον τῶν μορίων 30 πρὸς τὴν ἀπόστασιν τῆς μήτρας. θὲ Στωιχοὶ αἰτιῶνται τὰς ἀσυμ- 3 φύλους εἰς Éxdtepov τῶν πλησιαζόν- των δυνάμεις τε xal ποιότητας, αἷς ὅταν συμβῇ χωρισθῆναι μὲν dz 2 ἀλλήλων, GuveAÜsivy δὲ ἑτέροις 6po- φύλοις, συγχραϑῆναι τὸ χατὰ φύσιν xal βρέφος τελεσιουργεῖσϑαι. tQ. Διὰ τί al ἡμίονοι στεῖ- Διὰ τί αἱ ἡμίονοι στεῖραί. ραι. G 118 D Ft10 5» ᾿Λλχμαίων τῶν ἡμιόνων τοὺς μὲν ἄρρενας ἀγόνους παρὰ τὴν λεπτότητα τῆς ϑορῆς ἣ ψυχρότητα' τὰς δὲ gi | αἱ γυναῖχες et 3 οἱ ἄνδρες AB: articulis carent GC || 4 ἰατροὶ v. Erasistratum c. 9 3 | 26 συνεχράϑη C: συνεχρατήϑη (A)B: correxi || τὸ χατὰ φύσιν paulo aliter 9 3 || 27 τελεσιουρ- γεῖται (A)BC : correxi, ἐτελεσιουργεῖτο Reiske || 32 τοῦ ϑοροῦ B || ὅ ἐστι σπέρματος post ϑορῆς om. G: interpolant (A)BC cf. ad p. 425 2 || xai ψυχρότητα G: καὶ om. (A)BC: correxi AETII PLAC. V l41-—3 151—3 4925 PLUTARCHI EPIT. V 11. 15 ϑηλείας παρὰ τὸ μὴ ' dvaydaxew | τὰς μήτρας - οὕτω γὰρ αὐτὸς εἴρηχεν. Ἐμπεδοχλῆς διὰ τὴν σμιχρότητα 3 xal ταπεινότητα xal στενότητα τῆς 5 μήτρας χατεστραμμένως προσπεφυ- χυίας τῇ γαστρὶ μήτε τοῦ σπέρματος εὐθυβολοῦντος εἰς αὐτὴν, μήτε, εἰ χαὶ φϑάσειεν, αὐτῆς ἐχδεχομένης. Διοχλῆς δὲ μαρτυρεῖ αὐτῷ λέγων" 3 10 ἐν ταῖς ἀνατομαῖς πολλάχις ἑωράχαμεν τοιαύτην μήτραν τῶν ἡμιόνων" χαὶ ἐνδέχεσθαι διὰ τὰς τοιαύτας αἰτίας χαὶ τὰς γυναῖχας εἶναι στείρας. t. Εἰ τὸ ἔμβρυον ζῷον. 6 119 65 Πλάτων ζῷον τὸ ἔμβρυον" xol! γὰρ χινεῖσϑαι ἐν τῇ γαστρὶ καὶ τρέ- φεσϑαι xal αὔξεσθαι. Ot Στωικοὶ μέρος εἶναι αὐτὸ τῆς 3 Ἰαστρός, οὐ ζῷον" ὥσπερ γὰρ τοὺς 30 χαρποὺς μέρη τῶν φυτῶν ὄντας πε- παινομένους ἀπορρεῖν, οὕτω χαὶ τὸ ἔμβρυον. Ἐμπεδοκλῆς [μὴ] εἶναι μὲν ζῷον 3 τὸ ἔμβρυον, ἀλλ᾽ ἄπνουν ὑπάρχειν ἐν 35 τῇ γαστρί" πρώτην δὲ ἀναπνοὴν τοῦ ζῴου γίνεσϑαι χατὰ τὴν ἀποχύησιν τῆς μὲν ἐν τοῖς βρέφεσιν ὑγρασίας 2 ὅ ἐστιν ἀναστομοῦσϑαι post μήτρας ne- glexit G: interpolant (A)BC || 3 Empedoclis lemma conlato Arist, de gen. II 8 p. 147225sq. merito suspectum iudicat Karsten Emp. p. 469. conicit Διοχλῇς olim ex $2 [an ad αὑτὸς v. 2 ?] adscriptum fuisse itaque διὰ τὴν — ἐχδεχομένης Alemaeoni continuat, at obstare videtur singularis τῆς μήτρας || 5 ἀπε- στραμμένως G || 8 ἐχδεχομένης αὐτῆς C || 9 αὐτῷ μαρτυρεῖ B || 12 τὰς GB: om. (A)C || 117 xai a5£eolat, οἱ Στωιχοὶ G: xal οἱ στωιχοὶ A: οἱ στωιχοὶ (om. καὶ αὔξεσϑαι) ΒΟ || 21 ἀπορρεῖν (A)C: ἀπορρεῖ B || 23 μὴ (4)8Ἐ0: delevi, ante ἔμπνουν transposuit Karsten || 24 ἄπνουν G: ἔμπνουν (A)BC || 25 πρώ- τὴν AG cf. IV 22 3: πρώτα B: πρώτως € || 27 περὶ τοῖς G : sed cf. IV 221 STOBAEI ECL. I 42 (36] Ei τὸ ἔμβρυον ζῷον. D 110 426 AETII PLAC. V 153—5 161—3 Omer 7 οἝ..........------.͵- PLUTARCHI EPIT. V 15. 16 STOBAEI ECL. I 42 [36] ἀποχώρησιν λαμβανούσης, πρὸς δε τὸ παραχενωϑὲν ἐπεισόδου τοῦ ἐχτὸς ἀερώδους γινομένης εἰς τὰ παρανοι- χϑέντα τῶν ἀγγείων. δ Διογένης γεννᾶσθαι μὲν τὰ βρέφη 4 ἄψυχα, ἐν ϑερμασίᾳ δέ" ὅϑεν τὸ Ep- φυτον ϑερμὸν εὐθέως προχυϑέντος τοῦ βρέφους τὸ ψυχρὸν εἰς τὸν πνεύ- μονα ἐφέλχεσθϑαι. x Ἡρόφιλος χίνησιν ἀπολείπει φυ- 5 σιχὴν τοῖς ἐμβρύοις, οὐ πνευματικήν" τῆς δὲ χινήσεως αἴτια νεῦρα" τότε δὲ ζῷα γίνεσϑαι, ὅταν προχυϑέντα προσλάβῃ τι τοῦ ἀέρος. 15 ic. Πῶς τρέφεται τὰ Πῶς τρέφεται τὰ ἔμ- ἔμβρυα. 6 120 βρυα. D T'10 Δημόκριτος Ἐπίχουρος τὸ ἔμ- 1 βρυον ἐν τῇ μήτρᾳ διὰ τοῦ στόματος τρέφεσϑαι. ὅθεν εὐθέως γεννηϑὲν ἐπὶ 20 τὸν μαστὸν φέρεσθαι τῷ στόματι" εἶναι γὰρ χαὶ ἐν τῇ μήτρᾳ ϑηλάς τινας xal στόματα, δι᾿ ὧν τρέφεσϑαι" Οἱ Στωιχοὶ διὰ τοῦ χορίου καὶ 3 τοῦ ὀμφαλοῦ: ὅϑεν τοῦτον εὐϑέως 35 ἀποδεῖν τὰς μαιουμένας xal ἀνευρύ- νειν τὸ στόμα, ἵνα ἑτέρα γένηται f, μελέτη τῆς τροφῆς. ᾿Αλχμαίων δι ὅλου τοῦ σώματος 3 τρέφεσθαι" ἀναλαμβάνειν γὰρ αὐτῷ 9 γενομένης (A)BC: correxi conl. IV 22 1 et G || 6 fortasse ἐνθερμανθϑέντα δέ cf. G || 7 εὐθέως δὲ B || 8 τὸ ψυχρὸν G: om. (A)BC cf. fr. 6 p. 60 Panz. Zeller I* 247* || 9 ἐφέλ- χεσϑαι G: ἐφέλχεται (A)BC || 10 ἀπολείπ΄" B | φυσιχὴν cf. ad IV 223 || 18 προσχυϑέντα A || 15 πόϑεν C || τὰ ἔμβρυα τρέφεται Β || 20 φέρεσθαι G: φέρεται (A)BC || 21 γὰρ GB: γάρ τινας C: γάρ τινα A || 22 τινὰς (A)BC || τρέφεσθαι G: τρέφεται corr. ex. τρέφονται B: τρέφονται (A)C cf. Prol. p. 50 || 23 τοῦ om. Ο || de sententia cf. Prol. p. 191 || 26 ἑτέρα post (va AB: post τροφῆς C || 29 αὐτῷ vulgo: αὐτὸ ABC AETII PLAC. V 17 1--5 181 42 PLUTARCHI EPIT. V 17. I8 ὥσπερ omo[ytà τὰ ἀπὸ τῆς τροφῆς ϑρεπτιχά. ιἰζ. Τί πρῶτον τελεσιουργεῖται ἐν τῇ γαστρί. G 121 s. Οἱ Στωιχοὶ ἅμα ὅλον γίγνεσϑαι. ᾿Αριστοτέλης πρῶτον τὴν ὀσφὺν ὡς τρόπιν νεώς. ᾿Αλχμαίων τὴν χεφαλήν, ἐν i ἐστι τὸ ἡγεμονιχόν. 1: Οἱ ἰατροὶ τὴν χαρδίαν, ἐν ἧ αἱ φλέβες xal αἱ ἀρτηρίαι. Οἱ δὲ τὸν μέγαν δάκτυλον τοῦ ποδός. Ἄλλοι δὲ τὸν ὀμφαλόν. wo 00 Διὰ τί τὰ ἑπταμηνιαῖα γόνιμα. Θ 129 Ἐμπεδοκλῆς ὅτε ἐγεννᾶτο τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος ἐχ τῆς γῆς, τοσαύ- τὴν γενέσθαι τῷ μήχει τοῦ χρόνου 0 διὰ τὸ βραδυπορεῖν τὸν ἥλιον τὴν ἡμέραν, ὁπόση νῦν ἐστιν f δεχάμηνος" προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου, τοσαύτην γενέσϑαι τὴν ἡμέραν, ὁπόση νῦν ἐστιν ἢ ἑπτάμηνος" διὰ τοῦτο xal τὰ Óe- 25 χάμηνα xal τὰ ἑπτάμηνα, τῆς φύσεως τοῦ κόσμου οὕτω μεμελετηχυίας, αὖὔ- ξεσϑαι ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ, * * * T ἡ τί. ϑεται νυχτὶ τὸ βρέφος. 1 σπογγιά ΑΒ: σπογγιάν C || 5 ἅμα ὅλον G: τοῖς πολλοῖς ABC quod relictum videtur ex ali- quo scholio τοῖς πολλοῖς συμφώνως. cf. Prol. p. 190. ceterum cf. Galen. IV 674 Kuehn. || 6 de Aétii errore cf. Prol. p. 1903, 198 [| 8 de $3 cf. Prol. p. 190! || 10 αἱ φλέβες xal αἱ ἀρτη- plat B : φλέβες xal al ἀρτηρίαι A : om. articulis C || 14 ἄλλοι Democritus cf. Prol. p. 190 || 15 τὰ om. A ind. || ἑπταμηναῖα A. || 17 τὸ τῶν AB: τὸ om. C || 21 ὅση B || 24 xai διὰ B || post δεκάμηνα addit γόνιμα ex titulo B || 21 hiatum per complures deinceps versus per- tinentem, quem iam G invenit, indicavi, ex- plere nolui. 7j τίχτεται νῦν [debebat νυνὶ] τὸ - C -— STOBAEI ECL. I 42 (36] Τί πρῶτον τελεσιουργεῖται àv τῇ γαστρί. Ὁ ΓΙῸ Διὰ τί τὰ ἑπταμηνιαῖα γόνιμα. D Tl'10 -1 428 PLUTARCHI EPIT. V 18 Τίμαιος δὲ οὐ ** * T δώδεχα μῆνας φησιν, ἐννέα δὲ νομίζεσθαι παρὰ τὰς ἐπισχέσεις τῶν μηνιαίων *** τὰ πρὸ τῆς συλλήψεως" οὕτω xal τὰ ἑπτά- 5 uva. νομίζεσϑαι, οὐχ ὄντα ἑπτάμηνα" T ἔγνω τε γὰρ xal μετὰ τὴν σύλληψιν πόσαι χαϑάρσεως. Πόλυβος Διοχλῇς οἱ Ἐμπει- ριχοὶ χαὶ τὸν ὄγδοον μῆνά φασι 1 γόνιμον, ἀτονώτερον δέ πως τῷ πολ- λάχις διὰ τὴν ἀτονίαν πολλοὺς φϑεί- ρεσϑαι. κχαϑολιχώτερον δὲ μηδένα βούλεσϑαι τὰ ὀχτάμηνα τρέφειν, γε- γενῆσϑαι δὲ πολλοὺς ὀχταμηνιαίους 15 ἄνδρας. Ὁ δὲ ᾿Αριστοτέλης xal ΐἽππο- χράτης φασίν, ἐὰν ἐχπληρωϑῇ f μήτρα ἐν τοῖς ἑπτὰ μησί, τότε προ- χύπτειν xal γεννᾶσϑαι γόνιμα" ἐὰν 0 δὲ προχύψῃ μέν, μὴ τρέφηται δὲ ἀσϑενοῦντος τοῦ ὀμφαλοῦ διὰ τὸ ἐπί- movoy αὐτῷ γεγενῆσθαι τὸ χύημα, τότε ἔμβρυον ἄτροφον εἶναι" ἐὰν δὲ μείνῃ τοὺς ἐννέα μῆνας ἐν τῇ μήτρα, 25 προχῦψαν τότε ὁλόχληρόν ἐστι. βρέφος Xylander, τε xal γυχκτὶ τὸ βρέφος Wyt- tenbach, τῇ τότε xal νυχτὶ τὸ βρέφος Reiske. vulgatam defendere audebat Karsten Emp. p. 476 || 1 οὐ δώδεχα AB cf. G: οὐ δέχα C || ὃ τὰ πρὸ τῆς συλλήψεως G: τῆς πρώτης συλ- λήψεως (A)BC: τῶν πρὸ τῆς σ. frustra mrg. cod. Voss. || 6 ἔγνω τε AC: ἐγνώχατε B: ἐνίοτε Meziriac. ἠγνόηται corr. Vossian. cf. Prol. p. 39. num γίνονται cf. G δυνα- μένης τῆς μήτρας εἰς χαταμήνια xal μετὰ σύλληψιν || 7 πόσαι (A)BC: scripserim zo- σαὶ, Wyttenbach πως al || χαϑάρσεως (A)BC: καϑάρσεις recte Wyttenbach || 9 ἴσασι (A)BC: corr. Gustavus Iacob || 16 de 8 4 cf. Prol. p. 195 || ὁ ἱπποχράτης A || φασὶν (ex φησιν corr.) B: φησὶν AC cf. G || πληρωϑῇ B [| 19 προχύπτει C || γεγεννῆσϑαι (A)BC: correxi || 22 αὐτὸν B: αὐτὴν (A)C: αὐτῇ Reiske: cor- rexi cf. p. 4292 10 || τὸ xpipa (A)C [εἴ Prol. p.97]: τὸ ἔχχριμα DB: τὸ χύημα Xylander ex manuscr. suo protulit || 23 εἰ δὲ B 2 E AETII PLAC. V 18 2—4 o — nm STOBAEI ECL. I 42 (36 5] Ot δὲ περὶ τὸν ᾿Αριστοτέλην xai ἱπποχράτην φασίν, ἐὰν μὲν ἐχπλη- ρωϑῇ 7 μήτρα ἐν τοῖς ἑπτὰ μησί, τότε προχύπτειν xal γεννᾶσϑαι γόνιμα " ἐὰν δὲ προχύψῃ μέν, μὴ τρέφηται δὲ 5 ἀσϑενήσαντος [δὲ] τοῦ ὀμφαλοῦ διὰ τὸ ἐπίπονον αὐτῷ γενέσϑαι τὸ ἔμβρυον. ἄτροφον εἶναι" ἐὰν δὲ μείνῃ τοὺς ἐννέα μῆνας ἐν τῇ μήτρᾳ, προχῦψαν τότε ὁλόχληρόν ἐστι. 8 ἡ ἡμέρα A: corr. Canter 9 τρέφηται Εἰ: στρέφηται C 6 δὲ inclusit Heeren 1 αὐτὸ A: αὐτῷ corr. Heeren τὸ χύημα [τὸ χῦμα Meineke] add. ex Plut. Heeren, tum vero etiam τότε ἔμβρυον corrigendum erat. sed intellegitur Stobaei, quam distinxi, lectio 10 AETII PLAC. V 18 5—7 — tI PLUTARCHI EPIT. V 15 Πόλυβος ἑκατὸν ὀγδοήχοντα δύο xal ἥμισυ ἡμέρας γίνεσθαι εἰς τὰ Ἰόνιμα" εἶναι γὰρ ἑξάμηνα, ὅτι xal τὸν ἥλιον ἀπὸ τροπῶν ἐν τοσούτῳ 5 χρόνῳ παραγίνεσθαι. λέγεσϑαι δὲ ἑπταμηνιαῖα, ὅτι τὰς ἐλλειπούσας ἡμέρας τούτου τοῦ μηνὸς ἐν τῷ ἑπτὰ προσλαμβάνεσϑαι" τὰ δὲ ὀχταμηνιαῖα μὴ ζῆν, ὅταν προχύψῃ μὲν τῆς μή- 10 τρᾶς τὸ βρέφος, ἐπὶ πλέον δὲ 6 ὁμ- φαλὸς βασανισϑ ἄτροφον γὰρ γίνε- σϑαι ἡ ὡς τοῦ τρέφοντος αἴτιος. Οἱ δὲ μαϑηματιχοὶ τοὺς ὀχτὼ μῆνας ἀσυνδέτους φασὶν εἶναι πάσης 15 γενέσεως, τοὺς δὲ ἑπτὰ συνδετιχούς " τὰ δὲ ἀσύνδετα ζῴδιά ἐστιν, ἐὰν τῶν οἰχοδεσποτούντων ἀστέρων τυγχάνῃ" ἐὰν γάρ τις τούτων τὴν ζωὴν xal τὸν βίον χληρώσῃ, δυστυχεῖς χαὶ 30 ἀχρόνους σημαίνει: ἀσύνδετα δ᾽ ἐστὶ ζῴδια ὀχτὼ ἀριϑμούμενα, οἷον χριὸς πρὸς σχορπίον ἀσύνδετος, ταῦρος πρὸς τοξότην ἀσύνδετος, δίδυμοι πρὸς al- γόχερων, καρχίνος πρὸς ὑδροχόον, ἢ λέων πρὸς ἰχϑύας, παρϑένος πρὸς χριόν, {ζυγὸς πρὸς ταῦρον)" διὰ τοῦτο χαὶ τὰ ἑπτάμηνα ὄντα χαὶ δεχάμηνα γόνιμα εἶναι’ τὰ δὲ ὀχτάμηνα διὰ τὸ ἀσύνδετον τοῦ χύσμου φϑείρεσϑαι. 1 de Polybo cf. Rose A. ps. p. 386 || ἐν ἑ. ὁ. ὃ, ἡμέραις γίνεσθαι γόνιμα τὰ ἔμβρυα G |] 2 xai om. B || 5 ἐξάμηνον (A)BC: correxi || 6 ἐπ- ταμηνιαίους (A)BC: correxi || 6 ὅταν (A)BC: corr. Beck cf. v. ὃ: διὰ τὸ corr. Vossian. || 8 ὀχτωμηνιαῖα B || 11 ἄτροφον γὰρ γίνεσϑαι G: ἄτροφος γὰρ γίνεται (A)BC || 12 ὡς --- αἴτιος nisi glossema iudices corrige ὡς τούτου τρέφοντος αὐτό || αἴτιος GBC: alvo; A || 14 φασὶν post μῆνας A || 16 ἀσύνϑετα hic et postea A || G paulo clarius: τὰ δὲ ἀσύνδετα ζῴδια ἔχειν τοὺς οἰχοδεσποτοῦντας φαύλους τῶν ἀστέρων, sed cf. Prol. p. 196? || 19 χκληρώσῃ G: χληρώ- σηται (A)BC || 20 εἰσι B || 26 ζυγὸς πρὸς ταῦρον addidi οἵ, G || 29 an τοῦ χύχλουν 5 6 429 STOBAEI ECL. I 42 [36] 1 Εἰὐρυφῶν ὃ ἰατρός... 1 lemma addidi ex Stobaei indice Pho- tiano p. 115^ IOB. propter Censorinum cf. Prol. p. 195. Euryphontis tamen etiam ecl. I 8 40 p. 248H. apparet apophthegma quod om. F 430 AETII PLAC. V 19 1—5 — —— [strQrm — PLUTARCHI EPIT. VIT — — STOBAEI ECL. I 42 (36] d. Περὶ ζῴων γενέσεως, πῶς Περὶ ζῴων γενέσεως, πῶς ἐγένοντο ζῷα xal εἰ ἐγένοντο ζῷα καὶ εἰ φϑαρτά. 6 138 φϑαρτά. D Tl'10 Kat οὖς piv γενητὸς ὃ χόσμος, 1 ὁ γενητὰ τὰ ζῷα xal φϑαρτά εἰσιν. Οἱ περὶ Ἐπίχουρον xaü' οὖς 2 ἀγένητος, ἐχ μεταβολῆς τῆς ἀλλήλων γεννᾶσθαι τὰ ζῷα μέρη γὰρ εἶναι τοῦ χόσμου ταῦτα. 0 — Ὡς xal ᾿Αναξαγόρας καὶ Eópi- 5 πίδης" ϑνήσχει δ᾽ οὐδὲν τῶν γιγνομένων διαχρινόμενον δ᾽ ἄλλο πρὸς ἄλλο μορφὰς ἑτέρας ἀπέδειξεν. 6 ᾿Αναξίμανδρος ἐν ὑγρῷ γενη- 4 ϑῆναι τὰ πρῶτα ζῷα φλοιοῖς περιε- χόμενα ἀχανϑώδεσι, προβαινούσης δὲ τῆς ἡλιχίας ἀποβαίνειν ἐπὶ τὸ ξηρό-᾽ τερον xal περιρρηγνυμένου τοῦ φλοιοῦ s àm ὀλίγον χρόνον μεταβιῶναι. Ἐμπεδοχλῆς τὰς πρώτας γενέ- 5 σεις τῶν ζῴων χαὶ φυτῶν μηδαμῶς δλοχλήρους γενέσϑαι, ἀσυμφυέσι δὲ τοῖς μορίοις διεζευγμένας, τὰς δὲ 25 δευτέρας συμφυομένων τῶν μερῶν εἰδωλοφανεῖς, τὰς δὲ τρίτας τῶν ὁλοφυῶν, τὰς δὲ τετάρτας οὐχέτι ix τῶν ὁμοίων οἷον ἐχ γῆς καὶ ὕδατος, 7 ἀγένητος B cf. G: ἀγένητα AC || τῶν ἀλ- λήλων B || 9 ταῦτα G: τούτου (A)BC || 10 cf. Prol. p. 94. 172. 190 || 12 διδάσχει B || δ᾽ οὐδὲν τῶν γηνομένων G: om. (A)BC || 13 διαχρινόμενον αι: μεταμισγόμενα ΑΒ: μετα- μειβόμενα C || πρὸς ἄλλο G (A)BC: cf. codd. [Philon.] d. mund. incorr. p. 221, 3. 230, 8. 274, 1 Bern.: poetae restituendum puto πρὸς ἄλλου cf. Clem. Strom. VI p. 750 P. Nauckii F. T. p.499 || 14 ἑτέρας G: om. (A)BC || ἐπέδειξεν G: ἔδειξεν (A)BC: correxi || 15 de $8 4. 5 cf. Prol. p. 135. 189 Zeller Abh. d. K. Akad. d. W. 1878, 114 sqq. || 24 τοῖς om. B || 27 ἀλληλοφυῶν(Α)Β0 : correxi post Karstenium|| τετάρτας BC: τέτταρας(Α) || 28 ópoleov (A)BC: οἰκείων Reiske. an στοιχείωνῃ || xal om. B AETII PLAC. V 195 PLUTARCHI EPIT. V 19 ἀλλὰ Ov ἀλλήλων ἤδη, τοῖς μὲν πυχνωϑείσης [τοῖς δὲ xal* τοῖς ζώοις] τῆς τροφῆς, τοῖς δὲ xal τῆς εὐμορ- φίας τῶν γυναιχῶν ἐπερεϑισμὸν τοῦ 5$ σπερματιχοῦ χινήματος ἐμποιησάσης. τῶν δὲ ζῴων πάντων τὰ γένη δια- χριϑῆναι διὰ τὰς ποιὰς χράσεις" T τὰ μὲν οἰχειότερα εἰς τὸ ὕδωρ τὴν óp- μὴν ἔχειν, τὰ δὲ εἰς ἀέρα ἀναπνεῖν, 19 Ém; ἄν πυρῶδες ἔχῃ τὸ πλέον, τὰ δὲ βαρύτερα ἐπὶ τὴν γῆν, τὰ δὲ ἰσό- potpa τῇ χράσει πᾶσι τοῖς ϑώραξι πεφωνηχέναι. 1 εἴδη B || τῆς μὲν πυρωϑείσης τοῖς δὲ xal τοῖς ζώοις τροφῆς τοῖς δὲ xal τῆς εὐμορφίας τῶν γυναιχῶν Α: τοῖς μὲν πυχνω- ϑείσης τοῖς δὲ xal τοῖς ζώοις, τροφῆς τοῖς δὲ xal τῆς τῶν γυναιχῶν B: τῆς μὲν, πυχνω- ϑείσης. τῆς δὲ, καὶ τοῖς ζώοις τροφῆς. τοῖς δὲ, τῆς εὐμορφίας τῶν γυναιχῶν C: scholium inclusi || 7 hic locus pessime est inquinatus, ut Karsten non de anima- lium generibus, sed corporum membris olim dictum fuisse suspicetur. Emped. p. 488 !**. cf. Cramer ἃ. Ὁ. IIL 184,25. certe distri- buendi ratio Empedocliae contraria videtur ef. Theophr. d. caus. pl. I1 22, 2. ego con- lato Diodor. I 7 [Tzetz. in Iliad. p. 56 sqq. Herm.] et Vitruv. I 7 talla refingo: τὰ piv (bqpà) οἰχειότερον [ὑγρότερα Reiske, οἰχειοτέραν Duebner] εἰς τὸ ὅδωρ τὴν ὁρμὴν ἔχειν [ἔχει BC], τὰ δ᾽ εἰς ἀέρα ἀναπτῆναι [ἀναπνεῖν (A)BC: ἄνω βλέπειν Zeller, ἀναΐσσειν Karsten] ὅσ᾽ ἂν [ὡς ἂν B] πυρῶδες ἔχῃ τὸ [τὸ AC, cf. Ρ. 419421: om. B: τι vulgo] πλέον, τὰ δὲ βαρότερα x1À. . . . πᾶσι τοῖς χωρίοις [sic Wyttenbach, πᾶσι τοῖς τόποις Reiske) σύμ- φωνα εἶναι [συμπεφωνηχέναι Reiske, συμ- πεφυχέναι Wyttenbach, πεφυχέναι cod. Pe- tavii]. sed incerta omnia, cum oblitteratae litterae librariorum somniis utcunque com- pletae sint. cf. c. prox. initium || 13 addit Galenus Δημόκριτος γεγενημένα εἶναι τὰ ζφα συστάσει εἰ δὲ ἕν ἄστρον (7) πρῶτον τοῦ ὑγροῦ ζωογονοῦντα [1. ζῳογονοῦντος], cf. Prol. Ρ. 10. 189 STOBAEI ECL. I 42 [36] 432 is PLUTARCHI EPIT. V 90 Πόσα γένη ζῴων xal εἰ πάντα αἰσϑητὰ χαὶ λογικά. G 124 Xe Πλάτων καὶ ᾿Αριστοτέλης τεσ- ὁ σαρα Ἰένη ζῴων φασί, χερσαῖα ἔνυ- ὃρα πτηνὰ οὐράνια: xal γὰρ τὰ ἄστρα ζῷα λέγεσϑαι * xal χόσμον xal τῶν γηίνων * ζῷον λογιχὸν ἀϑάνατον. Δημόκριτος Ἐπίχουρος τὰ οὐ- ιοράνια. .. ᾿Αναξαγόρας πᾶντα τὰ ζῷα λόγον ἔχειν τὸν ἐνεργητιχόν, τὸν δ᾽ οἱονεὶ νοῦν μὴ ἔχειν τὸν T παϑητιχόν, τὸν λεγόμενον τοῦ νοῦ ἑρμηνέα. Πυϑαγόρας [Πλάτων λογιχὰς μὲν εἶναι χαὶ τῶν ἀλόγων ζῴων χα- λουμένων τὰς ψυχάς, οὐ μὴν λογιχῶς ἐνεργούσας παρὰ τὴν δυσχρασίαν τῶν σωμάτων χαὶ τὰ μὴ ἔχειν τὸ φρα- 0 στιχόν, ὥσπερ ἐπὶ τῶν πιϑήχων xal τῶν χυνῶν" νοοῦσι μὲν γὰρ οὗτοι, οὐ φράζουσι δέ. Διογένης μετέχειν μὲν αὐτὰ τοῦ νοητοῦ xal ἀέρος, διὰ δὲ τὸ τὰ μὲν 25 πυχνότητι, τὰ δὲ πλεονασμῷ τῆς ὑγρα- 15 4 Ildzov xal ᾿Λριστοτέλης G: ἔστι πραγμα- τεία ᾿Αριστοτέλους [ἀριστο superscr. τὰ B] ἐν 7, (A)BC. dixi de interpolatione Prol. p. 143 || 5 φησί (A)BC: correxi ef. G || 7 ἄστρα G: om. (A)BC || xal xóspov B: xal χόσμων (A)€: xal αὐτὸς ὁ χόσμος G || xal τῶν γηί- νων (A)C: xal τὴν γηίνην B: om. G Stobaeana KAITONENG8N mixta cum interpolatis la- tere videntur cf. ad Stob. ex cuius lectione Wyttenbach τὸν ϑεὸν corruptis τῶν γηίνων substituit; sed cf, Bernays Die Dial. d. Arist. p. 167 || 10 lacunam indicavit Zeller, deest οὐχ ἐγκχρίνει vel μὴ λογικὰ elvat || I1 τὰ AB: om. € || 18 παϑητιχόν corruptum est. v. Zeller I *905* intellegendus videtur Stoicorum προ- φοριχὸς λόγος cf. Heracl. allegor. p. 142 M. v. $4 || I9 xat τὸ C cf. G: xal τῷ AB || 21 νοοῦσι G: λαλοῦσι (A)BC || 24 xal ἀέρος om. B: τοῦ νοητιχοῦ ἀέρος verisimiliter Wyt- tenbach cf. αἰσϑητιχοῦ πνεύματος 24 4 AETII PLAC. V 20 1—5 upset? re ERES STOBAEI ECL. I 45 [37] τ Πόσα γένη ζῴων xal εἰ πάντα λογιχὰ xal αἰσϑητά. Ὁ ΓῚΙ Ι Πλάτων καὶ ᾿Αριστοτέλης τέτ- vapa γένη ζῴων, χερσαῖα ἔνυδρα πτηνὰ οὐράνια. xal γὰρ τὰ ἄστρα ζῷα 5 λέγεσθαι * τὸν xóGpov xal τὸν * dy. ϑεον, ζῷον λογιχὸν ἀϑάνατον. 2 c 6 τὸν κόσμον xai τὸν [τὸ C) ἔνϑεον A: Actii exemplar vitiosum ita corrigam (xai) [cf. Plut.) τὸν κόσμον καὐτὸν ἔνϑεον: xal αὐτὸν τὸν χόσμον ἔνϑεον praeiverat Heeren AETII PLAC. V 20 5b. 91 L2 433 —M— PLUTARCHI EPIT. V 20.21 σίας * , μήτε διανοεῖσϑαι μήτε αἰσϑά- νεσϑαι, προσφερῶς δὲ αὐτὰ διαχεῖσϑαι τοῖς μεμηνόσι παρεπταιχήτος τοῦ ἡγεμοηνιχοῦ. 5xa. Ἐν πόσῳ χρόνῳ μορφοῦται τὰ ζῷα ἐν ταστρὶ ὄντα. G125 ᾿Εμπεδοχλῆς ἐπὶ μὲν τῶν dy ϑρώπων ἄρχεσϑαι τῆς διαρϑρώσεως ἀπὸ ἕχτης xal τριαχοστῆς, τελειοῦσϑαι 1€ δὲ τοῖς μορίοις ἀπὸ πεντηχοστῆς μιᾶς δεούσης. ᾿Ασχληπιάδης ἐπὶ μὲν τῶν dp- ρένων διὰ τὸ ϑερμότερα εἶναι τὴν διάρθρωσιν γίνεσϑαι ἀπὸ ἔχτης xai 15 εἰχοστῆς, πολλάχις δὲ xal ἐνδοτέρω" τελειοῦσϑαι δ᾽ ἐντὸς τῆς πεντηχοστῆῇς (τοῖς) μορίοις - ἐπὶ δὲ τῶν ϑηλυχῶν iy διμήνῳ διαρϑροῦσϑαι, ἐν τετρα- μήνῳ δὲ τελειοῦσϑαι διὰ τὸ ἐνδεῖν Ὁ τοῦ ϑερμοῦ " τὰ δὲ τῶν ἀλόγων ζῴων ὁλοτελῆ παρὰ τὰς συγχράσεις τῶν στοιχείων. | intercidit verbum velut ἐμποδίζεσθαι (Reiske) vel χρῆσϑαι (Wyttenbach) || ὃ za- ρεπεπταιχότος À || 6 ἐν AB: ἐν τῇ C || 9 ἀπὸ CB Psellus: ἀπὸ τῆς GA || 10 ἐπὶ coni. Usener || 13 9egp.ózaza (A)BC Psellus: correxi cf. G || 15 πολλάχις AB: πολλὰς Ο || ἐν δευ- τέρω [compend.] B || 16 πληροῦσϑαι G(A)BC: correxi cf. v. 9 et 19 || ἐν τοῖς τῆς πεντηχοστῆς μορίοις [ὁρίοις B) (A)BC: emendavit Reiske || 11 ϑηλέων G || 21 πρὸς τὰς B TESTIMONIA PLUTARCHI 21 1 Psell. d. omn. doctr. c. 86 [alt. part] μορφοῦται δὲ τὰ ζῷα ἐν γαστρὶ ὄντα ἀπὸ ἕχτης xal τριακοστῆς ἡμέρας, τελειοῦται δὲ τοῖς μορίοις ἀπὸ τῆς πεντηχοστῆς. 2 Ἰάοπι 1. c. Ἱπποχράτης [sic] δὲ ἐπὶ μὲν τῶν ἀρρένων διὰ τὸ ϑερμότατα εἶναι τὴν διάρϑρωσιν γίνεσθαι ἀπὸ τῆς ἕχτης καὶ εἰ- χοστῆς, ἐπὶ δὲ τῶν ϑηλυχῶν ἐν διμήνῳ μὲν διαρϑροῦσϑαι, ἐν τετραμήνῳ δὲ τελειοῦσϑαι λέγει. Diels, Doxograph! graeci. — —— n —— STOBAEI ECL. I 43 [37] Ἐν πόσῳ χρόνῳ μορφοῦται τὰ ζῷα ἐν γαστρὶ ὄντα. D ΓῚΙ 424 AETII PLAC. V 22 1 23 1 ——— 0 PLUTARCHI EPIT. V 22. 23 xj. 'Ex ποίων συνίσταται στοι- χείων ἕχαστον τῶν ἐν ἡμῖν Ἱενιχῶν μορίων. Ο 120 Ἐμπεδοχλῆς τὰς μὲν σάρχας γἪεν- s νᾶσϑαι ix τῶν ἴσων τῇ κράσει τεττά- ρων στοιχείων, τὰ δὲ νεῦρα πυρὸς xal Ἰῆς τῶν διπλασίων μιχϑέντων, τοὺς δὲ ὄνυχας τοῖς ζῴοις γεννᾶσϑαι τῶν νεύρων xal) ὃ τῷ ἀέρι συνέτυχε περι- 10 ψυχϑέντων, ὀστᾶ δὲ δυεῖν μὲν ὕδατος χαὶ τῶν ἴσων γῆς, τεττάρων δὲ πυρὸς Tis τούτων συγχραϑέντων μερῶν. ἱδρῶτα (δὲ) xal δάχρυον γίνεσθαι τοῦ αἵματος τηχομένου καὶ παρὰ τὸ λεπτύ- w γεσϑαι διαχεομένου. xp. Πότε ἄρχεται ὃ ἄνϑρωπος τῆς τελειότητος. G127 Ἡράχλειτος χαὶ οἱ Στωιχοὶ ἄρχεσϑαι τοὺς ἀνθρώπους τῆς τελει- | ποίων GABC: πόσων vulgo || συνίστα- ται post στοιχείων G. || 5 ἴσων Wyttenbach: ἔσω (A)C: αἱμάτων interpolavit B. fort, xac ἰσοκράτειαν τῶν [τῶν habet B] τεττάρων στ. ef. G || 6 πυρὸς om. B spatio relicto || 6 καὶ G: om. (A)BC || 1 τὰ διπλασίονα μιχϑέντα (A)BC: correxi ex G qui pro τῶν legit ὕδατος. (ix) πυρὸς (xal) γῆς (οἷς ὕδατος) τὰ διπλασίονα μιχϑέντα Duebner || 9. περιψυχϑέντων (A)C ef. G: ψυγέντων B. cf. p. 4372 3 || 10 δὲ δο- χεῖ piv (A)BC: emendavit Wyttenbach || 11 xal τῆς ἔσω γῆς (A)BC: correxi Wytten- bachium et alios secutus cf. Karsten. Emped. p. 45179? || 12 γῆς τούτων corrupta. (xal) γῆς τοσούτων seripsit Duebner. fortasse ut ex γῆς τεττάρων v. 11 repetita delenda || 13 δὲ ad- didi || 14 τηχομένου τοῦ αἵματος G: τοῦ σω- ματιχοῦ οὗτος ΑΒ: τοῦ σωματιχοῦ οὕτως C: restitui Galeni lectionem, propius tamen a lit- terulis abesset ταχέντος || xal παρὰ τὸ λεπ- τύνεσϑαι διαχεομένου addit G: om. (A)BC ef. Prol. p. 16 || 16 c. 24 ante 23 ponit C rectum ordinem servant GAB || πότε G: πότε xai πῶς (A)BC || 18 de Heraelito ef. fr. 81 ed. Bywat. || 19 τῆς GB: om. (A)€ — '^—STOBAEI ECL. I 43 [31] Ex ποίων στοιχείων ἕχαστον συνίσταται τῶν ἐν ἣμῖν γενι- χῶν μερῶν. Ὁ FI Πότε ἄρχεται ἄνϑρωπος τῆς τελειότητος. D lI AETII PLAC. V 231 24 1.2 —MR n — PLUTARCHI EPIT. V. 25. 24 ὄτητος περὶ τὴν δευτέραν ἑβδομάδα, περὶ ἣν 6 σπερματιχὸς χινεῖται ὀρρός. χαὶ γὰρ τὰ δένδρα ἄρχεται τότε τελειό- τητος, ὅταν ἄρχηται γεννᾶν τὰ σπέρ- ὅματα, [ἀτελῇ δέ ἐστιν ἄωρα xai ἄχαρπα ὄντα" τέλειος οὖν τότε ἀν- ϑρωπος}" περὶ δὲ τὴν δευτέραν &pào- μάδα ἔννοια γίνεται χαλοῦ τε χαὶ χαχοῦ xal τῆς διδασχαλίας αὐτῶν. 1. xb. Πῶς ὕπνος γίνεται xal ϑάνατος. 6128 ᾿λλχμαίων ἀναχωρήσει τοῦ αἵ- ματος εἰς τὰς αἱμόρρους φλέβας ὕπνον γίνεσθαί φησι, τὴν δὲ ἐξέγερσιν διά- 15 χυσιν, τὴν δὲ παντελῇ ἀναχώρησιν ϑάνατον. Ἐμπεδοχλῇῆς τὸν μὲν ὕπνον χατά- ψυξιν τοῦ ἐν τῷ αἵματι ϑερμοῦ cóp- petpov γίνεσϑαι, τὴν δὲ παντελῆ 30 ϑάνατον. 2 «κινεῖται G cf. p. 4315 5: χρίνεται (A)BC: ἐχχρίνεται Meziriac. || óppóc BC: ὀρός pr. A: πόρος G || ὃ xai γὰρ τὰ G: τὰ γὰρ (A)BC || 5 intrusa interpolatione lemma ᾿Λριστοτέλης, quod testatur G, intercidisse videtur cf. Arist. d. hist. anim. VIII 1 p. 581212 || ἐστιν B: ἐστι xat (A)C || ἄωρα (A)C - ἄγονα B || alterum xai del. A alt. man. et Duebner || 7 G ᾿Αριστοτέλης δὲ χατὰ τὴν πρώτην ἑβδομάδα. at cf. Aristot. 544526, 581*13, 1335534 || 9 διδασχαλίας ἀρχή G qui addit ἕτεροι δὲ vo- μίζουσι τελειοῦσϑαι ἡμᾶς τῇ τρίτῃ ἑβδομάδι, ὅταν καὶ γένεια σχῶμεν xal τῇ ἰσχύι χρώμεϑα cf. Bergk δὰ Solon. fr. 27 P.L.G.? p.431 Theo- dor. Priscian. ex Diocle ut videtur [Octav. Horat. ed. Argent. 1532] p. 107, Censorin. d. d. n. 73—4 || 10 xai GB: 3 (A)C || post ϑάνατος addunt τῆς ψυχῆς ἢ τοῦ σώ- ματος AC: carent dittographiu (cf. e, 25) GB 1 13 ὁμόρους ABC: corr. Reiske cf. G αἱμορροοῦσας || 17 χατάψυξιν CG: χατὰ ψύξιν A: καταψύξει B 18 σύμμετρον G: συμμέτρυ. ABC || 19 τὸν ὕπνον ante γίνεσϑαι add. AC || τῆν δὲ παντελῆ G: 7) παντελῆ [παν- τελεῖ C] AC: τῇ δὲ ἀσυμμέτρω καὶ παντελεῖ interpolat B t2 o —— RH —— —— STOBAEI ECL. I 45 [31]. 44 Περὶ ὕπνου xal θανάτου. 435 36 Ἢ ^LAC. 24 3.4795 1 436 AETII PLAC. V 243.4725 HI ῳ. PLUTARCHI EPIT. V 24. 25 Διογένης εἰ ἐπὶ πᾶν τὸ αἶμα ὃ διαχεόμενον πληρώσει μὲν τὰς φλέβας, τὸν δὲ ἐν αὐταῖς περιεχόμενον ἀέρα ὥσει εἰς τὰ στέρνα χαὶ τὴν ὑποχει- 5 μένην γαστέρα, ὕπνον γίγνεσϑαι xal ϑερμότερον ὑπάρχειν τὸν ϑώραχα᾽ ἐὰν δὲ ἅπαν τὸ ἀερῶδες ἐχ τῶν φλεβῶν ἐχλίπῃ; θάνατον συντυγχάνειν. Πλάτων οἱ Στωιχοὶ τὸν μὲν 10 ὕπνον γίνεσϑαι ἀνέσει τοῦ αἰσϑητιχοῦ πνεύματος, οὐ χατὰ ἀναχαλασμὴν χαϑάπερ ὑ ἐπὶ τῆς γῆς. φερομένου δὲ ὡς ἐπὶ τὸ ἡγεμονιχὸν μεσόφρυον᾽ ὅταν δὲ παντελὴς γένηται ἢ ἄνεσις 15 τοῦ αἰσϑητιχοῦ πνεύματος, τότε τί- Ἴνεσϑαι ϑάνατον. χε. Ποτέρου ἐστὶν ὕπνος χαὶ ϑάνατος, ψυχῆς ἢ σώ- ματος. G 129 Ὁ ᾿Αριστοτέλης κοινὸν μὲν τὸν ὕπνον σώματος xal ψυχῆς. αἴτιον δ᾽ ab- τοῦ τὸ ἀναϑυμιαϑὲν ὑγρὸν ἀπὸ τοῦ 1 fort. ἐὰν --- πληρώσῃ — ὥσῃ || 2 μὲν om. B i| 3 αὐτοῖς (A)BC: corr. Beck || περιχεόμενον B || 5 γεγενῆσθαι (A)BC: correxi itemque v. 15. || 7 εἰ δὲ Β [| 8 ἐκλίπῃ C: ἐχλείπῃ A: ἐχλείπει B || συντυγχάνειν AB: τυγχάνειν C || 9 Στράτων probabiliter coni. Corsinus propter μεσόφρυον v. 18 cf. IV 5 2 et Tertull. d. anim. 43 (Prol. p. 205] || 12 ἐπὶ τῆς γῆς corruptum. mire Corsinus ἐπιπολῆς, mira- bilius Reiske ob χαταχεχαλασμένου καϑάπερ ἐπὶ πηγήν. fuit cum placeret ἐπὶ τῆς μέϑης. comparatur somnus et ebrietas etiam Hippocr. d. vent. c. 14 (VI 112 L.] cf. Theophr. d. sens. $ 44. at fortasse philosophi nomen inter- cidit. Ἐπιγένης (cf. III 2 6] coniec. Usener || φερομένου B: φερόμενος AC || 18 ὡς om. B || ἢ μεσόφρυον coni. Corsinus || 14 παντελὴς G: παντελῶς ( AJBC || 11 ποτέρου C cf G: ὁποτέρου (A)BC || ἢ ϑάνατος (A)BC: correxi || 20 de $8 1. 2. 4. cf. Prol. p. 205 || 21 αἴτιον δὲ G: ἔστι δ᾽ αἴτιον (vera etfalsa lectione copulata) B: ἔστι δ' AC || αὐτοῦ GAC: a1 B: αὐτῷ vulgo —- -- STOBAEI ECL. I 44 AETII PLAC. V 25 1—4 PLUTARCHI EPIT. V 25 ϑώραχος sig τοὺς περὶ τὴν χεφαλὴν τόπους ἐχ τῆς ὑποχειμένης τροφῆς 7, τὸ ἐν τῇ χαρδίᾳ χαταψυχϑὲν Üspuóv, τὸν δὲ ϑάνατον εἶναι παντελῆ χατά- sQo&v* ϑανατον δὲ εἶναι μόνου [τοῦ] σώματος, οὐ ψυχῆς" [ταύτης γὰρ οὐχ ὑπάρχει ϑαάνατος]. ᾿Αναξαγόρας xarà χόπον τῆς σωματιχῇῆς ἐνεργείας γίνεσθαι τὸν 10 ὕπνον" σωματιχὸν γὰρ εἶναι τὸ πάθος, οὐ ψυχιχόν" εἶναι δὲ xal ψυχῆς ϑά- νατὸν τὸν διαχωρισμόν. Λεύχιππος T οὐ μόνον σώματος γίνεσϑαι, ἀλλ᾽ ἐχχρίσει τοῦ λεπτο- τὸ μεροῦς πλείονι τῆς εἰσχρίσεως τοῦ Ψψυχιχοῦ ϑερμοῦ, τὸν (δὲ) πλεονασμὸν αἴτιον ϑανάτου" ταῦτα δὲ εἶναι πάϑη σώματος, οὐ ψυχῆς. Ἐπμπεδοχλῆς τὸν ϑάνατον γίγνε- 0 σϑαι διαχωρισμὸν τοῦ πυρώδους * * * ἐξ ὧν ἢ σύγχρισις τῷ ἀνθρώπῳ συν- εστάϑη" ὥστε χατὰ τοῦτο χοινὸν εἶναι 1 ϑώρακος ex σώματος corr. B || εἰς (A)B: xal C: cf. Prol. p. 37 || 2 ix τῆς GB: xal τῆς (A)C || τροφῆς 7, B: τροφῆς spatio unius vel duorum vocabulorum relicto A, ἢ om. € || 8 χαταψυχϑὲν (A): περιψυχϑὲν B: zapa- ψυχϑὲν C || 5 τοῦ delevi || 6 ταύτης--ϑϑάνατος etiam propter directam orationem suspecta recidi || 8 de $ 2 cf. Prol. p. 205 || δὲ post ᾿Αναξαγόρας C: om. δὲ GAB || χατὰ χόπον ἃ: om. (A)BC || 10 τὸ om. B || 13 οὐ κόπῳ coni. Reiske. scriberem τὸν ὕπνον σώματος q., nisi obstaret ἀλλά || τοῦ σώματος B || 14 χράσει ABC: correxi eum Heimsoethio [Democer. d. an. doctr. p. 5] οἵ, Arist. de resp. 4. de anima I 2 || 15 ἐχχράσεως AC: χράσεως B: correxi cf. IV 131 172 ἐγχρίσεως Heimsoeth. || 16 δὲ addidi: πλεονασμόν sc. τῆς ἐκκρίσεως || 17 at- vw AB: αἰτίαν C || 19 γεγενῆσϑαι (A)BC: correxi || 21 addidit Reiske xai γεώδους || ἐξ ὧν (A)C: ἐξ οὗ B || τῷ ἀνθρώπῳ C: τῶν ἄνω À: om. B || 22 fortasse κατὰ τοῦ- τὸν cf. IV 1 2 xat! αὐτόν 2 3 STOBAEI ECL. I 44 451 438 PLUTARCHI EPIT. V 25. 26 τὸν ϑάνατον σώματος xal ψυχῆς" ὕπνον δὲ γίνεσϑαι διαχωρισμὸν τοῦ πυρώδους. ἃς. Πῶς ηὐξήϑη τὰ φυτὰ χαὶ εἰ ζῷα. G 130 Πλάτων θαλῆῇς καὶ τὰ φυτὰ ἔμψυχα ζῷα" φανερὸν δὲ χαὶ ἀπὸ τοῦ σαλεύεσϑαι χαὶ ἐντεταμένους ἔχειν τοὺς χλάδους χαὶ ἐν ταῖς ἐπαναγωγαῖς 10 εἴχειν xal πάλιν σφοδρῶς ἀναχαλᾶσϑαι" ὥστε xal συνέλχειν βάρη. ᾿Αριστοτέλης ἔμψυχα μέν, οὐ μὴν ζῷα" τὰ γὰρ ζῷα δρμητιχὰ εἶναι xal αἰσϑητιχά, ἔνια δὲ χαὶ λογιχά. ις Οἱ Στωιχοὶ δὲ καὶ Ἐπιχούρειοι οὐχ ἔμψυχα" τινὰ γὰρ ψυχῆς ὅρμη- τιχῆς εἶναι xal ἐπιϑυμητιχῆς, τινὰ δὲ xal λογικῆς" τὰ δὲ φυτὰ αὐτο- μάτως πως χινεῖσϑαι, οὐ διὰ ψυ- 2 χῆς. Ἐμπεδοχλῆς πρῶτα τὰ δένδρα τῶν ζῴων ἐχ γῆς ἀναφῦναί φησι, πρὶν τὸν ἥλιον T περιαπλωϑῆναι xal 5 1 τὸν om. B || 2 διαχωρισμόν τινα vulgo || 6 8a; G: Ἐμπεδοχλῆς (A)BC cf. Prol. p. 15 ]| 7 ζῷα ἃ: καὶ ζῷα (A)BC || δὲ om. B || 10 εἴχειν B. et pr. C in marg.: 7xetv GAC || σφοδρῶς ἀναχαλᾶσϑαι G: σπονδιὸς dvayalagütv AC: post laeunam vin litte- rarum ἀναχαλασϑὲν B || 11 συνέλχειν βάρη G: συντελεῖν om. βάρη (A)BC || 12 οὐ piv AB: οὗ μὲν xal C || 14 ἔνια δὲ G: δὲ (om. ἔνια) BC: ἔνια δὲ om. (A) || λογικὰ om. B spatio vir litt. relicto || 15 xat οἱ C || 18 αὐτομάτῳ A || 19 γεγενῆσϑαι G(A)BC: correxi. κεχινῆσϑαι Gassendi || 21 τὰ δένδρα τῶν ζῴων ABC cf. G: τῶν ζώων τὰ δένδρα vulgo || 22 ἀναφῦναι ἃ: ἀναδῆναι (A)BC || 29 περιαπλωϑῆναι frustra ut poeticum tuentur Sturz et Karsten. sed TESTIMONIA PLUTARCHI 96 4 Tzeiz, in Hesiod. op. p. 66 Bas. p.40 a Heins. .. κἂν Ἐμπεδοκλῆς xal πρὸ τοῦ ἁπλωϑῆναι τὸν ἥλιόν φησι φυτὰ γε- νέσϑαι xal ζῷα, 1 3 3 " AETII PLAC. V 25 4 26 1—4 ——M STOBAEI ECL. I 45 [38] Πῶς ἠυξήϑη τὰ φυτὰ xal si ζῷα. Πλάτων Θαλῆς τὰ φυτὰ ἔμψυχα ζῷα. φανερὸν δὲ χαὶ ἀπὸ τοῦ σα- λεύεσϑαι xal ἐντεταμένους ἔχειν τοὺς 5 χλάδους xal ταῖς ἐπαγωγαῖς εἴχειν xal πάλιν σφοδρῶς ἀναχαλᾶσϑαι. ὥστε xai συνανέλχειν βάρη. ᾿Αριστοτέλης ἔμψυχα μέν, οὐ μὴν ζῷα. τὰ γὰρ ζῷα ὁρμητιχὰ εἶναι xat 1 αἰσϑητιχά, ἔνια δὲ χαὶ λογικά, 3 Πλάτων Θαλῆς F: πλάτων χαὶ θάλης C ὃ ἐχτεταμένους Beckii est perversa con- iectura. ἀνατεταμένους coni. Karsten. immo de intentione ac vigore arborum velut ner- vis praeditarum agitur AETII PLAC. V 26 4 PLUTARCHI EPIT. V 36 πρὶν ἡμέραν xal νύχτα διαχριϑῆναι" διὰ δὲ συμμετρίαν τῆς χράσεως τὸν τοῦ ἄρρενος καὶ τοῦ ϑήλεος περιέχειν λόγον" αὔξεσϑαι δὲ ὑπὸ τοῦ ἐν τῇ γῇ 5 ϑερμοῦ διαιρόμενα, ὥστε γῆς εἶναι μέρη, χαϑάπερ χαὶ τὰ ἔμβρυα τὰ ἐν τῇ γαστρὶ τῆς μήτρας μέρη" τοὺς δὲ χαρποὺς περιττώματα εἶναι τοῦ ἐν τοῖς φυτοῖς ὕδατος xal πυρός" xal τὰ uiv ιὸ ἐλλιπὲς ἔχοντα τὸ ὑγρὸν ἐξιχμαζο- μένου αὐτοῦ τῷ ϑέρει φυλλορροεῖν, τὰ δὲ πλεῖον, παραμένειν ὥςπερ ἐπὶ τῆς δάφνης χαὶ τῆς ἐλαίας χαὶ τοῦ φοίνιχος" τὰς δὲ διαφορὰς τῶν χυμῶν ij παραλλαγὰς τῆς πολυμερείας xal τῶν φυτῶν γίνεσϑαι διαφορὰς ἐχόντων τὰς ἀπὸ τοῦ τρέφοντος ὁμοιομερείας ὥςπερ ἐπὶ τῶν ἀμπέλων" οὐ γὰρ αἱ διαφοραὶ τούτων χρηστὸν τὸν οἶνον ἁπλάω et comp. poetarum nemini nisi Ba- brio posterioribusque epicis, pedestrium scrip- torum nulli fere ante Dioscoridem, multis Antoninorum aetatis et post usurpatum. hie vero omnino ineptum. περιπολεῖν legisse vide- tur G: περιχυχλωϑῆγναι verisimiliter Reiske || 2 xal διὰ (om. δὲ) B || συμμετρίας (A)BC: correxi. fortasse ἀσυμμετρίαν v. V 71 cf. ἃ (5e) συμμετρίας Duebner. de placito cf. Kar- sten. p. 462 || 4 ὑπὸ G: ἀπὸ (A)BC || 5 διαι- ρούμενα G: διαιρουμένου (A)C: ἀραιουμένου B: scripsi διαιρόμενα ἐπὶ altum elatas. Karsten διαραιουμένου ' se diffundentis vel διαραινομέ- νοῦ || Tz» B || 8 περιττώματα G: περιττεύ- ματα ( AJBC || τοῦ (ἃ: om. (A)BC || 12 πλείονα (A)BC: corr. Wyttenbach cf. G qui addit ἀεὶ φύλλοις τεϑηλότα cf. Plut. Qu. conviv. ILE 2 s || 15 proxima corrupta sunt. G: τὰς διαφορὰς τῶν χυμῶν παραλλαγὰς γίγνεσθαι τῆς πολυ- μερείας καὶ τῶν φυτῶν διαφόρως ἑλχόντων τὰς ἀπὸ τοῦ τρέφοντος ὁμοιομερείας quae sana duco, si mutes: παραλλαγὰς γίγνεσθαι γηί- νης πολυμερείας et διαφόρους cf. Alex. ad Arist. d. sens. p. 144, 4 Thur. || 16 φυτῶν 6: αἰτίων AC: χυμῶν B || 16 διαφορὰς ABC || 11 τρέφοντος GC cf. p. 4402 1 : τρέφεσϑαι AB || 19 χρηστιχὸν (A)BC: γρηστὸν τὸν correxi STOBAEI ECL. I 45 (38) 439 440 ] AETII PLAC. V 264 971.2 981 -" ie di PLUTARCHI EPIT. V 26. 27. 28 ποιοῦσιν, ἀλλ᾽ αἵ τοῦ τρέφοντος ἐδά- φους. xt. Περὶ τροφῆς xal αὐξήσεως. Ἐμπεδοχλῆς τρέφεσθαι μὲν τὰ 50a διὰ τὴν ὑπόστασιν τοῦ οἰχείου, αὔξεσθαι δὲ διὰ τὴν παρουσίαν τοῦ ϑερμοῦ, μειοῦσϑαι δὲ χαὶ φϑίνειν διὰ τὴν ἔχλειψιν ἑχατέρων" τοὺς δὲ νῦν ἀνθρώπους τοῖς πρώτοις συμβαλλο- 1 μένους βρεφῶν ἐπέχειν τάξιν. ᾿Αναξαγόρας τρέφεσϑαι μὲν . xy. Πόϑεν αἱ ὀρέξεις γίνονται bm τοῖς ζῴοις xal αἱ ἧδοναί. Ἐμπεδοχλῆς τὰς μὲν ὀρέξεις γί- νεσϑαι τοῖς ζῴοις χατὰ τὰς ἐλλείψεις τῶν ἀποτελούντων ἕχαστον στοιχείων. τὰς δὲ ἡδονὰς BET ὑγροῦ xal τὰς τῶν 30 χινδύνων xal ὁμοίων χινήσεις, τὰς δὲ ὀχλήσεις καὶ τς . . . . . - Φ . . . . * . . . , , LI | ἀλλ᾽’ ix τοῦ τρέφεσθαι (A)BC: corr. Wyttenbach οἵ, G; αἱ (servato éx) Duebner 9 οἰχείου ὑγροῦ coni. Usener 11 tantum exstat in AB e lacuna quam vacuo spatio duorum versuum indicavit A, sesquialterius B: ᾿λναξαγόρας — μὲν om. C 15 al ante ἡδοναὶ A (ind., in cont. totum caput excidit], CB: al om. vulgo 18 ἕχαστος C 19 corrupta archetypo oblitterato vix restitui possunt. de re cf. IV 9 15. Karsten tentat τὰς δὲ ἡδονὰς ἐξεργάζεσϑαι κατὰ τὰς τῶν οἰχείων xal ὁμοίων χινήσεις, τὰς δ᾽ ὀχλήσεις καὶ τὰς ἀλγηδόνας τοῖς ἐναντίοις. Schneider Theophr. II 617 τὰς δὲ ἡδονὰς διὰ τὰς τῶν ὁμοίων κινήσεις, τὰς δ᾽ ὀχλήσεις διὰ τὰς τῶν ἐναντίων. propius a traditis ab- essent haec: τὰς δὲ ἡδονὰς ἐξ οἰχείου χατὰ τὰς τῶν συγγενῶν καὶ ὁμοίων κράσεις, τὰς κτλ. 21 spatium sesquialterius versus relin- quunt BC — STOBAEI ECL. I 46 Περὶ τροφῆς. Περὶ ὀρέξεως τῶν ζῴων. AETII PLAC, V 391--ὸ —— ——— PLUTARCHI EPIT. V 20 xü. Πῶς γίνεται πυρετὸς xal εἰ ἐπιγέννημαά ἐστιν. G 131 Ἐρασίστρατος ὁρίζεται τὸν πυ- ρετὸν οὕτως" πυρετός ἐστι χίνημα 5 αἵματος παρεμπεπτωχότος εἰς τὰ τοῦ πνεύματος ἀγγεῖα ἀπροαιρέτως γινό- μενον" χαϑάπερ γὰρ ἐπὶ τῆς ϑαλάττης, ὅταν μηδὲν αὐτὴν χινῇ, ἠρεμεῖ, ἀνέ- uoo δὲ ἐμπνέοντος βιαίου παρὰ φύσιν, 1 τότε ἐξ ὅλης χυχλεῖται, οὕτω xal ἐν τῷ σώματι ὅταν χινηϑῇ τὸ αἶμα, τότε ἐμπίπτει μὲν εἰς τὰ ἀγγεῖα τῶν πνευμάτων, πυρούμενον δὲ ϑερμαίνει τὸ ὅλον σῶμα" ἀρέσχει δὲ αὐτῷ xal 15 ἐπιγέννημα εἶναι ὁ πυρετὸς. .. * - . . . . . . * . Διοχλῆς δέ φησιν" ὄψις ἀδήλων τὰ φαινόμενα: ἔστι δὲ, οἷς φαινομέ- νοις ὁρᾶται ὃ πυρετὸς ἐπιγενόμενος, 30 τραύματα xal φλεγμοναὶ xal βου- βῶνες. Ἡρόφιλός φησιν ἐνίοτε μηδε- μιᾶς αἰτίας προηγησαμένης πυρέττειν τινάς. 1 πυρετὸς ΑΒ: ὁ πυρετὸς Ο 3 πυρετός ἐστι om, C cf. G 5 παρεμπεπτωχότος Θ: παρεμπεπτωχὸς (AJBC 8 post αὐτὴν add. πνεῦμα G 10 χυκχλεῖται vix sanum. immo χυχᾶται 14 ὅλον τὸ C 15 ὁ πυρετὸς nisi cum proximis cohaesisse credis, corrige τὸν πυρετόν || lacunam sesqui- alterius versus indicat A, unius vocabuli B: nullam C 17 ὄψις AB: ὄψεις C. sed cf. Sext. P. H. I 138 adv. math. III 23. 538, VII 374 18 ἐπὶ δὲ τοῖς φαινομένοις (A)BC: cor- τοχὶ Reiskeum secutus qui ἔστι δ᾽ ig! οἷς φ. praeiverat 13 ἐπιγενόμενος post ὁρᾶται B 20 post ἐπιγενόμενος nddi iussit el^ ἐστι corrector Vossiani || Bougivoz B 22 $3 addidi ex G cf. Prol. p.3q.: om. ABC sed A duos versus vacuos relinquit, B bessem, C nihil 1 to STOBAEI ECL. 441 449 PLUTARCHI EPIT. V 30 λ. Περὶ ὑγείας xal νόσου χαὶ γήρως. 6 132.133 ᾿Αλχμαίων τῆς μὲν ὑγείας εἶναι 1 συνεχτιχὴν τὴν ἰσονομίαν τῶν δυνά- ὅμεων, ὑγροῦ ξηροῦ ψυχροῦ ϑερμοῦ πιχροῦ γλυχέος χαὶ τῶν λοιπῶν, τὴν δ᾽ ἐν αὐτοῖς μοναρχίαν νόσου ποιη- τιχήν᾽ φϑοροποιὸν γὰρ ἑχατέρου μο- ναρχίαν. χαὶ νόσον συμπίπτειν ὡς τὸ μὲν ὑφ᾽ οὗ ὑπερβολῇ ϑερμότητος ἢ ψυχρότητος, ὡς δὲ ἐξ οὗ διὰ πλῆϑος T οἷον ἢ ἔνδειαν, ὡς δ᾽ ἐν ol; ἢ αἷμα (ἢ) μυελὸν 3 ἐγχέφαλον" Ὁ ἐν γὰρ τούτοις ποτὲ xdx τῶν ἔξωϑεν αἰτιῶν 1 c. 15 descripsit Psellus in Solut. div. quaest. [Prol. p. 30], quae hie adnoto. infra excerpta ex omnif. doctr. adposui || 4 τὴν Psell.: om. (A)BC || 5 ϑερμοῦ post ψυχροῦ Psell.: post ὑγροῦ (A)BC || 8 an ἑχατέρων ut p. 4402 8? || μοναρχίαν Psell. μοναρχία (A)C: Sine B || 9 νόσον συμπίπτειν Psell.: νόσων αἰτία (A)BC || 10 ὑφέξω ABC i. e. ὑφ᾽ ἧς [post interpolatum αἰτία v. 9 corruptum] commixta vera lectione ἐξ οὗ quae ad cor- ruptum ἐξ ἧς v. 11 pertinebat: ὑφέξιν Psellus: bu ἧς vulgo: eorrexi ὑφ᾽ οὗ || ὑπερβολὴ B: ὑπερβολὴ (A)C Psellus cf. Prol. p. 31 || 11 καὶ ψυχρότητος Psell. || ἑξῆς A: ἑξῆς BC: ἕξις Psell: correxi || πλῆϑος olov ἡ ἔνδεια Psell: πλῆϑος 7 ἔνδειαν (A)BC: olov post iv οἷς transferendum probabiliter coniecit Usener cf. ad Stob. — ποιῶν ex p. 44324 [ef. Prol. p. 222] non reficies || 12 ὡς δὲ ἐνίοις C. || ἣ αἷμα AB Psell.: om. ἢ € || 123 3, μυελὸν scripsi: ἐνδέον Psell. (A)BC ||| ἐγχέφαλον Psell: ἐγχέφαλος ABC || iv γὰρ — 443a 2 παραπλησίων addidi ex Psello: om. (A)BC || iv γὰρ τούτοις non expedio. ἔτι πρὺς τούτοις Usener || 14. xai τῶν ἔσωϑεν ἔτι TESTIMONIA PLUTARCHI 30 1 Psellus d. omnif. doctr. e. 86 [οἷ supra] περὶ ὑγείας xal νόσου xal γήρως. ᾿γγείας αἴτιον xal συνεχτιχὴν ἡ τῶν δυνάμεων ἰσονομία ϑερμότητος ψυχρότητος ὑγρότητος ξη- ρότητος, ὅταν δὲ τούτων ἕν χαταδυνατεύσῃ, τῶν ἄλλων ἡ νόσος γίνεται. AETII PLAC. V 30 1 M sss MÀ STOBAEI ECL. IV 36. 35 [Flor. t. 101. 100] ᾿Αλχμαίων ἔφη τῆς μὲν ὑγιείας εἶναι συνεχτιχὴν τὴν ἰσονομίαν τῶν δυνάμεων, ὑγροῦ ξηροῦ ϑερμοῦ πι- χροῦ γλυχέος χαὶ τῶν λοιπῶν, τὴν δ᾽ ἐν αὐτοῖς μοναρχίαν νόσου παρασχευ- 5 αστιχὴν εἶναι. λέγει δὲ τὰς νόσους συμπίπτειν ὡς μὲν ὑφ᾽ οὗ δι᾽ ὑπερ- βολὴν ϑερμότητος T, ξηρότητος, ὡς δὲ ἐξ οὗ διὰ πλῆϑος τροφῆς T, ἔνδειαν, ὡς δὲ ἐν οἷς αἶμα T, μυελὸν ἢ ἐγκέφαλον. 10 γίνεσϑαι δέ ποτε xal ὑπὸ τῶν ἔξωϑεν αἰτιῶν ὑδάτων ποιῶν T, χώρας T, χό- 181 vv. 1—6 εἶναι ex Floril, t. 101 2 6 λέγει -— p. 44352 ex Flor. t. 100 25 10 nisi post οἷς οἴου addis [cf. ad Plut.). casus vv. αἷμα et cet. corrigendus est AETII PLAC. V 80 1—6 443 PLUTARCHI EPIT. V 30 STOBAEI ECL. IV 35. 50 (Flor. t. 100. 115) ὑδάτων ποιῶν T, χώρας ἢ τόπων (ἢ) πων 7| ἀνάγχης ἢ τῶν τούτοις παρα- ἀνάγχης ἣ τῶν τούτοις παραπλησίων. πλησίων. τὴν δὲ ὑγείαν τὴν σύμμετρον τῶν ποιῶν χρᾶσιν. 5. Διοχλῆς πλείστας τῶν νόσων δι᾽ 2 Διοχλῆς τὰς πλείστας τῶν νόσων ἀνωμαλίαν τῶν ἐν τῷ σώματι Grot- δι ἀνωμαλίαν ἔλεγε τίχτεσϑαι. χείων xai τοῦ χαταστήματος. Ἐρασίστρατος τὰς νόσους διὰ ὃ Ἐξρασίστρατος ἔλεγε ' πλῆϑος χαὶ 5 πλῆϑος τροφῆς xal ἀπεψίας χαὶ φϑοράν, διαφϑορὰ τἀνωτάτω actua." τὸ τὴν δὲ εὐταξίαν xal αὐτάρχειαν εἶναι ὑγείας περιποιητιχά. 4 Παρμενίδης γῆρας γίνεσϑαι παρὰ τὴν τοῦ ϑερμοῦ ὑπόλειψιν. Οἱ Στωιχοὶ συμφώνως τὸ γῆρας 5 Ἰὔνεσϑαι διὰ τὴν τοῦ ϑερμοῦ ἔλ- λειψιν. οἱ γὰρ αὐτὸ πλέον ἔχοντες τι [τὸ ϑερμὸν] ἐπὶ πλεῖον γηρῶσιν. ᾿Ασχληπιάδης Αἰθίοπας φησι 6 ταχέως γηράσχειν ἐτῶν τριάχοντα διὰ τὸ ὑπερϑερμαίνεσϑαι τὰ σώματα ὑπὸ τοῦ ἡλίου διαφλεχϑέντας - τοὺς ὑδάτων φυτῶν Psell.: correxi || 2 ἢ post τό- 3 $2.3 ex Flor. t. 100 26. ἢ πων addidi || ὑγείαν τὴν Psell. (A)B : τὴν ante 7 $4 ex Flor. t. 115 29 κρᾶσιν Ο || 5 Διοχλῇς Psell. AB: Διοχλῇς δὲ C || 6 τῷ GAB: om. Psell. C sed οἵ, infra testim, 2 || 9 φϑορᾶς Ps. (A)BC: corr. Use- ner ex St. || 11 ὑγείαν (A)BC: τροφῆς ex v. 9 Psellus: correxi ex testim. 3. | 12 συμφώνως pertinet ad 8 4 || συμφώνως post γεγενῆσϑαι Psell. || 13 γεγενῆσθαι Psell. (A)BC: correxi || pro ἔλλειψιν ὑπονόστησιν G. cf. Poll. on. [I 21 at cf. 8 4 || 14 αὐτοὶ Psell. (A)JBC: correxi cf. 431210. 439212. αὐτοῦ Duebner qui in- clusit τὸ ϑερμόν || 15 ἐπὶ πλέον B || 17 ἔτη τριάχοντα Psell. AB: correxi ex p. 44421 (intra xxx annos): ἔτει τριαχοστῷ C cf. G quod immerito laudavi Prol. p. 12. 31 |; 18 ὑποϑερμένεσθαι A || 19 ὑπὸ Psell. GB: ἀπὸ (A)C || τοὺς δὲ G: om. Psell. (A)BC TESTIMONIA PLUTARCHI 80 2 excerpsit Psellus d. omuif. doctr. c. 86 al δὲ πλεῖσται τῶν νόσων δι᾽ ἀνωμαλίαν τῶν ἐν τῷ σώματι στοιχείων γίνονται. 3 Idem 1. c. ἐπεισάγονται δὲ αἱ νόσοι τῷ σώματι xal διὰ πλήϑους [sic] τροφῶν xal 5r ἀπεψίας καὶ φϑορᾶς, ἡ δὲ εὐταξία xal ἡ αὐ- τάρχεια ὑγείας περιποιητιχά, 444 AETII PLAC. V 306 x PLUTARCHI EPIT. V 350 δὲ ἐν Βρεττανίᾳ ἑχατὸν εἴχοσιν ἐτῶν γηρᾶν διὰ τὸ χατεψύχϑαι μὲν τοὺς τόπους, ἐν ἑαυτοῖς δὲ στέγειν τὸ πυ- ρῶδες" τὰ μὲν γάρ slow ἀραιότερα 5 τῶν Αὐἰϑιόπων τὰ σώματα διὰ τὸ ἀνα- χαλᾶσϑαι ὑπὸ τοῦ ἡλίου, τὰ δὲ ὑπὸ τῶν ἄρχτων πυχνά, διὰ τοῦτο χαὶ πολυχρόνια. 1 δὲ post Βρεττανίᾳ inseruit Psell. || ἑτῶν ante ἑχατὸν Psell. 4 τὰ σώματα Psell. B: «à om. AC. for- tasse ex G restituendum τὰ piv γὰρ τῶν Αἰϑιόπων σώματά εἰσιν ἀραιότερα 6 post τὰ δὲ addit Psell. τῶν Βρετανῶν || ὑπὸ G: ἀπὸ Psell (A)BC || 7 zoxvà ex- plicat Psellus 7j ἐστεγανωμένα cf. Prol. p. 30? || xal G PselL: οὖν xai (A)BC || 8 subscri- bit τέλος τῶν ἀρεσχόντων φιλοσόφοις φυσιχῶν δογμάτων βιβλίου &. Εὐτυχῶς A: περὶ τῶν ἀρεσχόντων τοῖς φιλοσόφοις βιβλίον ε΄ C STOBAEI ECL. APEIOY ΔΙΔΥΜΟΥ͂ EHITOMHXEZ AIITOXZIIAZMATIA ΦΥΣΙΚΑ Sigla Eusebii Stobaeique codicum et ceterae notae fere eaedem sunt quae in Aétio. ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. I. EK TON APEIOY AIAYMOY. ΕΠΙΤΌΜΗΣ QYXIKON Euseb. P. E. XI 23 3—«. eth. I 12. p. 330H. Stob. ecl. Περὲ δὲ τῶν ἰδεῶν ὡδὶ διεξήρχετο, τῶν χατὰ φύσιν αἰσϑητῶν χατὰ γένος ὡρισμένα τινὰ παραδείγματα φάμενος εἶναι τὰς ἰδέας, ὧν τὰς ἐπιστήμας τί- γνεσϑαι xal τοὺς ὅρους" παρὰ πάντας γὰρ ἀνθρώπους ἀνϑρωπόν τινα νοεῖσϑαι χαὶ παρὰ πάντας ἵππους ἵππον χαὶ χοινῶς παρὰ πάντα ζῷα ζῷον ἀγένητον xai ἄφϑαρτον" ὃν τρόπον δὲ σφραγῖδος μιᾶς ἐχμαγεῖα γίνεσϑαι πολλὰ xal συ- χνὰς sixóvag ἑνὸς ἀνδρός, οὕτως xal μιᾶς ἑχάστης ἰδέας αἰσϑητῶν σωμάτων φύσεις παμπληϑεῖς, τῆς μὲν ἀνϑρώπων ἀνθρώπους ἅπαντας, ι(τῆς δὲ ἵππων ἵππους ἅπαντας.) xal χατὰ τὸν αὐτὸν λόγον ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν χατὰ φύσιν. εἶναι δὲ τὴν ἰδέαν ἀΐδιον οὐσίαν, αἰτίαν χαὶ ἀρχὴν τοῦ ἕχαστον εἶναι τοιοῦτον, οἷα ἐστὶν αὐτή. χαϑάπερ οὖν tà χατὰ μέρος ὥσπερ ἀρχέτυπα τῶν αἰσϑητῶν Ὁ προηγεῖσϑαι σωμάτων, οὕτως τὴν πάσας ἐν ξαυτῇ περιέχουσαν χαλλίστην xai τελειοτάτην οὐσίαν ὑπάρχειν τοῦδε πα- ράδειγμα τοῦ χόσμου" πρὸς γὰρ ταύτην ἀφομοιωϑέντα ὑπὸ τοῦ δημιουργήσαντος αὐτὸν ἀπειργάσϑαι ϑεοῦ χατὰ πρόνοιαν ἐχ τῆς πάσης οὐσίας. Euseb. praemittit XI 23 2 hunc indicem: τὴν δὲ τῶν εἰρημένων διάνοιαν ἐχ τῶν Δι- δύμῳ Περὶ τῶν ἀρεσκόντων [Ιλάτωνι συντεταγμένων ἐχϑήσομαι" γράφει δὲ οὕτως" Stobaei editores lemma adponunt Πλάτων, sed deest in A. dixi de hoc fr. Prol. p. 19 11 74 vi | περὶ --- διεξήργετο om. E || 2 κατὰ με- ρος Alein. ef. v. 19 [| 4 ὧν Eus. Ale.: dy ὧν Stob. || 8 παρὰ τὰ ζῶα E St. Alc.: cor- rexit Meineke || 10 γίνεσθαι E: γενέσθαι 1 Alcinoi epit. Plut. dogm. c. 12. Ἐπεὶ γὰρ τῶν χατὰ φύσιν αἰσϑητῶν χαὶ χατὰ μέρος ὡρισμένα τινὰ δεῖ παρα- δείγματα εἶναι τὰς ἰδέας, ὧν χαὶ τὰς ἐπιστήμας γίνεσϑαι xal τοὺς ὅρους (παρὰ πάντας Ἰὰρ ἀνθρώπους ἀνϑρωπόν τινα γοεῖσϑαι xal παρὰ πάντας ἵππους ἵππον χαὶ χοινῶς παρὰ τὰ ζῷα ζῷον ἀγένητον xai ἄφϑαρτον' ὅν τρόπον σφραγϊδος μιᾶς ἐχμαγεῖα γίνεται πολλὰ χαὶ ἑνὸς ἀνδρὸς εἰχόνες μυρίαι ἐπὶ μυρίαις τῆς ἰδέας οὔσης αἰτίας ἀρχὴν τοῦ εἶναι ἕχαστον τοιοῦτον οἴον αὐτὴ ὑπάρχει), ἀναγχαΐην xal τὸ χάλλιστον χατασχεύασμα τὸν χόσμον ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ δεδημιουργῆσϑαι πρός τινα ἰδέαν κόσμου ἀποβλέποντος παράδειγμα ὑπάρχουσαν τοῦδε τοῦ χόσμου ὡς dv ἀπειχονισμένου ἀπ᾿ ἐχείνης πρὸς ἣν ἀφομοιωϑέντα ὑπὸ τοῦ δημιουργοῦ αὐτὸν ἀπειργάσϑαι χατὰ ϑαυμαστοτάτην πρό- νοιαν xal δίαιταν ἐλϑόντος ἐπὶ τὸ Om. μιουργεῖν τὸν χόσμον διότι ἀγαϑὸς ἦν. ἐχ τῆς πάσης οὖν ὕλης αὐτὸν ἐδη- μιούργει. 5 15 25 St.: γίνεται Ale. || 11 οὕτως καὶ St.: οὕτως ix E || 14 τῆς -- ἅπαντας om. St. E: explevit Meineke || 19 αὐτή St Ale: αὕτη E || 21 προηγεῖσθαι infiuitivus ut v. 10 quo offensus St. addidit συμβέβηχε || 21 πᾶσαν E[cprei1] || 23 οὖσαν E St.: corr. Stob. eod. Aug. || τοῦδε --- οὐσίας om. Stob. || h 22 £x τῆς πάσης οὖν ὕλης αὐτὸν ἐδημιούργει vulgo (Angelic. C 1, 7): πάσης αὐτὸν ὕλης οὖν ἐδημιούργει Vindob. 314 445 ARH DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 2. 2 2 Stob. Ecl. I 11 4 p. 320sq. H. ᾿Αριστοτέλους. Ἐπειδὴ δ᾽ ἢ uiv φύσις xat' ἐπίνοιαν ἀρχή τίς ἐστι χινήσεως xal στάσεως, οὔτε δὴ χινούμενον ἣ ὕλη χατὰ τὸν ἴδιον λόγον οὔτε τὸ εἶδος. 1 μὲν γὰρ ἀνείδεος, τὸ δὲ εἶδος ἀεί, xai f, μὲν οὐ σῶμα, σωματιχὴ δέ, τὸ δὲ χαϑάπαξ ἀσώματον. οὐ σῶμα δὲ τὴν ὕλην φασίν, [οὐχ] οὐ μόνον ὅτι 5 ἐστερῇσϑαι δοχεῖ τῶν περὶ σῶμα διαστάσεων, ἀλλ᾽ ὅτι xal πολλῶν ἄλλων ἀπο- λείπεται χατὰ τὸν ἴδιον λόγον, ἃ τοῖς σώμασιν ὑπάρχει, σχήματος χρώματος βαρύτητος χουφότητος, ὅλως πάσης ποιότητος xal ποσότητος. εἰ γὰρ τούτων μετεῖχε, τῶν ποιῶν (ἄν) ἣν xal ποσῶν" οὐ μετειληφυῖα δὲ, χατὰ λόγον σῶμα μὲν οὐχ ἄν εἴη, σωματιχὴ δὲ διὰ τὸ πάσαις ὥσπερ ἐχμαγεῖον ὑποχεῖσϑαι ταῖς 1 ποιότησιν᾽ ὃν τρόπον γὰρ τὸ εἶδος τῆς ὕλης ἀφαιρεϑὲν ἀσώματον εἶναι τυγχάνει, οὕτως xal τὴν ὕλην τοῦ εἴδους χωρισϑέντος οὐ σῶμα. δεῖν (àp ἀμφοῖν τῆς συ- νόδου πρὸς τὴν τοῦ σώματος ὑπόστασιν. 3 Stob, Ecl. I 12 p. 328sq. H. Ταύτας δὲ τὰς ἀρχὰς ποτὲ μὲν εἶναί φησιν ᾿Αριστοτέλης δύο, τήν τε ὕλην καὶ τὸ εἶδος, ὃ xal μορφὴν χαλεῖ xal ἐντελέχειαν xal τὸ τί ἦν εἶναι xai 1» οὐσίαν τὴν χατὰ τὸν λόγον, xal ἐνέργειαν" οὕτως αὐτῷ πλούσιόν τε xal πολυώ- νυμόν ἐστι τὸ εἶδος. τοσοῦτον μὲν οὖν διαφέρειν τὸ εἶδος τῆς μορφῆς, ὅτι τὸ μέν ἐστι διῆχον διὰ βάϑους, ἢ δ᾽ ἐπιπολαῖος" xal $ μὲν παραπλήσιος λευχότητι (τῇ χατὰ τὴν ζῳγραφίαν, τὸ δ᾽ εἰδοποιεῖ τὴν τοῦ γάλαχτος οὐσίαν" ταὐτὸν δ᾽ εἶδος λέγεται χαϑ᾽ ὅσον τὸ μὲν εἰδοποιεῖ τὸ δὲ διαμορφοῖ τὴν ὕλην. ἐντελέχειαν (δ᾽) αὐτὸ 30 προσεῖπεν ἤτοι διὰ τὸ ἐνδελεχῶς ὑπάρχειν ἢ ὅτι τῶν μετεχόντων αὐτοῦ ἕχαστον παρέχεται τέλειον᾽ ὁ γὰρ χαλχὸς ἀνδριὰς οὐδέπω πλὴν ὅτι μὴ δυνάμει, διαπλασϑεὶς δὲ χαὶ τὴν πρόσφορον λαβὼν μορφὴν ἐντελεχείᾳ λέγεται" τότε γὰρ ἀπείληφε τὸ τέλος. τὸ δὲ τί ἦν εἶναι προσηγόρευσε παρὰ τὸ τῶν ὄντων ἐπιφέρειν ἑχάστῳ τὴν τοῦ εἶναι δύναμιν. οὐσίαν δὲ τὴν χατὰ τὸν λόγον ὅτι διαλλάττει τῆς χατὰ 45 τὴν ὕλην, ὡς ἀνδριὰς χαλχοῦ xal Θηρίχλειον ἀργυροῦ xal τῶν ἀγαλμάτων ὁτιοῦν λίϑου" τὸ γὰρ ᾧ περιττεύει ταῦτα τῆς ὕλης, ἐξ ἧς δεδημιούργηται, τοῦτ᾽ ἔστιν ἢ χατὰ τὸν λόγον οὐσία. ἐνέργειαν δὲ ἐχάλεσεν ὅτι τῶν ὄντων οὐϑὲν ἄν ἐνεργεῖν ἐδύνατο μὴ πρότερον εἰδοποιηϑέν. Ι de auctore Ario dixi Prol. p. 73sq. r1 v v1 λύδοξος || τοσοῦτον apogr. VA, τοσούτῳ (F)C || vir || 8 τὸ εἶδος F: κατὰ τὸ εἴδος C || d οὖ 17 ἐπιπολαίως A: corr. Gaisford || τῇ add. ὅτι ob μόνον A : corr. Usener || 8 2v add. Mei- ^ Usener || 18 τὸ δὲ δὴ περὶ τὴν τοῦ A: cor- neke || κατὰ τὴν C || I0 εἶναι Ario condonabis — rexi || 19 τὸ μὲν --- τὸ δὲ et — et || δ᾽ addidit 13 de Ario auctore dixi Prol. p. 73sq. 1 — Heeren || 20 ἐνδελεχῶς sic A || 22 μορφὴν ἐν- τιν vivir || 15 πολυώνυμον cf. Arius de τελέχεια C: τροφὴν ἐνδελέχεια F. || 26 γὰρ ὃ A: Platone ecl. eth. 6 3 p. 68 et 4 p. 82 Πλά-ὀ correxi. articulus ante relativum hac aetate τῶν πολύφωνος ὦν, οὐχ ὥς τινες οἴονται πος — non infrequens || 28 ἐδύνατο F: ἀδύνατο C ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 4. 5. 6 4 Stob. ecl. I 17 p. 368. 370 H. ᾿Αριστοτέλους xal τῶν dz' αὐτοῦ. Τὰ μὲν σώματα φασὶ ϑρυπτόμενα χατὰ μιχρὰ μόρια παρατίϑεσϑαι ἀλλήλοις, T τοὺς δ᾽ ἀσωμάτους λόγους, εἴ τινές εἰσι λόγοι, συγχρίνασϑαι. 5 Stob. ecl. I 14 1 p. 342. 944 H. (ΑΛριστοτέλους) Τῶν δὲ ἁπλῶν σωμάτων slvat τὰς ποιότητας ἁπλᾶς, Ot- αιρεῖσϑαι δὲ εἰς ἄπειρον τὰ μεγέϑη xal τὰ μέγεθος ἔχοντα. ταῦτα δὲ xal συνεχῆ χαλεῖσϑαι" μεγέϑη δὲ εἶναι μῆχος πλάτος βάϑος, τὰ δ᾽ ἔχοντα μέγεϑος S6 ὑπάρ- ys σῶμα τόπον ἐπιφάνειαν Ἰραμμὴν χίνησιν χρόνον" ἐπιφάνειαν δ᾽ εἶναι σώ- ματος πέρας δυσὶν δριζομένην διαστάσεσι" Ἰραμμὴν δὲ τὸ τῆς ἐπιφανείας πέρας χατὰ μίαν διάστασιν: σῶμα δὴ τοίνυν ἐστὶ (τὸ) τὰς τρεῖς ἔχον διαστάσεις. ἐπεὶ δὲ xai περὶ τὸν τόπον εἰσὶν αὖται, προσϑετέον τό τε μετ᾽ ἀντερείσεως xal τὸ μὴ δεχόμενον ἕτερον εἰς τὸν αὐτὸν τόπον σῶμα" πληρωτιχὸν γὰρ εἶναι τοῦ τόπου τὸ σῶμα, χαϑάπερ xal τὸν τόπον τοῦ σώματος δεχτιχόν. ποιεῖν δὲ xal πάσχειν τὰ σώματα ταῖς ἀσωμάτοις δυνάμεσι" χατὰ γὰρ τὰς ἐν ταύταις διαφορὰς ἀποτε- λεῖσϑαι vd; τε τῶν δραστιχῶν χαὶ τὰς τῶν παϑητιχῶν φύσεις. 6 Stob. ecl. I 8 4) p. 252 H. ᾿Δριστοτέλους. Τὸν δὲ χρόνον ἀριϑμὸν εἶναι χινήσεως xazà τὸ πρότερον xai τὸ ὕστερον, οὔτ᾽ ἀρχὴν ἔχοντα οὔτε τελευτήν, ἀλλ᾽ ἀεὶ ὄντα xal ἀεὶ γιγνό- μενον, εἶναι δὲ συνεχῆ, xal διαιρετόν. λαμβάνεσθαι γὰρ αὐτοῦ τὸ μὲν πρότερον τὸ δ᾽ ὕστερον, ὅρον δ᾽ ὑπάρχειν ἑχατέρων τὸ vüv' τοῦτο γὰρ νοεῖσϑαι τοῦ μὲν προτέρου πέρας, τοῦ δὲ μέλλοντος ἀρχήν. l de fr. 4 origine Ariana dixi Prol. p. 74 sq. v1 vin || 1 ἀριστοτέλους xai οἱ ἀπ᾿ αὑτοῦ F: sequor C || 2 xal τὰ μιχρὰ A: correxi cf. Aristot. d. gen. et int. I 10 p. 3284112 || λόγους cf. Meineke add. p. ccix. Stoicorum utitur λόγοις σπερματιχοῖς ut Ocell. Luc. IL 5 λόγοι γὰρ ἀσώματοι τυγχάνουσι τούτων cf. infr. v. 18. p. 457, 12. 458, 2. 459, 1 et fr. 38 || οἵ τινες A: corr. cod. Augustanus || εἴ τινές εἰσι λόγοι inclusit Heeren || ὃ συγχρίνεσϑαι coni. Meineke, sed desidero praeterea τοῖς 9 ἀσωμάτοις λύγοις 4 fragm. 5 interpositum est Actianis cf. ad Diels, Doxographi graeci. Plac. I 12 p.310b28. sed illic quaestio de sim- plicibus corporibus non praeparata est in prio- ribus. praeterea capitulorum reliquorum simi- litudo explicatam hane definitionum exposi- tionem [cf. de cael. I 1] excludit. cf. Prol. p. 75 viui || 9 τὸ addidi 15 Arii origo unde cognoscatur dixi Prol. p. 18 sq. τι v vi || ἀριστοτέλους in marg. F: om. C. in contextu ante {τὴὸν lacuna litter. || definitio petita est ex Phys. IV 11 p. 220224 cf. ib, v. 4. 5 || 17 δὴ A: corr. Heeren || zap/ αὐτοῦ A: corr. Heeren 29 [d - E Ὁ 10 15 ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 7. 8. 9. 10 1 Stob, ecl. I 8 4) p. 252, 254H. Οἱ Δριστοτελιχοὶ τὸν χρόνον ἀριϑμὸν τῶν xazà τὸ νῦν ἀφοριζομένων χινήσεων, τὸ δὲ νῦν εἶναι μονάδα στάσεως ἐν χινήσει, χίνησιν δ᾽ οὐχ εἶναι τὸν χρόνον, οὐ μὴν (vsu) χινήσεως " λέγεσϑαι γὰρ χίνησιν βραδεῖαν xal ταχεῖαν, οὐχ ἔτι δὲ χρόνον, ἀλλὰ πολὺν χαὶ ὀλίγον. ἔτι τὸ μὲν πλεῖον χαὶ τοὔλαττον ἀριϑμῷ χρίνεσϑαι, χρόνῳ δὲ τὴν πλείω xal ἐλάττω χίνησιν. οὐχ ἄρα χίνησις ὃ χρόνος. οὐ μὴν χινήσεως χεχωρισμένος" ἀριϑμὸν γὰρ εἶναι χινήσεως συνεχῆ χατὰ τὸ πρότερον χαὶ ὕστερον. 8 Stob. ecl. I 24 p. 512H. ΟΛριστοτέλους) Πάντα δὲ χινεῖσϑαι, τὰ μὲν πρὸς ἡμῶν χαλούμενα πλα- νήτας ὑπὸ τὸν ζῳδιαχὸν χύχλον λοξὸν ὄντα wal τῶν τροπιχῶν ἐφαπτόμενον, τὰ 0b ἀπλανῆ ἀπὸ τοῦ αἰεὶ φανεροῦ παρήχοντα μέχρι τοῦ ἀφανοῦς" οὐχ ὀλίγα δὲ αὐτῶν τῆς γῆς εἶναι μείζονα. 9 Stob. ecl. I 22 1 p. 486}. (Λριστοτέλους) Περιέχεσθαι ὃὲ ταῦτα ὑπὸ τοῦ αἰϑέρος, ἔνϑα τὰ ϑεῖα διανενεμημένα χατὰ σφαίρας ἴὸρυται τῶν λεγομένων ἀπλανῶν τε xal πλανωμένων ἀστέρων. ὅσας δὲ εἶναι τὰς σφαίρας, τοσούτους ὑπάρχειν χαὶ τοὺς χινοῦντας ϑεοὺς ταύτας, ὧν μέγιστον τὸν πάσας περιέχοντα, ζῷον ὄντα λογιχὸν xal μαχάριον, συνεχτιχὸν xal προνοητιχὸὺν τῶν οὐρανίων. συνεστάναι δὲ τὰ ἄστρα xal τὸν οὐρανὸν ἐχ τοῦ αἰϑέρος, τοῦτον δὲ οὔτε βαρὺν οὔτε χοῦφον, οὔτε γενητὸν οὔτε φϑαρτόν, οὔτε αὐξόμενον οὔτε μειούμενον ἐς ἀεὶ διαμένειν ἄτρεπτον xal ἀναλ- λοίωτον πεπερασμένον xai σφαιροειδῆ xal ἔμψυχον χινούμενον περὶ τὸ μέσον ἐγχυχλίως. 10 Stob. ecl. 125 3 p. 554—538H. ᾿Αριστοτέλης ἐχ πέμπτης οὐσίας τὸν ἥλιον. πυροῦσϑαι δὲ τὸν ἀέρα xai σφόδρα γίνεσϑαι θερμὸν ἀνίσχοντός τε τοῦ ἡλίου xal πλησιάζοντος ἡμῖν οὐ διὰ elementa || 16 συνταχτιχὸν (τα litterae erasae F): συναχτιχόν C: restituit cod. August. Stoicam vocem cf. [Arist.] d. mundo 6 p. 99759 || 16 συνεστάναι --- ἐγχυχλίως repe- 1 de fr. 7 cf. Prol. p. 74 v1. || tà vov A: eorr. Heeren || 3 ἄνευ add. Heeren ex Aristot. Phys. IV 10 p. 2185 18. 21 || 5 χρό- vos δὲ A: corr. Heeren || οὐχ dpa concludit Arius cf. fr. 5 8 fr. 8 sequitur post Aétii II 17 5 a quo cur diversum sit dixi Prol. p. 73 sq. qt vit 12 fr. 9 sequitur post Aé&tii Pl. IL 7 5 cf. Prol. p. Τὸ βαᾳ. n w vit viu [ ταῦτα 1v titur in Stob. p. 502H. post Asti Pl. II 11 3. cf. Prol. p. 215 sq. priore loco ἢ φϑαρ- τόν legitur 21 fr. 10 Ario vindicavi Prol. p. 72 sq. t VI VII ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 10. 11 451 τὸ πύρινον εἶναι τὴν οὐσίαν. ἀλλὰ διὰ τὴν ὀξύτητα τῆς χινήσεως αὐτοῦ xal τὴν πρὸς τὸν ἀέρα παράτριψιν, ὑποβεβλημένον αὐτοῦ τῇ φορᾷ xal περιχείμενον" οὔτε δὲ τὸν ἥλιον οὔτε τῶν ἄλλων ἄστρων ὁτιοῦν πῦρ εἶναι" σφαιροειδῆ μὲν γὰρ τούτων τὰ σχήματα, πυρὸς δὲ ἐχτός" οὔτε γὰρ τὴν περὶ τὸ μέσον οἰχείαν εἶναι χίνησιν πυρός, ἀλλὰ τὴν ἀπὸ τοῦ μέσου, οὔτε τὴν τῆς αὐξήσεως τῶν ζῴων χαὶ φυτῶν δύναμιν, ἀλλὰ τὴν τῆς cepas; οὐδὲ τὴν χαϑ᾽ ἑαυτὸ διαμονήν, τὸ γὰρ πῦρ ἀχώριστον εἶναι τῆς ὕλης. ἐχ πέμπτης ἄρα τινὸς χαὶ διαφερούσης τοῦ πυρὸς οὐσίας τόν τε οὐρανὸν ὑπάρχειν χαὶ τὰ ἐν αὐτῷ πάντα. χαὶ τὸν μὲν ἥλιον ἡμέραν ἀπεργάζεσθαι ὑπὲρ γὴν ἰόντα, νύχτα δὲ χωρήσαντα ὑπὸ γῆν. xal τοῦ μὲν ἑτέρου τῶν τροπιχῶν ἐφαψάμενον βραχυτάτην ποιεῖν τὴν ἡμέραν, μαχροτάτην δὲ τὴν νύχτα: ϑατέρου δὲ ἀνάπαλιν" τοῦ δ᾽ ἰσημερινοῦ ἰόντα τε wai ἀπιόντα διαϑεῖν δὲ τὸν ἴδιον (ἐν) ἐνιαυτῷ χύχλον. ἔχλειψιν 08 τοῦ ἡλίου φαίνεσθαι σελήνης ὑποδραμούσης ὑπὸ τὸν αὐτοῦ χύχλον xal ταῖς ἡμετέραις ὄψεσιν ἀντιφραττούσης, προσγειοτάτην γὰρ εἶναι τῶν ἄλλων ἄστρων" ὁπότ᾽ οὖν χατὰ διάμετρον ὑπ᾽ αὐτὸν γένοιτο, ταῖς προσπιπτούσαις ἀπ᾿ αὐτοῦ πρὸς τὴν γῆν ἀχτῖσιν ἐπιπροσϑεῖν, ὥστε τοσοῦτον τόπον ἀφώτιστον ἀπεργάζεσθαι τῆς γῆς, ὁπόσον ἂν αὐτῆς ἐπίσχῃ τὸ σχίασμα" παρ᾽ ὃ xal μήτε χατὰ πᾶν χλίμα τῆς Ἰῆς μήτε χατὰ τὴν αὐτὴν ὥραν μήτε ἐπὶ πολὺν ἄγαν τόπον διατείνειν τὸ τῆς ἡλιαχῇῆς ἐχλείψεως πάϑος. 11 Stob. 601.1 31 [servavit 1, Dam. N 6 p. 152, 7 — 153, 28 Mein.] (Λριστοτέλους) Ἐχ δὲ τῆς ὑγρᾶς xai ἀτμώδους Óstoó; τε xal δρόσους xal πάχνας ὁμίχλας τε xal νέφη xal χιόνας χαὶ γαλάζας" ὑετοὺς μὲν γίνεσθαι τῆς ἀναδιδομένης ἀπὸ τῆς γῆς ἀτμίδος τοῖς ἄνω τόποις συνισταμένης χατὰ πύχνωσιν xal τρεπομένης εἰς ὕδωρ, εἶτα φερομένης ἀϑρόως ἐπὶ γῆν διὰ τὴν ἀπό- λειψιν τοῦ ἀναγαγόντος αὐτὴν ϑερμοῦ, σχεδασϑείσης δ᾽ εἰς μιχρὰ μόρια χαλεῖσϑαι ψεχάδας, πρὸ τοῦ δὲ μετεωρισϑῆναι σφόδρα χατενεχϑείσης διὰ τὴν τοῦ ἀναγα- Ἰόντος αὐτὴν πυρὸς ὀλιγότητα προσονομάζεσϑαι δρόσον xul πάχνην" πάχνην μὲν ὅταν παγῇ πρὶν εἰς ὕδωρ συγχριϑῆναι (γίνεσϑαι δὲ χειμῶνος xal ἐν τόποις μᾶλλον χειμερινοῖς). δρόσον δ᾽ ὅταν τὸ συνιστάμενον ὑγρὸν νύχτωρ ψυχϑὲν ἅμα τοῖς ὄρϑροις ἐπὶ γῆν ἐπιφέρηται. διὸ χαὶ πλείστην πίπτειν δρόσον χαὶ πάχνην περὶ τὰ ἕλη xai τὰς λίμνας xal τοὺς ποταμοὺς xal μάλιστα περὶ τοὺς ἐναύλους xai χοίλους τῶν τόπων: ἀνάγεσθαί τε γὰρ πλεῖστον ὑγρὸν ἀπὸ τῶν τοιούτων χωρίων χαὶ χαταψύχεσϑαι μᾶλλον. Τὴν δ᾽ düpóav ἀνάδοσιν λέγεσθαι τῆς ἀτμίδος ἐπὶ μιχρὸν μὲν παχυνϑεῖσαν δμίχλην οἷον ἀραιὰν xal ἄγονον ὕδατος νεφέλην, ὡς ἂν προσυνισταμένην ταύτης 2 παραχείμενον A: corr. Usener || ὃ διὰ τὸν A: corr. man. rec. in F || 6 ἑαυτὰ A: corr. Usener || 8 ἡμέρας A: correxi cf. Arist. top. VI 5 p. 14253 || 12 ἐν addidit Heeren || 13 τὸν αὐτὸν A: corr. Heeren || ἀντιπραττούσης A: corr. Bake οἵ, Arist. p. 267523 et 1515223 || l5 προπιπτούσαις A: correxi itemque Kontos Athenaei VI 101 19 de hoec fr. cf. Prol. p. 73 sq. r rt 11| vi IX. et ad p. 371523. Aristotelis nomen intercidit. excerpta sunt ex meteor. I 9 sq. || 25 πυρὸς αὐτὴν D: corr. Meineke cf. Arist. l. c. p. 347214 qui habet ἀνάγοντος || 29 ἐνὺ- λους D: corr. Meineke || 32 ἔτι D 1 33 cf. Aristot. p. 24652323 et d, mund, p. 394419 29* Ξ' -τ 0 90 25 402 ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 11. 12 xal προδιαλυομένην xal σημεῖον οὖσαν εὐδίας, τὴν δὲ μετεωρισϑεῖσαν ἐπὶ πλεῖον xai συγχριϑεῖσαν νεφέλην. πάντα δὲ περὶ γῆν ταῦτα γίνεσϑαι διὰ τὸ μὴ πόρρω τὴν ἀτμίδα μετεωρίζεσθαι χατισχύειν. ἐν γοῦν τοῖς ὑψηλοτάτοις ὄρεσιν οὐδὲν γίνεσϑαι τούτων. αἴτιον (δ᾽) ὅτι μάλιστα ἐχ τῶν χοίλων ἀνάγεται xal ἐφύδρων ἢ 5 ἀτμίς τόπων: ὥστε χαϑάπερ φορτίον πλεῖον φέρουσαν ἢ χαϑ᾽ ἑαυτὴν τὴν dvd- ἴουσαν ϑερμότητα μὴ δύνασϑαι μετεωρίζειν ἐπὶ πολὺν ἄγαν τόπον, ἀλλ᾽ ἐγγὺς οὖσαν ἔτι τῆς γῆς μεϑιέναι πάλιν ἐπ᾽ αὐτήν. 'Ex δὲ τοῦ περὶ τὰ νέφη τόπου τρία φοιτᾶν σώματα πρὸς ἡμᾶς, ὕδωρ χαὶ χιόνα χαὶ χάλαζαν. ὧν δύο μὲν ἀναλογίας ἔχειν πρὸς ἄλληλα παρὰ τὸ διὰ τὰς 10 αὐτὰς αἰτίας γίνεσθαι τοῖς χάτω διαφέροντα τῷ μᾶλλον xal ἧττον xal πλήϑει xai ὀλιγότητι. χιόνα γὰρ xal πάχνην εἶναι ταὐτὸν xal δετὸν xal δρόσον, ἀλλὰ τὸ μὲν , μένης, πολύ, τὸ δ᾽ ὀλίγον" τὸν μὲν γὰρ ὑετὸν ἐχ πολλῆς ἀτμίδος γίνεσϑαι ψυχο- τὴν δὲ δρόσον ἐξ ὀλίγης. ἐφήμερον γὰρ αὐτῆς ὑπάρχειν τὴν σύστασιν. δμοίως χιόνα xal πάχνην: χιόνα μὲν γὰρ εἶναι πῆξιν νέφους, ἀτμίδος δὲ τὴν 15 πάχνην. διὸ T, χώρας T, ὥρας ψυχρᾶς σημεῖον γίνεσϑαι τὴν χιόνα" χαλάζας δὲ χατὰ τοὐναντίον ἐν ταῖς εὐδιεινοτέραις συμβαίνειν χώραις T, ὥραις. ϑέρους γοῦν μάλιστα xal μετοπώρου γίνεσθαι, χειμῶνος δὲ ὀλιγάχις xal ὅταν ἧττον ἢ ψῦχος. εἶναι δὲ τὴν χάλαζαν τοῦ χαταφερομένου πῆξιν ix τῶν νεφῶν ὕδατος. ix δὲ τῆς ξηρᾶς xal χαπνώδους πόρρω διατεινούσης xal μετεωριζομένης, ὡς xal διὰ τοῦτο 2» πολλάχις διὰ τῆς ἐπιφορᾶς τῶν οὐρανίων ἐμπίπρασϑαι. τῶν πρότερον εἰρημένων ξχαστον ἀπητελεῖσϑα!. Stob. ecl. 1 391 p. 593—602H. ᾿Αριστοτέλης. 12 Τυφῶνας δ᾽ ὅταν ἐχνεφίας δινούμενος χαταφέρηται. τὸ γὰρ πνεῦμα χωλυόμενον μὲν εἰς ὀρϑὸν ἰέναι παρ᾽ ἀντίπνοιαν ἢ ψῦχος T, πάχος ἤ τινὰ ἄλλην αἰτίαν, ἐλαυνόμενον δ᾽ ὑπὸ τοῦ χατόπιν ἐπεισιόντος ἀναστρέφειν 95 εἱλούμενον ἐν τῷ νέφει χύχλῳ xal συγχατάγειν ἐπὶ γῆν ἑαυτῷ τὸ νέφος sl ὅτῳ ἂν ἐντύχῃ φερόμενον σφοδρῶς ἀναρπάζειν καὶ πάλιν ἀπορρίπτειν, τοῦτο γὰρ εἶναι τὸ πάϑος οἷον ἐχνεφίαν ἄπεπτον. πρηστῆρας δ᾽, ὅταν βιαίως χατιὸν ἐχπυ- ρωϑῇ τὸ πνεῦμα χατὰ τὴν φοράν, συνεμπίπρασϑαι γὰρ τὸν ἀέρα πυρώσει χρω- ματιζόμενον, διὸ xal νυχτὸς ἐχλάμπειν: ἀναρπάζειν δὲ xal περιτρέπειν ὁμοίως 80 xal τούτους, ὥσπερ πυρώδεις ὄντας τυφῶνας. χεραυνὸν δ᾽, ὅταν πολὺ xal λεπτὸν περιληφϑὲν ἐν τοῖς νέφεσι πνεῦμα πυρωϑὲν ἐχϑλιφθῇ καὶ μετ᾽ ἰσχυρᾶς ἐπὶ γὴν 4 δ' add. Meineke || ὃ ἄγουσαν D: corr. Mei- neke ex Arist. p. 347232 || 6 μετεωρίζεσθαι D: corr. idem ex eod. 1. e. !| 8 in proximis Ar. meteor. I 11 ad verbum plerumque ex- cerptum || 9 ἔχει D: corr. Meineke || 10 ταῖς xí: D: corr. Meineke || 12 τὸ piv D || 15 καὶ χώρας D: correxi ex Arist. p. 9475241| 1S Arius transitum fecisse videtur ad caput de fulminibns ete, Stobaeus autem Aétii or- dinem secutus verba inepte immutavit 22 Arianae originis indicia collegi Prol. p. T3sqq. 1 ir rir vr ix. || ᾿Αριστοτέλους ma- lim || τυφῶνας A: vulgo τυφῶνα || δ᾽ C et cod. August: piv (F)? || χάτω φήρηται malit Heeren ex Aristot. meteor. III 1 p. 3970533 || 24 ἀναστρέφει vulgo: correxi || 25 συγχατάγει vulgo: correxi || 27 ἐχνεφίαν F: ἐκνεφίας C cf. Aristot. l. c. p. 97143 || 29 τε xal À: correxi [| 31 ἐχληφϑῃῇ F: ἐχλυφῆ C: ἐχϑλιβῇ Aristot. l.c. p. 971218: corr. Heeren ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 12. 13 453 χατασχήψῃ φορᾶς, ἐὰν piv T, πάνυ λεπτὸν xal διὰ τοῦτ᾽ οὐχ ἐπιχαῖον, ἀργῆτα λέγεσθαι χατὰ τοὺς ποιητάς, ἐὰν δ᾽ ἧττον ἐπιχαῖον, Ψψολόεντα. τὸν μὲν γὰρ διὰ τὴν λεπτότητα xal πρὶν ἐχπυρῶσαι φερόμενον οἴχεσθαι διὰ τάχους, ὡς μηδ᾽ ἐπιμελᾶναί τι τῶν ὑποχειμένων᾽ τὸν δὲ olov xal βραδύτερον ἐπιχρῶσαι μὲν ὥσπερ ἀπ᾽ αἰϑάλου, παρενεχϑῆναι δὲ μηδὲν ἀφανίσαντα. διὸ xal τὰ μὲν ἀντιτυπήσαντα φλέγεσθαι, τὰ δ᾽ εἰς τὰς ἑαυτῶν ἀραιότητας ὑποδεξάμενα μηδὲν πάσχειν. ἤδη Ἰοῦν ἀσπίδος πληγείσης ταχῆναι μὲν τὸ χάλχωμα, τὸ δὲ ξύλον μηδὲν παϑεῖν, φϑαάσαντος τοῦ πνεύματος διὰ τὴν τῆς ὕλης μανότητα πρὸ τῆς χαύσεως διεχῦρα- μεῖν" xal δι᾿ ἱματίων ὁμοίως διελϑὸν οὐ χατέχαυσεν, ἀλλ᾽ οἷον τρῦχος ἐποίησε. περὶ μὲν οὖν τούτων διετάττετο οὕτως. 13 Stob. ecl. I 36 [38] p. 628 - 634H. ᾿Αριστοτέλης φησὶ σεισμοὺς γίνεσϑαι xal μυχήματα xal χάσματα τῆς ξηρᾶς ἀναϑυμιάσεως εἰς τὰς ἀραιότητας χατὰ τῆς γῆς ῥυείσης χαὶ χατὰ τὰς αϑρόας ἐμπτώσεις τρόμους xal βρασμοὺς περὶ αὐτὴν ἀπεργαζομένης. ὡς γὰρ ὁρμήσασαν ἔξω τὴν ἀναϑυμίασιν ἄνεμον ποιεῖν σφοδρόν, οὕτως εἴσω χαϑειρχϑεῖσαν τῇ ῥύμῃ τῆς φορᾶς διαχραδαίνειν τοὺς τόπους, ἐν οἷς ἄν ἀποληφϑῇ. συνέχεσθαι (δὲ) τὴν δύναμιν ταύτην ἐν τῇ γῇ διά τε πύχνωσιν τῆς ἐπιφανείας χαὶ διὰ χατάψυξιν χαὶ διὰ ξηρασίαν. ὅϑεν χαὶ νηνεμίας οὔσης ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ γίνεσϑαι τοὺς σεισμοὺς τῆς τῶν ἀνέμων ὁρμῆς εἴσω τραπείσης" xai νυχτὸς μᾶλλον διὰ τὴν ψῦξιν xal περὶ τὸν ὄρϑρον" τοὺς γὰρ ἀνέμους τότε τῆς πνοῆς ἄρχεσθαι, xal πρὸς τὴν γῆν 10 - 5 ἀποστρέφειν (τὸ) χατὰ τὴν dvalupí(auaty ἀνιὸν πνεῦμα" xal τῆς ἡμέρας ἔστιν ὅτε 0 περὶ μεσημβρίαν. τὸν γὰρ ἥλιον τῆς ἀναϑυμιάσεως ἐπιχρατοῦντα χαταχλείειν αὐτὴν εἰς τὴν γῆν" xal ἔαρος xal μετοπώρου μᾶλλον, ἀνωμάλους γὰρ ταύτας εἶναι τὰς ὥρας" τὸ γὰρ ϑέρης xol τὸν χειμῶνα, τὸ μὲν διὰ τὸν πάγον, τὸ δὲ διὰ τὴν ἀλέαν ἀχίνητον ποιεῖν τὸν ἀέρα διὰ τὸ τὸ μὲν ἄγαν εἶναι ξηρόν, τὸν δὲ ἄγαν ψυχρόν" xai ἐν τοῖς αὐχμοῖς, ὅτε μάλιστα πνευματώδης 6 dro* τοῦτο γὰρ εἶναι τὸν : αὐχμόν, ξηρᾶς πλῆϑος ἀναϑυμιάσεως. ἀπελαυνομένης οὖν τῆς ἀτμίδος εἰς τὴν γῆν χαὶ χαϑειργνυμένης σφυγμὸν γίνεσϑαι περὶ αὐτὴν χαὶ τρόμον καὶ ἐν ταῖς ἐπομβρίαις ἐπιφραττομένης ὑπὸ τῶν ὑγρῶν xai τοῦ ψυχροῦ τῆς τῆς xoi τῆς ἐντὸς ἀναϑυμιάσεως αὐξομένης ὑπὸ τῶν ὑετῶν χαὶ πυχνουμένης, ὥστε χατὰ τὴν πρόσπτωσιν ἰσχυρῶς χινεῖν xal σείειν, xai ἐν τοῖς ὑπάντρους xal σομφοὺς ἔχουσι ; τοὺς χάτω τόπους ἢ χαὶ παραχειμένην ῥοώδη ϑάλατταν διὰ τὸ ϑύραϑεν πλεῖον ὑποδέχεσθαι πνεῦμα xal διὰ τὸ τὴν θάλατταν προσπίπτουσαν ἀπωϑεῖν εἰς τὴν 1 τούτου xai ἐπιχαῖον F: οὐχ ἐπιχάων Ari- stot. l. c. || 23 ποιητάς Hom. 8 133 et sae- pius || Ψολόεντα ut ὦ 539 || τὸν Usener: τὸ A || 4 οἱ χατὰ βαρύτερον A: corr. Heeren. cf. Aristot. l. c. p. 371223 || ὥστ᾽ A: correxi || 9 χατέχαυσε: flectitur oratio ut p. 453,24 || 10 cum clausula cf. ecl. eth. IL 6 p. 68, ὃ M. 11 de fr. 13. dixi Prol. p. 73sqq. 1 111 vit 1x || 12 χαὶ τῆς γῆς A: correxi cf. p. 454,18 || 15 ἀπολειφϑῇ A: correxi cf. Act. III 15 5 ἐν ἀπολήψει || δὲ addidit Heeren || 18 ἀνέμων τροπῆς À: corr. Heeren conl, Arist. meteor. II 8 p. 366277 || 20 τὸ addidi cf. p. 454, 1 || 23 τὸ γὰρ Arist. p. 96654: τὸ piv A: τὸ piv γὰρ Heeren || 24 διὰ τὸ τὸν A || τὸ δὲ Arist. l. e. || 25 Arist. l. c. p. 36657 || 30 πρόπτω- σιν A : correxi cf. Arist. p. 266b 14 et Theophr. d. vent. 21 || 32 διὰ τὸ F: τὸ om. C vulgo 5 454 ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 13. 14 γῆν τὸ πεφυχὸς ἀπ᾿ αὐτῆς ἀποπνεῖν πνεῦμα xal σχεδάννυσθαι. περὶ γοῦν τὴν Πελοπόννησον xal τὴν ᾿Αγαιίαν xai τῆς Εὐβοίας τὰς χοιλάδας πολλοὺς xai μεγά- λους γίνεσϑαι σεισμούς. ὡς γὰρ ὑφ᾽ ἡμῶν πολλάχις τὸ διαπνεόμενον ἔξω πνεῦμα: παλινδρομῆσαν εἴσω. παλμὸν παρέχει xal σφυγμὸν ἐν τοῖς σώμασιν, οὕτω τὸ » περιληφθὲν ἐν τῇ γῇ χατὰ τὴν χίνησιν χλονούμενον περὶ τοὺς πόρους xal διεγ- χοπτόμενον σπασμοὺς xal σεισμοὺς ἀποτελεῖν. συμβαίνειν δὲ χαὶ τὰ μυχήματα ποτὲ μὲν μετὰ σεισμῶν, ποτὲ δὲ xal χωρίς, τοῦ πνεύματος ἠχοῦντος. ὥστ᾽ ἐξα- χούεσϑαι ψόφον τινὰ xai βόμβον ἐπὶ μήχιστον, ὁπότε διὰ τῶν σηράγγων διαυλο- δρομεῖ παρατριβόμενον μηδ᾽ ἐξιόν. τὰ Ob χάσματα μετὰ σεισμῶν" ἤδη γοῦν τινας 19 σεισμοὺς μὴ πρότερον λῆξαι πρὶν T, διαρραγῆναι τοὺς τόπους. ἐν οἷς ἐγένοντο, βιασαμένου τοῦ περιληφϑέντος πνεύματος περὶ τὴν ἔξοδον ὥσπερ ἐχνεφίου τινὸς ἀνέμου. χαϑάπερ xai τὸν περὶ τὴν lleven» Ἡράχλειαν χαὶ τὸν ἔτι πρότερον γενόμενον περὶ τὴν Ἱερὰν χαλουμένην Αἰόλου νῆσον. ἐν ταύταις γὰρ ὑπὸ σεισμῶν οἰδήματα τῆς ἧς γενέσϑαι μεγάλα. xal ταῦτα διαρραγέντα πολὺν ἄνεμον ἐχπε- 1s φυσηχέναι xal φέψαλον, ὥστε χατατεφρῶσαι πλησίον οὖσαν τὴν τῶν Λιπαραίων πόλιν. τὰς δὲ ποντίους λεγομένας νήσους ἧττον σείεσϑαι τῶν προσγείων διὰ τὸ χαταψύχεσθϑαι τῷ πλήϑει τῆς θαλάττης τὴν ἀπὸ τῆς γῆς ἀναϑυμίασιν. τεχμήριον δ᾽ εἶναι τοῦ ὑεῖν ὑπὸ τὴν γῆν τὸ πνεῦμα πρῶτον μὲν Ὑ ἀπὸ τοῦ ἐν οἷς γίνεται προσημαίνειν ἠχοῦντος, εἶτα τὸ περὶ τὸν ἥλιον πάϑος" ἀμαυρότερον γὰρ xai 0 ἀχλυώδη φαίνεσθαι χωρὶς νέφους, ὑπονοστεῖν ἀρχομένου τοῦ πνεύματος εἰς τὴν 47,» τοῦ λεπτύνηοντος τὸν ἀέρα xal διαχρίνοντος. πρός τε τούτοις τὸ πρὸ τῶν ὀρϑρίων σεισμῶν νηνεμίαν γίνεσϑα: xal ψῦχος" τὴν μὲν γὰρ ξυμβαίνειν διὰ τὴν εἴσω τῶν ἀνέμων μετάρροιαν, τὸ δὲ διὰ τὴν τῆς ϑερμῆς ἀναϑυμιάσεῳς ἀπου- σίαν. xal περὶ μὲν σεισμῶν xal τῶν ἄλλων τῶν περὶ τὴν γῆν παϑημάτων ἐπὶ 2» τοσοῦτον. 14 Stob. ecl. I 302 p. 616—622H. ᾿Αριστοτέλους. Ἅλω δὲ xai ἔριδας xai παρήλιον xal ῥάβδους xai τἄλλα τὰ χατὰ τὰς ἐμφάσεις ὑπὸ μὲν τῆς αὐτῆς αἰτίας γίνεσθαι (πάντα γὰρ εἶναι ταῦτα τῆς ὄψεως ἀνάχλασιν), διαφέρειν δὲ τοῖς τόποις xal ἀφ᾽ ὧν xai ὡς ἔχει συμ- βαίνειν τὴν ἀνάχλασιν. ἅλω μὲν οὖν xal περὶ ἥλιον φαίνεσθαι xal περὶ σελήνην 30 xal χαϑόλου περὶ τὰ λαμπρὰ τῶν ἄστρων xal οὐϑὲν ἧττον ἡμέρας Y, νυχτὸς xal περὶ μεσημβρίαν T, δείλην" ἕωϑεν δ᾽ ἐλαττονάχις xal περὶ δύσιν. συμβαίνειν δ᾽. ὅταν διὰ τοῦ πέριξ ἀέρος ἀχλυώδους ὄντος ἐπιλάμπηται τὸ φῶς αὐτῶν, dob 3 fortasse ἐφ᾽ ἡμῶν || 5 περιληφϑὲν A: περι- Ar. p. 367214 || 22 αἰϑρίων A: correxi ex λειφϑὲν corr. F [| ἀναχοπτόμενον coni. Usener]| — Ar. p.367*21 |24 declausula cf. Prol. p. 73 111 συμβαίνει A: correxi || 8 σηράγγων F : συρίγγων 26 lemma in mrg. A. de Ario auctore dixi C vid. [Arist.] d. mund. p. 395531 || 10 ἐγέ- Prol. p. 73sqq. 1 1t v 1x. ef. Arist, meteor. vtt6 À : corr. Vatic. et Aug. || ll περιληφϑέντος — III 2sq. unde pleraque corr. Heeren || 28 F: περιλειφϑέντος C || 14 γίνεσθαι A: correxi || — τρόποις Arist. p. 372219 || nonne ὡς Éotxz? || 15 λιπάρων A: correctum ex Ar. p. 36726|| 39. παρήλιον A ]| 30 xal νυχτὸς A: corr. 16 σείεσϑαι C: γενέσϑαι F || 18 piv τὸ τοὺς — Vatic. || 31 ἔλαττον πολλάχις xal A: corr. ex τόπους ἐν οἷς q. 7. ἠχοῦντας ci. Usener cf. Ar. p. 371526 | συμβαίνει A: correxi ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 14. 15 455 ὅλον ὁρᾶσϑαι τὸν xüxÀov* περιφανῆ γὰρ slvat xal σφαιριχὴν χατὰ τὴν ἔμφασιν τὴν ἅλω. ταύτης δὲ τὴν μὲν ἐπιμένουσαν ὑετὸν σημαίνειν, τὴν δὲ διασπασϑεῖσαν πνεῦμα, τὴν δὲ μαραινομένην εὐδίαν. ἴριν δὲ περὶ μόνον ἥλιον χαὶ σελήνην συ- νίστασϑαι, γίνεσϑαι δὲ xal νύχτωρ, ὀλιγάχις δὲ xal πάνυ διὰ πολλοῦ. χύχλον δὲ μηδέποτε φαίνεσθαι τῆς ἴριδος μηδὲ μεῖζον ἡμιχυχλίου τμῆμα. ποιχίλην δ᾽ ἔχειν τὴν ἔμφασιν διὰ τὸ χατὰ τὴν τῆς ὄψεως ἀνάχλασιν φοινιχοῦν καὶ πράσινον καὶ ἁλουργὸν προσπίπτειν ἀπ᾿ αὐτῆς χρῶμα. φοινιχοῦν μὲν, ὅτι τὸ λαμπρὸν ἐν μέλανι xai διὰ μέλανος δρώμενον τοιαύτην ἀποτελεῖ χρόαν. τοῖς γοῦν ϑεωμένοις τὸν ἥλιον δι᾿ ὁμίχλης ἢ διὰ χαπνοῦ δοχεῖν ἐρυϑρὸν εἶναι" xal τὴν ἀπὸ τῶν χλωρῶν ξύλων φλόγα πεφοινιγμένην διὰ τὸ πολὺν αὐτῇ χαταμεμῖχϑαι χαπνόν. χατὰ τοῦτο δὴ xai τὴν ἐξωτάτω xal μείζονα περιφέρειαν τῆς ἴριδος ἐμφαίνειν τὸ φοινιχοῦν" διὰ γὰρ μέλανος τοῦ νέφους ἀναχλωμένην τὴν ὄψιν πρὸς λαμπρότατον ὄντα τὸν ἥλιον ἀντιλαμβάνεσθαι τοιοῦδε χρώματος. τὴν δὲ δευτέραν χαὶ τρίτην περιφέρειαν διὰ τὴν τῆς ὄψεως ἀσϑένειαν τό τε πράσινον xal τὸ ἁλουργὲς ἐμφαίνειν. τὸ δ᾽ ὅλον εἶναι τὴν ἴριν ἔμφασιν ἡλίου τμήματος T σελήνης ἐν νέφει χοίλῳ xal δεδροσι- σμένῳ χατὰ χύχλου περιφέρειαν ὁρωμένην. γίνεσθαι δ᾽ ἔστιν ὅτε διπλῆν, ὡς τὴν ἑτέραν ἀμαυροτέραν φαίνεσϑαι χαὶ διὰ παντὸς ἐξ ἐναντίας ἱσταμένην τῇ προτέρα xal τῇ ϑέσει τῶν χρωμάτων ἀντεστραμμένην. παρηλίους δὲ xal ῥάβδους γίνεσθαι μὲν ἀπὸ τῆς αὐτῆς αἰτίας, οὐδὲ μὴν ὁμοίως ἔχοντος τοῦ νέφους. ὅταν γὰρ ἀχλυ- ὥδες ἢ xal ὁμαλές, πρὸς δὲ τούτοις ὑδατῶδες xal πυχνόν, ὡς ἀπὸ χαλχοῦ [χατό- πτροῦ] λείου χλώμενην πρὸς τὸν ἥλιον τὴν ὄψιν λευχοῦ ποιεῖν φαντασίαν. παρα- πλήσιον γὰρ ἡλίῳ xatd τε τὴν χρόαν xai τὸ σχῆμα φαίνεσθαι τὸν παρήλιον. τὴν μὲν γὰρ ὁμαλότητα τοῦ νέφους αἰτίαν εἶναι τοῦ χρώματος, τὴν δ᾽ ἀνάχλασιν τῆς ὄψεως τῆς τοῦ ἡλίου. διὰ τῆς ἀχλυώδους ἐμφάσεως προσπίπτουσαν ἀϑρόως πρὸς πεπυχνωμένον ὥσπερ ἔνοπτρον οὐδέπω μὲν ὃν ὕδωρ, ἐγγὺς δ᾽ ὑπάρχον τῆς πρὸς ὕδωρ μεταβολῆς" διὸ xal σημεῖον ὕδατος εἶναι τὸν παρήλιον xal μᾶλλόν 48 τὸν νότιον τοῦ βορείου παρὰ τὸ μᾶλλον μεταβάλλειν εἰς ὕδωρ τὸν νότιον ἀέρα τοῦ πρὸς ἄρχτον. γίνεσθαι δὲ περί τε [τὰς] ἀνατολὰς τοῦ ἡλίου xal περὶ δύσεις οὐχ ἄνωθεν, ἀλλ᾽ Bx τῶν πλαγίων, χαϑάπερ xai τὰς ῥάβδους. εἶναι δὲ [διὰ] τὰς χαλουμένας ῥάβδους ἰριοειδεῖς εὐθείας ἐμφάσεις περὶ τὸν ἀέρα συνισταμένας δι᾿ ἀνωμαλίαν τῶν ἐνοπτριζόντων νεφῶν. 15 Stob. ecl. 1 51 [43] 1 p. 1103H. [I. Dam. A 28 p. 237, 16—21 M.] ᾿Αριστοτέλους. Τὸ δὲ αἰσϑητιχόν, ὃ δὴ χοινῶς ἁπάντων τῶν Cuv ἴδιον (αἰσϑήσει γὰρ διαφέρειν τὸ ζῷον τοῦ φυτοῦ), πενταπλοῦν ἐοικέναι. τοῦτο γὰρ τὸ 8 μέλαν A: μέλανος Aristot. 1. c. p. ὅ14 Ὁ || τούτους γοῦν ϑεωμένους F: recte C || 9 7; καὶ τὴν C: ἢ τὴν FK: ἢ delevi [| 10. πολὺν Α cf. Arist. 37436: vulgo παχὺν ex apographis || 11 ἐμφαίνει A: corr. Heeren [|| 15 εἶναι τὴν C: om. F || 17 ἱσταμένην C: ἱστάμενον F et similiter v. 18 ἀντεστραμμένον || 19 οὔτε A : corr, Meineke || 20 ἀπὸ A: vulgo ὑπὸ || κατόπτρου de- levi || 21 χλωμένου F : χλώμενον C: correxi cf. Arist. p. 977521 ὥσπερ ἀπὸ χαλκοῦ λείου χλωμένης (τῆς ὄψεωφ) || 28 τὰς del. Mei- neke || 29 δὲ διὰ F: truncatus C À 32 ᾿Λριστοτέλους F in marg.: ἀριστοτέ D: om. C cf. Prol. p. 74!. praeterea p. 73 sqq. n vi vir [| τὸ δὴ AD: correxi || tv om. D Ld 0 0 456 ARI DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 15. 16. 17 μὲν ὅρασιν τὸ δ᾽ ἀχοὴν τὸ δ᾽ ὄσφρησιν τὸ δὲ γεῦσιν τὸ δ᾽ ἁφήν. ὑπάρχειν δέ τινα xai σύνθετον αἴσϑησιν. ἐν T τό τε φανταστιχὸν πᾶν γίνεσθαι xal (15) uvm μονευτιχὸν x«l τὸ δοξαστιχόν, ὅπερ οὖν οὐδ᾽ ἄμοιρον τοῦ νοῦ τυγχάνει. αἰσϑά- νεσϑαι δ᾽ ἡμᾶς παϑούσης τι τῆς αἰσϑήσεως. 10 Stob. ecl. 1 58 [4177] p. 1114H. - ᾿Αριστοτέλης-. Φαντασίαν δ᾽ slvat πάϑος τι xal κίνησιν τῆς xav ivép- γείαν αἰσϑήσεως, ὠνομάσθαι δ᾽ ἀπὸ μιᾶς τῶν αἰσϑήσεων, τῆς ὁράσεως " τὸ (yàp) φαίνεσθαι παρὰ τὸ φάος ἔχειν τὴν ἐπίρρησιν: τοῦτο δ᾽ οἰχεῖον εἶναι τῆς ὄψεως. διατείνειν δὲ (εἰς) πάσας τὰς αἰσϑήσεις xal τὰς διανοητιχὰς χινήσεις, xal γὰρ ταύτας ὁμωνύμως λέγεσθαι φαντασίας. χριτήρια δ᾽ εἶναι τῆς τούτων γνώσεως 1 τόν τε νοῦν xal τὴν αἴσϑησιν, τὸν uiy τῶν νοητῶν, τὴν δὲ τῶν αἰσϑητῶν. οὔτε (Xp τὸ χαϑόλου δύναιτ᾽ ἄν αἴσϑησις ἐπιχρίνειν οὔτε τὸ xal ἕχαστον νοῦς, πάντα δ᾽ ix τούτων συνεστάναι xal διὰ τούτων. 1 Stob. ecl. 1 δ2 [44] 1 p. 1110H. (I. Dam. O 14 p. 173, 19 M.] ᾿Αριστοτέλης ὁρᾶν ἡμᾶς xatà χίνησιν τοῦ xav! ἐνέργειαν διαφανοῦς. δια- φανὲς δὲ οὐ μόνον εἶναι τὸν ἀέρα, ἀλλὰ xal τὸ ὕδωρ χαί τινα τῶν συνισταμένων 1 ποϑέν, οἷον ὕαλον xal χρύσταλλον χαί τινας τῶν λαμπρῶν λίϑων. ἀχούειν δὲ xav ἐνέργειαν τοῦ μεταξὺ διηχοῦς. διηχὲς δ᾽ εἶναι χαὶ τὸν ἀέρα χαὶ τὸ πῦρ καὶ τὸ ὕδωρ καί τινα τῶν συγχριμάτων. I. Dam. O 16 (p. 176, 14 M.) ᾿Αριστοτέλης ὀσφραίνεσθαι τοῦ μεταξὺ σώματος ἀναπιμπλαμένου τῶν ὀσφραντῶν. Stob. ecl. I 55 [45] 4 p. 1112H. 20 ᾿Αριστοτέλης γεύεσθαι διὰ τοῦ μεταξὺ τῶν γευστῶν ὑγρῶν. Stob. ecl. 1 55 [45] Τ p. 1112H. ᾿Αριστοτέλης. ἅπτεσθαι δὲ διὰ τοῦ μεταξὺ σώματος τῆς σαρχὸς xal τοῦ ἁπτοῦ. τὸ δὴ τοιοῦτον (ἢ τὸν) ἀέρα Y, τὸ ὕδωρ ὑπάρχειν TY, ἐχ τούτων τι χοινόν. λανθάνειν δὲ ἐπί τε τῆς γεύσεως xal τῆς ἁφῆς διὰ τὸ μὴ διὰ μαχροῦ γίνεσθαι 9 τὸ post xal om. AD: addidit Heeren || candum c. 53 [44]) probat. in Aétio c. περὶ 3 ἄμοιρον FD: ἄμοιρα C vulgo ἁφῆς, quantum ex Plutarcho conicere licet, 5 de fr. 16. cf. Prol. p. 73 11 || scriben- — defuit || 16 διεχοῦς AD: correxi cf. Plut. dum erat lemma ᾿Λριστοτέλους || 6 yàp ad- — Symp. VIII p. 721 & διηχὲς δὲ ---οἷός ἐστι παρ᾽ didi. τῷ φ. Heeren || 7 μὲν elvat Heeren || — ἡμῖν ὁ ἀὴρ καὶ ὕδωρ xal γῇ καὶ πῦρ || τοῦ 8 εἰς addidit Heeren || 9 cf. cum his Alcin. μεταξὺ διεχοῦς A: om. D || 18 σώματος: is. c. 4 extr. || 11 αἰσϑήσεις A: corr. Heeren.— praeter mera intellegitur aqua cf. Arist. 13 fr. 17 Ario tribui Prol. p. 73 βηη. 11 vt p. 44222 || 21 xal τὸ ἀπὸ τούτου A: scripsi cf. p. 16. unum fuisse olim caput, deinde a — τοῦ ἁπτοῦ, Heeren τοῦ ἁπτομένου || 22 7, τὸν Stobaeo discerptum non solum dicendi tenor — addidi cf. v. 14. 16 7 23 λανθάνειν τε A: sed etiam δὲ v. 15 et 2] servatum et eapitu- — corr. Heeren lum de auditu v. 15 male continuatum (collo- ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 17. 18. 19. 20 4D 1 xaldmep ἐπὶ τῶν ὁρατῶν xal ἀχουστῶν xal ὀσφραντῶν. τοῦ δὲ χινητιχοῦ xarà τόπον, ὃ δὴ προσείπομεν ὁρμητιχόν, τὸ πρῶτον χινοῦν xal ἐν ἡμῖν xal ἐν τοῖς ἄλλοις ζῴοις ἀχίνητον εἶναι. 18 Stob. ecl. I 131 p. 336. 398, [I. Dam. A 29 p. 238, 6 M.] Αἴτιον δ᾽ ὁ Ζήνων φησὶν εἶναι δι᾿ 6, ob δ᾽ αἴτιον συμβεβηχός" xal τὸ μὲν αἴτιον σῶμα, οὗ δ᾽ αἴτιον χατηγόρημα" ἀδύνατον δ᾽ εἶναι τὸ μὲν αἴτιον παρεῖναι, οὗ δέ ἐστιν αἴτιον μὴ ὑπάρχειν. τὸ δὲ λεγόμενον τοιαύτην ἔχει δύναμιν" αἴτιόν ἐστι δι᾿ ὃ γίνεταί τι, οἷον διὰ τὴν φρόνησιν γίνεται τὸ φρονεῖν xal διὰ τὴν ψυχὴν γίνεται τὸ ζῆν xal διὰ τὴν σωφροσύνην γίνεται τὸ σωφρονεῖν. ἀδύ- vatov γὰρ εἶναι σωφροσύνης περί τινα οὔσης μὴ σωφρονεῖν T, ψυχῆς μὴ ζῆν ἣ φρονήσεως μὴ φρονεῖν. Χρύσιππος αἴτιον εἶναι λέγει δι᾿ ὅ. xal τὸ μὲν αἴτιον ὄν xai σῶμα xal [αἴτιον] ὅ τι" οὗ δὲ αἴτιον διά τι. αἰτίαν δ᾽ εἶναι λόγον αἰτίου ἢ λόγον τὸν περὶ τοῦ αἰτίου ὡς αἰτίου. Ποσειδώνιος δὲ οὕτως" αἴτιον δ᾽ ἐστί τινος, OU ὃ ἐχεῖνο, ἢ τὸ πρῶτον ποιοῦν T, τὸ ἀρχηγὸν ποιήσεως" xal τὸ μὲν αἴτιον ὃν xal σῶμα, ob δ᾽ αἴτιον οὔτε ὃν οὔτε σῶμα, ἀλλὰ συμβεβηχὸς xal χατηγόρημα. 19 Stob. ecl. I 161 p. 350. 352H. Σῶμα ἐστι τὸ τριχῇ διαστατόν, πλάτει βάϑει μήχει" ταῦτα δὲ πλεοναχῶς λέγεσθαι, ὁτὲ μὲν γὰρ μῆχος εἶναι [λέγεσθαι] τὸ μέγιστον διάστημα τοῦ σώ- ματος, ὁτὲ δὲ μόνον τὸ χάτωϑεν ἄνω" xal πλάτος ὁτὲ (uiv) τὸ δεύτερον διά- στημα, ὁτὲ δὲ τὸ ἐχ δεξιᾶς xal ἐξ εὐωνύμου. χαὶ Bale: ὃτὲ μὲν Τχαὶ εἰς ἑαυτὸ διάστημα, 61k δὲ τὸ πρόσω xal ἠπίσω: χατὰ μὲν τὸν πρότερον λόγον οὔτε τῶν σφαιρῶν οὔτε τῶν τετραγώνων χαὶ τῶν ὁμοίων οὐδὲν τῶν διαστημάτων τούτων ἐχόντων, χατὰ δὲ τὸν δεύτερον παντὸς σώματος τὰς τρεῖς ἔχοντος διαστάσεις διὰ τὸ χατὰ πᾶσαν ϑέσιν ὑπὸ τὸν λόγον τοῦτον πίπτειν αὐτό. 20 Stob. ecl. I 115 p. 322. 324H Ζήνωνος. Οὐσίαν δὲ εἶναι τὴν τῶν ὄντων πάντων πρώτην ὕλην, ταύτην δὲ πᾶσαν ἀΐδιον xal οὔτε πλείω γινομένην οὔτε ἐλάττω: τὰ δὲ μέρη ταύτης 1 νιχητιχοῦ F: χινητοῦ C: correxi cf. Arist. d. an. III 10 p. 433413 || 2 ὃν δὴ A: correxi 4 fr. 18 tangitur in Proleg. p. 13 sqq. Hoigv vr vii x || 8 γίνεται om. D |. 12 xai αἴτιον À: xal αἴτιον μὲν D: αἴτιον inclusit Heeren || διὰ τί AD: corr. Heeren 17 Stoicorum definitionem [Laert. VII 135 Sext. adv. math. 121 IX 367 P. H. I11 29] Ario tribui cf. Prol. p. 74 vi vir|| num σῶμα elvat? || πλέον ἄλλως F: ἄλλως om. C: corr. Hee- ren || 18 λέγεσϑαι delevi dittographiam || 19 piv om. A || 20 xal F: om. C: τὸ ἐλά- χιστον ὃ. Usener || 21 πρῶτον A : corr. Usener, cum Arius hac neglegentia non videatur usus esse cf. p. 458,22 || 24 τοῦτο A: corr. cod. Aug. 25 de fr. 20 cf. Prol. p. 735sqq. tt iv v vi vir || lemma in mrg. A || ὄντων C: πρώ- των F e 10 20 - 10 458 ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 90. 31 οὐχ dsl ταὐτὰ διαμένειν, ἀλλὰ διαιρεῖσθαι! xal συγχεῖσϑαι. διὰ ταύτης δὲ διαϑεῖν τὸν τοῦ παντὸς λόγον, ὧν ἔνιοι εἱμαρμένην χαλοῦσιν, οἷόν περ xal ἐν τῇ γονῇ τὸ σπέρμα. Χρυσίππου Στωιχοῦ. Τῶν χατὰ ποιότητα ὑφισταμένων πρώτην ὕλην" ταύτην δὲ ἀίδιον, οὔτε αὔξησιν οὔτε μείωσιν ὑπομένουσαν, διαίρεσιν δὲ xal σύγχυσιν ἐπιδεχομένην χατὰ μέρη. ὥστε φϑορὰς γίνεσθαι ἐχ τῶν μερῶν εἴς τινα, ob χατὰ διαίρεσιν, ἀλλὰ xac! ἀναλογίαν τῇ συγχύσει τινῶν γινομένων ἔχ τινος. Ἔφησε δὲ ὃ Ποσειδώνιος τὴν τῶν ὅλων οὐσίαν xal ὕλην ἄποιον xai ἄμορφον εἶναι, xal ὅσον οὐδὲν ἀποτεταγμένον ἴδιον ἔχει σχῆμα οὐδὲ ποιότητα χαϑ' αὑτήν" ἀεὶ δ᾽ ἔν τινι σχήματι xal ποιότητι εἶναι. διαφέρειν δὲ τὴν οὐσίαν τῆς ὕλης τὴν οὖσαν χατὰ τὴν ὑπόστασιν ἐπινοία μόνον. 21 Stob. ecl. I 10 16 p. 312—316 H. Χρυσίππου. Περὶ δὲ τῶν ἐχ τῆς οὐσίας στοιχείων τοιαῦτά τινα dmo- φαίνεται τῷ τῆς αἱρέσεως ἡγεμόνι Δ ήνωνι χαταχολουϑῶν, τέτταρα λέγων εἶναι στοιχεῖα. .. . χαὶ φυτὰ χαὶ τὸν ὅλον χόσμον xai τὰ ἐν αὐτῷ περιεχόμενα, xal εἰς ταῦτα διαλύεσϑαι. τὸ δὲ (z0p) wav ἐξοχὴν στοιχεῖον λέγεσϑαι διὰ τὸ ἐξ αὐτοῦ πρώτου τὰ λοιπὰ συνίστασθαι χατὰ μεταβολὴν xal εἰς αὐτὸ ἔσχατον πάντα χεό- μενα διαλύεσϑαι. τοῦτο δὲ μὴ ἐπιδέχεσθαι τὴν εἰς ἄλλο χύσιν T, ἀνάλυσιν. συν- ίστασϑαι δ᾽ ἐξ αὐτοῦ τὰ λοιπὰ xal χεόμενα εἰς τοῦτο ἔσχατον τελευτᾶν" παρ᾽ ὃ xal στοιχεῖον λέγεσϑαι, ὃ πρῶτον ἕστηχεν οὕτως, ὥστε σύστασιν διδόναι ἀφ᾽ αὑτοῦ xal ἀπὸ τῶν λοιπῶν χύσιν xal διάλυσιν δέχεσθαι εἰς αὑτό. χατὰ μὲν τὸν λόγον τοῦτον αὐτοτελῶς λεγομένου τοῦ πυρὸς στοιχείου. οὐ μετ᾽ ἄλλου γάρ" χατὰ δὲ τὸν πρότερον xal μετ᾽ ἄλλων συστατιχὸν εἶναι. πρώτης μὲν γινομένης τῆς Ux πυρὸς χατὰ σύστασιν εἰς ἀέρα μεταβολῆς, δευτέρας δ᾽ ἀπὸ τούτου εἰς ὕδωρ, , ^? "ν - * ^ ^ p: , -——— * - τρίτης δ᾽ ἔτι μᾶλλον χατὰ τὸ ἀνάληγον συνισταμένου τοῦ ὕδατος εἰς γῆν. παλιν δ᾽ ἀπὸ ταύτης διαλυομένης xal διαχεομένης πρώτη μὲν γίνεται χύσις εἰς ὕδω τη μένη χεομενης πρώτῃ μ X P, , lad , , *, - f ^ c δευτέρα δ᾽ ἐξ ὕδατος εἰς ἀέρα, τρίτη δὲ xal ἐσχάτη εἰς πῦρ. λέγεσθαι (δὲ) πῦρ τὸ πυρῶδες πᾶν χαὶ ἀέρα τὸ ἀερῶδες χαὶ ὁμοίως τὰ λοιπά. τριχῶς δὲ λεγο- μένου χατὰ Χρύσιππον τοῦ στοιχείου, xaÜ' ἕνα μὲν τρόπον τοῦ πυρὸς διὰ τὸ ἐξ αὐτοῦ τὰ λοιπὰ συνίστασϑαι χατὰ μεταβολὴν χαὶ εἰς αὐτὸ λαμβάνειν τὴν ἀνάλυσιν" xal) ἕτερον δέ, xal ὃ λέγεται τὰ τέτταρα στοιχεῖα πῦρ ἀὴρ ὕδωρ T, ἐπεὶ διὰ τούτων τινὸς T, τινῶν ἢ xal πάντων τὰ λοιπὰ συνέστηχε, διὰ μὲν τῶν i 1^3 2 εἱμαρμένην cf. Diog. VII 149. 136 || xal A: omissum ab MHeerenio et inse- quentibus editoribus || 4 lemma in mrg. A || 7 suspicor κατ᾽ ἀνάλυσιν ἢ σύγχυσιν cf. infra v. 17. 20 || interponuntur Aétii Plac. I 9 6. 7 || 8 (Πγ)οσειδωνίου mrg.F || 10 xaz αὐτήν A: cor- rexi || 11 τὴν οὖσαν temere seclusit Heeren 12 de fr. 21 vide Prol. p. 755qq. 1 i1 v vi x [| 14 lacunam sie expleas: πῦρ ἀέρα ὕδωρ γῆν, ἐξ ὧν συνίστασθαι πάντα xal ζῷα cf. v. 15 et 16, alii aliter || 15 πῦρ Heeren ad- didit cf. v. 28. ceterum cf. Laert. VII 136 || 19 ἀπ᾿ αὐτοῦ et v. 20 εἰς αὐτό ante Meine- keum || 21 οὐ pez ἄλλου γὰρ post πρότερον A: transposuit Heeren. an οὐ μετ᾽ ἄλλου γἱγνεσϑαιὃ tum. v. 20 χατὰ μὲν οὖν scribes || 24 δ᾽ ἔστι A: corr. Heeren [|| 25. cf. ad p. 453, 9 |, 26 δεύτερον A: corr. Meineke || δὲ add. Heeren ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 21. 22. 25 459 τεττάρων, ὡς τὰ ζῷα xal τὰ ἐπὶ γῆς πάντα συγχρίματα. διὰ δυοῖν δέ, ὡς f, σελήνη διὰ πυρὸς xal ἀέρος συνέστηχε, δι᾿ ἑνὸς δέ. ὡς ὁ ἥλιος" διὰ πυρὸς γὰρ μόνου, 6 γὰρ ἥλιος πῦρ ἐστιν εἰλιχρινές)" χατὰ τρίτον λόγον λέγεται στοι- χεῖον εἶναι ὃ πρῶτον συνέστηχεν οὕτως, ὥστε γένεσιν διδόναι ἀφ᾽ αὐτοῦ ὁδῷ μέχρι τέλους χαὶ ἐξ ἐχείνου τὴν ἀνάλυσιν δέχεσϑαι εἰς ἑαυτὸ τῇ ὁμοία ὁδῷ. γεγονέναι δ᾽ ἔφησε xal τοιαύτας ἀποδόσεις περὶ στοιχείου, ὡς ἔστι τό τε δι᾿ αὑτοῦ εὐχινητότατον xal ἢ ἀρχὴ (xal 6) λόγος xai f, ἀίδιος δύναμις φύσιν ἔχουσα τοιαύτην, ὥστε "T γὴν τε χινεῖν χάτω πρὸς γῆν τὴν τροφήν, xai ἀπὸ τῆς τροφῆς ἄνω πάντῃ χύχλῳ, εἰς αὑτήν τε πάντα χαταναλίσχουσα χαὶ τὸ αὑτῆς πάλιν ἀπο- χαϑιστᾶσα τεταγμένως xal ὁδῷ. 22 Stob. ecl. I 133 p. 404. 406 H. Χρυσίππου. Κίνησιν δέ φησιν εἶναι ὁ Χρύσιππος μεταβολὴν χατὰ τόπον ἢ ὅλῳ T, μέρει, ἢ μεταλλαγὴν ix τόπου ἢ χαϑ᾽ ὅλον T, χατὰ μέρος. xal ἄλλως" χίνησιν (μὲν) μεταλλαγὴν χατὰ τόπον ἢ σχῆμα, φορὰν δὲ μετέωρον χίνησιν ὀξεῖαν, μονὴν δὲ τὸ μὲν οἷον ἀχινησίαν σώματος, τὸ δ᾽ οἷον σώματος σχέσιν χατὰ ταὐτὰ xal ὡσαύτως νῦν τε xal πρότερον. πολλαχῶς δὲ λέγεσθαι τὴν χίνησιν xal τὴν μονήν. διὸ xal πολλοὺς χαϑ᾽ ἕχαστον σημαινόμενον ἀποδίδοσθαι ὅρους. τὰς δὲ πρώτας χινήσεις εἶναι OÓo, τήν τε εὐθεῖαν xal τὴν χαμπύλην διὰ τούτων δὲ πολ- λαχῶς μιγνυμένων γίνεσθαι πολλὰς χινήσεις xai διαφερούσας. 29 Stob. ecl. I 194 p. 406. 408 H. Δήνωνος. Τῶν δ᾽ ἐν τῷ χόσμῳ πάντων τῶν χατ᾽ ἰδίαν ἕξιν συνεστώτων τὰ μέρη τὴν φορὰν ἔχειν εἰς τὸ τοῦ ὅλου μέσον, ὁμοίως δὲ xal αὐτοῦ τοῦ χόσ- μου, διόπερ ὀρϑῶς λέγεσθαι πάντα τὰ μέρη τοῦ χόσμου ἐπὶ τὸ μέσον τοῦ χύσμου τὴν φορὰν ἔχειν, μάλιστα δὲ τὰ βάρος ἔχοντα" ταὐτὸν δ᾽ αἴτιον εἶναι xal τῆς τοῦ χόσμου μονῆς ἐν ἀπείρῳ χενῷ xal τῆς τῆς παραπλησίως ἐν τῷ κόσμῳ περὶ τὸ τούτου χέντρον χαϑιδρυμένης ἰσοχρατῶς. οὐ πάντως δὲ σῶμα βάρος ἔχειν, ἀλλ᾽ ἀβαρῇ εἶναι ἀέρα wal xüp* τείνεσϑαι δὲ xal ταῦτά πως ἐπὶ τὸ τῆς ὅλης σφαίρας τοῦ χόσμου μέσον, τὴν δὲ σύστασιν πρὸς τὴν περιφέρειαν αὐτοῦ ποιεῖσθαι. φύσει γὰρ ἀνώφοιτα ταῦτ᾽ εἶναι διὰ τὸ μηδενὸς μετέχειν βάρους" παραπλησίως 3 δὲ post τρίτον addebat Meineke || 4 ἀπ᾽ αὐτοῦ A:corr. Meineke || 7 εὐχινητότατον cf. p. 465,9 |] xal ὁ deest in libris || 8 extrema corrupta sunt. suadeo: ὥστε πάντων ποιεῖν χάτω πρὸς γῆν τὴν τροπήν, [τροπὴν invenit Usener], xal ἀπὸ γῆς τροπὴν [sic Usener] ἄνω πάντῃ κύχλῳ [cf. fr. 31 p. 466, 16]. εἰς αὑτήν τε πάντα χαταναλίσχουσα xal ἀφ᾽ ἑαυτῆς [fuit χαἀπὸ αὐτῆς, sic Usener] πάλιν χτλ. 11 fr. 22. 23 cohaerent, fr. 24 falso in libris interpositis Platonis duobus locis sequitur cf. Prol, p. 739sq. n iv v vi x || 139. piv ad- didi || μετεώρου A: correxi cf. fr. 29. ἐχ με- τεώρου Meineke 19 τῶν post πάντων delet Usener || 23 τῇ γῇ A: corr. Heeren || 25 γίνεσθαι A: correxi. nam etsi fugiunt aer ignisque terrae medium, servant tamen illam directionem contraria petentes, χινεῖσϑαι Meineke || 27 ἀνώ- quta Ε: ἄνω tà φυτὰ C: corr. Canterus Ll 20 25 - 25 460 ARI DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 23. 24. 25 δὲ τούτοις οὐδ᾽ αὐτόν φασι tbv χόσμον βάρος ἔχειν διὰ τὸ τὴν ὅλην αὐτοῦ σύ- στασιν ἔχ τε τῶν βάρος ἐχόντων στοιχείων εἶναι xai ἐχ τῶν ἀβαρῶν., τὴν δ᾽ ὅλην γὴν xaÜü' ἑαυτὴν μὲν ἔχειν ἀρέσχει βάρος, παρὰ δὲ τὴν ϑέσιν διὰ τὸ τὴν μέσην ἔχειν χώραν (πρὸς δὲ τὸ μέσον εἶναι τὴν φορὰν τοῖς τοιούτοις σώμασιν) ἐπὶ τοῦ τόπου τούτου μένειν. 24 Stob. ecl. I 197 p. 403. 410H. ᾿Απολλόδωρος ἐν τῇ Φυσιχῇ τέχνῃ χίνησιν εἶναι μεταβολὴν χατὰ τόπον ἢ σχῆμα T, ὅλῳ T, [τοῖς] μέρεσι, σχέσιν δὲ συνοχὴν χατὰ τόπον ἢ σχῆμα xal τὸ ἴσχεσϑαι τοιοῦτο" γένη δὲ χινήσεως εἶναι πρῶτα δύο, τήν τε xat' εὐθεῖαν xal τὴν ἐγχύχλιον. τούτων δὲ εἴδη γίνεσϑαι πλείονα. περὶ τὸ αὐτὸ δὲ χινήσεις γί- νεσϑαι πολλὰς χαὶ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ, οἷον περιπατεῖν χαὶ τρέχειν μὴ ἐχβαίνοντα τὸν ἀσώματον τόπον, xal ἅμα χινεῖσθαι τήν τε ἐπ᾽ εὐθεῖαν xal τὴν εἰς τὰ πλάγια χαὶ τὴν ἔμπροσθεν xal τὴν ὄπισϑεν xal τὴν εἰς δεξιὰν xal ἀριστερὰν xal ἐγχύχλιον xal ταχέως ἅμα χαὶ βραδέως, χαϑάπερ ἐπὶ τῶν πλεόντων xal τῶν ὁμοίως τούτοις διαχειμένων συντυγχάνειν. ὥσπερ δὲ παντὸς σώματος ἐλέγομεν μέρος εἶναι σῶμα xal πάσης ἐπιφανείας ἐπιφάνειαν καὶ πάσης Ἰραμμῆς γραμμὴν xal παντὸς τόπου τόπον xal παντὸς χρόνου χρόνον, οὕτως xal πάσης χινήσεως xt νησιν εἶναι ῥητέον xai πάσης σχέσεως σχέσιν χατὰ τὴν αὐτὴν ἀναλογίαν. 20 Stob. ecl. I 184 p. 330—394 H. Τόπον δ᾽ εἶναι ὁ Χρύσιππος ἀπεφαίνετο τὸ χατεχόμενον OU ὅλου ὑπὸ ὄντος T, τὸ οἷόν (τε) χατέχεσϑαι ὑπὸ ὄντος xal OU ὅλου χατεχόμενον εἴτε ὑπὸ τινὸς (εἴτε) ὑπὸ τινῶν. ἐὰν δὲ τοῦ οἵου τε χατέχεσϑαι ὑπὸ ὄντος τὶ μὲν χατέχηται, τὶ δὲ μή, τὸ ὅλον (οὔτε) χενὸν ἔσεσθαι οὔτε τόπον, ἕτερον δέ τι οὐχ ὠνομασμένην" τὸ μὲν γὰρ χενὸν τοῖς χενοῖς ἀγγείοις λέγεσϑαι παραπλησίως, τὸν δὲ τόπον τοῖς πλήρεσι᾽ χώραν δὲ πότερον τὸ μεῖζον οἷόν τε χατέχεσϑαι ὑπὸ ὄντος xal οἷον μεῖζον ἀγγεῖον σώματος ἢ τὸ χωροῦν μεῖζον σῶμα; τὸ μὲν οὖν χενὸν ἄπειρον εἶναι λέγεσθαι" τὸ γὰρ ἐχτὸς τοῦ χόσμου τοιοῦτ᾽ εἶναι" τὸν δὲ τόπον πεπερασμένον διὰ τὸ μηδὲν σῶμα ἄπειρον εἶναι. χαϑάπερ δὲ τὸ σωματιχὸν πεπερασμένον εἶναι. οὕτως τὸ ἀσώματον ἄπειρον" ὅ τε γὰρ χρόνος ἄπειρος xal τὸ χενόν. ὥσπερ γὰρ 7 τοῖς delevi || 8 τοιοῦτον cod. August. num (xatd) τὸ αὐτόν cf. p. 459, 14 || 9 ἔγχυ- xÀov A: corr. Heeren || 11 ἀσώματον vix sanum. àn τὸν αὐτὸν" || «al ἅμα F: ἢ dpa C || 14 οὖν τυγχάνειν A: corr. Meineke || fortasse λέγομεν cf. p. 461, 11 18 de fr. 25 dixi Prol. p. 73sqq. n iv vi vit x || 19 addidi τε cf. v. 20 et Sextus Emp. Pyrrh. Hyp. III 124. οἱ Στωιχοί φασι xe- νὸν μὲν εἶναι τὸ οἷόν τε ὑπὸ ὄντος xactytcllat μὴ κατεχόμενον δέ, ἢ διάστημα ἔρημον σώ- ματος, 7| διάστημα ἀχαϑεχτούμενον ὑπὸ σώ- ματος, τόπον δὲ διάστημα ὑπὸ ὄντος χατε- χόμενον wal ἐξισαζόμενον τῷ χατέχοντι αὐτόν, νῦν ὃν χαλοῦντες τὸ σῶμα, χώραν δὲ διάστημα χατὰ μέν τι κατεχόμενον ὑπὸ σώματος χατὰ δέ τι ἀκαϑεχτούμενον, ἐνίων χώραν εἰπόντων εἶναι τὸν τόπον τοῦ μεγάλου σώματος || 20 εἴτε addidit Heeren || 21 οὔτε addidit Canterus in latinis || ἔσται οὔτε τόπος A: corr. Use- ner || 22 χενοῖς αἰτίοις A: corr. Canterus itemque αἴτιον v. 24 ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 25. 26 461 τὸ μηδὲν οὐδέν ἐστι πέρας, οὕτως οὐδὲ τοῦ μηδενός, οἷόν ἐστι τὸ xsvóv. χατὰ Ἰὰρ τὴν αὑτοῦ ὑπόστασιν ἀπειρόν ἐστι, περατοῦται δ᾽ αὖ τοῦτο ἐχπληρούμενον᾽ τοῦ δὲ πληροῦντος ἀρθέντος οὐχ ἔστιν αὐτοῦ νοῆσαι πέρας. 20 Stob. ecl. I 8 40 42 p. 254. 256—262 H. Δήνων ἔφησε χρόνον εἶναι χινήσεως διάστημα, τοῦτο δὲ xal μέτρον xai χριτήριον τάχους τε xai βραδύτητος, ὅπως ἔχει * * * χατὰ τοῦτον δὲ γίνεσθαι τὰ γινόμενα χαὶ τὰ περαινόμενα ἅπαντα χαὶ τὰ ὄντα εἶναι. ᾿Απολλόδωρος δ᾽ ἐν τῇ Φυσιχῇ τέχνῃ οὕτως ὁρίζεται τὸν χρόνον" χρόνος δ᾽ ἐστὶ τῆς τοῦ χύσμου χινήσεως διάστημα, οὕτως δ᾽ ἐστὶν ἄπειρος ὡς Ó πᾶς ἀριϑμὸς ἄπειρος λέγεται εἶναι" τὸ μὲν γάρ ἐστιν αὐτοῦ παρεληλυϑὸς τὸ δὲ ἐνε- στηχὺς τὸ δὲ μέλλον. ἐνεστάναι δὲ τὸν πάντα ypóvov, ὡς τὸν ἐνιαυτὸν ἐνεστη- χέναι λέγομεν, χατὰ μείζονα περιγραφήν, χαὶ ὑπάρχειν ὃ πᾶς χρόνος λέγεται οὐδενὸς αὐτοῦ τῶν μερῶν ὑπάρχοντος ἀπαρτιζόντως. [Ποσειδώνιος τὰ μέν ἐστι χατὰ πᾶν ἄπειρα, ὡς 6 σύμπας χρόνος" τὰ δὲ χατὰ τὶ, ὡς 6 παρεληλυϑὼς χρόνος xal 6 μέλλων" xarà γὰρ τὸν παρόντα μόνον ἑχάτερος πεπέρανται. τὸν δὲ χρόνον οὕτως ὁρίζεται, διάστημα χινήσεως ἢ μέτρον τάχους τε χαὶ βραδύτητος, ὅπως ἔχει τὸ ἐπινοούμενον" (xal) χατὰ τὸ πότε τοῦ χρό- vou τὸν μὲν εἶναι παρεληλυϑότα, τὸν δὲ μέλλοντα, τὸν δὲ παρόντα, ὃς ἔχ τινος μέρους τοῦ παρεληλυϑότος xal τοῦ μέλλοντος περὶ τὸν διορισμὸν αὐτὸν συνέστηχε" τὸν δὲ διορισμὸν σημειώδη εἶναι. τὸ δὲ νῦν χαὶ τὰ ὅμοια ἐν πλάτει χρόνον xal οὐχὶ xav' ἀπαρτισμὸν νοεῖσϑαι. λέγεσθαι δὲ τὸ νῦν καὶ χατὰ τὸν ἐλάχιστον πρὸς αἴσϑησιν χρόνον περὶ τὸν διορισμὸν τοῦ μέλλοντος xal παρεληλυϑότος συνιστάμενον. Ὁ δὲ Χρύσιππος χρόνον εἶναι χινήσεως διάστημα, xa" 5 ποτὲ λέγεται μέτρον τάχους τε xal βραδύτητος, Y, τὸ παραχολουϑοῦν διάστημα τῇ τοῦ χόσμου χινήσει" xal χατὰ μὲν τὸν χρόνον χινεῖσϑαί τε ἔχαστα xal εἶναι" εἰ μὴ ἄρα διττὸς λέγεται 6 χρόνος, χαϑάπερ T, τε γῇ xai ἢ ϑαάλαττα xai τὸ χενὸν τά τε ὅλα χαὶ τὰ μέρη τὰ αὐτῶν. ὥσπερ δὲ τὸ χενὸν πᾶν ἄπειρον εἶναι πάντῃ, χαὶ τὸν χρόνον πάντα ἄπειρον εἶναι ἐφ᾽ ἑχάτερα᾽ xai γὰρ τὸν παρεληλυϑότα xal τὸν μέλλοντα ἄπειρον εἶναι. ἐχφανέστατα δὲ τοῦτο λέγει, ὅτι οὐϑεὶς ὅλως ἐνίσταται χρόνος" ἐπεὶ γὰρ εἰς ἄπειρον ἢ τομὴ τῶν συνεχόντων ἐστί, χατὰ τὴν διαίρεσιν ταύτην xal πᾶς χρόνος εἰς ἄπειρον ἔχει τὴν τομήν’ ὥστε μηϑένα xav ἀπαρτισμὸν ἐνεστάναι χρόνον, ἀλλὰ χατὰ πλάτος λέγεσϑαι. μόνον δὲ ὑπάρχειν φησὶ τὸν ἐνεστῶτα, τὸν 1 οὐδὲ ἕν F: ἕν (οὐδὲ om.) C || οὕτως δὲ A: corr, Usener. οὕτως xal Vat. et Aug. || 2 τὴν αὐτοῦ vulgo: correxi 4 de fr. 26 cf. Prol. p. 79sqq. 1 v1 vit x || lemmata ήνωνος ᾿Απολλοδώρου ΠΙοσειδωνίου Χρυσίππου in marg. iterata sunt. post εἶναι v. 6 interponitur Hermae locus || 5 post ἔγχει hiat oratio cf. v. 16 | 12 ἀπαρτίζοντος A: corr. Heeren || 15 ἑχατέροις πεπέρασται A: correxi || 16 καί πως [καὶ πῶς C] ἔχει τὸν ἐπινοούμενον ΑΙ: corr. Heeren || xat addidi || 19 χρόνου A: corr. Usener. seclusit Heeren |! 23 xaÜ' ὃν A: corr. Heeren || 24 idem re- petitur a Stobaeo p. 250H. post Aét. 1222 μέτρον βραδύτητος ἢ τάχους εἶπε Χρύσιππος |; 29 ἐχφανέστατα A: ἐμφανέστατα cod. Aug. || ὅλος A: corr. cod. Aug. || 32 φησὶ C: φασὶ F τὸ 15 462 ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 26. 27 δὲ παρῳχημένον xal τὸν μέλλοντα ὑφεστάναι μέν, ὑπάρχειν δὲ οὐδαμῶς, sl μὴ ὡς χαὶ χατηγορήματα ὑπάρχειν λέγεται μόνα τὰ συμβεβηχότα, οἷον τὸ περιπατεῖν ὑπάρχει μοι ὅτε περιπατῶ, ὅτε δὲ χαταχέχλιμαι ἢ χάϑημαι οὐχ ὑπάρχει. . . "Eap δὲ ἔτους ὥραν χεχραμένην ix χειμῶνος ἀπολήγοντος χαὶ ϑέρους dp- χομένου, T, τὴν μετὰ χειμῶνα ὥραν πρὸ ϑέρους. ϑέρος δὲ ὥραν ἔτους τὴν pd- Ait! ὑφ᾽ ἡλίου διαχεχαυμένην. μετόπωρον δὲ ὥραν ἔτους τὴν μετὰ ϑέρος uiv πρὸ χειμῶνος δέ, χεχραμένην. χειμῶνα δὲ ὥραν ἔτους τὴν μάλιστα χατεψυγμένην, ἢ τὸν περὶ γῆν ἀέρα χατεψυγμένον. γίνεσϑαι δὲ ἰσημερίας δύο χαϑ᾽ ἕχαστον ἐνιαυτὸν xai τροπὰς δύο" ἰσημερίας μὲν ὅταν ἢ νὺξ xal ἢ ἡμέρα ἴσαι dot, τούτων δὲ τὴν μὲν ἔαρι γίνεσϑαι, τὴν δὲ μετοπώρῳ τῶν ὃὲ τροπῶν τὰς μὲν ϑέ- ρους, τὰς δὲ γειμῶνος. 21 Stob. ecl. I 17 et 207 p. 452—4538H. [Ποσειδώνιος δὲ φϑορὰς xal γενέσεις τέτταρας εἶναί φησιν ix τῶν ὄντων εἰς τὰ ὄντα γιγνομένας. τὴν μὲν γὰρ ἐχ τῶν οὐχ ὄντων χαὶ τὴν εἰς (03) οὐχ ὄντα, χαϑάπερ εἴπομεν πρόσϑεν, ἀπέγνωσαν ἀνύπαρχτον οὖσαν. τῶν δ᾽ εἰς (τὰ) ὄντα γινομένων μεταβολῶν τὴν μὲν εἶναι χατὰ διαίρεσιν, τὴν δὲ wat! ἀλλοίωσιν, τὴν δὲ χατὰ σύγχυσιν, τὴν δ᾽ ἐξ ὅλων, λεγομένην δὲ χατ᾽ ἀνάλυσιν. τούτων δὲ τὴν xat ἀλλοίωσιν περὶ τὴν οὐσίαν γίνεσθαι. τὰς δὲ ἄλλας τρεῖς περὶ τοὺς ποιοὺς λεγο- μένους τοὺς ἐπὶ τῆς οὐσίας γιγνομένους. ἀχολούϑως δὲ τούτοις xal τὰς γενέσεις συμβαίνειν. τὴν γὰρ οὐσίαν oov αὔξεσϑαι οὔτε μειοῦσϑαι χατὰ πρόσϑεσιν ἢ ἀφαίρεσιν, ἀλλὰ μόνον ἀλλοιοῦσϑαι, χαϑάπερ ἐπ᾽ ἀριϑμῶν xal μέτρων [χαὶ] συμ- βαίνειν. ἐπὶ (δὲ) τῶν ἰδίως ποιῶν olov Δίωνος xal Θέωνος xal αὐξήσεις xai μειώσεις γίνεσϑαι. διὸ xal παραμένειν τὴν ἐχάστου ποιότητα [τὰ] ἀπὸ τῆς γενέ- σεως μέχρι τῆς ἀναιρέσεως, (ῴς) ἐπὶ τῶν ἀναίρεσιν ἐπιδεχομένων ζῴων xai φυτῶν χαὶ τῶν τούτοις παραπλησίων. ἐπὶ ὃὲ τῶν ἰδίως ποιῶν φασι δύο εἶναι τὰ δεχτιχὰ μόρια, τὸ μέν τι χατὰ τὴν τῆς οὐσίας ὑπόστασιν, τὸ δέ {τι} χατὰ τὴν τοῦ T0100. τοῦτο γάρ, ὡς πολλάχις ἐλέγομεν, τὴν αὔξησιν xai τὴν μείωσιν ἐπι- 1 ὑφεστάναι Ε΄: ἐφεστάναι C sed cf. Chrysippus Plut. d. comm. not. 418 p. 1081] Ε τὸ μὲν πα- ρῳχημένον τοῦ χρόνου xat τὸ μέλλον oy ὑπάρ- χειν ἀλλ᾽ ὑφεστηχέναι, μόνον δὲ ὑπάρχειν τὸ ἐνεστηχός || εἰ μὴ Canterus in latinis: εἰσὶν A || 2 λέγεται μόνον (opp. ὄντως ὑπάρχει) coni. Usener || 4 omisit Stobaeus nonnulla || 7 ἀφ᾽ ἡλίου A: corr. Meineke || 9 τὴν περὶ γῆν ἀέρα κατεψυγμένην À: correxi ex Diog. VII 151 χειμῶνα μὲν εἶναί φασι τὸν ὑπὲρ γῆς [cf. Aet. ΠῚ 8 1] ἀέρα κατεψυγμένον: Heeren ἣ τῷ περὶ γῆν ἀέρι κατεψυγμένην quod parum distat a priore definitione 13 fr. 21 bis excerptum est: primum c. 17 post fr. 28 tum c. 207 inde ab initio usque ad ἀνάλυσιν v. 17. ceterum cf. Prol. p. 73sq. αι vi || additur Ποσειδευνίου in mrg. || 14 et 15 τὰ addidi || 15 ἀπέσωσαν A c. 20: ἐπέ- γνώσαν c.17: correxi. intelleguntur Stoici cf. v.25. ἀπέγνω ὡσὰν Usener. ἀπέγνωσεν Heeren || I7 δὲ δι ὅλων Meineke || post λεγομένων om. δὲ C || 20 τὴν δὲ A : corr. Heeren || πρόϑεσιν ante Heerenium || 21 χαϑάπερ — συμβαίνειν post ἀφαίρεσιν ponam || xal συμβαίνειν ἐπὶ τῶν ἰδέως A : corr. Heeren || 23 τὰ del. Heeren |. 24 ὡς addidit Heeren || 24 ἐπιδεγομένων F : δε- χομένων Ο || 25 φασὶ A cf. ad v. 15. δύο piv εἶναί φησι sine causa Heeren || 26 «t post δὲ addidit Heeren || 27 τοῦ ποιητοῦ τὸ γὰρ A: correxit Canterus || λέγομεν A: corr. Meineke ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 27. 28 463 δέχεσθαι" μὴ εἶναι δὲ ταὐτὸν τό τε ποιὸν ἰδίως xal τὴν οὐσίαν [5] ἐξ ἧς ἔστι τοῦτο, μὴ μέντοι γε μηδ᾽ ἕτερον, ἀλλὰ μόνον οὐ ταὐτόν διὰ τὸ xal μέρος εἶναι τῆς οὐσίας xal τὸν αὐτὸν ἐπέχειν τόπον, τὰ δ᾽ ἕτερα τινῶν λεγόμενα Osiv xal τόπῳ χεχωρίσϑαι xal μηδ᾽ ἐν μέρει ϑεωρεῖσϑαι. Τὸ δὲ μὴ εἶναι ταὐτὸ τό τε χατὰ τὸ ἰδίως ποιὸν χαὶ τὸ χατὰ τὴν οὐσίαν, δῆλον εἶναί φησιν 6 Μνήσαρχος" ἀναγχαῖον γὰρ τοῖς αὐτοῖς ταὐτὰ συμβεβηχέναι. εἰ γάρ τις πλάσας ἵππον λόγου χάριν συνϑλάσειεν, ἔπειτα χύνα ποιήσειεν, εὐλόγως ἂν ἡμᾶς ἰδόντας εἰπεῖν, ὅτι τοῦτ᾽ οὐχ ἦν πάλαι, νῦν δ᾽ ἐστίν" ὥσϑ᾽ ἕτερον εἶναι τὸ ἐπὶ τοῦ ποιοῦ λεγόμενον τό τε [xai] ἐπὶ τῆς οὐσίας. χαϑόλου νομίζειν τοὺς αὐτοὺς ἡμᾶς εἶναι ταῖς οὐσίαις ἀπίϑανον εἶναι φαίνεται" πολλάχις γὰρ συμβαίνει τὴν μὲν οὐσίαν ὑπάρχειν πρὸ τῆς γενέσεως εἰ τύχοι τῆς Σωχράτους, τὸν δὲ Xw- χράτην μηδέπω ὑπάρχειν. xal μετὰ τὴν τοῦ Σωχράτοηυς ἀναίρεσιν ὑπομένειν μὲν τὴν οὐσίαν, αὐτὸν δὲ μηχέτ᾽ εἶναι. 28 Stob. ec. I 17 p. 314—378H. Χρύσιππος δὲ τοιοῦτόν τι διεβεβαιοῦτο" slvat τὸ ὃν πνεῦμα χινοῦν ἑαυτὸ πρὸς ξαυτὸ xal ἐξ αὐτοῦ, ἢ πνεῦμα ξαυτὸ χινοῦν πρόσω xal ὀπίσω" πνεῦμα δὲ εἴληπται διὰ τὸ λέγεσθαι αὐτὸ ἀέρα εἶναι χινούμενον" ἀνάλογον δὲ γίνεσϑαι χἀπὶ τοῦ αἰϑέρος, ὥστε xal εἰς χοινὸν λόγον πεσεῖν αὐτά. ἢ τοιαύτη δὲ χίνησις χατὰ μόνους γίνεται τοὺς νομίζοντας τὴν οὐσίαν πᾶσαν μεταβολὴν ἐπιδέχεσϑαι χαὶ σύγχυσιν xal σύστασιν χαὶ σύμμιξιν xal σύμφυσιν xai τὰ τούτοις παραπλήσια. διαφέρειν γὰρ ἀρέσχει τοῖς ἀπὸ τῆς Στωιχῇῆς αἱρέσεως παράϑεσιν μῖξιν χρᾶσιν σύγχυσιν: παράϑεσιν μὲν γὰρ εἶναι σωμάτων συναφὴν χατὰ τὰς ἐπιφανείας, ὡς ἐπὶ τῶν σωρῶν ὁρῶμεν. ἐν οἷς πυροί τε xal χριϑαὶ xal φαχοὶ xal εἴ τινα τούτοις ἄλλα παραπλήσια περιέχεται, xal τῶν ἐπὶ τῶν αἰγιαλῶν ψήφων χαὶ ἄμμων" μῖξιν δ᾽ εἶναι δύο ἢ xal πλειόνων σωμάτων ἀντιπαρέχτασιν δι᾽ ὅλων, ὑπομενουσῶν τῶν συμφυῶν περὶ αὐτὰ ποιοτήτων, ὡς ἐπὶ τοῦ πυρὸς ἔχει καὶ τοῦ πεπυραχτω- μένου σιδήρου" ἐπὶ τούτων γὰρ (OU) ὅλων γίνεσθαι τῶν σωμάτων τὴν ἀντι- παρέχτασιν. ὁμοίως δὲ χἀπὶ τῶν ἐν ἡμῖν ψυχῶν ἔχει" OU ὅλων γὰρ τῶν σω- μάτων ἡμῶν ἀντιπαρεχτείνουσιν: ἀρέσχει γὰρ αὐτοῖς σῶμα διὰ σώματος ἀντι- παρήχειν. χρᾶσιν δ᾽ εἶναι λέγουσι δύο T, xal πλειόνων σωμάτων ὑγρῶν δι᾿ ὅλων ἀντιπαρέχτασιν τῶν περὶ αὐτὰ ποιοτήτων ὑπομενουσῶν. (xal) τὴν μὲν μῖξιν xal ἐπὶ ξηρῶν γώνεσθαι σωμάτων, οἷον πυρὸς xal σιδήρου ψυχῆς τε xal τοῦ περι- ἔχοντος αὐτὴν σώματος, τὴν δὲ χρᾶσιν ἐπὶ μόνων φασὶ γίνεσϑαι τῶν ὑγρῶν" 1 εἶναί τε A: correxi || ὃ delevit Heeren || 9 τὴν οὐσίαν A: corr, cod. Vat. || 4 τόπων F || 6 ταῦτα ante Heerenium || 9 τὸ δὲ xal A: corr. Heeren qui post χαϑόλου addit οὖν || 12 τὴν τῆς A: correxi 13 de hoc fr. dixi Prol. p. 135qq. t it v1 |, 16 κἀπὶ τοῦ scripsi cf. v. 27: χάἄάπειτα A || 19 γύσιν A: corr. Heeren || 22 σιρῶν coni. Meineke, sed cf. Philo de confus,. lingu. 57 p. 433 M. μῖξις piv οὖν σωμάτων διαφερόντων ἐστὶν οὐχ ἐν χύσμῳ παράϑεσις. ὥσπερ dv εἴ τις σωρὸν ποιήσει χριϑὰς χαὶ πυροὺς καὶ ὁρό- Boo; καὶ ἄλλα τὰ [Ll ἄλλ᾽ ἄττα] εἴδη τῶν σπαρτῶν εἰς ταὐτὸν εἰσενεγχών || 26 δι’ ὅλων ex v. 24. 27. 29 Meineke: ὅλον C: ὅλου F || 27 ἔχειν probabiliter Usener || 30 xal addidit Meineke, οὖν post μὲν Heeren -- 0 20 25 464 ARH DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 28, 29 συνεχφαίνεσθϑαι γὰρ ix τῆς χράσεως τὴν ἑχάστου τῶν συγχραϑέντων ὑγρῶν ποιό- τητα οἷον οἴνου μέλιτος ὕδατος ὄξους τῶν παραπλησίων. ὅτι δ᾽ ἐπὶ τοιούτων χράσεων διαμένουσιν αἵ ποιότητες τῶν συγχραϑέντων, πρόδηλον ἐχ τοῦ πολλάχις ἐξ ἐπιμηχανήσεως ἀποχωρίζεσϑαι ταῦτα ἀπ᾿ ἀλλήλων. ἐὰν γοῦν σπόγγον ἠλαιω- s μένον χαϑῇ τις εἰς οἶνον ὕδατι χεχραμένον, ἀποχωρίσει τὸ ὕδωρ τοῦ οἴνου dva- δραμόντος τοῦ ὕδατος εἰς τὸν σπόγγον. τὴν δὲ σύγχυσιν δύο (ἢ) xal πλειόνων ποιοτήτων περὶ τὰ σώματα μεταβολὴν εἰς ἑτέρας διαφερούσης τούτων ποιότητος γένεσιν, ὡς ἐπὶ τῆς συνθέσεως ἔχει τῶν μύρων xal τῶν ἰατρικῶν φαρμάχων. Euseb. P. E. XV 1Ὁ 1--9 29 Ὁποίαν δόξαν ἐπάγονται οἱ Στωιχοὶ περὶ τοῦ ϑεοῦ xal περὶ συστάσεως τοῦ παντὸς ἀπὸ 10 τῶν ᾿Αρείου Διδύμου. Ὅλον δὲ τὸν χόσμον σὺν τοῖς ξαυτοῦ μέρεσι προσαγορεύουσι Üsóv* τοῦτον ev , , , - EU , * δὲ ἕνα μόνον slvat φασι xal πεπερασμένον xal ζίῥον xai ἀΐδιον xal ϑεόν. ἐν γὰρ τούτῳ πάντα περιέχεσθαι τὰ σώματα, χενὸν δὲ μηδὲν ὑπάρχειν ἐν αὐτῷ. τὸ γὰρ M ix πάσης τῆς οὐσίας ποιὸν προσαγορεύεσθαι (χόσμον xal) τὸ χατὰ τὴν διαχό- 3 συησιν τὴν τοιαύτην διάταξιν ἔχον. διὸ χατὰ μὲν τὴν προτέραν ἀπόδοσιν ἀίδιον τὸν χόσμον εἶναί φασι, χατὰ δὲ τὴν διαχόσμησιν γενητὸν xal μεταβλητὸν χατὰ 9 περιόδους ἀπείρους γεγονυίας τε xai ἐσομένας. χαὶ τὸ μὲν ἐχ τῆς πάσης οὐσίας ποιὸν xócpov ἀΐδιον slvat xai ϑεόν" λέγεσθαι δὲ χύσμον (xal) σύστημα ἐξ οὐ- ρανοῦ xal ἀέρος xal γῆς xal ϑαλάττης καὶ τῶν ἐν αὐτοῖς φύσεων" λέγεσθαι δὲ 30 χόσμον xal τὸ οἰχητήριον ϑεῶν xal ἀνθρώπων (ἢ τὸν ix ϑεῶν xal ἀνθρώπων) 4 χαὶ τῶν ἕνεχα τούτων γενομένων συνεστῶτα. ὃν γὰρ τρόπον πόλις λέγεται διχῶς τό τε οἰχητήριον χαὶ τὸ ἐχ τῶν ἐνοιχούντων σὺν τοῖς πολίταις σύστημα, οὕτω xal 6 χόσμος οἱονεὶ πόλις ἐστὶν ix ϑεῶν xai ἀνθρώπων συνεστῶσα, τῶν Ὁ μὲν ϑεῶν τὴν ἡγεμονίαν ἐχόντων, τῶν δ᾽ ἀνθρώπων ὑποτεταγμένων. χοϊνωνίαν 5 δ᾽ ὑπάρχειν πρὸς ἀλλήλους διὰ τὸ λόγου μετέχειν, ὅς ἐστι φύσει νόμος" τὰ δ᾽ ἄλλα πάντα γεγονέναι τούτων ἕνεχα. οἷς ἀχολούϑως νομιστέον προνοεῖν τῶν dv- ϑρώπων τὸν τὰ ὅλα διοιχοῦντα ϑεόν, εὐεργετιχὸν ὄντα x«l χρηστὸν xal φιλᾶν- 6 ϑρωπὸν δίχαιόν τε xal πάσας ἔχοντα τὰς ἀρετάς. 1 τῶν χράσεων cod. Vatic, secutus Mei- neke || 4 οὖν A: corr. Meineke || ἐλαιούμε- vov À: corr. Meineke. cf. Philo 1. c. σπόγγῳ γὰρ ἐλαιωμένῳ [Ll ἠλαιωμένῳ] τὸ piv ὕδωρ ἀναλαμβάνεσθαι, τὸν δὲ οἶνον ὑπολείπεσθαι || 6 ἢ ex p. 463, 29 add. Meineke || 7 ἑτέρας C: ἑτέραν F || 8 φαρμάχων: accuratius Philo l c. ὡς ἐπὶ τῆς dw ἰατριχῇ τετραφαρμάχου συντέτευχε 9 titulum capitis praefixi ex capitum in- dice Eusebiano. de forma cf. Prol. p. 7854. 1 i0 1v. quod in Eus. XV 14 praecedit caput περὶ τῆς τῶν Στωιχῶν φιλοσοφίας ὅπως τε διὸ δὴ χαί Ζεὺς λέγεται 6 ὁ Δήνων τὸν περὶ ἀρχῶν ἀπεδίδου λόγον, ἀπὸ τοῦ ζ΄ περὶ φιλοσοφίας Δριστοχλέους Ario Didymo adscribit Wyttenbach lexic. Plutarch. 11 354. sed obstat indicis accurata adnota- tio || 14 zai addidit Heine coll. Diog. VII 137. 138. praefixi χόσμον || 18 xal ante 75- στημὰ add. Heine. cf. Diog. l. c. et Diodorus ap. Achill. p. 129 8 [Prol. p. 20] ᾿ 20 quae homoeoteleuto interciderant ex ὃ 4 con- latis Diogenis et Diodori locis citatis [Prol. p. 20, n. 2. 3] restitui cf. fr. 31 || 21 συνεστῶτα libri, quod editorum inscitia vulgo omittitur ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 29. 80. 31 465 χόσμος, ἐπειδὴ τοῦ ζῆν αἴτιος ἡμῖν ἐστι. xal! ὅσον δὲ εἰρομένῳ λόγῳ πάντα διοιχεῖ ἀπαραβάτως ἐξ ἀιδίου, προσονομάζεσϑαι εἱμαρμένην» ᾿Αδράστειαν δέ, ὅτι οὐδὲν ἔστιν αὐτὸν ἀποδιδράσχειν᾽ πρόνοιαν δ᾽, ὅτι πρὸς τὸ χρήσιμον οἰχονομεῖ ἕχαστα. ἩἩγεμονιχὸν δὲ τοῦ χύσμου Κλεάνϑει μὲν ἤρεσε τὸν ἥλιον εἶναι διὰ τὸ μέγιστον τῶν ἄστρων ὑπάρχειν χαὶ πλεῖστα συμβάλλεσϑαι πρὸς τὴν τῶν ὅλων διοίχησιν, ἡμέραν xal ἐνιαυτὸν ποιοῦντα x«l τὰς ἄλλας ὥρας. τισὶ δὲ τῶν ἀπὸ τῆς αἱρέσεως ἔδοξε γὴν τὸ ἡγεμονιχὸν εἶναι τοῦ χόσμου. Χρυσίππῳ δὲ τὸν αἰϑέρα τὸν χαϑαρώτατον xal εἱλιχρινέστατον ἅτε πάντων εὐχινητότατον ὄντα xai τὴν ὅλην περιάγοντα τοῦ χύσμου φοράν. Ταῦτα μὲν οὖν ἀπὸ τῆς Ἐπιτομῆς Δρείου Διδύμου προχείσϑω. 30 Stob. ecl. I 1(2] 36 p. 48H. Χρυσίππου. Ζεὺς μὲν οὖν φαίνεται ὠνομάσϑαι ἀπὸ τοῦ πᾶσι δεδωχέναι τὸ ζῆν: Δία δὲ αὐτὸν λέγουσιν, ὅτι πάντων ἐστὶν αἴτιος xal δι᾽ αὐτὸν πάντα. 91 Stob. ecl. I 21 5 p. 444—448H. Κόσμον δ᾽ εἶναί φησιν 6 Χρύσιππος σύστημα ἐξ οὐρανοῦ xal γῆς xal τῶν ἐν τούτοις φύσεων ἢ τὸ ἐχ ϑεῶν xal ἀνθρώπων σύστημα xal ix τῶν ἕνεχα τούτων γεγονότων. λέγεται δ᾽ ἑτέρως χόσμος 6 Üsóc, xal ὃν ἢ διαχόσμησις γίνεται xal τελειοῦται" τοῦ δὲ χατὰ τὴν διαχόσμησιν λεγομένου χόσμου τὸ μὲν εἶναι περιφερόμενον περὶ τὸ μέσον, τὸ δ᾽ ὑπομένον" περιφερόμενον μὲν τὸν αἰϑέρα, ὑπομένον δὲ τὴν γῆν καὶ τὰ ἐπ᾽ αὐτῆς ὑγρὰ xal τὸν ἀέρα. τὸ γὰρ τῆς πάσης οὐσίας πυχνότατον ὑπέρεισμα πάντων εἶναι χατὰ φύσιν, ὅνπερ τρόπον ἐν ζῴῳ τὰ ὀστέα. τοῦτο δὲ χαλεῖσϑαι γῆν. περὶ δὲ ταύτην τὸ ὕδωρ περιχεχύσϑαι σφαιριχῶς, ὁμαλωτέραν τὴν ἰσχὺν διειληχός. τῆς γὰρ γῆς ἐξοχάς τινας ἐχούσης ἀνωμάλους διὰ τοῦ ὕδατος ἐς ὕψος ἀνηχούσας, ταύτας μὲν νήσους χαλεῖσϑαι, τούτων δὲ τὰς ἐπὶ πλεῖον διηχούσας ἠπείρους προσηγορεῦσϑαι ὑπ᾽ ἀγνοίας τοῦ περιέχεσθαι xal ταύτας πελάγεσι μεγάλοις. ἀπὸ δὲ τοῦ ὕδατος τὸν ἀέρα ἐξῆφϑαι χαϑάπερ ἐξα- 3 οὐδ᾽ ἔστιν ΟΕ || 7 τισὶ xz). mirum est Posidonii sententiam (Laert. VII 139) non 14 haec Chrysippi opinio conferenda est cum generaliore Stoicorum (fr. 29) ex Po- recenseri. sed fortasse γῆν v. B errore pro οὐρανόν positum τῶν ἀπὸ τῆς αἱρέσεως notandum, quia ex Stoicorum sectae ube- riore disputatione ea excerpta esse inde probatur ef. p. 458, 12. alioqui τῆς Στωιχῆς αἱρέσεως vel τῆς τούτων αἱρέσειως dicendum erat. 12 hue rettuli propter affinitatem cum fr. 29 p. 464,28 cf. Prol. p. 74 v Diels, Doxographi graeci. sidonio repetenda. ceterum simillimum est [Arist.] de mund. c. 2 cf. Prol. p. 77. de forma ef. p. 73sq. 1 11 1v x || 16 δ᾽ ἕτερος F : δεύτερος Ο: correxi cf. [Arist.] d. mund. 2 p. 3991510 || 18 μὲν τὸν Canter: xal τὸν A || 22 τὴν χύσιν Usener, num τὴν φύσιν ἢ || 23 ταῦτας δὲ νήσους A: corr. Meineke. τὰς μὲν---τούτων, τὰς δὲ Usener 80 1 1 8 10 9 20 25 Lu Hu 20 2 - 466 ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 31. 32 τμισϑέντα xal περιχεχύσϑαι σφαιριχῶς, ix δὲ τούτου τὸν αἰϑέρα ἀραιότατον ὄντα xal εἰλιχρινέστατον. τὸν μὲν οὖν χατὰ τὴν διαχόσμησιν λεγόμενον χόσμον εἰς ταύτας διαχεχρίσϑαι τὰς φύσεις, τὸ δὲ περιφερόμενον αὐτῷ ἐγχυχλίως αἰϑέρα εἶναι, ἐν ᾧ τὰ ἄστρα χαϑίδρυται τά τε ἀπλανῇ xal τὰ πλανώμενα, ϑεῖα τὴν φύσιν ὄντα χαὶ ἔμψυχα χαὶ διοιχούμενα χατὰ τὴν πρόνοιαν. τῶν μὲν οὖν ἀπλα- νῶν ἄστρων ἀχατάληπτον εἶναι τὸ πλῆϑος, τὰ δὲ πλανώμενα ἑπτὰ τὸν ἀριϑμὸν εἶναι" πάντα δὲ τὰ πλανώμενα ταπεινότερα τῶν ἀπλανῶν. τετάχϑαι δὲ τὰ μὲν ἀπλανῇ ἐπὶ μιᾶς ἐπιφανείας, ὡς xal ὁρᾶται" τὰ δὲ πλανώμενα ἐπ᾽ ἄλλης xal ἄλλης σφαίρας" περιέχεσϑαι δὲ πάσας τὰς τῶν πλανωμένων ὑπὸ τῆς τῶν ἀπλανῶν σφαίρας. τῶν δὲ πλανωμένων ὑψηλοτάτην εἶναι μετὰ τὴν (τῶν) ἀπλανῶν τὴν τοῦ Κρόνου, μετὰ δὲ ταύτην τὴν τοῦ Διός, εἶτα τὴν τοῦ Ἄρεος, ἐφεξῆς δὲ τὴν τοῦ Ἑρμοῦ, xai μετ᾽ αὐτὴν τὴν τῆς ᾿Αφροδίτης, εἶτα τὴν τοῦ ἡλίου, ἐπὶ πᾶσι δὲ τὴν τῆς σελήνης πλησιάζουσαν τῷ ἀέρι. διὸ χαὶ ἀερωδεστέραν φαίνεσθαι xai μάλιστα διατείνειν τὴν ἀπ᾽ αὐτῆς δύναμιν εἰς τὰ περίγεια. ὑπὸ δὲ τὴν σελήνην τὴν τοῦ T ὑπ᾽ αὐτοῦ φερομένου ἀέρος, εἶτα τὴν (100) ὕδατος, τελευταίαν δὲ τὴν τῆς γῆς περὶ τὸ μέσον σημεῖον τοῦ χόσμου χειμένης, ὃ δὴ τοῦ παντός ἐστι χάτω, ἄνω δὲ τὸ ἀπ᾽ αὐτοῦ εἰς τὸ χύχλῳ πάντῃ. 92 Stob. ecl. I 24 p. 518. 520H. Ἄστρον δὲ εἶναί φησιν ὃ Ποσειδώνιος σῶμα ϑεῖον ἐξ αἰϑέρος συνεστηχός, λαμπρὸν χαὶ πυρῶδες, οὐδέποτε στάσιν ἔχον, ἀλλ᾽ αἰεὶ φερόμενον ἐγχυχλίως " ἰδίως δὲ τὸν ἥλιον χαὶ τὴν σελήνην ἄστρα λέγεσθαι" διαφέρειν δὲ ἀστέρα ἄστρου" εἰ μὲν γάρ τίς ἐστιν ἀστήρ, καὶ ἄστρον ὀνομασϑήσεται δεόντως, οὐ μὴν ἀνάπαλιν. ᾿Ανατολὴν δ᾽ εἶναί φησιν ὁ Χρύσιππος ἐν ταῖς Φυσιχαῖς τέχναις ὑπεροχὴν ἄστρου ὑπὲρ γῆς, δύσιν δὲ χρύψιν ἄστρου ὑπὸ γῆν. γίνεσϑαι δ᾽ ἅμα τῶν αὐτῶν ἀνατολὴν xal δύσιν πρὸς ἄλλους τε xal ἄλλους. ἐπιτολὴν δ᾽ ἄστρου ἅμα ἡλίῳ ἀνατολήν, δύσιν δὲ τὴν ἅμα ἡλίῳ δύσιν. διχῶς γὰρ λέγεσϑαι δύσιν" τὴν μὲν χατὰ τὴν ἀνατολὴν, τὴν δὲ χατὰ τὴν ἐπιτολήν. χυνὸς δ᾽ ἐπιτολὴν ἅμα ἡλίῳ χυνὸς ἀνατολήν, δύσιν δὲ χυνὸς ἅμα ἡλίῳ χυνὸς ἀπόχρυψιν ὑπὸ γῆν. τὸν δ᾽ ὅμοιον λόγον εἶναι χαὶ ἐπὶ τῆς πλειάδος, | σφαιριχῶς post ἐξατμισϑέντα A: transposui, — bebat || 8 ἀπ᾿ ἄλλης A : corr. Heeren || 9 φορᾶς nisi tamen ex p. 465,21 insertum est || óvza — A: correxi || I0 τῶν addidit Meineke || 15 oz xal Meineke: τε χαὶ Α || 3 αὐτοῦ F: αὐτοὺς C: αὐτοῦ φερομένου non intellego. suspicor ἐπὶ corr. Meineke, qui alias ὑπερφερύμενον αὐτοῦ ταὐτοῦ φερομένου ut oppositus sit ὁ περιφερό- scripserat || 4 καϑιδρῦσϑαι Usener || 6 ἀστέρων μενος αἰϑήρ supra p.465, 18 cf. Plut. de A: corr, Meineke || 8 τὰ δὲ πλανώμενα ἑπτὰ τὸν Stoic. repugn. 42 p. 1053 & || τοῦ addidi || ἀριϑμὸν εἶναι πάντα δὲ τὰ πλανώμενα om, FC: — 16 χειμένην A: corr. Heeren accesserunt ex cod. Parisino, sed is perverso 18 de fr. 32 cf. Prol. p. 73sq. τι tv vi. de loco verba olim omissa ante ϑεῖα v.4 incul- —Posidonii definitione οἵ, Prol. p. 19 |, 23 cavit. transposui. violentius. Meineke Pa- δὲ xal xpóbw C: δὲ χρίσιν F || 27 δύσιν risini ordine servato ἑπτὰ τὸν ἀριϑμὸν elvat δὲ χυνὸς sic FK: ἀνατολὴν — χυνὸς om. C | et ταπεινότερα τῶν ἀπλανῶν vices mutare iu- εἰς γῆν A: corr, Meineke ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 32. 33. 84. 461 ᾿Απολλόδωρος ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ ϑεῶν Πυϑαγορείαν slvat τὴν περὶ τοῦ τὸν αὐτὸν εἶναι φωσφόρον τε xal ἕσπερον δόξαν. 33 Stob. ecl. I 25 3 p. 538. 540H. i Δήνων τὸν ἥλιόν φησι xal τὴν σελήνην xai τῶν ἄλλων ἄστρων ἕχαστον εἶναι νοερὸν xal φρόνιμον, πύρινον (δὲ) πυρὸς τεχνιχοῦ. δύο γὰρ γένη πυρός, τὸ μὲν ἄτεχνον xal μεταβάλλον εἰς ἑαυτὸ τὴν τροφήν. τὸ δὲ τεχνιχὸν αὐξητιχόν τε xal τηρητιχόν, οἷον ἐν τοῖς φυτοῖς ἐστι xal ζῴοις, ὃ δὴ φύσις ἐστὶ χαὶ ψυχή" τοιούτου δὴ πυρὸς εἶναι τὴν τῶν ἄστρων οὐσίαν. τὸν δὲ ἥλιον χαὶ τὴν σελήνην δύο φορὰς φέρεσθαι, τὴν μὲν ὑπὸ τοῦ χόσμου dm! ἀνατολῆς ἐπ᾽ ἀνατολήν, τὴν δὲ ἐναντίαν τῷ χόσμῳ, ζῴδιον ix. ζῳδίου μεταβαίνοντας. τὰς δ᾽ ἐχλείψεις τούτων γίγνεσθαι διαφόρως, ἡλίου μὲν περὶ τὰς συνόδους, σελήνης δὲ περὶ τὰς πανσε- λήνους. γίνεσθαι δ᾽ ἐπ᾿ ἀμφοτέρων τὰς ἐχλείψεις xol μείζους xal ἐλάττους. Χρύσιππος τὸν ἥλιον εἶναι τὸ ἀϑροισϑὲν ἔξαμμα νοερὸν ἐκ τοῦ τῆς ϑα- λάσσης ἀναϑυμιάματος, σφαιροειδῆ δὲ εἶναι τῷ σχήματι. Stob. ecl. I 26 34 Z'v«v τὴν σελήνην ἔφησεν ἄστρον νοερὸν xal φρόνιμον, πύρινον δὲ πυρὸς τεχνιχοῦ. KAsdvÜ mc πυροειδῆ τὴν σελήνην, πιλοειδῇ δὲ τῷ σχήματι. Χρύσιππος τὸ αϑροισϑὲν ἔξαμμα μετὰ τὸν ἥλιον νοερὸν ix τοῦ ἀπὸ τῶν ποτίμων ὑδάτων ἀναϑυμιάματος: διὸ xal τούτοις τρέφεσϑαι. σφαιροειδῆ δὲ εἶναι. μῆνα δὲ χαλεῖσϑαι τὴν τοῦ δρόμου αὐτῆς περίοδον. μεὶς δ᾽ ἐστί, φησί, τὸ φαινόμενον τῆς σελήνης πρὸς ἡμᾶς, ἢ σελήνη μέρος ἔχουσα φαινόμενον πρὸς ἡμᾶς. 1 cf. Muelleri FHG I 428 || τὸ περὶ A: corr. Heeren. τὸ delevit Heyne ὃ fr. 89. cf. Prol. p. 73sq. v1 vri || 4 xol ante πύρινον addi iussit Heeren || móptvov πῆρ ὡς τεχνιχοῦ C: πῦρ ὡς τεχνιχοῦ F: corr. Heeren, inserui δὲ ex v. 14, unde si- mul Bakei Posidon. p. 66 dubitatio de πύ- ptvov tollitur || 6 διατηρητιχόν Usemer !| 9 μεταβαίνοντας ζῴδιον insolenter dictum. 'Theon in simili re addit εἰς ut e. g. astr. p. 204 M. εἰς τὰ προηγούμενα τῶν ζῳδίων μεταβαίνει. Vita Pyth. apud Phot. p. 440213 τὸν ἥλιον... μεταβαίνειν ἀπὸ ζῳδίου ἐπὶ ζῴδιον || 10 διαφόρους A: corr. Usener j| ll μείζους A: corr. cod. Aug. || 13 sequitur Εὐριπίδης πῦρ εἶναι τὸν ἥλιον. λέγει γοῦν ἐν Φοινίσσαις ' Tue ϑοαῖς ἵπποισιν εἰλίσσων φλόγα᾽, ἐν δὲ Φαέϑοντι ᾿ϑερμὴ δ᾽ ἄναχτος φλὸξ ὑπερτέλλουσα γῆς". quod fortasse ex Chrysippo transtulerat Arins, ex Ario Stobaeus cf. Prol. p. 76 14 sequitur Zenonis et Cleanthis opinio post Place. II 25 ? Chrysippi post II 25 5, ubi cum Posidonio Stoici plerique comprehen- duntur: μιχτὴν ἐχ πυρὸς xal ἀέρος [elvat τὴν σελήνην] quod ab Ariano fr. 38 ἀΐβογο- pat, cui est huius simillima forma cf. Prol. p. 74 vir || 16 πηλοειδῇ A: corr. Heeren. κχωνοειδῆ, frustra suasit Krische || 19 σελήνην xal μῆνα idem dicit Chrysippus ap. Philo- dem. d. piet. p. 79 G. || 20 an ἔχουσα (x5)? 8908 [τὰ -— 0 15 20 35 ARIL DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 35. 36 Stob. ecl. 1 31 (I. Dam. N 6 p. 153, 90 M.] Χρύσιππος ἔφησε τὴν ὁμίχλην νέφος διαχεχυμένον ἢ ἀέρα πάχος ἔχοντα, δρόσον ὃὲ ἐξ ὁμίχλης καταφερόμενον ὑγρόν, ὑετὸν δὲ φορὰν ὕδατος ἐχ νεφῶν, ὄμβρον δὲ λάβρου ὕδατος xal πολλοῦ ἐχ νεφῶν φοράν, χάλαζαν δὲ ὑετοῦ πεπη- γότος διάϑρυψιν, χιόνα δὲ νέφος πεπηγὸς ἢ νέφους πῆξιν, τὸ δ᾽ ἐπὶ τῆς γῆς 5 πεπηγὸς ὕδωρ χρύσταλλον, πάχνην δὲ δρόσον πεπηγυῖαν. 80 Euseb. P. E. XV 181-- Ὅπως οἱ Στωιχοὶ περὶ τῆς τοῦ παντὸς ἐχπυρώσεως δοξάζουσιν, ᾿Αρέσχει δὲ τοῖς πρεσβυτάτοις τῶν ἀπὸ τῆς αἱρέσεως ταύτης ἐξαιϑεροῦσϑαι 10 πάντα χατὰ περιόδους τινὰς τὰς με- τίστας εἰς πῦρ αἰϑερῶδες ἀναλυομένων πάντων. Καὶ ἑξῆς ἐπάγει" 2 'Ex τούτων δὲ δῆλον, ὅτι Χρύ- 15 σιππος ἐπὶ τῆς οὐσίας οὐ ταύτην παρ- είληφε τὴν σύγχυσιν (ἀδύνατον γάρ), ἀλλὰ τὴν ἀντὶ τῆς μεταβολῆς λεγομένην" οὐ γὰρ ἐπὶ τῆς τοῦ χόσμου χατὰ περι- ὄδους τὰς μεγίστας γινομένης φϑορᾶς 30 χυρίως παραλαμβάνουσι τὴν φϑορὰν oí τὴν εἰς πῦρ ἀνάλυσιν τῶν ὅλων δογμα- τίζοντες, ἣν δὴ καλοῦσιν ἐχπύρωσιν᾽ ἀλλ᾽ ἀντὶ τῆς χατὰ φύσιν μεταβολῆς Ἢ χρῶνται τῇ προσηγορίᾳ τῆς φϑορᾶς. 8 ἀρέσχει γὰρ τοῖς Στωιχοῖς φιλοσόφοις ws τὴν ὅλην οὐσίαν εἰς πῦρ μεταβάλλειν οἷον εἰς σπέρμα. xal πάλιν ἐχ τούτου αὐτὴν ἀποτελεῖσϑαι τὴν διαχόσμησιν, οἷα τὸ πρότερον ἦν. χαὶ τοῦτο τὸ δόγμα 1 de fr. 35 cf. Prol. p. 14 vi. v. Laertius VII 153 || 5 «posta. superscr. o D 6 de lemmate cf. Prol. p. 41', ubi Euse- bium erroris immerito ineusavi. nam prae- stans ille codex C, quem inspexi, f. 947" διδύ- poo margini iuxta c. 18 initium adscriptum habet, titulum ὅπως — δοξάζουσιν ut fieri solet in codd. praefixi || 13 quae Eusebius his verbis Stob. I 20 1 p. 414. 416H. Δήνων: καὶ Κλεάνϑει xal Χρυ- σίππῳ ἀρέσχει τὴν οὐσίαν μεταβάλλειν οἷον εἰς σπέρμα τὸ πῦρ, χαὶ πάλιν ἐχ τούτου τοιαύτην ἀποτελεῖσϑαι τὴν δια- χόσμησιν, ola πρότερον ἦν. praeteriit, suppleri possunt ex fr. 28 || 19 τῆς μεγίστης libri: recepi vulgatam ante Gaisfordium lectionem cf. v. 10 || 28 αὐτὴν: verum servavit Stob. τοιαύτην b 25 Stob. interposuit inter Plac. I 24 3 et II 4 12. de lemmatis forma dixi Prol. p. 74 !. in mrg. (2)ήνωνος xai ἑτέρων et ad p. 469, 7 (Π)α- γναιτίου στωιχοῦ 21 εἰς τὸ πῦρ Heeren male ARH ὈΓΟΥ͂ΜΙ EPITOMES FR. PHYS. 36. 37. 38 469 τῶν ἀπὸ τῆς αἱρέσεως oí πρῶτοι xai πρεσβύτατοι προσήχαντο, Ζ ἥνων τε xal Κλεάνϑης χαὶ Χρύσιππος. τὸν μὲν γὰρ τούτου μαϑητὴν καὶ διάδοχον τῆς σχολῆς Ζήνωνα φασιν ἐπισχεῖν περὶ 5 τῆς ἐχπυρώσεως τῶν ὅλων. Παναίτιος πιϑανωτέραν εἶναι vo- μίζει χαὶ μᾶλλον ἀρέσχουσαν αὑτῷ τὴν ἀιδιότητα τοῦ χόσμου T, τὴν τῶν ὅλων εἰς πῦρ μεταβολήν. 10 31 Euseb. P. E. XV 191—535 Ὅπως δοξάζουσιν οἱ Στωικχοὶ περὶ τῆς παλιγγενεσίας τῶν ὅλων. Ἐπὶ τοσοῦτον δὲ προελϑὼν 6 χοινὸς λόγος xal ($) χοινὴ φύσις μείζων xai πλείων γενομένη τέλος ἀναξηράνασα πάντα χαὶ εἰς ἑαυτὴν ἀναλαβοῦσα ἐν τῇ πάσῃ οὐσίᾳ γίνεται ἐπανελθοῦσα εἰς τὸν πρῶτον ῥηϑέντα λόγον xal εἰς τὴν ἀνά- στασιν ἐχείνην τὴν ποιοῦσαν ἐνιαυτὸν τὸν μέγιστον, xal ὃν ἀπ᾽ αὐτῆς μόνης εἰς vs αὐτὴν πάλιν γίνεται ἣ ἀποχατάστασις. ἐπανελθοῦσα δὲ διὰ τάξιν, ἀφ᾽ οἵας δια- 2 χοσμεῖν ὡσαύτως ἤρξατο, χατὰ λόγον πάλιν τὴν αὐτὴν διεξαγωγὴν ποιεῖται τῶν τοιούτων περιόδων ἐξ ἀιδίου γινομένων ἀχαταπαύστως. οὔτε γὰρ τῆς οὐσίας ἀρχὴν χανάπαυσιν οἷόν τε γίνεσϑαι οὔτε τοῦ διοιχοῦντος αὐτήν. οὐσίαν τε γὰρ τοῖς 3 γινομένοις ὑφεστάναι δεῖ, πεφυχυῖαν ἀναδέχεσθαι τὰς μεταβολὰς πάσας, xal τὸ so δημιουργῆσαν ἐξ αὐτῆς. ola γὰρ ἐφ᾽ ἡμῶν τίς ἐστι φύσις δημιουργοῦσα τοιούτου τινὸς xat' ἀνάγχην ὄντος xal ἐν τῷ χόσμῳ ἀγενήτου *. γενέσεως γὰρ ἀρχὴν οὐχ οἷόν τε εἶναι ἐπὶ τῆς φύσεως ταύτης. ὃν τρόπον δ᾽ ἀγένητός ἐστι, xal ἀναι- ρεϑῆναι ἀδύνατόν ἐστιν αὐτὴν οὔτε αὐτῆς ἐξ αὑτῆς οὔτε ἔξωϑέν τινος ἀναιρή- Govtog αὐτήν. 25 38 Stob. 1 17 p. 310. 372 H. Ζήνωνα δὲ οὕτως ἀποφαίνεσθαι διαρρήδην: τοιαύτην δὲ δεήσει εἶναι ἐν περιόδῳ τὴν τοῦ ὅλου διακόσμησιν ix τῆς οὐσίας" ὅταν ix πυρὸς τροπὴ εἰς ὕδωρ 7 εἶναί φησι coni. Lynden, ἐμφανίζει Use- — ctus || 19 αὐτὰ vulgo: correxi cf. v. 20 τὸ ner || I1 fr. 37 cum priore arte cohaeret || ὅπως --- ὅλων praefixi cf. ad 468,6 | 12 3j addidi | 14 post γίνεται excidisse aliquid suspicatus est Lipsius. sed cf. Zeller III 1,1405 || 14 κατάστασιν dubitanter coni. Zeller || 16 ἐπανελθεῖν CFG: deest locus in B || 18 τῆς αἰτίας ἀργὴν xal πᾶσιν B: τῆς ἀργῆς αἰτίαν xai πᾶσιν C et ceteri ut videtur: eorrexi insequentis enuntiati sententia du- δημιουργῆσαν ἐξ αὐτῆς || 21 δημιουργῆσον Usener || 22 nisi plura interciderunt, scriben- dum videtur ἀγενήτου χἂν τῷ χόσμῳ ἐνδέοι 26 de fr. 98 ef. Prol. p. 78 βη. mn vi || ζήνωνα.---ἀποφαίνεσϑαι F : Zif jov — ἀποφαίνεται C || 27 ante τὴν addiderim τινὶ || τροπῇ A: unde τραπῇ (deleto γένηται) coniecit Meineke coll. Laert. VII 142 γίνεσθαι δὲ τὸν χύσμον, ὅταν ἐκ πυρὸς ἡ οὐσία τραπῇ δι᾽ ἀέρος εἰς ὑγρόν, 410 ARI DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 35, 39 δι᾿ ἀέρος γένηται, τὸ μέν τι ὑφίστασϑαι xal γῆν συνίστασϑαι, [xal] ix τοῦ λοιποῦ δὲ τὸ μὲν διαμένειν ὕδωρ, ix δὲ τοῦ ἀτμιζομένου ἀέρα Ἰίνεσϑαι, ἔχ τινος δὲ τοῦ ἀέρος πῦρ ἐξάπτειν" τὴν δὲ μῖξιν (xal) χρᾶσιν γίνεσϑαι τῇ εἰς ἄλληλα τῶν στοιχείων μεταβολῇ σώματος ὅλου δι᾽ ὅλου τινὸς ἑτέρου διερχομένου. Κλεάνϑης δὲ οὕτω πώς φησιν’ ἐχφλογισϑέντος τοῦ παντὸς συνίζειν τὸ μέσον αὐτοῦ πρῶτον, εἶτα τὰ ἐχόμενα ἀποσβέννυσθαι δι᾿ ὅλου. τοῦ δὲ παντὸς ἐξυγρανϑέντος τὸ ἔσχατον τοῦ πυρὸς ἀντιτυπήσαντος αὐτῷ τοῦ μέσου τρέπεσϑαι πάλιν εἰς τοὐναντίον, slÜ' οὕτω τρεπόμενον ἄνω φησὶν αὔξεσθαι xal ἄρχεσθαι διαχοσμεῖν τὸ ὅλον χαὶ τοιαύτην περίοδον αἰεὶ χαὶ διαχόσμησιν ποιουμένου τὸν 1 ἐν τῇ τῶν ὅλων οὐσίᾳ τόνον μὴ παύεσϑαι. ὥσπερ γὰρ Évóg τινος τὰ μέρη πάντα φύεται ἐχ σπερμάτων ἐν τοῖς χαϑήχουσι χρόνοις, οὕτω xal τοῦ ὅλου τὰ μέρη, dw xal τὰ ζῷα xal τὰ φυτὰ ὄντα τυγχάνει, ἐν τοῖς χαϑήχουσι χρόνοις φύεται. χαὶ ὥσπερ τινὲς λόγοι τῶν μερῶν εἰς σπέρμα συνιόντες μίγνυνται χαὶ αὖϑις διαχρίνονται γενομένων τῶν μερῶν, οὕτως ἐξ ἑνός τε πάντα γίνεσϑαι xal 1 ἐχ πάντων [εἰς] ἕν συγχρίνεσθϑαι ὁδῷ xal συμφώνως διεξιούσης τῆς περιόδου. Euseb, P. E. XV 20 1—7 Ὅπως οἱ αὐτοὶ περὶ oy; δοξάζουσιν. Τὸ δὲ σπέρμα φησὶν ὁ Δήνων εἶναι. ὃ μεϑίησιν ἄνϑρωπος, πνεῦμα μεϑ᾽ ὑγροῦ, ψυχῆς μέρος xal ἀπόσπασμα xal τοῦ σπέρματος τοῦ τῶν προγόνων χέ- ρασμα xal μῖγμα τῶν τῆς ψυχῆς μερῶν συνεληλυϑός" ἔχον γὰρ τοὺς λόγους τῷ x ὅλῳ τοὺς αὐτοὺς τοῦτο, ὅταν ἀφεϑῇ εἰς τὴν μήτραν, συλληφϑὲν ὑπ᾽ ἄλλου πνεύματος, μέρος ψυχῆς τῆς τοῦ ϑήλεος xal συμφυὲς γενόμενον. χρυφϑέν τε φύει χινούμενον xal ἀναρριπιζόμενον ὑπ᾽ ἐχείνου, προσλαμβάνον del [εἰς] τὸ ὑγρὸν χαὶ αὐξόμενον ἐξ αὐτοῦ. Καὶ μετὰ βραχέα ἐπιλέγει" Περὶ δὲ ψυχῆς Κλεάνθης μὲν τὰ Ζήνωνος δόγματα παρατιϑέμενος πρὸς εἶτα τὸ παχυμερὲς αὐτοῦ συστὰν ἀποτελεσϑῇ γῆ. τὸ δὲ λεπτομερὲς ἐξαραιωϑῇ [sic BF] χαὶ τοῦτ᾽ ἐπὶ πλέον λεπτυνϑὲν πῦρ ἀπογεννήσῃ, εἶτα κατὰ μῖξιν ἐχ τούτων φυτά τε xal ζᾷα xal τὰ ἄλλα γένη || 1 xai delevit Heeren || 2 λεπτυνθϑέντα δὲ τὸν ἀέρα ci. Usener || ὃ ἐξάττειν Meineke. an ἐξάπτεσθαι cf. p. 425,28? || xal addidi || 7 ἐξυγρανϑέντος cf. 'Theoph. de lap. 10 || 8 τρε- πόμενον C: τρεπομένου F || 9 τοσαύτην A : corr. Meineke || τοῦ --- τόνου A: corr. Meineke. de tenore Cleanthis cf. Zeller III 1, 137? et 108* || 14 γεινομένων Εἰ: γινομένων C: γε- νομένων Meineke || tv; tt A: corr. Hee- ren || 15 εἰς inclusit Meineke cf. Heraclit, ap. [Arist.] d. mund. 5 p. 396519 16 addidi titulum ex indice capitum. con- tinuatur fr. 37. excerpsit ex Eus. Theo- doret. gr. affect, cur. V 25 [cf. Prol. p. 47 11. Zíwov δὲ ὁ Κιτιεὺς ὁ τῆςδε τῆς αἱρέσεως ἡγησάμενος τοιάδε περὶ ψυχῆς δοξάζειν τοὺς οἰκείους ἐδίδαξε φοιτητάς" ᾿ τὸν γάρ τοι ἀνϑρώ- πίνον ϑορὸν ὑγρὸν ὄντα xal μετέχοντα πνεὺ- ματος τῆς ψυχῆς ἔφησεν εἶναι μέρος τε xai ἀπόσπασμα xal τοῦ τῶν προγόνων σπέρματος χέρασμά τε χαὶ μῖγμα ἐξ ἁπάντων τῶν τῆς ψυχῆς μορίων συναϑροισϑέν.᾽ cf. Herm. Trism. fr. ap. Stob. ecl. I p. 740 H. p. 203, 22 M. | 19 συνεληλυϑότος CFG || 21 χρυφϑέν CDFG: χρυφέν vulgo: conicio χερασϑέν τε φύει cf. Laert. VII 159 Ast. V 18 83, χρύφα ἐπισχύει Usener || 22 εἰς delevi || 23 αὐξόμενον CFG: αὐξάνον vulgo ἑαυτοῦ vulgo: correxi ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 39. 411 σύγχρισιν τὴν πρὸς τοὺς ἄλλους φυσιχούς φησιν, ὅτι Ζήνων τὴν ψυχὴν λέγει αἰσϑητιχὴν ἀναϑυμίασιν, χαϑάπερ Ἡράχλειτος. βουλόμενος γὰρ ἐμφανίσαι, ὅτι aí ψυχαὶ ἀναϑυμιώμεναι νοεραὶ ἀεὶ γίνονται, εἴχασεν αὐτὰς τοῖς ποταμοῖς λέγων οὕτως ᾿ ποταμοῖσι τοῖσιν αὐτοῖσιν ἐμβαίνουσιν ἕτερα xal ἕτερα ὕδατα ἐπιρρεῖ’ xal 4 ψυχαὶ δὲ ἀπὸ τῶν ὑγρῶν ἀναϑυμιῶνται: ἀναθυμίασιν μὲν οὖν ὁμοίως τῷ ὃ Ἡραχλείτῳ τὴν ψυχὴν ἀποφαίνει “ νων, αἰσϑητιχὴν δὲ αὐτὴν εἶναι διὰ τοῦτο λέγει, ὅτι τυποῦσϑαί τε δύναται [τὸ μέγεϑος] τὸ μέρος τὸ ἡγούμενον αὐτῆς ἀπὸ τῶν ὄντων χαὶ ὑπαρχόντων διὰ τῶν αἰσϑητηρίων χαὶ παραδέχεσϑαι τὰς τυπώσεις. ταῦτα γὰρ ἴδια ψυχῆς ἐστι: 9 Καὶ μεϑ᾽ ἕτερα" 4 Εἶναι δὲ ψυχὴν ἐν τῷ ὅλῳ φασίν, ὃ χαλοῦσιν αἰϑέρα xal ἀέρα xóxh ὑπερὶ τὴν γῆν xai ϑάλασσαν xal ix τούτων ἀναϑυμιάσεις" τὰς δὲ λοιπὰς ψυχὰς προσ- πεφυχέναι ταύτῃ, ὅσαι τε ἐν ζῴοις εἰσὶ χαὶ ὅσαι ἐν τῷ περιέχοντι" διαμένειν ὰρ ἐχεῖ τὰς τῶν ἀποθανόντων ψυχάς. ἔνιοι δὲ τὴν μὲν τοῦ ὅλου ἀίδιον, τὰς δὲ D λοιπὰς συμμίγνυσθαι ἐπὶ τελευτῇ εἰς ἐχείνην. ἔχειν δὲ πᾶσαν ψυχὴν ἥγεμονιχόν 15 τι ἐν αὑτῇ, ὃ δὴ ζωὴ xal αἴσϑησίς ἐστι xal ὁρμή. Καὶ ἔτι μετ᾽ ὀλίγα" ᾿ 6 Τὴν δὲ ψυχὴν γενητήν τε xal φϑαρτὴν λέγουσιν. οὐχ εὐθὺς δὲ τοῦ có- ματος ἀπαλλαγεῖσαν φϑείρεσϑαι, ἀλλ᾽ ἐπιμένειν τινὰς χρόνους χαϑ᾽ ἑαυτήν" τὴν μὲν τῶν σπουδαίων μέχρι τῆς εἰς πῦρ ἀναλύσεως τῶν πάντων, τὴν δὲ τῶν ὦ ἀφρόνων πρὸς ποσούς τινας χρόνους. τὸ δὲ διαμένειν τὰς ψυχὰς οὕτως λέγουσιν, 1 ὅτι διαμένομεν ἡμεῖς ψυχαὶ γενομένοι τοῦ σώματος χωρισθέντες xal εἰς ἐλάττω μεταβαλόντες οὐσίαν τὴν τῆς ψυχῆς, τὰς δὲ τῶν ἀφρόνων χαὶ ἀλόγων ζῴων ψυχὰς συναπόλλυσϑαι τοῖς σώμασι. H Τοιαῦτα xal τὰ τῆς Στωιχῆς φιλοσοφίας δόγματα ἀπὸ τῶν Ἐπιτομῶν Δρείου Διδύμου 8 συνειλεγμένα, 2 αἴσϑησιν ἢ ἀναϑυμίασιν vulgo: corr. Well- mann cf. v. 6 || 3 similitudinis gratia ἕτεραι ἀεὶ exspectes cf. Arist. d. anim. I 2 p. 405227, sed cf. Sext. VII 129 || 4 τοῖσι αὐτοῖσι By- water Heracliti fr. 42, qui extrema xat ψυ- yai δὲ ἀπὸ τῶν ὑγρῶν ἀναϑυμιῶνται Zenoni tribuit Heracliti verba libere citanti et accommodanti | 5 δὲ testantur CDFG || T γε δύναται vulgo: correxi || τὸ μέγεϑος va- riam lectionem esse intellexit Vigerus 8 ὑπαρχόντων cf. Laert. VIL 46. Sext. adv. math. VII 402 || num περιέχεσθαι: || 9 ἐστι om. C. || 11 cum αἰϑέρα et ἀέρα articulum ante γῆν suspectum reddant, corruptis verbis substituo περιέχοντας γῆν xal ϑάλασσαν xal ix τούτων ἀναϑυμιασϑέντας || 18 ὅσαι ἐν τῷ περιέχοντι i. e. mortuorum hominum animae. ad hunc Arii locum spectat Tertulliani de anima €. 55 iocus, quode confidentius iudicare de- bebam Prol. p. 86! || 14 γὰρ ἔτι CF: de ceteris non constat: correxi ἐχεῖ i. e. in aere. nam ἄλογα tda cum corpore una ani- mam amittunt cf. v. 29. || 18 Theodoret. l. c. 26 οὗ δὴ χάριν αὐτὴν xai φϑαρτὴν npos- ηγόρευσεν. Νουμήνιος δὲ ὁ Πυϑαγόρειος [de hoc errore cf. Prol. p. 47!] πρὸς τούτους ἀποτεινόμενος ἔφη" τὴν δὲ ψυχὴν γενητὴν ct xai φϑαρτὴν λέγουσιν. οὐχ εὐϑὺς δὲ τοῦ σώ- ματος ἀπαλλαγεῖσαν φϑείρεσϑαι, ἀλλ᾽ ἐπιμένειν τινὰς χρόνους xal ἑαυτήν: τὴν μὲν τῶν σπουδαίων μέχρι τῆς εἰς πῦρ ἀναλύσεως τῶν πάντων, τὴν δὲ τῶν ἀφρόνων πρὸς ποιοὺς τινας χρόνους || 22 γενόμενοι vulgata: γινό- μενοι cod. G Gaisford: γενόμεναι CDF χω- ρισϑέντος libri: correxi || tig ἔλαττον DE: οὐχ ἔλαττον CFG || 23 μεταβαλόντος vulgo: correxi || ἀλλοίων CFG 412 40 Stob. I 12 p. 332H. ARII DIDYMI EPITOMES FR. PHYS. 40 Ζήνωνος. Τὰ ἐννοήματα φασὶ μήτε τινὰ εἶναι μήτε ποιά, ὡσανεὶ δὲ τινὰ xal ὡσανεὶ ποιὰ φαντάσματα ψυχῆς" ταῦτα δὲ ὑπὸ τῶν ἀρχαίων ἰδέας προσαγο- ρεύεσϑαι. τῶν γὰρ xarà τὰ ἐννοήματα ὑποπιπτόντων εἶναι τὰς ἰδέας, οἷον ἀν- ϑρώπων ἵππων, χοινότερον εἰπεῖν πάντων τῶν ζῴων xal τῶν ἄλλων ὁπόσων λέ- s& γουσιν ἰδέας εἶναι. ταύτας δὲ οἱ Στωιχοὶ φιλόσοφοι φασὶν ἀνυπάρχτους εἶναι, χαὶ τῶν μὲν ἐννοημάτων μετέχειν ἡμᾶς, τῶν δὲ πτώσεων, ἃς δὴ προσηγορίας χαλοῦσι, τυγχάνειν 1 sequitur post Arii fr. 1 cf. Prol. p. 74 iw v. vr [| lemma marg. adscripsit F : om. C. fortasse scribendum Ζήνωνος xal τῶν ἀπ᾽ αὑτοῦ cf. οἱ Στωιχοὶ φιλόσοφοι v. 5 et Aétii Plac, 1 10 4 οἱ ἀπὸ Ζήνωνος Στωιχοὶ ἐννοή- ματα ἡμέτερα τὰς ἰδέας ἔφασαν [minus accurate Ario, sed cf. Syrian. p. 892522 Us.] | φασὶ Ε: φησί C cf. v. 5 et ad p. 462, 15 || 2 ὡσανεί- zot À: corr. Iacobs || 8 ἀνθρώπων ἵππων utitur eodem exemplo quo in fr. 1 || 4 εἶπε A: corr. Meineke || 5 ταῦτα A: corr. Meineke cum Zellero || 7 ultima aut vitiosa aut hiulea esse iudicavit Zeller III 1, 71?. Hee- ren mire: τῶν δὲ περιπτώσεων — τυγχάνειν (xal τὰς ἀλόγους ψυχάς). intellego: motitiae [ε΄ Cie. de fin. III 10 23] rerum rationi nostrae insitae sunt, nomina fartuito obve- niunt. paulo aliter Prantl Gesch. d. Log. I 420 ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ͂ ΦΥΣΙΚΩΝ ΔΟΞΩ͂Ν ΒΙΒΛΙΩΝ IH AIHIOXIILAXMATIA Simplicii in Aristot. phvsic. codicum sigla cf. Prol. p. 104' D E Ea F H a Laur. 852 membr. s. XI vel XII Marcian. 229 bombyc. s. XIII eiusdem codicis ff. 402r —407* 416*—418"*, ubi iterantur ff. 5246 — 10218, varietas a Vitellio notata Laur. 851 bombye. s. XIV, Brandisio O[ceanus]. huius non plenam adnotare licuit discrepantiam Marc. 227 bombyc. XII vel XIII a Vitellio conlatus Ambros. E 4 inf. chart. s. XV ad nonnullos locos inspectus Aldina Fr. Asulani editio Venet. 1526 ab H. Vitellio conlati Diductis litteris Theophrastea a citantium vel explicantium scripterum verbis distinxi cf. Prol. p. 104 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 1 415 EK TON 8E0QPAXTOY QYXIKON ΔΌΞΩΝ 1 Simplic. in phys. t. 6r 18—3l. Τῶν δὲ μίαν xol χινουμένην λεγόντων τὴν ἀρχήν, oc xal φυσιχοὺς ἰδίως χαλεῖ (Aristoteles), οἱ μὲν πεπερασμένην αὐτήν φασιν, ὥσπερ Θαλῆς μὲν Ἐξαμύου Μιλήσιος καὶ Ἵππων, ὃς δοχεῖ xal ἄϑεος γεγονέναι, ὕδωρ ἔλεγον τὴν ἀρχὴν ix τῶν φαινομένων xarà τὴν αἴσϑησιν εἰς τοῦτο προαχϑέντες" xal γὰρ τὸ ϑερμὸν τῷ ὑγρῷ ζῇ xal τὰ νεχρούμενα ξη-υ ραίνεται xal τὰ σπέρματα πάντων ὑγρὰ xal f τροφὴ πᾶσα χυλώδης" ἐξ οὗ δέ ἐστιν ἕχαστα, τούτῳ xal τρέφεσθαι πέφυχε" τὸ δὲ ὕδωρ ἀρχὴ τῆς ὑγρᾶς φύσεώς ἐστι xal συνεχτιχὸν πάντων: διὸ πάντων dp- χὴν ὑπέλαβον εἶναι τὸ ὕδωρ xal τὴν γῆν ἐφ᾽ ὕδατος ἀπεφήναντο χεῖ- σϑαι. Θαλῆς δὲ πρῶτος παραδέδοται τὴν περὶ φύσεως ἱστορίαν n τοῖς Ἕλλησιν ἐχφῆναι. πολλῶν μὲν χαὶ ἄλλων προγεγονότων, ὡς χαὶ Θεοφράστῳ δοχεῖ, αὐτὸς δὲ πολὺ διενεγχὼν ἐχείνων ὡς ἀποχρύψαι πᾶν- τας τοὺς πρὸ αὐτοῦ λέγεται δὲ ἐν γραφαῖς μηδὲν χαταλιπεῖν πλὴν τῆς χαλου- μένης Ναυτιχῇῆς ἀστρολογίας. Ἵππασος δὲ 6 Μεταποντῖνος καὶ Ἡράχλειτος 6 Ἐφέσιος 8v xal οὗτοι xal χινούμενον xal πεπερασμένον, ἀλλὰ πῦρν ἐποίησαν τὴν ἀρχὴν xal ἐχ πυρὸς ποιοῦσι τὰ ὄντα πυχνώσει xal μα- νώσει χαὶ διαλύουσι πάλιν εἰς πῦρ ὡς ταύτης μιᾶς οὔσης φύσεως τῆς ὑποχειμένης᾽ πυρὸς Ἰὰρ ἀμοιβὴν εἶναί φησιν ἩἫ ράχλειτος πάντα' l μὴ μίαν pr. D || τὴν ἀρχὴν DE: τὴν om. α || 3 ἐξαμύου FH: ἐκ σάμου BDE: ἐχ- σάδου E3: ἐξαμίου a || 4 ἔλεγε E [recte Ea]. Theophrastus Aristotel. metaph. A 3 p. 983b 20—2' amplificat. ex illo pendet Aétius I 3 1 cf. Prol. p. 220 || 6 ἡ τροφὴ EE*: om. ceteri || 8 συνεχτιχὴή Η, vox recenter dicta. cf. Krische p. 96! qui praeter v. 1l nihil Theophrasti esse credit. τῆς τῶν ὅλων συνεχτιχῇῆς est apud Stoicissantem Pseudarist. d. mund. 6 p. 399759 et Arium fr. 9 p. 450,16 cf. Prol. p. 75 vini || 9 ὑπέλαβεν DE || ἐφ᾽ ὕδατος ---κεῖ- σϑαι Arist l. c. et de cael. II 13 p. 294229 cf. Prol. p. 225 || 11 ἄλλων cf. Arist. met. l. c. p. 983530 [Zeller Abh. d. Berl. Akad. d. Wiss. h.-phil. 1877, 151] Aét. 1 32. Eudem. ap. Dam. de princ. p. 382. altius originem repetiit Theophrastus apud schol. Apoll. Rhod. II 1248 p. 447,3—6 K. Θεόφραστος δὲ τὸν Προμηϑέα φησὶ σοφὸν γενόμενον μετα- δοῦναι πρῶτον τοῖς ἀνϑρώποις φιλοσοφίας xal διαδοϑῆναι τὸν μῦϑον ὡς ἄρα πυρὸς μεταδοίη || 11 ὡς καὶ τῷ θεοφράστῳ δοκεῖ DEEa. sed cf. Simpl. f. 5* 21 || 14 Ναυτιχῆς ἀστρολογίας ef. Laert. I 25. 84. Plut. Pyth. orac. 18 p. 402 r. Zeller I* 174'. Theophrastus haud scio an Simplieio fortius dubitaverit || Hippasum Heraclito coniunxit Aristoteles 1, c. Sext. Pyrrh. H. IIT 30. adv. math. X 312 Aet, 13 11 Diog. VIII 84 cf. Prol. p. 168 || 16 ἐποίησαν τὴν DEEs: ἐποιήσαντο (om. τὴν) B: ἐποιή- gavto aF, sed οἵ, ποιοῦσι et p. 476, 1: 478, 21 itemque in fr. de sens. constanter [ὄντα ex πάντα corr. Ea cf. Simpl. f. 111^ 4. ἔλεγε γὰρ Ἡράκλειτος ἐχ πυρὸς πεπερασμένου πάντα εἶναι xal εἰς τοῦτο πάντα ἀναλύεσθαι v. Prol. p. 179 || I7 φύσει B || 18 πυρὸς -- ἡρά- χλειτος BDEEF^H: πυρὸς yàp ἀμοιβὴν εἶναί φασιν a || πάντα. ποιεῖ δὲ xal BDE: πάντα ποιεῖ, xal oF : τὰ πάντα coni. Schleiermacher ut Diog. IX 8 [Prol. p. 164] Heracl. alleg. 43 πυρὸς yàp δὴ κατὰ τὸν φυσικὸν ᾿Πράχλει- τὸν ἀμοιβῇ τὰ πάντα γίνεται, uberior Eus. compend. P. E. XIV 3 [Prol. p. 109] 416 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 1. 2 ποιεῖ δὲ xal τάξιν τινὰ xal χρόνον ὡρισμένον τῆς τοῦ χόσμου με- ταβολῆς κατά τινα εἱμαρμένην ἀνάγχην. Simplic. in phys. f. 6736—54. Τῶν δὲ ἕν xal χινούμενον xal ἄπειρον λεγόντων ᾿Αναξίμανδρος μὲν Πραξιάδου Μιλήσιος Θαλοῦ γενόμενος διάδοχος χαὶ μαϑητὴς ἀρχήν τε χαὶ 5 στοιχεῖον εἴρηχε τῶν ὄντων τὸ ἄπειρον, πρῶτος τοῦτο τοὔνομα χομίσας τῆς ἀρχῆς" λέγει δὲ αὐτὴν μήτε ὕδωρ μήτε ἄλλο τι τῶν χαλουμένων εἶναι στοιχείων, ἀλλ᾽ ἑτέραν τινὰ φύσιν ἄπειρον, ἐξ ἧς ἅπαντας γίνεσϑαι τοὺς οὐρανοὺς xal τοὺς ἐν αὐτοῖς χόσμους" ἐξ ὧν δὲ ἢ γένεσίς ἐστι τοῖς οὖσι, xal τὴν φϑορὰν εἰς ταῦτα γίνεσϑαι χατὰ τὸ χρεών, διδόναι 1 γὰρ αὐτὰ δίχην xal τίσιν ἀλλήλοις τῆς ἀδιχίας κατὰ τὴν τοῦ χρόνου τάξιν. ποιητιχωτέροις οὕτως ὀνόμασιν αὐτὰ λέγων. δῆλον δὲ ὅτι τὴν εἰς ἄλληλα μεταβολὴν τῶν τεσσάρων στοιχείων οὗτος ϑεασάμενος οὐχ ἠξίωσεν ἕν τι τούτων ὑποχείμενον ποιῆσαι. ἀλλά τι ἄλλο παρὰ ταῦτα. οὗτος δὲ οὐχ ἀλλοι- ουμένου τοῦ στοιχείου τὴν γένεσιν ποιεῖ, ἀλλ᾽ ἀποχρινομένων τῶν ἐναντίων i διὰ τῆς ἀιδίου χινήσεως. διὸ xal τοῖς περὶ ᾿Αναξαγόραν τοῦτον 6 ᾿Άριστο- τέλης συνέταξεν. ᾿Αναξιμένης δὲ Εὐρυστράτου Μιλήσιος ἑταῖρος γεγονὼς ᾿λναξιμάνδρου μίαν μὲν xal αὐτὸς τὴν ὑποχειμένην φύσιν xal ἄπειρόν φησιν, ὥσπερ ἐχεῖνος, οὐχ ἀόριστον δὲ ὥσπερ ἐχεῖνος, ἀλλὰ ὡρισμένην, ] xai ante ypóvov aF: παρὰ E: περὶ BD. sed cf. Diog. VIII 84 "Izzasoc. . . ἔφη δὲ χρόνον ὡρισμένον εἶναι τῆς τοῦ χόσμος μεταβολῆς || 2 ἀνάγκην glossema nune putat Usener 4 διάδοχος xal μαϑητής Simplicio videtur deberi successionum scriptorum morem secuto. "Theophrasto licuit dicere θαλοῦ πολίτης xal ἑταῖρος cf. Simplic. d. cael. p. 273539 Karst. p. 514226 Br. Cic. Lucull, 37 118 [Prol. p. 119] || repetit Simplicius Theophrasteum locum aliis verbis infra f. 32* 10 οὐδὲ κατὰ ἀλλοίωσιν τοῦ ὑποχειμένου τὰς γενέσεις ἀπο- διδόασιν, ἀλλὰ χατὰ ἔχχρισιν. ἐνούσας γὰρ τὰς ἐναντιότητας ἐν τῷ ὑποχειμένῳ ἀπείρῳ ὄντι σώματι [sie DEF : ἀσώματι a]éxxpivesthat φησιν ᾿Αναξίμανδρος πρῶτος αὐτὸς ἀρχὴν Óvopd- σας τὸ ὑποκείμενον. cf. Hippol. 6 2 [Prol. p. 133] || 5 πρῶτον B || αὐτὸ τοὔνομα scripsit Usener ex alterius Simpliciani loci lectione αὑτὸς || xai μίσας B unde noli χαινίσας cf. Arist. p. 159530, 10962317 || 6 λέγει δ᾽ aF: λέγει δὲ xal DE || zt om. a || cum Theo- phrasto comparandus Arist. Phys. III 4 p. 2034 16 οἱ δὲ περὶ φύσεως ἅπαντες ἀεὶ ὑποτιϑέασιν ἑτέραν τινὰ φύσιν τῷ ἀπείρῳ τῶν λεγομένων στοιχείων οἷον ὕδωρ T) ἀέρα ἣ τὸ μεταξὺ τούτων cf. Prol. p. 180} || 7 pro εἶναι scripsit νυνὶ Usener {φύσιν χτλ. cf. Hippol. 6 1 φύσιν τινὰ τοῦ ἀπείρου ἐξ ἧς γίνε- σϑαι τοὺς οὐρανοὺς καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς χόσμους Plut. Stromat. 2 Aét. 1 ὃ. » [Prol. p. 133). Theophrasti eiusdem loci breviorem memo- riam servavit Simplic. infra f. 9" 3 'Ava£(- μανδρος ὁ Πραξιάδου Μιλήσιος ἄπειρόν τινα φύσιν ἄλλην οὖσαν τῶν τεσσάρων στοιχείων ἀρ- χὴν ἔϑετο, ἧς τὴν ἀΐδιον κίνησιν αἰτίαν εἶναι τῆς τῶν οὐρανῶν [οὐνῶν E^: dwov DEF: ὄντων a) γενέσεως ἔλεγε (Prol. p. 133) || 9 ταὐτά Schleiermacher || χατὰ om. E || 10 &- χὴν xal τίσιν BDEEes: τίσιν xai δίχην aF || ἀλλήλοις om. a || 11 οὕτως DEE2: om. reli- qui. de hoc loco cf. Prol. p. 219 || 13 παρ᾽ αὐτὰ Ea || 14 cf. adnotata ad vv. 5 et 7 || 17 xal αὐτὸς BDEESF: om. a: xai οὗτος scripsit Usener. sed cf. Simpl. f. 9" 5 et de cael. p. 303b 10 Karst. || 18 ὥσπερ ἐκχεῖ- vog inclusit Usener || ἀόριστον "Theophrasti propria de Anaximandri ἀπείρῳ praedicatio cf. Luetze ueber das AIlEIPON Anaximan- ders p. 72 sqq. || ἀλλὰ BDEE2: ἀλλὰ καὶ aF * THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 2. 3 Ail ἀέρα λέγων αὐτήν: διαφέρειν δὲ μανότητι xal πυχνότητι xatà τὰς οὐσίας, χαὶ ἀραιούμενον μὲν πῦρ γίνεσϑαι, πυχνούμενον δὲ ἄνεμον, εἶτα νέφος, ἔτι δὲ μᾶλλον ὕδωρ, εἶτα γῆν, εἶτα λίϑους, τὰ δὲ ἄλλα ἐχ τούτων’ χίνησιν δὲ xal οὗτος ἀΐδιον ποιεῖ, δι᾿ ἣν xal τὴν μετα- βολὴν γίνεσϑαι. καὶ Διογένης δὲ 6 ᾿Απολλωνιάτης σχεδὸν νεώτατος γεγονὼς τῶν περὶ ταῦτα σχολασάντων τὰ μὲν πλεῖστα συμπεφορὴη- μένως γέγραφε τὰ μὲν χατὰ ᾿Αναξαγόραν, τὰ δὲ χατὰ Λεύχιππον λέγων: τὴν δὲ τοῦ παντὸς φύσιν ἀέρα xal οὗτός φησιν ἄπειρον εἶναι xal ἀΐδιον, ἐξ οὗ πυχνουμίένου xal μανουμένου xal μεταβάλλοντος τοῖς. πάϑεσι τὴν τῶν ἄλλων γίνεσθαι μορφήν. xal ταῦτα μὲν Θεό- φραστος ἱστορεῖ περὶ τοῦ Διογένους. 3 Simplic. in phys. f. 6Y 4—18. Τῶν δὲ πλείους λεγόντων οἱ μὲν πεπερασμένας, οἱ δὲ ἀπείρους ἔϑεντο τῷ πλήϑει τὰς ἀρχάς, xal τῶν πεπερασμένας οἱ μὲν δύο ὡς [Παρμενίδης ἐν τοῖς πρὸς δόξαν πῦρ xal γῆν (ἢ μᾶλλον φῶς xal σχότος), ἢ ὡς οἱ Στωιχοὶ ϑεὸν χαὶ ὕλην οὐχ ὡς στοιχεῖον δηλονότι τὸν ϑεὸν λέγοντες, ἀλλ᾽ ὡς τὸ μὲν ποιοῦν, τὸ δὲ πάσχον, οἱ δὲ τρεῖς ὡς ὕλην xal τὰ ἐναντία ᾿Αριστοτέλης, οἱ δὲ τέσσαρας ὡς Ἐμπεδοχλῆς 6 ᾿Αχραγαντῖνος οὐ πολὺ κατόπιν τοῦ ᾿Αναξαγόρου γεγονώς, Παρμενίδου δὲ ζηλωτὴς xal πλησιαστὴς χαὶ ἔτι μᾶλλον τῶν Πυϑαγορείων" 1 διαφέρειν aE2F : διαφέρει DE || eadem repetit Simplic. infra f.32r46 ᾿Αναξιμένης ἀραιού- μενον μὲν τὸν ἀέρα πῦρ γίνεσθαί φησι, πυχνούμενον δὲ ἄνεμον, εἶτα νέφος, εἶτα ἔτι μᾶλλον ὕδωρ, εἶτα γῆν, εἶτα λίϑους, τὰ δὲ ἀλλ᾽ Ex τούτων. ἐπὶ γὰρ τούτου μόνου [πρώτου emendavit Usener Prol. p. 1043] Θεόφραστος ἐν τῇ Ἱστορία τὴν μάνωσιν εἴρηχε xal τὴν [τὴν om. D] πύχνωσιν. idem f. 9*5 post ea quae supra ad v. 5 attuli: xat ᾿Αναξιμένης δὲ [ὁ add. aF] E5- ρυστράτου Μιλήσιος xal αὐτὸς ἀρχὴν ἔϑετο μίαν [μίαν ἔϑετο «ΕἼ xal ἄπειρον, ἀέρα ταύτην λέγων, ἐξ οὗ ἀραιουμένου χαὶ πυχνουμένου τὰ ἄλλα γί- νεσϑαι cf. Hippol. 7 3 ( Prol. p. 135] et Cic. Lucull. 37 11$ (Prol. p. 119] || 2 διαιρούμενον vulgo: correxi ex Simpl. f. 9 * 6 || 4 «at οὗτος ut Anaximander cf. p.477, 15 Prol. p. 135 || 5 Anaximeni Diogenem adiungit "Theophrastus Aristotelis exemplo Met. A 3 p. 98425 || 5 σχεδὸν nam νεώτατος est Archelaus fr. 4 cf. Krische p. 166 || 6 συμπεφορημένως vul- go: συμπεφορημένος ΒΕ voce Platonica (Leg. 805& 6934 Phaedr. 253& Phil. 64 £] etiam Epicurus ad eclecticam rationem significan- dam usus est cf. Gomperz Sitzungsber. d. Wien. Akad. ph.-h. Cl. LXXXIII p. 6 v. Prol. p.81* || γέγραφε aBEaF: ἔγραφε DE |] 9 πυχνουμένου xal μανουμένου cf. Diog. IX 57 τόν τ’ ἀέρα πυχνούμενον xal dpat- οὗμενον γεννητιχὸν elvat τῶν κόσμων 13 ὡς DEEa: ὥσπερ ceteri || Παρμενίδης cf. fr. 6 || 14 ἢ μᾶλλον BDEEsF: μᾶλλον δὲ a || φῶς om. E || 16 ὡς delevit post τρεῖς et in- seruit post τὰ ἐναντία Torstrik || τῶν ante ποϑαγορείων addit D || I7 χατόπιν Aristoteli vox ignota, usurpata a 'Theophrasto H. pl. VILIS 7 εὐθὺς χατόπιν || 18 ζηλωτὴς καὶ πλησιαστὴς (πλησιστὴς E) DEE2: 7A. x. 7. aF || cf. Diog. VIIL 55 ὁ δὲ Θεόφραστος Παρμε- νίδου φησὶ ζηλωτὴν αὐτὸν [Empedoclem] γενέσθαι καὶ μιμητὴν ἐν τοῖς ποιήμασι" xal γὰρ ἐχεῖνον ἐν ἔπεσι τὸν περὶ φύσεως λόγον ἐξενεγχεῖν || xal ἔτι μᾶλλον aDEEa: μᾶλλον δὲ BF || τῶν DEE2a: om. aF || narratio de Pythagoreorum disciplina a "Theophrasto aut aliena est (cf. Krische p. 117) aut certe immutata redditur a Simplicio, velut Alcidumantis similis relatio a Laertio l. c. 96 418 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 3. 4 ες Nt οὗτος δὲ τὰ μὲν σωματιχὰ στοιχεῖα ποιεῖ τέτταρα, πῦρ xal ἀέρα xal ὕδωρ xal γῆν ἀίδια μὲν ὄντα, μεταβάλλοντα δὲ πλήϑει xal ὀλιγότητι χατὰ τὴν σύγχρισιν xal διάχρισιν, τὰς δὲ χυρίως ἀρχὰς ὑφ᾽ ὧν χι- νεῖται ταῦτα φιλίαν xal νεῖχος" δεῖ γὰρ διατελεῖν ἐναλλὰξ κινούμενα τὰ στοιχεῖα ποτὲ μὲν ὑπὸ τῆς φιλίας συγχρινόμενα, ποτὲ δὲ ὑπὸ τοῦ νείχους διαχρινόμενα" ὥστε xal 86 εἶναι xav αὐτὸν τὰς ἀρχάς: xal γὰρ ὅπου μὲν ποιητιχὴν δίδωσι δύναμιν τῷ νείχει xal τῇ φιλία, ὅταν λέγῃ ἄλλοτε μὲν φιλότητι συνερχόμεν᾽ εἰς ἕν ἅπαντα 10 ἄλλοτε δ᾽ αὖ δίχα πάντα φορεύμενα νείχεος ἔχϑ ει" ποτὲ δὲ τοῖς τέσσαρσιν ὡς ἰσόστοιχα συντάττει xal ταῦτα, ὅταν λέγῃ τοτὲ δ᾽ αὖ διέφυ πλέον᾽ ἐξ ἑνὸς εἶναι πῦρ xal ὕδωρ xal qaia xal ἠέρος ἄπλετον Üqoc νεῖχός τ᾽ οὐλόμενον δίχα τῶν ἀτάλαντον ἕχαστον T xal φιλότης ἐν τοῖσιν ἴση uxóc τε πλάτος τε. Simplic. in phys. f. ΟΥ ὅ7---ττ 3. : Τῶν δὲ ἀπείρους τῷ πλήϑει λεγόντων οἱ μὲν ἁπλᾶς ἔλεγον xal ὁμογενεῖς, οἱ δὲ συνϑέτους xal ἀνομογενεῖς xal ἐναντίας, χατὰ δὲ τὸ ἐπιχρατοῦν χαραχτηρι- ζομένας. 'Avataqópac μὲν γὰρ Ἡγησιβούλου Κλαζομένιος χοινωνήσας τῆς ᾿Δναξιμένους φιλοσοφίας πρῶτος μετέστησε τὰς περὶ τῶν ἀρχῶν ῳ δόξας xal τὴν ἐλλείπουσαν αἰτίαν ἀνεπλήρωσε τὰς μὲν σωματιχὰς ἀπείρους ποιήσας" πάντα γὰρ τὰ ὁμοιομερῆ οἷον ὕδωρ ἢ πῦρ 7, χρυσὸν ἀτγέ- γητα μὲν εἶναι χαὶ ἄφϑαρτα, φαίνεσθαι δὲ γινόμενα xal ἀπολλύμενα συγχρίσει xai διαχρίσει μόνον, πάντων μὲν ἐν πᾶσιν ἐνόντων, ἑχάστου δὲ χατὰ τὸ ἐπιχρατοῦν ἐν αὐτῷ χαραχτηριζομένου" χρυσὸς γὰρ φαίνεται ἐχεῖνο ἐν ᾧ πολὺ χρυσίον ἔνι 1 οὕτως D || cf. Placit. I3 20 ᾿Εμπεδοχλῆς.... τέτταρα μὲν λέγει στοιχεῖα πῦρ ἀέρα ὕδωρ γῆν, δύο δ᾽ ἀρχιχὰς δυνάμεις φιλίαν τε καὶ νεῖχος ὧν ἡ μέν ἐστιν ἑνωτιχή, τὸ δὲ διαιρετικόν cf. Diog. VIII 76 || καὶ ante ὕδωρ om. DE || 2 μεταβάλλοντα δὲ post ὀλιγότητι libri: trans- posuit Usener || 6 ἕξ cf. Sext. adv. math. X 317 [Prol. 937] || xatà τοῦτον E^ || Ὁ Emped. vv. 67. 68St. Sext. 1. c. IX 10 }} ἕν ἅπαντα DEE ἃ: ἕνα πάντα BF: ἕνα χόσμον Simplic. ἢ 8 τά || 10 φορούμενα Simplic. f. 574 | νείχεος ἔχϑει BDEE?: νεῖχος ἔχει aF || ΤΙ ποτὲ DEE2: τοτὲ aF(B) || συντάττει ΒΏ ΔΕ: τάττει aE || ταυτὰ F || 12 v. 77—80 δὲ, || τοτὲ Usener: τότε BDEEsF: ἄλλοτε a || πλέον᾽ a: πλέον supersceripto a DEESsF || 13 ἠέρος aFE2: ἀέρος DE: αἰϑέρος Clemens || 14 ἀπάλαιστον ἑκάστῳ coni. Usener, sufficit ἀτάλαν- τοὺ ἑκάστῳ: ἀτάλαντον ἁπάντῃ (ἢ ἅπαντι) Sext. adv. math. X 317 || 15 μετὰ τοῖσιν ἴσον Sextus 16 χαὶ DEE* pr. F: xal μὴ a sec. F || 17 οἱ δὲ --- ἀνομογενεῖς DEE* (qui dvopotoge- νεῖς in ἀνομοιομερεῖς correxit): om. aF || δὲ post χατὰ ΠΕ ΕΔΕ : post ἐπιχρατοῦν a || 18 ὁγησιβούλου DE || 20 μὲν molestius refertur ad τῆς δὲ χινήσεως p. 419,7 || 21 ἀνομοιομερῇ E || haec si modo 'T'heophrastea sunt, ex Aristot. metaphys. I3 p. 984311 sumpta: ᾿Αναξαγόρας — ἀπείρους εἶναί φησι τὰς ἀρχάς. σχεδὸν γὰρ ἅπαντα τὰ ὁμοιομερῆ καϑάπερ ὕδωρ 7, πῦρ οὕτω γίγνεσθαι xal ἀπόλλυσϑαί φησι συγχρίσει καὶ δια- κρίσει μόνον. ἄλλως δ᾽ οὔτε γίγνεσθαι οὔτ᾽ ἀπόλλυσϑαι ἀλλὰ διαμένειν ἀΐδια || 23. ἐνόντων Usener: ὄντων codd. || 24 χαραχτηριζομένας DE || yposóc xA. hinc Simplicii excerpta fortasse propius ad "Theophrasti exemplum accedunt {πολὺ DEEaF: πολὺ τὸ a || ἐστὶ DEF: om. a: correxi THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 4. 419 χαίτοι πάντων ἐνόντων. λέγει γοῦν ᾿Αναξαγόρας ὅτι ᾿ ἐν παντὶ παντὸς μοῖρα ἔνεστι᾽ xal ᾿ἱὅτων πλεῖστα ἔνι ταῦτα ἐνδηλότατα ἕν ἕχαστον ἔστι xal Ty. xal ταῦτά φησιν 6 Θεόφραστος παραπλησίως τῷ ᾿Αναξιμάνδρῳ λέγειν τὸν Ἀναξαγόραν: ἐχεῖνος γάρ φησιν ἐν τῇ διαχρίσει τοῦ ἀπείρου τὰ συγ- γενῇ φέρεσθαι πρὸς ἄλληλα καὶ ὅτι μὲν ἐν τῷ παντὶ χρυσὸς ἐνῆν γίνεσθαι χρυσόν, ὅτι δὲ τῇ γῆν, ὁμοίως δὲ xal τῶν ἄλλων ἕχαστον ὡς οὐ γινομένων, ἀλλ᾽ ἐνυπαρχόντων πρότερον. τῆς δὲ χινήσεως xal τῆς γενέσεως αἴτιον ἐπέστησε τὸν νοῦν 6 ᾿Αναξαγόρας, ὑφ᾽ οὗ δια- χρινόμενα τούς τε χόσμους xal τὴν τῶν ἄλλων φύσιν ἐγέννησεν. 'xal οὕτω μὲν οὗν᾽ φησί ἱλαμβανόντων δόξειεν ἄν ποιεῖν τὰς μὲν ὑλιχὰς ἀρχὰς ἀπείρους, ὥσπερ εἴρηται, τὴν δὲ τῆς χινήσεως χαὶ τῆς γενέσεως αἰτίαν μίαν. εἰ δέ τις τὴν μῖξιν τῶν ἁπάντων ὑπολάβοι μίαν εἶνα! φύσιν ἀόριστον xal xav! εἶδος xal χατὰ μέγεϑος, ὅπερ ἂν δόξειε βού- λεσϑαι λέγειν, συμβαίνει δύο τὰς ἀρχὰς αὐτὸν λέγειν τήν τε τοῦ ἀπείρου φύσιν xal τὸν νοῦν. ὥστε πάντως φαίνεται τὰ σωματιχὰ στοιχεῖα παραπλησίως ποιῶν ᾿Αναξιμάνδρῳ᾽. Καὶ ᾿Αρχέλαος 6 ᾿Αϑηναῖος, ᾧ xal Σωχράτη συγγεγονέναι φασίν, ᾿Αναξαγόρου γενομένῳ μαϑητῇ ἐν μὲν τῇ γενέσει τοῦ χύσμου xal 1 λέγει cf. Anax. fr. 7 Schaub. ἐν παντὶ παντὸς μοῖρα ἕνεστι et fr. 8 οἱ 12 quod fr. Theo- phrastus alio loco respexit cf. Simplic. ín phys. f. ὅδ 28 (fr. 26 Us.): εἰπόντος τοῦ ᾿Αναξαγόρου ὅτι οὔτε τοῦ σμιχροῦ ἐστι τοὐ- λάχιστον ἀλλὰ τὸ ἔλασσον ἀεὶ οὔτε τὸ μέγι- στον, ὡς καὶ αὐτὴ ἡ λέξις τοῦ ᾿Αναξαγόρου δηλοῖ «ai μέντοι Θεόφραστος ἐν τῷ περὶ ᾿Αναξαγόρου δευτέρῳ τάδε γράφων ἔπειτα τὸ διὰ τοῦτο λέγειν πάντα ἐν παντί, διότι χαὶ ἐν μεγέϑει καὶ ἐν σμιχρότητι ἄπειρα χαὶ οὔτε τὸ ἐλάχιστον οὔτε τὸ μέγιστον ἔστι λαβεῖν, οὐχ ἱκανὸν πρὸς πίστιν", || 2 ὅτω libri ef. f. 33*45: ὅτων Use- ner conl. Arist. Phys. 1 4 p. 18756: ὅτου δὲ πλεῖστον Éxactov ἔχει, τοῦτο δοχεῖν εἶναι τὴν φύσιν τοῦ πράγματος, cf. Theophr. d. sens. 61 || 4 ixdvo; vulgo Anaximander intellegitur, Zeller I* 192? rectius Anaxagoram significari putat, cf. Kern Beitr. z. Darst. d. Philos. d. Xenoph. p. 11*** Luetze p. 69 || 5 ἐνὴν Usener: ἦν codd. || 6 γίνεσϑαι aEaF: γινέσϑω D: qevéalu E || 7 ἐνυπαρχόντων E^. cf. Arist. p. 187437: ὑπαρχόντων ceteri || 9 ἐγέννησε ΕΒΔ (sed ε ex av corr.): ἐγέννησαν aDE || 10 Theo- phrasti ipsa verba melius iteravit Simpli- cius f. 33" 39, cuius loci scripturam exhi- bui, unde quae in priore loco discrepant S notantur. citatur autem Theophrastus f. 33 hoc modo: xal θεόφραστος δὲ τὸν ᾿Αναξίμανδρον εἰς τὸν ᾿Αναξαγόραν συνωϑῶν (ita DEF: συνηϑῶν a) xal οὕτως ἐχλαμβά- vet tà ὑπὸ (τοῦ add. a: om. DEF) "Avata- γόρου λεγόμενα ὡς δύνασϑαι μίαν αὐτὸν (αὐτοῦ D) φύσιν λέγειν τὸ ὑποχείμενον. γράφει δὲ οὕτως ἐν τῇ Φυσικῇ ἱστορίᾳ ᾿οὕτω μὲν οὖν λαμβανόντων... . ᾿Αναξιμάνδρῳ᾽ || μέν φησι S || δόξειεν ἂν ὁ ᾿Αναξαγόρας τὰς μὲν ὑλικὰς ἀρχὰς ἀπείρους ποιεῖν, τὴν δὲ S || 11 ὥσπερ [sic ΠΕ ΕῚ εἴρηται om. S. cf. p. 418,20} 12 μίαν τὸν νοῦν S || 13 haec transtulit '"heophrastus ex Ar. Metaph. I 8 p. 989517. συμβαίνει λέ- [ttv αὐτῷ (Anaxagorae) τὰς ἀργὰς τό τε ἔν (τοῦτο γὰρ ἁπλοῦν καὶ ἀμιγές) καὶ ϑάτερον οἷον τίϑεμεν τὸ ἀόριστον πρὶν ὁρισϑῆναι xal μετασχεῖν εἴδους τινός, ὥστε λέγεται μὲν οὔτ᾽ ὀρϑῶς οὔτε σαφῶς, βούλεται μέντοι τι πα- ραπλήσιον τοῖς τε ὕστερον λέγουσι κτλ. [Zeller Abh. d. Berl. Ak. d. W. h.-ph. 1877 p. 152, Luetze l.c. p. 537] || τὴν ἁπάντων E || 13 xat xat εἶδος DEF et 8: xal om. a || ὅπερ --- λέγειν om. S || 14. αὐτὸν S[aEAF]: αὐτῶν S[DE]: abc Simpl. f. 33* 43 || τε f. 33743 et S(DEE?sF]: om. S(a] || 15 πάντως om. S || 16 ἀναξίμανδρος F || 17 ἀρχαίλαος δὲ Ea || σω- κράτει EES || συγγεγονέναι DEF: γεγονέναι E: συγγεγόναι a τὶ c 1 LA I Ld 480 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 4. 5 τοῖς ἄλλοις πειρᾶταί τι φέρειν ἴδιον, τὰς ἀρχὰς δὲ τὰς αὐτὰς ἀποϑδί- ὅωσιν dc περ ᾿λναξαγόρας. οὗτοι μὲν οὖν ἀπείρους τῷ πλήϑει xal ἀνομο- γενεῖς τὰς ἀρχὰς λέγουσι τὰς δμοιομερείας τιϑέντες ἀρχάς. ῦ Simpliec. in phys. f. ὃν 84--᾿,"αΝκγ 18. Μίαν δὲ τὴν ἀρχὴν ἤτοι Bv τὸ ὃν xal πᾶν xal οὔτε πεπερασμένον οὔτε ἄπειρον οὔτε χινούμενον οὔτε ἠρεμοῦν Ξενοφάνη τὸν Κολοφώνιον τὸν Παρμενίδου διδάσχαλον ὑποτίϑεσϑαί φησιν 6 Θεόφραστος ὁμολογῶν ἑτέρας εἶναι μᾶλλον T, τῆς περὶ φύσεως ἱστορίας τὴν μνήμην τῆς τούτου δόξης. τὸ γὰρ ἕν τοῦτο xal πᾶν τὸν ϑεὸν ἔλεγεν 6 Ξενοφάνης" ὃν ἕνα μὲν δείχνυσιν ἐχ τοῦ πάντων χράτιστον εἶναι" πλειόνων γάρ, φησίν, ὄντων ὁμοίως ὑπάρχειν ἀνάγκη πᾶσι τὸ xpaxeiy* τὸ δὲ πάντων χράτιστον xal ἄριστον ϑεός. ἀγένητον δὲ ἐδείχνυεν ἐχ τοῦ δεῖν τὸ γινόμενον ἢ ἐξ ὁμοίου ἢ ἐξ ἀνο- μοίου γίγνεσθαι" ἀλλὰ τὸ μὲν ὅμοιον ἀπαϑές φησιν ὑπὸ τοῦ ὁμοίου οὐδὲν γὰρ μᾶλλον γεννᾶν T, γεννᾶσϑαι προσήχει τὸ ὅμοιον Bx τοῦ ὁμοίου" εἰ δὲ ἐξ ἀνομοίου γίνοιτο, ἔσται τὸ ὃν ix τοῦ μὴ ὄντος. χαὶ οὕτως ἀγένητον xal ἀίδιον ἐδείχνυ. οὔτε δὲ ἄπειρον οὔτε πεπερασμένον εἶναι, διότι ἄπειρον μὲν τὸ μὴ ὃν ὡς οὔτε ἀρχὴν ἔχον οὔτε μέσον οὔτε τέλος" περαίνειν δὲ πρὸς ἄλληλα τὰ πλείω. παρα- πλησίως δὲ xal τὴν χίνησιν ἀφαιρεῖ xal τὴν ἠρεμίαν: ἀχίνητον μὲν γὰρ εἶναι τὸ 1 φέρειν ἴδιον cf. ad Theophr. d. sens. 37 || 'Theophrastea haec esse apparet ex Hippol. 91 οὗτος ἔφη τὴν μῖξιν τῆς ὕλης ὁμοίως ᾿Αναξαγόρᾳ τάς τε ἀρχὰς ὡσαύτως || ἀπο- δίδωσιν DEES*F nt coniecerat Usener: δί- δωσιν a || 2 οὗτοι μὲν xtA. cf. Zeller I* 927! 4 de hoc fr. cf. Prol. p. 109sqq. || 7 cf. scholiasta anonymus Physicorum in cod. Paris. 1947 f. 1", qui Simpliciana cireum- scribit xal ἔστι xal αὕτη ἡ δόξα ob περὶ τῶν φυσιχῶν, ἀλλὰ περὶ τοῦ ϑεοῦ cf. Prol. 1. c. || 8 τὸ γὰρ ἕν x1). ex Aristotelis similitudine ad v. 1—3 rettuli Prol. p. 111 intellegens: om- nis naturam non clare distinzit Xenophanes. nam in dei fere nomine acquievit. vix recte. immo ad parenthesin ὁμολογῶν κτλ. pertinere Kernio coneedere debebam Prol. p. 111 '. Simplicius certe ipse Theophrastea ita cepit. sed de origine insequentium verborum ὃν xà. nihil inde praeiudicatur || 9 οἵ, [Arist.] d. MXG 3 p. 977229: εἰ δ᾽ ἔστιν ὁ ϑεὸς ándv- τῶν χράτιστον, ἕνα φησὶν αὐτὸν προσήχειν εἶναι. εἰ γὰρ δύο ἢ ἔτι πλείους εἶεν οὐχ ἂν ἔτι χράτιστον καὶ βέλτιστον αὐτὸν εἶναι πάν- των. ἔχαστος γὰρ ἂν ϑεὸς τῶν πολλῶν ὅμοιος ὧν τοιοῦτος εἴη. τοῦτο γὰρ ϑεὸν καὶ ϑεοῦ δύ- vapty εἶναι χρατεῖν, ἀλλὰ μὴ χρατεῖσθϑαι, xal πάντων κράτιστον εἶναι || 10 ὁμοίως aDE: ἀνομοία F || ὑπάρχειν ἀνάγχη ΠῈ 5: ἀνάγχη ὑπάρχειν aF. || cf. (Aríst.] p. 9771815: ἀνάγχη γὰρ ἤτοι ἐξ ὁμοίου ἣ ἐξ ἀνομοίου γενέσθαι τὸ γηνόμενον. δυνατὸν δὲ οὐδέτερον" οὔτε γὰρ ὅμοιον ὑφ᾽ ὁμοίου προσήχειν τεκνωϑῆναι μᾶλ- Àow ἢ τεχνῶσαι. ταῦτα γὰρ ἅπαντα τοῖς γε ἴσοις καὶ ὁμοίοις οὐχ ὑπάρχειν πρὸς ἄλληλα. οὔτ᾽ ἂν ἐξ ἀνομοίου τἀνόμοιον γενέσϑαι. . . τὸ οὐχ ὃν ἐξ ὄντος ἂν γενέσϑαι, ὅπερ ἀδύνα- τον. ἀΐδιον μὲν οὖν διὰ ταῦτα εἶναι τὸν ϑεόν || 11 ἐξ bis aE*F : alt. om. DE || 13 cf. (Ar.] p. 97752 ἀίδιον δ᾽ ὄντα xal ἕνα xal σφαιροειδῃ οὔτ᾽ ἄπειρον οὔτε πεπεράνθαι. ἄπειρον τὸ μὴ ὃν εἶναι. τοῦτο γὰρ οὔτε μέσον οὔτ᾽ ἀρχὴν xai τέλος οὔτ᾽ ἄλλο μέρος οὐδὲν ἔχειν... οἷον δὲ τὸ μὴ Ow, οὐχ ἂν εἶναι τὸ ὄν. περαίνειν δὲ πρὸς ἄλληλα, εἰ πλείω εἴη || 14 ἐδείκνυ aEESF: ἐδείχνυν D || 15. καὶ ante οὔτε δὲ inseruit a || 16 οὔτε μέσον οὔτε BDEEa: μήτε μέσον μήτε aF || 17 ef. [Ατ.7 p. 97158 τὸ δὴ τοιοῦτον 0v Ev... οὔτε χινεῖσϑαι οὔτε κινητὸν εἶναι. ἀχί- vrrow μὲν γὰρ εἶναι τὸ μὴ ὄν. οὔτε γὰρ ἂν 'THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 5. 5a 481 μὴ Ov: οὔτε γὰρ dv εἰς αὐτὸ ἕτερον οὔτε αὐτὸ πρὸς ἄλλο ἐλϑεῖν" χινεῖσϑαι δὲ τὰ πλείω τοῦ ἑνός" ἕτερον γὰρ εἰς ἕτερον μεταβάλλειν, ὥστε xai ὅταν ἐν ταὐτῷ μένειν λέγῃ χαὶ μὴ χινεῖσϑαι ἀεὶ δ᾽ ἐν ταὐτῷ μίμνει χινούμενον οὐδέν οὐδὲ μετέρχεσϑαί μιν ἐπιπρέπει ἄλλοτε ἄλλῃ. οὖ χατὰ τὴν ἠρεμίαν τὴν ἀντιχειμένην τῇ χινήσει μένειν αὐτό φησιν. ἀλλὰ χατὰ τὴν ἀπὸ χινήσεως xal ἠρεμίας ἐξῃρημένην μονήν. Νιχόλαης δὲ 6 Δαμασχηνὸς ὡς ἄπειρον χαὶ ἀχίνητον λέγοντος αὐτοῦ τὴν ἀρχὴν ἐν τῇ Περὶ ϑεῶν ἀπομνη- μονεύει. ᾿Αλέξανδρος δὲ ὡς πεπερασμένον αὐτὸ xal σφαιροειδές, ἀλλ᾽ ὅτι μὲν οὔτε ἄπειρον οὔτε πεπερασμένον αὐτὸ δείχνυσιν. ix τῶν προειρημένων δῆλον, πεπερασμένον δὲ xal σφαιροειδὲς αὐτὸ διὰ τὸ πανταχόϑεν ὅμοιον λέγει" χαὶ πάντα νοεῖν δέ φησιν αὐτὸ λέγων ἀλλ᾽ ἀπάνευϑε πόνοιο νόου φρενὶ πάντα χραδαίνει. B Galen. in Hippocr. d. nat. hom. XV 25K. Καχῶς δὲ xai τῶν ἐξηγητῶν ἔνιοι χατεψεύσαντο Ξενοφάνους ὥσπερ xai Σαβῖνος ὡδί πως γράψας αὐτοῖς ὀνόμασιν. “οὔτε Ἰὰρ πάμπαν ἀέρα λέγω τὸν ἄνθρωπον ὥσπερ ᾿Αναξιμένης, οὔτε ὕδωρ ὡς Θαλῆς. οὔτε γῆν ὡς ἔν τινι Ξενο- φαάνης᾽ * οὐδαμόϑεν γὰρ εὑρίσχεται 6 Ξενοφάνης ἀποφηνάμενος οὕτως. ἀλλὰ xai 6 Σαβῖνος αὐτὸς εὐδηλός ἐστιν ἐχ τῶν αὑτοῦ χαταψευδόμενος, οὐχ ὑπ᾽ ἀγνοίας ἐσφαλμένος. ἢ πάντως dv ὀνομαστὶ προσέγραψε τὸ βιβλίον, ἐν ᾧ ταῦτα ἀπεφήνατο. νῦν δ᾽ οὕτως ἔγραψεν οὔτε γῆν ὡς ἔν τιν: Ξενοφάνης. xai Θεόφραστος δ᾽ εἰς αὐτὸ ἕτερον οὔτ᾽ ἐχεῖνο εἰς ἄλλο ἐλϑεῖν. χινεῖσϑαι δὲ τὰ πλείω ὄντα ἑνός" ἕτερον γὰρ εἰς ἕτερον δεῖν χινεῖσϑαι || 8 μεταβάλλει codd.: corr. Usener post Karstenium ||4 Xenoph. fr.4 p. 95 Karst. || μίμνει BDEEs: μένει aF. || χινούμενος EF || 5 μιν ἐπιπρέπει ΒΕΔ: μιν ἐπιτρέπη E: μὴν ἐπεὶ πρέπει ΧΕ || 6 αὐτό BDE: αὐτόν aEaF , 1 μονήν DEEa : μόνον D Bran- disii: om eF. | 9 Alexandri opinionem quam dicit S., Theophrastus si non probasse certe attulisse videtur (Prol. p. 112], unde Hippolytus Philos. 14 ? φησὶ δὲ xai τὸν ϑεὸν εἶναι ἀΐδιον xal ἕνα xai ὅμοιον πάντῃ xai πεπερασμένον xai σφαιροειδῆ Gal. H. phil. c. 7 εἶναι πάντα ἕν xal τοῦτο ὑπάργειν ϑεὸν πεπερασμένον λογιχὸν ἀμετάβλητον, ex eodem libro Sext. P. H. 1 225 ἕν εἶναι τὸ πᾶν xal τὸν ϑεὸν συμφυῆ τοῖς πᾶσιν, εἶναι δὲ σφαιροειδῆ xal ἀπαϑῆῇ xai ἀμετάβλητον xai λογιχόν. Cie. Lueull. 27 15. unum esse omnia neque id esse mutabile et id Diels, Doxographi graeci. esse deum neque natum umquam et sempiternum conglobata figura. Pla- cit. I 3 12 (Theod.) £v εἶναι τὸ πᾶν. 7. σφαι- ροειδὲς xal πεπερασμένον, οὐ γενητὸν ἀλλ᾽ ἀΐδιον xai πάμπαν ἀκίνητον. cf. de Par- men. Theophr. fr. 6 || 12 λέγειν DEE9FH: correxit a cf. Prol p. 112 || νοεῖν δὲ DEE2FH: δὲ νοεῖν a || αὐτὸ DE: αὐτὸν aEaF |; 13 fr. ὃ K. cf. praeter locos memoratos Diog. IX 19 σύμπαντά τ᾽ εἶναι νοῦν xal φρόνησιν xal ἀίδιον et Timonis fr. 40 W. 14 Galenus captiosius Sabinum, qui sophista fuit sub Hadriano, vellicare videtur. scilicet constare ex terra homines neque Xenopha- nes neque Theophrastus de illo locutus ad- severasse videtur, sed ortos ex terra haud dubie innuerat cf. Xenoph. fr. 8 ix γαίης γὰρ πάντα xai εἰς γῆν πάντα τελευτᾷ et fr. 9 πάντες γὰρ γαίης τὲ καὶ ὕδατος ἐχγενόμεσθϑα. neque Theophrastus haec non memoravit, unde Hippol. Philos. 14 ὁ et Aét. I 2 12 21 — 0 ἐν iu 15 482 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 5a. 6. 6a dy ἐν ταῖς τῶν φυσιχῶν δοξῶν ἐπιτομαῖς τὴν Ξενοφάνους δόξαν. εἴπερ οὕτως εἶχεν. ἐγεγράφει. χαί σοι πάρεστιν εἰ χαίροις τῇ περὶ τούτων ἱστορία Θεοφράστου βίβλους ἀναγνῶναι. χα ἃς ^ ^ »o- σιχὼν 66z0wv. Alexander in metaph. p. 24, 5 Bon. Περὶ Παρμενίδου χαὶ τῆς δόξης αὐτοῦ xal Θεόφραστος ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ τῶν φυσιχῶν οὕτως λέγει" Τούτῳ δ᾽ ἐπιγενόμενος Παρμενίδης Πύρητος δὲ χαὶ Ξενοφάνην — ἐπ᾿ ἀμφοτέρας ἧλϑε τὰς , ἐστι τὸ πᾶν ἀποφαίνεται xal γένεσιν ἀποδιὸ , οὐχ ὁμοίως περὶ ἀμφοτέρων δοξάζων, ἀλλὰ xac ἀλήϑειαν μὲν πᾶν χαὶ ἀγένητον χαὶ σφαιροειδὲς ὑπολαμβάνων, χατὰ , - * * 6a Laertius Diogenes IX 21. 22 τὰς ἀρχὰς πῦρ xai γῆν. τὴν μὲν ὡς ὕλην, τὸ δ᾽ ὡς αἴτιον xal ποιοῦν. * - τὰς X05 τὴν ἐπιτομὴν ἐποιήσατο τῶν φυ- ύ ὁ Ἐλεάτης — λέγε! 6060s. xal γὰρ ὡς αἰδιόν ^ ^ f, ναι πειρᾶται τῶν ὄντων "n * ἐν τὸ * 3 , * , 9 Ἰένεσιν ἀπονοῦνα! τῶν φαινομένων δύο ποιῶν - Ξενοφάνους δὲ διήχουσε Παρμενίδης [Πύρητος Ἐλεάτης (τοῦτον Θεό- φραστος ἐν τῇ Ἐπιτομῇ AvatiudvOpoo φησὶν ἀχοῦσαι). ὅμως δ᾽ οὖν ἀχούσας xui Ξενοφάνους οὐχ ἠχολούϑησεν αὐτῷ... πρῶτος δ᾽ οὗτος τὴν γῆν ἀπέφηνε σφαιροειδῆ xal ἐν μέσῳ φ χεῖσϑαι. δύο 7 τάξιν ἔχειν, τὴν δ᾽ ὕλης. 22 dede. ! hunc ipsum quippe qui ἐπιτομὴν φυσιχῶν δοξῶν eontinuerit respici nemo non videbit. Usener Anal. p.28 cf. V. Hose de Ar. libr. ord. p. 86 5 de fr. 6 cf. Prol. p. 113 || 7 de Aristotelis Metaphysicorum similitudine [15 p. 986527 5qq.] cf. Zeller Abhandl. d. Akad. d. W. L e. p. 153 |/ 5 xat delendum aut λέγει δὴ Z. corrigendum || 10 cf. Hippol. 11 xai γὰρ καὶ Παρμενίδης [vide Prol. p. 146] ἐν μὲν τὸ πᾶν ὑποτίθεται d(btóv τε xal ἀγένητον χαὶ σφαιροειδές, οὐδὲ αὑτὸς ἐχφεύγων τὴν τῶν πολλῶν δόξαν πῦρ λέγων χαὶ γῆν τὰς τοῦ παντὸς ἀρχάς, τὴν μὲν γῆν ὡς ὕλην, τὸ δὲ Tüp ὡς αἴτιον xai ποιοῦν. Plut. Strom. 5 Aét. Plac, E 3 15 [(Theodor.] qui versum 59 K. 65 St. nddunt. cf. Cicer. Luc. 27 115 Euseb. XV 36. idem locus ab Alexandro ad phys. 12 excerptus servatur a Simplie, in phys. * f. Ja] ὁμολογεῖ δὲ ᾧ ᾿Αλέξανδρος ἐν μὲν τοῖς γένεσίν v ἀνθρώπων εἶνα! στηιχεῖα. πῦρ xal γῆν" xai τὸ μὲν δημιουργοῦ Σ» ἐξ ἰλύος πρῶτον , D αὐτὸν δ᾽ ὑπάργειν τὸ ϑερμὸν xal τὸ ψυχρόν, ἐξ ὧν τὰ " πρὸς ἀλήϑειαν ἅπερ ἐστὶ περὶ τοῦ νοητοῦ ὄντος τὸν ΠΙαρμενίδην ἕν τὸ ὃν χαὶ ἀχίνητον xai ἀγέ- vrtow [xat ἀγένητον post ἀχίνητον DEF cf. fr. 5: post ἦν Κα: om. a] λέγειν, κατὰ δὲ τὴν τῶν πολλῶν δόξαν χαὶ τὰ φαινόμενα, φη τί, [sic E^: φασὶ DE: om. “ΕἸ φυσιολογῶν οὔτε ἕν ἔτι [om. a] λέγων εἶναι τὸ ὃν οὔτε ἀγένητον, ἀρχὰς τῶν γινομένων ὑπέδετο πῦρ xal γῆν. τὴν μὲν γῆν ὡς ὕλην ὑποτιϑείς. τὸ δὲ πῦρ ὡς ποιητιχὸν αἴτιον. xal ὀνομάζει, φησί, τὸ μὲν τὴν δὲ γῆν σχότος |, 13 τὴν μὲν scripsi: τὸ μὲν vulgo 14 de fr. 6a [fr. 24. 25 Us.] cf. Prol. p. 108, 142. 146. 166sqq. || 17 πρῶτος δ᾽ οὗτος cf. fr. I7. Aét. ΠῚ 15 5 ||. 19 ἡλίου F et Froben.: limo Aldobr. || 20 αἴτια scripsi Prol. p. 142. 166 cf. p. 482, 20: αὐτὸν libri: αὐτῶν Wyttenbaeh, ταὐτὸν Usener recte, si γένεσίν T o— qevéslat post συνεστάναι p. 182,1 olim πῦρ φῶς. collocata fuisse sumas. THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 6a. 7. 8. 483 πάντα συνεστάναι. xal τὸν νοῦν xal τὴν ψυχὴν ταὐτὸν εἶναι, χαϑὰ μέμνηται χαὶ Θεόφραστος ἐν τοῖς Φυσιχοῖς πάντων σχεδὸν ἐχτιϑέμενος τὰ δόγματα. δισσήν v ἔφη εἶναι τὴν φιλοσοφίαν τὴν μὲν xac! ἀλήϑειαν, τὴν δὲ χατὰ δόξαν. * " , διὸ x«t φησί που" χρεὼ δέ σε πάντα πυϑέσϑαι ἠμὲν ἀληϑείης εὐπειϑέος ἀτρεμὲς Top ἠδὲ βροτῶν δόξας, τῇς οὐχ ἔνι πίστις ἀληϑής. Simplicius in phys. f. 25*16 'Oc ὁ ᾿Αλέξανδρος ἱστορεῖ, 6 μὲν Θεόφραστος οὕτως ἐχτίθϑεται ἐν τῷ πρώτῳ τῆς Φυσιχῆς ἱστορίας (de Parmenide): Τὸ παρὰ τὸ ὃν οὐχ ὄν, τὸ οὐχ ὃν οὐδέν, ἕν ἄρα τὸ ὄν. Simplicius in phys. f. 7. θ--26. Λεύχιππος δὲ 6 Ἐλεάτης ἢ Μιλήσιος — ἀμφοτέρως γὰρ λέγεται περὶ αὐτοῦ --- χοινωνήσας Παρμενίδῃ τῆς φιλοσοφίας οὐ τὴν αὐτὴν ἐβάδισε Παρμενίδῃ xai Ξενοφάνει περὶ τῶν ὄντων 606v, ἀλλ᾽ ὡς δηχεῖ τὴν ἐναντίαν: ἐχείνων γὰρ ἕν xal ἀχίνητον xal ἀγένητον xai πεπερασμένον ποιούντων τὸ πᾶν χαὶ τὸ μὴ ὃν μηδὲ ζητεῖν συγχω- , w , - ρούντων, οὗτος ἄπειρα xal dei χινούμενα ὑπέϑετο στοιχεῖα τὰς ἀτόμους. xal τῶν ἐν αὐτοῖς σχημάτων ἄπειρον τὸ πλῆϑος διὰ τὸ μ Cn i μηδὲν μᾶλλον τοιοῦτον T, τοιοῦτον εἶναι [ταύτην γὰρ] καὶ γένεσιν xal μεταβολὴν ἀδιάλειπτον ἐν τοῖς οὖσι ϑεωρῶν᾽" ἔτι δὲ οὐδὲν μᾶλλον τὸ ὃν ἢ τὸ μὴ ὅν ὑπάρχειν xal αἴτια ὁμοίως εἶναι τοῖς γινομένοις : ἄμφω: τὴν γὰρ τῶν ἀτόμων οὐσίαν ναστὴν χαὶ πλήρη ὑποτιϑέμενος 5 E) ap ἊΨ 4 » -9-— , ot * -— 2 , " , ὧν ἔλεγεν εἶναι xai ἐν τῷ χενῷ φέρεσϑαι ἥπερ μὴ ὃν Ex Ast xal οὐχ | xai χτλ. οἵ, fr. de sens. 4 || 2 xat om. Burbon, 253 || 6 εὐφεγγέος Procl. in Tim. p. 105 || 1 Ev libri: corr. Huebner || 5 cf. Simplic. in ph. f. 39. 32 ὡς δὲ Θεόφραστος προήγαγε τὸ παρὰ τὸ ὃν οὐχ ὄν, τὸ οὐχ ὃν οὐδέν. cf. f. 25* 15, Io. Philop. in phys. quat. b 4v. "Theophrastus redit ad Aristot. Met. I ὃ p. 986528 παρὰ γὰρ τὸ ὃν τὸ μὴ ὃν οὐϑὲν ἀξιῶν εἶναι, ἐξ ἀνάγχης ἕν οἴεται εἶναι τὸ ὃν χαὶ ἀλλο οὐϑέν. [Zeller Abh. d. Ak. 1. e. p. 159]. 11 ef. Hipp. Phil. 12 1. Λεύχιππος δὲ 2ή- wwvog ἑταῖρος οὐ τὴν αὐτὴν δόξαν διετήρησεν ἀλλά φησιν ἄπειρα εἶναι χαὶ ἀεὶ κινούμενα xal γένεσιν xai μεταβολὴν συνεχῶς οὖσαν" στοιχεῖα δὲ λέγει τὸ πλῆρες xal τὸ χενόν. cf. Diog. IX 20 qui ipse Zenonis magisterium testatur, unde post Ξενοφάνει olim addi- tum fuisse Zenonem conicias || 15 éztyet- ρούντων olim Usener || 16 τὰ στοιχεῖα aF: τὰ om. DEE^ || 18 ταύτην γὰρ DEEF: ταύτην a: delevi librarii errorem qui in inferiorem locum simillimum p. 484, 12 oculis de- latus initium descripsit || 19 ἀδιάλειπτον E || οὐδὲν DE*E: οὐ ἕν F: o) a || cf. Arist. A4, 955b8 διὸ xal οὐϑὲν μᾶλλον τὸ ὃν τοῦ μὴ ὄντος εἶναί φασιν, ὅτι οὐδὲ τὸ κενὸν τοῦ σώματος [τοῦ κενοῦ τὸ σῶμα Schwegler], αἴτια δὲ τῶν ὄντων ταῦτα ὡς ὕλην. Euseb. XIV $7 || 20 cf. Theophrast. metaph. 7 p.316, 21 Br. |; 22 cf. Hippol. Phil. 13 ? (Democrit.) ἔλεγε δὲ ὡς del κινουμένων τῶν ὄντων ἐν τῷ κενῷ. ef. Euseb, 1. 1. || φέρεσθαι καὶ ὅπερ ΔΕ 21* 10 15 484 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 8. 9 ἔλαττον τοῦ ὄντος εἶναί φησι. παραπλησίως δὲ xal 6 ἑταῖρος αὐτοῦ Δημόχριτος 6 ᾿Αβδηρίτης ἀρχὰς ἔϑετο τὸ πλῆρες xal τὸ χενόν. ὧν τὸ μὲν ὄν, τὸ δὲ μὴ ὃν ἐχάλει" ὡς (yàp) ὕλην τοῖς οὖσι τὰς ἀτόμους ὑποτιϑέντες τὰ λοιπὰ γεννῶσι ταῖς διαφοραῖς αὐτῶν: τρεῖς δέ εἰσιν αὖται. ῥυσμὸς τροπὴ, διαϑιγή, ταὐτὸν δὲ εἰπεῖν σχῆμα xal τάξις xai ϑέσις" πεφυχέναι γὰρ τὸ ὅμοιον ὑπὸ τοῦ ὁμοίου χινεῖσϑαι xal φέρεσθαι τὰ συγγενῆ πρὸς ἄλληλα xal τῶν σχημάτων ἕχαστον εἰς ἑτέραν ἐγχοσμούμενωον σύγ- χρισιν ἄλλην ποιεῖν OtdÜsciv: ὥστε εὐλόγως ἀπείρων οὐσῶν τῶν ἀρχῶν πάντα τὰ πάϑη xal τὰς οὐσίας ἀποδώσειν ἐπηγγέλλοντο ὑφ᾽ οὗ τέ τι γίνεται xal πῶς" διὸ χαί φασι μόνοις τοῖς ἄπειρα ποιοῦσι τὰ στοιχεῖα πάντα συμβαίνειν χατὰ λόγον. xal τῶν ἐν ταῖς ἀτόμοις σχημάτων ἄπειρον τὸ πλῆϑός φασι διὰ τὸ μηϑὲν μᾶλλον τοιοῦτον ἢ τοιοῦτον εἶναι. ταύτην γὰρ αὐτοὶ τῆς ἀπειρίας αἰτίαν ἀποδιδόασιν. χαὶ Μητρόδωρος δὲ ὁ Χῖος ἀρχὰς σχεδόν τι τὰς αὐτὰς τοῖς περὶ Δημόχριτον ποιεῖ τὸ πλῆρες xal τὸ χενὸν τὰς πρώτας αἰτίας ὑποϑέμενος, ὧν τὸ μὲν ὄν. τὸ δὲ μὴ ὃν εἶναι" περὶ δὲ τῶν ἄλλων ἰδίαν τινὰ ποιεῖται τὴν μέϑοδον. αὕτη μὲν f, σύντομος περίληψις τῶν ἱστορημένων περὶ ἀρχῶν οὐ χατὰ χρόνους ἀναγραφεῖσα, ἀλλὰ χατὰ τὴν τῆς δόξης συγγένειαν. 9 Simplic. in phys. f. 6v20—25 Ὁ μέντοι Θεόφραστος τοὺς ἄλλους προϊστορήσας “Τ᾽ ούτοις᾽ φησίν ᾿ἐπι- γενόμενος [Πλάτων τῇ μὲν δόξῃ xai τῇ δυνάμει πρότερος τοῖς δὲ χρόνοις ὕστερος xal τὴν πλείστην πραγματείαν περὶ τῆς πρώτης φι- λοσοφίας ποιησάμενος ἐπέδωχεν ἑαυτὸν xal τοῖς φαινημένηις Ι haec cum Metaphys. A 985b 5sq. ita consentiunt, ut inde a 5. translata crederem nisi similia exstarent apud Hippolytum 13 2 et comp. Euseb. P. E. XIV ὃ 7-—9 (cf. Prol. p. 169]. contra de ceteris ὡς yàp ὕλην xz. accurate Aristoteli respondentibus nihil af- firmo. tripartitis differentiis addit μέγεϑος 'T'heophrastus d. sens. 60 τὰ μὲν τοῖς μεγέ- ϑεσι, τὰ δὲ τοῖς σχήμασιν, ἔνια δὲ τάξει xad ϑέσει διορίζει. cf. Arist. Phys. ΠΙ 4 p. 20351 de cael. ΠῚ 4 p. 303415 || 2 ἀρχὰς «ἘΠΕ: τὰς ἀργὰς DE || ὃ ὡς γὰρ a: ὡς (om. γὰρ) BDEEsF: suspicor xai ὕλην || 4 γεννῶσι γὰρ ταῖς B | 5 xai ϑέσις zal τάξις DEEas: recte a(F) cf. Metaph. l. c. vide Democr. spud Sext. adv. math. VII 117. 118 || 7 ἐχχοσμηύμενον codd.: corr. Usener et Tor- strik || I0 τέ τι DEFE2a: «t om. « || 11 συμ- βαίνει E. || xai — 13. ἀποδιδόασιν οἵ. 483, l7sqq. || 1Ὁ τὴν αἰτιαν aEaF: τὴν om. DE || 13 ef. Eus, XIV 19 9 τὸν μὲν οὖν Μητρόδω- pov Δημοχρίτου ἔφασαν ἀχηχοέναι, ἀρχὰς δὲ ἀποφήνασθαι τὸ πλῆρες xal τὸ χενόν, ὧν τὸ μὲν ὄν, τὸ δὲ μὴ ὧν εἶναι. cf. Prol. p. 170 || 14 σχεδόν τι DEESF: ct om. a [| 17 cf. Prol. 104* || ἱστορουμένων a. || 18 χατὰ τὴν aEs: τὴν DEF 19 τούτοις ἐπιγενόμενος ut Arist. met. I 6 p. 9387429 μετὰ δὲ τὰς εἰρημένας φιλο- σοφίας ἡ Πλάτωνος ἐπεγένετο πραγμα- τεία τὰ μὲν πολλὰ τούτοις ἀχολουθοῦσα, τὰ δὲ xai ἴδια παρὰ τὴν τῶν Ἰταλιχῶν ἔχουσα φιλοσοφίαν cf. Zeller Abh. d. Ak. 1. c. p. 154 v. Prol. p. 104? || 20 τῇ μὲν --- ὕστερος cf. Arist. l. c. p. 984211 || 22 τοῖς φαινομένοις ut Arist. de part. an. I 1 p. 63958 δεῖ zai τὸν φυσιχὴὸν τὰ φαινόμενα πρῶτον... ϑεωρή- σαντα... ἔπειϑ᾽ οὕτω λέγειν τὸ διὰ τί xai τὰς αἰτίας cf. ''heophrast. fr. XVIII p. 164,7 Wimm. ''HEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 9. 10. 11 485 ἁψάμενος τῆς περὶ φύσεως ἱστορίας. ἐν ἡ δύο τὰς ἀρχὰς βούλεται ποιεῖν τὸ μὲν ὑποχείμενον ὡς ὕλην ὃ προσαγορέυει πανδεχές. τὸ δὲ ὡς αἴτιον καὶ χινοῦν ὃ περιάπτει τῇ τοῦ ϑεοῦ χαὶ τῇ τοῦ ἀγαϑοῦ δυνάμει᾽. ὁ μέντοι ᾿Αλέξανδρος ὡς τρεῖς λέγοντος τὰς ἀρχὰς ἀπομνημονεύει τὴν ὕλην χαὶ τὸ ποιοῦν χαὶ τὸ παράδειγμα. 10 Proclus in Timaeum p. 176 Basil. 416 Schneider Kai τῶν παλαιῶν τινες ἐπέπληξαν τῷ Πλάτωνι λέγοντες ὡς 00x 6 pl Gc ἀρχὴν ἀρχῆς ἐπιζητεῖ xal γένεσιν ἀγενήτου πράγματος" εἰ γὰρ xal τῶν πρώτων τὰ αἴτια ζητήσομεν xal τῶν αὐθϑυποστάτων γενέσεις ἐπινοηή- σομεν, εἰς ἄπειρον προϊόντες λησόμεϑα xal τέλος οὐδὲν ἔχον τῆς ϑεωρίας: ὥσπερ γὰρ ὁ πάντα ἀποδειχτὰ νενομιχὼς αὐτὴν μάλιστα τὴν ἀπόδειξιν ἀναιρεῖ, τοῦτον τὸν τρόπον xal 6 πάντων αἰτίας ἐπι- ζητῶν ἄρδην ἀνατρέπει τὰ ὄντα πάντα χαὶ τὴν τάξιν αὐτῶν τὴν ἀπό τινος ὡρισμένης ἀρχῆς προϊοῦσαν᾽. τοιαῦτα μὲν ὁ Θεόφραστος ἐπιτιμᾷ τῷ [Ιλάτωνι περὶ τῆσδε τῆς ψυχογονίας οὐδὲ ἐπὶ τῶν φυσιχῶν πάντων λέγων δεῖν ἡμᾶς ἐπιζητεῖν τὸ διὰ τί’ γελοῖον ddp φησιν ἀπορεῖν, διὰ τί χαίει τὸ πῦρ [xal διὰ τί πῦρ] καὶ διὰ τί ψύχει ἢ χιών. 11 'l'aurus ap. Philopon. adv. Procl. VI 8. 27 Kai Θεόφραστος μέντοι ἐν τῷ [πρὶ τῶν φυσιχῶν δοξῶν χατὰ Πλά- τωνά φησι γενητὸν τὸν χόσμον xal οὕτω ποιεῖται τὰς ἐνστάσεις. παρεμφαίνει δὲ ὅτι ἴσως σαφηνείας χάριν γενητὸν αὐτὸν ὑποτίϑεται. Idem l. c. VI 21. 27. Ὁ δὲ Θεόφραστης εἰπὼν ὅτι 'τάχ᾽ ἂν qevmtóv λέγοι σαφηνείας Ι τὰς om. B || Theophrastus profectus videtur a Metaph. A 6 p. 9882 7 Πλάτων... δυοῖν αἰτίαιν μόνον χέχρηται τῇ τε τοῦ τί ἐστι xal τῇ χατὰ τὴν ὕλην... καὶ τίς ἡ ὕλη ἡ ὑπο- κειμένη . . . ἔτι δὲ τὴν τοῦ εὖ καὶ τοῦ καχῶς αἰτίαν τοῖς στοιχείοις ἀπέδωχεν ἑκατέροις ἐχα- τέραν χτὰ. || 2 ὡς ὑποχείμενον τὴν ὕλην coni. Torstrik [πανδεχές Tim. p. 51 A cf. Aristot. p. 329a 14 et 306519. e Theo- phrasto pendet Cic. Lucull. 37 115 || 3 ϑεοῦ DEEs: ϑείου aF || τῇ τοῦ ἀγαϑοῦ aEESF: τοῦ ἀγαϑοῦ D 6 cf. Procl. in Tim. p. 177 Bas. 418 Schneid. ὁ μὲν 8eógpaccoc εἰχότως ἀρχὴν κινήσεως τὴν Ψυχὴν εἰπὼν οὐδὲ ἄλλο πρὸ αὑτῆς ὑποθέμενος ἀρχῆς οὐκ οἴεται δεῖν ἀρ- χὴν ἐπιζητεῖν" ἔμψυχον γὰρ καὶ αὐτὸς δίδωσι τὸν οὐρανὸν χτλ. || 9 sqq. οἵ. Theophr. metaphys. 8 p. 319, 8 cf. Usener Mus. Rh. XVI 260 || ἔχοντες coniecit Usener || 16 xai διὰ τί πῦρ delevi manifestam dittographiam 17 cf. [Philo] de incorrupt. mund. p.490, 15 Mang. 224, 1 Bern. τινὲς δ᾽ οἴονται σοφιζό- μενοι xarà [ἰλάτωνα γενητὸν λέγεσθαι τὸν χόσμον 60 τῷ λαβεῖν γενέσεως ἀρχήν, ἀλλὰ τῷ εἴπερ ἐγίγνετο μὴ ἂν ἑτέρως T, τὸν εἰρη- μένον συστῆναι τρόπον T, διὰ τὸ ἐν γενέσει xai μεταβολῇ τὰ μέρη ϑεωρεῖσθϑαι || 30 Theophrastus pendet ab Aristot. d. cael. I 10 p. 219} »82 ἣν δέ τινες βοήϑειαν ἐπιχειροῦσι φέρειν ἑαυτοῖς τῶν λεγόντων ἄφϑαρτον μὲν εἶναι, γενόμενον δέ, οὐχ ἔστιν ἀληϑής. ὁμοίως γάρ φασι τοῖς τὰ διαγράμματα γράφουσι καὶ σφᾶς εἰρηχέναι περὶ τῆς γενέσεως, οὐχ ὡς γενομένου ποτέ, 29 - lo 1 5 20 2 LJ 486 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 11. 12 χάριν. ὡς xal τοῖς διαγράμμασι παραχολουθοῦμεν γινομένοις φησί" ἱπλὴν ἴσως ἣ γένεσις οὐχ ὁμοίως ἔχει xal ἐπὶ τῶν διαγραμμάτων᾽, 12 [Philo] περὶ ἀφϑαρσίας κόσμου cc. 20—271 p. 510, 11—516, 20 Mang. 264,5—276,. 1 Bern. Θεόφραστος μέντοι φησὶ τοὺς γένεσιν xal φϑορὰν τοῦ χόσμου χατηγο- ρηῦντας ὑπὸ τεττάρων ἀπατηϑῆναι τῶν μεγίστων. γῆς ἀνωμαλίας. θαλάττης dva- χωρήσεως. ἐχάστου τῶν τοῦ ἥλου μερῶν διαλύσεως, χερσαίων φϑορᾶς χατὰ γένη ζῴων. χατασχευάζειν δὲ τὸ μὲν πρῶτον οὕτως" “εἰ μὴ γενέσεως ἀρχὴν ἔλαβεν $ ἢ. μέρος ὑπανεστὸς οὐδὲν ἂν ἔτι αὐτῆς ἑωρᾶτο, χϑαμαλὰ δ᾽ ἤδη τὰ ὄρη πάντ᾽ ἐγεγένητο χαὶ οἱ γεωλόφοι πάντες ἰσόπεδοι τῇ πεδιάδι" τοσούτων γὰρ xci ἕχαστον ἐνιαυτὸν ὄμβρων ἐξ ἀιδίου φερομένων εἰχὺὸς Tw» τῶν διηρμένων πρὸς (jog τὰ μὲν χειμάρροις ἀπερρῆχϑαι, τὰ δ᾽ ὑπονοστήσαντα χεχαλάσϑαι, πάντα δὲ διὰ πάντων ἤδη λελειάνϑαι" νυνὶ δὲ συνεχεῖς ἀνωμαλίαι χαὶ παμπόλλων ὀρῶν αἱ πρὸς αἰϑέριον ὄψος ὑπερβολαὶ μηνύματ᾽ ἐστὶ τοῦ τὴν γὴν μὴ ἀΐδιον εἶναι" πάλαι ip, ὡς ἔφην. ἐν ἀπείρῳ χρόνῳ ταῖς ἐπομβρίαις τὸ περάτων ἐπὶ πέρατα πᾶσ᾽ ἂν λεωφόρος ἐγεγένητο. πέφυχε γὰρ ἢ ὕδατος φύσις καὶ μάλιστα ἀφ᾽ ὑψηλοτάτων χαταράττουσα τὰ μὲν ἐξωϑεῖν τῇ βία, τὰ δὲ τῷ συνεχεῖ τῶν ψεχάδων χολάπτοηυσα χοιλαίνειν ὑπεργάζεσϑαί τε τὴν σχληρόγεων xal λιϑωδεστάτην ὀρυχτήρων οὐχ ἔλαττον᾽. 'xal μὴν 7, γε ϑάλασσα᾽ φασίν ᾿ ἤδη μεμείωται" μάρτυρες δ᾽ αἵ νήσων εὐδοχιμώταται Ῥόδος τε χαὶ Δῆλος" αὖται γὰρ τὸ μὲν παλαιὸν ἠφανισμέναι χατὰ τῆς ϑαλάττης ἐδεδύχεσαν ἐπιχλυζόμεναι, χρόνῳ δ᾽ ὕστερον ἐλαττουμένης ἠρέμα xaT ὀλίγον ἀνίσχουσαι διεφάνησαν, ὡς αἱ περὶ αὐτῶν ἀναγραφεῖσαι μηνύουσιν ἱστορίαι " τὴν ὃὲ Δῆλον xal ᾿Ανάφην ὠνόμασαν δι᾿ ἀμφοτέρων ὀνομάτων πιστού- μενοι τὸ λεγόμενον. ἐπειδὴ γὰρ ἀναφανεῖσα δήλη ἐγένετο ἀδηλουμένη χαὶ ἀφανὴς οὖσα τὸ πάλαι. πρὸς δὲ τούτοις μεγάλων πελαγῶν μεγάλους χόλπους xal βαϑεῖς ἀναξηρανϑέντας ἠπειρῶσϑαι x«i γεγενῆσθαι τῆς παραχειμένης χώρας μοῖραν οὐ λυπρὰν σπειρομένους xai φυτευομένους, οἷς σημεῖ᾽ ἄττα τῆς παλαιᾶς ἐναπολελεῖφϑαι ϑαλαττώσεως ψηφῖδας τε xal χόγχας xai ὅσα ὁμοιότροπα πρὸς αἰγιαλοὺς εἴωϑεν ἀποβράττεσϊ᾽αι. διὸ xal [ΠΙίνδαρος ἐπὶ τῆς Δήλου φησί" ἀλλὰ διδασκαλίας γάριν ὡς μᾶλλον γνωριζόν- τῶν ὥσπερ τὸ διάγραμμα γιγνόμενον ϑεασα- μένους. τοῦτο δ᾽ ἐστὶν. .. οὐ τὸ αὐτό. Xe- nocratem et Speusippum eam explicationem invenisse Simplicius ad ἢ, l. testatur p. 488^ 15 Br. cf. p. 48348 Br., quos Crantor et Eudo- rus secuti sunt. cf. Zeller II, 1? 666* || 2 καὶ om. altero loco c. 27 3 de fragm. 12. cf. Prol. p. 106sqq. '| 2 γῆς «[ldinum Philonis de mundo excerpto- rum exemplum Venet. 1497 f. 233sqq. cf. Prol p. 108? Bernays die Dial. d. Arist. p. 165]: τῆς M(ediceus) || 6 χατασχευάζει aM: corr. Usener || 7 ὑπανεστὼς a: ὑπαναστῇ M: ὑπανεστηχὸς Bernays sed cf. p. 491,2 || ὄρη πάντα M: ὄρη πάντων a unde πάντως Mangey || 9 ἐνιαυτῶν M [| διηρμένων a: διηρημένων M || πρὸς M: εἰς a || 13 πᾶσα λεωφόρος aM: correxi itemque Bue- cheler Mus, Rh. XXXII 441 || 14 ἐγεγένητο a vulgo ef. v. 8: ἐγένετο M || 15 τῷ συνεχεῖ a vulgo: τῇ συνεγεῖ M. unde τῇ συνεχείᾳ cor- rigebat Buecheler || 21 'Avagz» vulgo: ἀνα- ἡράφειν M || de hoe loco cf. Prol. p. 108 || 22 ἐπειδὴ γὰρ M: ἐπειδὴ vulgo cf. ad Theophr. d. sens. $ 23 || δήλη praeter morem hiat || 23 μεγάλων a: μεγάλην M: immerito otiosum iudicatur cf. p. 439, 25. λόγος vel ὁμολογοῦσι corrigit Buecheler || 25 σημεῖα τὰ aM corr. Bernays || 27 [Πίνδαρος fr. 64 (87) Bergk. THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 12 481 Naip . ὦ ϑεοῦμαάτα. λιπαροπλοχάμου παίδεσσι λατοῦς ἱμερηέστατον ἔρνος. Πόντου θύγατερ. χϑονὸς εὐρείας ἀχίνητον τέρας" dv τε βροτοί Δᾶλον χιχλήσχηυσιν, μάχαρες δ᾽ ἐν ὀλύμπῳ τηλέφαντον χυανέας χϑονὸς ἄστρον. ἡυγατέρα γὰρ [Πόντου τὴν Δῆλον εἴρηχε τὸ λεχϑὲν αἰνιττόμενος. εἰ δὴ μειοῦται 5 ἢ θάλαττα. μειωϑήσεται μὲν ἢ γῇ. μαχραῖς δ᾽ ἐνιαυτῶν περιόδοις χαὶ εἰς dua. 1, ca, μειωύησεται μὲν Ἢ "vr. μαχραις τεριόόοις s ἅπαν ἐχάτερον στοιχεῖον ἀναλωϑήσεται. δαπανηΐγήσεται (δὲ) χαὶ ὁ σύμπας ἀὴρ ἐχ τοῦ xac ὀλίγον ἐλαττούμενος. ἀποχριϑήσεται δὲ πάντ᾽ εἰς μίαν οὐσίαν τὴν πυρός. Πρὸς δὲ τὴν τοῦ τρίτου χεφαλαίου χατασχευὴν χρῶνται λόγῳ τοιῷδε" ᾿φϑεί- » ρεται πάντως ἐχεῖνο. οὗ πάντα τὰ μέρη φϑαρτά ἐστι, τοῦ δὲ χόσμου πάντα τὰ μέρη 24 φϑαρταά ἐστι. φϑαρτὸς ἄρα 6 χήσμος ἐστίν. ὃ δ᾽ ὑπερεϑέμεϑα, νῦν ἐπισχεπτέον. ποῖον μέρος τῆς γῆς. ἵν᾽ ἀπὸ ταύτης ἀρξώμεϑα, μεῖζον T, ἔλαττον. οὐ χρόνῳ δια- λυϑήσεται; λίϑων οἱ χραταιότατοι ἀρ᾽ οὐ μυδῶσι xal σήπονται χατὰ τὴν ἕξεως αἀσϑένειαν — ἢ ὃ᾽ ἐστὶ πνευματιχὸς τόνος, δεσμὸς οὐχ ἄρρηχτος. ἀλλὰ μόνον QUG- διάλυτος — ὕρυπτόμενηι xal ῥέοντες εἰς λεπτὴν τὸ πρῶτον ἀναλύονται χόνιν; [εἶ ὕστερον δαπανη ϑέντες ἐξαναλύονται] τί δέ; εἰ uy, πρὸς ἀνέμων ῥιπίζοιτο τὸ ὕδωρ, ἀχίνητον ἐαϑὲν οὐχ ὑφ᾽ ἡσυχίας νεχροῦται; μεταβάλλει τοῦν xal δυσωδέστατον γίνεται οἷα ψυχὴν ἀφῃρημένον ζῷον. αὖ "s μὴν ἀέρος φϑοραὶ παντί τῳ δῆλαι" νοσεῖν γὰρ xai φϑίνειν xal τρόπον τιν᾽ ἀποϑνήσχειν πέφυχεν. ἐπεὶ τί dv τις μὴ στοχαζόμενος ὀνημάτων εὐπρεπείας ἀλλὰ τἀληθοῦς, εἴποι λοιμὸν εἶναι πλὴν ἀέρος Üdvatow τὸ οἰχεῖον vales ἀναχέοντος ἐπὶ φϑορᾷ πάντων ὅσα ψυχῆς Ui- μοίραται; τί χρὴ μαχρηγορεῖν περὶ πυρός; ἀτροφῆσαν γὰρ αὐτίχα σβέννυται! χωλόν, ἢ φασιν οἱ ποιηταί, γεγονὸς ἐξ ἑαυτοῦ. διὸ σχηριπτόμενηον ὀρϑοῦται χατὰ τὴν τῆς ἀναφϑείσης ὕλης νομήν. ἐξαναλωϑείσης δ᾽ ἀφανίζεται. τὸ παραπλήσιον μέντοι xai τοὺς χατὰ τὴν Ἰνδιχὴν ὃράχοντάς φασι πάσχειν. ἀνέρποντας yàp ἐπὶ τὰ μέ- γιστα τῶν ζῴων, ἐλέφαντας. περὶ νῶτα xai νηδὺν ἅπασαν εἰλεῖσϑαι, φλέβα ὸ᾽ ἣν ἂν τύχῃ διελόντας ἐμπίνειν τοῦ αἵματος, ἀπλήστως ἐπισπωμένους βιαίῳ πνεύματι xai συντόνῳ ῥοίζῳ. μέχρι μὲν οὖν τινὸς ἐξαναλουμένους ἐχείνους ἀντέχειν ὑπ᾽ ἀμηχανίας ἀνασχιρτῶντας xai τῇ προνομαίχᾳ τὴν πλευρὰν τύπτοντας ὡς χαϑιξο- ὑένους τῶν δραχόντων. εἶτ᾽ ἀεὶ χενηουμένου τοῦ ζωτιχοῦ πηδᾶν μὲν μηχέτι δύ- νασϑαι. χραδαινομένους δ᾽ ἑστάναι. μιχρὸν δ᾽ ὕστερον xai τῶν σχελῶν ἐξασϑενη- σάντων χατασεισϑέντας ὑπὸ λιφαιμίας ἀποψύχειν" πεσόντας δὲ τοὺς αἰτίους τοῦ | ϑεοδμήτα M || 2 παιδὸς vulgo: mai — 12 ταὐτοῦ a cf. p. 488, 19. || διαλυϑήσε- οἱ M: corr. Boeckh. fortasse variaverat — rat a: διαλύσεται M: || 13 χραταιότατοι a: scriptor παίδοιν metri immemor || 4 χιχλή- χράτιστοι M [| 15 εἶν᾽ -- ἐξαναλύονται a 3xot5tv Bergk || μάχαρες vulgo: μάχαο M || τηλέφατον ante Bergkium || ὃ δὴ M cef. p.408, 8: δὲ α vulgo || 7 δὲ vulgo: om. aM [|| τὴν πυρὸς a: τοῦ πυρός M: τὴν τοῦ πυρός Usener cf. p. 250,10 Bern. || 9 χρῶνται a vulgo: χρᾶται M unde γρῆται Ber- navs || 10 οὗ πάντα τὰ a: τὰ om. M || 11 qgUaptó; dpa καὶ ὁ κόσμος (om. ἐστίν) a cf. Laert VIl 141 φϑαρτὸς ἄρα ὁ χόσμος || vulgo: om. M cf. Buecheler Mus. Rh. XXXII 442 || 16 τί δ᾽ «4M: ἔτι δὲ vulgo |, 17 xat aM: xai τὸ vulgo 1 18 δῆλον ante. Bernaysium [| 19 ἀποϑνήσκων M || 20 στοχαζόμενος a vulgo: στοχασάμενος Μ || 29 χατὰ τὸν M || 24 μο- ví» aM: correxit Usener || de fabulae quae sequitur auctore dixi Prol. p. 105 || 26 τῶν M: om. vulgo || 29 χκαϑιξομένους vulgo: χαϑεξομένους M Ὁ 25 30 * A488 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 12 ϑανάτου συναπολλύναι τρόπῳ coupüs* μηχέτ᾽ ἔχοντες τροφὴν οἱ δράχοντες, ὃν περιέϑεσαν δεσμὸν ἐπιχειροῦσιν ἐχλύειν ἀπαλλαγὴν ἤδη ποϑοῦντες. ὑπὸ δὲ τοῦ βάρους τῶν ἐλεφάντων ϑλιβόμενοι πιεζοῦνται, xal πολὺ μᾶλλον. ἐπειδὰν τύχῃ στέριφον (ὃν) χαὶ λιϑῶδες τὸ ἔδαφος" ἰλυσπώμενοι γὰρ χαὶ πάντα ποιοῦντες εἰς διάλυσιν ὑπὸ τῆς τοῦ πιέσαντος βίας πεδηϑέντες ἑαυτοὺς πολυτρόπως ἐν ἀμη- χάνοις xal ἀπόροις γυμνάσαντες ἐξασϑενοῦσι., (xal) χαϑάπερ οἱ χαταλευσϑέντες 7, τείχους αἰφνίδιον ἐπενεχϑέντος προχαταληφϑέντες, οὐδ᾽ ὅσον ἀναχῦψαι δυνάμενοι πνιγῇ τελευτῶσιν. εἰ δὴ τῶν μερῶν ἕχαστον τοῦ χόσμου φϑορὰν ὑπομένει. Or. λονότι xal ὃ ἐξ αὐτῶν παγεὶς χόσμος ἄφϑαρτος οὐχ ἔσται. τὸν δὲ τέταρτον xai 10 λοιπὸν λόγον ἀχριβωτέον ὧδέ φασιν" 'sl ὁ χύσμος ἀίδιος ἦν, ἣν dv xal τὰ ζῷα ἀίδια xal πολύ γε μᾶλλον τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος, ὅσῳ xai τῶν ἄλλων ἄμεινον. ἀλλὰ xal ὀψίγονον φανῆναι τοῖς βουλομένοις ἐρευνᾶν τὰ φύσεως" εἰχὸς γάρ, μᾶλλον ὃ᾽ ἀναγκαῖον ἀνϑρώποις συνυπάρξαι τὰς τέχνας ὡς ἂν ἰσήλιχας, οὐ μόνον ὅτι λο- γικῇ φύσει τὸ ἐμμέϑοδον olxsiov, ἀλλὰ xal ὅτι ζῆν ἄνευ τούτων οὐχ ἔστιν" ἴδωμεν 15 οὖν τοὺς ἑχάστων χρόνους ἀλογήσαντες τῶν ἐπιτραγῳδουμένων ϑεοῖς μύϑων * * * εἰ μὴ ἀίδιος ἄνθρωπος, οὐδ᾽ ἄλλο τι ζῷον, ὥστ᾽ οὐδ᾽ αἵ δεδεγμέναι ταῦτα χῶραι. 17, καὶ ὕδωρ xal ἀήρ. ἐξ ὧν τὸ φϑαρτὸν εἶναι τὸν χόσμον δῆλόν ἐστιν᾽. ᾿Αναγχαῖον δὲ πρὸς τὴν τοσαύτην εὑρεσιλογίαν ἀπαντῆσαι, μή τις τῶν ἀπει- ροτέρων ἐνδοὺς ὑπαχϑῇ xal ἀρχτέον γε τῆς ἀντιρρήσεως, ἀφ᾽ οὗ xal τῆς ἀπάτης 30 οἱ σοφισταί: ᾿ἀνωμαλίας οὐχέτ᾽ ἐχρῆν εἶναι τῆς γῆς. εἴπερ ἀίδιος ἦν 6 χόσμος᾽. διὰ τί, ὦ γενναῖοι; φήσουσι γὰρ ἕτεροι παρελϑόντες, ὅτι δένδρων οὐδὲν ai φύσεις τῶν ὁρῶν διαφέρουσιν, ἀλλὰ χαϑάπερ ἐχεῖναι χαιροῖς μέν τισι φυλλορροεῖ, χαιροῖς δὲ πάλιν ἀνηβᾷ. — διὸ χαὶ τὸ ποιητιχὸν εὖ εἴρηται ᾿φύλλα τὰ μέν τ᾽ ἄνεμος χαμάδις χέει. ἄλλα δέ U' ὕλη τηλεϑόωσα φύει, ἔαρος δ᾽ ἐπιγίγνεται ὥρη 2$ — τὸν αὐτὸν τρόπον xal τῶν ὁρῶν τὰ μὲν ἀποϑραύεται μέρη. τὰ δὲ προσφύεται. μαχροῖς δὲ χρόνοις f, πρόσφυσις χαϑίσταται γνώριμος, διότι τὰ μὲν δένδρα ὠχυ- τέρᾳ χρώμενα τῇ φύσει ϑᾶττον χαταλαμβανομένην ἔχει τὴν ἐπίδοσιν, τὰ δὲ ὄρη βραδυτέρᾳ., διὸ xai τὰς ἐχφύσεις αὐτῶν αἰσϑητὰς ὅτι μὴ χρόνῳ μαχρῷ μόλις εἶναι συμβέβηχεν. ἐοίχασί γε τὸν τρόπον τῆς γενέσεως αὐτῶν ἀγνοεῖν, ἐπεὶ χἂν sx» ἴσως αἰδεσϑέντες ἡσύχασαν. φϑόνος δ᾽ οὐδεὶς ἀναδιδάσχειν. ἔστι δ᾽ οὔτε νέον τὸ λεγόμενον οὔτε ῥήμαϑ᾽ ἡμῶν, ἀλλὰ παλαιὰ σοφῶν ἀνδρῶν, οἷς οὐδὲν ἀδιε- ρεύνητον τῶν εἰς ἐπιστήμην ἀναγχαίων ἀπολέλειπται. ὅταν τὸ χαταχεχλεισμένον Ὁ 25 3 πιεζοῦνται M: πιέζονται vulgo || 4 ὃν ad- didi || 6 γυμνώσαντες M || καὶ add. Bernays || T1 ἐπενεχϑέντος M: ὑπενεχϑέντος vulgo |. 8 πνιγῇ vulgo: cr, γῇ M 10 ὧδέ φασιν a vulgo: ὧδε. φασὶν M Bernays | ll τὸ τῶν a: τῶν M || 12 φανήσεται coni. Usener. num xdv — φανείη || 13 συνυπάρξας M || τὰς φύσεις a: φυσιχῶς addebat post φύσεως Bernays | 14 φύσει τὸ vulgo: φύσει τε M: τὸ post ἐμμέ- ϑοδον traiecit a || 14 ἔστιν aM: ἔνεστιν vulgo || 15 ἀλογήσαντες vulgo: ἀναλογίσαντες a: ἀμε- λήσαντες M || ' deesse quibus εὑρημάτων tem- pora explicata erant. vidit Mangey' Use- ner cf. Bernays Theophr. ueber die Froem- migk. p. 47 || εἰ δὲ μὴ coni. Zeller || 16 οὐδ᾽ a: οὐ M || Vi τὸν φϑαρτὸν εἶναι xóspov M | 18 εὑρεσιλογίαν a: εὑρησιλογίαν M |, 20 ἀνω- palla; M: τὰς a vulgo || 23 Hom. Z 141 [| 25 ἀποῦραύεται a: ἐπιϑράβεται Μ 28 8ρα- χυτέρα aM: βραδυτέρᾳ vulgo. βραδύτερα Ber- nays | μόλις a vulgo: μόγις M at cf p. 489, 10. 490, 27 || 29 qc τὸν M: τε τὸν a fortasse δὲ τὸν || 30 οὔτε νέον aM: οὔτε τι νέον vulgo || 31 τὸ λεγόμενον a: τῶν λεγό- μένων M || οὐ ῥήμαϑ᾽ ἡμῶν M: οὔϑ' ἡμέτε- pov ῥῆμα a || παλαιῶν καὶ σοφῶν a THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION, FR. 12 489 ἐν τῇ γῇ πυρῶδες ἄνω τῇ τοῦ πυρὸς ἐλαύνηται φυσιχῇ δυνάμει, πρὸς τὸν olxeiov τόπον στείχει. xdv τινος λάβηται βραχείας ἀναπνοῆς. ἄνω μὲν συνανασπᾷ πολλὴν τῆς Ἱεώδους οὐσίας, ὅσην ἄν οἷόν τ᾽ T, ἔξω δ᾽ ἐπιγενόμενον φέρεται βραδύ- τερον, ἢ ὃὲ μέχρι πολλοῦ συμπαρελϑεῖν βιασϑεῖσα πρὸς μήχιστον ἀρϑεῖσ᾽ ὅψος στέλλεται χορυφουμένη xal πρὸς ὀξεῖαν ἀποτελευτᾷ χορυφὴν τὸ πυρὸς σχῆμα μι- μουμένη. γίνεται γὰρ τοῦ χουφοτάτου xal βαρυτάτου τότε, τῶν φύσει ἀντιπάλων, ἀναγχαία συρραξάντων διαμάχη πρὸς τὴν οἰχείαν ἑχατέρου χώραν ἐπειγομένου xai πρὸς τὸ βιαζόμενον ἀντιτείνοντος" τὸ μὲν δὴ πῦρ συνανέλχον (rnv) γῆν ὑπὸ τοῦ περὶ αὐτὴν νευστιχηῦ βρίϑειν ἀναγχάζεται, ἢ δὲ γῇ κατωτάτω ταλαντεύουσα τῷ τοῦ πυρὸς ἀνωφοίτῳ συνεπελαφρισϑεῖσα μετέωρος ἐξαίρεται χαὶ χρατηϑεῖσα μόλις ὑπὸ δυνατωρέρας τῆς ἐπιχουφιζούσης ἰσχύος ἄνω πρὸς τὴν τοῦ πυρὸς Eópav ὠϑεῖται χανίσταται. τί οὖν ϑαυμαστόν. εἰ μὴ τὰ ὄρη ταῖς τῶν ὑετῶν φοραῖς ἐξανήλωται τῆς συνεχούσης αὐτὰ δυνάμεως, ὑφ᾽ ἧς xal διανίσταται μάλα παγίως xal χραταιῶς ἐνειλημμένης; λυϑέντος γὰρ δεσμοῦ τοῦ συνέχοντος εἰχὸς ἦν διαλυϑῆναι xal πρὸς ὕδατος σχεδασϑῆναι, δυνάμει δὲ σφιγγόμενα τῇ τοῦ πυρὸς στεγανώτερον πρὸς τὰς τῶν ὑετῶν φορὰς ἀντέχειν. ταῦτα μὲν οὖν ἡμῖν λελέχϑω περὶ τοῦ τὴν dvw- μαλίαν τῆς γῆς πίστιν οὐχ εἶναι Ἱενέσεως xal φϑορᾶς χόσμου. -- 0 Πρὸς δὲ τὸ ἀπὸ τῆς μειώσεως τῆς ϑαλάσσης ἐπιχειρηϑὲν ἐχεῖνο δεόντως ἄν 26 λέγοιτο" μὴ τὰς ἀνασχούσας νήσους αὐτὸ μόνον ἀεὶ μηδ᾽ εἴ τινες ἀποτομαὶ χατα- χλυζόμεναι τοῖς πάλαι χρόνοις αὖϑις ἠπειρώϑησαν, σχοπεῖτε. φυσιολογίας Ἰὰρ ἀντίπαλον φιλονειχία τριπόϑητον ᾿γουμένης ἀλήϑειαν ἰχνηλατεῖν. ἀλλὰ πολυ- πραγμονεῖτε χαὶ τοὐναντίον, ὅσαι μὲν ἐν ἠπείροις οὐ παραάλιοι μόνον. ἀλλὰ xal μεσόγειοι μοῖραι χατεπόϑησαν. ὅση δὲ χέρσος ϑαλαττωϑεῖσα μυριοφόροις ναυσὶν ἐμπλεῖται. (ἢ) τὴν περὶ τὸν ἱερώτατον Σιχελιχὸν πορϑμὸν ἀδομένην ἱστορίαν ἀγνοεῖτε ; τὸ (uy) παλαιὸν (ἦν) ἤπειρος Ἰταλίᾳ Σιχελία συνάπτουσα. μεγάλων δὲ τῶν : παρ᾽ ἑχάτερα πελαγῶν βιαίοις πνεύμασιν ἐξ ἐναντίας ἐπιὸραμόντων ἢ μεϑόριος ἐπεχλύσϑη xai ἀνερράγη. παρ᾽ ἣν xai πόλις ἐπώνυμος τοῦ πάϑους "qv χτι- σϑεῖσ᾽ ὠνομάσϑη. x«l τοὐναντίον οὗ προσεδόχησεν dv τις ἀπέβη. συνεζεύχϑη μὲν γὰρ τὰ τέως διεστῶτα πελάγη χατὰ τὴν σύρρυσιν ἑνωϑέντα, f, δ᾽ ἡνωμένη Ὡ τῷ μεϑορίῳ πορϑμῷ διεζεύχϑη, map! ὃν ἤπειρος οὖσα Σιχελία νῆσος ἐβιάσϑη | ἄνω a: ἄνωθεν M || 2 πολλὴν aM: πολύ «a: corr. Bernays 20 τοῖς πάλαι a: τὸ vulgo ' 3 ὅσην M: ὅσον a. || ἂν a: ἂν εἰ Μ: πάλαι M. vulgo || σκοπεῖν χρή a || 21 φιλο- ἂν ἀεὶ Bernays || ἦν M || ἡ δ᾽ ἔξωϑεν νειχίας M. || ἰχνηλατήσειν α | 22 πολυπραγ- Bernays |! ἐπιγενόμενον aM : ἐπιγενομένου Bue- cheler ceteris servatis || φέρεσϑαι βραχυτέραν aM: corr. Bernays || 4 ἡ δὲ scripsi sc. γεώδης οὐσία: T, καὶ M: 7; (om. xal) a || 5 στέλλε- M: συστέλλεται a κορυφουμένη aM: ἀποχορυφουμένη vulgo. an delendum? || 7 συρραξάντων aM: συρρηξάντων vulgo ^ 8 πρὸς τὸ βιαζόμενον vulgo: τὸ βιαζόμενον aM || τὴν addidi || 12 xai ἵσταται vulgo: correxi ! ταῖς τῶν a: τῶν M || 14 λυϑέντος a: λυϑέντα M. || 15 στεγανώτερον a: στεγαγώτερα M || 16 ἀντέχειν a: ἀντέχει Μ |] 19 μόνον εἰ μηδέ τινες M: μόνον ἀλλὰ xal εἰ μηδ᾽ εἴ τινες ται μονεῖται α: πολυπραγμονεῖν ἐστι M: corr. Mangey. πολυπραγμονεῖτ᾽ ἔτι Buecheler || 23 μοῖραι a: potpaz M. || 24 τὴν περὶ M: ἡ περὶ a: quae coniunxi scribens ἢ τὴν περὶ |! fortasse εὐρύτατον || 24 abopévr ἱστορία α || 25 ἀγνοεῖται παρ᾽ οὐδενὸς τῶν ἐλλογίμων interpolat a || τὸ παλαιὸν ἠπείρῳ vulgo: cor- rexi ef. p. 456, 18. τὸ πάλαι μὲν ἦν ἤπειρος praeiverat Buecheler || Σιχελίαν vulgo: cor- rexi cf. v. 30. positura hiatus Σιχελία 'IzaAa vitatur || 25 συνάπτουσα M: προσάπτουσα a: συνάπτουσαν vulgo || 28 οὗ aM: 7, vulgo || 28 ἀπέβη a: ἐπέβη M 20 Ὁ Ξ 1 - 490 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 12 Ἱενέσϑαι. πολλὰς δὲ x«l ἄλλας λόγος τῆς θαλάττης ὑπερσχούσης ἠφανίσϑαι πόλεις χαταποϑείσας. ἐπεὶ xai χατὰ [Πελοπόννησόν φασι τρεῖς. Δὔγειραν Βοῦραν τε χαὶ ὑψηλὴν Ἑλίχειαν τείχεσιν. ἣ τάχ᾽ ἔμελλε περὶ βρύα μύρια φύσειν. εὐδαίμονας τὸ πάλαι γενομένας πολλῇ τοῦ πελάγους ἐπιχλυσϑῆναι φορᾷ. ἢ ὃ ᾿Ατλαντὶς νῆσος. "dua Λιβύης χαὶ ᾿Ασίας μείζων, T, φησιν ἐν Τιμαίῳ Day. “ἡμέρα uud xal νυχτὶ σεισμῶν ἐξαισίων xal χαταχλυσμῶν scvouívev δῦσα χατὰ τῆς ϑαλάσσης ἐξαίφνης ἡφανίσνη᾽. Ἰενομένη πέλαγος οὐ πλωτόν. ἀλλὰ βαρα- ὑρῶδες. οὐδὲν οὖν εἰς τὸ φϑείρεσίαι τὸν xócuov ἢ πλασϑεῖσα τῷ λόγῳ μείωσις τῆς ϑαλάττης συνεργεῖ" φαίνεται γὰρ ὧν μὲν ἐξαναχωροῦσα. τὰ δ᾽ ἐπιχλύζουσα. ἐχρὴν δὲ μὴ ϑαάτερον τῶν γινομένων. ἀλλὰ συνάμφω ϑεωροῦντας ἐπιχρίνειν, ἐπεὶ xdv τοῖς περὶ βίον ἀμφισβητήμασιν ὃ νόμιμος διχαστὴς πρὶν χαὶ τῶν ἀντιδίχων ἀχοῦσαι. Ἰνώμην οὐχ ἀποφανεῖται. Καὶ μὴν 6 τρίτος λόγος ἐξ ἑαυτοῦ διελέγχεται μὴ ὑγιῶς ἐρωτηϑείς, ἀπὸ τῆς solio; ἐν ἀρχῇ φάσεως. οὐ γὰρ δήπουθεν οὗ πάντα τὰ μέρη φϑείρεται, φϑαρτόν ἐστιν ἐχεῖνο. ἀλλ᾽ οὗ πάντα τὰ μέρη ἅμα xat ἐν ταὐτῷ ἀϑρόα χατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον ἐπεὶ xai ἄχρον ἀποχοπείς τις δάχτυλην ζῆν οὐ χεχώλυται. εἰ δὲ τὴν χοινωνίαν τῶν μερῶν xai μελῶν πᾶσαν. αὐτίχα τελευτήσει. τὸν αὐτὸν οὖν τρόπον. εἰ μὲν συλλήβδην ἅπαξάπαντα τὰ στοιχεῖα ὑφ᾽ ἕνα χαιρὸν ἠφανίζετο, φάσχειν ἐνδέχεσϑαι τὸν χόσμην φϑορὰν ἣν ἀναγχαῖον. εἰ δ᾽ ἕχαστον ἰδίᾳ πρὸς τὴν τοῦ γείτονος μεταβαλλει φύσιν. ἀϑανατίζεται μᾶλλον T, φϑείρεται χατὰ τὸ φιλοσοφηϑὲν ὑπὸ τοῦ τραγιχοῦ" ϑνῴσχει δ᾽ οὐδὲν τῶν τιγνομένων διαχρινόμενον δ᾽ ἄλλο πρὸς ἀλλο ηρφὴν ἑτέραν ἀπέδειξεν. παντελής γε uiv εὐήδϑεια τὸ γένος τῶν ἀνῃρώπων ἀπὸ τῶν τεχνῶν ἐξεταζεσϑαι. τῇ γὰρ περὶ τὸν λόγον ἀτοπία τις ἀχολουϑήσας νέον τὸν χόσμον ἀποφανεῖ χομιδῇ υόλις πρὸ χιλίων παγέντα ἐνιαυτῶν, ἐπεὶ xal οὃς παρειλήφαμεν τῶν ἐπιστημῶν εὑρετὰς τὸν λεχϑέντ᾽ τῶν ἐνιαυτῶν ἀριϑμὸν οὐχ ὑπερβάλλουσιν. εἰ Ok δὴ xai λεχτέων τὰς τέχνας ἰσήλιχας ἀνθρώπων γένει. uel ἱστορίας φυσιχῆς, ἀλλ᾽ οὐχ ἀπερισχέπτως xal ῥαϑύμως λεχτέον. 3, δ᾽ ἱστορία τί; φϑοραὶ τῶν χατὰ γῆν οὐχ ἀϑρόων ἁπάντων ἀλλὰ τῶν πλείστων δυσὶ ταῖς μεγίσταις αἰτίαις ἀνατίϑενται. πυρὸς χαὶ ὕδατος ἀλέχτοις φοραῖς. χατασχήπτειν δ᾽ ἑχατέραν ἐν μέρει φασὶν ἐν πάνυ μαχραῖς ἐτῶν περιόδοις. ὅταν μὲν οὖν ἐμπρησμὸς χαταλαμβαάνῃ. ῥεῦμ᾽ αἰϑερίου πυρὸς ἄνωθεν ἐχχεόμενον πολλαχῇ σχεδάννυσθϑαι μεγάλα χλίματα τῆς οἰχουμένης ἐπιτρέχον: ὅταν ὃὲ χαταχλυσμός. ἅπασαν τὴν ὕδατος [χατομβρίαν] | ὑπερσχούσης M: ὑπερεχούσης a vulgo: ὑπερ- γεούσης Scaliger || 9 πολλῇ ex πολλοῦ corr. a: πολὺ M || 6 Ttpato p.24 & 25c || 10 τῆς ϑα- λάττης a: τῇ ϑαλάττῃ M || num τῶν piv? || 12 βίον ἀμφισβητήμασιν a: βίων ἀμφισαντήμασιν M || 12 πρὶν xal scripsi: πρὶν παρὰ a: πρὶν περὶ M: περί delebat Buecheler, ἑχατέρου coni. Vsener || 15 τὰ μέρη φϑείρεται a: τὰ om. M || 11 xai M vulgo: κἂν a || 19 δέχεσθαι coni. Usener || 21 μᾶλλον μᾶλλον φϑείρεται M |, τραγιχοῦ Eurip. fr. 896 N. || poetae restituen- dum puto πρὸς ἄλλου, Bernays πρὸς ἄλλῳ οἱ, Aüt. Pl. V 193 || 25. ef. Aug. civ. d. XII 10. 11 || 30 τί vulgo: τίς oM Bernays || 33 ὅταν M: ὅτε α || ἐμπρησμὸς vulgo: ἐμπρησμοῖς a: ἔμπρησις M || καταλαμβάνει aM: corr. M pr. man. || 3o ὅταν M: ὅτε a |, δῦ κατομβρίαν M vulgo: om. a. addidit qui subiectum χατα- 'THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 12. I5. 14 491 χατασύρειν φύσιν αὐϑιγενῶν ποταμῶν χαὶ χειμάρρων οὐ πλημμυρούντων μόνην, ἀλλὰ xal τὸ χαϑεστὸς προσυπερβαλλόντων τῆς ἐπιβάσεως xai τὰς ὄχϑας ἢ τῇ βία παραρρηγνύντων T, ὑπερπηδώντων ἀναβάσει τῇ πρὸς μήχιστον ὅψος- ὅθεν ὑπερβλύσαντας εἰς τὴν παραχειμένην ἀναγεῖσϑαι πεδιάδα, τὴν δὲ τὸ uiv πρῶτον εἰς μεγάλας λίμνας διανέμεσθαι πρὸς τὰ χοιλότερα del τοῦ ὕδατος συνίζοντος. αὖϑις δ᾽ ἐπιρρέοντος xal τοὺς μεϑορίους ἰσϑμοὺς χαταχλύζοντος, οἷς διξχρίνοντο αἱ À(uvat, εἰς μέγεϑος ἀχανοῦς πελάγους χατὰ τὴν πολλῶν ἕνωσιν ἀποχρίνεσθϑαι. πρὸς 6b μαχομένων δυνάμεων ἐν μέρει τοὺς ἐν ἐναντίοις οἰχοῦντας τόποις ἀπόλ- λυσϑαι. πυρὶ μὲν τοὺς ἐν ὄρεσι χαὶ γεωλόφοις xal δυσύδροις χωρίοις ἅτ᾽ οὐχ ἔχοντας φύσει πυρὸς ἀμυντήριον ἄφϑονον ὕδωρ ἔμπαλιν δ᾽ ὕδατι τοὺς παρὰ ποταμοῖς T, λίμναις Y, θαλάττῃ. γειτόνων γὰρ ἅπτεσϑαι φιλεῖ τὰ χαχὰ πρώτων ἢ xal μόνων. χατὰ δὴ τοὺς λεχϑέντας τρόπους δίχα μυρίων ἄλλων βραχυτέρων φϑειρομένου τοῦ πλείστου μέρους ἀνθρώπων ἐπιλείπειν ἐξ ἀνάγχης xal τὰς τέχνας" δίχα γὰρ τοῦ μεϑοδεύοντος οὐχ slvat xai αὑτὴν ἰδεῖν τὴν ἐπιστήμην. ἐπειδὰν δ᾽ αἵ μὲν χοιναὶ νόσοι γαλάσωσιν, ἄρξηται δ᾽ ἀνηβὰν wai βλαστάνειν τὸ γένος ix τῶν ui, προχαταληφϑέντων τοῖς ἐπιβρίσασι δεινοῖς, dpssüat xal τὰς τέχνας πάλιν συνίστασθαι. οὐ τότε πρῶτον γενομένας, ἀλλὰ τῇ μειώσει τῶν ἐχόντων ὑποσπα- νισϑξίσας. 13 Simplicius in Ar. de caelo p. 510241 Brand. 252540 Karsten Δημόχριτης Of, ὡς Θεόφραστος ἐν τοῖς Φυσιχοῖς ἱστορεῖ. ὡς ἰδτω- τιχῶς ἀποδιδόντων τῶν χατὰ τὸ ϑερμὸν xal τὸ ψυχρὸν xal τὰ tot- - αὖὗτα αἰτιολογούντων ἐπὶ τὰς ἀτόμους ἀνέβη. 14 Galenus de elementis sec. Hippocratem I 9 vol. EI p. 486 Kuehn. "Usa γὰρ ἄλλα ταῖς dxaUT7 μὲν τὴν οὐσίαν ὑποτιϑεμέναις αἱρέσεσι παραπλε- χούσαις δὲ τὸ χενὸν ἐναντιοῦται τὰ μὲν ὑπὸ ᾿Αριστοτέλους τε xai Θεοφράστου λέλεχται, τὰ δὲ χτλ. *Auspów vulgari opinor voce explicare stu- debat. tuebatur vocem Buecheler l. c. p. 443. omnino ef. supra p. 4*6, 14 || 1 χατασύρει a: κατασύρῃ M: corr. Buecheler || ποταμῶν xai χειμάρρων hoe ordine aM | 2 προσυ- περβαλλόντων a: προσεπιβαλλόντων M || ὃ ὑπερ- ποδώντων M || 4 ὑπερβλήσαντες Μ || 5 πε- λάγους vulgo (deficit a): πελάγη M, unde μεγέϑους ἀχανοῦς πελάγη coni. Buecheler. sed poseitur singularis propter sententiam, et πέλαγος ἀχανές tritum est velut Plutarcho || ἢ πολλῶν M: τῶν πολλῶν vulgo || ὃ τοὺς ἐναντίοις Μ || oixoovza. M || 10 φύσει recte vulgo: φησί M: φυσικόν Buecheler [περὶ M | 1l φιλεῖ M: φιλεῖν vulgo || 12 ἢ γε póvow vulgo: ἡγουμένων M: correxi || 13 ἐπιλιπεῖν aM: corr. Buecheler || 14 τὴν a vulgo: om. M | 16 μὴ προχαταλειφϑέντων M: προσχαταλειφϑέντων a: recte vulgo || 11 ἀνίστασθαι a ,! 17 οὐ τότε Buecheler: οὐ τὸ a: οὔτε M 13 eadem similiter Simplicius l. c. p. ὃ 11), 915225 Br. δ 492 Simplicius in phys. f. 165r48—50. THEOPHRASTI PHYSIC.. OPINION. FR. 15. 16. 17. 18 "AóxAov οὖν xai τὸ τί ἐστιν, εἴπερ οἱ μὲν τὴν τοῦ ὅλου χίνησιν xal περιφορὰν τὸν χρόνον εἶναί φασιν, ὡς τὸν Πλάτωνα νομίζουσιν 6 τε E5- δημὸος xai ὁ Θεόφραστος xal ὁ ᾿Αλέξανδρος. Aétius de Placitis ΠῚ 2053 [p. 34", 10] Ξενοφάνης Ex νεφῶν πεπυρωμένων εἶναι τὸν ἥλιον... Θεόφραστος ἐν s τοῖς Φυσιχοῖς γέγραφεν, ἐχ πυριδίων τῶν συναϑροιζομένων μὲν ἐχ τῆς ὑγρᾶς ἀναθυμιάσεως, συναϑροιζόντων δὲ τὸν ἥλιον. Laertius Diogenes VIII 48 Τοῦτον (Pythagoram) ὁ Φαβωρῖνός φησιν ...... xai τὸν οὐρανὸν πρῶτον ὀνομάσαι χόσμον xal τὴν γἣν στρογγύλην" ὡς δὲ Θεόφραστος, Παρμενίδην. Cicero Luculli 39 123 Hicetas Syracusius, ut ait Theophrastus, caelum solem lunam » stellas supera denique omnia stare censet neque praeter ter- ram rem ullam in mundo moveri: quae cum cireum axem se | ef. Aristot. phys. IV 10. p. 21823 33 οἱ μὲν γὰρ τὴν τοῦ ὅλου κίνησιν εἶναί φασιν, οἱ δὲ τὴν σφαῖραν αὐτήν. καίτοι τῆς περιφο- ρᾶς καὶ τὸ μέρος γρόνος τίς ἐστι, περιφορὰ δέ γε οὔ Platon. defin. p.41lmB χρόνος ἡλίου χίνησις μέτρον φορᾶς. ex Theophrasto pen- dent Aétii Placita I 221 Πλάτων οὐσίαν γρό- νου τὴν τοῦ οὐρανοῦ κίνησιν || 2 χρόνον εἶναί φασιν aEF: εἶναι om. Par. 1907 et Usener 4 Stobaei culpa Theophrasti testimonium tamquam nova opinio recensetur. 7; ὡς 8eó- φραστος coniecit Usener || e Theophrasto fluxit Hippol. 14 3 τὸν δὲ ἥλιον ix μιχρῶν πυριδίων ἀϑροιζομένων γίνεσθαι xal ἑχάστην ἡμέραν, item Plut. Strom. 4 φησὶ δὲ xal τὸν ἥλιον ἐκ μιχρῶν xal πλειόνων πυριδίων ἀϑροί- ζεσϑαι cf. Prol. p. 220 || 5 μὲν ante ix Plut.: ante τῶν Stob. " Laert. IX 21 (Parmen.) πρῶτος δ᾽ οὗτος τὴν γῆν ἀπέφηνε σφαιροειδῆ xal iv μέσῳ κεῖσϑαι. ... καϑ᾽ ἃ μέμνηται xoà Θεόφρα- στος ἐν τοῖς Φυσιχοῖς χτὰ. hine patet Theophrasti opinionem non referendam esse etiam ad τὸν οὐρανὸν πρῶτον ὀνομάσαι χόσμον quod placuit I. H. Vossio Krit. Blaetter u. geogr. Abh. p. 148. eadem lis est de Vespero Laert. VIII 14 πρῶτόν τε (φασὶ Ilo- ϑαγόραν) Ἕσπερον xai Φωσφόρον τὸν αὐτὸν εἰπεῖν ὥς φησι Παρμενίδης [corr. οἱ δέ φασι Παρμενίδην sive ὡς δέ φησι Φαβωρῖνος llap- μενίδης Karsten], ubi conl. Plac. II 15 Τ Laertii sive Favorini ore Theophrastum loqui suspicor cf. ad fr. 15 9 cf. Prol. p. 121 Laert. VIII 85 (Phi- lolaus) χαὶ τὴν γῆν κινεῖσϑαι xarà χύχλον πρῶτος εἶπεν, οἱ δ᾽ ἹἹχέτων τὸν Συρακόσιόν φασιν Plac. III 13 2. 3 ubi post Philolaum He- raclides Ponticus et Ecphantus nominantur, quem ex ore magistri Hicetae hanc doctri- nàm vulgasse coniecit Boeckh Kosm. Syst. d. Plat. 122. cf. Schiaparelli I precursori di Cop. p. 10?" THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 19. 20. 21 493 summa celeritate convertat et torqueat, eadem effici omnia quae si stante terra caelum moveretur. 19 Aétius de Plac. II 29 7 ᾿λναξαγόρας ὥς φησι Θεόφραστος (ἐχλείπειν τὴν σελήνην) xal τῶν ὑποχάτω τῆς σελήνης ἔσϑ᾽ ὅτε σωμάτων ἐπιπροσϑούντων. 20 Proclus in Tim. p. 138 Basil. 328 Schneid. "Ἢ γὰρ μόνος 7, μάλιστα Πλάτων τῇ ἀπὸ τοῦ προνοοῦντοφ αἰτία s χατεχγρήσατοη᾽ φησὶν 6 Θεόφραστος τοῦτό γε καλῶς αὐτῷ μαρτυρῶν. 21 Taurus ap. Philop. adv. Procl. XIII 15 (IL 8") Ὁ δημιουργὸς ἤρχετο τῆς συστάσεως τοῦ χόσμοηυ ἐχ πυρὸς xal γῆς. δεῖ δὲ τὸ γενησόμενον σωματοειδὲς ἀντιτυπιχὸν εἶναι xal ὁρατόν . .. Θεόφραστός φησιν “εἰ τὸ δρατὸν xal τὸ ἁπτὸν Bx Ἰῆς xal πυρός ἐστι, τὰ ἄστρα xal 6 οὐρανὸς ἔσται ἐκ τούτων’ οὐχ ἔστι δέ᾽. ταῦτα λέγε: εἰσάγων τὸ πέμπτον 10 σῶμα τὸ χυχλοφορητιχόν. 2 quae si Manutius: quasi libri || 3 fr. 19. omissum in Useneri sylloge typothe- tae culpa cf. Prol. 138. 217 || plenius The- ophrastum transcripsit Hippolytus 8 9 ἐχλεί- πεῖν δὲ τὴν σελήνην γῆς ἀντιφραττούσης, ἐνί- ott δὲ xal τῶν ὑποχάτω τῆς σελήνης || 6 χατε- χρήσατο sc. ut ἕνα εἶναι τὸν χύσμον probaret 1 ex eodem, unde Taurus, Theophrasti loco fluxit Procli mentio ad Plat. "Tim. (p.31 &) III p. 140 sq. Bas. νῦν δὲ λέγωμεν ὡς ἐπεὶ δια- στατός ἐστιν ὁ χόσμος καὶ αἰσϑήσει ληπτός, διά τε ὁράσεως γνωρίζεται χαὶ ἁφῆς, ὡς μὲν ὅλος δ᾽ ὅλου φωτὸς πεπληρωμένος ὁρατὸς ὧν, ὡς δὲ στερεὸς ἁπτὸς ὑπάρχων. ἐξαρχεῖ γὰρ αὐτῷ διὰ τῶνδε τῶν αἰσθήσεων πάντα τὰ αἰσϑητὰ περιλαβεῖν. xal Ésctv ...... ivav- τία ταῦτα, τὸ ὁρατὸν xal (τὸ) ἁπτόν" ταῦτα γὰρ ὡς πλεῖστον ἀφεστῶτα χαὶ ὑπὸ τὸ αὐτὸ γένος ἐναντία" χαὶ [141] γὰρ αἰσϑητὰ ἄμφω χαὶ τοῦτο αὐτῶν τὸ χοινὸν γένος, καὶ πλεῖστον ἀφέστηχεν, εἴπερ τὸ μὲν ἀμέσως αἰσϑνητόν, τὸ δὲ οὐχ ἀμέσως. εἰ δὲ ζητοίη μὲν τὰ ἐν μετα- βλητοῖς ἐναντία τῶν στοιχείων, οὐ τὸ πῦρ xal τὴν γῆν, ἀλλὰ τὸ πῦρ xai τὸ ὕδωρ ἐροῦμεν, μάλιστα γὰρ τὸ ὕδωρ σβέννυσι τὸ πῦρ. καὶ ἔστιν ἑχάτερος τῶν λόγων ἀληϑής xotvóv γὰρ ἀμφοῖν τὸ ἐν τοῖς ἄκροις τιϑέναι τὴν ἐναν- τίωσιν, xal ταύτῃ, συμφωνοῦσιν αἱ αἱρέσεις, ὡς μὲν ἐν αἰσϑητοῖς τῷ πυρὶ τῆς γῆς ἕναν- τίας οὔτης, ὡς δὲ ἐν τοῖς μεταβλητοῖς τῷ πυρὶ τοῦ ὕδατος. διὸ χαὶ αὐτὸς τῷ ἁπτῷ τὸ ὁρατὸν ἀντέϑηχεν [ἢ] αἰσϑητὰ τὰ στοιχεῖα λαμβάνων, ὡς ἂν μή rw τὴν μεταβολὴν a5- τῶν ἐπισχοπῶν, xaÜ' ἣν μᾶλλον ἠναντίωται τῷ πυρὶ τὸ ὕδωρ τῆς γῆς. καὶ οὐχ ὡς οἴεται Θεόφραστος, ἀτελής ἐστιν ὁ λόγος" ἀπορεῖ γὰρ οὕτως" τί δή ποτε πυρὸς μὲν ἴδιον εἶπε τὸ ὁρατὸν xal γἸῆς τὸ ἁπτόν, τῶν δὲ λοιπῶν στοιχείων οὐδέν. λέγω- uev δὴ οὖν πρὸς αὐτόν, ὅτι xal ἡμεῖς ὁρῶμεν τὸν χύσμον xal ἀπτόμεϑα αὐτοῦ. γευόμεϑα δὲ ἢ ἀκούομεν αὑτοῦ ἢ ὀσφραινόμεϑα οὐχέτι χτλ. ceterum si quinti corporis mentionem in ipso 'Theophrasti loco explanatam invenerat Tau- rus, vereor ut ad Opiniones Usener (qui Procli locum indicavit) recte hoc fragmentum rettulerit, a quibus Peripateticae doctrinae expositio fere exclusa erat 494 'THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 22. 23 22 Plutarchus quaest, Platon. VIII 1 p. 1006c Θεόφραστος δὲ χαὶ προσιστορεῖ τῷ Πλάτωνι πρεσβυτέρῳ γενομένῳ μεταμέλειν ὡς οὐ προσήχουσαν ἀποδόντι τῇ γῇ τὴν μέσην χώραν τοῦ παντός. 23 Alexander in Meteora f. 91* vol. I 268 Id. Ot uiv γὰρ αὐτῶν (physieorum) ὑπόλειμμα λέγουσιν εἶναι τὴν ϑάλασσαν 5 τῆς πρώτης ὑγρότητος" ὑγροῦ γὰρ ὄντος τοῦ περὶ τὴν γῆν τόπου τὰ πρῶτα τῆς ὑγρότητος ὑπὸ τοῦ ἡλίου ἐξατμίζεσϑαι xal γίνεσθαι [τὰ] πνεύματά τε ἐξ αὐτοῦ xoi τροπὰς ἡλίου τε xai σελήνης. ὡς διὰ τὰς ἀτμίδας ταύτας xal τὰς ἀναϑυμιάσεις χαχείνων τὰς τροπὰς ποιουμένων, ἔνϑα ἢ ταύτης αὐτοῖς χορηγία γίνεται περὶ ταῦτα τρεπομένων" τὸ δέ τι αὐτῆς ὑπολειφθὲν ἐν τοῖς χοίλοις τόποις ϑαάλατταν 19 εἶναι" διὸ xal ἐλάττω γίνεσϑαι ξηραινομένην ξχάστητε ὑπὸ τοῦ ἡλίου xai τέλος ἔσεσϑαί ποτε ξηράν. ταύτης τῆς δόξης ἐγένοντο, ὡς ἱστορεῖ ὁ Θεόφραστος, 1 cf. Plutarch. Num. c. 11 de Pythagoreis τὴν δὲ γῆν οὔτε ἀχίνητον οὔτε ἐν μέσῳ τῆς περι- φορᾶς οὖσαν ἀλλὰ χύχλῳ περὶ τὸ πῦρ αἰω- ρουμένην οὐ τῶν τιμιωτάτων οὐδὲ τῶν πρώτων τοῦ χόσμου ὑπάργειν. ταῦτα δὲ xal Πλά- τωνά φασι πρεσβύτην γενόμενον διανε- νοῆσϑαι περὶ τῆς γῆς ὡς ἐν ἑτέρᾳ χώρᾳ χαϑεστώσης, τὴν δὲ μέσην καὶ χυριωτά- τὴν ἑτέρῳ τινὶ χρείττονι προσήχουσαν (seil. igni centrali]. Theophrasto fidem dene- gant Martin Etud. II 91 et Boeckh Kosm. Syst. 1445sq. Aecademicorum potius pythagorissan- tium hane opinionem esse rati, cf. Aristot. d. eael. I1 13 p.233327 πολλοῖς δ᾽ dv καὶ ἑτέροις συνδόξειε (praeter Pythagoreos) μὴ δεῖν τῇ γῇ τὴν τοῦ μέσου γώραν ἀποδιδόναι... τῷ γὰρ τιμιωτάτῳ οἴονται προσήκειν τὴν τι- μιωτάτην ὑπάρχειν y pav.. ὥστ᾽ Ex τού- τῶν ἀναλογιζόμενοι οὐκ οἴονται ἐπὶ τοῦ μέ- σοῦ χεῖσναι τῆς σφαίρας αὑτήν. ἀλλὰ μᾶλλον τὸ πῦρ. 4 operae pretium erit Aristoteleum exem- plum conferre, euius pleraque paraphrasis esse videntur (quid praeterea certo Theophrasti iudicem, litteris distinxi): Aristot. Meteor II 2 p.355321 τὸ δ᾽ αὐτὸ συμβαίνει xai τούτοις ἄλογον χαὶ τοῖς φάσχουσι τὸ πρῶτον ὑγρᾶς οὔσης xal τῆς γῆς xai τοῦ χόσμου τοῦ περὶ τὴν γῆν ὑπὸ τοῦ ἡλίου θερμαινομένου ἀέρα γενέσναι χαὶ τὸν ὅλον οὐρανὸν αὐξηϑῆναι wal τοῦτον πνεύματά τε παρέχεσϑαι καὶ τὰς τροπὰς aute) ποιεῖν. p. ϑῦϑνδ᾽ οἱ δὲ σοφώτεροι τὴν ἀνϑρω- πίνην σοφίαν ποιοῦσιν αὐτῆς γένεσιν. εἶναι γὰρ τὸ πρῶτον ὑγρὸν ἅπαντα τὸν περὶ τὴν γῆν τόπον, ὑπὸ δὲ τοῦ ἡλίου ξηραινόμενον τὸ μὲν διατμίσαν πνεύματα wal τροπὰς ἡλίου xal σε- λήνης φασὶ ποιεῖν, τὸ δὲ λειφϑὲν ϑάλατταν εἶναι. διὸ χαὶ ἐλάττω γίνεσϑαι ξηραινομένην οἴονται χαὶ τέλος ἔσεσϑαί ποτε πᾶσαν ξηράν. ἔνιοι & αὐτῶν ϑερμαινομένης φασὶν ὑπὸ τοῦ ἡλίου τῆς γῆς οἷον ἱδρῶτα γίγνεσθαι διὸ xal ἀλμυ- ρὰν εἶναι. xal γὰρ ὁ ἱδρὼς ἁλμυρός. οἱ δὲ τῆς ἁλμυρότητος αἰτίαν τὴν γὴν εἶναί φασιν. καϑάπερ Ἰὰρ τὸ διὰ τῆς τέφρας ἡϑούμενον ἁλμυρὸν γίνεται τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ταύτην ἀλμυρὰν εἶναι μιχϑείσης αὐτῇ τοιαύτης γῆς || 6 τὰ delevi ef. Ar. ll. cc, || ἐξ αὐτῆς probabiliter Usener sed cf. Ar. 1. e. xal τοῦτον || 1 ταύτης malim. de Anaximandro cf. Hippolyt. 6 1 ἀνέμους δὲ γίνεσϑαι τῶν λεπτοτάτων ἀτμῶν τοῦ ἀέρος ἀποχρινομένων χαὶ ὅταν ἀϑροισὺ ὥσι χινουμένων, ὑετὸν δὲ ἐκ τῆς ἀτμίδος τῆς ἀναδιδομένης ix τῶν ὑφ᾽ ἥλιον [7] || 8 ἔνϑεν coni. Usener || 9 ef. Plaeit. III 16 1 ᾿λναξίμανδρος τὴν Wá- λασσάν φησιν εἶναι τῆς πρώτης ὑγρασίας λεί- Ψψανον, ἧς τὸ μὲν πλεῖον μέρος ἀνεξήρανε τὸ πῦρ, τὸ δὲ ὑπολειφϑὲν διὰ τὴν ἔχχαυσι» μετέ- βαλεν THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. FR. 23 495 'Avatíuavópóg τε χαὶ Διογένης. Διογένης δὲ xal τῆς ἁλμυρότητος ταύτην αἰτίαν λέγει, ὅτι ἀνάγοντος τοῦ ἡλίου τὸ γλυχὺ τὸ χαταλει- πόμενον xai ὑπομένον ἁλμυρὸν εἶναι! συμβαίνει. οἱ δέ τινές φασιν iov ἱδρῶτα τινα τῆς γῆς εἶναι τὴν ϑάλασσαν: ϑερμαινομένην γὰρ αὐτὴν ὑπὸ τοῦ ἡλίου ταύτην ἀφιένα! τὴν ὑγρότητα" διὸ xai ἁλμυρὰν αὐτὴν εἶναι" τοιοῦτος γὰρ 6 ἰδρώς" ταύτης τῆς δόξης Ἐμπεδοχλῇῆς γέγονε. τρίτη δὲ δόξα περὶ ϑαλάττης ἐστίν, ὡς ἄρα τὸ ὕδωρ τὸ διὰ τῆς γῆς διηϑούμενον χαὶ διαπλῦνον αὐτὴν ἁλμυρὸν γίνεται τῷ ἔχειν τὴν γῆν τοιούτους χυμοὺς ἐν αὐτῇ. οὗ σημεῖον ἐποι- οὖὗντο τὸ xal ἅλας ὑρύττεσϑαι ἐν αὐτῇ xal νίτρα, εἶναι δὲ καὶ ὀξεῖς χυμοὺς πολλαχοῦ τῆς γῆς. ταύτης πάλιν τῆς δύξης ἐγένοντο ᾿Αναξαγόρας τε xai Μητρόδωρος. 6 cf. Plae. ΠῚ 16 3 Ἐμπεδοχλῆς ἱδρῶτα τῆς γῆς ἐχχαιομένης ὑπὸ τοῦ ἡλίου cf. ibid. III 16 4 Heraclitum testatur Olympiodorus in meteor. f.35' ἄλλοι δὲ ἔλεγον ὧν εἷς ὑπῆργεν Mpa- χλειτος ὅτι ἰδοὼς ὑπάργει τῆς γῆς ἡ ϑάλασσα xal ὥσπερ 6 τῶν ζῴων ἱδρὼς περίττωμα ὑπάρχων τοῦ σώματος ἁλμυρός ἐστιν, οὕτω χαὶ ὁ τῆς γῆς ἰρὼς περίττωμα ταύτης ὑπάρχων ἀλμυρὴς ὑπάργει xal οὕτως ἐστὶν ἡ ϑάλαστα ἁλμυρά | ὃ χειμοὺς ed.: correxi || οἵ, Placit. III 16 5 Μητρόδωρος διὰ τὸ διηϑεῖσθαι διὰ τῆς γῆς μετειληφέναι (τὴν ϑάλασσαν) τοῦ περὶ αὐτὴν πάγους χαϑάπερ τὰ διὰ τῆς τέφρας ὑλιζόμενα [cf. Aristot. l. c. p. 353b 15] et Hippolyt. 14 4. Anaxagoreae similem memoriam re- petit de Archelao Diogenes II 17 τὴν δὲ ϑάλατταν ἐν τοῖς κοίλοις διὰ τῆς γῆς ἠϑου- μένην» συνεστάναι Sequuntur in. Useneri svlloge p. 42sq. quae aliter ordinavi haee: FRAGMENTA qQYXIKON AOZON ΕΠΙΤΌΜΗΣ fr. 24 fr. 20 Ξ- p.482,14—16 } p. 482, 17 — 483,3] fr. 6n FRAGMENTUM LIBRORUM II HEPI ANAZALGPUOY fr. 26 — adnot. ad fr. 4 p. 473,1 INCERTA fr. 21 fr. »s| -- fr. 59} Prol. p. 142" ο 9 ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ͂ ΠΕΡῚ ΦΥΣΙΚΩΝ ΔΟΞΩ͂Ν BIBAIQN IH ἈΠΟΌΣΠΑΣΜΑΤΙΟΝ ΠΕΡΙ ΑΑΙΣΘΗΣΈΕΈΩΝ Codicum sigla P Parisinus 1921 chart. s. XIV quadr. [0.209 Χ 0,21] f. 297*sqq. a nobis conlatus. distinguuntur duae manus pr. P et sec. P F Laurentianus LXXXVII 20 bombyc. s. XIV, quadr. f. 147'sqq. a Hier. Vitellio excussus. distinguuntur item pr. F et sec. F SUPPLEMENTUM DE CODICIBUS Quae de Laurentiano ab Hieronymo Vitellio professore Florentino edoctus sum cum ad Prolegomena (p. 115— 117] adhibere mihi non licuerit, nunc quae necessario retra- ctanda sunt proferam. feliciter contigit, ut simul alter "Theophrasti codex P Academiae Berolinensis rogatu nuperrime in nostrum usum Parisiis huc transferretur. itaque cum Vitellius, quae est illius in codicibus excutiendis scientia et experientia, non solum verba scriptoris diligenter cum F contulisset, sed etiam librariorum discrepantiam distinxisset (nam pr. F codicem exaravit, recentior sec. F, quode infra, correxit), quin etiam incredibili labore litteras in extremis versibus vel evanidas vel superdueto atramento refectas indi- Dieis, Doxographi graeci. 22 ΔῸΣ THEOPHRASTI PHYSIC. OPIN. casset, facili mihi postea negotio codieis P varietatem apice tenus cum illius imagine comparare licuit. Brandisius enim accuratius sane P quam F excusserat. sed praeterquam quod non ita paucas lectiones probas prorsus neglexit (ut $17 οὔτ᾽ ἄλλοις, $ 18 τὰ δὲ μέλανα, $ 20 ἐναρμόττον, $ 22 ἀλλὰ δεῖ, 8 54 τοῖς d)Àóypwstv, $ 60 πειραϑῶμεν), librarios non eerto semper discrevit. scripsit enim pr. P (s. XIV) non modo contextum, sed etiam partim eorum, quae in margine suppleta sunt velut $ 1. 2 φέρεται πρὸς τὸ ὅμοιον x1À., sec. P recentior (s. XV?) lacunas explevit (cf. $ 21), argumenta margini applicavit, emendationes hic illie versiculis superscripsit. tertiam manum semel in hac codicis parte animadverti, quae f. 2797, ubi incipit fragmentum, ϑεοφράστου περὶ αἰσϑήσεων margini summo adscripsit. antea pr. P rubro eundem titulum paulo infra exaraverat. Ex codicibus PF denuo conlatis quid de ipsorum necessitudine iudicandum sit, planum iam ac compertum est, omnino enim multo sunt similiores sibi, quam ex Brandisii apparatu conici potuit. nam utrimque $ 80 ἔστιν ὁρᾶν δὲ et τοὺς πόρους et εἶναι τῶν λευ- x&v, ἃ ΤΌ τὸ ὑγιαῖνον τοῦ κάμνοντες exstat: clara habet P, oblitterata sed tamen ut vera pelluceant F. etiam $ 21 μᾶλλον ἂν αἰσϑάνοιντο τῶν ὀσμῶν uterque pariter omittit, quae sec. P haud scio an ex ingenio recte suppleverit. nam locupletiore manuscripto alias hunc usum esse non vidi. ergo cum summus sit illorum consensus, Camotium Vossianumque ex F descriptos, sed evanidis litteris egregie lusos esse apparet. incredibilis igitur illa cor- ruptio, qua motus supra F longo intervallo a P distare dixeram, in apographa potius cadit infeliciter alucinantia. PF autem gemelli sunt et ut P fere praestat, ita ne alterius quidem auxilio tuto careas, velut ὃ 8 γὰρ post τὸν αὐτὸν servavit F, omisit P, $ 79 ix μεγάλων γὰρ --- οὐ περιφερεῖς bis lapsus est P, recta tenuit F, $ 77 αὐτὸ leviter vitiatum unus F exhibet. hine cernitur frustra esse qui F ex P descriptum esse credant. contra sec, F aut ipso P aut eius apographo sine dubio usus est. ita $ 54 ubi ἐπεὶ τό τε F ha- bet, sec. F illius lectionem τό γε super versum addidit, itemque $ 64 ἀντίϑησι (verum est dva- τίϑησι) ad illius exemplar perperam correxit ἀντιτίϑησι. nec felicius in fine libelli, quia P δὲ post δεῖται omittat, sec. F punctis suppositis verum delevit. apographa modo pr.F modo sec. F ut libuit sequuntur. quod de apographorum origine supra significaveram, id nunc comperta codicis F vera forma tam certum est, ut brevibus esse nobis liceat. nam quod ex iteratis $ 2 verbis τῇ ἀπορροίᾳ — πρὸς τὸ ὅμοιον effeceram, ad Camotium quidem et Vossianum nihil valet, qui F hoe loco accuratissime descripserunt — Brandisius incre- dibili modo lapsus est —, sed ad archetypum codicum PF parentem. huic igitur quam dedi explicatio adhibenda erit. nihilo minus per commune exemplum ex F manasse recte suspicatus eram, nam ut minuta mittam velut compendia utrimque inepte explicata vel conieeturas pariter receptas: oblitteratos codicis F apices quod eodem modo uterque idque absurdissime plerumque supplevit, id nisi per traducem explicari non potest. neque enim Camotianum exemplum ex Vossiano vel hoc ex illo descriptum est. exemplar vero illud num forte inter vulgares quales p. 117 recensui codices inveniretur, quaerere supersedi. nam teneo etiam nunc, quod supra dixi, in PF omnem libelli salutem esse positam. quod Stephano fidebam p. 118 Laurentianum se inspexisse neganti [epistul. dedicat. ad Victorium p. II], haud scio an nimis fuerim credulus. unum certe locum, quem Camotii Vossianique exemplar propter homoeoteleuton omisit $ 75 δὲ τὰ παχύτερον xal ἔλαττον διὸ xal ἧττον εἶναι ϑερμὰ τὰ ἐρυϑρότερα, ex F supplevisse videtur. nam si P cognitam habuisset, cur nee memoravit in epistula nec adhibuit ad emendandum ? FRAGMENTUM DE SENSIBUS $1—4 ΘΕΟΦΡΆΣΤΟΥ ΠΕΡῚ AIZGHXEQN. Περὶ δ᾽ αἰσϑήσεως αἱ μὲν πολλαὶ xai χαϑόλου δόξαι δύ᾽ εἰσίν" οἱ μὲν γὰρ τῷ ὁμοίῳ ποιοῦσιν, οἱ δὲ τῷ ἐναντίῳ. Παρμενίδης μὲν xai Ἐμπε- δοχλῆς xal Πλάτων τῷ ὁμοίῳ, οἱ δὲ περὶ ᾿Αναξαγόραν xai Ἡράχλειτον τῷ ἐναντίῳ. τὸ δὲ πιϑανὸν ἔλαβον οἱ μὲν ὅτι τῶν ἄλλων τε τὰ πλεῖστα τῇ s ὁμοιότητι ϑεωρεῖται xal ὅτι σύμφυτόν ἐστι πᾶσι τοῖς ζῴοις τὰ συγγενῆ γνω- ρίζειν, ἔτι δ᾽ ὡς τὸ μὲν αἰσϑάνεσϑαι τῇ ἀπορροίᾳ γίνεται, τὸ δ᾽ ὅμοιον φέ- ρεται πρὸς τὸ ὅμοιον. οἵ δὲ τὴν αἴσϑησιν ὑπολαμβάνοντες ἐν ἀλλοιώσει γίνεσϑαι xal τὸ μὲν ὅμοιον ἀπαϑὲς ὑπὸ τοῦ ὁμοίου, τὸ δ᾽ ἐναντίον παϑητιχόν, τούτῳ προσέϑεσαν τὴν γνώμην" ἐπιμαρτυρεῖν δὲ οἴονται xal τὸ περὶ τὴν ἁφὴν ιυ συμβαῖνον: τὸ γὰρ ὁμοίως τῇ σαρχὶ ϑερμὸν T, ψυχρὸν οὐ ποιεῖν αἴσϑησιν. καϑόλου μὲν οὖν περὶ αἰσϑήσεως αὗται παραδέδονται δόξαι. περὶ ἑχάστης δὲ τῶν χατὰ μέρος οἱ μὲν ἄλλοι σχεδὸν ἀπολείπουσιν, Eg πεδοχλῇς δὲ πειρᾶται χαὶ ταύτας ἀνάγειν εἰς τὴν ὁμοιότητα. [παρμενίδου] Παρμενίδης μὲν Ἰὰρ ὅλως οὐδὲν ἀφώριχεν ἀλλὰ μόνον ὅτι δυοῖν ὄντοιν στοιχείοιν κατὰ τὸ 15 ὑπερβάλλον ἐστὶν f, γνῶσις. ἐὰν γὰρ ὑπεραίρῃ τὸ ϑερμὸν T, τὸ ψυχρόν, ἄλλην γίνεσϑαι τὴν διάνοιαν, βελτίω δὲ x«l χαϑαρωτέραν τὴν διὰ τὸ ϑερμόν" ob μὴν ἀλλὰ xal ταύτην δεῖσϑαί τινος συμμετρίας" ὡς γὰρ ἑχάστοτε --- φησίν --- ἔχει χρᾶσιν μελέων πολυπλάγχτων, 499 1 t2 τὼς νόος ἀνθρώποισι παρέστηχεν" τὸ γὰρ αὐτό 20 ἔστιν ὅπερ φρονέει μελέων φύσις ἀνθρώποισι xal πᾶσιν xal παντί’ τὸ γὰρ πλέον ἐστὶ νόημα. τὸ γὰρ αἰσϑάνεσϑαι xal τὸ φρονεῖν ὡς ταὐτὸ λέγει, διὸ xal τὴν μνήμην xal 4 τὴν λήϑην ἀπὸ τούτων γίνεσϑαι διὰ τῆς χράσεως" ἄν δ᾽ ἰσάζωσι τῇ μίξει, titulus 4 θεοφράστου περὶ αἰσθήσεων T PF cf. Prol. p. 114! sed περὶ αἰσϑήσεως in fine libelli F || 1 δ᾽ om. Camotius || δύ᾽ εἰσιν PF: vulgo δύο εἰσίν || ποιοῦνται Wimmer cf. Prol p. 118! || ὃ καὶ Δημόκριτον malit Phi- lippson, sed ille neutram sectam sequitur ef. $ 49, rectius de Clidemo cogites quode v. $38 || 5 ζώοις P cf. Ar. Anal. post. II 19 p. 995 35: αἰσθητοῖς in loco rescripto [cf. p. 497] F. videtur ex αἰσϑητιχοῖς, quod est interpretantis, ortum cf. Ar. categ. 7 p. 847 || 6 pr. P post τὸ $' ὅμοιον v. 6, quae voca- bula sunt extrema quarti versiculi f. 219 τ in mrg. continuat eadem manu φέρεται πρὸς τὸ ὅμοιον οἱ δὲ τὴν αἴσϑησιν ὑπολαμβάνοντες ἐν ἀλλοιώσει γίνεσϑαι τῇ ἀπορροία γίνεται. τὸ δ᾽ ὅμοιον. tum habet quintus contextus versi- culus φέρεται. πρὸς τὸ ὅμοιον. xal τὸ piv ὅμοιον [v. 8] χτλ.: iterata eadem in cont. F || 8 ἀπαϑὲς P: ἅπαντες F || παϑητιχὸν P: παϑη- τιχῶν pr. F eadem manu correctum || 9 τούτῳ sc, τῷ ἐναντίῳ cf. v. 4 || προσέϑεσαν offendit Schneiderum, qui προσέϑεντο desiderat || ἐπιμαρτυρεῖν δὲ P: ἐπιμαρτυροῦν rescriptum F || 10 οὐ ποιεῖ P: ποιεῖ F: corr. Schnei- der || 13 zappev($oo ante παρμενίδης iterant PF || 14 δυσὶν F: δυσὶ P || 18 Parmenid. v. 145—148 Karst. 149—152 Stein. || ἐχά- στοτε PF cf. Arist. Metaph. Tl 5 p. 1009522 codd. SBbCb: ἑχάστῳ Camotius: ἕχαστος Aristoteles vulgatus et Alexander || ἔχειν PF || χράσιν PF Aristoteles: χρᾶσις verisi- militer Stephanus || 19 παρέστηχε PF || 21 πᾶσι PF || 22 cf. p. 483, 1 j| 24 τούτων ex- plicat Karsten p. 267 τῶν στοιχείων, immo ἀπὸ τοῦ αἰσϑάνεσθαι καὶ τοῦ φρονεῖν 32* 500 ὧν e 8 poryv. THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. πότερον ἔσται φρονεῖν TY, οὐ, xai τίς ἢ διάϑεσις, οὐδὲν ἔτι διώριχεν. ὅτι δὲ xai τῷ ἐναντίῳ xaÜ' αὑτὸ ποιεῖ τὴν αἴσϑησιν φανερόν, ἐν οἷς φησι τὸν νεχρὸν φωτὸς μὲν xal ϑερμοῦ xal φωνῆς οὐχ αἰσϑανεσϑαι διὰ τὴν ἔχλειψιν τοῦ πυρός, ψυχροῦ δὲ xal σιωπῆς xai τῶν ἐναντίων αἰσϑάνεσϑαι, xal ὅλως ὃὲ πᾶν τὸ ὃν ἔχειν τινὰ γνῶσιν. οὕτω μὲν οὖν αὐτὸς ἔοιχεν ἀπητέμνεσϑαι τῇ φάσει τὰ συμβαίνοντα δυσχερῆ διὰ τὴν ὑπόληψιν. Πλάτων δὲ ἐπὶ πλέον μὲν ἧπται τῶν χατὰ μέρος, οὐ μὴν εἴρηχέ 4e περὶ ἁπασῶν, ἀλλὰ μόνον περὶ ἀχοῆς xai ὄψεως. xal τὴν μὲν ὄψιν ποιεῖ πυρός (διὸ xai τὸ χρῶμα φλόγα τιν᾽ ἀπὸ τῶν σωμάτων σύμμετρα μόρια τῇ ὄψει ἔχουσαν). ὡς dxoppors τε γινομένης xal δέον συναρμόττειν ἀλλήλοις ἐξιοῦσαν μέχρι τινὸς συμφύεσϑαι τῇ ἀπορροῇ xal οὕτως ὁρᾶν ἡμᾶς" ὥσπερ ἄν εἰς τὸ μέσον τιϑεὶς τὴν ἑαυτοῦ δόξαν τῶν τε φασχόντων πρησ- πίπτειν τὴν ὄψιν χαὶ τῶν φέρεσϑαι πρὸς αὐτὴν ἀπὸ τῶν ὁρατῶν. ἀχοὴν δὲ διὰ τῆς φωνῆς ὁρίζεται. φωνὴν γὰρ εἶναι πληγὴν ὑπ᾽ ἀέρος ἐγχεφάλου xal αἵματος δι᾿ ὥτων μέχρι ψυχῆς, τὴν δ᾽ ὑπὸ ταύτης χίνησιν ἀπὸ χεφαλῆς μέχρι ἥπατος ἀχοήν. περὶ δὲ ὀσφρήσεως xal γεύσεως xai ἁφῆς ὅλως οὐδὲν εἴρηχεν, οὐδὲ εἰ παρὰ ταύτας ἄλλαι τινές εἰσιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀχριβολογεῖται περὶ τῶν αἰσϑητῶν. Ἐμπεδοχλῆς δὲ περὶ ἁπασῶν ὁμοίως λέγει χαί φησι τῷ ἐναρμόττειν εἰς τοὺς πόρους τοὺς ἑχάστης αἰσϑάνεσϑαι" διὸ xal οὐ δύνασϑαι τὰ ἀλλή- λων xpívetv, ὅτι τῶν μὲν εὐρύτεροί πως. τῶν δὲ στενώτεροι τυγχάνουσιν οἵ πόροι πρὸς τὸ αἰσϑητόν, ὡς τὰ μὲν οὐχ ἁπτόμενα διευτονεῖν, τὰ δ᾽ ὅλως εἰσελϑεῖν οὐ δύνασϑαι. πειρᾶται δὲ χαὶ τὴν ὄψιν λέγειν, ποία τίς ἐστι" xal φησὶ τὸ μὲν ἐντὸς αὐτῆς εἶναι πῦρ (xal ὕδωρ), τὸ δὲ περὶ αὐτὸ γῆν καὶ ἀέρα, δι ὧν διιέναι λεπτὸν ὃν χαϑάπερ τὸ ἐν τοῖς λαμπτῆρσι φῶς. τοὺς δὲ πόρους ἐναλλὰξ χεῖσϑαι τοῦ τε πυρὸς χαὶ τοῦ ὕδατος, ὧν τοῖς μὲν τοῦ πυρὸς τὰ λευχά, τοῖς δὲ τοῦ ὕδατος τὰ μέλανα γνωρίζειν" ἐναρμόττειν γὰρ ἑχατέροις ἑχάτερα. φέρεσθαι δὲ τὰ χρώματα πρὸς τὴν ὄψιν διὰ τὴν ἀπορ- συγχεῖσϑαι δ᾽ οὐχ ὁμοίως, * ** τὰς δ᾽ ἐχ τῶν ἀντιχειμένων, e -- Ü — 5 2 τῷ ἐναντίῳ ex prioribus facile intellegitur τῷ ψυχριᾷ. non probo qui τῷ ἑτέρῳ aut τοῦ ἐναντίου commendent || 6 τὰ συμβαίνοντα δυσγερῇ etiam Simplic. in Epict. p.41,53 Did. || 1 τοῖς xarà PF: corr. Stephanus || 9 τὴν ἀπὸ PF: corr. Usener. εἶναι ἀπὸ Stephanus ex $ 86 cf. Plat. Tim. p. 67c || 10 γινομένης PF [zc breviavit sec. F, quid pr. F scripse- rit non iam apparet] || 10 δεόν οὖν ἁρμόττειν PF: correxi. συναρμόττειν convenit Platoni- eae συναυγείᾳ cf. Aót. IV 19 τι, ἐναρμόττειν Empedocli cf. ad $ 9. ceterum cf. Arist. de sens. p. 438327 et Alexander ad ἢ. l. p. 59 Thurot || 14 Plato Tim. p. 675 τὴν δι ὥτων ὑπ᾽ ἀέρος ἐγχεφάλου τε xal αἵματος μέχρι ψυ- γῆς πληγὴν διαδιδομένην || 15 ἀπὸ ταύτης PF: ὑπὸ ταύτης Plato | e. || 17 παρὰ P: περὶ F || 20 τὰ ἀλλήλων cf. p-.503,26. 512,15 Arist. p. 41733 || 21 zx scripsi: πρὸς PF: ὄντες Wimmer, at participio huic scriptori non opus est cf. ind. Arist. p. 778b5 [| 22 διευτο- νεῖν pristinum in permeando impetum servare. διεχπνεῖν coni. Usener cf. Arist. p. 394535 || 24 xal φησὶ P: γὰρ φησὶ reser. F || xai ὕδωρ inserui post πῦρ || 25 διιὸν PF: corr. Wimmer || 28 ἑχατέραις Exdztpa PF: corr. Schneider || 29 lacunam Schneider explebat τὰς ὄψεις ἀλλὰ τὰς piv ἐχ τῶν αὐτῶν. ego sie: ἀλλὰ τὰς μὲν ix τῶν ὁμοίων i.e. si bene temperata est ignis aquaeque miztio, illo clara, hac obscura propter mutuam similitudinem — conspiciuntur; at invicem igne praegravante fit obscuris, aqua nimia claris aptior visus. cf. Aét. Plac. IV. 19 5. FRAGMENTUM DE SENSIBUS $4—9 501 xai ταῖς μὲν ἐν μέσῳ. ταῖς δ᾽ ἐχτὸς εἶναι τὸ πῦρ, διὸ χαὶ τῶν ζῴων τὰ μὲν ἐν ἡμέρᾳ, τὰ δὲ νύχτωρ μᾶλλον ὀξυωπεῖν" ὅσα μὲν πυρὸς ἔλαττον ἔχει μεϑ᾽ ἡμέραν: ἐπανισοῦσϑαι γὰρ αὐτοῖς τὸ ἐντὸς φῶς ὑπὸ τοῦ ἐχτός" ὅσα δὲ τοῦ ἐναντίου νύχτωρ’ ἐπαναπληροῦσϑαι γὰρ χαὶ τούτοις τὸ ἐνδεές, ἐν 5 δὲ τοῖς ἐναντίοις (ἐναντίως) ἑχάτερον: ἀμβλυωπεῖν μὲν γὰρ χαὶ οἷς ὑπερέχει τὸ πῦρ, ἐπεὶ αὐξηϑὲν ἔτι uel ἡμέραν ἐπιπλάττειν xol χαταλαμβάνειν τοὺς τοῦ ὕδατος πόρους" οἷς δὲ τὸ ὕδωρ, ταὐτὸ τοῦτο γίνεσθαι νύχτωρ' χατα- λαμβάνεσθαι 1ὰρ τὸ πῦρ ὑπὸ τοῦ ὕδατος. * * * ἕως ἂν τοῖς μὲν ὑπὸ τοῦ ἔξωϑεν -? φωτὸς ἀποχριϑῇ τὸ ὕδωρ, τοῖς ὃ ὑπὸ τοῦ ἀέρος τὸ müp* ἑχατέρων γὰρ 19 ἴασιν εἶναι τὸ ἐναντίον. ἄριστα δὲ χεχρᾶσθϑαι xal βελτίστην εἶναι τὴν ἐξ ἀμφοῖν ἴσων συγχειμένην. xal περὶ μὲν ὄψεως σχεδὸν ταῦτα λέγει. τὴν 9 δ᾽ ἀχοὴν ἀπὸ τῶν ἔξωϑεν γίνεσϑαι ψόφων. ὅταν γὰρ ὑπὸ τῆς φωνῆς xe νηϑῇ, ἠχεῖν ἐντός: ὥσπερ γὰρ εἶναι χώδωνα T τῶν ἴσων ἤχων τὴν ἀχοὴν ἣν προσαγορεύει σάρχινον T ὄζον" χινουμένην δὲ παίειν τὸν ἀέρα πρὸς Arist. d. gen. an. V 1 p. 779516. Philopon. ad h. 1. p. 105» Plat. Tim. p. 45c. cum verbis, quae suppleo, cf. $$ 4. 17 et 31 2^- χεῖ γὰρ ἡ ἀλλοίωσις οὐχ ὑπὸ τῶν ὁμοίων, ἀλλ᾽ ὑπὸ τῶν ἐναντίων εἶναι || 2 ἐν ἡμέρα P: ἥμερα rescr. F: pe ἡμέραν Stephanus || 3 25- τῷ PF: corr. Schneider || 5 τοῖς delevit Use- ner [| ἐναντίως addidi cf. p. 502, 17. 507,23 || v. 5 apponitur signum “Ὁ in F, quo scholion hoe in marg. inf. f. 147" referendum est -- ὀξυωπεῖ. ἀμβλυωπεῖ. ἐν ἡμέρα. ἔλαττον πῦρ ἔχει: πλέον πῦρ ἔχει. ἐν ἡμέρα. ἐν νυχτί. ἔλατ- τοῦ ὕδωρ ἔχει πλέον ὕδωρ ἔχει ἐν νυχτί ... pristina scholii forma haec fuisse videtur: ἐν ἡμέρᾳ — ἔλαττον ὕδωρ ἔχει ἐν νυχτί --- πλέον ὕδωρ ἔχει ἐν ἡμέρα --- ἔλαττον πῦρ ἔχει | ὀξοωπεῖ ἐν νυχτί — πλέον πῦρ ἔχει 6 ἐπαυξηϑὲν PF: corr. Usener. ἐπαυξηϑὲν γὰρ Schneider. at post verbum compositum langueret ἔτι || 7 ὧν δὲ PF: corr. Schnei- der || 8 γίγνεσθαι δὲ ταῦτα suppl. Usener || 9 ἀέρος cf. p. 503, 15. respondet τῷ ἐντὸς ὕδατι. epicorum usu usurpatum ἀήρ a Theo- phrasto ex Empedocle servatum videtur || 11 συγχειμένων PF: corr. Stephanus || 12 ἔσωϑεν coni. Karsten cf. $ 21. at sonus pro- ficiscitur (ἀπὸ) ab externis sonis, qui intus illisi ad cerebrum propagantur || 13 χινηϑὲν ἠχεῖ F : χινηϑὲν 757, P: corr. Schneider. con- ieci ψόφων, ὅταν ὁ ἀὴρ ὑπὸ τῆς φωνῆς xt- νηϑεὶς ἠχῇ ἐντός cf. Priscian. metaphras. Theophrast. d. sens. 35. 36 Aét. Plac. IV | ἀμβλυωπεῖ 161 Arist. d. anima II 8 p. 419534 || 13 τῶν ἴσων ἤχων PF (nisi quod hice v in ἤχων ex t correctum est): τῶν ἔσω ἤχων Schneider post Sturzii εἴσω, quae intellegi nequeunt. suspicor κώδωνα ttv ἔσω ἠχοῦντα τὴν dxofw cf. 82] τῶν piv γὰρ ἔξω δι᾿ ἐχεῖ- vov [se. χώδωνα͵] ἀχούομεν, ἐχείνου δὲ Ψο- φοῦντος διὰ τί. praecedit ἔνδον ποιήσαντα ψόφον ὥσπερ κώδωνος. ipsum χώδωνα Zeler I* 724? tubam interpretatus est cf. Problem. 33 4. p. 96321 ἔστι γὰρ ἡ διὰ τῶν ῥινῶν διάλεχτος γινομένη, ὅταν τὸ ἄνω τῆς ῥινὸς εἰς τὸν οὐρανόν, T συντέτρηται, κοῖλον γένηται. ὥσπερ κώδων γὰρ ὑπηχεῖ τοῦ χάτωϑεν στενοῦ ὄντος, tintinnabulum interpretatus est Theophrasteum Aétius IV 161 fortasse rectius. nam auris si tubae similis, (in- tus angustior, extra patentior) ad sonos foras mittendos, quam intus propagandos aptior esset. Theophrasto autem cartilago velut tin - tinnabulumillisasonum edere et quoquover- sus mittere videtur cf. Prol. p. 222 || 14 ὄζον [Emped. v. 315 Stein.] non dubitandum quin corruptum sit. nam cum omnino nulla sit si- militudo auris ramique — neque enim He- siodi πέντοζος (manus) oper. 744 neque Hip- poeratis de nat. inf. 19 [VII p. 506. 510 Littr.] ὀζοῦσϑαι et διοζοῦσϑαι apte compa- rabis — tum hic ineptissima esset vox, ubi de interiore auris forma agitur. αὐλὸν ten- tabat Wimmer. mihi σάρ κινον ὀστοῦν, quo nihil melius τὸ χονδρῶδες Aétii circumscri- bit, veri simile videtur cf. $ 28 || xtvoy- 502 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. τὰ στερεὰ xal ποιεῖν ἦχον. ὄσφρησιν δὲ γίνεσϑαι τῇ ἀναπνοῇ " διὸ xai μάλιστα ὀσφραίνεσθαι τούτους, οἷς σφοδροτάτη τοῦ ἄσϑματος ἣ χίνησις " ὀσμὴν δὲ πλείστην ἀπὸ τῶν λεπτῶν χαὶ τῶν χούφων ἀπορρεῖν. περὶ δὲ γεύσεως xal ἁφῆς οὐ διορίζεται xal ἑχατέραν οὔτε πῶς οὔτε δι᾿ ἃ γίγνονται, πλὴν τὸ χοινὸν ὅτι τῷ ἐναρμόττειν τοῖς πόροις αἴσϑησίς ἐστιν᾽ ἥδεσθαι δὲ τοῖς » ὁμοίοις. χατά τε Td μόρια xal τὴν χρᾶσιν, λυπεῖσθαι δὲ τοῖς ἐναντίοις. 10 ὡσαύτως δὲ λέγει χαὶ περὶ φρονήσεως χαὶ ἀγνοίας. τὸ μὲν γὰρ φρονεῖν εἶναι τοῖς ὁμοίοις. τὸ δ᾽ ἀγνοεῖν τοῖς ἀνομοίοις, ὡς T, ταὐτὸν T, παραπλήσιον ὃν τῇ αἰσϑήσει τὴν φρόνησιν. ἡνωρίζομεν ἐπὶ τέλει προσέϑηχεν ὡς διαριϑμησάμενος γὰρ ὡς ἕχαστον ἑχάστῳ ἐχ τούτων (γὰρ) πάντα πεπήγασιν ἁρμοσθέντα xal τούτοις φρονέουσι xal ἥδοντ᾽ ἠδ᾽ ἀνιῶνται. διὸ χαὶ τῷ αἵματι μάλιστα φρονεῖν: ἐν τούτῳ γὰρ μάλιστα χεχρᾶσϑαί T ἐστι I — τὰ στοιχεῖα τῶν μερῶν. ὅσοις μὲν οὖν ἴσα χαὶ παραπλήσια μέμιχται xai μὴ διὰ πολλοῦ μηδ᾽ αὖ μιχρὰ μηδ᾽ ὑπερβάλλοντα τῷ μεγέϑει, τούτους 1 φρονιμωτάτους εἶναι xal χατὰ τὰς αἰσϑήσεις ἀχριβεστάτους, κατὰ λόγον δὲ xal τοὺς ἐγγυτάτω τούτων, ὅσοις δ᾽ ἐναντίως, ἀφρονεστάτους. xal dw μὲν μανὰ xal ἀραιὰ χεῖται τὰ στοιχεῖα, νωϑροὺς xal ἐπιπόνους" ὧν δὲ πυχνὰ xai χατὰ μιχρὰ τεϑραυσμένα, τοὺς δὲ τοιούτους ὀξέως φερομένους xai πολλοῖς ἐπιβαλλομένους ὀλίγα ἐπιτελεῖν διὰ τὴν ὀξύτητα τῆς τοῦ αἵματος s φορᾶς. οἷς δὲ χαϑ᾽ ἕν τι μόριον ἢ μέση χρᾶσίς ἐστι, ταύτῃ σοφοὺς Éxd- στους εἶναι" διὸ τοὺς μὲν ῥήτορας ἀγαθούς, τοὺς δὲ τεχνίτας, ὡς τοῖς μὲν ἐν ταῖς χερσί, τοῖς δὲ ἐν τῇ γλώττῃ τὴν χρᾶσιν οὖσαν" ὁμοίως δ᾽ ἔχειν χαὶ χατὰ τὰς ἄλλας δυνάμεις. 12 Ἐμπεδοχλῆς μὲν οὖν τὸ φρονεῖν. ἀπορήσειε δ᾽ ἂν ἔμψυχα πρὸς τὸ αἰσϑάνεσϑαι οὕτως οἴεται xal τὴν αἴσϑησιν γίνεσϑαι xal s τις ἐξ ὧν λέγει πρῶτον μέν, τί διοίσει τὰ τῶν ἄλλων. ἐναρμόττει γὰρ χαὶ τοῖς τῶν ἀψύχων πόροις: ὅλως γὰρ ποιεῖ τὴν μῖξιν τῇ συμμετρίᾳ τῶν πόρων’ μένην vix sanum. mam ipse auditus aere illisus τὰ στερεά significat. ergo veterum de audiendo placitis adpositum magis re- scribendum κινούμενον cf. $ 29. 41 Priscian. paraphr. 35sqq. Aét. IV 16 3. 4 Aristot. d. anima IL 8 p. 4195 34. 4204 9 || 4 ἑτέραν PF: corr. Schneider. idem valeret xac' οὐὖ- ϑετέραν || 5 τῷ συναρμόττειν τοὺς πόρους F et (nisi quod τὸ habet) P: correxi cf. $ 35 τῷ γὰρ ἐναρμόττειν τοῖς πόροις ποιεῖ τὴν αἴσϑησιν praeterea $$ 7. 12. 14. 15. 20. 35. 90. Αι. 1153 IV ὃ ὁ (Prol. p. 222] Epleur. apud Laert. X 49 cf. id. ΠῚ 69. ἐναρμόττειν Theophr. d. caus, pl. VI 54 restituas pro Urbinatis εἰς ἀρμόττειν v. Alex. in Arist. d. sensu p. 50,4 "Thur. || 6 χατὰ (zd) τε Philippson. tento χατὰ τὰ στοιχεῖα || 11 Emped. vv. 324. 325 K.. 336. 331 St. || γὰρ addidit Karsten: lacunam xtv litterarum indicat P: om. in mrg. ζήτει no- tato F || 12 ἥδοντ᾽ ἠδ᾽ Karsten: ἥδονται xal PF. ἄδονται xal Stephanus || 13 τοῦτο pr. F || ἐστι delevit Mullach cf. $ 28 p.507,15. πάντα coni. Usener conl. p. 506,9 ἐξ ἁπάντων ἐστὶ τῶν στοιχείων et p. 507,18 || 16 μερῶν sc. corporis cf. v. 21 et 8 24 p. 506, 13 διὰ τὴν ἐν τοῖς μορίοις τοῦ αἵματος σύγχρασιν || 19 τεϑραυσμένα sic PF || ὀξεῖς φερομένους F: et [i. e. ὀξεῖς xal] φερομένους P: corr. Wimmer || 20 πολλὰ PF: corr. Wimmer || 21 ἢ μέση P pr. F: ἢ sec. F || 22 in mrg. adposuit notam σῇ F || 23 γλώσση PF || 25 in mrg. summo f. 148'notavit ἔλεγχος τοῦ ἐμ- πεδοχλέους pr. F || 26 piv F: om. P || 27 πρὸς τῷ PF: corr. Schneider FRAGMENTUM DE SENSIBUS $ 9—16 διόπερ ἔλαιον μὲν xai ὕδωρ οὐ μίγνυσθαι, τὰ δὲ ἄλλα ὅσων δὴ χαταριϑμεῖται τὰς ἰδίας χράσεις. ὥστε πάντα τε 503 ὑγρὰ xal περὶ αἰσϑήσεται xai ταὐτὸ ἔσται μῖξις καὶ αἴσϑησις καὶ αὔξησις" πάντα γὰρ ποιεῖ τῇ συμμετρία τῶν πόρων, ἐὰν μὴ προσϑῇ τινα διαφορᾶν. ἔπειτα ἐν αὐτοῖς τοῖς 13 s ἐμψύχοις τί μᾶλλον αἰσϑήσεται τὸ ἐν τῷ ζῴῳ πῦρ T, τὸ ἐχτός, εἴπερ ἐναρμόττουσιν ἀλλήλοις" ὑπάρχει yàp xal f, συμμετρία xal τὸ ὅμοιον. ἔτι δὲ ἀνάγχη διαφοράν τινα ἔχειν, εἴπερ αὐτὸ μὲν μὴ δύναται συμπληροῦν τοὺς πόρους, τὸ δ᾽ ἔξωϑεν ἐπεισιόν: ὥστ᾽ εἰ ὅμοιον ἦν πάντῃ xal πάντως. οὐχ dy Tw αἴσϑησις. ἔτι δὲ πότερον οἱ πόροι χενοὶ ἢ πλήρεις; εἰ μὲν γὰρ 1 χενοί, συμβαίνει διαφωνεῖν ἑαυτῷ, φησὶ γὰρ ὅλως οὐχ εἶναι χενόν" εἰ δὲ πλήρεις, del ἂν αἰσϑάνοιτο τὰ ζῷα: δῆλον γὰρ ὡς ἐναρμόττει, χαϑάπερ φησί, τὸ ὅμοιον. χαίτοι xdv αὐτὸ τοῦτό τις διαπορήσειεν, εἰ δυνατόν 14 ἐστι τηλικαῦτα μεγέϑη γενέσϑαι τῶν ἑτερογενῶν, ὥστ᾽ ἐναρμόττειν, ἄλλως τε xdv συμβαίνῃ, χαϑάπερ φησί, τὰς ὄψεις ὧν ἀσύμμετρος T, χρᾶσις ὁτὲ |: μὲν ὑπὸ τοῦ πυρός, ὁτὲ δὲ ὑπὸ τοῦ ἀέρος ἐμπλαττομένων τῶν πόρων ἀμαυροῦσϑαι. εἰ δ᾽ οὖν ἐστι χαὶ τούτων συμμετρία χαὶ πλήρεις οἱ πόροι τῶν μὴ συγγενῶν, πῶς, ὅταν αἰσϑάνηται, xal ποῦ ταῦτα ὑπεξέρχεται; δεῖ γάρ τινα ἀποδοῦναι μεταβολήν. ὥστε πάντως ἔχει δυσχολίαν" T, γὰρ χενὸν ἀνάγχη ποιεῖν, T, del τὰ ζῷα αἰσϑάνεσϑαι πάντων, ἢ τὸ μὴ συγγενὲς áp- 0 μόττειν οὐ ποιοῦν αἴσϑησιν οὐδ᾽ ἔχον μεταβολὴν οἰχείαν τοῖς ἐμποιοῦσιν. ἔτι δὲ εἰ xal μὴ ἐναρμόττοι τὸ ὅμοιον, ἀλλὰ μόνον ἅπτοιτο, xal? ὁτιοῦν 15 εὔλογον αἴσϑησιν γίνεσϑαι" δυοῖν γὰρ τούτοιν ἀποδίδωσι τὴν γνῶσιν τῷ τε ὁμοίῳ xal τῇ ἀφῇ, διὸ xal τὸ ᾿ἁρμόττειν᾽ εἴρηχεν: ὥστ᾽ εἰ τὸ ἔλαττον ἅψαιτο τῶν μειζόνων, εἴη ἂν αἴσθησις. ὅλως τε χατά 1ε ἐχεῖνον ἄφαι- 2; ρεῖται xai τὸ ὅμοιον, ἀλλὰ ἢ συμμετρία μόνον ἱχανόν. διὰ τοῦτο γὰρ οὐχ αἰσθάνεσθαί φησιν ἀλλήλων, ὅτι τοὺς πόρους ἀσυμμέτρους ἔχουσιν" εἰ δ᾽ ὅμοιον 7, ἀνόμοιον τὸ ἀπορρέον, οὐδὲν ἔτι προσαφώρισεν. ὥστε ἡ οὐ τῷ ὁμοίῳ f, αἴσϑησις ἢ οὐ διά τινα ἀσυμμετρίαν οὐ χρίνουσιν, ἁπάσας {τ᾽} ἀνάγχη τὰς αἰσϑήσεις xal πάντα τὰ αἰσϑητὰ τὴν αὐτὴν ἔχειν φύσιν. 30 ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὴν ἡδονὴν xal λύπην ὁμολογουμένως ἀποδίδωσιν 16 ἤδεσθϑαι μὲν ποιῶν τοῖς ὁμοίοις, λυπεῖσθαι δὲ τοῖς ἐναντίοις" ᾿ἐχϑρὰ᾽ | ἔλαιον in mrg. iteravit sec. P !| xal περὶ ὅσων non tango. xal πάντα περὶ volebat Phi- lippson || 4 τοῖς super vers. add. pr. F !| 7 δὲ xai Camotius || 10 ἑαυτῷ subpallidum F || 12 καίτοι P: xa τὶ F || 18 γίνεσθαι Schneider || τῶν F: om. P || 14 xàv συμ- βαίνῃ Schneider: xai συμβαίνει: xal συμβαίνει Wimmer || φασί PF: corr. Schneider || 14 ἀσύμμετρος ἡ P: ἡ σύμμετρος ἡ rescr. F || ὁτὲ P: ὅτε F. itemque 15 || 17 τῶν piv PF: corr, Schneider || 18 ἔχειν PF: corr. Ste- phanus || 19 ἁρμόττειν PF: suspicor hunc sibi constitisse scriptorem ἐναρμόττειν ut v. 11 et 21 usurpantem cf. ad $ 9. simplex verbum poetam decet cf, infra v. 21 vel Platonem Menon. p. 76 c || 20 ἔχον ex ἔχων ut videtur correctum F [ 21 ἐναρμόττει PF: corr. Ste- phanus || 21 ὁτοιοῦν F. || 22 τό τε rescr. Εἰ: corr. sec. F || 23 suspicor xal τοῦτο vel xai τότε. nam proprius usus verbi ἁρμόττειν ab hoc loeo alienus || à F || 24 ὅλως zc PF : ὅλως δὲ Schnei- der {ἀναιρεῖται coni. Schneider || 25 μόνη ἱχανή coni. Schneider at cf. ind. Aristot. p. 484^51. 59 || 26 αἰσθάνεται PF: corrext cf. $ 7. αἰσθάνονται Stephanus || 28 οὗ xpív;ustv PF: corr. Schneider || *' addidit Usener || 30 ὁμοληγομένως F || ἐχϑρὰ sic P et rescriptum F: ἔχϑεα Cam. cf. Emped. vv. 321. 504 — - THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. τὰρ εἶναι, διότι πλεῖστον dm ἀλλήλων διέχουσι... Ἰέννῃ τε χράσει (xs) xal εἴδεσιν ἐχμαχτοῖσιν.᾽ αἰσθήσεις γάρ τινας T, μετ᾽ αἰσϑήσεως ποιοῦσι τὴν ἥδονὴν xal τὴν λύπην, ὥστε οὐχ ἅπασι γίνεται τοῖς ὁμοίοις. ἔτι εἰ τὰ συγγενῆ μάλιστα ποιεῖ τὴν ἡδονὴν ἐν τῇ ἀφῇ. χαϑάπερ φησί, τὰ σύμφυτα μάλιστ᾽ ἄν Tono xal m 3 * . $1 - » “« ^ - * wv [4 , ὅλως αἰσϑαάνοιτο" διὰ τῶν αὐτῶν γὰρ ποιεῖ τὴν αἴσϑησιν xal τὴν ἡδονήν. 7 καίτοι πολλάχις αἰσθανόμενοι! λυπούμεθα xav αὐτὴν τὴν αἴσϑησιν, ὡς (5) ᾿λναξαγόρας φησίν, ἀεί" πᾶσαν γὰρ αἴσϑησιν εἶναι μετὰ λύπης. ἔτι δ᾽ ἐν ταῖς χατὰ μέρος" συμβαίνει γὰρ τῷ ὁμοίῳ γίνεσϑαι τὴν γνῶσιν: τὴν γὰρ ὄψιν ὅταν ἐχ πυρὸς xai τοῦ ἐναντίου συστήσῃ, τὸ μὲν λευχὸν xal τὸ μέλαν δύναιτ᾽ ἂν τοῖς ὁμοίοις γνωρίζειν, τὸ Ob φαιὸν xal τἄλλα χρώματα τὰ μιχτὰ πῶς; οὔτε γὰρ τοῖς τοῦ πυρὸς οὔτε τοῖς τοῦ ὕδατος πόροις οὔτ᾽ ἄλλοις ποιεῖ χοινοῖς ἐξ ἀμφοῖν" ὁρῶμεν δ᾽ οὐδὲν ἧττον ταῦτα τῶν ἁπλῶν. ἀτό- πως δὲ χαὶ ὅτι τὰ μὲν ἡμέρας, τὰ δὲ νύχτωρ μᾶλλον ὁρᾷ" τὸ γὰρ ἔλαττον πῦρ ὑπὸ τοῦ πλείονος φϑείρεται. διὸ x«l πρὸς τὸν ἥλιον xal ὅλως τὸ χα- ϑαρὸν οὐ δυνάμεϑ᾽ ἀντιβλέπειν. ὥστε ὅσοις ἐνδεέστερον τὸ φῶς, ἧττον ἐχρῆν ὁρᾶν «μεϑϑ ἡμέραν: ἢ εἴπερ τὸ ὅμοιον συναύξει. καϑάπερ φησί, τὸ Gà ἐναντίον φϑείρει xal χωλύει, τὰ μὲν λευχὰ μᾶλλον ἐχρῆν ὁρᾶν ἅπαντας μεθ ἡμέραν xal ὥσοις ἔλαττον xal ὅσοις πλεῖον τὸ φῶς, τὰ δὲ μέλανα νύ- χτωρ. νῦν δὲ πάντες ἅπαντα μεϑ᾿ ἡμέραν μᾶλλον ὁρῶσι πλὴν ὀλίγων ζῴων" τούτοις δ᾽ εὔλογον τοῦτ᾽ ἰσχύειν τὸ οἰχεῖον πῦρ. ὥσπερ ἔνια χαὶ τῇ χρόα διαλάμπει μᾶλλον τῆς νυχτός. ἔτι δ᾽ elc ἢ χρᾶσις ἐξ ἴσων, ἀνάγχη συναύξεσθαι χατὰ μέρος ἕχάτερον: ὥστ᾽ εἰ πλεονάζον χωλύει ὃ)ά- τερὴν ὁρᾶν. ἁπάντων ἄν εἴη παραπλησία πως ἥ διάϑεσις. ἀλλὰ τὰ μὲν τῆς ὄψεως πάϑη χαλεπώτερον ἔσται διελεῖν. τὰ δὲ περὶ τὰς ἄλλας αἱ- σϑήσεις πῶς χρίνωμεν τῷ ὁμοίῳ; τὸ γὰρ ὅμοιον ἀόριστον. οὔτε γὰρ ψόφῳ τὸν ψόφον οὔτ᾽ ὀσμῇ τὴν ὀσμὴν οὔτε τοῖς ἄλλοις τοῖς ὁμογενέσιν, ἀλλὰ μᾶλλον ὡς εἰπεῖν τοῖς ἐναντίοις. ἀπαθῆ γὰρ δεῖ τὴν αἴσϑησιν προσάγειν" ἤχου δὲ ἐνόντος ἐν ὡσὶν T, χυλῶν ἐν γεύσει xal ἡσμῆς ἐν ὀσφρήσει χωφότεραι 5 ?0 o 332 K. 191. 192 St. Simplic. in phys. f. 3402 ἔχθρα [sic aF: ἔργα DE. δὲ add. Karsten] πλεῖστον [transp. post ἀλλήλων Stein] ἀπ᾽ [sie DEF] ἀλλήλων διέχουσι μάλιστα [διέχουσιν ἄμιχτα Karst.] γέννη, τε κρίσει [DEF: χράσει a) τε καὶ εἴδεσιν ἐχμαχτοῖσι [διὸ PF: corr. Usener || 3 γένει τε xal χράσει xal εἴδεσιν PF: corr, Karsten, qui γέννᾳ commendat p. 200 |, 4 αἰτϑήτει γάρ tw coni. Wimmer || ποιοῦσι: simul intellegitur Anaxagoras cf. v. 9 | 5 ὥσγε reser. F || dz224 coni. Schneider || fuit qui zt δ᾽ mallet, sed cf. p. 506, 8 || 8 δ᾽ addidit Wimmer || 9 λύπης sie PF || 10 xazà μέ- ide; PF: corr Schneider || γὰρ iteratum ut p. 501, 12. 510, 15 || 13 ἄλλοις PF: vulgo ἄλλους || 14 χοινοὺς PF: correxi. nam μιχτοὶ πόροι μιχτοῖς γρώμασι conveniunt || 14 dzó- πως PF : ' nisi λέγει intellegatur, malim dczozov Schneider. num ἔχει audiendum est cf. ad p. 526, 14? || 15 ὁρᾶ PF: ὁρῶμεν Camot. |] 18 ἢ correctum. ex nescio quo P || 20 τὰ δὲ μέλανα P itemque (sed μελανὰ) F: xai τὰ μέ- )ava Camot. vulgo || 23 διαλάμπειν PF: corr. Stephanus || 24 συναύξασϑαι ead. m. corr. F || 26 num ἔστι διελεῖν ut p. 505, 3? [| 27 χρίνομεν PF cf. p. 505, 4: corr. Stephanus || 29 εὑ- ral; malis at cf. Arist. p. 4292 15 sqq. [index Bonitz. p. 12458] || δεῖ P: δὴ F || 30 χυλῶν P sec. F: χειλῶν pr. F j| χοφώτεραι pr. F FRAGMENTUM DE SENSIBUS $ 16—22 505 πᾶσαι γίνονται (xal) μᾶλλον ὅσῳ dy πλήρεις ὦσι τῶν ὁμοίων, εἰ μή τις λεχϑείη περὶ τούτων διορισμός. ἔτι δὲ τὸ περὶ τὴν ἀπορροήν, χαίπερ οὐχ 20 ἰχανῶς λεγόμενον περὶ μὲν τὰς ἄλλας ὅμως ἔστι πως ὑπολαβεῖν, περὶ δὲ τὴν ἁφὴν xal γεῦσιν οὐ ῥάδιον. πῶς γὰρ τῇ ἀπορροῇ χρίνωμεν T, πῶς s ἐναρμόττον τοῖς πόροις τὸ τραχὺ καὶ τὸ λεῖον; μόνου γὰρ δοχεῖ τῶν στοι- χείων τοῦ πυρὸς ἀπορρεῖν. ἀπὸ δὲ τῶν ἄλλων οὐδενός. ἔτι δ᾽ εἰ ἢ οϑίσις διὰ τὴν ἀπορροήν, ᾧπερ χρῆται χοινοτάτῳ σημείῳ. συμβαίνει δὲ xal τὰς ὀσμὰς ἀπορροῇ γίνεσθαι. τὰ πλείστην ἔχοντα ὀσμὴν τάχιστ᾽ ἐχρῆν φϑεί- ρεσϑαι. νῦν δὲ σχεδὸν ἐναντίως ἔχει" τὰ γὰρ ὀσμωδέστατα τῶν φυτῶν xai ιο τῶν ἄλλων ἐστὶ γρονιώτατα. συμβαίνει δὲ χαὶ ἐπὶ τῆς φιλίας ὅλως μὴ εἶναι αἴσϑησιν ἢ ἧττον διὰ τὸ συγχρίνεσϑαι τότε χαὶ μὴ ἀπορρεῖν. ἀλλὰ περὶ μὲν τὴν ἀχοὴν ὅταν ἀποδῷ τοῖς ἔσωϑεν γίνεσϑαι ψόφοις, ἄτοπον 21 τὸ οἴεσϑαι δῆλον εἶναι πῶς ἀχούουσιν, ἔνδον ποιήσαντα ψόφον ὥσπερ χώ- δωνης. τῶν μὲν γὰρ ἔξω δι᾿ ἐχεῖνον ἀχούομεν. ἐχείνου δὲ ψοφοῦντος διὰ 15 τί; τοῦτο γὰρ αὐτὸ λείπεται ζητεῖν. εἴρηχεν. οὐδ᾽ ἀναπνέει τῶν ὀσφραινομένων. ἀτόπως δὲ χαὶ τὸ περὶ τὴν ὄσφρησιν πρῶτον μὲν γὰρ οὐ χοινὴν αἰτίαν ἀπέδωχεν: ἔνια μὲν γὰρ ὅλως ἔπειτα τὸ μάλιστα ὀσφραίνεσθαι τοὺς πλεῖστον ἐπισπωμένηυς εὔηϑες:" οὐδὲν γὰρ ὄφελος μὴ ὑγιαινούσης T, μὴ ἀνεῳγμένης πως τῆς αἰσϑήσεως. 0 ὅλως μηδὲν αἰσϑάνεσϑαι. πολλοῖς δὲ συμβαίνει πεπηρῶσϑαι καὶ πρὸς δὲ τούτοις ol δύσπνοοι xal οἱ πονοῦντες xai οἱ χαϑεύδοντες μᾶλλον ἂν αἰσϑάνοιντο τῶν ὀσμῶν" τὸν πλεῖστον γὰρ ἕλχουσιν ἀέρα. νῦν δὲ συμβαίνει τοὐναντίον. οὐ γὰρ ἴσως xal 22 αὑτὸ τὸ ἀναπνεῖν αἴτιον τῆς ὀσφρήσεως, ἀλλὰ χατὰ συμβεβηχός. ὡς ἔχ τε τῶν ἄλλων ζῴων μαρτυρεῖται xai διὰ τῶν εἰρημένων παϑῶν: ὁ δ᾽ ὡς s ταύτης οὔσης τῆς αἰτίας χαὶ ἐπὶ τέλει πάλιν εἴρηχεν ὥσπερ ἐπισημαινόμενος ὦὧῆξ μὲν οὖν πνοιῆς τε λελόγχασι πάντα xal ὀσμῶν. Ι καὶ μᾶλλον ὅσῳ ἂν scripsi. nam ὅσῳ non sequente μᾷλλον Aristoteleus est mos (cf. ind. Bonitzii p. 4532542] nec minus probe μᾶλλον comparativum excipit. v. Vahlen ad poet.* 127sq. cf. p. 507, 2 ὁρᾶν... τῷ διαφανεῖ... xai ὅσῳ ἂν χκαϑαρώτερον ἡ μᾶλλον. ὅσῳ μᾶλλον àv collocaverat Schneider εἰμὴ xtA; referenda sunt ad πᾶσαι cf. p. 502, 3sq. || 2 τὰ περὶ F | 4 χρίνομεν PF: corr. Stephanus cf. p.504, 21 ᾿ 5 ἐναρμόττον P: ἐναρμόττειν F: vulgo ἐναρμόττει ex Schneideri coniectura. sed audiendum χρίνομεν || 7 συμβαίνειν PF: scripsi συμβαίνει δὲ. deleverat συμ- βαίνειν Wimmer || 8 φϑείρειν PF: corr. Schneider φϑίνειν simul proponens. sed cf. p. 508,21 10 φιλία Empedoclea opponi videtur τῇ φϑίσει v. 6, quod intellexit Phi- lippson. hine συγχρίνεσϑαι v. 11 explicandum cf. Arist. p. 333512. 0954210 || 12 ἔσωϑεν cf. $9]| I3 πῶς sic PF ποιήσαντα PF sc. Em- pedoclem, qui audiendus est in infinitivo οἴεσϑαι. ποιήσαντος Wimmer || 14 χώδωνας PF: corr. Sturz cf. $ 9 || δι ἐχεῖνα PF: δι ἐχεῖνον Schneider, puta κώδωνα: δι᾽ ἐχείνου Usener || ἀχούωμεν pr. F. ἐχεῖνο (Ὁ) pr. F | 15: τί; τὸ γὰρ PF: corr. Wimmer || ὄσφρησις sec. P in mrg. | 17 ἀναπνεῖ corrigebat Ὁ Schneider || 19 birmndcp (superseripta m. sec): ἀνεγνωσμένης Ε || 19 πεπληρῶσϑαι PF: corr. Coray || 21 xalltbbovzzc ... .... , secsocoao. νοσμῶν lacuna extremo versu relieta pr. P, quam explevit sec. P: χαϑεύ- ὅοντες extremo versu, νοσμῶν initio proximi nulla lacuna indicata, sed in mrg. eadem manu ζή(τει F cf. p. 498, 15 || 24 ὃ δ᾽ PF || 26 πνοῆς τε PF: corr. Stephanus 900 23 24 t2 26 τὴν μανότητα xal ἁπαλότητα. 1. ἀληϑές. οὐδὲ PF: THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. οὐχ ἀληϑὲς (δὲ) οὐδὲ τὸ μάλιστα ὀσφραίνεσθαι τῶν xoócmv, ἀλλὰ δεῖ xai ὀσμὴν ἐνυπάρχειν. ὃ γὰρ ἀὴρ xal τὸ πῦρ χουφότατα μέν, οὐ ποιοῦσι δὲ αἴσϑησιν ὀσμῆς. ὡσαύτως δ᾽ ἄν τις χαὶ περὶ τὴν φρόνησιν ἀπορή- σειεν, εἰ γὰρ τῶν αὐτῶν ποιεῖ καὶ τὴν αἴσϑησιν. χαὶ γὰρ ἅπαντα μεϑέξει τοῦ φρονεῖν. χαὶ ἅμα πῶς ἐνδέχεται χαὶ ἐν ἀλλοιώσει χαὶ ὑπὸ τοῦ ὁμοίου γίνεσϑαι τὸ φρονεῖν; τὸ γὰρ ὅμοιον οὐχ ἀλλοιοῦται τῷ ὁμοίῳ. τὸ δὲ δὴ τῷ αἵματι φρονεῖν xal παντελῶς ἄτοπον: πολλὰ γὰρ τῶν ζῴων ἄναιμα, τῶν δὲ ἐναίμων τὰ περὶ τὰς αἰσϑήσεις ἀναιμότατα τῶν μερῶν. ἔτι xal ὀστοῦν xal ϑρὶξ αἰσϑάνοιτ᾽ ἄν, ἐπεὶ οὖν ἐξ ἁπάντων ἐστὶ τῶν στοιχείων. xai συμβαίνει ταὐτὸ εἶναι τὸ φρονεῖν xai αἰσϑάνεσϑαι xal ἥδεσϑαι xal (τὸν λυπεῖσϑαι καὶ [τὸ] ἀγνοεῖν: ἄμφω γὰρ ποιεῖ τοῖς ἀνομοίοις. ὥσϑ᾽ ἅμα τῷ μὲν ἀγνοεῖν ἔδει γίνεσϑαι λύπην, τῷ δὲ φρονεῖν ἥδονήν. ἄτοπον δὲ xal τὸ τὰς δυνάμεις ἑχάστοις ἐγγίνεσϑαι διὰ τὴν ἐν τοῖς μορίοις τοῦ αἵματος σύγχρασιν, ὡς T, τὴν γλῶτταν αἰτίαν τοῦ εὖ λέγειν (οὖσαν T) τὰς χεῖρας τοῦ δημιουργεῖν, ἀλλ᾽ οὐχ ὀργάνου τάξιν ἔχοντα. διὸ χαὶ μᾶλλον ἄν τις ἀποδοίη τῇ μορφῇ τὴν αἰτίαν ἢ τῇ χράσει τοῦ αἵματος, 7| χωρὶς διανοίας ἐστίν: οὕτως γὰρ ἔχει xal ἐπὶ τῶν ἄλλων ζῴων. Ἐμπεδοχλῇς μὲν οὖν ἔοιχεν ἐν πολλοῖς διαμαρτάνειν. Tav δὲ μὴ τῷ ὁμοίῳ ποιούντων τὴν αἴσϑησιν ᾿Αλχμαίων μὲν πρῶτον ἀφορίζει τὴν πρὸς τὰ (qa διαφοράν. ἄνϑρωπον γάρ φησι τῶν ἄλλων δια- φέρειν ὅτι μόνος ξυνίησι, τὰ δ᾽ ἄλλα αἰσϑάνεται μὲν οὐ ξυνίησι δέ, ὡς ἕτερον ὃν τὸ φρονεῖν xal αἰσϑάνεσϑαι, xal οὔ, χαϑάπερ Ἐμπεδοχλῆς, ταὐτόν. ἔπειτα περὶ ἑχάστης λέγει. ἀχούειν μὲν οὖν φησι τοῖς ὠσίν, διότι χενὸν ἐν αὐτοῖς ἐνυπάρχει" τοῦτο γὰρ ἠχεῖν. φϑέγγεσϑαι δὲ τῷ χοίλῳ, τὸν ἀέρα δ᾽ ἀντηχεῖν. ὀσφραίνεσϑαι δὲ ῥισὶν ἅμα τῷ ἀναπνεῖν ἀνάγοντα τὸ πνεῦμα πρὸς τὸν ἐγχέφαλον. γλώττῃ δὲ τοὺς χυμοὺς χρίνειν" χλιαρὰν γὰρ οὖσαν xal μαλαχὴν τήχειν τῇ ϑερμότητι" δέχεσϑαι δὲ καὶ διαδιδόναι διὰ ὀφθαλμοὺς δὲ ὁρᾶν διὰ τοῦ πέριξ corr. Schneider || delevit Wimmer || ὥσθ᾽ Ῥ: ὥστ᾽ F || . Y 25 12 τὸ μάλιστα (τὸ et μαλ rescripta) F || δεῖ P: δὴ F || 3 φρόνησις in mrg. sec. P || 4 εἴπερ τῶν αὐτῶν olim conieci, geneti- vum ut πυρός p. 500,9 explicans. nunc εἰ 1àp teneo Vahleni ad Ar. poet. (Berol. 1874] p. 115 exemplis motus. εἴ γ᾽ ἀπὸ τῶν αὖ- τῶν Usener, ἐκ γὰρ τῶν αὐτῶν vel εἰ διὰ τῶν αὐτῶν [cf. 8 70] Schneider, εἴ γε τὴν αὐτὴν Coray || 4 ἅπαντα μεϑέξει xz. dubi- tant Schneider et Philippson. at cf. Arist. d. anim. ΠῚ 3 p. 42756 || 8 δὲ ἀναίμων PF: corr. Schneider || 9 ἐπεὶ γοῦν Wimmer. Usener ἐπεὶ ὁμοίως sc. αἵματι οἵ, p. 502, 13 || 10 τοῦτο PF: ταυτὸν Stephanus || «o ante λυ- πεῖσϑαι addidit Schneider || I1 τὸ ante ἀγνοεῖν τὸ δὲ φρονεῖν pr. F || 14 ὡς 7; PF: ὡς εἶναι Usener. ὡσεὶ Stephanus || οὖσαν ἢ addidi cf. p. 502, 23 || 16 ἃ χωρὶς ante Schneiderum || 18 ἐν πολλοῖς sic PF || 19 ἀλχμαίων in mrg. sec. P || 20 ἀφωρίζει pr. F || 21 μόνον PF: corr. post Zellerum I. Klein quaest. Nigid. p. 26, ναι || 24 ἐνυπάρχει F: ὑπάρ- ys: P || τοῦτο F: τούτω P. conicio τοῦτο γὰρ ἠχοῦν [cf. Plac. IV 17 2) φϑέγγεσθαι διὰ τὸ χοῖλον, aliter Prol. p. 223 || 25 ἀνάγοντας coni. Usener conl. $ 38 || 27 δεδέχϑαι δὲ xal διδόναι PF: corr. Schneider || 28 xat ἁπαλότητα corr. Wimmer cf. $ 40. 43: τῆς ἁπαλότητος PF || fuit qui ὀφθαλμοῖς mallet, sed cf. Ar. d. sens. p. 43824 hist. an. X 1 p. 633520. ego propter sequentia ὀφθαλμὸν exspecto [| FRAGMENTUM DE SENSIBUS $ 22—30 501 ὕδατος" ὅτι δ᾽ ἔχει πῦρ δῆλον elvat, πληγέντος γὰρ ἐχλάμπειν. ὁρᾶν δὲ τῷ στίλβοντι xal τῷ διαφανεῖ, ὅταν ἀντιφαίνῃ. xal ὅσῳ ἄν χαϑαρώτερον ἢ μᾶλλον. ἅπασας δὲ τὰς αἰσϑήσεις συνηρτῆσϑαί πως πρὸς τὸν ἐγχέφαλον, διὸ xal πηροῦσϑαι χινουμένου xal μεταλλάττοντος τὴν χώραν" ἐπιλαμβάνειν s γὰρ τοὺς πόρους, δι᾿ dw αἱ αἰσϑήσεις. περὶ δὲ ἁφῆς οὐχ εἴρηχεν οὔτε πῶς οὔτε τίνι γίνεται. [ἀλλ᾽] ᾿Αλχμαίων μὲν οὖν ἐπὶ τοσοῦτον ἀφώριχεν. ᾿Αναξαγόρας δὲ γίνεσϑαι μὲν τοῖς ἐναντίοις. τὸ γὰρ ὅμοιον ἀπαϑὲς χαϑ᾽ ἑχάστην δ᾽ ἰδίᾳ πειρᾶται διαριϑμεῖν. ὁρᾶν μὲν ὑπὸ τοῦ ὁμοίου. t2 -1 γὰρ τῇ ἐμφάσει τῆς χόρης. οὐχ ἐμφαίνεσθαι δὲ εἰς τὸ ὁμόχρων, ἀλλ᾽ εἰς 10 τὸ διάφορον. xal τοῖς μὲν πολλοῖς μεϑ᾽ ἡμέραν, ἐνίοις δὲ νύχτωρ εἶναι τὸ ἀλλόχρων, διὸ ὀξυωπεῖν τότε. ἁπλῶς δὲ τὴν νύχτα μᾶλλον ὁμόχρων εἶναι τοῖς ὀφθαλμοῖς. ἐμφαίνεσθαι δὲ pel! ἡμέραν, ὅτι τὸ φῶς συναίτιον τῆς ἐμφάσεως" τὴν δὲ χρόαν τὴν χρατοῦσαν μᾶλλον εἰς τὴν ἑτέραν ἐμφαί- νεσϑαι [εἰς]. τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον xal τὴν ἁφὴν xal τὴν γεῦσιν 28 1 xp(vetv* τὸ γὰρ ὁμοίως ϑερμὸν xal ψυχρὸν οὔτε ϑερμαίνειν οὔτε ψύχειν πλησιάζον οὐδὲ δὴ τὸ γλυχὺ xai τὸ ὀξὺ δι᾿ αὐτῶν γνωρίζειν, ἀλλὰ τῷ μὲν ϑερμῷ τὸ ψυχρόν, τῷ δ᾽ ἁλμυρῷ τὸ πότιμον, τῷ δ᾽ ὀξεῖ τὸ γλυχὺ κατὰ τὴν ἔλλειψιν τὴν ἑχάστου" πάντα γὰρ ἐνυπάρχειν ἐστὶν ἐν ἡμῖν. ὡσαύτως δὲ χαὶ ὀσφραίνεσθαι χαὶ ἀχούειν τὸ μὲν ἅμα τῇ ἀναπνοῇ, τὸ δὲ τῷ 20 διιχνεῖσθϑαι τὸν ψόφον ἄχρι τοῦ ἐγχεφάλου: τὸ γὰρ περιέχον ὀστοῦν εἶναι χοῖλον, εἰς ὃ ἐμπίπτειν τὸν ψόφον. ἅπασαν δ᾽ αἴσϑησιν μετὰ λύπης. 29 ὅπερ dv δόξειεν ἀχόλουθϑον εἶναι τῇ ὑποθέσει" πᾶν γὰρ τὸ ἀνόμοιον ἅπτό- μενον πόνον παρέχει. φανερὸν δὲ τοῦτο τῷ τε τοῦ χρόνου πλήϑει xal τῇ τῶν αἰσϑητῶν ὑπερβολῇ. τά τε γὰρ λαμπρὰ χρώματα xal τοὺς ὑπερβαλ- 5 λοντας ψόφους λύπην ἐμποιεῖν xal οὐ πολὺν χρόνον δύνασθαι τοῖς αὐτοῖς ἐπιμένειν. qe9oc τὴν αἴσϑησιν. αἰσϑητιχώτερα δὲ τὰ μείζω ζῷα xal ἁπλῶς εἶναι χατὰ τὸ μέ- ὅσα μὲν γὰρ μεγάλους xal χαϑαροὺς xal λαμπροὺς ὀφθαλμοὺς ἔχει, μεγάλα τε xal πόρρωϑεν ὁρᾶν, ὅσα δὲ μιχρούς, ἐναντίως. ὁμοίως δὲ xal ἐπὶ τῆς ἀχοῆς. τὰ μὲν γὰρ μεγάλα τῶν μεγάλων xal τῶν 30 so πόρρωθεν ἀχούειν, τὰ δ᾽ ἐλάττω λανθάνειν, τὰ δὲ μιχρὰ τῶν μιχρῶν καὶ τῶν ἐγγύς. xal ἐπὶ τῆς ὀσφρήσεως ὁμοίως - ὄζειν μὲν γὰρ μᾶλλον τὸν λεπτὸν ἀέρα, ϑερμαινόμενον μὲν γὰρ xal μανούμενον ὄζειν. ἀναπνέον δὲ τὸ μὲν μέγα ζῷον ἅμα τῷ μανῷ xal τὸ πυχνὸν ἕλχειν, τὸ δὲ μιχρὸν 2 ὅσον ἂν PF: corr. Schneider || καϑαρότα- τον pr. F || 7; PF || 4 πληροῦσϑαι PF: corr. Coray || ἐπιλαμβάνειν sc, τὸν ἐγχέφαλον. ἐπι- λαμβάνεσθαι Wimmer || 5 περὶ δὲ ἁφῆς οὐχ εἰ in litura pr. P || 6 ἀλλ᾽ [i. e. dx in con- textum falso receptum, velut sec. P ἀλχμαῖ in mrg. habet cf. p. 499,13] PF: induxit Stephanus || ἀχμαίων PF || 8 δὲ διαπειρᾶται PF: corr. Wimmer || 9 ἐμφαίνεσθαι pr. F (x sec. m. superscripto): ἐχφαίνεσθαι P || ὁμόχρουν hoc loco PF, alias fere ὁμόχρων et sim. quod constanter scripsi || 11 διὸ ὀξυωπεῖν τότε Schneider: διοξυωπεῖν δὲ PF: delevit Philippson ;] 13 ἐπιφάσεως PF: corr. Schnei- der || 14 εἰς seclusit Philippson || 16 οὐδὲ δεῖ PF: corr. Stephanus || 18 ἐστὶν secl. Philipp- son. πάντῃ Usener cf. p. 502,13 || 23 τοῦ ypó- νοῦ Schneider conl. $ 32: τοῦ ὕπνου PF || 27 αἴσϑησιν {τῶν αἰσϑητηρίων) ex ὃ 34 veri similiter scripsit Schneider || 28 μιχροὺς sic PF || 29 τῶν μεγάλων habent PF || 32 μανούμενον sic PF || 33 fort. «al τὸν πυχνόν itemque p. 508,1 αὐτὸν τὸν μανὸν cf. p. 509,16 508 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. αὐτὸ τὸ μανόν. διὸ xal τὰ μεγάλα μᾶλλον αἰσϑάνεσϑαι. χαὶ γὰρ τὴν ὀσμὴν ἐγγὺς εἶναι μᾶλλον ἢ πόρρω διὰ τὸ πυχνοτέραν εἶναι, σχεδαννυμένην δὲ dallevi;. [ἀέρος]. τὰ δὲ μιχρὰ τῆς πυχνῆς. σχεδὸν δὲ ὡς εἰπεῖν οὐχ αἰσϑάνεσϑαι τὰ μὲν μεγάλα τῆς λεπτῆς 31 Τὸ μὲν οὖν τοῖς ἐναντίοις ποιεῖν τὴν αἴσϑησιν ἔχει τινὰ λόγον, ὥσπερ s ἐλέχϑη" δοχεῖ γὰρ ἢ ἀλλοίωσις οὐχ ὑπὸ τῶν ὁμοίων, ἀλλ᾽ ὑπὸ τῶν ἐναν- τίων εἶναι. χαίτοι xal τοῦτο δεῖται πίστεως, εἰ ἀλλοίωσις ἢ αἴσϑησις εἴ τε τὸ ἐναντίον τοῦ ἐναντίου χριτιχόν. τὸ δὲ μετὰ λύπης ἅπασαν εἶναι [ψεῦδος] οὔτ᾽ ἐχ τῆς χρήσεως ὁμολογεῖται, τὰ μὲν (γὰρ) μεϑ᾽ ἡδονῆς τὰ δὲ πλεῖστα ἄνευ λύπης ἐστίν, οὔτ᾽ ἐκ τῶν εὐλόγων. f, μὲν γὰρ αἴσϑησις τὸ χατὰ φύσιν. οὐδὲν δὲ τῶν φύσει βία xal μετὰ λύπης. ἀλλὰ μᾶλλον μεϑ᾽ ἡδονῆς. ὅπερ xal φαίνεται συμβαῖνον. τὰ γὰρ πλείω xal πλεονάχις ἡδόμεϑα xai αὐτὸ δὲ τὸ αἰσϑάνεσϑαι χωρὶς τῆς περὶ ἕχαστον ἐπιϑυμίας διώχομεν. 32 ἔτι δ᾽ ἐπεὶ xal ἡδονὴ xal λύπη γίνεται διὰ τῆς αἰσθήσεως, ἅπαν δὲ φύσει πρὸς τὸ βέλτιόν ἐστι. xaÜdmsp f ἐπιστήμη, μᾶλλον ἄν εἴη usÜ' ἡδονῆς ἢ w μετὰ λύπης. ἁπλῶς δ᾽ εἴπερ μηδὲ τὸ διανοεῖσϑαι μετὰ λύπης. οὐδὲ τὸ αἰσϑαάνεσϑαι: τὸν αὐτὸν γὰρ ἔχει λόγον ἑχάτερον πρὸς τὴν αὐτὴν χρείαν. ἀλλὰ μὴν οὐδὲ αἱ τῶν αἰσϑητῶν ὑπερβολαὶ xal τὸ τοῦ χρόνου πλῆϑος οὐδὲν σημεῖον ὡς μετὰ λύπης ἐστίν, ἀλλὰ μᾶλλον ὡς ἐν συμμετρία τινὶ xal χράσει πρὴὸς τὸ αἰσϑητὸν ἢ αἴσϑησις. διόπερ ἴσως τὸ μὲν ἐλλεῖπον w 33 ἀναίσϑητον, τὸ δ᾽ ὑπερβάλλον λύπην τε ποιεῖ xal φϑείρει. f. συμβαίνει τοίνυν τὸ χατὰ φύσιν ix τοῦ παρὰ φύσιν σχοπεῖν. $ γὰρ ὑπερβολὴ παρὰ φύσιν. ἐπεὶ τό γε ἀπ᾽ ἐνίων xal ἐνίοτε λυπεῖσϑαι, χαϑάπερ καὶ ἥδεσθαι, φανερὸν χαὶ ὁμολογούμενον: ὥστ᾽ οὐδὲν μᾶλλον διά γε τοῦτο μετὰ λύπης ἢ μεϑ᾽ ἡδονῆς ἐστιν, ἀλλ᾽ ἴσως μετ᾽ οὐδετέρου xatd γε τὸ ἀληϑές- οὐδὲ x γὰρ ἄν δύναιτο χρίνειν, ὥσπερ οὐδὲ f, διάνοια συνεχῶς οὖσα μετὰ λύπης ἢ ἡδονῆς. 34 αἴσϑησιν. 2 nisi intercidit velut ἰσχυρὰν post μᾶλλον cf. p. 509,26, legendum χρῖναι μᾶλλον || πυχνό- τερα PF: corr. Camotius || 4 ἀέρος glossema ex p.507,32 fictum delevi. immo audien- dum ὀσμῆς, quod substituebat Philippson || 6 ἐλέχϑη $8 1. 2 || 7 καίτοι P: χαίτι F || ἡ ἀλλοίωσις PF: corr. Schneider* || 8 εἴ τε Schneider: οὔτε PF || 9 ψεῦδος se- clusit Wimmer || τῆς χρίσεως Stephanus || 10 ix τῶν εὐλόγων vix sanum. aut ἐχ τῶν λόγων scribes aut quod Usenerus proposuit ἔστι τῶν εὐλόγων || 11 τῇ PF: corr. Schneider || 12 τὰ γὰρ πλείω xal πλεονάχις ef. v. 29 ἀπ᾽ ἐνίων xal ἐνίοτε || 13 αὐτοὶ PF : corr. Schneider || χωρὶς χτλ. cf. Arist. me- taph. A 1 πάντες ἄνθρωποι τοῦ εἰδέναι ὁρέ- ἥονται φύσει, σημεῖον δ' ἡ τῶν αἰσϑήσεων ἀγάπησις " καὶ γὰρ γωρὶς τῆς χρείας ἀγα- ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἀπὸ μιχρᾶς ἀρχῆς ἐφ᾽ ὅλην μετήνεγχε τὴν ὅταν δὲ λέγῃ τὰ μείζω μᾶλλον αἰσϑάνεσϑαι xal ἁπλῶς πῶνται δι᾽ αὑτάς. ἐπιϑυμίαν dicit χρείαν (cf. v.17), nam ἐπιϑυμία est ἔνδεια cf. Probl. p. 930227 || 15 χαϑάπερ ἡ ἐπιστήμη PF: om. Vossianus et delevit Schneider: scripserim χαϑάπερ xal ἡ ἐπιστήμη sc. φύσει πρὸς τὸ βέλτιόν ἐστιν. quid sit ἐπιστήμη docet Ar. de anima II 5 p. 417522 τῶν xal' ἕχαστον ἡ κατ᾽ ἐνέργειαν αἴσϑησις, ἡ δ᾽ ἐπιστήμη τῶν χαϑόλου.... διὸ νοῆσαι μὲν ἐπ᾿ αὐτῷ ὁπόταν βούληται, αἰσϑάνεσϑαι δ᾽ οὐχ ἐπ᾿ αὐτῷ. hine διανοεῖσθαι et αἰσϑάνεσϑαι ορ- posita in proximis vv. 16. 27 || ἐπιστήμη in mrg. iterat sec. P || 17 γὰρ F: om. P /| in- tellegerem αὑτοῦ: ad proprium utriusque usum. nam et cum cogitat et sentit aliquis, voluptate quadam perfunditur || 19 οὐδὲ ἕν PF || 20 χαὶ πράξει PF: corr. Coray || 28 λέγη P: λέγει sed corr. pr. F FRAGMENTUM DE SENSIBUS ὶ 30—37 509 χατὰ τὸ μέγεϑος τῶν αἰσϑητηρίων εἶναι τὴν αἴσϑησιν, τὸ μὲν αὐτῶν ἔχει τινὰ ἀπορίαν, oiov πότερον τὰ μιχρὰ μᾶλλον ἢ τὰ μεγάλα τῶν ζῴων αἰσϑητιχά: δόξειε γὰρ ἄν ἀχριβεστέρας αἰσϑήσεως εἶναι τὰ μιχρὰ μὴ λαν- ϑάνειν, xal ἅμα τὸ τὰ ἐλάττω δυνάμενον xal τὰ μείζω χρίνειν οὐχ ἄλογον. 5 ἅμα δὲ χαὶ δοχεῖ περὶ ἐνίας αἰσϑήσεις βέλτιον ἔχειν τὰ μιχρὰ τῶν μεγάλων, ὥστε ταύτῃ μὲν χείρων f, τῶν μειζόνων αἴσϑησις. εἰ δ᾽ αὖ φαίνεται 35 xal πολλὰ λανϑάνειν τὰ μιχρά [τῶν μειζόνων οἷον οἱ ψόφοι, χρώματα], βελτίων ἢ τῶν μειζόνων: ἅμα δὲ xal εὔλογον, ὥσπερ xal τὴν ὅλην τοῦ σώματος χρᾶσιν, ὁμοίως ἔχειν xal τὰ περὶ τὰς αἰσθήσεις. τοῦτο μὲν οὖν. 1 ὥσπερ ἐλέχϑη, διαπορήσειεν v τις. εἰ ἄρα xal δεῖ λέγειν οὕτως οὐ γὰρ ἐν τοῖς ὁμοίοις γένεσιν ἀφώρισται χατὰ τὸ μέγεθος, ἀλλὰ χυριώτατα ἴσως $ τοῦ σώματος διάϑεσίς τε xai χρᾶσις. τὸ δὲ πρὸς τὰ μεγέϑη τὴν συμμετρίαν ἀποδιδόναι τῶν αἰσϑητῶν ἔοιχεν ὁμοίως λέγειν Ἐμπεδοχλεῖ" τῷ γὰρ ἐναρμόττειν τοῖς πόροις ποιεῖ τὴν αἴσϑησιν. πλὴν ἐπὶ τῆς ὀσφρή- uw σεως ἴδιον συμβαίνει δυσχερές " ὄζειν μὲν γάρ φησι τὸν λεπτὸν ἀέρα μᾶλλον. ὀσφραίνεσθαι δὲ ἀχριβέστερον ὅσα τὸν πυχνὸν T, τὸν μανὸν ἕλχει. περὶ δὲ τῆς ἐμφάσεως χοινή τίς ἐστιν ἢ δόξα: σχεδὸν γὰρ οἱ πολλοὶ τὸ 36 δρᾶν οὕτως ὑπολαμβάνουσι διὰ τὴν γινομένην ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἔμφασιν. τοῦτο δὲ οὐχέτι συνεῖδον ὡς οὔτε τὰ μεγέϑη σύμμετρα τὰ ὁρώμενα τοῖς a» ἐμφαινομένοις οὔτε ἐμφαίνεσθαι πολλὰ ἅμα xal τἀναντία δυνατόν, ἔτι δὲ χίνησις xal διάστημα xal μέγεθος δρατὰ μέν, ἔμφασιν δὲ οὐ ποιοῦσιν. ἐνίοις δὲ τῶν ζῴων οὐδὲν ἐμφαίνεται, χαϑάπερ τοῖς σχληροφϑαάλμοις xai τοῖς ἐνύδροις. ἔτι δὲ χαὶ τῶν ἀψύχων διά γε τοῦτο πολλὰ ἄν ὁρῷεν" χαὶ γὰρ ἐν ὕδατι καὶ χαλχῷ καὶ ἑτέροις πολλοῖς ἐστιν ἀνάχλασις. φησὶ ὃ1 x; δὲ xal αὐτὸς ἐμφαίνεσθαι μὲν εἰς ἄλληλα (tà) χρώματα, μᾷλλον δὲ τὸ ἰσχυρὸν εἰς τὸ ἀσϑενές: ὥστε ἑχάτερον μὲν ἐχρῆν ὁρᾶν. μᾶλλον δὲ (τὸν μέλαν xal ὅλως (τὸ) ἀσϑενέστερον. διὸ χαὶ τὴν ὄψιν ὁμόχρων ποιεῖ τῇ νυχτὶ χαὶ τὸ φῶς αἴτιον τῆς ἐμφάσεως. χαίτοι πρῶτον μὲν τὸ φῶς ὁρῶμεν αὐτὸ δι᾽ οὐδεμιᾶς ἐμφάσεως, ἔπειτα οὐδὲν ἧττον τὰ μέλανα τῶν λευχῶν 90 οὐχ ἔχει φῶς. ἔτι δὲ xdy τοῖς ἄλλοις ἀεὶ τὴν ἔμφασιν ὁρῶμεν εἰς τὸ λαμπρότερον xal χαϑαρώτερον γινομένην, ὥσπερ xal αὐτὸς λέγει τοὺς ὑμένας τῶν ὀμμάτων λεπτοὺς εἶναι χαὶ λαμπρούς. τιϑέασι δὲ χαὶ τὴν ὄψιν αὐτὴν ol πολλοὶ πυρός, (ὡς) τούτου τὰς χρόας μετεχούσας μᾶλλον. ᾿Αναξαγόρας ] ἔχειν PF: corr. Vossianus et Camotius || ὃ δόξει PF: corr. Stephanus || 4 ἅμα τὰ τῷ pr. F || 5 ἔνια PF: corr. Stephanus. πρὸς ἐνίας coni. Usener || 7 τῶν μειζό- νῶν delevit Schneider. οἷον --- γρώματα de- levit Philippson || 10 xal δεῖ sic PF οἵ. Vahlen ad Aristot. Poet. [Berol. 1874] p. 176 || 11 χυριωτέρα non necessarium est || 14 τὸ γὰρ PF: corr. Philippson || 16 7, τὸν μιχρὸν PF: corr. Wimmer cf. $ 30 p. 507, 33 et 508, 1 || 18 fugas in mrg. sec. P || 32 οὐδὲν φαίνεται PF: corr. Schneider: οὐδ᾽ ἐμφαίνεται Wimmer || 23 ἐνύδροις P: ἐνύ- Tpots Ε || 25 τὰ addidit Schneider || δὲ τοῖς F: δὲ τὸϊς sic pr. P || 26 τὸ ante μέλαν et ἀσθενέστερον nddidit Schneider || 30. xdv scripsi: Y ἐν vulgo cf. G. Mueller de Theophr. dicendi gen. [Arnstadt 1874] p. 27 || 33 ὡς addidi || ταύτης PF: correxit Usener cf. [Aristot.] de col. p. 79158. xal ταύτης τῆς φύσεως τὰς χρόας μετεχούσας μᾶλλον Schnei- der || τῆς χρύας P: τῆς χρείας ead. m. corr. pr. F: corr. Schneider 510 40 δῆλον ὡς αἰσϑανόμενον ἀν. 41 τὰς αἰσϑήσεις ἀχριβεστέρας εἶναι χαὶ τῶν ποίων. THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. μὲν οὖν, ὥσπερ ἐλέχϑη, χοινήν τινα ταύτην xal παλαιὰν δόξαν ἀναφέρει. πλὴν ἰδίως ἐπὶ πάσαις λέγει ταῖς αἰσϑήσεσι xal μάλιστα ἐπὶ τῇ ὄψει, διότι τὸ μέγα αἰσϑανόμενόν ἐστιν, οὐ δηλοῖ δὲ τὰς σωματιχωτέρας αἰσϑήσεις. Κλείδημος δὲ μόνος ἰδίως εἴρηχε περὶ τῆς ὄψεως" αἰσϑάνεσθϑαι γάρ φησι τοῖς ὀφθαλμοῖς μόνον ὅτι διαφανεῖς" ταῖς (0 ) ἀχοαῖς, ὅτι ἐμπίπτων 6 ἀὴρ xtwei* ταῖς δὲ ῥισὶν ἐφελχομένους τὸν ἀέρα. τοῦτον γὰρ ἀναμίγνυσθαι" τῇ δὲ γλώσσῃ τοὺς χυμοὺς χαὶ τὸ ϑερμὸν χαὶ τὸ ψυχρὸν διὰ τὸ σομφὴν εἶναι. τῷ δὲ ἄλλῳ σώματι παρὰ μὲν ταῦτ᾽ οὐϑέν, αὐτῶν δὲ τούτων xal τὸ ϑερμὸν xal τὰ ὑγρὰ xal τὰ ἐναντία" μόνον δὲ τὰς ἀχοὰς αὐτὰς μὲν οὐδὲν χρίνειν. εἰς δὲ τὸν νοῦν διαπέμπειν, οὐχ ὥσπερ ᾿Αναξαγόρας ἀρχὴν ποιεῖ πάντων τὸν νοῦν. Διογένης δ᾽ ὥσπερ τὸ ζῆν xal τὸ φρονεῖν τῷ ἀέρι xal τὰς αἰσϑήσεις ἀνάπτει: διὸ xal δόξειεν ἄν τῷ ὁμοίῳ ποιεῖν (οὐδὲ γὰρ τὸ ποιεῖν εἶναι χαὶ πάσχειν, εἰ μὴ πάντα ἦν ἐξ ἑνός)" τὴν μὲν ὄσφρησιν τῷ περὶ τὸν ἐγχέφαλον ἀέρι" τοῦτον γὰρ ἄϑρουν slvat xal σύμμετρον τῇ ὀσμῇ" τὸν γὰρ ἐγχέφαλον αὐτὸν μανὸν καὶ (xà) φλεβία, λεπτότατον δ᾽ ἐν οἷς ἣ διάϑεσις doóp- μετρος, xal οὐ μίγνυσθαι ταῖς ὀσμαῖς" ὡς εἴ τις εἴη τῇ χράσει σύμμετρος, τὴν δ᾽ ἀχοήν, ὅταν 6 ἐν τοῖς ὠσὶν ἀὴρ χινηϑεὶς ὑπὸ τοῦ ἔξω διαδῷ πρὸς τὸν ἐγχέφαλον. τὴν δὲ ὄψιν [δρᾶν] ἐμ- φαινομένων εἰς τὴν χόρην, ταύτην δὲ μιγνυμένην τῷ ἐντὸς ἀέρι ποιεῖν αἴσϑησιν: σημεῖον δέ: ἐὰν γὰρ φλεγμασία γένηται τῶν φλεβῶν, οὐ μίγνυ- σϑαι τῷ ἐντὸς οὐδ᾽ ὁρᾶν ὁμοίως τῆς ἐμφάσεως οὔσης. τὴν δὲ γεῦσιν τῇ γλώττῃ διὰ τὸ μανὸν xal ἁπαλόν. περὶ δὲ ἁφῆς οὐδὲν ἀφώρισεν, οὔτε πῶς οὔτε τίνων ἐστίν. ἀλλὰ μετὰ ταῦτα πειρᾶται λέγειν, διὰ τί συμβαίνει ὄσφρησιν μὲν οὖν ὀξυτάτην οἷς ἐλάχιστος ἀὴρ ἐν τῇ xegak(j, τάχιστα γὰρ μίγνυσθαι" xal rJ — 5 20 1 ἐλέχϑη p. 509,17 [2 ἴδιον PF : correxi cf. $38 50. 55. «t φέρειν ἴδιον dixit supra p. 480, 1 || διὰ τί coni. Schneider, at διότι idem quod ὅτι propter vocalem praecedentem usurpatum ut p. 519,11.522,11 cf. VahlenSitzungsb.d. Wien. Ak. hist.-phil. KL. vol. XXXVIII p. 58 || 3 τὸ μέγα scripsi cf. $ 29sqq.: τὸ μὲν PF || σω- ματιχωτάτας PF: correxi itemque Usenerus. intellegitur velut tactus, quem verbo stringit $ 23 || 4 χλείδιμος P itemque in mrg. sec. P || μόνος ante ἰδίως om. Vossianus at ef. Arist. p. 3235 10 |! 5 μόνον i. e. αἰσϑάνε- σϑαι διὰ τοῦτο μόνον: μὲν corrigebat Wim- mer || δ᾽ addidit Stephanus || 6 ἐφελχόμενος PF: corr. Schneider [| 9 scripserim τὸ ὑγρὸν, si cetera sana [| 9 μόνον: nam qui praecedunt sensus ipsi iudicium ferunt || 11 ποιῶν Wimmer, at cf. Vahlen ad podt.? p. 229 || 12 διογένης in mrg. iterat see. P. || 13 parenthesim significavi. utitur Aristotelis verbis de gen. et corr. I 6 p. 322513 || 15 ὀσμῇ Schneider IV. p. 523: ἀχοῇ PF: dva- πνοῇ falso alias Schneider || 174p post τὸν om. Stephanus || 16 μόνον xal φλεβία PF : correxi || λεπτότατον sc. ἀέρα εἶναι. tentabam φλεβία λεπτά, ἧττον δὲ οἷς cf. S 4l. Arist. de sens. p.458*7 || 16 ϑέσις PF: restitui ex usu Theophrasti cf. $8 4. 19. 35. 64. d. caus. p. VI 54 || 17 καὶ ob PF: fortasse ὡς οὐ || 15 δῆλον PF: δεῖλον pr. F in mrg. || 19 ὁρᾶν del. Usener || δ᾽ ἀκοὴν — 19 διαδῷ om. pr. F; add. in mrg. sec. m. || &ta$ó sic PF || 20 ἐμφαινομένην PF: corr. Wimmer || ταύτην --- ἐὰν v. 21 om. pr. F, add. in mrg. sec. F || 21 μίγνυσι PF: corr. Wimmer || 22 οὐχ ὁρᾶν PF: correxi {ὁμοίως F: ὁμοίας P || 23 οὔτε πῶς οὔτε τίνων ἐστιν iteravit, sed idem delevit pr. F || 26 ἧς PF: corr. Schneider || 26 ἥχιστα γὰρ PF: correxi cf. p. 911, l. minus placet ἥδιστα 5 FRAGMEMTUM DE SENSIBUS 8 37—44 πρὸς τούτοις; ἐὰν ξλχῃ διὰ μαχροτέρου xal στενωτέρου, ϑᾶττον γὰρ οὕτω χρίνεσϑαι" διόπερ ἔνια τῶν ζῴων ὀσφραντιχώτερα τῶν ἀνθρώπων εἶναι" οὐ μὴν ἀλλὰ συμμέτρου γε οὔσης τῆς ὀσμῆς τῷ ἀέρι πρὸς τὴν χρᾶσιν μᾶ- λιστα ἂν αἰσϑάνεσϑαι τὸν ἄνϑρωπον. ἀχούειν δ᾽ ὀξύτατα, ὧν αἵ τε φλέβες λεπταὶ χαϑάπερτ τῇ αἰσϑήσει xal τῇ ἀχοΐ τέτρηται βραχὺ xai λεπτὸν xal ἰϑὺ χαὶ πρὸς τούτοις τὸ οὖς ὀρϑὸν ἔχει χαὶ μέγα" χινούμενον γὰρ τὸν ἐν τοῖς ὠσὶν ἀέρα χινεῖν τὸν ἐντός. ἐὰν δὲ εὐρυτέρα Ti, χινουμένου τοῦ ἀέρος ἦχον εἶναι χαὶ τὸν ψόφον ἄναρϑρον διὰ τὸ μὴ προσπίπτειν πρὸς ἠρεμοῦν. δρᾶν δ᾽ ὀξύτατα, ὅσα τε τὸν ἀέρα χαὶ τὰς φλέβας ἔχει λεπτάς, ὥσπερ ἐπὶ 42 10 τῶν ἄλλων χαὶ ὅσα τὸν ὀφθαλμὸν λαμπρότατον. μάλιστα δ᾽ ἐμφαίνεσϑαι l t^ τὸ ἐναντίον χρῶμα διὸ τοὺς μελανοφϑάλμους psÜ' ἡμέραν xal tà λαμπρὰ μᾶλλον ὁρᾶν, τοὺς δ᾽ ἐναντίους νύχτωρ. ὅτι δὲ 6 ἐντὸς ἀὴρ αἰσϑάνεται μιχρὸν ὧν μόριον τοῦ ϑεοῦ, σημεῖον slvat, διότι πολλάχις πρὸς ἄλλα τὸν νοῦν ἔχοντες οὔϑ᾽ ὁρῶμεν οὔτ᾽ ἀχούομεν. γίνεσθαι τόνδε τὸν τρόπον. ὅταν μὲν πολὺς 6 dip μίσγηται τῷ αἵματι xal χουφίζῃ χατὰ φύσιν ὧν xai χατὰ πᾶν τὸ σῶμα διεξιών, ἡδονήν ὅταν δὲ παρὰ φύσιν xal μὴ μίσγηται συνιζάνοντος τοῦ αἵματος xai ἀσϑενεστέρου xal πυχνοτέρου γινομένου, λύπην. ὁμοίως xal ϑάρσος xal ὑγίειαν xai τά- ναντία. χριτιχώτατον δὲ ἡδονῆς τὴν γλῶτταν: ἀπαλώτατον γὰρ εἶναι xal μανὸν xal τὰς φλέβας ἁπάσας ἀνήχειν εἰς αὐτήν" διὸ σημεῖά τε πλεῖστα τοῖς χάμνουσιν ἐπὶ αὐτῆς εἶναι, xal τῶν ἄλλων ζῴων τὰ χρώματα μηνύειν" ὁπόσα γὰρ ἂν ἢ xal ὁποῖα, τοσαῦτα ἐμφαίνεσθαι. τὴν μὲν οὖν αἴσϑησιν οὕτω xal διὰ τοῦτο γίνεσϑαι. φρονεῖν δ᾽, ὥσπερ ἐλέχϑη, τῷ ἀέρι χαϑαρῷ xai ξηρῷ" χωλύειν γὰρ τὴν ἰχμάδα τὸν νοῦν" διὸ καὶ ἐν τοῖς ὕπνοις xal ἐν ταῖς μέϑαις xal ἐν ταῖς πλησμοναῖς Tivtov φρονεῖν. ὅτι δὲ ἢ ὑγρότης ἀφαιρεῖται τὸν νοῦν, σημεῖον, διότι τὰ ἄλλα ζῴα χείρω τὴν διάνοιαν: ἀναπνεῖν τε γὰρ τὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἀέρα xal τροφὴν ὑγροτέραν προσφέρεσϑαι. τοὺς δὲ ὄρνιϑας ἀναπνεῖν μὲν χαϑαρόν, φύσιν δὲ ὁμοίαν ἔχειν τοῖς ἰχϑύσι- xal γὰρ τὴν σάρχα στιφράν, xal τὸ πνεῦμα οὐ διιέναι διὰ παντός, ἀλλὰ ἑστάναι περὶ τὴν χοιλίαν. διὸ τὴν μὲν τροφὴν ταχὺ πέττειν, αὐτὸ δ᾽ ἄφρον εἶναι. συμβάλλεσϑαι δέ τι πρὸς τῇ τροφῇ χαὶ τὸ στόμα 511 ἡδονὴν δὲ xal λύπην 43 | στενωτέρου P: στενοτέρου F || 5 corrupta verba varie tentata: xal τὸ περὶ τῇ αἰσϑήσει Philippson, αἱ παρὰ τῇ αἰσϑήσει xal ἡ ἀχοή Wimmer. dubitanter propono χαϑάπερ τῇ ὀσφρήσει χτλ., ubi post xal v. 6 facile cogitando suppleas d cf. v. 9 || 7 εὐρυτέρα sc. ἡ ἀχοή || 7 F: ?; P || 8 quid differat ἦχος et φϑόγγος docet Theo Smyrn. p. 50, 14 Hill. cf. Arist. d. anima IL 8 p. 420315 | τὸν post xal de- lebat Schneider || 9 ὀξύτατον PF: corr. Ste- phanus || 10 τὸν ὀφθαλμὸν P: τῶν óglaA- μῶν F || 11 διὸ PF cf. p. 10, 17: à' ὃ vulgo || 13 àv P: ὃν F || ϑεοῦ P: 95 F. ϑυμοῦ Schneider || 13 διὸ PF: correxi cf. v. 26 et $868 || 15 μίσγυται pr. F || 16 xoo- φίζει pr. F || 17 μίσγνυται pr. F || συνισάζοντος PF: corr. Schneider || 18 ϑάρσος F: ϑράσος F || 21 αὐτοῖς PF: corr. Stephanus |! 22 ὁπόσα sc. χρώματα cf. Arist. probl. 34 € p. 9642 4 |l 23 ἐλέχϑη $ 39 || 25 ἔτι δὲ PF: corr. Schnei- der || 26 &' ὅτι PF: correxi cf. p. 15, 27 || διαπνεῖν PF: corr. Schneider ex v. 27 || 29 σάρχα cpugvàv PF: corr. Coray. carnis den- sitas illis aerem intus arcet nec evapo- rare sinit || 30 ἱστάναι PF: corr. Schneider || 31 δ᾽ ἔτι PF: correxi. audiendum πρὸς τὸ ἄφρον εἶναι || σῶμα pr. F, quae eadem ma- nus correxit et in mrg. στόμα scripsit 512 45 46 4T THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. χαὶ τὴν γλῶτταν: ob γὰρ δύνασθαι συνεῖναι ἀλλήλων. τὰ δὲ φυτὰ διὰ τὸ μὴ slvat xoa μηδὲ ἀναδέχεσθαι τὸν ἀέρα παντελῶς ἀφῃρῆσθαι τὸ φρονεῖν. ταὐτὸν δ᾽ αἴτιον εἶναι χαὶ ὅτι τὰ παιδία ἄφρονα. πολὺ γὰρ ἔχειν τὸ ὑγρόν, ὥστε μὴ δύνασθαι διὰ παντὸς διιέναι τοῦ σώματος, ἀλλὰ ἐχχρίνεσϑαι περὶ τὰ στήϑη. διὸ vU τε εἶναι καὶ ἄφρονα. ópyfha ὃὲ xal ὅλως ὀξύρρηπα xal εὐμετάπτωτα διὰ τὸ ix μιχρῶν χρίνεσϑαι τὸν ἀέρα πολύν" ὅπερ xal τῆς λήϑης αἴτιον εἶναι. διὰ γὰρ τὸ μὴ ἰέναι διὰ παντὸς τοῦ σώματος οὐ δύνασϑαι συνεῖναι" σημεῖον δέ. xal γὰρ τοῖς dva- μιμνησχομένοις τὴν ἀπορίαν εἶναι περὶ τὸ στῆϑος, ὅταν δὲ εὕρωσιν, 'Óta- σχίδνασϑαι᾽ xai ἀναχουφίζεσϑαι τῆς λύπης. Διογένης μὲν οὖν πάντα βουλόμενος ἀνάπτειν τῷ ἀέρι πολλῶν ἀπο- λείπεται πρὸς πίστιν. οὔτε γὰρ τὴν αἴσϑησιν οὔτε τὴν φρόνησιν ἴδιον ποιεῖ τῶν ἐμψύχων. ἴσως γὰρ xal ἀέρα τοιοῦτον xal χρᾶσιν xol συμμετρίαν ἐνδέχεται πανταχοῦ xal πᾶσιν ὑπάρχειν, εἰ δὲ μή, τοῦτο αὐτὸ λεχτέον. ἔτι δὲ xal ἐν αὐταῖς ταῖς διαφόροις αἰσϑήσεσιν, ὥστε ἐνδέχεσθαι τὰ τῆς ὄψεως τὴν ἀχοὴν χρίνειν xal ἅπερ ἡμεῖς τῷ ὀσφρήσει, ταῦτα ἄλλο τι ζῷον ἑτέρᾳ διὰ τὸ τὴν αὐτὴν ἔχειν χρᾶσιν᾽ ὥστε xal τῇ περὶ τὸν ϑώραχα ἀναπνοῇ xpívetw τότε τὰς ὀσμάς ἐνδέχεται γὰρ ἐνίοτε σύμμετρον εἶναι ταύταις. εὐήϑη δὲ χαὶ τὰ περὶ τὴν ὄψιν, ὡς τῷ ἀέρι τῷ ἐντὸς ὁρῶμεν" ἀλλὰ ἐλέγχει μέν πως τοὺς τὴν ἔμφασιν ποιοῦντας. οὐ μὴν αὐτὸς λέγει τὴν αἰτίαν. ἔπειτα τὸ μὲν αἰσϑάνεσϑαι xal ἤδεσϑαι xai φρονεῖν τῇ τε ἀναπνοῇ χαὶ τῇ μίξει τοῦ αἵματος ἀποδίδωσι. πολλὰ δὲ τῶν ζῴων τὰ μὲν ἄναιμα, τὰ δὲ ὅλως οὐχ ἀναπνεῖ" χαὶ εἰ δεῖ διὰ παντὸς τοῦ σώματος διιέναι τὴν ἀναπνοήν, ἀλλὰ (μὴ) μορίων τινῶν (μιχροῦ τὰρ ἕνεχα τοῦτ᾽ ἔστιν), οὐϑὲν ἂν χωλύοι διά γε τοῦτο xal τὰ πάντα xal με- μνῆσϑαι xal φρονεῖν. " “5 ἔτι δὲ εἰ xal τοῦτο συνέβαινεν, οὐχ ἄν ἦν ἐμ- ποδών. οὐ γὰρ ἐν ἅπασι τοῖς μέρεσιν 6 νοῦς, οἷον ἐν τοῖς σχέλεσι xal τοῖς ὠ l5 20 ποσίν, ἀλλὰ ἐν ὡρισμένοις, δι᾿ ὧν 1 συνεῖναι PF: συνιέναι Schneider at cf. v.8 || 2 ἀναιρεῖσϑαι PF: corr. Schneider || 4 διέναι, sed in mrg. corr. pr. F. puta aerem cf. v. 7. 24 p. 511, 29 || τοῦ σώματος -- ὃ ἄφρονα om. pr. F; add. et inter versus et in mrg. sec. F || 6 χινεῖσϑαι P: oblitterata post τὸ habet F: correxi cf. v. 5 et p. 511,2. ἐν μιχρῷ xt- νεῖσϑαι coni. Schneider || 8 συνεῖναι P: xal συνεῖναι F : συνιέναι Schneider || 9 διασχίδνα- σθαι sc. aera. servavit Ionicam formam cf. 8$ 55. 56 || 13 τῶν ὄψεων PF: τῶν ἐμψύχων seripsit Wimmer cf. $ 12 || τὸν αὐτὸν cf. v. 17 non necessarium est || 15 ἔτι δὲ sc. ἐνδέχεται τὸν τοιοῦτον ἀέρα ὑπάρχειν || 16 ὥσπερ PF: correxi. nam et διὰ τὸ τὴν αὐτὴν κρᾶσιν et proximum exemplum sensuum promiscuum usum probari docet || 17 ἕτερα PF: seripsi ἑτέρᾳ se. αἰσϑήσει cf. v. 15 [| τῇ P: τὸ F || xal oi ἐν ἡλιχίᾳ xal μέμνηνται xai 18 τότε fuit qui ποτε corrigere vellet. sed intellege : si verum esset eodem aeris genere omnia sentiri cf. p. 505, 11 || 19 εὔηϑες Ste- phanus et τὸ περὶ Schneider cf. $ 48 || ἀστέρι F sed στέρι rescriptum || 20 ἐλέγχομέν πως PF: corr. Stephanus || 22 τῇ τε Wimmer: ἔτι δέ PF || 23 xal cl δεῖ P. pr. F: καὶ δεῖ rescr. F || 24 addidi μή. verte: et si respi- rationem necesse est per totum corpus, non per partes tantum permeare velut per na- res (nam parum hoc efficitur velut olfactus) tamen per hoc vel omnia animalia co- gitare nihil est quod prohibeat, iam vero causa intercidit velut οὐϑὲν γὰρ ἂν χωλύοι διὰ παντὸς ἀναπνεῖν || 25 χωλύει Ε: χωλύῃ P: corr. Stephanus || 28 ὡρισμέναις PF: corr. Camotius (ὡρισμαίνοις Vossianus) |, € P: ἡ FRAGMENTUM DE SENSIBUS $ 44—50 φρονοῦσιν. εὔηϑες δὲ xai τὸ τοὺς ἀνθρώπους διαφέρειν τῷ χαϑα- 48 ρώτερον ἀναπνεῖν, ἀλλ᾽ οὐ τὴν φύσιν, χαϑάπερ xal τὰ ἔμψυχα τῶν ἀψύχων. ἐχρῆν γὰρ εὐθὺς μεταλλάξαντα τόπον διαφέρειν τῷ φρονεῖν χαὶ τῶν ἀν- ϑρώπων δὲ τοὺς ἐν τοῖς ὑψηλοῖς ἐμφρονεστέρους εἶναι, τῶν πάντων δὲ s μάλιστα τοὺς ὄρνιϑας" οὐ γὰρ τοσοῦτον T, τῆς σαρχὸς διαφέρει φύσις, ὅσον 4$ τοῦ ἀέρος χαϑαριότης. ἔτι δὲ τὰ φυτὰ μὴ φρονεῖν διὰ τὸ μὴ ἔχειν χενόν. οἷς δ᾽ ἐνυπάρχει, ταῦτα πάντα φρονεῖν. Διογένης μὲν οὖν, ὥσπερ εἴπομεν, ἅπαντα προϑυμούμενος ἀνάγειν εἰς τὴν ἀρχὴν πολλὰ διαμαρτάνει τῶν εὐλόγων. 10 Δημόχριτος δὲ περὶ μὲν αἰσϑήσεως οὐ διορίζει, πότερα τοῖς ἐναντίοις 49 ἢ τοῖς ὁμοίοις ἐστίν. εἰ μὲν γὰρ (x) ἀλλοιοῦσϑαι ποιεῖ τὸ αἰσϑάνεσϑαι, δόξειεν ἄν τοῖς διαφόροις: οὐ γὰρ ἀλλοιοῦται τὸ ὅμοιον ὑπὸ τοῦ ὁμοίου" πάλιν δ᾽ (el) τὸ μὲν αἰσϑάνεσϑαι xal ἁπλῶς ἀλλοιοῦσϑαι (tp) πάσχειν, ἀδύνατον δέ, φησί, τὰ μὴ ταὐτὰ πάσχειν, ἀλλὰ χἄν ἕτερα ὄντα ποιῇ οὐχ 1 (Ὁ) ἕτερα ἀλλ᾽ Tj ταὐτόν τι ὑπάρχει, τοῖς ὁμοίοις. διὸ περὶ μὲν τούτων ἀμφοτέρως ἔστιν ὑπολαβεῖν. περὶ ἑχάστης δ᾽ ἤδη αὐτῶν ἐν μέρει πειρᾶται λέγειν. δρᾶν μὲν οὖν ποιεῖ τῇ ἐμφάσει" ταύτην δὲ ἰδίως λέγει" τὴν Ἰὰρ ἔμφασιν οὐχ εὐθὺς ἐν τῇ χόρῃ γίνεσϑαι, ἀλλὰ τὸν ἀέρα τὸν μεταξὺ τῆς ὄψεως xal τοῦ ὁρωμένου τυποῦσϑαι συστελλόμενον ὑπὸ τοῦ δρωμένου 40 xal τοῦ ὁρῶντος" ἅπαντος γὰρ ἀεὶ γίνεσθαί τινα ἀπορροήν" ἔπειτα τοῦτον στερεὸν ὄντα xal ἀλλόχρων ἐμφαίνεσθαι τοῖς ὄμμασιν ὑγροῖς. xal τὸ μὲν πυχνὸν οὐ δέχεσθαι, τὸ δὲ ὑγρὸν διιέναι. διὸ xal τοὺς ὑγροὺς τῶν σχληρῶν ὀφθαλμῶν ἀμείνους εἶναι πρὸς τὸ ὁρᾶν, εἰ ὁ μὲν ἔξω χιτὼν ὡς λεπτότατος xal πυχνότατος εἴη, τὰ δ᾽ ἐντὸς ὡς μάλιστα σομφὰ xal χενὰ πυχνῆς xal 25 στιφρᾶς σαρχός, ἔτι δὲ ἰχμάδος παχείας τε xal λιπαρᾶς, xal αἵ φλέβες (af) χατὰ τοὺς ὀφθαλμοὺς εὐϑεῖαι xal ἄνιχμοι, ὡς δὁμοιοσχημονεῖν᾽ τοῖς ἀπο- τυπουμένοις. τὰ γὰρ ὁμόφυλα μάλιστα ἕχαστον γνωρίζειν. 513 Πρῶτον μὲν οὖν ἄτοπος f, ἀποτύπωσις ἣ ἐν τῷ ἀέρι. δεῖ γὰρ ἔχειν 51 πυχνότητα xai μὴ ᾿ϑρύπτεσϑαι᾽ τὸ τυπούμενον, ὥσπερ xal αὐτὸς λέγει .............- 1 τὸ xal PF: transposuit Wimmer || τῷ P: τὸ F || 8 τὸ φρονεῖν PF: corr. Stephanus || 4 ἐμφανεστέρους P: ἐμφαινεστέρους F: corr. Schneider || fortasse τῶν ζχάτω), πάντων || T post φρονεῖν Theophrasti refutatio inter- cidisse videtur || 8 εἴπομεν $ 46 1 10 δημόχρι- τὸς in mrg. iterat sec. P || 11 T, μὲν γὰρ coni. Schneider || 7 addidit Camotius: om. PF Vossianus || 13 εἰ addidit Wimmer || πάλιν δὲ τὸ μὲν αἰσϑάνεσϑαι xal br! ἀλλήλων ἀλλοιοῦσϑαι 7, πάσχειν μὴ ὄντα ταὐτὰ ἀδύνα- τόν φησιν elvat volebat Burchard || ἁπλῶς τὸ ἀλλοιοῦσϑαι λέγει πάσχειν coni. Schneider || τῷ addidit Philippson || 14 φησὶ, τῷ P: φησί, τὸ F: corr. Zeller || ἀλλὰ καὶ ἕτερα ὄντα ποιεῖν οὐχ ἕτερα, ἀλλ᾽ ἣ ταυτόν τι πα- Diels, Doxographl graeci. σχει, PF: correctum ex Arist. de gen. et corr. I 7 p. 323b 13 ἀλλὰ xw ἕτερα ὄντα ποιῇ τι εἰς ἄλληλα, οὐχ T, ἕτερα ἀλλ᾽ 1 xab- τόν τι ὑπάρχει χτλ, || 15 διὰ PF: corr. Ca- motius. δι᾿ ἃ Vossianus || 16 ὑπολαμβάνειν Schneider || αὐτῶν Mullach: τῶν PF: τούτων Burchard || 19 an στελλόμενον ἀπὸ τ. ὁ. χατὰ τοῦ 6.? || 23 λεπτώτατος pr. F || 25 ἰσχυρᾶς σαρ- xó, PF: corr. Usener || ai addidi || 26 xal μὴ εὐσχημονεῖν FP: correxi ὡς ὁμοιοσχημο- νεῖν. Schneider xal ὁμοιοσχημονοῖεν. verbum est Democriteum cf. Placit. IV 193 v. Prol. p.219. x«l μὴ ἐνοχλοῖεν coni. Burchard || 29 ϑρύπτεσθϑαι Democriteum verbum cf. Placit. l. c. Prol. l.c. || *ó πυχνούμενον PF: corr. Zeller. non conferri debent p.514, 6 et 26 33 514 52 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. παραβάλλων τοιαύτην εἶναι τὴν ἐντύπωσιν, οἷον εἰ ἐχμάξειας εἰς χηρόν. ἔπειτα μᾶλλον ἐν ὕδατι τυποῦσϑαι δυνατόν, ὅσῳ πυχνότερον᾽ ἧττον δὲ ὁρᾶται, χαίτοι προσῆχε μᾶλλον. ὅλως δὲ ἀπορροὴν ποιοῦντα τῆς μορφῆς, ὥσπερ ἐν τοῖς περὶ τῶν εἰδῶν, τί δεῖ τὴν ἀποτύπωσιν ποιεῖν; αὐτὰ γὰρ ἐμφαίνεται τὰ εἴδωλα. εἰ δὲ δὴ τοῦτο συμβαίνει xal 6 ἀὴρ ἀπο- μαάττεται χαϑάπερ χηρὸς ὠϑούμενος xal πυχνούμενος, πῶς xal ποία τις ἣ ἔμφασις γίνεται; δῆλον γὰρ ὡς ἐπὶ προσώπου (56) τύπος ἔσται τῷ ὅρω- μένῳ χαϑάπερ ἐν τοῖς ἄλλοις. τοιούτου δ᾽ ὄντος ἀδύνατον ἐξ ἐναντίας ἔμφασιν γίνεσϑαι μὴ στραφέντος τοῦ τύπου. τοῦτο δ᾽ ὑπὸ τίνος ἔσται xal πῶς, δειχτέον" οὐχ οἷόν τε γὰρ ἄλλως γίνεσθαι τὸ ὁρᾶν. ἔπειτα ὅταν ὁρᾶται πλείονα χατὰ τὸν αὐτὸν τόπον, πῶς ἐν τῷ αὐτῷ ἀέρι πλείους ἔσονται τύποι; χαὶ πάλιν πῶς ἀλλήλους δρᾶν ἐνδέχεται; τοὺς γὰρ τύπους ἀνάγχη συμβάλλειν ἑαυτοῖς, ἑχάτερον ἀντιπρόσωπον ὄντα ἀφ᾽ ὧν ἐστιν. ὥστε τοῦτο ζήτησιν ἔχει. χαὶ πρὸς τούτῳ διὰ τί ποτε ἕχαστος αὐτὸς αὑτὸν οὐχ ὁρᾷ; χαϑάπερ γὰρ τοῖς τῶν πέλας ὄμμασιν, oí τύποι xal τοῖς ἑαυτῶν ἐμφαίνοιντ᾽ ἄν, ἄλλως τε εἰ xal εὐθὺς ἀντιπρόσωποι χεῖνται xai ταὐτὸ συμβαίνει πάϑος ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἠχοῦς. ἀναχλᾶσϑαι γάρ φησι χαὶ πρὸς αὐτὸν τὸν φϑεγξάμενον τὴν φωνήν. ὅλως δὲ ἄτοπος ἢ τοῦ ἀέρος τύπωσις. ἀνάγχη γὰρ ἐξ ὧν λέγει πάντα ἐναποτυποῦσϑαι τὰ σώματα xal πολλὰ ἐναλλάττειν, ὃ χαὶ πρὸς τὴν ὄψιν ἐμπόδιον ἄν εἴη xal ἄλλως οὐκ εὔλογον. ἔτι δὲ εἴπερ ἢ τύπωσις διαμένει, xal μὴ φανερῶν [ὄντων] μηδὲ πλησίον ὄντων τῶν σωμάτων ἐχρὴν ὁρᾶν εἰ xal μὴ νύχτωρ, ἀλλὰ μεϑ᾽ ἡμέραν. χαίτοι τούς γε τύπους οὐχ ἧττον εἰχὸς διαμένειν νυχτός, ὅσῳ ἐμ- ψυχρότερος 6 ἀήρ. ἀλλ᾽ ἴσως τὴν ἔμφασιν 6 ἥλιος ποιεῖ xal τὸ φῶς ὥσπερ * ἐπιφέρων ἐπὶ τὴν ὄψιν, χαϑάπερ ἔοιχε βούλεσϑαι λέγειν" ἐπεὶ τό qe τὸν ἥλιον ἀπωθοῦντα ἀφ᾽ ἑαυτοῦ xal ἀποπληττόμενον πυχνοῦν τὸν ἀέρα, χαϑάπερ φησίν, ἄτοπον" διαχρίνειν γὰρ πέφυχε μᾶλλον. ἄτοπον δὲ χαὶ τὸ μὴ μόνον τοῖς ὄμμασιν, ἀλλὰ χαὶ τῷ ἄλλῳ σώματι μεταδιδόναι τῆς αἰσϑήσεως" φησὶ γὰρ διὰ τοῦτο χενότητα xal ὑγρότητα ἔχειν δεῖν τὸν ὀφθαλμόν, ἵν᾽ ἐπὶ πλέον δέχηται xal τῷ ἄλλῳ σώματι παραδιδῷ. ἄλογον δὲ xal τὸ μάλιστα μὲν ὁρᾶν φάναι τὰ ὁμόφυλα, τὴν δὲ ἔμφασιν ποιεῖν τοῖς ἀλλόχρωσιν ὡς οὐχ ἐμφαινομένων τῶν ὁμοίων. τὰ δὲ μεγέϑη xal Ὁ 25 1 εἰς σχληρόν PF: corr. Burchard cf. v. 6 || 8 ὁρᾶσϑαι PF : corr. Wimmer || 4 εἰδῶν tuetur Mullach Democr. fragm. p. 135. de citandi forma cf. p. 525, 4: εἰδώλων Schneider || «t δὴ τὴν ἀποτύπωσιν ποιεῖ, αὐτῶ γὰρ ἐμφαίνει τῷ τὰ εἴδωλα P rescr. F: corr. Schneider || 6 τίς PF (sed oblitteratum) || 7 ὁ addi- dit Schneider || 13 ἂν πρόσωπον PF: corr. Stephanus || ὄντα recte PF: ὄντας Ca- motius || 15 καίτοιγε αὐτῶν PF: correxi. χαὶ τοῖς αὐτῶν praeiverat Schneider || 16 tl xal cf. G. Mueller 1. c. p. 39. Aristot. p. 511512 || 17 ἐπὶ — 18 φϑεγξάμενον om., sed in mrg. add. pr. F || 20 ἐναλάτειν Ε' et sic saepius || 21 post διαμένει distinxi, vulgo post σωμάτων. καίτοι breviter dictum ' atqui nocíu quoque fieri potest, nam etc. || ὄν- τῶν post φανερῶν delevit Schneider || 23 ἐμψυχότερος PF: corr. Wimmer || 24 xai post ποιεῖ PF: om. Voss. Camot. || 25 hia- tum supplere nequivi || 26 τό γε P, sec. F: τό τε pr. F. || τὸν ὅτι ἀπαϑοῦντα sic PF: corr. Schneider || ἀποπλαττόμενον PF: corr Usener conl. Ar. probl. 11 7 p. 899544 || πυχνὸν PF: corr. Schneider || 31 τὴν P: τὸν (9) F || 32 τοῖς P: τοῖς δ᾽ F || ὁμοίως PF: corr. Vossianus FRAGMENTUM DE SENSIEUS καὶ 51—58 515 τὰ διαστήματα πῶς ἐμφαίνεται, χαίπερ ἐπιχειρήσας λέγειν οὐχ ἀποδίδωσιν. περὶ μὲν οὖν ὄψεως ἰδίως ἔνια βουλόμενος λέγειν πλείω παραδίδωσι ζήτησιν. 55 τὴν δ᾽ ἀχοὴν παραπλησίως ποιεῖ τοῖς ἄλλοις. εἰς γὰρ τὸ χενὸν ἐμπίπτοντα τὸν ἀέρα χίνησιν ἐμποιεῖν: πλὴν ὅτι χατὰ πᾶν μὲν ὁμοίως τὸ σῶμα εἰσιέναι, s μάλιστα δὲ xal πλεῖστον διὰ τῶν ὥτων, ὅτι διὰ πλείστου τε χενοῦ διέρ- χεται xa ἥχιστα ᾿διαμίμνει᾽. διὸ χαὶ χατὰ μὲν τὸ ἄλλο σῶμα οὐχ αἰσϑάνεσϑαι, ταύτῃ δὲ μόνον. ὅταν δὲ ἐντὸς γένηται, ᾿σχίδνασϑαι᾽ διὰ τὸ τάχος" τὴν Ἰὰρ φωνὴν εἶναι πυχνουμένου τοῦ ἀέρος χαὶ μετὰ βίας εἰσιόντος. ὥσπερ οὖν ἐχτὸς ποιεῖ τῇ ἀφῇ τὴν αἴσϑησιν, οὕτω xal ἐντός. ὀξύ- 56 - 1) τατα δ᾽ dxoóstw, εἰ ὃ μὲν ἔξω χιτὼν εἴη πυχνός, τὰ δὲ φλεβία xevà xal ὡς μάλιστα ἄνιχμα χαὶ εὔτρητα χατά τε τὸ ἄλλο σῶμα χαὶ τὴν χεφαλὴν , ^ - , w xal τὰς dxodc, ἔτι Ob τὰ ὀστᾶ muxvà xal 6 ἐγχέφαλος εὔχρατος xal τὸ περὶ αὐτὸν ὡς ξηρότατον" ἀϑρόον γὰρ ἄν οὕτως εἰσιέναι τὴν φωνὴν ἅτε διὰ πολλοῦ χενοῦ xal ἀνίχμου xal εὐτρήτου εἰσιοῦσαν xai ταχὺ ᾿σχίδνασϑαι᾽ 1 xal ὁμαλῶς χατὰ τὸ σῶμα xal οὐ διεχπίπτειν ἔξω. φῶς ἀφορίζειν ὁμοίως ἔχει τοῖς ἄλλοις. τὸ μὲν οὖν ἀσα- 57 ἄτοπον δὲ καὶ ἴδιον (tb) χατὰ πᾶν τὸ σῶμα τὸν ψόφον εἰσιέναι. wal ὅταν εἰσέλϑῃ διὰ τῆς ἀκοῆς, δια- χεῖσϑαι xarà πᾶν, ὥσπερ οὐ ταῖς ἀχοαῖς, ἀλλ᾽ ὅλῳ τῷ σώματι τὴν αἴσϑησιν οὖσαν. οὐ γὰρ χἄν συμπάσχῃ τι τῇ ἀχοῇ, διὰ τοῦτο xal αἰσϑά- 3) vexat. πάσαις γὰρ τοῦτό γε ὁμοίως ποιεῖ, xal οὐ μόνον ταῖς αἰσϑήσεσιν, ἀλλὰ xal τῇ ψυχῇ. xai περὶ μὲν ὄψεως xal ἀχοῆς οὕτως ἀποδίδωσι, τὰς δὲ ἄλλας αἰσϑήσεις σχεδὸν ὁμοίως ποιεῖ τοῖς πλείστοις. περὶ 58 δὲ τοῦ φρονεῖν ἐπὶ τοσοῦτον εἴρηχεν, ὅτι γίνεται συμμέτρως ἐχούσης τῆς Ψψοχῆς χατὰ τὴν χρᾶσιν. ἐὰν δὲ περίϑερμός τις ἢ περίψυχρος γένηται, 25 μεταλλάττειν φησί. διὸ χαὶ τοὺς παλαιοὺς χαλῶς τοῦϑ᾽ ὑπολαβεῖν, ὅτι ἐστὶν 'ἀλλοφρονεῖν᾽. ὥστε φανερόν, ὅτι τῇ χράσε: τοῦ σώματος ποιεῖ τὸ 1 φαίνεται PF: corr. Philippson [| οὐκ Scehnei- der: πῶς PF || 4 post πλὴν add. μὲν statim de- letum F || 6 διαμέμνει FP: διαμένει Camotius. servata est vox Democritea cf. p. 513,26 et 29, similiter σχίδνασϑαί vv. 7. 14. cf. p. 512, 10 Proleg. p. 219 || 8 διὰ τὸ τάχος PF: διὰ τάχους Mullach conl. $ 56 v. 14 ταχὺ σχί- ὄνασϑαι. πανταγόσε Usener cf. v. 18 || 8 τυπτο- μένου coni. Burchard cf. Gell. N. A. V 15: ϑρυπτομένου Papencordt conl. Placit. IV 193|| 9 οὕτω τῇ ἀκοῇ ἐντός coni. Schneider. for- tasse recte || ὀξύτατον vulgo: correxi || 11 ἄνικμα P: Éwxpa pr. F (x iteravit super versum sec. m.) || χατὰ δὲ PF || 12 τὰ ὀστᾶ P: τὰ oblit. F || 13 ξυρότατον F || ἂν PF: om. Voss. Camot. || 15 οὐδὲ ἐχ- πίπτειν PF: correxi cf. Theophr. d. ign. 17. Aristot. probl. 14 1 p. 910417 et 14 16 p. 910b 5 ἀραιοῦ γὰρ ὄντος αὐτοῖς τοῦ σώ- ματος τὸ ϑερμὸν αὐτῶν ἔξω διεχπίπτει || φρονεῖν, ὅπερ ἴσως αὐτῷ xal χατὰ λόγον ἐστὶ σῶμα ποιοῦντι τὴν ψυχήν. 15 σαφῶς PF: correxi. ob σαφῶς coni. Wimmer || 16 xai δι’ ὧν PF: xal ἴδιον Zeller cf. Theophr. de odor. 62 ϑαυμαστὸν δὲ xal ἴδιον τὸ συμπάσχειν χτλ.: τὸ ἴδιον Wimmer: καὶ ἄδηλον Mullach. xal δι᾽ ὥτων Burchard || z? addidi || 19 οὐ γὰρ Schnei- der: εἰ γὰρ PF || xal συμπάσχει PF: cor- rexi. εἰ xal συμπάσχει Schneider || xal αἰσϑά- νεσϑαι PF: corr. Schneider. οὐχ aicÜdvecat servato in protasi εἰ Wimmer || 20 ὁμοίως πρόσεστιν, ob Usener || 22 ὁμοίως PF: ὁμοίας Stephanus || zotot reser. F || 24 ψυχῆς μετὰ τὴν xivraty PF: correxit Schneider cf. v. 26 et p. 516, 16. 17: vulgatum frustra tuentur Phi- lippson, Heimsoeth d. anim. doctr. p. 11, Mullach p. 345, Zeller I* 821! || 25 διότι PF: correxi || 26 ἄλλοφρονεῖν PF. cf. Arist de anima I 2 p. 404227 metaph. I 5 p. 1009530 [La Roche hom. Texterit. p. 91] || 27 αὐτὸ pr. F 33* 516 59 60 εἴρηχε περὶ αὐτῶν. 61 62 μὲν οὕτως εἴρηχεν. THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. αἱ μὲν οὖν περὶ αἰσϑήσεως xal τοῦ φρονεῖν δόξαι σχεδὸν αὗται xal το- σαῦται τυγχάνουσιν οὖσαι [παρὰ] τῶν πρότερον. Περὶ δὲ τῶν αἰσθητῶν, τίς ἢ φύσις xal ποῖον ἕχαστόν ἐστιν, οἱ μὲν ἄλλοι παραλείπουσιν. τῶν μὲν γὰρ ὑπὸ τὴν ἁφὴν περὶ βαρέος χαὶ χούφου xal ϑερμοῦ xal Ψυχροῦ λέγουσιν, οἷον ὅτι τὸ μὲν μανὸν xal λεπτὸν ϑερμόν, τὸ δὲ πυχνὸν xal παχὺ ψυχρόν. ὥσπερ ᾿Αναξαγόρας διαιρεῖ τὸν ἀέρα xal τὸν αἰϑέρα" σχεδὸν δὲ xal τὸ βαρὺ xal τὸ χοῦφον τοῖς αὐτοῖς xal ἔτι ταῖς ἄνω xal χάτω φοραῖς, xal πρὸς τούτοις περί τε φωνῆς ὅτι χίνησις τοῦ ἀέρος, xal περὶ ὀσμῆς ὅτι ἀπορροή τις. Ἐμπεδοχλῆῇς δὲ xal περὶ τῶν χρωμάτων xai ὅτι τὸ μὲν λευχὸν τοῦ πυρός, τὸ δὲ μέλαν τοῦ ὕδατος. οἵ δὲ ἄλλοι τοσοῦτον μόνον, ὅτι τό τε λευχὸν xal τὸ μέλαν ἀρχαί, τὰ δ᾽ ἄλλα μιγνυμένων γίνεται τούτων. χαὶ γὰρ ᾿Αναξαγόρας ἁπλῶς Δημόκριτος δὲ xal Πλάτων ἐπὶ πλεῖστόν εἰσιν ἡμμένοι, χαϑ᾽ ἕχαστον γὰρ ἀφορίζουσι, πλὴν 6 μὲν οὐχ ἀποστερῶν τῶν αἰσθητῶν τὴν φύσιν, Δημόχριτος δὲ πάντα πάϑη τῆς αἰσϑήσεως ποιῶν. ποτέρως μὲν οὖν ἔχει τἀληϑές, οὐχ ἂν εἴη λόγος. ἐφ᾽ ὅσον δὲ ἑχάτερος ἧπται xal πῶς ἀφώριχε, πειραϑῶμεν ἀποδοῦναι πρότερον εἰπόντες τὴν ὅλην ἔφοδον ἑχατέρου. Δημόχριτος μὲν οὖν οὐχ ὁμοίως λέγει περὶ πάν- των, ἀλλὰ τὰ μὲν τοῖς μεγέϑεσι, τὰ δὲ τοῖς σχήμασιν, ἔνια δὲ τάξει χαὶ ϑέσει διορίζει. Πλάτων δὲ σχεδὸν ἅπαντα πρὸς τὰ πάϑη xal τὴν αἴ- σϑησιν ἀποδίδωσιν. ὥστε δόξειεν ἄν ξχάτερος ἐναντίως τῇ ὑποϑέσει λέ- qe. ὃ μὲν yàp πάϑη ποιῶν τῆς αἰσϑήσεως xaÜ' αὑτὰ διορίζει τὴν φύσιν" 6 δὲ xaÜ' αὑτὰ ποιῶν ταῖς οὐσίαις πρὸς τὰ πάϑη τῆς αἰσϑήσεως ἀποδίδωσι. Βαρὺ μὲν οὖν xal χοῦφον τῷ μεγέϑει διαιρεῖ Δημόχριτος. εἰ γὰρ διαχριϑείη xal) ἕν ἕχαστον, εἰ xal χατὰ σχῆμα διαφέροι [διαφέρει], σταϑμοῦ ἄν ἐπὶ μεγέϑει τὴν φύσιν ἔχειν. οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἔν γε τοῖς μιχτοῖς χουφό- vspov μὲν εἶναι τὸ πλέον ἔχον χενόν, βαρύτερον δὲ τὸ ἔλαττον. ἐν ἐνίοις ἐν ἄλλοις δὲ χοῦφον εἶναί φησιν ἁπλῶς τὸ λεπτόν. παραπλησίως δὲ χαὶ περὶ σχληροῦ χαὶ μαλαχοῦ. σχληρὸν μὲν γὰρ εἶναι τὸ πυχνόν, μαλαχὸν δὲ τὸ μανόν, χαὶ τὸ μᾶλλον δὲ χαὶ ἧττον - 5 2 περὶ pr. F: παρὰ P sec. Εἰ: del. Usener cf. v. 3. παρὰ τοῖς πρότερον Wimmer || ὃ περὶ αἰσϑητῶν in mrg. sec. P || 4 γὰρ περὶ P pr. F: corr. eadem pr. F || 7 ἐπὶ ταῖς PF: corr. Schneider | 8 καὶ πρὸς F: πρὸς (om. xal) P || qwv^ (φωνῶν) PF: correxi || 10 xal et is quidem. opponuntur ol δὲ ἄλλοι v. 11 || 14 οἱμμένοι pr. Εἰ: ἡ superscr. sec. Εἰ: recte P || τῶν PF: om. Stephanus || 15 ποιῶν P: πονῶν pr. Εἰ: ποτῶν sec. F || 16 νῦν addidit post εἴη Schneider, sed cf. Arist. p. 1006 323,56 || 17 πειραϑῶμεν P: πειρασϑῶμεν F || 18 mrg. adscripsit δημόχρι- to; sec. P || éxacéprw statim corr. pr. F || 22 et 23 xaü' αὑτὰ P: χκαϑαυτὰ sic F || 22 διωρίζει pr. F || 25 διαιρεῖν PF: corr. Stepha- nus || 26 διαχριϑῇ vulgo: correxi. opponun- tur τὰ μιχτά v. 21 || καϑ᾽ ἕν ἔχαστον scripsi: ἔνϑεν Éxactov PF: ἕν ἕχαστον Mullach. ἕν μὲν ἕχαστον Burchard. de re cf. Arist. d. cael. IV 2 p. 308535 [|| διαφέρει PF: om. Vossianus || σταϑμὸν PF: corr. Papencordt || 21 pro τὴν φύσιν, quod utique scribendum erat τινὰ φύσιν οἵ, p. 520, 3, rescripsit Preller τὴν κρίσιν, Usener coni. τὴν διαφοράν || 25 àv εἶναι PF: corr. Usener || 29 num piv οὖν || 91 μᾷλλον δὲ PF: μᾶλλόν τε Stephanus FRAGMENTUM DE SENSIBUS $ 58—65 xal μάλιστα χατὰ λόγον. 511 διαφέρειν δέ τι τὴν ϑέσιν xal τὴν ἐναπόληψιν τῶν χενῶν τοῦ σχληροῦ xal μαλαχοῦ xal βαρέος xal χούφου. διὸ σχληρό- τερον μὲν εἶναι σίδηρον, βαρύτερον δὲ μόλυβδον" τὸν μὲν γὰρ σίδηρον ἀνω- μάλως συγχεῖσϑαι xal τὸ χενὸν ἔχειν πολλαχῇ xal χατὰ μεγάλα, πεπυχνῶσϑαι 5 δὲ xarà ἔνια, ἁπλῶς δὲ πλέον ἔχειν χενόν. τὸν δὲ μόλυβδον ἔλαττον ἔχοντα χενὸν ὁμαλῶς συγχεῖσϑα: (xai) χατὰ πᾶν ὁμοίως. διὸ βαρύτερον μέν, μαλαχώτερον δ᾽ εἶναι τοῦ σιδήρου. χαὶ σχληροῦ χαὶ μαλαχοῦ ἐν τούτοις ἀφορίζει. περὶ μὲν (οὖν) βαρέος xal χούφου 63 τῶν δὲ ἄλλων αἰσϑητῶν οὐδενὸς εἶναι φύσιν, ἀλλὰ πάντα πάϑη τῆς αἰσθήσεως ἀλλοιουμένης, ἐξ ἧς 10 γίνεσϑαι τὴν φαντασίαν. οὐδὲ γὰρ τοῦ ψυχροῦ χαὶ τοῦ ϑερμοῦ φύσιν ὑπάρχειν. ἀλλὰ τὸ σχῆμα μεταπἴπτον᾽ ἐργάζεσϑαι xal τὴν ἡμετέραν ἀλλοί- ὡσιν" ὅ τι γὰρ dy ἄθρουν T, τοῦτ᾽ ἐνισχύειν ἐχάστῳ, τὸ δ᾽ εἰς μαχρὰ δια- νενεμημένον ἀναίσϑητον εἶναι. σημεῖον ^ δ᾽ ὡς οὐχ εἰσὶ φύσει τὸ μὴ ταὐτὰ πᾶσι φαίνεσθαι τοῖς ζῴοις, ἀλλ᾽ ὃ ἡμῖν γλυχύ, τοῦτ᾽ ἄλλοις πιχρὸν xal 15 ἑτέροις ὀξὺ xal ἄλλοις δριμὺ τοῖς δὲ στρυφνὸν xai τὰ ἄλλα δ᾽ ὡσαύτως. ἔτι δ᾽ αὐτοὺς μεταβάλλειν τῇ χράσει χατὰ τὰ πάϑη χαὶ τὰς fuas: ἢ 64 καὶ φανερόν, ὡς f, διάϑεσις αἰτία τῆς φαντασίας. ἁπλῶς μὲν οὖν περὶ τῶν αἰσϑητῶν οὕτω δεῖν ὑπολαμβάνειν. οὐ μὴν ἀλλ᾽ ὥσπερ xai τὰ ἄλλα xai ταῦτα ἀνατίϑησι τοῖς σχήμασι" πλὴν οὐχ ἁπάντων ἀποδίδωσι τὰς μορφάς, 0 ἀλλὰ μᾶλλον τῶν χυλῶν xal τῶν χρωμάτων xal τούτων ἀχριβέστερον διο- ρίζει τὰ περὶ τοὺς χυλοὺς ἀναφέρων τὴν φαντασίαν πρὸς ἄνθρωπον. τὸν μὲν οὖν ὀξὺν εἶναι τῷ σχήματι γωνοειδῇ τε xal πολυχαμπῇ xal μιχρὸν 65 διὰ γὰρ τὴν δριμύτητα ταχὺ xal πάντῃ διαδύεσθϑαι, τραχὺν χαὶ λεπτόν. δ᾽ ὄντα xal γωνοειδῇ συνάγειν xal συσπᾶν, διὸ xal ϑερμαίνειν τὸ σῶμα as; χενότητας ἐμποιοῦντα" μάλιστα γὰρ ϑερμαίνεσϑαι τὸ πλεῖστον ἔχον χενόν. τὸν δὲ γλυχὺν ix περιφερῶν συγχεῖσϑαι σχημάτων (xal) οὐχ ἄγαν μιχρῶν, 1 μάλιστα (xal ἥκιστα) coni. Burchard, qui pergit χενὸν Éyov. fortasse «al τὰ λοιπὰ cf. v. 15 p. 525, 2 || δ᾽ ἔτι Schneider, at cf. p. 521, 14 || ἐναπόλειψιν PF : corr. Papencordt conl. 8 74 || 2 τοῦ ante σχληροῦ suspectum cf. v. 7 || τοῦ ante βαρέος addebat Philippson || 3 μό- λιβδον P pr. F itemque infra v. 5 || ἀνω- μάλως P: ἀνωμαλῶς pr. F || 4 post μεγάλα distinxi || πεπυχνῶσϑαι xal [xal compend.] xatà PF: correxi. similiter dictum χατὰ prxpóv parvo intervallo p. 521, 7 || 6 xal addidi ante χατὰ cf. p. 521, 8. an. xai χατὰ πᾶν ὁμοίως πεπυχνῶσϑαι» similiter Schneider xal χατὰ πᾶν ὁμοίως πυκνόν cf. Arist. meteor. HI 6 p. 377516 ἀὴρ ὁμαλὸς xal πυκνὸς ὁμοίως. Philippson addi iussit μανόν || 7 τοῦ extr. v. delevit, tum initio alterius ite- ravit P [οὖν addidit Schneider || 1l μετα- πῖπτον cf. Democritus apud Sext. VII 136 !| 12 ἀϑροῦν (sic pr. F) ἡ F: ἄϑρουν ἡ P !| τοῦτ᾽ Stephanus: τὸῦ PF || εἰς μαχρὰ PF in longa spatia dispersum: εἰς μιχρὰ Schneider || 13 τὸ F: τῷ P |! ταῦτα PF: ταυτὰ correxit Vossianus || 15 δρυμὸ pr. F [! s:uovóv F || 16 τῇ κρίσει PF: corr. Schneider: τὴν χρίσιν volebat cum Papen- cordtio Mullach || 2 τὰ πάϑη P: xal τὰ πάϑη F: corr. Papencordt, scriptum fuit χτὰ τὰ πάϑη || ἢ καὶ PF: corr. Stephanus || 19 ταῦτα sc. τὰ πάϑη | ἀντίϑησι pr. F: ἀντιτίϑησι sec. F: corr. Stephanus || 20 μᾶλλον PF: malim μόνων || 21 χυλοὺς F: γυλοὺς in litura (ex χυμοὺς opinor corr.) P || 22 οὖν om. Stepbanus || τῷ ὄμματι P. et rescriptum F: corr. Coray || 22 et 24 γωνοειδῆ P : γωνυοειδῇ pr. F: γωνιοειδῇ sec. F. servavi praesertim in Democriteis γωνοειδῇ ut ex γῶνος [cf. He- sych. s. v. γῶνορ et γῶνος} probe formatum cf. "Theophr. d. caus. pl. VI 16 10 ὃ || 23 2ta- δύνεσϑαι P. pr. F: corr, sec. F || 26 xai addidi 518 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. διὸ xal διαχεῖν ὅλως τὸ σῶμα xal οὐ βιαίως, xal οὐ ταχὺ πάντα περαίνειν " τοὺς (0') ἄλλους ταράττειν, ὅτι διαδύνων πλανᾷ τὰ ἄλλα xal ὑγραίνει" δγραινόμενα δὲ xal ἐχ τῆς τάξεως χινούμενα συρρεῖν εἰς τὴν χοιλίαν" ταύτην 66 γὰρ εὐπορώτατον εἶναι διὰ τὸ πλεῖστον ἐνεῖναι χενόν. τὸν δὲ στρυφνὸν ix μεγάλων σχημάτων xal πολυγωνίων xal περιφερὲς ἥχιστ᾽ 5 ἐχόντων" ταῦτα γὰρ ὅταν εἰς τὰ σώματα ἔλθῃ, ἐπιτυφλοῦν ἐμπλάττοντα τὰ φλεβία xal χωλύειν συρρεῖν, διὸ xal τὰς χοιλίας ἱστάναι. τὸν δὲ πιχρὸν ἐχ μιχρῶν χαὶ λείων χαὶ περιφερῶν, τὴν περιφέρειαν εἰληχότα χαὶ χαμπὰς ἔχουσαν" διὸ xal γλισχρὸν εἶναι xai χολλώδη. ἁλμυρὸν δὲ τὸν ix μεγάλων xal οὐ περιφερῶν, ἀλλ᾽ ἐπ᾽ ἐνίων xal σχαληνῶν, διὸ οὐδὲ πολυχαμπῶν 10 (βούλεται δὲ σχαληνὰ λέγειν, ἅπερ παράλλαξιν ἔχει πρὸς ἄλληλα xoi συμ- πλοχήν)" μεγάλων μέν, ὅτι ἢ ἁλμυρὶς ἐπιπολάζει" μιχρὰ γὰρ ὄντα xal τυπτόμενα τοῖς περιέχουσι μίγνυσθαι ἄν τῷ παντί" οὐ περιφερῶν δ᾽, ὅτι τὸ μὲν ἁλμυρὸν τραχύ. τὸ δὲ περιφερὲς λεῖον: [οὐ] σχαληνῶν δὲ διὰ τὸ μὴ 67 περιπλάττεσϑαι, διὸ ψαφαρὸν εἶναι. φερῇ xal γωνιοειδῇ, σχαληνὸν δὲ οὐχ ἔχειν. τὸν δὲ δριμὺν μιχρὸν xal περι- 15 τὸν μὲν γὰρ δριμὺν πολυ- γώνιον ποιεῖν τῇ τραχύτητι ϑερμαίνειν xal διαχεῖν. [διὰ τὸ μιχρὸν εἶναι xai περιφερῇ xal ἀγωνιοειδῇ] xal γὰρ τὸ γωνιοειδὲς εἶναι τοιοῦτον. ὡσαύτως δὲ xal τὰς ἄλλας ἑχάστου δυνάμεις ἀποδίδωσιν ἀνάγων εἰς τὰ σχήματα. ἁπάντων δὲ τῶν σχημάτων οὐδὲν ἀχέραιον εἶναι xai ἀμιγὲς τοῖς ἄλλοις, 2 ἀλλ᾽ ἐν ἑχάστῳ πολλὰ εἶναι xal τὸν αὐτὸν ἔχειν λείου xal τραχέος xal 1 fortasse διαχεῖν λείως cf. Theophr. l.c. VI 15 Plut. p. 11224 1087E || σῶμα sic P itemque sed paene evanidum F || οὐ ante ταχὺ delebat Sebneider sed cf. p. 517, 23 || 2 δ᾽ addidit Schneider || ἄλλους cf. Theophr. 1. e. τὰ δ᾽ αὖ συνεστῶτα διαχαλᾷ unde addas xal || ὃ (ἐς) ταύ- τὴν coni. Usener || 4 διὰ τοῦτο πλεῖστον elvat PF : correxi. nempe vitium διὰ τοῦ superscripto τὸ correcturus erat archetypi librarius. διὰ τὸ ταύτης πλεῖστον elvat Schneider || 6 ἐπιτυφλοῦν P: item F sed ἐπὶ postea refectum, τυφλοῦν paene evanidum || 7 τὸν δὲ zt.... ἐκ μιχρῶν F xpóv litteris prorsus oblitteratis || 8 τὴν [partim obseuratum] περιφέρειαν --- 10 περιφε- ρῶν in cont, omissa, in summo mrg. addidit τα α pr. F || xj, P: εἰλημμέν (a super v seriptum nunc evanuit) F: correxit ut pleraque Burchard cum Philippsone ;| χαὶ χαμπὰς ἔχουσαν sic PF i. e. πολυχαμπῇ cf. v. 10. xaízep χαμπὰς E. Burchard || 9 γλίσχρων P : γλι- σγρῶν F || xat χολλώδη F: χολλώδη (xal extr. v. omisso) P || ἁλμυροὶ δὲ τῶ PF: ἀλμυρὸν δὲ τὸν non respondet ceteris, unde τὸν δὲ ἁλμυρὸν desideres, sed cf. Theophr. d. caus. pl. VI 16 || 10 ἐξ ἐνίων Burcbard || xal σχαληνῶν scripsi: μὲν σχαληνῶν PF || πολυχαμπῶν sic P et obscurato accentu F |! 13 μίγνυσθαι àv sic PF || τῶ παντί P: ἐν (sic) τῶ παντί (sed τῷ evanidum) F || 14 ob σχαληνὸν PF: corr. Philippson || δὲ διὰ paene evanida F || 15 μιχρὰ sc. σχήματα coniecit Usener || 16 xal γωνιοειδῇ PF, sed xai evanidum in F || 17 proxima ali- cubi labem traxerunt. intellegerem haee: τὸν μὲν yàp δριμὺν πολυγώνιον ὄντα τῇ τραχύτητι ϑερμαίνειν καὶ διαχεῖν [cf. p. 517, 23]. inse- quentia διὰ — ἀγωνιοειδῇ hue non pertinent ef. ad. v. 18 || 18 xai ἀγωνιοειδῇ PF || post τοιοῦτον intercidit, quale 'Theophrastus de caus. pl. VI 16 definit λιπαρὸν δὲ τὸν λεπτὸν χαὶ στρογγύλον καὶ pixpóv. unde haud scio an residua sint falso vv. 17. 18, inserta sic conformanda: {τὸν δὲ) λιπαρὸν μιχρὸν εἶναι xal περιφερῃ xal o5 γωνιοειδῇ;. de forma cf. v. 15. 16 || 20 ἀμιγῆ PE: corr. Vossianus Ca- motius. τοῖς ἄλλοις ut Mor. Magn. p. 1204355 τὸ δ᾽ ἀγαϑὸν ἀμιγές ἐστι τοῖς φαύλοις cf. top. ΠῚ 5 p. 1192 27 5864. || 21 post ἐχάστῳ addebat χυλῷ Philippson, quod cogitando facile sup- pleas || πολλοὺς PF : corr. Wimmer || desideres μετέχειν, sed vide ne audiendum sit σγήματα FRAGMENTUM DE SENSIBUS 8 θῦ---τὸ 519 περιφεροῦς xal ὀξέος xal τῶν λοιπῶν. οὗ δ᾽ ἄν ἐνῇ πλεῖστον, τοῦτο μάλιστα ἐνισχύειν πρός τε τὴν αἴσϑησιν χαὶ τὴν δύναμιν. ἔτι δὲ εἰς ὁποίαν ἕξιν ἂν εἰσέλϑῃ, διαφέρειν [γὰρ] οὐχ ὀλίγον. τἀναντία τὸ αὐτὸ παάϑος ποιεῖν ἐνίοτε. χαὶ διὰ τοῦτο τὸ αὐτὸ τἀναντία χαὶ χαὶ περὶ μὲν τῶν χυλῶν 68 s οὕτως ἀφώριχεν: ἄτοπον δ᾽ ἄν φανείη πρῶτον μὲν τὸ μὴ πάντων ὁμοίως ἀποδοῦναι τὰς αἰτίας, ἀλλὰ βαρὺ μὲν xal χοῦφον xal μαλαχὸν xal σχληρὸν χαὶ μεγέϑει xal σμιχρότητι xal τῷ μανῷ xal πυχνῷ, ϑερμὸν δὲ xal ψυχρὸν xal τὰ ἄλλα τοῖς σχήμασιν *. ἔπειτα βαρέος μὲν xal χούφου xal σχληροῦ xai μαλαχοῦ xaÜü' αὑτὰ ποιεῖν φύσεις (μέγεϑος μὲν γὰρ xal σμιχρότης xal i0 τὸ πυχνὸν xal τὸ μανὸν οὐ πρὸς ἕτερόν ἐστι), ϑερμὸν δὲ xal ψυχρὸν xoi τὰ ἄλλα πρὸς τὴν αἴσϑησιν, xal ταῦτα πολλάχις λέγοντα, διότι τοῦ χυλοῦ τὸ σχῆμα σφαιροειδές. ὅλως δὲ μέγιστον ἐναντίωμα χαὶ χοινὸν ἐπὶ 69 πάντων, ἅμα μὲν πάϑη ποιεῖν τῆς αἰσϑήσεως, ἅμα δὲ τοῖς σχήμασι διο- ρίζειν, χαὶ τὸ αὐτὸ φαίνεσϑαι τοῖς μὲν πιχρόν, τοῖς δὲ γλυχύ, τοῖς δ᾽ ἄλλως. 1 οὔτε γὰρ οἷόν (rs) τὸ σχῆμα πάϑος εἶναι οὔτε ταὐτὸν τοῖς μὲν σφαιροειδές, τοῖς δ᾽ ἄλλως. ἀνάγχη δ᾽ [εἴπερ] ἴσως, εἴπερ τοῖς μὲν γλυχύ, τοῖς δὲ πιχρόν, οὐδὲ χατὰ τὰς ἡμετέρας ἕξεις μεταβάλλειν τὰς μορφάς. ἁπλῶς δὲ τὸ μὲν σχῆμα xaÜ' αὑτό ἐστι, τὸ δὲ γλυχὺ xai ὅλως τὸ αἰσϑητὸν πρὸς ἄλλο χαὶ ἐν ἄλλοις, ὥς φησιν. ἄτοπον δὲ χαὶ τὸ πᾶσιν ἀξιοῦν ταὐτὸ φαί- 20 νεσϑαι τῶν αὐτῶν αἰσϑανομένοις xal τούτων τὴν ἀλήϑειαν ἐλέγχειν, xal ταῦτα εἰρηχότα πρότερον τὸ τοῖς ἀνομοίως διαχειμένοις ἀνόμοια φαίνεσϑαι xai πάλιν τὸ μηϑὲν μᾶλλον ἕτερον ἑτέρου τυγχάνειν τῆς ἀληϑείας. εἰχὸς Τὸ Ἰὰρ τὸ βέλτιον τοῦ χείρονος xal τὸ ὑγιαῖνον τοῦ χάμνοντος" χατὰ φύσιν Ἰὰρ μᾶλλον. ἔτι δὲ εἴπερ μὴ ἔστι φύσις τῶν αἰσϑητῶν διὰ τὸ μὴ ταὐτὰ a5 πᾶσι φαίνεσθαι, δῆλον ὡς οὐδὲ τῶν ζῴων οὐδὲ τῶν ἄλλων σωμάτων οὐδὲ γὰρ περὶ τούτων ὁμοδοξοῦσι. χαίτοι εἰ μὴ χαὶ διὰ τῶν αὐτῶν γίνεται πᾶσι τὸ γλυχὺ xal τὸ πιχρόν, ἀλλ᾽ ἦ γε φύσις τοῦ πιχροῦ xal τοῦ γλυχέος ἢ αὑτὴ φαίνεται πᾶσιν. ὅπερ χαὶ αὐτὸς ἄν δόξειεν ἐπιμαρτυρεῖν. πῶς γὰρ ἂν τὸ ἡμῖν πιχρὸν ἄλλοις ἦν γλυχὺ xal στρυφνόν, εἰ μή τις ἦν ὡρισμένη 1 ὀξέως pr. Ε || οὐ δ᾽ pr. Ε: ὦ δ᾽ P sec. F: corr. Wimmer || &« PF: corr. Wimmer || 2 ἂν post ὑποίαν transposuit Usener || 3 εἰσέλϑη sec. F: εἰσέλϑοι P (pr. F?) || γὰρ seclusit Schneider, qui xal τοῦτο διὰ quod habent libri transposuit || 6 βαρὺ Philippson: δριμὺ PF || 7 σχληρότητι PF: corr. Wim- mer cf. v. 9 || 8 post σχήμασιν intercidisse vidit Schneider velut διορίζειν cf. v. 13 p. 516, 19.520, 11 || 10 ϑερμῶν δὲ xal ψυ- χρῶν xal τῶν ἄλλων PF: corr. Usener sc. ποιεῖν || 1l χυμοῦ PF: corr. Schneider || 12 ὅλως videtur ex ὅλος corr. F || 14 ἄλλοις PF: correxi cf. v. 16 || 15 οἷον οὔτε γὰρ PF: correxi. οὐχ οἷόν τὲ γὰρ Schneider || 16 ἄλλως P: ἄλλοις F || εἴπερ ἴσως εἴπερ PF: corr. Stephanus. εἴπερ dx εἶπεν Wimmer, qui post ztxpóv v. 17 lacu- nam signavit. immo intellege: si forma va- rietatem facit, alii aliter sentire non pos- sunt et si mazime possunt, eundem tamen eosdem semper tenere sensum necesse est || 18 τὸ super δὲ F | 19 ἄτοπον sie PF || 20 τούτῳ coni. Coray || 21 τούτοις ἀνομοίως P: τού- τοῖς ἀνομοίοις F: corr. Wimmer || ὅμοια PF: corr. Coray || φαίνεται PF: corr. Ste- phanus || 23 τὸ ὑγιαῖνον τοῦ χάμνοντος P itemque F, sed xai τὸ UT prorsus oblitte- rata || 26 xai διὰ τῶν αὐτῶν P itemque F sed obliterata διὰ τῷ || 21 τοῦ ante γλύχεος F sed evanidum: om. P || 28 πῶς P: oblit- teratum F 520 71 φύσις αὐτῶν; 12 φύσεως. THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. ἔτι δὲ ποιεῖ σαφέστερον, ἐν οἷς φησι γίνεσθαι μὲν ἕχαστον xal εἶναι xav! ἀλήϑειαν, ἰδίως δ᾽ ἐπὶ πιχροῦ ᾿ μοῖραν ἔχειν συνέσεως". ὥστε διά τε τούτων ἐναντίον ἄν φανείη τὸ μὴ ποιεῖν φύσιν τινὰ τῶν αἰσθητῶν xal πρὸς τούτοις, ὅπερ ἐλέχϑη xal πρότερον, ὅταν σχῆμα μὲν ἀποδιδῷ τῆς d οὐσίας ὥσπερ xal τῶν ἄλλων, μὴ εἶναι δὲ λέγῃ φύσιν" » ἢ γὰρ οὐδενὸς ὅλως ἢ xal τούτων ἔσται τῆς αὐτῆς γε ὑπαρχούσης αἰτίας. ἔτι δὲ τὸ ϑερμόν τε xal ψυχρόν, ἅπερ ἀρχὰς τιϑέασιν. εἰχὸς ἔχειν τινὰ φύσιν, εἰ δὲ ταῦτα xal τὰ ἄλλα. νῦν δὲ σχληροῦ μὲν xal μαλαχοῦ xal βαρέος xal χούφου ποιεῖ τιν᾽ οὐσίαν, ἅπερ οὐχ ἧττον ἔδοξε λέγεσϑαι πρὸς ἡμᾶς, ϑερμοῦ δὲ xal ψυχροῦ xal τῶν ἄλλων οὐδενός. χαίτοι τό γε βαρὺ τὸ χαὶ χοῦφον ὅταν διορίζῃ τοῖς μεγέϑεσιν, ἀνάγχη τὰ ἁπλᾶ πάντα τὴν αὐτὴν ἔχειν ὁρμὴν τῆς φορᾶς. ὥστε μιᾶς τινος ἄν ὕλης εἴη xal τῆς αὐτῆς ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ἔοιχε συνηχολουϑηχέναι τοῖς ποιοῦσιν ὅλως τὸ φρονεῖν χατὰ τὴν ἀλλοίωσιν, ἥπερ ἐστὶν ἀρχαιοτάτη δόξα. πάντες γὰρ οἵ παλαιοὶ xal [oí] ποιηταὶ xal σοφοὶ χατὰ τὴν διάϑεσιν ἀποδιδόασι is τὸ φρονεῖν. τῶν δὲ χυλῶν ἑχάστῳ τὸ σχῆμα ἀποδίδωσι πρὸς τὴν δύναμιν ἀφομοιῶν τὴν ἐν τοῖς πάϑεσιν" ὅπερ οὐ μόνον ἐξ ἐχείνων, ἀλλὰ xal ix τῶν αἰσϑητηρίων ἔδει συμβαίνειν ἄλλως τε χαὶ εἰ πάϑη τούτων ἐστίν. οὐ γὰρ πᾶν τὸ σφαιροειδὲς οὐδὲ τὰ ἄλλα σχήματα τὴν αὐτὴν ἔχει δύναμιν, ὥστε χατὰ τὸ [χάτω] ὑποχείμενον ἔδει διορίζειν, πότερον ἐξ ὁμοίων ἢ ἐξ Ὁ ἀνομοίων ἐστὶ xal πῶς f τῶν αἰσίγήσεων ἀλλοίωσις γίνεται, xal πρὸς τούτοις ὁμοίως ἐπὶ πάντων ἀποδοῦναι τῶν διὰ τῆς ἁφῆς xal μὴ μόνον τὰ περὶ γεῦσιν. ἀλλὰ χαὶ ταῦτα μὲν ἤτοι διαφοράν τινα ἔχει πρὸς τοὺς χυλούς. 18 ἣν ἔδει διελεῖν, ἢ χαὶ παρεῖται δυνατὸν ὃν ὁμοίως εἰπεῖν. τῶν δὲ χρωμάτων ἁπλᾶ μὲν λέγει τέτταρα. λευχὸν μὲν οὖν εἶναι τὸ λεῖον. ὃ γὰρ ss 1 Zeller coni. φησὶ τὸ φαινόμενον ἑχάστῳ, sed audiendum ἔχαστον ὃ αἰσϑανόμεϑα cf. ἡίνεται p. 819, 20 || 2. πιχροῦ Schneider cf. p. 519, 29: μιχροῦ ΡῈ || ἔχει P: ἔχη F: corr. Stephanus. verte: nominatim autem de amaro nos habere notitiam convenientem. Demo- criteum συνιέναι in similibus est ap. Sext. VII 136 || 3 τε Schneider: τι PF || 2v φαίη Brandis in schedis || 4 post αἰσϑητῶν audias τοῖς dÀÀolk λεγομένοις || 5 οὐσία cum idem sit ac φύσις cf. v. 9, hie stare nequit. ϑερμα- σίας veri similiter coniecit Usener, qui ὅπερ ἐλέχϑη καὶ πρότερον refert ad p. 516, 15. 517, l0sqq. 519, 7. 10 || λέγει F. || 1 τιϑέασιν ad alios philosophos ut Parmenidem referen- dum videtur || 9 τὴν οὐσίαν PF: correxi cf. v. 9. φύσιν τινὰ, v. 7 τινὰ φύσιν ὅπερ PF: corr. Schneider || 11 διορίζει ΕἼ || 12 φορᾶς sic PF: Theophr. atomos puras intellegere videtur ut Arist. d. cael. III 1 p. 303225 cf. supra p. 516,25sq. Zeller I* 718!. τὸν αὐτὸν ἔχειν ὅρον τῆς μορφῆς vel τῆς διαφορᾶς Wimmer || 18 ἀλλὰ xt. cf. p. 517, 16 sq. 9sq. 515,23sq. !| 15 οἱ delevi || 16 τὸ φρονεῖν P pr. F: περιφρονεῖν renovator F || ἀποδιδόασι PF: corr. Schneider || 17 ἀφο- μοιῶν Εἰ: ἀφομοιοῦν P. || τοῖς ἐν τοῖς P. pr. Ε: τῆς ἐν τοῖς sec. F: corr. Schneider || 20 τ ὥστε xal τὸ χάτω [xd P] χείμενον FP: correxi ὥστε xal τὸ ὑποχείμενον Schneider, ὥστε xal χατὰ τὸ ὑποχείμενον Wimmer. scilicet χατὰ compendiose super xal scriptum praepositio- nem ὑπὸ expulit || 21 ἀνομοίων scripsi: ἀμφοῖν PF ||22 τὰ περὶ γεῦσιν non sana sunt ἐπὶ τῶν περὶ γεῦσιν voluerat Schneider, satis erat τῶν περὶ γεῦσιν. sed proxima non congruunt, ut τὰ περὶ γεῦσιν δηλῶσαι. ταῦτα γὰρ [sc. τὰ διὰ τῆς ἁφῆς} corrigere malim || 24 ἣν P sec. F: 5o pr F | εἰ καὶ Stephanus παρεῖται PF: παρεῖναι (sc. τὴν διαφοράν] Schneider FRAGMENTUM DE SENSIBUS $ 71—76 521 dv μὴ τραχὺ μηδ᾽ ἐπισχιάζῃ μηδὲ δυσδίοδον T, τοιοῦτον πᾶν λαμπρὸν εἶναι. δεῖ δὲ xal εὐθύτρυπα xal διαυγῆῇ τὰ λαμπρὰ εἶναι. τὰ μὲν οὖν σχληρὰ τῶν λευχῶν ix τοιούτων σχημάτων συγχεῖσϑαι οἷον ἢ ἐντὸς πλὰξ τῶν χογχυλίων: οὕτω γὰρ ἄν ἄσχια xal εὐαγῆ xai εὐϑύπορα εἶναι. τὰ (δὲ) s ψαϑυρὰ xal εὔϑρυπτα ἐκ περιφερῶν μὲν λοξῶν δὲ τῇ ϑέσει πρὸς ἄλληλα xal χατὰ δύο συζεύξει, τὴν δ᾽ ὅλην τάξιν ἔχειν ὅτι μάλιστα ὁμοίαν. τοι- ούτων δ᾽ ὄντων ψαϑυρὰ μὲν εἶναι, διότι χατὰ μιχρὸν $ σύναψις" εὔϑρυπτα δ᾽, ὅτι ὁμοίως χεῖνται" ἄσχια δέ, διότι λεῖα xal πλατέα" λευχότερα δ᾽ ἀλ- λήλων τῷ τὰ σχήματα τὰ εἰρημένα χαὶ ἀχριβέστερα χαὶ ἀμιγέστερα εἶναι 1 xal τὴν τάξιν xal τὴν ϑέσιν ἔχειν μᾶλλον τὴν εἰρημένην. τὸ μὲν 74 οὖν λευχὸν ἐχ τοιούτων εἶναι σχημάτων. τὸ δὲ μέλαν ἐχ τῶν ἐναν- τίων, ἐχ τραχέων xal σχαληνῶν xal ἀνομοίων. οὕτω γὰρ ἄν σχιάαζειν χαὶ οὐχ εὐθεῖς εἶναι τοὺς πόρους οὐδ᾽ εὐδιόδους. ἔτι δὲ τὰς ἀπορροίας νωϑεῖς χαὶ ταραχώδεις" διαφέρειν γάρ τι χαὶ τὴν ἀπορροὴν τῷ ποιὰν εἶναι 15 πρὸς τὴν φαντασίαν, ἣν γίνεσϑαι διὰ τὴν ἐναπόληψιν τοῦ ἀέρος ἀλλοίαν. ἐρυϑρὸν δ᾽ ἐξ οἴωνπερ xal τὸ Üspuóv, πλὴν ἐχ μειζόνων. ἐὰν γὰρ αἱ 75 συγχρίσεις ὧσι μείζους ὁμοίων ὄντων τῶν σχημάτων μᾶλλον ἐρυϑρὸν εἶναι. σημεῖον δ᾽ ὅτι ἐχ τοιούτων τὸ ἐρυϑρόν᾽ fuac τε γὰρ ϑερμαινομένους ἐρυϑραίνεσϑαι καὶ τὰ ἄλλα τὰ πυρούμενα, μέχρις ἄν οὗ ἔχῃ τὸ τοῦ πυρο- 39 εἰδοῦς. ἐρυϑρότερα δὲ τὰ ἐχ μεγάλων ὄντα σχημάτων οἷον τὴν φλόγα xal τὸν ἄνθραχα τῶν χλωρῶν ξύλων T, τῶν αὔων, xal τὸν σίδηρον δὲ xal τὰ ἄλλα τὰ mupoópsva* λαμπρότατα μὲν γὰρ εἶναι τὰ πλεῖστον ἔχοντα χαὶ λεπτότατον πῦρ, ἐρυϑρότερα δὲ τὰ παχύτερον xal ἔλαττον. διὸ xal ἧττον εἶναι ϑερμὰ τὰ ἐρυϑρότερα:" ϑερμὸν [μὲν] γὰρ τὸ λεπτόν. τὸ ὃὲ χλωρὸν 45 ἐχ τοῦ στερεοῦ xal τοῦ χενοῦ συνεστάναι T μεγάλων ἐξ ἀμφοῖν, τῇ ϑέσει δὲ χαὶ τάξει αὐτῶν τὴν χρόαν. τὰ μὲν οὖν ἁπλᾶ χρώματα τούτοις 10 χεχρῆσϑαι τοῖς σχήμασιν" ἕχαστον δὲ χαϑαρώτερον, ὅσῳ dv ἐξ ἀμιγεστέρων Ι ἀποσχίαζῃ PF: corr. Schneider || Z; Burchard: τι PF || 2 δεῖ P et oblitteratum F || εὐ- ρύτρυπα PF: corr. Schneider cf. v. 4. 13 || 4 ἂν ἄσχια sic PF δὲ addidit Schneider ef. $ 79 || 6 xal τὰ δύο PF: correxit Use- ner || συζεύξεις PF : correxi. vulgo ex Stephani coniectura xal τὰς δύο συζεύξεις | 8 ἀλλή- λοις PF: correxi. intellege σχληρά et Ψαϑυρά cf. $8 79. ἄλλα ἄλλων Wimmer, πρὸς ἄλληλα post ϑέσιν v. 10. collocavit Schneider || 12 ἂν sic PF || num ἐπισχιάζειν cf. ὃ 73. 19. 80? || εὐθεῖς sec. F (ἢ pr. F): εὐθὺς P || 13 εὐδὶ ἔτι Ρ: εὐδί. ἔτι ἘΠ: corr. Vossian. Camotius || 14 «à ποιὰν PF: corr. Stepha- nus || 16 οἵωνπερ ὃ τὸ F: otov περὶ τὸ P: correxi !| 17 συγχρίσεις cf. Arist. de gen. et corr. I12 p. 929526 ϑερμὸν γάρ ἐστι τὸ συγ - κρῖνον τὰ ὁμογενῆ (τὸ γὰρ διαχρίνειν ὅπερ φασὶ ποιεῖν τὸ πῦρ (cf. p. 524, 21] συγχρίνειν ἐστὶ τὰ ὁμόφυλα). συγχρίσεις p. 522, 6. aliud αι significat || 18 ϑερμαινομένους F || 19 μέχρις κτλ. suspecta cf. G. Mueller 1. c. p. 60. an μέχρι ἂν συνέχῃ τὸ τοῦ πυρὸς εἶδος || 21 χαὶ --- 22 πυρούμενα immerito suspectavit Philippson || 22 τὰ post ἄλλα superser. F || 23 παχύτερα PF: corr. Stephanus || 24 μὲν PF: delevit Camotius Vossianus || 25 post συνεστάναι hiare existimavit orationem Wim- mer, ἐχ μεγάλων δ᾽ ἀμφοῖν Mullach, at cf. p.524, 8. fortasse μεμιγμένων δὲ ἀμφοῖν τῇ ϑέσει xol τάξει αὐτῶν [σχημάτων] τὴν ypóav sc. συνεστάναι || τῇ ϑέσει δὲ xal τάξει PF: τῇ ϑέσει xal τῇ τάξει vulgo e Schneideri conie- ctur& | 26 post τὴν ypóav Mullach γίγνεσθαι supplevit 599. - THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. T. τὰ δὲ ἄλλα χατὰ τὴν τούτων μῖξιν" οἷον τὸ μὲν χρυσοειδὲς xal τὸ τοῦ χαλχοῦ χαὶ πᾶν τὸ τοιοῦτον ἐχ τοῦ λευχοῦ χαὶ τοῦ ἐρυϑροῦ" τὸ μὲν γὰρ λαμπρὸν ἔχειν ἐχ τοῦ λευχοῦ, τὸ δὲ ὑπέρυϑρον ἀπὸ τοῦ ἐρυϑροῦ" πίπτειν γὰρ εἰς τὰ χενὰ τοῦ λευχοῦ τῇ μίξει τὸ ἐρυϑρόν. ἐὰν δὲ προστεϑῇ τούτοις τὸ χλωρόν, γίνεσϑαι τὸ χάλλιστον χρῶμα, δεῖν δὲ μιχρὰς τοῦ χλωροῦ τὰς συγχρίσεις εἶναι" μεγάλας γὰρ οὐχ οἷόν τε συγχειμένων οὕτω τοῦ λευχοῦ xai τοῦ ἐρυϑροῦ. διαφόρους δὲ ἔσεσϑαι τὰς χρόας τῷ πλέον xai ἔλαττον Ti λαμβάνειν. τὸ δὲ πορφυροῦν ἐχ λευχοῦ χαὶ μέλανος χαὶ ἐρυϑροῦ, πλείστην μὲν μοῖραν ἔχοντος τοῦ ἐρυϑροῦ, μαχρὰν δὲ τοῦ μέλανος, μέσην δὲ τοῦ λευχοῦ" διὸ xai ἡδὺ φαίνεσθαι πρὸς τὴν αἴσϑησιν. ὅτι μὲν οὖν τὸ μέλαν xal τὸ ἐρυϑρὸν αὐτῷ ἐνυπάρχει, φανερὸν εἶναι τῇ ὄψει, διότι δὲ τὸ λευχόν, τὸ λαμπρὸν xal διαυγὲς σημαίνειν: ταῦτα γὰρ ποιεῖν τὸ λευχόν. τὴν δ᾽ ἴσατιν ἐχ μέλανος σφόδρα xal χλωροῦ, πλείονα δὲ μοῖραν ἔχειν τοῦ μέλανος" τὸ δὲ πράσινον ix πορφυροῦ xal τῆς ἰσάτιδος, T, ἐκ χλωροῦ xal πορφυροειδοῦς. τὸ γὰρ ϑεῖον εἶναι τοιοῦτον χαὶ μετέχειν τοῦ λαμπροῦ. τὸ ὃὲ χυανοῦν ἐξ ἰσάτιδος xal πυρώδους, σχημάτων δὲ περιφερῶν xal βελονο- 18 εἰδῶν, ὅπως τὸ στίλβον τῷ μέλανι ἐνῇ. τὸ δὲ χαρύινον ἐχ χλωροῦ xal χυανοειδοῦς. ἐὰν δὲ q χλωρὸν μιχϑῇ, φλογοειδὲς γίνεσϑαι, τὸ γὰρ ἄσχιον xai μελανόχρων ἐξείργεσϑαι. σχεδὸν δὲ xal τὸ ἐρυϑρὸν τῷ λευχῷ μιχϑὲν τὸ) χλωρὸν ποιεῖν εὐαγὲς xai οὐ μέλαν" διὸ xal τὰ φυόμενα χλωρὰ τὸ πρῶτον εἶναι πρὸ τοῦ ϑερμανθϑῆναι xal T διαχεῖσϑαι. χαὶ πλήϑει μὲν τοσούτων ἐπιμέμνηται χρωμάτων, ἄπειρα δὲ εἶναι χαὶ τὰ χρώματα χαὶ τοὺς χυλοὺς χατὰ τὰς μίξεις, ἐάν τις τὰ μὲν ἀφαιρῇ. τὰ δὲ προστιϑῇ, χαὶ τῶν μὲν ἔλαττον μίσγῃ. τῶν δὲ πλεῖον. οὐθὲν γὰρ ὅμοιον ἔσεσϑαι ϑάτερον ϑατέρῳ. Πρῶτον μὲν οὖν τὸ πλείους ἀποδοῦναι τὰς ἀρχὰς ἔχει τινὰ ἀπορίαν" οἱ γὰρ ἄλλοι τὸ λευχὸν xal τὸ μέλαν ὡς τούτων ἁπλῶν ὄντων μόνων. ἔπειτα τὸ μὴ πᾶσι τοῖς λευχοῖς μίαν ποιῆσαι τὴν μορφήν, ἀλλ᾽ ἑτέραν 8 ἔχει PF: corr. Camotius || ἀπὸ τοῦ ϑερμοῦ PF: corr. Burchard | 5 δεῖ PF: corr. Schneider | ^7 διαφοραῖς PF: corr. Ste- phanus || 9 μαχρὰν pr. PF: μιχρὰν (t su- perser.) sec. P. at atri permultum inesse elucet ex v. ll μέσην F i. e. mediocrem: μέσον P || ll αὐτῶ F paene evanidum: om. P | 13 πλείονα P: πλοίω sic F || 15 sulphuris exemplum vix quadrare vidit Burchard ante τὸ γὰρ excidisse quaedam suspicatus. xal πορφυροειδοῦς subviridem colorem distin- guat, conicio τὸν γὰρ ἰὸν aeruginem, in quam splendor certe cadit || 16 βελωνοειδῶν P || 18 suspicor ἐὰν δὲ καὶ λαμπρὸν μιχϑῇ, φλογοειδὲς γίνεσθαι (τοῦτο γὰρ ἄσχιον) xal τὸ μελανόχρων ἐξείγρεσϑαι vel τῷ γὰρ ἀσκίῳ τὸ cum eis quae addit ἐχ yA«wpoo' μελ. ἐξείργεσϑαι cf. p. 523, 9. πλέον post χλωρὸν additum volebat Schneider; τὸ γὰρ χατά- 9xtov Mullach || τὸ γὰρ---ἐξείργεσθαι om. primo P, tum errore animadverso syllabae γᾷέ, quae est in fine versus, γεσϑαι τὸ γὰρ daxtov xai μελανόχρων in mrg. continuavit, ἐξείργ autem erasa littera v (ex γίνεσϑαι residua) syllabae εἐσϑαι praefixit || 20 τὸ post μιχϑὲν add. Burchard || 21 διαχεῖσϑαι frustra tuetur Mullach p. 355. au διαχαίεσθαι || 22 τοσοῦ- zov ἐπιμέμιχται PF: corr. Schneider || xal τὰ χρώματα P: τὰ χρώματα F || 28 xal τὰς pr. F || 24 μίσγειν PF: corr. Schneider || 25 ϑατέρου PF : om. Vossian.: corr. Schnei- der || 26 τὰς ἀργὰς cf. $ 59 τότε Atuxóv xal τὸ μέλαν ἀρχαί cf. Prol. p. 222! || 21 ἁπλῶν sic PF 28 τὸ piv pr. PF: corr. eadem pr. F FRAGMENTUM DE SENSIBUS $ 76—80 τοῖς σχληροῖς xai τοῖς Qyallupoic. 523 εἰ γὰρ εἰχὸς ἄλλην αἰτίαν εἶναι τοῖς διαφόροις χατὰ τὴν ἁφήν, οὐ δᾶν ἔτι τὸ σχῆμα αἴτιον εἴη τῆς διαφορᾶς, ἀλλὰ μᾶλλον ἢ ϑέσις" ἐνδέχεται qàp xal τὰ περιφερῇ xoi ἁπλῶς πάντα ἐπισχιάζειν ξαυτοῖς. σημεῖον δέ" χαὶ γὰρ αὐτὸς ταύτην φέρει τὴν πίστιν, s ὅσα τῶν λείων μέλανα φαίνεται" διὰ γὰρ τὴν σύμφυσιν xat τὴν τάξιν ὡς τὴν αὐτὴν ἔχοντα τῷ μέλανι φαίνεσθαι τοιαῦτα. χαὶ πάλιν ὅσα λευχὰ τῶν τραχέων: ἐχ μεγάλων γὰρ εἶναι ταῦτα χαὶ τὰς συνδέσεις οὐ περιφερεῖς, ἀλλὰ 'προχρόσσας᾽ xal τῶν σχημάτων τὰς μορφὰς ἀγνυμένας, ὥσπερ f, ἀνάβασις xal τὰ πρὸ τῶν τειχῶν ἔχει χώματα" τοιοῦτον γὰρ ὃν ἄσχιον 1 εἶναι xal οὐ χωλύεσϑαι τὸ λαμπρόν. πρὸς δὲ τούτοις πῶς λέγει χαὶ 80 ζῴων τὸ λευχὸν ἐνίων γίνεσϑαι μέλαν, εἰ τεϑείησαν οὕτως, ὥστ᾽ ἐπισχιάζειν:; ὅλως δὲ τοῦ διαφανοῦς xal τοῦ λαμπροῦ μᾶλλον ἔοιχε τὴν φύσιν T, τοῦ λευχοῦ λέγειν. τὸ γὰρ εὐδίοπτον εἶναι χαὶ μὴ ἐπαλλάττειν τοὺς πόρους τοῦ διαφανοῦς" Ὁ ἐπὶ πόσα δὲ λευχὰ τοῦ διαφανοῦς. ἔτι δὲ τὸ μὲν εὐϑεῖς ιὸ εἶναι τῶν λευχῶν τοὺς πόρους, τῶν δὲ μελάνων ἐπαλλάττειν, ὡς εἰσιούσης τῆς φύσεως ὑπολαβεῖν ἔστιν᾽ ὁρᾶν δέ φησι διὰ τὴν ἀπορροὴν xal τὴν £u- φασιν τὴν εἰς τὴν ὄψιν: εἰ δὲ τοῦτό ἐστι, τί διοίσει τοὺς πόρους χεῖσϑαι xav ἀλλήλους T, ἐπαλλάττειν; οὐδὲ τὴν ἀπορροὴν ἀπὸ τοῦ χενοῦ πως γί- νεσϑαι ῥάδιον ὑπολαβεῖν" ὥστε λεχτέον τούτου τὴν αἰτίαν. ἔοιχε γὰρ ἀπὸ 1 ob γὰρ PF: correxi || 2 οὐδ᾽ ἂν ἔτι PF cf. Usener jahrb. f. cl. phil. 1878, 66: οὐχ ἂν εἴποις Wimmer || 2 εἴη scripsi: elvat PF φορᾶς PF: corr. Mullach |; 3 τὴν ϑέσιν post Schneiderum Wimmer | 7 μεγάλων F: μεγάλου P || 7 οὐ περιφερεῖς Ε΄: ὑπερφερεῖς P [ 8 mpo- χόσσας PF: corr. Stephanus. servavit Theo- phrastus Democriteam glossam, aec ne pro- xima quidem multum a Democriteis verbis recedere videntur. προχρόσσας Épucav Home- rus € 35 dixerat de navibus uno semicir- eulari ordine in litore positis, ita ut altera super alteram exstaret pinnarum instar mu- rorum quas M 258. 444 χρόσσας nominat ab Aristarcho vel pinnas vel scalas explicatas cf. Lehrs Aristarch. p. 231** Hesych. s. v. xpóacac. Homerum imitatur Herodotus VII 188, ubi Stein neque Herodotum neque Aristar- chum recte interpretatur. Democrito πρό- xpo36os latins patet, ut pinnae in hanc figuram ^^^^^^^ eontinuatae significentur neque minus recte χῶμα propter vallorum formam, quam ἡ ἀνάβασις [i. e. scalae cf. Plato rep. VILSlI5& Plut. Rom. 20] propter ἀναβα- μῶν ascensum [cf. Herodot. II 125] vel circum cratera Argolicum γρυπῶν χεφαλαὶ apud Herodot. IV 152 πρόχροσσοι dicantur. quare non erat cur Mullach v. 8. 9 ὥσπερ ἀναβαϑμίδας [debebat saltem ἀναβαϑμοὺς} τὰ πρὸ xtA. coniceret || μιηνυμένας PF: cor- rexi. nam cum μιγνύμεναι sint cuiusvis ge- neris formae, μορφαὶ ἀγνύμεναι Democrito erant eae, quae copulatae non directam sed velut fractam lineam efficerent velut He- rodot. I 185 ὡς ὅ τε ποταμὸς βραδύτερος εἴη περὶ χαμπὰς πολλὰς ἀγνύμενος. similiter Romani velut Quintil. I 6 4 comam in gra- dus frangere de cincinnis quales videas in Messalinae, Iuliae Domnae, Mammaeae ima- ginibus (Visconti Iconogr. rom. pl. 28, 48, 52) | 9 σώματα PF: correxi post Mul- lachium || 10 τοῦ λαμπροῦ PF: corr. Schnei- der | 11 ζῴων Usener conl. Arist. de gen. an. V 5p. 785321:é£ ὧν PF || 13 ἀπαλλάττειν PF: corr. Sehneider || 14. ἐπὶ --- διαφανοῦς seclusit Wimmer. nisi truncatum est enuntiatum, su- spicor τοῦ διαφανοῦς ἐστι. πρῶτα δὲ τὰ λευχὰ τοῦ διαφανοῦς cf. p. 924, 4 || 15 εἶναι τῶν λευχῶν P: item sed valde oblitter. F || ἐπαλάττειν ut saepius F || 16 φάσεως coni. Philippson, ὄψεως Usener. at opponuntur φύσις χρώματων et ἀπορροή || ἔστιν ὁρᾶν δὲ P : prorsus evanuerunt F || φασὶ PF : corr. Schneider || l7 τοὺς πόρους P: item sed oblitterata F || 18 zw [non πῶς γίνεσθαι P : πως [elarum] γίνεσθαι vel γενέσϑαι [obscurum] F: fort. πῶς γίνεται cf. p. 524,2 524 τοῦ φωτὸς ἢ ἀπὸ ἄλλου τινὸς ποιεῖν τὸ λευχόν. 81 τοῦ ἀέρος αἰτιᾶται πρὸς τὸ φαίνεσθαι μέλαν.] THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. [διὸ xal τὴν παχύτητα ἔτι δὲ πῶς τὸ μέλαν ἀποδίδωσιν, οὐ ῥάδιον χαταμαϑεῖν" f, σχιὰ γὰρ μέλαν τι xal ἐπιπρόσϑησίς ἐστι τοῦ λευχοῦ διὸ πρῶτον τὸ λευχὸν τὴν φύσιν. ἄμα δὲ οὐ μόνον τὸ ἐπισχιάζειν, ἀλλὰ xal τὴν παχύτητα τοῦ ἀέρος xal τῆς εἰσιούσης ἀπορροῖῆς 5 αἰτιᾶται xal τὴν ταραχὴν τοῦ ὀφθαλμοῦ. ν» ἢ πότερον δὲ ταῦτα συμβαίνει διὰ τὸ μὴ εὐδίοπτον T, xal ἄλλῳ γίνοιτ᾽ ἂν xal ποίῳ [ἢ μέλαν], οὐ διασαφεῖ. 82 ἄτοπον δὲ χαὶ τὸ τοῦ χλωροῦ μὴ ἀποδοῦναι μορφήν, ἀλλὰ μόνον ἐχ τοῦ στερεοῦ χαὶ τοῦ χενοῦ ποιεῖν. χοινὰ γὰρ ταῦτά γε πάντων xal ἐξ ὁποί- ων οὖν ἔσται σχημάτων. χρῆν δ᾽ ὥσπερ xdv τοῖς ἄλλοις ἴδιόν τι ποιῆσαι, 10 xal εἰ μὲν ἐναντίον τῷ ἐρυϑρῷ, χαϑάπερ τὸ μέλαν τῷ λευχῷ, τὴν ἐναντίαν ἔχειν μορφήν" εἰ δὲ μὴ ἐναντίον, αὐτὸ τοῦτ᾽ ἄν τις ϑαυμάσειεν. ὅτι τὰς ἀρχὰς οὐχ ἐναντίας moti δοχεῖ γὰρ ἐν πᾶσιν οὕτω. μάλιστα δ᾽ ἐχρῆν τοῦτο διαχριβοῦν, ποῖα τῶν χρωμάτων ἁπλᾷ χαὶ διὰ τί τὰ μὲν σύνϑετα, τὰ δὲ ἀσύνϑετα' πλείστη γὰρ ἀπορία περὶ τῶν ἀρχῶν. ἀλλὰ τοῦτο μὲν ἴσως 1» χαλεπόν. ἐπεὶ χαὶ τῶν χυμῶν εἴ τις δύναιτο τοὺς ἁπλοῦς ἀποδοῦναι, μᾶλλον ἄν ὅδε λέγοι. περὶ δὲ ὀσμῆς προσαφορίζειν παρῆχεν πλὴν το- σοῦτον, ὅτι τὸ λεπτὸν ἀπορρέον ἀπὸ τῶν βαρέων ποιεῖ τὴν ὀδμήν. ποίην δέ τι τὴν φύσιν ὃν ὑπὸ τίνος πάσχει, οὐχέτι προσέϑηχεν, ὅπερ ἴσως ἣν 83 χυριώτατον. Δημόκριτος μὲν οὖν οὕτως ἔνια παραλείπει. 30 Πλάτων δὲ ϑερμὸν μὲν εἶναί φησι τὸ διαχρῖνον δι᾿ ὀξύτητα τῶν γωνιῶν: ψυχρὸν δὲ ὅταν δι᾿ ὑγρότητα ἐχχρίνοντα τὰ ἐλάττω xal μὴ δυνά- μενα εἰσιένα! τὰ μείζω χύχλῳ περιωϑῇ" τῇ γὰρ μάχῃ τρόμον xal τῷ πάϑει ῥῖγος εἶναι ὄνομα. τῇ σαρχί, xal πρὸς ἄλληλα ὁμοίως. σχληρὸν (δέ). ᾧ dv ἢ σὰρξ ὑπείχῃ, μαλαχὸν δέ, ὃ ἂν ὑπείχειν δὲ τὸ μιχρὰν ἔχον βάσιν. ss βαρὺ δὲ χαὶ χοῦφον τῷ μὲν ἄνω χαὶ χάτω διορίζειν οὐ δεῖν, οὐ γὰρ εἶναι τοιούτων φύσιν: ἀλλὰ χοῦφον μὲν εἶναι τὸ εἰς τὸν παρὰ φύσιν τόπον ῥᾳδίως ἑλχόμενον, βαρὺ δὲ τὸ χαλεπῶς. τραχὺ δὲ xai λεῖον ὡς ἱχανῶς 1 διὸ ---μέλαν removi οἵ, v. 5 || 2 αἰτιᾶσϑαι PF: corr. Schneider [ ὡς PF: corr. Usener: οἷς Wimmer || 7 ἄλλως vulgo: correxi || ἢ μέλαν PF: induxi, τὸ μέλαν coni. Wimmer. ἢ μέλανι Stephanus || 8 τὸς τὸ χλωρὸν PF : corr. Schnei- der. τὸ χλωρῶν Stephanus || 9 ταῦτα τε PF: corr. Camot, Voss, ταὐτά τε Wimmer || 10 xai τοῖς vulgo: correxi || 11 ἐναντίω PF: corr. Schneider || 12 ἔχει PF: correxi || εἰ δ᾽ T μὴ PF: correxi, εἰ δ᾽ εἴη μὴ Schneider || 13 ἐναντία PF: corr. Schneider || àv πᾶσιν P: ix πᾶσιν F: suspicor ἅπασιν || 15 ἀπειρία PF: corr. Camotius || 16 àzA..3 pr. F, sed eadem in mrg. ἁπλοὺς || 17 εἴρηχέ γε PF: παρῆχεν Schneider. προσαφορίζει (σχεδὸν ὁμοίως τοῖς πλείστοις. οὐδὲν γὰρ ἴδιον» £iprxé ye Mullach, quod ultimum utique efpr;xev seribendum erat. ceterum cf. Theophr. de odor. 64 || 18 τῶν ϑερμῶν Usener. τῶν παχέων Mullach ὀδμὴν PF. servavi ut Democriteum || 19 ὥσπερ ἴσως PF: corr. Stephanus || 20 ὅπως ἔνια PF: corr. Stephanus || 21 Plato Tim. p. 61& τὴν λεπτότητα τῶν πλευ- ρῶν xai γωνιῶν ὀξύτητα || 22 ibid. p.624 τὰ γὰρ δὴ τῶν περὶ τὸ σῶμα ὑγρῶν μεγαλο- μερέστερα εἰσιόντα, τὰ σμιχρότερα ἐξωϑοῦντα, εἰς τὰς ἐχείνων οὐ δυνάμενα ἕδρας ἐνδῦναι ξυνωϑοῦντα ἡμῶν τὸ νοτερὸν --- τῇ δὴ μάχῃ xal τῷ σεισμῷ τούτῳ τρόμος xal ῥῖγος ἐτέϑη). unde Schneider τὰ ὑγρὰ τοῦ σώματος pro δι᾿ ὑγρότητα, Wimmer simplicius τῆς ὑγρό- τητος. sed omnia sana sunt || xai μὴ δυνά- μενα bis F || 23 περιωϑῇ F: περιωϑεῖ P || τῷ πάχει PF: corr. Schneider || 24 $779; PF || δὲ om. PF: corr. Schneider |; 26 cf Plato 1. c. p. 635 FRAGMENTUM DE SENSIBUS $81—86 ὄντα φανερὰ παραλείπει xal οὐ λέγει. 525 ἡδὺ δὲ xal λυπηρόν, τὸ μὲν 84 εἰς φύσιν ἀϑρόον πάϑος, τὸ δὲ παρὰ φύσιν καὶ βία [λυπηρόν]. τὰ δὲ μέσα xai ἀναίσϑητα ἀνὰ λόγον. διὸ xal κατὰ τὸ δρᾶν οὐχ εἶναι λύπην οὐδ᾽ ἡδονὴν τῇ διαχρίσει χαὶ συγχρίσει. περὶ δὲ χυμῶν ἐν μὲν τοῖς περὶ ὕδατος 5 τέτταρα λέγει ὕδατος εἴδη" ἐν χυλοῖς μὲν οἶνον ὁπὸν ἔλαιον μέλι, ἐν δὲ τοῖς πάϑεσι τὸν γεώδη youóv* xal διὰ ταῦτα συνάγοντα τοὺς χυμοὺς xal συγχρίνοντα τὰ μὲν τραχύτερα στρυφνὰ εἶναι, τὰ δὲ ἧττον αὐστηρά. τὸ δὲ δυπτιχὸν τῶν πόρων xal ἀποχαϑαρτιχὸν ἁλμυρόν: τὸ δὲ σφόδρα ῥυπτιχόν, ὥστε xal ἐχτήχειν, πιχρόν. τὰ δὲ ϑερμαινόμενα xal ἄνω φερόμενα xal δια- 1 χρίνοντα δριμέα. τὰ δὲ χυχῶντα ὀξέα" τὰ δὲ σὺν τῇ ὑγρότητι τῇ, ἐν τῇ γλώττῃ xal διαχυτιχὰ xal συστατιχὰ εἰς τὴν φύσιν γλυχέα. τὰς δὲ 85 ὀσμὰς εἴδη μὲν οὐχ ἔχειν, ἀλλὰ τῷ λυπηρῷ χαὶ fóst διαφέρειν. εἶναι δὲ τὴν ὀσμὴν ὕδατος μὲν λεπτότερον, ἀέρος δὲ παχύτερον. σημεῖον δὲ ὅτι ὅταν ἐπιφράξαντες ἀνασπῶσιν, ἄνευ ὀσμῆς τὸ πνεῦμα εἰσέρχεται" διὸ χαϑά- 16 περ χαπνὸν xal ὁμίχλην εἶναι τῶν σωμάτων ἀόρατον. εἶναι δὲ χαπνὸν μὲν μεταβολὴν ἐξ ὕδατος εἰς ἀέρα, ὁμίχλην δὲ τὴν ἐξ ἀέρος εἰς ὕδωρ. φωνὴν δὲ εἶναι πληγὴν ὑπὸ ἀέρος ἐγχεφάλου xai αἵματος δι᾿ ὥτων μέχρι ψυχῆς" ὀξεῖαν δὲ χαὶ βαρεῖαν τὴν ταχεῖαν καὶ βραδεῖαν" συμφωνεῖν δ᾽, ὅταν ἣ ἀρχὴ τῆς βραδείας ὁμοία ἢ τῇ τελευτῇ τῆς ταχείας. τὸ δὲ χρῶμα 86 0 φλόγα εἶναι ἀπὸ τῶν σωμάτων σύμμετρα μόρια ἔχουσαν τῇ ὄψει" λευχὸν μὲν τὸ διαχριτιχόν, μέλαν δὲ τὸ συγχριτιχὸν ἀνὰ λόγον [δὲ] τοῖς περὶ τὴν σάρχα ϑερμοῖς xal ψυχροῖς xal τοῖς περὶ τὴν γλῶσσαν στρυφνοῖς xal Opt- μέσι, λαμπρὸν δὲ τὸ πυρῶδες λευχόν, τὰ δὲ ἄλλα ix τούτων" ἐν οἷς δὲ λόγοις, οὐδ᾽ εἴ τις εἰδείη χρῆναι λέγειν φησίν, ὧν οὐχ ἔχομεν εἰχότα λόγον 25 7 dvaxaiov* οὐδ᾽ εἰ πειρωμένῳ μὴ γίγνοιτο, οὐϑὲν ἄτοπον, ἀλλὰ τὸν ϑεὸν δύνασθαι τοῦτο δρᾶν. ἃ μὲν οὖν εἴρηχε xal πῶς ἀφώριχε, σχεδὸν ταῦτα ἐστιν. Ἄτοπον δὲ xal τοῦτο: πρῶτον μὲν τὸ μὴ πάντα ὁμοίως ἀποδοῦναι 81 μηδὲ ὅσα τοῦ αὐτοῦ γένους. ὁρίσας 1 ἡδὺ δὲ xal αὐστηρὸν PF: correxi cf. infra v. 12. correxit ante me is qui λυπηρόν mar- gini addidit, unde extremae periodo v. 2 ad- ditum est cf. Plato l. e. p. 64 p. τὸ μὲν παρὰ φύσιν xal βίαιον γιγνόμενον ἀϑρόον παρ᾽ ἡμῖν πάϑος ἀλγεινόν, τὸ δ᾽ εἰς φύσιν ἀπιὸν πάλιν ἀϑρόον ἡδύ, τὸ δὲ ἠρέμα xai κατὰ μιχρὸν ἀναίσϑητον, τὸ δ᾽ ἐναντίον τούτοις ἐναντίως || post μέσα addidit αἰσϑητὰ Usener || εἰς φύσιν sic PF [| 3 οὐϑ᾽ ἡδονήν PF: correxi || 4 ἐν τοῖς περὶ ὕδατος i. e. Tim. p. 60An || 5 ἐν δὲ τοῖς πάϑεσι p. 65D || 6 post yopóv hiatum signi- ficavit Wimmer. sed Theophrasto eximia in Platone excerpendo brevitas. accuratius ex- cerpsit (Tim. p.65 csq.] de caus. pl. VI 1 4.5 || τὰ post ταῦτα addebat Philippson || pro yv- μοὺς coni πόρου; ex $89 Philippson || 9 γὰρ τὸ ϑερμὸν σχήματι τὸ ψυχρὸν ἐχτήκειν Εἰ: συντήχειν P: ἀποτήχειν de caus, pl. et Plato || 9 ἀναφερόμενα PF: ἄνω φερό- μενα ex Platone et Th. c. plant. scripsit Philippson || 10 τῇ post ὑγρότητι rescr. Εἰ: om. P || 11 γλώσση PF || 15 7, ὁμίχλην corrigi iussit Philippson e Platone p. 66 &, sed cf. p. 526, 27sq. || ἀόρατον om. Vossianus haud recte || 16 τὸ ἐξ ἀέρος PF: corr. Ste- phanus || 21 δὲ delevi || 23 τὸ ἀερῶδες PF: corr. Schneider || 24 οὐδέ τις PF: corr. Schneider cf. Plat. Tim. p. 68s || 24 εἰχότα Schneider: εἰχατὰ PF cf. εἰληχότα p. 518,8 || 25 πειρωμένων e coniectura Stephanus, at cf. Tim. p. 68p εἰ δέ τις τούτων ἔργῳ σχο- πούμενος βάσανον λαμβάνοι || οὐθὲν P: οὐδὲν pr. F || 26 xa( πως coni. Usener [ 28 xai τούτου PF: correxi. alioqui xai langueret 526 THEOPHRASTI PHYSIC. OPINION. οὐχ ὡσαύτως ἀπέδωχεν. ἔπειτ᾽ εἰ μαλαχὸν τὸ ὑπεῖχον, φανερὸν ὅτι τὸ ὕδωρ xal ὃ ἀὴρ xal τὸ πῦρ ἐστι μαλαχά " φησὶ γὰρ ὑπείχειν τὸ μιχρὰν ἔχον βάσιν, ὥστε τὸ πῦρ ἂν εἴη μαλαχώτατον. δοχεῖ δὲ τούτων οὐϑὲν οὐδ᾽ ὅλως τὸ μὴ ἀντιμεϑιστάμενον εἶναι μαλαχόν, ἀλλὰ τὸ εἰς τὸ βάϑος ὑπεῖχον ἄνευ μεταστάσεως. ἔτι δὲ τὸ βαρὺ xal χοῦφον οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ᾽ ἐπὶ τῶν γεωδῶν ἀφώριχε. τούτων γὰρ δοχεῖ τὸ μὲν βαρὺ χαλεπῶς, τὸ δὲ χοῦφον ῥᾷον ἄγεσϑαι πρὸς ἀλλότριον τόπον" τὸ δὲ πῦρ xal ὃ ἀὴρ ταῖς εἰς τοὺς οἰχείους τόπους φοραῖς χοῦφα xal ἔστι xal δοχεῖ. διόπερ οὐχ ἔσται τὸ μὲν ἔλαττον τῶν ὁμογενῶν ἔχον βαρύ. τὸ δὲ πλεῖον. χοῦφον᾽ τὸ μὲν γὰρ πῦρ ὅσῳ ἄν T, πλεῖον, χουφότερον, ἀλλ᾽ ἄνω μὲν τιϑεμένου τοῦ πυρὸς ἐφαρμόσουσιν οἱ λόγοι xal οὗτος χἀχεῖνος, ἐνταῦϑα δ᾽ οὐδέτερος. ὡσαύτως δὲ xal ἐπὶ τῆς γῆς" ἄνωθεν γὰρ δεῦρο ϑᾶττον οἰσϑήσεται τὸ πλέον. ὥστε οὐχ ἁπλῶς ἢ γῆ xai τὸ πῦρ ἐστι τὸ μὲν βαρὺ τὸ δὲ χοῦφον, ἀλλ᾽ ἑἕχάτερον πρὸς τὸν τόπον᾽ οὐδ᾽ ὁμοίως ἐνταῦϑα χαὶ τὸ γεῶδες, ἀλλ᾽ ἀνάπαλιν: ἐνταῦϑα μὲν τὸ ἔλαττον, ἐχεῖ δὲ τὸ πλέον ἔχον τῶν ὁμογενῶν χουφότερον. ταῦτα δὲ πάντα συμβαίνει διὰ τὸ μὴ ἁπλῶς περὶ χούφου χαὶ βαρέος, ἀλλὰ περὶ τοῦ γεώδους ἀφορί- ζειν. τῶν δὲ χυλῶν τὰς μὲν φύσεις οὐ λέγει τίς ἔχαστος, εἰ ἄρα τέσσαρες αἱ πᾶσαι διαφοραί, τὰ δὲ πάϑη τὰ συμβαίνοντα ἀπ᾽ αὐτῶν δηλοῖ. συνά- γεῖν γὰρ τοὺς πόρους τὸ στρυφνὸν T, στυπτιχὸν xal χαϑαίρειν τὸ ἁλμυρόν, ὅπερ πάϑος ἐστὶν ἡμέτερον. ὁμοίως δὲ xal τὰ ἄλλα. ζητοῦμεν δὲ τὴν οὐσίαν μᾶλλον χαὶ διὰ τί ταῦτα δρῶσιν, ἐπεὶ τά γε πάϑη ϑεωροῦμεν. ἀπορήσειε δ᾽ dy τις xal περὶ τῶν ὀσμητῶν εἰ ἔστιν εἴδη" xal γὰρ τοῖς πάϑεσι xal ταῖς ἡδοναῖς διαφέρουσιν, ὥσπερ oi χυλοί. xal ἅμα δόξειεν ἄν ὁμοίως ἔχειν ἐπὶ πάντων. περὶ δὲ τῆς ὀσμῆς ὅτι μὲν ἀπορροή τίς ἐστι χαὶ ἀνάπνευσις τοῦ ἀέρος, σχεδὸν ὁμολογεῖται. τὸ δὲ ἀφομοιοῦν χαπνῷ χαὶ δμίχλῃ ταὐτά τε λέγειν οὐχ ἀληϑές. οὐδὲ γὰρ αὐτὸς φαίνεται ποιεῖν" 15 1 οὐσαύτως pr. F || ἔπειτ᾽ εἰ scripsi: ἐπεί τι PF. ἐπεὶ δὲ Schneider {{ὑπείχ΄ (i. e. ὑπεί- χειν) PF: corr. Schneider || 2 ἐστι Schneider errore omisit || 3 μαλαχότατον pr. F || 4 οὔϑ᾽ ὅλως PF: correxi || vulgatur Schneideri coniectura τὸ μὴ μένον ἀλλὰ μεϑιστάμενον. at subest Aristotelea definitio [Meteorol. IV 4 p. 3822411] σχληρὸν piv τὸ μὴ ὑπεῖχον εἰς αὑτὸ χατὰ τὸ ἐπίπεδον, μαλαχὸν δὲ τὸ ὑπεῖχον τῷ μὴ ἀντιπεριίστασϑαι, τὸ γὰρ ὕδωρ οὐ μαλακόν" οὐ γὰρ ὑπείχει τῇ ϑλίψει τὸ ἐπί- πεδον εἰς βάϑος ἀλλ᾽ ἀντιπεριίσταται. syno- nyma sunt ἀντιπεριίστασϑαι οἱ ἀντιμεϑίστα- σϑαι cf. Ar. p. 888424 || 5 ὑπεῖχον sec. P sec. F: ὑπείχων pr. P pr. F || ἔστι δὲ PF: corr. Schneider || 7 πρὸς ἀλλότριον P: πρὸς τὸν ἀλλότριον F || 9 ἔλαττον post τὸ δὲ PF et πλεῖον post τὸ piv transposuit Philippson. at ignis exemplo istam legem non usquequaque valere docet cf. Arist. d. caelo IV 2, quem locum omnino respexit Theophrastus || 10 ὅσον àv T, πλησίον PF: corr. Philippson ex Arist. l. c. p. 308518 || 11 xal οὗτος χἀχεῖνος scil. τοῦ πλείονος xal ἐλάττονος cf. v. 9 || ἐνταῦϑα sc. τιϑεμένου τοῦ πυρός, ἐντεῦϑεν ci. Philippson || 12 ὡσαύτως negationem desiderabat Philippson. audi: ἐφαρμόσουσιν ol λόγοι. nam eadem est terrae ratio conversa tantummodo directione || 13 οἰσϑήσεται sic PF || 14 ὁμοίως sc. ἔχει cf. Vahlen symb. ad Arist. poet. IV 411 || fortasse ἐνταῦϑα χάἀχεῖ τὸ y. || 16 συμβαίνει P: συμ. at. . obliteratum F || 17 γεώδους supple χούφου xal βαρέος cf. v. 6 || 19 δηλοῖ γὰρ συνάγειν xal τοὺς PF: transposuit Schnei- der || 25 piv F et super versum pr. P || 26 ὁμολογεῖται PF: ὁμολογοῦσιν nescio unde Schneider. ὡμολόγηται Vossianus || 27 ταῦτα δὲ PF: corr. Coray FRAGMENTUM DE SENSIBUS ὶ 57—91 521 τὸν μὲν γὰρ ἐξ ὕδατος εἰς ἀέρα, τὴν δ᾽ ὁμίχλην ἐξ ἀέρος εἰς ὕδωρ λέγει μεταβάλλειν. χαίτοι δοχεῖ γ᾽ ἀνάπαλιν ἔχειν ἐπὶ τῆς ὁμίχλης, διὸ xal παύεται τὰ ὕδατα γινομένης δμίχλης. ἐνδεεστέρως (δὲ) xal 6 τῆς φωνῇς 91 εἴρηται λόγος" οὔτε γὰρ χοινὸς ἅπασι τοῖς ζῴοις ἐστὶν οὔτε τὴν αἰτίαν λέγει s τῆς αἰσθήσεως βουλόμενος. ἔτι δὲ οὐ τὸν ψόφον xal τὴν φωνήν, ἀλλὰ τὴν ἡμετέραν αἴσϑησιν ἔοιχεν ἀφορίζειν. περὶ δὲ χρωμάτων σχεδὸν ὁμοίως Ἐμπεδοχλεῖ λέγει" τὸ γὰρ σύμμετρα ἔχειν μόρια τῇ ὄψει vp τοῖς πόροις ἐναρμόττειν ἐστίν *. ἄτοπον δὲ τὸ μόνην ταύτην ἀποδιδόναι τῶν αἰσϑήσεων" ἔτι δὲ τὸ ἁπλῶς τὸ χρῶμα φλόγα λέγειν: τὸ μὲν γὰρ λευχὸν ἔχει τινὰ 1» ὁμοιότητα, τὸ δὲ μέλαν ἐναντίον dv φανείη. τὴν ὃὲ τῶν ἄλλων μῖξιν T τὸ ἀφαιρεῖν ὅλως οὐχ ἐνδέχεται ἀποδοῦναι ταῖς αἰτίαις, δεῖται δέ τινος λόγου χαὶ πίστεως. 1 τὸν Coray: τὸ PF || 2 γ᾽ P, ex δ᾽ corr. pr. F || 3 γινομένης sic PF: γενομένης Stephanus || && addidit Schneider || 4 xot- νῶς PF: corr. Schneider || 5 βουλόμενος cf. p.915,2 || 7 τῷ τοῖς PF: τὸ τοῖς Stephanus. sed post ἐστίν intercidit ταὐτό vel ἴσον || 9 ἔχει sic PF || IO extrema corrupta sunt. respicitur Platonica doctrina $ 86. inter alia haec possunt cogitari: τὴν δὲ τῶν ἄλλων μῖξιν οὔτ᾽ ἀναιρεῖν ὅλως [56. ἐνδέχεται] οὔτ᾽ ἐνδέχεται ἀποδοῦναι xz). || ταῖς αἰτίαις distat ab ὁρισμῷ ἀποδοῦναι Arist. Top. 14. p. 105526 sim., ergo rescribendum τὰς αἰτίας || 11 δὲ pr. F: del. punctis sec. F: om. P || 12 sub- scribit F 4c6Àoe περὶ αἰσϑήσες [i. e. αἰσϑή- σεως} ϑεοφράστου T CICERONIS ET PHILODEMI EX LIBRO I DE DEORUM NATURA EX LIBRO I DE PIETATE PHILOSOPHORUM DE DEIS OPINIONES COMPARATAE NOTARUM IN CICERONE INDEX Codicum sigla sunt Baiteriana codices omnes Leidensis Vossianus 84 s. XI Leidensis Vossianus 86 s. XII Leidensis N. Heinsii 118 s. XII Erlangensis n. 38 Palatinus n. 1519 perantiquus Minucii Felicis in Octavio 19 4— 15 excerpta unde Lactant. Inst. I 5 16—23 hausit Aug. Augustini in epist. 118 23 — 25 (Venet. 1729 tom. I p. 338sq.] ex $8 26. 27 addita paraphrasi excerpta ΞΘ ΩΣ» 1 SUPPLEMENTUM DE PHILODEMO Cum de eis, quae supra p. 122! significavi, Gomperzium nuper per litterarum occa- sionem adirem, tam officiose mihi petenti satisfecit, ut si gravissima quaeque ex illius epistula hic excerpsero gratiam me ἃ lecturis initurum esse certo confidam: . . . ' Dass Philodems Schrift περὶ εὐσεβείας aus zwei Haupttheilen, :inem kritischen und einem dogmatischen besteht, habe ich eingesehen und konnte Jedermann einsehen. Dass diese zwei Teile aber auch eigentliche Buecher seien, dies konnte man allenfalls wegen des leeren Haumes auf f. 32 vermuthen, | Die Gewissheit, dass es sich wirklich so verhaelt, gab mir erst die Untersuchung des Originals (Januar 1862), in welchem das Titelblatt auf jenes f. 88 unmittelbar folgt. Denn es kann ja jenes f. 88 mit seiner. Ankuen- Diels, Doxographi graeci. 34 090 SUPPLEMENTUM DE PHILODEMO digung einer sofort folgenden Fortsetzung χαιρὺς ἂν εἴη — αὐτοῦ παραγράφειν [p 89,19 — 23G.] nicht Schluss des ganzen Werkes sein, so dass nichts uebrig bleibt als die. An- nahme, hier habe ein Buch abgeschlossen. | Die Moeglichkeit nun, dass das Werk mehr als zwei Buecher ausgemacht habe, laesst sich nicht. geradezu ausscMiessen, hat aber gar keine positiven Indicien fuer sich, so dass man wohl Hecht. thun wird, an Stelle meiner zicei Haupttheile kuenftig die Buecher A und B zu setzen. (Dass jeue so wohl erhaltene Columnenreihe vor f. 98 das Schlussstueck. einer Rolle bildete, haette man freilich auch schon darum vermuthen koennen, weil die Schlusspartieen, d. h. die innersten. Theile eines Papyrus durchweg die besterhaltenen sind, aus naheliegenden Gruenden.) Dass aber das A, welches die Buchnummer bezeichnete, auf dem Titelblatte nicht mehr zu sehen ist, ja schon zu Hayter's Zeit nicht zu sehen war, kann uns nicht Wunder nehmen. — Nebenbei, jetzt ist vom ιλοδήμου περὶ εὐσεβείας mur mehr zu sehen (oder war 1867 zu sehen) n ΠΕΡΙ obgleich das | in der Ausgabe obliterirt erscheint und. mit Puncten. gezeichnet ist ebenso wie IAOAHMOY "nd €YCEBEIAC, Von alle dem ist im Original gar nichts mehr tu sehen, nec vola mec vestigium, — Es ist, wie mir damals auch die Zeichner versicherten, eine nur auf (richtiger) Conjectur beruhende Ergaenzung. Was in lJlayter's Zeit von jenem Titel erhalten war, erfaehrt man aus dessen Observations upon a. Review of the Herculanensia London 1810, — einer Schrift, die recht selten geworden ist... Ich setze darum her, was man daselbst p. 4---ὅ ueber diese Frage liest: ,,There is a mutilated d, with the undoubted appearances of obliteration sir times repeated. after tuch ὧς τ sss Under this $ and these adjoining obliterations there is a. TT, three similar signs of obliteration, and a broken Q, « similar sign of obliteration, a remnant of &) and another similar sign of obliteration, — This fragment, wich is only a part of a work Περὶ Εὐσεβείας and wich does nothing more than enumerate, in fast, the opinions of other philosophers concerning the Gods, justified me, I thought, in giving the supple- mentary title Φαιδροῦ Περὶ θεῶν." [Was Hayter sah, war also wohl Φ 3] ...€,.C obgleich es unbegreiflich ist, dass er TT€EPI nicht volistaendig gesehen hat. Nach diesen Resten begreift man nun auch. die durch Erinnerung an. Cicero de natura deorum an die Hand. gegebene Ergaenzung πίερὶ) (5)2(ee ϑεῶν), wie Murr und nach ihm Petersen, dieser S. 9 unter Ablehuung des Gedankens, dass dies eine blosse conjecturale Ergaen- zung sei, die Schrift betiteln.] | Hayter faehrt fort: ,,This fragment was not found in the same bundle of papyri, which contained. the work of Philodemus, and only siz let- lera. were wanting after $. not nine. Besides, the style of this fragment is extremely different from all the works of Philodemus. [st cf. H. Sauppii comm. de Philod. libr. qui fuit de pietate Gott. 1504. p 4] No! ou!y to myself, but to the copyist, «πιὰ to the abbot Foti, the mutilated letters and. the. vacancies of obliteration appeared to be as 1 have represented. them, after viewing them, each of us repeatedly, in. different lights of different apartments." — Dass die Schrift trotz alle dem. — und in manchen dieser Behauptungen lie;t der Eigensinn, der sie eingab, klar zu Tage — das Werk Philodems ist, steht. Ihnen wohl 5ὸ fest wie mir. Doch sollte man sich nicht einbilden, dass dies urkundlich bezeugt ist, wozu das Titelblatt der. Neapolitaner leicht verleiten konnte. Es ist und bleibt eine, wenu auch im hoechsten Grad. wahrscheinliche, Vermuthung. hine corrigas velim, quae de titulo econfidentius posueram p. 122, 3. CICERO DE DEOR. NAT. I 10 25. 36 X Thales enim Milesius, qui primus detalibus rebus quae- sivit, aquam dixit esse ini- tium rerum, deum autem eam smentem,quaeexaquaeuneta fingeret. si di possunt esse sine sensu et mente, cur aquae * '* * adiunxit, si ipsa mens constare potest vacans corpore? Anaximandri autem opinio est nativos esse deos longis intervallis orientis oceiden- tisque, eosque innumerabilis esse mundos. sed nos deum 1 nisi sempiternum intellegere qui possumus? 10 Post Anaximenes aé&ra de-26 ὁ. 34 um statuit eumque gigni 6 si E: sic ABC cf. ad v. 8 || 7 mentem B! || et motu coni. Ernestius || 8 hiantem orationem sic refecit Lambinus sine sensu, cur men- tem aquae, cur aquam menti adiunzit, Baiter sine sensu et mente, mentem cur aquae adiunzit? menti autem cur aquam adiunzit, Schoemann sine sensu et mente, cur aquae mentem, menti autem cur aquam adiunzit, Madvig si di possunt esse sine sensu et mente transposuit, ut parenthesis fiat, post nativos esse deos [v. 12), Stamm si dii possunt esse sime sensu el (corpore) mentem cur aquae adiunzit [si ipsa — corpore], Davis sic dii possunt esse sine sensu. αἱ [A. Becker sed] mentem cur aquae ad- iunzit si — corpore, Wyttenbach si aqua potest esse sine sensu et mente, cur menti aquam adiunrit, si mens ipsa constare po- test vacans corpore, cur ei aquam adiunzit. verum nondum inventum est || adiunzit om. C || sicut. ipsa C || 18 eumque gigni testatur Aug. (gigni aerem): eumque mon gigni coni. Roeth Epicureae refutationis im- memor. eumque gignere Ritter H. Phil. I! 215! idem peccans. postea Ciceronis inscitiam ac- cusare maluit. rectius dicturum fuisse eum er eoque omnia gigni monet Schoemann 25 PHILODEMI DE PIET. FR. ὁ. 531 νον οἴετίαι. .. .. τὸ)ν ἀέρα ϑεὸ(ν selva p. 65G. 4 deum — fingeret: cf. Aét. Plac. I 7 11 Θαλῆς νοῦν τοῦ χόσμου τὸν ϑεόν, τὸ δὲ πᾶν ἔμψυχον ἅμα xai δαιμόνων πλῆρες" διήχειν δὲ καὶ διὰ τοῦ στοιχειώδους ὑγροῦ δύναμιν ϑείαν χινη- τιχὴν αὐτοῦ. sed cf. Prol. p. 125. 123 || 11 nativos— mundos: cf, Act, I 7 12 ᾿Αναξίμανδρος ἀπεφήνατο τοὺς ἀπείρους οὐρανοὺς ϑεούς et I 33 γεννᾶσϑαι ἀπείρους κόσμους καὶ πάλιν φϑείρεσϑαι || longis intervallis orientis occi- dentisque a Cicerone perverse addita puta, Krische, sed cf. Zeller I* 213* || 17 Anazi- menes aera deum statuit: cf. Act. I 7 13 ᾿Αναξιμένης τὸν ἀέρα (ϑεὸν ἀπεφήνατο) || 18 eumque gigni: hoe fraudulenter conflatum videtur ex talibus, qualia praebet Hippol. Philos. 7 1 ἀέρα ἄπειρον ἔφη τὴν ἀρχὴν εἶναι, ἐξ ob τὰ γινόμενα xal τὰ γεγονότα χαὶ τὰ ἐσόμενα wal ϑεοὺς καὶ ϑεῖα γίνεσθαι [cf. Prol. p. 125, 33). indidem Philodemea c. 24 5—8 supra uteunque refecta sunt 34* 532 CICERO DE DEOR. NAT. I 10. 11 2.27 esseque inmensum et infi- nitum et semper in motu, quasi aut aür sine ulla forma deus esse possit, eum praesertim s deum non modo aliqua, sed pul- eherrima specie deceat esse, aut non omne, quod ortum sit, mor- talitas consequatur. XI. Inde Anaxagoras, qui ι᾽ accepit ab Anaximene di- seiplinam, primus omnium rerum diseriptionem et mo- dum mentis infinitae vi ac ratione designari et confici ; voluit: in quo non vidit neque motum sensu iunctum et conti- nentem infinito ullum esse posse, neque sensum omnino, quo non tota natura pulsa sentiret. De- » inde si mentem istam quasi animal aliquod esse voluit, erit aliquid interius, ex quo illud animal nominetur. quid autem interius mente? cingatur igitur 36 corpore externo. non placet, aperta simplexque mens nulla re adiuncta, qua 12 discriptionem AB: discrepationem. C: descriptionem EM Aug. || modum Aug. 1, quod tuentur Krische Lengnick Hirzel Un- tersuchungen z. Cic. phil. Sehr. I p. 94 : mo- tum Rigaltius (cf. M metus et Lact. infinitam mentem, quae per se ipsam moveatur) || 18 viae ratione AB || 14 dissignari AB | 16 sensu AC: sensui Aug.: sensus corr. in sensui B || vinctum C || et incontinentem 3C || 17 infinito ABE Aug. (qui explicat et continentem i, e. continua copulatione ad- haerentem infinito i e. infinitae ret): in infinito C || 19 tota. Aug. (explicat ad Aoc autem dixit totam naturam sentire, ut ille quasi auferret quod. ait mentem infinitam. quomodo enim tota sentit, si infinita est?): ipsa X: ipsius natura coni. Schoemann cf. Hirzel p. 94 |! 21 esse voluit Aug. E: voluit esse vulgo || 24 cingitur Aug. || 27 qua Aug.: quae δ quod quoniam 97 PHILODEMI DE PIET. Fr. c. 344 1,2?) ὃς ϑεωρεῖτ(αι ὃ... (2. ἐστερη(μένος τ- ἧς αἰσ)ϑήσεως, (ἐξ οὗ ὃ παάντ)α τὰ γενόμ(ενα xal τ)ὰ γινόμενα xai τὰ ἐσ)όμεν(α) xal v p. 666. e.4a ..0V γεγονέναι τε χ)αὶ εἶναι χα(ὶ ἔσ)εσ- ϑα)ι xai πάντ(ων) ἀρ- χειν) xai xpaz(si)v. xai γο)ῦν ἄπειρα ὄντα τὰ μείγμ[εν)ατα σύμ- παντα διαχοσμῇ(σαι ] immensum: οἵ, Plut.) Strom. 3 τῷ μὲν μεγέ- ϑει ἄπειρον || infinitum i. e. ἀόριστον error est Ciceronis cf. Theophr. fr. 2 p. 476,18 |; 2 semper in motu i. e. ἀειχένητον cf. Theophr. l. e. p. 477, 4 χίνησιν δὲ xal οὗτος ἀΐδιον ποιεῖ, δ ἣν xal τὴν μεταβολὴν γίνεσθαι || 11 οπι- nium rerum discriptionem et modum: P hi- lodemea c. 48 3. 4 πάντων ἄρχειν xal xpa- τεῖν ex Anaxag. fr. 6 πάντων νόος χρατέει. xal τῆς περιχωρήσιος τῆς συμπάσης νόος Expd- τησε [Schorn p.27] sumpta sunt, priora ex fr. 8. xat ὑχοῖα ἦν καὶ ὑχόσα vov ἐστι xal [ὁποῖα] ἔσται πάντα διεχόσμησε νόος || 26 aperia simplezque mens spectare videtur ad Anaxagorae νοῦν ἀμιγῆ ἁπλοῦν χαϑαρόν. eum Philodemi v. 5-7 parum similitu- dinis. hic materiam infinitam dicit, Cicero mentem, fortasse librarii errore ἄπειρον ὄντα deceptus, ef. Hirzel p. 97. Prol. p. 125 CICERO DE DEOR. ΝΑΤΟΥ 11 27. ? sentire possit, fugere intelligentiae nostrae vim et notionem videtur. Crotoniates autem Alemaeo, qui soli et lunae reliquisque ssideribus animoque prae- terea divinitatem dedit, non sensit sese mortalibus rebus im- mortalitatem dare. Nam Pythagoras, qui'cen- »Ssuit animum esse per na- turam rerum omnem inten- tum et commeantem, ex quo nostri animi carperentur, non vidit distraetione humanorum 16 animorum diseerpi et lacerari deum et, cum miseri animi essent, quod plerisque contingeret, tum dei partem esse miseram: quod fieri non potest. 10 quiequam ignoraret animus ho- 9 Pythagorae deus est animus M, inde deum addidit ante animum Bake || 11 omnem AB: omnium CE || 18 caperentur legisse videtur M cf. Lactantius || 14 detractione coni. Ruhnken cur autem 28 PHILODEMI DE PTIET. FR. c. 4^ 533 64b 3.55 vo sv e (Πυ- θαγόρου δ᾽ αὐτοῦ γ᾽ 5» οὐδέν φασί τινείς εἶναι τῶν ἀναίφε- ρομένων παρὰ... p. 666. 4 soli — divinitatem dedit: cf. Aristot, d. anim. I2 p. 40530 φησὶ γὰρ (Alcmaeo) αὐτὴν ἀϑάνατον εἶναι διὰ τὸ dotxévat τοῖς ἀϑανάτοις, τοῦτο δ᾽ ὑπάρχειν αὐτῇ ὡς ἀεὶ χινουμένῃ" κινεῖσϑαι γὰρ xal τὰ ϑεῖα πάντα συνεχῶς ἀεί, σελήνην ἥλιον τοὺς ἀστέρας χαὶ τὸν οὐρανὸν ὅλον Aét. Plac. IV 3.2. ᾿Αλ- χμαίων [τὴν ψυχὴν} φύσιν αὐτοχίνητον xaz' ἀίδιον χίνησιν καὶ διὰ τοῦτο ἀϑάνατον αὐτὴν xai προσεμφερῇ τοῖς ϑείοις ὑπολαμβάνει. v. Boethum ap. Eus. ΧῚ 25 » Diog. VIII 83. cf. Clement. protr. p. 55 P. Prol. p. 130 || 10 animum — commeantem: cf. Sext. adv. math. IX 127 de Pythagoreis: ἕν γὰρ ὑπάργειν πνεῦμα τὸ διὰ παντὸς τοῦ χόσμου διῆχον Ψυχῆς τρόπον 13 carperentur cf. Alexand. Polyh. ap. Laert. VIII 28 ἀϑάνατόν τ᾽ εἶναι αὐτήν (τὴν ψυχήν), ἐπειδήπερ xal τὸ ἀφ᾽ οὗ ἀπέ- σπασῦται ἀδάνατόν ἐστι Cicero Tusc. V 13 38 humanus autem animus decerplus ex mente divina. Cato M. 21 τὰ. Stoicorum for- mulas adgnovit Krische p. HO. cf. Laert VII 143. Upton. ad Epictet. I 14 6 II 8 u Gataker ad Antonin. II 1. p. 55 [ef. Anton. II 4] v. Prol. p. 128 | Philodemi c. 4b illu- stratuar a Diog. VIII 6 unde fortasse restituen- dum παρὰ τρία nihil praeter tria scripta IT A EN. Y I 534 CICERO DE DEOR. NAT. I 11 28 minis, si esset deus? quo modo porro deus iste, si nihil esset nisi animus, aut infixus aut in- fusus esset in mundo? s Tum Xenophanes, qui mente adiuncta omne prae- terea quod esset infinitum, deum voluit esse, de ipsa mente item reprehenditur, ut 1 ceteri, de infinitate autem vehe- mentius, in qua nihil neque sen- tiens neque coniunctum potest esse. Nam Parmenides quidem : eommentieium quiddam co- ronae simile effieit (στε- φάνην appellat), eontinente ardorelueis orbem, qui cin- gat caelum, quem appellat 0 deum, in quo neque figuram di- vinam neque sensum quisquam suspicari potest, multaque eiusdem (modi) monstra; quippe qui bel- 2 deus esset, si nihil esset C || 8 noluit C || 9 reprehenderetur AC: reprehenderet corr. in reprehenditur B || 15 conventi- cium 9( || 16 simile E: similem ABC: similitudinem P || efecit! P || στεφάνην Werferus: stephane ΑἸ: stephane C: ste- fanen A?: istefanen B: stephanen EP | 17 continentem ardorem 9(: corr. Davis. illud potest servari si proxima orbem qui cingit caelum tanquam interpolatum [cf. ΠῚ 40 101] induxeris. in his enim inest maximns error || 18 cingit V defensum a Krischeo: corr. Er- nesti || 29 modi addidit Heindorf PHILODEMI DE PIET. c.44 54 c.44 5... . αὐτὰς ἀ(λη)θϑεῖς μ. 616. «s.» τὰς δόβίας .. . μηδ)ὲν ἢ γινώσχειν s Παρμενείδης δὲ ψ κ ἃ c. Da £)wx(s δ)ὴ τόν — p. 686. τε πρ(ῶ)τοίν ϑ)εὸν ἀ- Ψυχον ποι(ε)ῖν τ(ούς τε γεννωμένους ὑ- & πὸ τούτου τὰ μὲν 6 mente adiuncta et omne discerni explicavit Krische, propter Epicurei refutationem opinor. aliter Schoemann qui praeterea quod idem va- lere quod praeterquam quod persuadebat [jahrb.f. kl. Phil. CXI 635]. desidero unum cf. Gal. H. Phil. 7 Ξενοφάνην. . . εἶναι πάντα Ev xai τοῦτο ὑπάρχειν ϑεὸν πεπερασμένον À oT tx ov ἀμετάβλητον CXI 685] Sext. Pyrrh. Hypot. I 225 Aet. Placit. 1 3 12 [(Theodor.] Hippolyt. 142 | 7 infinitum Xen. deum nemo novit nisi Nicolaus Dam. περὶ ϑεῶν cf. p.481, 7 || Philo- demea c.415—7 quae Parmenideis praecedunt ad Xenoph. de sensibus doctrinam pertinere videntur cf. Zeller 1*503? || 10 στεφάνην -- caelum: male expressit graeca qualia compilavit Aétius Plac. II 7 117 || continente ardore lucia contrarium esse videtur illius μιχταῖς ἄλλαις ἐκ φωτὸς xal σχότους || 23 bellum — revocet ad Empedoclem nonnulli rettulerunt. sed cf. Krische p. 111. Karsten Parm. p. 119 ubi addas Cram. Anecd. Paris. I 388 || Philo- demea c. 531—7 τὸν — ἄνϑρωπον Sauppe ad Parmenidem rettulit CICERO DE DEOR. NAT. I 1125 12 25.7» l'HILODEMI DE PIET. c. 22.54 535 lum, qui diseordiam, qui eu- αὐτὰ τοῖς πάϑεσιν piditatem eeteraque generis τοῖς περὶ ἀνϑρω(πον eiusdem ad deum revocet, quae vel morbo vel somno vel oblivione vel vetustate delentur, eademque de sideribus, quae reprehensa in alio iam in hoe omittantur. XII Empedoeles autem multa 29 : alia peecans in deorum opinione turpissume labitur. Quattuor enim naturas, ex quibus om- nia constare censet, divinas esse vult, quas et nasci et extingui perspieuum est et sensu ommi carere. Nee vero Protagoras, qui «22 - - Ld ἢ τοὺς ἄγνωστον (εἴ p.89,1G. sese negat omnino de deis τινές εἰσι ϑε(οἱ) λέγῴ(ον- habere quod liqueat, sint, τας T, ποῖοί τινές e(i- ἢ non sint qualesve sint, α]0- σιν, xtÀ. quam videtur de natura deorum suspicari, Quid? Demoeritus, qui tum ὁ. δ » οὐ φαίνε- — p.69G. imagines earumque eireum- ιυ vat. δ᾽ ἐμοὶ Δημόχρι- situs in deorum numero re- τῆς ὥσπερ ἔνιοι τὸν 3 revocat. 31: corr. Orelli |, Y iam in alio 1] χιεαίξίιον-- 14 vult: cf. Aét. Plac. 1728 λέγει Orelli || 13 censet et vult sedes mutare iussit δὲ (Emped.) xal τὰ στοιχεῖα θεοὺς καὶ τὸ pi- Orelli || 14 nasct extinguique (que m. rec.) γμα τούτων τὸν χότμον Arist. d. gen. et con. C 19 Aabere om. ACP ^| 21 cideatur (sed.— IE 6 p. 523 ^2] ΤΟ aint non sint qualesve expuncta a litt) B 24 eorumque ἃ sint: duplex exstat opinionis forma: brevior, numerum. Lambinus qualis ap. Plat. Theaet. p. 162p ὡς εἰσὶν ἢ ὡς οὖχ εἰσίν Cic. de deor. nat. I 23 ὦ, 12 n: Diog. IX 51 Suid. s. v. Πρωταγόρας Philostr. V. S. I 10, amplior altera his additis 7 ὁποῖοί τινές εἰσιν, quam testatur 'l'imo sillougr. fr. 49 W. Sext. adv. math. ΙΧ 55 'Iheophil. ad Autol. HII 7 Val. Max. |! ext. 7 Euseb, P. E. XIV 3. XII 19 — Theodor. gr. aff. e. 11 115] Cicero h. l. et Philodemus, euius fr. [c.22] ex libri I epilogo petitum. est ef. Prol. p. 123 || 23 similia de Democriti opinione profert infra I 43 120 mihi quidem. etiam Democritus, vir magnus in primis cuius fontibus Epicurus hortulos suos irrigavit, mutare videtur in matura deorum. tum enin censet imagines divi- 536 CICERO DE DEOR. NAT. I 12 29 PHILODEMI DE PIET. c. 6^ fert, tum illam naturam, quae imagines fundat aec mittat, tum scientiam intel- legentiamque nostram, nonne » in maximo errore versatur? eum idem omnino, quia nihil sem- per suo statu maneat, neget esse quicquam sempiternum, nonne deum omnino ita tollit, ;» ut nullam opinionem eius reli- quam faciat? Quid? aér, quo Diogenes «&6b2........AÀe(q1é- p.70G. Apolloniates utitur deo, νης ἐπαιίνεῖ) τὸν Ὅ- quem sensum habere potest aut μῆρον, ὡς (οὐ) μυϑιχ(ῶς : quam formam dei? s ἀλλ᾿ ἀληϑῶς (ὑ)πὲρ τ(οῦ ϑείου διειλε(γ)μένον. τὸν ἀέρα γὰρ αὐτὸν Δία νομίζειν φησίν, ἐπειδὴ) πᾶν εἰδέ- 10 vat τὸν Δία λέγει xat 9 sententiam 9l nitate praeditas inesse in universitate re- rum, tum principia mentis, quae sint in eodem universo, deos esse dicit, tum. ani- mantes imagines, quae vel prodesse nobis soleant vel nocere, tum. ingentis quasdam imagines tantasque, ut universum mundum conplectantur extrinsecus. cf. Sextus adv. mathem. [X 19. Prol. p. 130 || 3 scientiam intellegentiamque nostram cf. Plac. I 7 16 Δημόκριτος νοῦν τὸν ϑεὸν ἐν πυρὶ axatpoerbr, || 5 de Vellei iudicio cf. Prol. p. 125 || 12 αὖτ quo Diogenes A. utitur deo cf. Augustin. d. civ. D. VIII 2 Diogenes .. . aerem quidem dizit rerum esse materiam de qua omnia fierent, sed eum esse compotem divinae ra- tionis, sine qua nihil ez eo fieri posset [Prol.p 174) Theophr. d. sens. 42 [p. 511,12] ὅτι δὲ ὁ ἐντὸς ἀὴρ αἰσϑάνεται μιχρὸν ὧν μόριον τοῦ ϑεοῦ cf. Arist. Phys. ΠῚ 4 p. 203511 | de Philodemi c. 6b iniquius iudicavit Leng- nick p.26. sed non inepte conferri potuit Diogenis τὸ πολλὰ εἰδὸς [Simplic. in phys. fr. 33321] et Homeri Ζεὺς ἄφϑιτα μήδεα εἰδώς w $8 cf. hymn. 4,322 ἄφϑιτα εἰδώς CICERO DE DEOR. ΝΑΈΟΤ 12,30. 31 PHILODEMI DE PIET. c. 64 531 Iam de Platonis inconstantia 30 * longum est dicere, qui in Ti- maeo patrem huius mundi nominari neget posse, in Le- sgum autem libris quid sit omnino deus, anquiri opor- tere non censeat. quod vero sine corpore ullo deum vult esse, [ut Graeci dicunt, ἀσώματον), 19 id quale esse possit, intellegi non potest: careat enim sensu necesse est, careat etiam prudentia, careat voluptate: quae omnia una cum deorum notione conprehendimus. »idem et in Timaeo dicit et in Legibus et mundum deum esse et caelum et astra et terram et animos et eos, quos maiorum institutis ac- :» cepimus, quae et per se sunt falsa perspicue et inter se vehe- menter repugnantia. Atque etiam Xenophon pau-3; c.642 ἐν τοῖς Ξ)ενοφῶί(ντος cioribus verbis eadem fere peccat. s facit enim in is, quae a Socrate dicta rettulit, So- 6 oportere nos C || 9 ut Graeci dicunt ἀσώματον induxit Heindorf: tuentur Klotz Schoemann C. F. W. Mueller /| 25 in Ais Y: in iis vulgo p. 116. ἀπομνη)μον(εύμλα{ι] σιν οὐχ) ὁρᾶσϑ(αί) φη- s σιν τοῦ) θεοῦ (τὴ)ν 2 in Timaeo: p. 28c τὸν μὲν οὖν ποιη- τὴν xal πατέρα τοῦδε τοῦ παντὸς εὑρεῖν τε ἔργον καὶ εὑρόντα εἰς πάντας ἀδύνατον λέ- γεῖν ef. Ciceron. version. c. 2 || 4 in Legum autem libris: VII p. 8214 τὸν μέγιστον ϑεὸν xai ὅλον τὸν χόσμον φαμὲν [sc. vulgo] οὔτε ζη- τεῖν δεῖν οὔτε πολυπραγμονεῖν τὰς αἰτίας ἐρευ- νῶντας, hunc loeum "Tullianus Velleius in contrarium vertit || 8 sine corpore: ἀσώμα- τὸν Diog. HI 77 V 32 Hippol. 19 3 Ari- stocles Eus, XV 141 Galeni H. ph. c. 16. Seneca ap. August. C. D. VI 10 Apulei. d. d. Pl. I 572 Alcin. isag. 10. p. 166 H. Plato ipse deum ἀσώματον non nominavit cf. Prol. p. 123 || 15 in Timaeo: saepe ut p. 94n 404p 414 685 92c || 16 in Legi- bus: VII 22 p. 821, X p. 886 n 896 sq. || 18 animos: Plato non ϑεύν, sed ϑεῖον nominavit Tim. p. 4lc »— | 538 CICERO DE DEOR. NAT. I 1231. 1322 PHILODEMI DE PIET. FR. c. 62 73 7h cratem disputantem, formam uopeTv) ἀλλὰ τἄργα dei quaeri non oportere, err. ὅμως εἶναι eundemque et solem et ani- mum deum dicere, et modo sunum, tum autem plures deos: quae sunt isdem in erratis — c. Τὸ (à- p.72G. fere, quibus ea, quae de Platone gavsic) .... «X8 dieimus. a pa(ovóv x)al πνεύμα- τία ko OR XIII Atque etiam Antisthenes 32 39 2... π)αρ᾽ ᾿Ἄντισ- »in eo libro, qui Physieus a9 Ü£vet δ᾽ ἐν μὲν (τὴῷ inseribitur, popularis deos Φυσιχῷ λέγεται τὸ multos, naturalem unum esse xarà νόμον εἶναι dicens tollit vim et naturam πολλοὺς ϑεούς, xa- deorum. τὰ δὲ φύσιν Év(a). i Nee multo seeus Speusippus Platonem avuneulum sub- sequens et vim quandam di- | cens, qua omnia regantur, «c7b5 ψυχὰς τῶν xa(Aà)v (xa- *o ok 4 deum m. sec. sed antiqua superser. A || 1 formam — oportere: Xenoph. Memor. IV 8 dicimus Ἅ: dirimus cod. Monacensis 3 1. ὅτι δὲ ἀληϑῆ λέγω xa σὺ γνώσῃ, ἄν μὴ ἀναυνένης, ἕως ἂν τὰς μορφὰς τῶν ϑεῶν ἴδῃς, ἀλλ᾽ ἐξαρκῇ σοι τὰ ἔργα αὐτῶν ὁρῶντι σέβεσθαι xai τιμᾶν τοὺς ϑεούς, cf. Prol. p. 124 || 3 solem per fraudem ex his extorsit l. e. $ 14. ἐννόει δ᾽ ὅτι xal ὁ πᾶσι φανερὸς δοκῶν εἶναι ἥλιος οὐχ ἐπιτρέπει τοῖς ἀνϑρώποις ἑαυτὸν ἀχριβῶς ὁρᾶν. de solis divi- nitate nihil perspicue dixit X. neque animum deum, immo τοῦ ϑείου μετέχειν || 4 modo unum, tum aulem pluees deos: ὃ 13 6 τὸν ὅλον χόσμον συντάττων et antea. οἱ ϑεοί || Philo- demus c. 7431—4 etiam accuratius excerpit [Prol. p. 124!] Xenophontis ἃ 14 xal τοὺς ὑπηρέτας δὲ τῶν ϑεῶν εὑρήσεις ἀφανεῖς ὄντας. κεραυνός τε γὰρ ὅτι μὲν ἄνωϑεν ἀφίεται δῆ- λον, . . . ὁρᾶται δ᾽ οὔτ᾽ ἐπιὼν οὔτε χατασχήψας οὔτε ἀπιών. καὶ ἄνεμοι αὐτοὶ μὲν xzÀ. || 17 vim quandam : Ait. Plac. 1 7 20 Σπεύσιππος τὸν νῦν οὔτε τῷ b οὔτε τῷ ἀγαθῷ τὸν αὐτόν, ἰδιοφυῆ δὲ [ϑεὸν εἶπεν] cf. Arist. metaph. XII 7 p. 1072^81 || Philodemea c. 15 1—s cum sint ante Aristotelem, ad Speusippum ——— — AN CICERO DE DEOR. NAT. I 13 3». 33 eamque animalem, evellere ex animis conatur cognitionem deorum. Aristotelesque in tertio De33 s philosophia libro multa tur- bat, a magistro non [Platone] dissentiens. modo enim menti tribuit omnem divinitatem, modo mundum ipsum deum 19 dicit esse, modo alium quen- dam praeficit mundo eique eas partis tribuit, ut repli- catione quadam mundi mo- tum regat atque tueatur, :5 tum caeli ardorem deum di- 4 Aristoteles quoque Orelli || 6 magistro uno Platone dissentiens )(: delevi inter- pretamentum. mom post Platone vulgo in- serunt Manutium secuti, magistro suo Pla- tone ex Rhedigerano Baiter Schoemann C. F. W. Mueller PHILODEMI DE PIET. FR. c. 7^ 539 5 Ἰαϑῶν ϑείας Xé(*)w(v δυνάμεις, πολὺ (δὲ xa- ταδεεστέρας xal ἐλ- λειπούσα(ς). παρ᾽ Apto- τοτέλει δ᾽ ἐν τῷ τρί- 1» τῳ Περὶ φιλοσοφίας spectare possunt qui etiam bestiis aeternam mentem adscribit cf. Olympiod. schol. in Phaed. p. 98, 12 Finckh: οἱ δὲ μέχρι τῆς ἀληγίας (ἀπαϑανατίζουσιν) ὡς τῶν μὲν πα- λαιῶν Ξενοχράτης χαὶ Σπεύσιππος. cf. de Χοποογαῖθ Clem. Strom. V p. 590 P. | 4 Aristoteles in tertio De philosophia fr. 21 p. 1477518 cf. V. Rose Ar. Pseud. p. 45. ex Cicerone pendet Clem. protr. p. 58 cf. Prol. p. 131. || 7 menti tribuit omnem di- rinitatem: cf. Ar. metaph. p. 1074515 τὰ δὲ περὶ τὸν νοῦν ἔχει τινὰς ἀπορίας, δοχεῖ μὲν γὰρ εἶναι τῶν φαινομένων ϑειότατον cf. Plat. Leg. X p. 8078 | 9 mundum ipsum: cf. [Philo] de incorr. mund. p. 222, 13 Bern. (Arist. fr. 17 p. 1477310) δεινὴν δὲ ἀϑεότητα χατεγίνωσχε τῶν τὰ ἐναντία διεξιόντων, οἵ τῶν χειροχμήτων οὐδὲν ὠήϑησαν διαφέρειν τοσοῦτον ὁρατὸν ϑεὸν ἥλιον καὶ σελήνην χαὶ τὸ ἄλλο τῶν πλανητῶν καὶ ἀπλανῶν ὡς ἀλη- ϑῶς περιέχοντα πάνϑειον cf. de caelo II 1 p.28124 Aét. Plac. V 201 Πλάτων xat 'Apt- στοτέλης ... τὸν χόσμον χαὐτὸν ἔνϑεον ζῷον λογικὸν ἀϑάνατον || 10 modo alium — tueatur : cf. Plac. I 1.32 ᾿ΔΛριστοτέλης τὸν piv ἀνωτάτω ϑεὸν εἶδος χωριστόν, ὁμοίως Πλάτωνι, ἐπιβε- βηχότα τῇ σφαίρᾳ τοῦ παντός, ἥτις ἐστὶν αἰϑέριον σῶμα. .. κινούμενον χυχλοφορι- χῶς || 12 replicatione quadam mundi graeco respondent τῇ τοῦ παντὸς ἀνειλίξει quod est apud Platonem Politic. p. 270 || 15 caeli ardorem: originationem ἀπὸ τοῦ αἴϑειν sequitur, 540 CICERO DE DEOR. NAT. I 1333. 4 cit esse, non intellegens caelum mundi esse partem, quem alio loco ipse designarit deum. quo modo autem caeli divinus ille sensus in celeritate tanta conser- vari potest? ubi deinde illi tot di, si numeramus etiam caelum deum? cum autem sine corpore idem vult esse deum, omni illum sensu privat, etiam pru- dentia. quo porro modo [mundus] moveri carens eorpore aut quo modo semper se movens esse quietus et beatus potest? - 1 e » Nee vero eius condiseipulus 34 Xenocrates in khoe genere prudentior, cuius in libris, qui sunt De natura deorum, nulla species divina deseri- Ὁ bitur. deos enim octo esse dicit: quinque eos, qui in stellis vagis nominantur, unum, qui ex omnibus side- ribus, quae infixa caelo sunt, » ex dispersis quasi membris simplex sit putandus deus, septimum Solem adiungit octavamque Lunam: qui quo 3 ante quo modo popularium deorum men- tionem excidisse putavit Heindorf, astrorum divinitatis. Schoemann ^ 11 quo porro modo mundus moveri 91: quo modo porro moveri Heindorf deleto glossemate ut in- tellegatur deus v. 9. deus moveri Schuetz, mundum movere Ernesti || 13 se om. P et Wyttenbach τὸ πρῶτον χινοῦν Aristotelium restituturus || 17 prudentior BEP: pru- dentior est. AC (est in A rasurae superscr. m. sec.) || 18 sunt in natura ACEP | 24 sint ABCP || 28 octavumque nonnulli codices PHILODEMI DE PIET. FR. ---.-- aliam ipse Aristoteles de caelo I 3 p. 270^ 22 αἰϑέρα zposwvónasav τὸν ἀνωτάτω τόπον ἀπὸ τοῦ ϑεῖν ἀεὶ cf. Cie. de deor. nat. II 15 & et crebro | 8 sine corpore: cf. d. cael. 19 p. 279316 ἔξω δὲ τοῦ οὐρανοῦ δέδειχται, ὅτι οὔτ᾽ ἔστιν οὔτε ἐνδέχεται γενέσϑαι σῶμα || 19 semper se movens: Epicurei opinio est, ut antea moreri, videlicet Aristotelis τὸ πρῶτον χινοῦν ἀχένητον non adgnovit || 17 in libris qui sunt. De natura. deorum: Diog. 1V 13 in libr. ind. Περὶ ϑεῶν ἃ 8 || 20 deos — lunam: cf. Clem. Protr. p. 58P. Ξενοχράτης Καλγηδόνιος, οὗτος ἑπτὰ μὲν ϑεοὺς τοὺς πλα- νήτας, ὄγδοον δὲ τὸν ἐκ πάντων αὑτῶν [cf. Prol. p. 130'] συνεστῶτα κόσμον αἰνίττεται A&t. Plac. 17 30 ϑεὸν δὲ εἶναι xal τὸν οὐρανὸν καὶ τοὺς ἀστέρας πυρώδεις ὀλυμπίους ϑεούς CICERO DE DEOR. NAT. I 12 24.35 sensu beati esse possint, intellegi non potest. Ex eadem Platonis schola Ponticus Heraclides puerilibus fabulis refersit libros, et tum [modo] mundum deum, tum mentem divinam esse putat, errantibus etiam stellis divi- nitatem tribuit sensuque deum privat et eius formam mutabilem esse vult, eodemque in libro rursus terram et caelum re- fert in deos. Nec vero Theophrasti in-35 constantia ferenda est: modo enim menti divinum tribuit principatum, modo caelo) tum autem signis sideribus- que caelestibus. Nec audiendus eius auditor Strato, is qui physicus ap- pellatur, qui omnem vim di- vinam in natura sitam esse censet, quae causas gignendi augendi minuendi habeat, sed careat omni sensu et fi- gura, e 10 1 possunt À !| 5 et tum modo mundum E: et tamen modo mundum ABCP: corr. Ma- nutius. et [tamen] modo mundum Orelli , et tum .... modo mundum Klotz || 6 deum addidit Walker et Krische cf. p. 543, 19: om. 91 || 8 etiam superscr. sec. m. sed vetere A: autem E || 19 que caelestibus om. B || 2] his B: his C || 24 gignendi augendi minuendi 9: gignendi et minuendi Lactan- tius de ira 10. 1: immu!andique addunt Orelli et Krische |, 26 omni et sensu B PHILODEMI DE PIET. FR. 541 9 sensu — mutabilem esse afünxit Heraclidi Cicero ex Epicurei mente cf. Krische p. 335. Prol. p. 124 || 15 modo — caelo: Clem. Protr. 1. c. 6 δὲ Ἐρέσιος ἐχεῖνος Θεόφραστος ὁ ᾿Αριστοτέλους γνώριμος πῇ μὲν οὐρανόν, πῇ δὲ πνεῦμα τὸν ϑεὸν ὑπονοεῖ || 18 signis — caelestibus εἴ. "Theophr. de piet. mp. Por- phyr. de abst. IL 5 τοὺς φαινομένους οὐρανίους ϑεούς || 23 in natura: cf. Cic. Lucull. 38 121 (Strato) negat opera deorum se uti ad fa- bricandum mundum. quaecumque sint docet omnia effecta esse natura || 26 careat omni sensu: cf, Seneca ap. Augustin. de C. D. VI 10 (Strato) . .. fecit deum . . . sine animo. Plut. βάν. Colot. 14 p. l1l5 & τελευτῶν [Strato] τὸν xósuov αὐτὸν οὐ fiov εἶναί φησι τὸ δὲ χατὰ φύσιν ἕπεσθαι τῷ xarà τύ- χην. ἀρχὴν γὰρ ἐνδιδόναι τὸ αὐτόματον, εἶτα 542 CICERO DE DEOR. NAT. I 1456 XIV Zeno autem, ut iam ad 36 vestros, Balbe, veniam, natu- ralem legem divinam esse censet eamque vim obtinere recta imperantem prohiben- temque eontraria. quam le- gem quo modo efficiat animantem intellerere non possumus. deum autem animantem certe volumus 1: esse. atque hie idem alio loco aethera deum dieit, si intel- legi potest nihil sentiens deus, qui numquam nobis oecurrit neque in precibus neque in optatis neque » in votis. aliis autem libris ra- tionem quandam per omnem naturam rerum pertinentem vidivinaesseadfectam putat. idem astris hoe idem tribuit, s» tum annis, mensibus anno- rumque mutationibus. cum vero Hesiodi Theogoniam [id est originem deorum] inter- pretatur, tollit omnino usita- » tas perceptasque cognitiones e 5 prohibentem (om. que) E at cf. de leg. I 6 18 || 16 quandam rationem C || omnium δ: correxit cod. Glogaviensis || 18 ut divina esse AC: ut divina esse D: ut. divina. sit E: corr. Manutius et cod. Glogaviensis || adfectam delebat Schoemann. praeditam du- bitanter Iwan Mueller cf. Lact. I 5 20 [cf. Cic. Lucull. 41 126]. ac fatali Brieger || 22 id est originem deorum seclusit Manutius || 24 insitas praeceptasque Lambinus cf. II $ 91 PHILODEMI DE PIET. FR. c. 8 e.8 1 δεῖ τὴν (δ)ύναμιν, οὖσαν συνα(π)τιχὴν οἰχεί ()ez τῶν μερῶ(ν πρὸὺ(ς ἀγλληλα xal ix 8... OV, τὴν δ᾽ ἀνα- τολὴ)ν ἡ(λύου xal xó- χλησιν)ὴ ἢ περίοδ(ο)ν p. 146. οὕτω περαίνεσϑαι τῶν φυσιχῶν παϑῶν ἔχα- στον. ef. Max. Tyr. 1 17 6 || 3 legem — con- traria : cf. Arius Did. ap. Stob. ecl, II p. 191 — flor. t. 46 12 τόν τε νόμον σπουδαῖον εἶναί φασι λόγον ὀρϑὸν ὄντα προσταχτιχὸν μὲν ὧν ποιητέον, ἀπαγορευτιχὴὸν δὲ ὧν οὐ ποιητέον. cf. Cie. de deor. n. II 31 ΤῈ de leg. I 6 18 12 33 II 4 8, 10 Diog. VII 88 Chrysippus in Digg. I t. 3, 12 alii apud Villoissonem theol. phys. Stoic. [post Osanni Cornut,] p. 473 || 11 aethera: Cic. Lucull. 41 126: Zenoni et reliquis fere Stoicis aether videtur summus deus mente praeditus qua omnia regantur. Tertull. adv. Marc. I 13 Zeno arem et aethe- rem (deos pronuntiavit cf. Prol. p. 129!) || 20 annis mensibus annorumque mutatio- nibus: similia in Philodemo pellucent, cuius Stoica frustula c. 8 dubitanter ad Zenonem refero || 22 Hesiodi Theogoniam: cf. C. Wachsmuth comm. I de Zenone et Cleanthe [Gott. 1874] p. 11 Krische p. 394 sqq. CICERO DE DEOR. NAT. L 14 830. 37 deorum. neque enim Iovem neque Iunonem neque Ve- sífam neque quemquam, qui ita appelletur, in deorum shabet numero, sed rebus inanimis atque mutis per quandam significationem haee docet tributa nomina. Cuius diseipuli Aristonis37 19 non minus magno in errore sen- tentiast, qui neque formam dei intellegi posse censeat ne- que in deis sensum esse di- eat dubitetque omnino, deus 1 animans neene sit. Cleanthes autem, qui Ze- nonem audivit una cum eo, quem proxime nominavi, tum ipsum mundum deum dieit 0 esse, tum totius naturae menti atque animo tribuit hoe nomen, tum ultimum et altissimum atque undique cireumfusum et extremum 5 omnia cingentem atque con- plexum ardorem, qui aether nominetur, certissimum de- um iudicat. idemque quasi delirans in is libris, quos 80 seripsit eontra voluptatem, 4 appelletur AEP : apelletur B: appella- tur C || 10 sententias. A'BE: senties C: vulgo sententia est quod habet A? || 19 deum mundum 3( || 26 qui ether. (littera post qui erasa) A: quia aether CP || 29 in Ais 9l ef. p. 537, 25 || 30 voluntatem BCEP PHILODEMI DE PIET.FR.c.8 543 τ(οὺ)ς δὲ ὀρϑοὺς (λόγ)ους xai σπουδαίας διαϑέ- s» σεῖς Διοσχούρους ς. 8 81 p. 146. 11 formam — sit: Épicureum iudicium per- spexit Krische. cf. Prol. p. 124. Stoicorum erat μὴ elvat ἀνϑρωπόμορφον cf. Diog. VII 147 Philodem. d. piet. p. 79, 12, 82, 26 G. cf. ΝῊ: loison l. c. p. 461 sqq. || 20 totius— animo: Aét. Plac. I7 17 Διογένης καὶ Κλεάνθης xat Oivo- πίδης τὴν τοῦ κόσμου ψυχήν || 22 ultimum — iudicat: Diog. VIL 137 ἀνωτάτω μὲν οὖν εἶναι τὸ πῦρ, ὃ δὴ αἰϑέρα χαλεῖσϑαι, ἐν ᾧ πρώτην τὴν τῶν ἀπλανῶν σφαῖραν γεννᾶσθαι, εἶτα τὴν τῶν πλανωμένων || 28 idemque etc. male confusa esse docet Krische p. 429. cf. II 15 41 45 117 Lucull. 41 126 || 30 contra voluptatem: i.e. περὶ ἡδονῆς Diog. VII 87. 175 Clem. Str. II p. 499 P. 44 CICERO DE DEOR. NAT.I1437 1538 -- 10 tum fingit formam quandam et speciem deorum, tum di- vinitaàtem . omnem tribuit astris, tum nihil ratione cen- set esse divinius. ita fit ut deus ille, quem mente noscimus atque in animi notione tanquam in vestigio volumus reponere, nusquam prorsus appareat. XV At Persaeus, eiusdem38 Zenonis auditor, eos dicit esse habitos deos, a quibus magna utilitas ad vitae cul- tum essetinventa, ipsasque res utiles et salutares deo- rum esse vocabulis nuneu- patas, ut ne hoc quidem di- ceret illa inventa esse deo- rum, sed ipsa divina. quo quid absurdius quam aut res sordidas atque deformis deorum honore adficere aut homines iam morte deletos reponere in deos, quorum omnis cultus esset futurus in luctu? 10 perseus ACE || 11 dicit om. 9I: dizit Schoemann: 'fortasse neutro opus est' C. F. W. Mueller. esse ait habitos Klotz !| 13 magna aliqua magna B PHILODEMI DE PIET. FR. c. 9. 10 e. 9 11 λόγον ἡγούμ(ενον τῶν — p. 150. ἐν (x) χόσίμῳ . .... 38. . . . Περσαίτος δὲ) δῆ- Me ἐστιν ......... 890 Ὅν eee (dat ζω(ν)»} τὸ (2)mpóvto(v ἢ μηϑὲ(ν ὑπ)ὲρ αὐ- τοῦ γινώσχων, ὅταν ἐν τῷ Περὶ ϑεῶν μὴ e. 10 1 ἀπῦϑανα λέγῃ p. 116. φαίνεσϑαι τὰ περὶ (τοῦ) τὰ τρέφοντα xal à- φελοῦν(τ)α ϑεοὺς νε- γομίσ(ϑα)ι xal τετει- μῆσϑί(αι) πρῶτ(ο)ν ὑ- πὸ (Προ)δίχου γεγραμ- μένα, μ(ε)τὰ δὲ ταῦ- τα τοὺ(ς εὑρ)όντας 3 τροφὰς ἣ (σ)χέπας ἢ τὰς ἄλλας τέχνας ὡς Δ)ήμητρα (χ)αὶ Δι- ὀνυσον) xal τοὺ (ς 1 *o ko e. 1] 1 χαλε)ῖν ὃ εἰς τὴν mpo- —p.77G. εδρίαν, οὕτως ἐπε(ὶ πα(ρ)αδέδονταί τινες μ)ὲ(ν ἡ α)γγαϑοὶ xal εὐερ- & γετ(ι)χ(ο)ί, χελεύσειν 4 astris: cf. Plut. d. comm. not. 31 p. 1075 5 Χρύσιππος xal Κλεάνθης ἐμπεπληχότες ὡς ἔπος εἰπεῖν τῷ λόγῳ ϑεῶν τὸν οὐρανὸν τὴν γῆν τὸν ἀέρα τὴν ϑάλατταν || IO. de Persaei opinione praeter Philodemum cf. de deor, nat. 11 23 60—63 Plut. d. Is. c. 40. 66 Menander ap. Stob. fl. t. 56 3 cf. Prol. p. 123 || Philo- demea c. 9. 10 tractavi Herm. XIII 154. CICERO DE DEOR. NAT. T 1529 Iam vero Chrysippus, qui39 Stoicorum somniorum vaferrumus habetur interpres, magnam turbam congregat ignotorum deorum atque ita ignotorum, ut eos ne coniectura quidem informare possimus, cum mens nostra quidvis videatur cogitatione posse depingere. ait enim vim divinam in ratione 1» esse positam et in universae naturaeanimo atque mente, ipsumque mundum deum di- eit esse et eius animi fu- sionem universam, tum eius » ipsius principatum, qui in mente et ratione versetur, communemque rerum natu- ram [universam atque omnia continentem] tum fatalem 0 T umbram et necessitatem rerum futurarum,ignem prae- terea et eum, quem ante dixi, aethera, tum ea, quae natura fluerent atque manarent, ut » et aquam et terram et aé&ra: Lu 5 ignoratorum B || nec ABC || 7 mens om. C || 10 in om. C || 13 animi infusionem (in su- perser. eadem m.) B || 18 universam atque ommia continentem delevi ut ex p. 54622. 3 interpolata: wniversitatemque omnia cont. Heindorf || 20 umbram 9(: vim cod. Elien- sis, vim ipsam Klotz, normam Madvig, ve- ritatem Heindorf, μοῖραν, libram, vitae arbitram alii. fortasse super fatalem neces- sitatem glossema scriptum fuit veritatem rerum futurarum ex p. 546320sqq. || 24 manerent (priori e superscr. a) C || 25 et post "t inclusit Orelli: ut aquam et aera, Diels, Doxographi graeci. PHILODEMI DE PIET. FR. c. 1.12 545 τιμ)ᾶν α(ὐ)τοὺς ϑ(υ)σί- α)ις τοιαύταις, αὐτὸς δ᾽) οὐχ εὔξεσϑαι τοῖς ϑεο(ῖς)" δωρεὰν γὰρ 19 α)ἰ(τεῖν ὃ μγηϑὲν διει- λ(ηφόγτα περὶ αὐτῶν οὗ πείσειν ?) ἑαυτόν. ἀλ- λὰ μὴν χ)αὶ Χρύσ(ι)π- δα ὁ OE IE ET EE E EE «ον ἐν μὲὴν τῷ πρώτ- ῳ Περὶ ϑεῶ)ν Δία φη- σὶν εἶναι τὸ)ν ἅπαν- τία διοιχοῦγντα λόγον χ(αὶ τὴν) τοῦ ὅλου ψυ- 2) yT(v xa) τῇ τούτου μ(ετοχ)ῇ πάντα ζῆν). ....« een χαὶ τοὺς λί- ϑους, (δ)ιὸ xai Ζῆνα χαλε(τσ)ϑαι, Δία δ᾽ (ὅ)τι (πάν)των αἴτ(ι)ος (xal χύ- ριο(ς Ὁ)" τόν τε χόσμον ἔμψ(υ)χον εἶναι xal ϑεὸ(ν κ)αὶ τὸ η(γεμονι- χὸν (χ)αὶ τὴν ὅ(λου 3o Ψ)υχ(ὴ)ν καὶ (mpóv- ὁ)ιαν ὃ ὀν(ομαάζεσ- ϑαι τὸν Δία χαὶ τὴν χοινὴν πάντων φύσιν xai εἱμαρμίέ- vn» xai ἀνα(γ)χην. xai τὴν αὐτὴν εἶναι e. 11 p. 116: [Ὁ] [-] iJ p^ e. 12. 1 p. 19 G. 9 in ratione: cf. Philod. c. 11,17 || 10 in universae naturae animo atque mente: cf. ibid. c. 11,19. 30 || 12 ipsumque mundum: cf. ibid. c. 11,26. 15, 2—4 Arius Did. fr. 31 || 13 et eius animi fusionem universam non exstat in Philodemo cf. Prol. p. 126 || 15 principatum: cf. ibid. c. 11, 28 Diog. VII 139 || 17 com- munemque rerum naturam : cf. ibid. c. 11, 32 — 12,1 || 19 fatalem . . mecessitatem c. 12, 1. 2 || 21. ignem non exstat apud Phil. || 23 aethera ibid. c. 12, 24 sed aliis coniunctum || ea quae — 25 aera non ex- stant in Philod. 35 ἢ CICERO DE DEOR. NAT. I 15 3». 40 solem, lunam, sidera uni- versitatemque rerum, qua omnia continerentur, atque etiam homines eos, qui im- t euti. ἰ, Idemque disputat aethera 40 esse eum, quem homines Iovem appellarent, quique i, δ δ᾽ per maria manaret, eum esse Neptunum, terramque eam esse, quae Ceres di- eeretur, similique ratione persequitur vóoeabula reli- quorum deorum. idemque etiam legis perpetuae et aeternae vim, quae quasi dux vitae et magistra offi- ciorum sit; Iovem dieit esse » eandemque fatalem necessi- tatem appellat, sempiternam - [7 tum. solem. lunam sidera terram Heindorf et similiter Brieger. sed intellegenda est elementorum vicissitudo cf. Cie. d. mat. d. II 33 :4 Arius Did. ffr. 38 p. 469, 21 sqq. Cornut. c. 3. aethera quem modo nominavit, hie omisit Tullius || 2 qua omnia conti- nerentur susp. Schoemann, cf. supra ad p. 545218 [| 10 maneret Ο || 16 leges corr. in legis AB || et om. € mortalitatem essent conse- PHILODEMI DE PIET. FR. c.12. 13 xai εὐνομίαν xai δί- χὴν (x)al ὁμόνοιαν xa(t ε- ἰρζήγνην καὶ τὸ παρ(α)πλή.- σιον πᾶν. χαὶ μὴ εἶναι ϑεοὺς ἄρρενας μηδὲ i) ϑηλείας, ὡς proi πόλεις μηδ᾽ ἀρ(ε)τάς, ὀ)νομάζεσϑαι δὲ μό- γον ἀρρενιχῶς xal 0v. λ)υ(χγῶς ταὐτὰ ὄντα, i5 χαϑάπερ σελήνην χα(ὶ μῆ)να. καὶ τὸν Ἄρη χατὰ τὴοῦ πο(λ)έμου τε(τάχϑ)αι χαὶ τῆς τα(ξεως) xat ἀν(τ)ιτά- s» ξίεως. Ἥνγφαιστον δὲ zü(p slv)at, καὶ Κρόνον μὲν τὸ)ν τοῦ ῥεύ(μ)α- τος ὑ(ὀοὴν, Ῥέαν δὲ τὴν τῆν, Δία ὃὲ τὸν αἰϑέ- s» ρα τοὺς δὲ τὸν ᾿Απόλ-- - Vol] xa(1) τὴν Ap -oxpa q(3)v. ἢ τὸ ἐν aó- τῇ πνεῦμα. χαὶ παι- δαριωδῶς λέγεσϑαι 3» x«i γράφεσθαι xa[s]: ᾿πλάτ(τ)εσϑαι (ϑεοὺ)ς ἀνϑρ(ωποειδεῖς, ὃν τρόπον χαὶ πό- Aeg χαὶ ποταμοὺς s; xai τόπους xal πά- e 13 3 ϑίη" χ)αὶ Δία pà(v el)va. p. 806. Ld 1 solem — 5 consecuti: cf. Phil. c. 13, 9—16 Il 1 aethera — 9. lovem: cf. Philod. 12, 24. 13, 1. 2 uterque locus a Cicerone conflatus il 9 quique aer — Neptunum: cf. Phil. 13, 4 || 11 terramque — Ceres: cf. ibid. 12, 26 cf. Plut. d. Is. c. 40 || 16 Jegís — vim: cf. Phil. 13, 13. ef. Prol. p. 126 || 20 fatalem neces- sitatem cf. p. 545320 || 21 sempiternam — veritatem omisit Philodemus cf. Aristocles ap. Eus. XV 14 2 τὴν δὲ τούτων [causarum] ἐπιπλοχὴν καὶ ἀκχολουϑίαν εἱμαρμένην χαὶ ἐπιστήμην καὶ ἀλήϑειαν καὶ νόμον εἶναι τῶν ὄντων ἀδιάδραστόν τινα καὶ ἄφυχτον CICERO DE DEOR. NAT. T 15 4» «1 PHILODEMI DE PIET. FR. ὁ. 15.141. 541 rerum futurarum veritatem: t τὸν πε)ρὶ τὴν (γῆ)ν d- quorum nihil tale est, ut in eo épa, (x)b(v) δὲ σχο(τει)νὸν vis divina inesse videatur. “Αιδ(ην), τὸν δὲ διὰ τῆς γῆς χ)αὶ ϑαλαάτίτγης Πο- σ(ειδῶ). xal το(ὺς) ἀλ- λουίς δ)ὲ ϑεοὺς ἀψύχοις ὡς xal τούτους συν- otxetot* xal τὸν ἥλ(ι- óv (τε) χαὶ τὴ(ν) σελή- γὴν χαὶ τοὺς ἄλλους ἀστέ(ρ)γας ϑεοὺς οἴε- ται χαὶ τὸν νόμον. χα(ὶ ἀν)ϑρώπους εἰς e 1 ς Et líaee quidem in primo41 15 ϑεο(ύ)ς φησι με(τ)αβα- s libro De natura deorum, in λεῖ(ν). ἐν δὲ τῷ δευ- seeundo autem volt Orphei, τέ(ρῳ) τά τί(ε) εἰς Ὀρφέ- Musaei, Hesiodi Homerique α (xoà Μ)δυσαῖον dva- fabellas accommodare ad ea, φε(ρόμ)ε(ν)α xai (x)à quae ipse primo libro de 20 παρ᾽ (Ὁ)μήρῳ xoi 'H- :» deis immortalibus dixerat, σιόδί(ῳ) xal. Εὐρι(π)ί- ut etiam veterrimi poétae, qui — δῃ χἰ[ιαὶ ποιηταῖς ἀλ- haee ne suspicati quidem sunt, λοις, (ὡ)ς xa(1) KAedv- Stoici fuisse videantur. : Ure, (π)ειρᾶταί(ι συ)νοι- 250 χειοῦ(ν) ταῖς δόξαις t αὐτῶ(ν). ἅπαντά (τ᾽) ἐσ- — . τὶν αἰϑήρ, 6 αὐ(τ)ὸς ὧν xal πατὴρ xàl υἱός, (ὡς) xdv τῷ s» πρώτῳ μὴ pd χεσϑαι τὸ τὴν, Ῥέ- αὴἣν xa μητέρα (τοῦ μμ.816. Διὸς εἶναι xal ϑί(υγα- τέρα. τὰς δ᾽ αὐτὰς mo(t)svat σ(υ)νοιχει- dogs) xdv τῷ Περὶ Χαρίτων, (ἐν ᾧ τ)ὸν Δία νόμον. qrai(v) εἶ- ναι xal τὰς Χάριτας τὰς ἡμετέ(ρ)ας χα- 14 - [τ ^ 10 dixerit 94: dizerat Ernesti || 12 sunt— 5 in secundo— dizerat: cf. Philod. c. 13, Ernesti: sint 9[ defensum ab Heindorüo 16—29 || 8 accommodare apud Philode- C. F. W. Muellero 7 mum est συνοιχειοῦν εἴ, c. 13, 9. 24. 14,4. 17 15, 7 11,1 347 (p. 640) 35 * 43 CICERO DE DEOR. NAT. I 154 Quem Diogenes Babylonius consequens in eo libro, qui in- seribitur DeMinerva, partum 3 partu iovis ortugue ACP PHILODEMI DE PIET. FR. c. 14. 15 1 ταρχὰς xa(i) τὰς dv- c. 15 1 [E 1 LU ταπ(ο)δόσεις τῶν εὐε(ργ)εσιώ(ν). τὰ πα- ραπλήσια δὲ xdv τοῖς Περὶ φύσεως γράφει, μεϑ᾽ ὧν e(za- μείν 9) xal τοῖς 'Hpa- χλ(είγτου συνοιχειῶν. χ(αὶ δ)ὴ ἢ χὰν τῷ πρ(ώ- τίω). τὴν νύχτα Üsdv φησιν (εἶναι πρωτίστην. ἐν δὲ τῷ τρίτῳ τὸ(ν) x(óo- μὸν ἕνα τῶν φῴρο- νίμ(ω)ν, συνπολει- τευόμενον ϑεοῖς xai ἀνϑρῴποις xal τὸν πόλεμ(ον) xal τὸν Δία τὸν α(ὐ)τὸν εἶναι, χαϑάπ(ε)ρ xai τὸν Ἡρακχλειίον λέ- qev* ἐν δὲ τῷ mí πτῳ χαὶ λόγους ἐ- ρωτᾷ περὶ τοῦ (τ)ὸν χόσμον ζῷον εἶναι xai λογιχὸν xal φρο- νοῦν xal ϑεόν. xd(v τοῖς Περὶ προνοίας μέντοι (τ)ὰς αὐτὰς ἐχτίϑησ(ι)ν συνοι- χειώσεις τῇ ψυχῇ τοῦ παντὸς χαὶ τὰ τῶν ϑεῶν ὀ(ν)όμα- τα ἐφαρμόττει τῆς δρειμύτητος ἀπο- λαύων ἀχοπιάτως. Δ(ιλογένης δ᾽ ὁ Βαβυ- 15 λώνιος ἐν τῷ [Περὶ τῆς ᾿Αϑηνᾶς τ(ὸ)ν p. 82 6. 1 Diogenes—fabula: cf. Phil. c. 15, 1484. Chrysippus apud Galen. de Plac. Hipp. et Plat. p. 349—352 K. 317—323 Mueller CICERO DE DEOR. NAT.I15 4 PHILODEMI DE PIET. FR.c.15.16 549 Iovis ortumque virginis ad χ(όσ)μον γράφει τῷ physiologiam traducens di- A(d τ)ὸν αὐτὸν ὑπαρ- iungit a fabula. χειὴν 3, περιέχείιν 0 τὸν Δία χ(αβθ)άπε(ρ ἄνϑρωπίον ψ)υχήίν’ xai τὸ(ν ἥλι)ον μ(ὲν ᾿ΑἈπόλλ(ω, τ)ὴν δ(ὲ σε- λήνηίν "Ap)s(e)ut(v* xat 250 π(αι)δ(αριῶ ) δες εἶν(αι ϑε(ο)ὺς ἀ(ν)ϑρωποείι δεῖς λ(έγει)ν xal ἀδύ- νατον. (εἰ)ν(αί) τε τοῦ Διὸς τὸ μὲν εἰς τὴν s» ϑάλατταν διατε- τα(χ)ὸς [ΠΙΟοσειδῶ- : ya, τὸ δ᾽ εἰς τὴν γῆν Δήμητρα, τὸ δ᾽ εἰς τὴὸν ἀέρα Ἥραν, xa- e. 16 1 ϑάπερ χί(αὶ τὸν Πλά- — p.83G. τωνα λέγειν, ὥσί(τ᾽ ἐ- ἂν πολλάχις ᾿ἀήρ᾽ (λ)έ- τ τις ἐρεῖν “Ἥ(ρα᾽" τὸ υ δ᾽ εἰς τὸ(ν) α(ἰ γέρα ᾿Αϑη- νᾷᾶν" τοῦτο γὰρ λέ(γε)σ- ϑαι τὸ ᾿ἐχ τῆς (χεφα- λῆς xai “Ζεὺς ἄρρην Μεὺς Qo; “ τινὰς i) δὲ τῶν Στωιχῶν φάσχειν, ὅτι τὸ ἦγε- μονιχὸν ἐν τῇ χίε- φαλῇ" φρόνησιν γὰ(ρ εἶναι. διὸ xai Μῆτιν τὸ χαλεῖσϑαι" Χρύσιπ- xov δ᾽ ἐν τῷ στή- ϑ)ει τὸ ἡγεμονιχὸν εἸῖναι χἀχεῖ τὴ(ν ᾿Δ- ϑγηνᾶν γεγονέναί: 0 φρόνησιν οὖσαν, τῷ 8) τί(ὴ)ν φωνὴν ἐχ τῆς (χ)εφαλῆς ἐκχχρί- γεσϑαι (λ)έγειν ἐκ τῆς χ)εφα(λγῆς. ὑπὸ δὲ Ἡ-᾿ 2 deiungit 91: corr. Orelli 550 CICERO DE DEOR. NAT. I PHILODEMI DE PIET. FR. c. l6. 17 a5 φ)αίσίτου. δι)ότι «(é- χνηί: γύνεϑ᾽ ἢ φρόνη- σις. χαὶ ᾿Αϑηνᾶν μὲν e(t)ov ᾿Αϑίρη)νᾶν εἰρῇσ- 9at, (Τριτω)νίδα δὲ xai 0 Τρ(ιτογέν)ειαν διὰ τὸ τὴν φρόνησιν ἐχ τριῶν συνεσ- τηχέναι λόγων. ὁ. 11 1 τῶ(ν) φ(υσιχῶ)ν xal — p.84G. τῶ(ν ἠ)ϑιχῶ(ν χ)αὶ τῶν λογιχῶν. χαὶ τὰς ἄλλας δ᾽ αὐτ(ῆς προσ)ηγορίί- s ac xal τὰ φορή[ιΪματα μάλα χαταχρύσως τῇ φρονήσει συνοιχει- οἵ xtÀ. IH ΠΌΑ Y T O Y TOY ΚΑΤᾺ IIAXQN AIPEXEQN EAETXOY BIBAION A... ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕΝᾺ NOTARUM INDEX codex Taurinensis C I 10 s. XVI codex Barberinus IV 75 [C 304] s. XV vel XVI codex Laurentianus IX 32 s. XIV codex Ottobonianus 194 s. XVI codices praeter notatos ceteri Cedr. Cedreni in hist. compend. I p. 275sqq. Bonn. excerpta Go"musd De titulo Philosophumenon dixi p. 144, de codicibus p. 155, de Cedreno p. 156 HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON PROOEMIUM e TOY ΚΑΤᾺ ΠΑΣΩ͂Ν AIPEXEON EAETXOY ΒΙΒΛΙΟΝ Α΄. ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΜΕΝΑ Προοίμιον Τάδε ἔνεστιν ἐν τῇ πρώτῃ Τοῦ χατὰ πασῶν αἱρέσεων ἐλέγχου. Τίνα τὰ δόξαντα τοῖς φυσιχοῖς φιλοσόφοις χαὶ τίνες οὗτοι χαὶ τίνα τὰ τοῖς ἠϑιχοῖς xal τίνες οὗτοι xai τίνα τὰ τοῖς διαλεχτιχοῖς xal τίνες οἱ διαλεχτιχοί. ᾿ 2 Φυσιχοὶ μὲν οὖν Θαλῆς Πυϑαγόρας Ἐμπεδοχλῆς Ἡράχλειτος '"Ava- ξίμανδρος ᾿Αναξιμένης ᾿Αναξαγόρας ᾿Αρχέλαος Παρμενίδης Λεύχιππος Δη- μόχκριτος Ξενοφάνης “ἔχφαντος Ἵππων. Ἠϑιχοὶ Σωχράτης ᾿Αρχελάου μαϑητὴς τοῦ φυσιχοῦ, Πλάτων Σωχράτους μαϑητής" οὗτος τὰς τρεῖς φιλοσοφίας ἔμιξεν. ᾿ 10 Διαλεχτιχοὶ ᾿Αριστοτέλης Πλάτωνος μαϑητής: οὗτος τὴν διαλεχτιχὴν συνεστήσατο. Στωιχοὶ δὲ Χρύσιππος Ζήνων. Ἐπίχουρος δὲ σχεδὸν ἐναντίαν δόξαν πᾶσιν ἐπεχείρησεν, Πύρρων 6 ᾿Αχα- δήμιος (οὗτος ἀχαταληψίαν τῶν πάντων λέγει), Βραχμᾶνες οἱ ἐν Ἰνδοῖς, Δρυΐδαι οἱ ἐν Κελτοῖς xai Ἡσίοδος. 15 Οὐδένα μῦϑον τῶν παρ᾽ Ἕλλησι νενομισμένων παραιτητέον. πιστὰ γὰρ xai τὰ ἀσύστατα αὐτῶν δόγματα ἡγητέον διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν τῶν αἱρετιχῶν μανίαν, οἷ διὰ τὸ σιωπᾶν ἀποχρύπτειν τε τὰ ἄρρητα ἑαυτῶν μυστήρια ἐνομίσϑησαν πολλοῖς ϑεὸν σέβειν: ὧν xal πάλαι μετρίως τὰ δόγματα ἐξεϑέμεϑα, οὐ χατὰ λεπτὸν ἐπιδείξαντες, ἀλλὰ ἁδρομερῶς ἐλέγ- 0 ξαντες, μηδὲν ἄξιον ἡγησάμενοι τὰ ἄρρητα αὐτῶν εἰς φῶς ἄγειν, ὅπως δι᾿ αἰνιγμάτων ἡμῶν ἐχϑεμένων τὰ δόξαντα αὐτοῖς αἰσχυνϑέντες, μήποτε xal τὰ ἄρρητα ἐξειπόντες ἀϑέους ἐπιδείξωμεν, παύσωνταί [1] τῆς ἀλογίστου Ἰνώμης xai ἀϑεμίτου ἐπιχειρήσεως. ἀλλ᾽ ἐπεὶ ὁρῶ μὴ δυσωπουμένους αὐτοὺς τὴν ἡμετέραν ἐπιείχειαν μηδὲ λογιζομένους. ὡς ϑεὸς μαχροϑυμεῖ ὑπ᾽ : αὐτῶν βλασφημούμενος, ὅπως ἢ αἰδεσϑέντες μετανοήσωσιν 7, ἐπιμείναντες διχαίως χριϑῶσι, βιασϑεὶς πρόειμι δείξων αὐτῶν τὰ ἀπόρρητα μυστήρια, ἃ τοῖς μυουμένοις μετὰ μεγάλης ἀξιοπιστίας παραδιδόασιν οὐ πρότερον ὁμο- λογήσαντες, εἰ μὴ τὸν τοιοῦτον δουλώσωνται χρόνῳ ἀναχρεμάσαντες xal βλάσφημον πρὸς τὸν ὄντως ϑεὸν χατασχευάσαντες χαὶ περιεργίᾳ γλιχό- 80 μενον τῆς ἐπαγγελίας ἴδωσι. xal τότε δοχιμάσαντες δέσμιον εἶναι τῆς ἁμαρτίας μυοῦσι τὸ τέλειον τῶν χαχῶν παραδιδόντες, Opxote δήσαντες μήτε ἐξειπεῖν μήτε τῷ τυχόντι μεταδοῦναι, εἰ μὴ ὁμοίως δουλωϑείη, οὗ μόνον παραδοϑέντος οὐχ ἔτι Opxog ἀναγχαῖος ἦν. ὃ γὰρ ὑπομείνας παϑεῖν 554 HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON PROOEMIUM xai παραλαβεῖν τὰ τέλεια αὐτῶν μυστήρια ἱχανῶς αὐτῷ τῷ ἔργῳ πρός τε τὴν ἰδίαν συνείδησιν χαὶ πρὸς τὸ ἑτέροις μὴ ἐξειπεῖν ἔσται δεδεμένος. εἰ γὰρ ἐξείποι τινὶ ἀνθρώπων τὸ τοιοῦτον ἀνόμημα, οὔτε ἐν ἀνθρώποις λογισϑήσεται οὔτε τὸ φῶς ὁρᾶν ἄξιος ἡγηθϑήσεται, εἰ xal ἄλογα ὄντα (?) τοιοῦτον ἀνόμημα οὐχ ἐπιχειρεῖ, χαϑὼς ἐν τοῖς τόποις γενόμενοι ἐροῦμεν. ἀλλ᾽ ἐπεὶ 5 ἀναγχάζει ἡμᾶς 6 λόγος εἰς μέγαν βυϑὸν διηγήσεως ἐμβῆναι. οὐχ ἣγού- μεῖῆα σιγᾶν. ἀλλὰ τὰ πάντων δόγματα χατὰ λεπτὸν ἐχτιϑέμενοι οὐδὲν σιωπή- σομεν. δοχεῖ δέ, εἰ xal μαχρότερος ἔσται λόγος, μὴ χαμεῖν. οὐδὲ γὰρ μιχρᾶν τινὰ βοήϑειαν τῷ τῶν ἀνθρώπων βίῳ χαταλείψομεν πρὸς τὸ μηχέτι πλανᾶσϑαι., φανερῶς πάντων ὁρώντων τὰ χρύφια αὐτῶν xal ἄρρητα 1e ὄργια. ἃ ταμιευόμενοι μόνοις τοῖς μύσταις παραδιδόασιν. ταῦτα δὲ ἕτερος οὐχ ἐλέγξει ἢ τὸ ἐν ἐχχλησίᾳ παραδοϑὲν ἅγιον πνεῦμα, οὗ τυχόντες πρότεροι οἱ ἀπόστολοι μετέδοσαν τοῖς ὀρϑῶς πεπιστευχόσιν: ὧν ἡμεῖς διά- δηχοι τυγχάνοντες τῆς τε αὐτῆς χάριτος μετέχοντες ἀρχιερατείας τε xal διδασχαλίας χαὶ φρουροὶ τῆς ἐχχλησίας λελογισμένοι οὐχ ὀφθαλμῷ νυστάζομεν 1» οὐδὲ λόγων ὀρϑὸν σιωπῶμεν. ἀλλ᾽ οὐδὲ πάσῃ ψυχῇ xal σώματι ἐργα- ζόμενοι χάμνομεν ἄξια ἀξίως ϑεῷ τῷ εὐεργέτῃ ἀνταποδιδόναι πειρώμενοι xai οὐδὲ οὕτως xav ἀξίαν ἀνταμειβόμενοι, πλὴν ἐν οἷς πεπιστεύμεϑα μὴ ἀτονοῦντες, ἀλλὰ τοῦ ἰδίου χαιροῦ τὰ μέτρα ἐπιτελοῦντες xal ὅσα παρέξει τὸ ἅγιον πνεῦμα πᾶσιν ἀφϑόνως χοινωνοῦντες: οὐ μόνον ἀλλότρια OU x ἐλέγχου εἰς φανερὸν ἄγοντες, ἀλλὰ xal ὅσα 1$ ἀλήϑεια ὑπὸ τῆς τοῦ πατρὸς χάριτος παραλαβοῦσα ἀνθρώποις διηχόνησε, ταῦτα xal διὰ λόγου σημξιούμενοι xal διὰ γραμμάτων ἐμμαρτυρούμενοι ἀνεπαισχύντως χηρύσ- σομεν. ἵνα οὖν, χαϑὼς φϑασαντες εἴπομεν, ἀϑέους αὐτοὺς ἐπιδείξωμεν χαὶ χατὰ Ἰνώμην χαὶ χατὰ τρόπον χαὶ χατὰ ἔργον. ὅϑεν τε τὰ ἐπιχειρή- 3» ματα αὐτοῖς γεγένηται χαὶ ὅτι μηϑὲν ἐξ ἁγίων γραφῶν λαβόντες ταῦτα ἐπε- χείρησαν ἤ τινος ἁγίου διαδοχὴν φυλάξαντες ἐπὶ ταῦτα ὥρμησαν, ἀλλ᾽ ἔστιν αὐτοῖς τὰ δοξαζόμενα ἀρχὴν μὲν ἐχ τῆς Ἑλλήνων σοφίας λαβόντα. ἐχ δογμάτων φιλοσοφουμένων χαὶ μυστηρίων ἐπιχεχειρημένων () χαὶ ἀστρολό- Ἰὼν ῥεμβομένων: δοχεῖ οὖν πρότερον ἐχϑεμένους τὰ δόξαντα τοῖς τῶν 'EA- ὦ λήνων φιλοσόφοις ἐπιδεῖξαι τοῖς ἐντυγχάνουσιν ὄντα τούτων παλαιότερα xai πρὸς τὸ ϑεῖον σεμνότερα" ἔπειτα συμβαλεῖν ἑχάστην αἵρεσιν ἑχάστῳ, ὡς τούτοις τοῖς ἐπιχειρήμασιν ἐπιβαλόμενος ὁ πρωτοστάτης τῆς αἱρέσεως ἐπλεονέχτησε [λαβόμενος] τὰς ἀρχὰς xal ἐχ τούτων ἐπὶ τὰ χείρονα ὁρμηϑεὶς (τὸ) δόγμα συνεστήσατο. ἔστι μὲν οὖν πόνου μεστὸν τὸ ἐπιχειρούμενον xal πολλῆς 35 δεόμενον ἱστορίας" ἀλλὰ οὐχ ἐνδεήσομεν ὕστερον γὰρ εὐφρανεῖ ὡς αϑλητὴν μετὰ πολλὺν πόνον στεφάνου τυχόντα ἢ ἔμπορον μετὰ μέγαν ϑαλάσσης σάλον χερδάναντα ἢ γεωργὸν μετὰ ἰδρῶτα προσώπου χαρπῶν ἀπολαύσαντα ἢ προφήτην μετὰ ὀνειδισμοὺς χαὶ ὕβρεις ὁρῶντα τὰ λαληϑέντα ἀποβαίνοντα. ἀρξάμενοι τοίνυν ἐροῦμεν, τίνες οἱ παρ᾽ Ἕλλησι πρῶτον φιλοσοφίαν qu- 4 σιχὴν ἐπιδείξαντες. τούτων γὰρ μάλιστα γεγένηνται χλεψίλογοι οἱ τῶν αἱρέσεων πρωτοστατήσαντες, ὡς μετέπειτα ἐν τῇ πρὸς ἀλλήλους συμβολῇ ἐπιδείξομεν. ἑχάστῳ δὲ τῶν προαρξαμένων τὰ ἴδια ἀποδιδόντες Ἰυμνοὺς xai ἀσχήμονας τοὺς αἱρεσιάρχας παραστήσομεν. HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 11-τ-4 31.8 555 1 Λέγεται Θαλῆν τὸν Μιλήσιον ἕνα τῶν ἑπτὰ σοφῶν πρῶτον ἐπιχε- χειρηχέναι φιλοσοφίαν φυσιχήν. οὗτος ἔφη ἀρχὴν τοῦ παντὸς εἶναι χαὶ τέλος τὸ ὕδωρ. ἐχ γὰρ αὐτοῦ τὰ πάντα συνίστασϑαι πηγνυμένου xol πάλιν ? P διανιεμένου ἐπιφέρεσϑαί τε αὐτῷ τὰ πάντα, ἀφ᾽ οὗ xal σεισμοὺς xal πνευμά- 5 τῶν συστροφὰς xal ἄστρων χινήσεις γίνεσθαι. xai τὰ πάντα φέρεσθαί ὃ τε χαὶ ῥεῖν τῇ τοῦ πρώτου ἀρχηγοῦ τῆς γενέσεως αὐτῶν φύσει συμφε- ρόμενα. ϑεὼν δὲ τοῦτ᾽ εἶναι, τὸ μήτε ἀρχὴν μήτε τελευτὴν ἔχον. οὗτος 4 περὶ τὸν τῶν ἄστρων λόγον χαὶ τὴν ζήτησιν ἀσχοληϑεὶς Ἕλλησι ταύτης τῆς μαϑήσεως αἴτιος πρῶτος γίνεται, ὃς ἀποβλέπων πρὸς τὸν οὐρανὸν χαὶ 1) τὰ ἄνω ἐπιμελῶς χατανοεῖν λέγων εἰς φρέαρ ἐνέπεσεν. ᾧ ἐγγελῶσα τις ϑεραπαινὶς Θρᾷττα τοὔνομα ἔφη" τὰ ἐν οὐρανῷ προθυμούμενος εἰδέναι τὰ ἐν ποσὶν οὐχ εἶδεν. ἐγένετο δὲ χατὰ Κροῖσον. 2 Ἔστι δὲ xai ípa φιλοσοφία οὐ μαχρὰν τῶν αὐτῶν χρόνων, ἧς ἦρξε Πυϑαγόρας, ὃν Σαμιόν τινες λέγουσιν. ἣν Ἰταλιχὴν προσηγόρευσαν 15 διὰ τὸ τὸν Πυϑαγόραν φεύγοντα [[ολυχράτην τὸν Σαμίων τύραννον οἰχῇσαι πόλιν τῆς Ἰταλίας χάχεῖ τὸν βίον πληρῶσαι. μενοι οὐ πολὺ διήνεγκαν τοῦ αὐτοῦ φρονήματος. οὗ τὴν αἵρεσιν οἱ διαδεξά- χαὶ αὐτὸς δὲ περὶ 3 φυσιχῶν ζητήσας ἔμιξεν ἀστρονομίαν χαὶ γεωμετρίαν χαὶ μουσιχὴν (χαὶ ἀριϑμητιχήν). xal οὕτως μονάδα μὲν εἶναι ἀπεφήνατο τὸν ϑεόν, ἀριϑμοῦ δὲ 20 φύσιν περιέργως χαταμαϑὼν μελῳδεῖν ἔφη τὸν χύόσμον xal ἁρμονία συγχεῖσϑαι χαὶ τῶν ἑπτὰ ἄστρων πρῶτος τὴν χίνησιν εἰς ῥυϑμὸν καὶ μέλος ἀνήγαγεν. ϑαυμάσας δὲ τὴν διοίχησιν τῶν ὅλων ἠξίωσε τὰ πρῶτα ὃ σιγᾶν τοὺς μαϑητὰς οἱονεὶ μύστας τοῦ παντὸς εἰς τὸν χύσμον ἥχοντας" εἶτα ἐπειδὰν αὐτοῖς ἱκανῶς παιδείας τῆς τῶν λόγων δόξῃ μετεῖναι xal δυ- 1 superscripsit B ἀρχὴ τῆς πρώτης βίβλου τοῦ χατὰ πασῶν αἱρέσεων ἐλέγχου || ex- cerpsit Cedr. πρὸ τούτου (Pythagoras) δὲ Ἰέγονε Θαλῆς, ὃς ἐπιχεχείρηχε φιλοσοφίαν φυ- σιχήν, ἀρχὴν τοῦ παντὸς xal τέλος τὸ πῦρ χαὶ τὸ ὕδωρ εἶναι φήσας χαὶ ἐξ αὐτῶν τὰ πάντα συνίστασϑαι" ἀφ᾽ ὧν xal τοὺς σεισμοὺς χαὶ πνευμάτων συστροφὰς καὶ ἄστρων κινή- σεις γίνεσϑαι || 2 τὴν ἀρχὴν B || ὃ τὸ ὕδωρ B: τι ὕδωρ C || 4 τι αὐτῷ B || 5 συστρο- φὰς Cedr. cf. Eratosth. catast. 22 Polyb. III 74 5: στροφάς vulgo || ἄστρων Cedr. cf. Apulei. Flor. IV 18 ventorum flatus stel- larum meatus: ἀέρων libri || γίνεσθαι Cedr.: om. libri || φύεσθαι libri: corr. Roeper || 7 ϑεὸν libri: ϑεῖον veri similiter corr. Go-t fingenses conl. Clement. Strom. V p. 704 P. ἐρωτηϑείς γέ τοῖ ὁ Θαλῆς, τί ἐστι τὸ ϑεῖον " “τὸ μήτε ἀρχὴν ἔφη μήτε τέλος ἔχον similiter Diog. I 35 τί τὸ ϑεῖον, ᾿τὸ μήτε ἀρχὴν ἔχον μήτε τελευτήν᾽. at cf. Stob, ecl. E 1 (2 29) Θαλῆς ἐρωτηϑείς, τί πρεσβύτατον τῶν ὄντων, drt- κχρίνατο ϑεός" ἀγένητον γάρ᾽ Plut. Sap. conv. c. 9. apophthegmatis forma in Hippolyteis etiamnunc pellucet cf. Prol p. 145, 19 Zeller I* 178?! || 10 λέγων om. B: iactans Wolfius. 94v Gronovius. Menagius xa- τανοῶν om. λέγων || ὃν C: om. B: ᾧ Wol- fius: ὅτ᾽ Roeper || 11 Θρᾷττα οὖσα Heu- mannus et Richter || εἰδέναι Roeper coll. Plat. Theaetet. p. 1744 οἵ, Diog. I 34 σὺ Ἱὰρ ὦ 8er τὰ ἐν ποσὶν οὐ δυνάμενος ἰδεῖν τὰ ἐπὶ τοῦ οὐρανοῦ ott γνώσεσθαι: ἰδεῖν libri || 12 τὸ ἐν ποσὶν B || εἶδεν Richter: οἶδεν libri || 13 Ἔτι B || 15 Σάμιον vulgo: corr. Roeper || 18 φύσεως B || xai ἀριϑμητιχὴν post Wolfium add. Roeper cf. Nicomach. arithm. isag. I ὃ. 7 Theol. arithm. 4 p. 17 Ast || 19 xal οὗτος coni. Roeper || 20 xa9' ἁρμονίαν Roeper cf. infra p. 557, 14 Diog. VIII 33 Sext. Pyrrh. Hypot. III 155 || 21 ἄστρων BT: ἀστέρων C || 22 ἤγαγεν vulgo: corr. Roeper || 23 τὸν olxov coni. Usener, an τὸ Ónaxóttov? 556 HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON ? a—10 νατῶς περὶ ἄστρων xai φύσεως cuegogrcmot, χαϑαροὺς χρίνας τότε 4 χελεύει φϑέγγεσϑαι. οὗτος τοὺς μαϑητὰς διεῖλε xal τοὺς μὲν ἐσω- τεριχούς, τοὺς δὲ ἐξωτεριχοὺς ἐχάλεσεν. τοῖς μὲν γὰρ τὰ τελεώτερα μαϑήματα 5 ἐπίστευε, τοῖς δὲ τὰ μετριώτερα. ἐφήψατο δὲ xal μαγικῆς, ὥς φασι, xal φυσιογνωμονιχὴν αὐτὸς ἐξεῦρεν. ἀριϑμούς τε xal μέτρα ὑποϑέμενος 5 ἔλεγεν τὴν ἀρχὴν τῆς ἀριϑμητιχῆς τὴν φιλοσοφίαν χατὰ σύνϑεσιν περιέχειν τόνδε τὸν τρόπον. 6 ᾿Αριϑμὸς γέγονε πρῶτος ἀρχή, ὅπερ ἐστὶν ἀόριστον ἀχατάληπτον, ἔχων ἐν ἑαυτῷ πάντας τοὺς ἐπ᾽ ἄπειρον δυναμένους ἐλϑεῖν ἀριϑμοὺς χατὰ τὸ πλῆϑος. τῶν δὲ ἀριϑμῶν ἀρχὴ γέγονε χαϑ᾽ ὑπόστασιν f$, πρώτη μονάς, 1 ἦτις ἐστὶ μονὰς ἄρσην γεννῶσα πατριχῶς πάντας τοὺς ἄλλους ἀριϑμούς. δεύτερον $ δυὰς Oro; ἀριϑμός, 6 δὲ αὐτὸς xal ἄρτιος ὑπὸ τῶν ἀριϑμη- 7 τιχῶν χαλεῖται. τρίτον ἣ τριὰς ἀριθμὸς ἄῤσην, οὗτος xal περισσὸς ὑπὸ τῶν ἀριϑμητιχῶν νενομοϑέτηται χαλεῖσϑαι. ἐπὶ πᾶσι δὲ τούτοις ἣ τετρὰς ϑῆλυς ἀριϑμός, 6 δὲ αὐτὸς xal ἄρτιος χαλεῖται, ὅτι ϑηλύς ἐστιν.» 8 γεγόνασιν οὖν οἱ πάντες ἀριϑμοὶ ληφϑέντες ἀπὸ γένους τέσσαρες (ἀριϑ- μὸς δ᾽ ἦν τὸ γένος ἀόριστος), ἀφ᾽ ὧν ὁ τέλειος αὐτοῖς συνέστηχεν ἀριϑμὸς f δεχάς. τὸ γὰρ ἕν δύο τρία τέσσαρα γίνεται δέχα, ἐὰν Exdotp 9 τῶν ἀριϑμῶν φυλάσσηται xat οὐσίαν τὸ οἰχεῖον ὄνομα. ταύτην 6 Ilo- ϑαγόρας ἔφη ἱερὰν τετραχτὺν ᾿ πηγὴν ἀενάου φύσεως ῥιζώματα ἔχουσαν m ἐν ἑαυτῇ χαὶ ἐχ τούτου τοῦ ἀριϑμοῦ πάντας ἔχειν τοὺς ἀριϑμοὺς τὴν ἀρχήν. ὃ γὰρ ἕνδεχα χαὶ ὃ δώδεχα χαὶ οἱ λοιποὶ τὴν ἀρχὴν τοῦ εἶναι ἐχ τοῦ δέχα μετέχουσι. ταύτης τῆς δεχάδος, τοῦ τελείου ἀριϑμοῦ, τὰ τέσσαρα χαλεῖται 10 μέρη ἀριϑμὸς μονὰς δύναμις χύβος. ὧν καὶ ἐπιπλοχαὶ xal μίξεις πρὸς γένεσιν αὐξήσεως γίνονται χατὰ φύσιν τὸν γόνιμον ἀριϑμὸν ἀποτελοῦσαι" s ὅταν γὰρ δύναμις αὐτὴ ἐφ᾽ ἑαυτὴν χυβισϑῇ,, γέγονε δυναμοδύναμις" ὅταν 4 τοῖς μὲν γὰρ B: τοῖς δὲ C || 5 φυσιογνωμο- νιχὴν B: φυσιογονιχήν C cf. Roeper p. 521 de physiognomonia Pythagoreorum cf. Rose Anecd. gr. I 72 || αὐτὸς mntabat Roeper πρῶτος coniciens. πρῶτος αὐτός Gottingenses. at Hippolyto illud proprium cf. 4 2 242 !| ἀριϑμοὺς τινας libri: correxit Usener || 6 λέ- Twv libri: corr. Usener || τὴν ante φιλοσοφίαν addidi ex Hippol. IV 51 p. 126 Gott., ubi hoc caput partim iteratur. discrepantiam de- signo H cf. Prol. p. 145 || φιλοσοφίαν HB: φιλοσοφίας C || 8 πρῶτος om. H || ἀρχή et v. 9 xarà τὸ πλῆϑος glossemata iudi- cat Usener || éozlv ἕν libri: ἕν omisit H, delevit Roeper || ἀόριστον ἀκατάληπτον HB: ἀόριστος ἀκατάληπτος C || 10 ὑπόϑεσιν pr. L || 12 ὑπὸ τῶν ἀριϑμῶν L || 14 ἀριῆμητι- χῶν H: ἀριϑμῶν libri || νενομοτέϑηται edd. ante Roeperum fortasse Gronovii errore || ἐφ᾽ ἅπασι H || 16 ἀπὸ τοῦ H || 17 ἀόριστος H: ἀόριστον libri || 18 ὁ τρίτος B || 19 φυ- λάσσηται BT cf. H: φυλάσσεται Ο || ὄνομα τὸ οἰχεῖον H || in 1, adscripta est paraphrasis: διὰ τοῦτο γὰρ xal δεχὰς εἴρηται οἱονεὶ δοχὰς ἡ δεχομένη πάντα ἀριϑμόν" ὑπὲρ γὰρ τὴν δε- χάδα ἕτερος οὐχ ἔστιν ἀριϑμὸς ἀλλ᾽ ἀναδιπλα- σιάζονται οἱ ἀριϑμοί || 20 τετραχτήν B {{ἀέν- ναον φύσιν (om. πηγὴν) T {{υωφύσεως H: φύ- σεως ὡς libri || 21 τοὺς ἄλλους πάντας dpt- ϑμούς H || ὁ post xal om. H || 22 ἀπὸ τῶν δέχα λαμβάνουσι Ἡ || 24 μέρη non mathe- matico sensu accipiendum esse (cf. Αδι. Plac. 13 8) monet Roeper, qui cetera quo- que non accurate reddita esse demonstrat. utique μονὰς ἀριϑμὸς δύναμις χύβος collo- candum fuit et hic et infra p. 851,3 sed cf. H || οἷς ἐπιπλοχαὶ H || 26 αὐτὴ H: αὐτὴν libri || χυβισϑῇ B: χυβιστῇ vulgo ante Roeperum: χυβισϑήσεται H 10 15 HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 9 10—16 δὲ δύναμις ἐπὶ xófov, γέγονε δυναμόχυβος, ὅταν δὲ xófoc ἐπὶ χύβον. γέγονε χυβόχυβος: ὡς γίνεσϑαι τοὺς πάντας ἀριϑμούς, ἐξ ὧν f$, τῶν qt νομένων γένεσις γίνεται, ἑπτά: ἀριϑμὸν μονάδα δύναμιν χύβον δυναμο- δύναμιν δυναμόχυβον χυβόχυβον. Οὗτος xal ψυχὴν ἀϑάνατον εἶπε xal μετενσωμάτωσιν " διὸ ἔλεγεν ἑαυτὸν πρὸ μὲν τῶν Τρωϊχῶν Αἰϑαλίδην γεγονέναι, ἐν δὲ τοῖς Tpwixoi; Εὖ- φορβον, μετὰ δὲ ταῦτα Ἑρμότιμον Σάμιον, ps0 ὃν Πύρρον Δήλιον, πέμπτον Πυϑαγόραν. Διόδωρος δὲ ὃ Ἐξρετριεὺς xal ᾿Αριστόξενος ὃ μουσιχός φασι πρὸς ἀαράταν τὸν Χαλδαῖον ἐληλυϑέναι Πυϑαγόραν:" τὸν δὲ ἐχϑέσϑαι αὐτῷ δύο εἶναι ἀπ᾿ ἀρχῆς τοῖς οὖσιν αἴτια, πατέρα xal μητέρα" xal πατέρα μὲν φῶς, μητέρα δὲ σχότος, τοῦ δὲ φωτὸς μέρη ϑερμὸν ξηρὸν χοῦφον ταχύ: τοῦ δὲ σχότους ψυχρὸν ὑγρὸν βαρὺ βραδύ: ἐχ δὲ τούτων πάντα τὸν χόσμον συνεστάναι, ἐχ ϑηλείας χαὶ ἄρρενος. εἶναι δὲ τὸν χόσμον φησὶν χατὰ μουσιχὴν ἁρμονίαν, διὸ καὶ τὸν ἥλιον ποιεῖσϑαι τὴν περίοδον ἐναρμόνιον. περὶ δὲ τῶν ἐχ γῆς xal χόσμου γινομένων τάδε φασὶ λέγειν τὸν Zapdcav: δύο δαίμονας εἶναι, τὸν μὲν οὐράνιον, τὸν δὲ χϑόνιον᾽ xai τὸν μὲν χϑόνιον ἀνιέναι τὴν γένεσιν ἐχ τῆς γῆς" εἶναι δὲ ὕδωρ’ τὸν δὲ οὐράνιον πῦρ μετέχον τοῦ ἀέρος, ϑερμὸν xal ψυχρόν" διὸ χαὶ τούτων οὐδὲν ἀναιρεῖν οὐδὲ μιαίνειν φησὶ τὴν ψυχήν" ἔστι γὰρ ταῦτα οὐσία τῶν πάντων. χυάμους δὲ λέγεται παραγγέλλειν μὴ ἐσϑίειν αἰτία τοῦ τὸν Zapácav εἰρηχέναι χατὰ τὴν ἀρχὴν xal σύγχρισιν τῶν πάντων συνισταμένης τῆς γῆς ἔτι χαὶ συνσεσημμένης γενέσϑαι τὸν χύαμον. τούτου δὲ τεχμήριόν φησιν, εἴ τις χαταμασησάμενος λεῖον τὸν χύαμον χαταϑείη πρὸς ἥλιον χρόνον τινά (τοῦτον γὰρ εὐθέως ἀντιλήψεσϑαι), προσφέρειν ἀνθρωπίνου γόνου ὀσμήν. σαφέστερον δὲ εἶναι χαὶ ἕτερον παρά- δειγμα λέγει, εἰ ἀνθοῦντος τοῦ χυάμου λαβόντες τὸν χύαμον xal τὸ ἄνϑος αὐτοῦ καὶ χαταϑέντες εἰς χύτραν ταύτην τε χαταχρίσαντες εἰς γὴν χατο- ρύξαιμεν xal μετ᾽ ὀλίγας ἡμέρας ἀναχαλύψαιμεν, ἴδοιμεν (ἄν) αὐτὸ εἶδος ἔχον τὸ μὲν πρῶτον ὡς αἰσχύνην γυναικός, μετὰ δὲ ταῦτα χα- 80 τανοούμενον παιδίου χεφαλὴν συμπεφυχυῖαν. Οὗτος ἐν Κρότωνι τῆς Ἰταλίας ἅμα τοῖς μαϑηταῖς ἐμπυρισϑεὶς διεφϑάρη. 551 — 1 14 16 | γέγονε δυναμόχυβος ὅταν δὲ χύβος ἐπὶ κύβον H: om. ltbri || 6 ϑαλλίδην (ϑαλλήδην B) libri: corr. La Croze cf. Porphyr. V. P. 45 Heraclid. Pont. ap. Laert. VIII 4 || ἔφοιβον B: ἔφορβον C: eorr. Wolfius || 7 σάμειον B || ὃ Dio- dorus Eretriensis ignotus est. Εὔδωρος ὁ ᾿Αλεξανδρεύς vel ὁ διαιρέτης (!) ariolatus est Roeper || 9 ζαρέταν B || 10 abc B: αὐτὸ C || 13 πάντων libri: corr. Roeper || 14 φησὶν L: φύσιν BTO: Wolf φασίν: τὴν τοῦ κόσμου φύσιν Roeper || xal μουσιχὴν libri: corr. Gottingenses cf. p. 555, 30} 18 ϑερμὸν τοῦ ψυ- χροῦ Roeper || 19 οὐδὲ B || ἀναιρεῖ vix recte Roeper || 22 συνεσταμένη CT || συνσεσημ- μένης BC: συνσεσεμμένης : συννενημένης falso Cruice || 28 χαταμασησάμενος λεῖον i. e. λεάνας τοῖς ὀδοῦσι Porphyr. V. P. 44. qui ex Diogene [i.e. Antonio Diogene cf. G. Wolff de Porphyr. ex orac. philos. p. 16. E. Rohde Gr. Rom. p. 255 not.] compilasse videtur quem Lydus d. mens. p. 68,23 B. testatur || λῖον B || 24 χατεσϑίη B || τοῦτο---ἀντιλήψεται vulgo: correxi || 25 προσφέρειν T: προσφέρει C || ὀσμὴν B cf. Hippol. VII p. 364, 92 Gott.: ὀδμὴν C || 28 ἀνεχαλύψαιμεν B [| àv addidit Cruice |! 29 κατανοοῦμεν Usener || 31 χρότονι B DON HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 219—185 31—3 4 1.2 ἔϑος δὲ τοῦτο ἣν παρ᾽ αὐτῷ, ἐπειδὰν προσίῃ τις μαϑητευσόμενος, πι- πράσχειν τὰ ὑπάρχοντα xal τὸ ἀργύριον χατατιϑέναι ἐσφραγισμένον παρὰ τῷ [ΙΠυϑαγόρᾳ" xai ὑπέμενε σιωπῶν ὁτὲ μὲν ἔτη τρία ὁτὲ δὲ πέντε χαὶ μανθάνων. αὖϑις δὲ λυϑεὶς ἐμίσγετο τοῖς ἑτέροις xal παρέμενε μαϑητὴς xal συνειστιᾶτο ἅμα. εἰ δ᾽ οὔ, ἀπελάμβανε τὸ ἴδιον xal ἀπεβαλ- 11 λετο. οἱ μὲν οὖν ἐσωτεριχοὶ ἐχαλοῦντο Πυϑαγόρειοι. oi δὲ ἕτεροι Πυϑαγορισταί. τῶν δὲ μαϑητῶν αὐτοῦ οἱ διαφυγόντες τὸν ἐμπρησμὸν Λῦσις ἦν χαὶ Ἄρχιππος xal 6 τοῦ [Πυϑαγόρου οἰχέτης Δάμολξις, ὃς xal τοὺς παρὰ Κελτοῖς Δρυΐδας λέγεται διδάξαι φιλοσοφεῖν τὴν Πυϑαγόρειον φιλοσο- 18 φίαν. τοὺς δὲ ἀριϑμοὺς χαὶ τὰ μέτρα παρὰ Αἰγυπτίων φασὶ τὸν Πυ- ϑαγόραν μαϑεῖν. ὃς χαταπλαγεὶς τῇ τῶν ἱερέων ἀξιοπίστῳ xal φαντασιώδει xai δυσχερῶς ἐξαγορευομένῃ σοφίᾳ μιμησάμενος ὁμοίως xal αὐτὸς σιγᾶν προσέταττεν χαὶ ἐν ἀδύτοις χαταγείοις ἠρεμεῖν ἐποίει μανθάνοντα. 8 Ἐμπεδοχλῆῇς δὲ μετὰ τούτους γενόμενος xal περὶ δαιμόνων φύσεως εἶπε πολλά, ὡς ἀναστρέφονται διοιχοῦντες τὰ χατὰ τὴν γῆν, ὄντες πλεῖστοι. οὗτος τὴν τοῦ παντὸς ἀρχὴν νεῖχος xal φιλίαν ἔφη xal τὸ τῆς μονάδος νοερὸν πῦρ τὸν ϑεὸν xal συνεστάναι ἐχ πυρὸς τὰ πάντα xal εἰς πῦρ ἀναλυϑήσεσθαι- ᾧ σχεδὸν xal οἱ Στωιχοὶ συντίϑενται δόγματι, - 0 2 ἐχπύρωσιν προσδοχῶντες. σωματώσει οὕτως εἰπών" μάλιστα δὲ πάντων συγχατατίϑεται τῇ μετεν- i Trot μὲν yàp ἐγὼ γενόμην xoüpóc te χόρη τε ϑαμνός τ᾽ οἰωνός τε xal ἐξ ἁλὸς ἔμπορος ἰχϑύς. 8 οὗτος πάσας εἰς πάντα τὰ ζῷα μεταλλάττειν εἶπε τὰς ψυχάς. χαὶ γὰρ ὃ τούτων διδάσχαλος Πυϑαγόρας ἔφη ἑαυτὸν Εὔφορβον γεγονέναι τὸν ἐπὶ Ἴλιον στρατεύσαντα φάσχων ἐπιγινώσχειν τὴν ἀσπίδα. 6 Ἐμπεδοχλῆς. ταῦτα μὲν οὖν » 4 Ἡράκχλειτος δὲ φυσιχὸς φιλόσοφος ὃ Ἐφέσιος τὰ πάντα ἔχλαιεν ἄγνοιαν τοῦ παντὸς βίου χαταγινώσχων χαὶ πάντων ἀνϑρώπων, ἐλεῶν δὲ τὸν τῶν ϑνητῶν βίον. αὑτὸν μὲν γὰρ ἔφασχε τὰ πάντα εἰδέναι, τοὺς δὲ ἄλλους 2 ἀνθρώπους οὐδέν. 1 προσείη B : προσήει C : correxi post Cruiceum|| μαϑητευϑησόμενος B. activo utitur Hippol. IX 11 p.470, 15. 38 p. 478, 66, sed IX 25, p. 482, 11 τοῖς προσιοῦσι μαϑητεύεσϑαι || 3 Πυϑαγόρᾳ B: Πυϑαγόρῃ C || ὑπέμεινε vulgo: correxi || πάντι pro πέντε B || 4 μανϑάνειν ante Wolfium || λυϑὲν ἐμίσγετο τῷ τῶν ἑτέρων T. nolis ἑταίροις || εἰ δ᾽ οὖν Cruice [ 5 συ- νεστιᾶτο B || ἀπεβάλετο T. cf. IX 34 p. 480 Gott. || 8 ζάμετος B || ot xat L || 18 προσέ- za ttv B: προσέταξεν C || ἐν ἀδυνάτος || T κατα- γείοις Roeper: κατάγων libri || ἐρημεῖν Roeper [| μανϑάνοντας Gottingenses || 14 περὶ Ἔμπε- δοχλέους superscribit B || 16 οὗτος — 23 ψυχάς liberius exc. Cedr. || 18 ᾧᾧ Cedr.: ὡς libri || xal αὐτὸς δὲ σχεδὸν σύμφωνα τῷ Ἐμπεδοχλεῖ ὦ δόγματι om. Cedr. || 21 v. 380—381 Karsten, 384—385 Stein || Cedr. post interpolatum ex Suida (s. v. Ἐμπεδοχλῇς) versum pergit ἦτοι μὲν πρῶτα χοῦρος ἐγενόμην κόρη τε xal ϑὴρ xai ϑάμνος xai ἐξ ἁλὸς ἔμπνοος ἰχϑὺς [καὶ ἐν Ὀλυμπίᾳ βοῦς hoe ex Suida] || ἐγενόμην B || 22 ἐξαλλὸς B || 23 μεταλάττειν Β || 24 τούτου ὧν Roeper at cf. Prol. p. 145 || ἔφορβον BT || τὸν περὶ Roeper || 25 οὖν addidi ex T: otn. C || 27 περὶ Ἡρακλείτου superscribit B || 28 ἐλεῶν δὴ Roeper. cf. Prol. p. 256 || 23 αὐτὸν C: τὸν T: corr. Roeper cf. Procl. in Plat. Tim. p. 106 Ἡράχλειτος μὲν ἑαυτὸν πάντα εἰδέναι λέγων πάντας τοὺς ἄλλους ἀνεπιστήμονας ποιεῖ HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 42.3 5. 6 1—4 5a) ἐφθέγξατο, στάσιν xal φιλίαν φήσας τῶν ἁπάντων ἀρχὴν εἶναι xai πῦρ , , * *, * , *, L4 , γοερὸν τὸν ϑεὸν συμφέρεσθϑαί τε tà πάντα ἀλλήλοις xal οὐχ ἕσταναι. xai ὥσπερ 6 Ἐξμπεδοχλῆς πάντα τὸν χαϑ᾽ ἡμᾶς τόπον ἔφη χαχῶν μεστὸν 3 , εἶναι xai μέχρι μὲν σελήνης τὰ xaxà φϑάνειν ἐχ τοῦ περὶ γῆν τόπου τα- 5 ϑέντα, περαιτέρω δὲ μὴ χωρεῖν, ἅτε χαϑαρωτέρου τοῦ ὑπὲρ τὴν σελήνην παντὸς ὄντος τόπου. οὕτω χαὶ τῷ Ἡραχλείτῳ ἔδοξεν. 9 Μετὰ τούτους ἐγένοντο xal ἕτεροι φυσιχοί, ὧν οὐχ ἀναγχαῖον ἡγησάμεϑα τὰς δόξας εἰπεῖν μηδὲν τῶν προειρημένων ἀπεμφαινούσας. ἀλλ᾽ ἐπεὶ χα- ϑόλου οὐ μιχρὰ γεγένηται ἣ σχολὴ πολλοί τε οἱ μετέπειτα φυσιχοὶ ἐξ 1» αὐτῆς γεγένηνται ἄλλοι ἄλλως περὶ φύσεως τοῦ παντὸς διηγούμενοι, [xal] δοχεῖ ἡμῖν τὴν ἀπὸ Πυϑαγόρου ἐχϑεμένους φιλοσοφίαν χατὰ διαδοχὴν ἀναδραμεῖν ἐπὶ τὰ δόξαντα τοῖς μετὰ Θαλῆν, xal ταῦτα ἐξειπόντας ἐλϑεῖν ἐπί τε τὴν ἠϑιχὴν χαὶ λογιχὴν φιλοσοφίαν, ὧν ἦρξαν Σωχράτης μὲν ἠϑθιχῆς, ᾿Αριστοτέλης δὲ διαλεχτιχῆς.- 15 6 Θαλοῦ τοίνυν ᾿Αναξίμανδρος γίνεται ἀχροατής. ᾿Αναξίμανδρος Πραξιάδου Μιλήσιος. οὗτος ἀρχὴν ἔφη τῶν ὄντων φύσιν τινὰ τοῦ ἀπείρου, ἐξ ἧς γίνεσϑαι τοὺς οὐρανοὺς xal τοὺς ἐν αὐτοῖς χύόσμους. ταύτην δ᾽ ἀίδιον εἶναι xai ἀγήρω, ἣν xal πάντας περιέχειν τοὺς χύσμους. xai τῆς οὐσίας xai τῆς φϑορᾶς. εἴρηχε τῶν ὄντων τὸ ἄπειρον πρῶτος 3 δὲ τούτῳ χίνησιν ἀΐδιον εἶναι. ἐν ἢ χρόνον ὡς ὡρισμένης τῆς γενέσεως Ὁ οὗτος μὲν οὖν ἀρχὴν xal στοιχεῖον τοὔνομα χαλέσας τῆς ἀρχῆς. συμβαίνειν γίνεσϑαι τοὺς οὐρανούς. πρὸς λέγει δὲ τὴν δὲ γῆν εἶναι μετέωρον ὑπὸ μη- 3 δενὸς χρατουμένην, μένουσαν δὲ διὰ τὴν ὁμοίαν πάντων ἀπόστασιν. τὸ & σχῆμα αὐτῆς γυρόν, στρογγύλον χίονι λίϑῳ παραπλήσιον. τῶν δὲ ἐπι- 2; πέδων ᾧ μὲν ἐπιβεβήχαμεν, ὃ δὲ ἀντίϑετον ὑπάρχει. τὰ δὲ ἄστρα γίνεσϑαι 4 χύχλον πυρύς, ἀποχριϑέντα τοῦ χατὰ τὸν χόσμον πυρός, περιληφϑέντα δ᾽ 2 ἐμφέρεσϑαι ante Roeperum || τε om. B || ἑστάναι. fortius distinxi || ἡμᾶς BT paraphr. L: ἡμῶν L || 4 μέχρι μὲν T: μέχρι δὲ C |] 6 τόπου. graviore distinctione sublata enuntiata coniunxi || 7 ἐγένοντο δὲ xal ἕτεροι φυσιχὰς δόξας xal αὐτοὶ γράψαντες μηδὲν ἀπεμφαινού- σας τῶν προειρημένων, ἃς οὐχ ἀναγχαῖον ἡγησάμεϑα γραφῇ παραδοῦναι Cedr. || 8 ἀπεμ- φαινούσας cf. Hippol. V 11 p. 176, 65 Gott. || iri B || 10 αὑτῶν libri: corr. Usener || xai delevi. propter insequentes accusativos ἐχϑεμένους et ἐξειπόντας proposueram Prol. p.145! δοχεῖ vov cf. p. 554,30. nunc du- bito, sed δοκεῖ ἡμᾶς ἐχτεϑεῖσϑαι p. 112, 32 et 128, 17 ex p. 398, 90. 410, 29. 492,59 corrigenda sunt || 12 ἐξειπόντα B || 13. ἦϑι- χὴν --- διαλεχτιχήν B || 15 περὶ ἀναξιμάνδρου superscr. B || 16 οὗτος---18 χόσμους, 22 γῆν--- 24 παραπλήσιον, $ 4—'7 exc. Cedr. || 17 ἐξ ἧς B: ἑξῆς C: dg ἧς Cedr. || γενέσθαι Cedr. || τὸν ἐν αὐτοῖς κόσμον Cedr. libri: corr. Ritter cf. "Theophr. fr. 2 p. 476, 8 [Prol. p. 133] || 18 ἀΐδιον cf. ad p. 476, 7 || ἣν om. Cedr. || 20 οὗτος piv οὖν αὐχὴν T: οὗτος μὲν ἀρχὴν om. οὖν C || 21 τούτων BT || 22 συμβαίνει libri: corr. Roeper || τοὺς ἀνθρώπους B || μηδενὸς Cedr. T: οὐ- δενὸς C || 23 δὲ διὰ Cedr.: διὰ (om. δὲ) libri || ἀπόστασιν libri: ὑπόσχεσιν Cedr. qui ex Suida [s. v. ᾿Αναξίμανδρος p. 35125 Bernh.) addit xai κεῖσϑαι ταύτην μὲν [l. ἐν] μεσαιτάτῳ || 24 ὑγρὸν στρογγύλον Cedr. libri: corr. Roeper. ὑπάρχειν στρογγύλον Mullach. τροχὸν στρογγύλον Roeth cf. Prol. p. 218 || ylow Xp libri: χιονῶδες λίϑῳ Cedr.: corr. Wolfius ef. Prol. 1. c. || 25 ᾧ μὲν vulgo: ὃ μὲν B: ὃν O? || ὃ δὴ B: ὁ μὲν δὲ O? || τὸ δὲ ἄστρα B || γενέσθαι Cedr. || 26 χύχλον πυρός Cedr. libri: χύχλον ἀέρος Roeper, sed excerptum videtur, quale est in A&t. II 20 1 25 1 πλήρη πυρός 560 HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 64—1 11—3 ὑπὸ ἀέρος. ἐχπνοὰς δ᾽ ὑπάρξαι πόρους τινὰς αὐλώδεις, καϑ᾽ οὖς φαίνεται τὰ ἄστρα" διὸ xal ἐπιφρασσομένων τῶν ἐχπνοῶν τὰς ἐχλείψεις γίνεσθαι. 5 τὴν δὲ σελήνην ποτὲ μὲν πληρουμένην φαίνεσϑαι, ποτὲ δὲ μειουμένην παρὰ τὴν τῶν πόρων ἐπίφραξιν ἢ ἄνοιξιν. εἶναι δὲ τὸν χύχλον τοῦ ἡλίου ἕπτα- χαιειχοσιπλασίονα τῆς σελήνης, xal ἀνωτάτω μὲν εἶναι τὸν ἥλιον, xato- τάτω δὲ τοὺς τῶν ἀπλανῶν ἀστέρων χύχλους. τὰ δὲ ζῷα γίνεσϑαι * * ἐξατμιζόμενα ὑπὸ τοῦ ἡλίου. τὸν δὲ ἄνϑρωπον ἑτέρῳ ζῴῳ γεγονέναι, τού- τεστιν ἰχϑύι, παραπλήσιον xat! ἀρχάς. ἀνέμους δὲ γίνεσϑαι τῶν λεπτοτάτων ἀτμῶν τοῦ ἀέρος ἀποχρινομένων xal ὅταν ἀϑροισϑῶσι χινουμένων, ὑετὸν δὲ ix τῆς ἀτμίδος τῆς ix τῶν ὑφ᾽ ἥλιον ἀναδιδομένης " ἀστραπὰς δέ, ὅταν ἄνεμος ἐμπίπτων διιστᾷ τὰς νεφέλας. οὗτος ἐγένετο χατὰ ἔτος τρίτον τῆς τεσσαραχοστῆς δευτέρας ὀλυμπιάδος. ἢ ᾿Αναξιμένης δὲ xal αὐτὸς ὧν Μιλήσιος, υἱὸς δ᾽ Εὐρυστράτου, ἀέρα ἄπειρον ἔφη τὴν ἀρχὴν εἶναι, ἐξ οὗ τὰ γινόμενα χαὶ τὰ γεγονότα χαὶ τὰ ἐσόμενα xal ϑεοὺς xal ϑεῖα γίνεσϑαι, τὰ δὲ λοιπὰ ix τῶν τούτου ἀπογό- 2 νων. τὸ δὲ εἶδος τοῦ ἀέρος τοιοῦτον" ὅταν μὲν ὁμαλώτατος T, ὄψει ἄδηλον, δηλοῦσϑαι δὲ τῷ ψυχρῷ xal τῷ ϑερμῷ xal τῷ νοτερῷ xal τῷ χινουμένῳ. χινεῖσϑαι δὲ ἀεί. οὐ γὰρ μεταβάλλειν ὅσα μεταβάλλει, εἰ μὴ 8 χινοῖτο. πυχνούμενον γὰρ xal ἀραιούμενον διάφορον φαίνεσθαι: ὅταν γὰρ εἰς τὸ ἀραιότερον διαχυϑῇ, πῦρ γίνεσϑαι, ἀνέμους δὲ πάλιν εἶναι ἀέρα πυχνούμενον, ἐξ ἀέρος (δὲ) νέφος ἀποτελεῖσθαι χατὰ τὴν πίλησιν, ἔτι δὲ μᾶλλον ὕδωρ, ἐπὶ πλεῖον πυχνωϑέντα γῆν χαὶ εἰς τὸ μάλιστα e - — ?0 1 πύρους τινὰς αὐρώδεις Cedr.: τόπους τινὰς ἀερώδεις libri: correxi Prol. p. 204 || φαίνεται libri: φαίνονται Cedr. φαίνεσθαι verisimiliter Usener || 3 παρὰ Cedr. T: χατὰ C || 4 ἑπταχαιειχοσιπλασίονα Cedr.: ἑπτακχαιειχο- σαπλασίονα BC: ἑπτακχοσιειχοσαπλασίονα Roe- per || ὃ τοῦ τῆς σελήνης Roeth. σελήνης tuetur 'Teichmueller Stud. z. Gesch. d. Begr. p. 17. Zeller I* 207 cf. Prol. p. 683. errore com- pilatoris pro γῆς scriptum censet Gruppeum secutus Roeper. non plene descripta mihi videntur talia ἑπταχαιειχοσιπλασίονα {τῆς γῆς; ἐννεαχαιδεχαπλασίονα δὲ τὸν) τῆς σελήνης. lunam etiam in proximis desideres cf. Aét. Plac. II 15 6 Ἀναξίμανδρος... . ἀνωτάτω piv πάντων τὸν ἥλιον τετάχϑαι, μετ᾽ αὐτὸν δὲ τὴν σελήνην, ὑπὸ δὲ αὐτοὺς τὰ ἀπλανῆ τῶν ἄστρων καὶ τοὺς πλανήτας. antiquum errorem odoratur Roeper p. 609. xal ἀνωτέρω (sc. τῆς σελήνης) μὲν εἶναι τὸν ἥλιον, ἀνωτάτω δὲ χτλ. coni. Roeth ΠΕ 1 p. 15 || 5 ἥλιον Cedr. libri: ἡλίου coni. Roeper || 6 ζῴδια Cedr. || γίνεσθαι ἐν ὑγρῷ ἐξατμιζομένῳ conl. Ait. V 194 coni. Cruice. fortasse γίνεσθαι ἐξ ὑγροῦ ἐξατμιζομένου cf. Prol. p. 189 || 7 τὸν ἥλιον B [| 8 ἰχϑείι sed ultima t cancellata B || 9 ix τοῦ ἀέρος Cedr. || ἀϑρηϑῶσι T || ὑετοὺς Cedr. fortasse rectius || 10 ix τῆς ἀτμίδος τῆς ἐχ τῶν ὑφ᾽ ἥλιον ἀναδιδουμένης Cedr.: éx γῆς [τῆς ΤΊ ἀναδιδομένης ἐκ τῶν ὑφ᾽ ἥλιον libri. pro ix τῶν ὑφ᾽ ἥλιον corrupto coni. ἐχ τῶν νεφελῶν Gottingenses. sensui satisfaceret ἐχ [ἀπὸ] γῆς ὑφ᾽ ἡλίου cf. Arius Did. fr. 11 p. 451, 20 Theophr. fr.23 p. 494, 6 Diog. IX 19 A&t. III 44]|| LE ἐχπίπτων διίστησι Cedr. || 18 ᾿Αναξιμήνης B || ἀέρα — 15 γίνεσθαι exc. Cedr. || 14 xai post γινόμενα Cedr.: om. libri || 15 τούτου C: τού- τῶν T non recte defensum a Wolfio Roe- pero Schneidewino || 16 ἦν ὄψει, εὔδηλον T || 11 ψυχῷ, mrg. ψυχιῷ B || τὸ νοτερὸν B || 18 χινεῖσϑαι χτλ. cf. Theophr. fr. 2 p. 477,4 || 19 πιχνούμενον B. de toto hoc loco cf. "Theophr. 1. c. p. 477,1 sqq. || φέρεσθαι T || ὅταν δὲ libri: corr. Roeper || 20 ἀνέ- μους Zeller cf. Theophr. 1. c. (Prol. p. 135): μέσως vulgo || δὲ πάλιν Roeper: δ᾽ ἐπὰν libri [| εἶναι scripsi: εἰς libri || 21 δὲ addidi [| dzo- τελεσϑῇ libri: corr. Roeper || zs T: πόλησιν C: corr. Salvinius || 22 ἐπὶ πλεῖον cf. $8 7. 8 addiderim δὲ HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 735—98 1.? 561 [πυχνότατον] λίϑους. ὥστε τὰ χυριώτατα τῆς γενέσεως ἐναντία εἶναι ϑερμόν τε xal ψυχρόν. τὴν δὲ γῆν πλατεῖαν εἶναι ἐπ᾿ ἀέρος ὀχουμένην, 4 ὁμοίως δὲ χαὶ ἥλιον xai σελήνην χαὶ τὰ ἄλλα ἄστρα πάντα πύρινα ὄντα ἐποχεῖσϑαι τῷ ἀέρι διὰ πλάτος. ct γεγονέναι δὲ τὰ ἄστρα ix γῆς »»"» ^ ; "^ , δ ΡΨ "» 1* , - , 5 διὰ τὸ τὴν ἰχμάδα ix ταύτης ἀνίστασϑαι, ἧς ἀραιουμένης τὸ πῦρ γίνεσϑαι, ix δὲ τοῦ πυρὸς μετεωριζομένου τοὺς ἀστέρας συνίστασϑαι. εἶναι δὲ xad γεώδεις φύσεις ἐν τῷ τόπῳ τῶν ἀστέρων συμπεριφερομένας ἐχείνοις. οὐ 6 χινεῖσϑαι δὲ ὑπὸ γῆν τὰ ἄστρα λέγει. χαϑὼς ἕτεροι ὑπειλήφασιν, ἀλλὰ περὶ - γὴν. ὡσπερεὶ περὶ τὴν ἡμετέραν χεφαλὴν στρέφεται τὸ πιλίον. χρύπτεσϑαί |( τε τὸν ἥλιον οὐχ ὑπὸ γῆν γενόμενον, ἀλλ᾽ ὑπὸ τῶν τῆς γῆς ὑψηλοτέρων μερῶν σχεπόμενον χαὶ διὰ τὴν πλείονα ἡμῶν αὐτοῦ γενομένην ἀπόστασιν. τὰ δὲ ἄστρα μὴ ϑερμαίνειν διὰ τὸ μῆχος τῆς ἀποστάσεως. -* ἀνέμους 7 δὲ γεννᾶσθαι. ὅταν Ὑἐχπεπυχνωμένος ὃ ἀὴρ ἀραιωϑεὶς φέρηται" συνελϑόντος δὲ xal ἐπὶ πλεῖον παχυνϑέντος νέφη γεννᾶσϑαι xal οὕτως εἰς ὕδωρ μετα- 15 βάλλειν. χάλαζαν δὲ γίνεσϑαι. ὅταν ἀπὸ τῶν νεφῶν τὸ ὕδωρ χαταφερό- μενον παγῇ" χιόνα δέ, ὅταν αὐτὰ ταῦτα ἐνυγρότερα ὄντα πῆξιν λάβῃ" ἀστραπὴν δ᾽, ἦταν τὰ νέφη διιστῆται βία πνευμάτων" τούτων γὰρ διι- 8 σταμένων λαμπρὰν xai πυρώδη γίνεσϑαι τὴν αὐγήν. ἀέρα συνεστῶτα πιπτουσῶν" σεισμὸν Ob τῆς γῆς τῶν ἡλιαχῶν αὐγῶν εἰς 30 ἐπὶ πλεῖον ἀλλοιουμένης ὑπὸ ϑερμασίας χαὶ ψύξεως οὗτος ἤχμασε περὶ ἔτος ᾿Αναξιμένης. ὀλυμπιάδος. ἶριν δὲ γεννᾷσϑαι ταῦτα μὲν οὖν 9 πρῶτον τῆς πεντηχοστῆς ὀγδόης 8 Μετὰ τοῦτον γίνεται ᾿Αναξαγόρας ᾿Ἡγησιβούλου ὁ Κλαζομένιος. οὗτος ἔφη τὴν παντὸς ἀρχὴν νοῦν xai ὕλην, τὸν μὲν νοῦν ποιοῦντα, τὴν ἢν ὃὲ ὕλην γινομένην. ὄντων γὰρ πάντων ὁμοῦ. νοῦς ἐπελθὼν διεχόσμησεν. τὰς δ᾽ ὑλιχὰς ἀρχὰς ἀπείρους ὑπάρχειν. T xal τὰς σμιχροτέρας αὐτῶν ἄπειρα λέγει. 1 πυχνότατον B: vulgo πυχνώτατον, delevi || 2 τὴν δὲ — V ἐχείνοις exc. Cedr. || εἶναι om. Cedr.: habent BO quos omittere falso adnotant Gottingenses || 3 δὲ ἥλιον Cedr. || πάντα — 4 ἄστρα om. T || πάντα γὰρ libri: γὰρ om. Cedr. || àztyzisüat O || 4 διὰ τὸ πλάτος, γέγονε Cedr. || 6 ἐκ — συνίστασϑαι om. Cedr. || ἢ συμπεριφερομένας Cedr. cf. p. 562,16: συμ- φερομένας libri || 9 στέφεται Β || πηλεῖον T: πιλεῖον C: corr. Menagius || 10 τε om. B || 11 μερῶν: fuit cum mallem ὀρῶν. similiter παραφράζει L: ὑπὸ τῶν ὑψηλοτάτων ὀρῶν. at intellege partes septemtrionales cf. Aristot. Meteor. IL 1 p.3542328 τὸν ἥλιον μὴ gé- ρεσϑαι ὑπὸ γῆν, ἀλλὰ περὶ τὴν γῆν καὶ τὸν τόπον τοῦτον, ἀφανίζεσθαι δὲ xal ποιεῖν νύχτα διὰ τὸ ὑψηλὴν εἶναι πρὸς ἄρχτον τὴν γῆν || 13 ἐχπεπυχνωμένος BC: ἐχπεπυχνωμένης T: Diels, Doxographi graeci. χινήσεως δὲ μετέχειν τὰ πάντα ὑπό τε νοῦ χινούμενα Guvsh- 2 ἐχπεπυχνωμένος vix explices densitate pri- vafus ut ἐξυγρανϑέντος p. 470, 7 nec simul ἀραιωϑεὶς ferri potest. ὅταν εἰς πεπυχνω- μένον ἀὴρ coni. Usener cf. p. 563,3. || ἀρ- ϑεὶς Zeller || συνελθόντα libri : corr. Zeller |; 14 παχυϑέντα vulgo: παχυϑέντος Zeller. πα- χυνϑέντα Salvinius || 17 διίσταται libri || 21 πρῶτον: verum est τρίτον cf. Mus. Rh. XXXI 27 || 28 περὶ ἀναξαγόρου superscribit B || ἡγησιφόντου T || χλυζομένιος B || 24 τὴν τοῦ παντὸς B || vv. 24. 25 Suidae flosculo intexuit Cedr. || 25 ὁμοφυῶν 6 Cedr. || 26 ὑπάργειν xal πλῆϑος xal σμιχρότητα. καὶ τὰ σμιχρότερα γὰρ ἄπειρα λέγει Gottingenses conl. Simpl. in phys. f. 989. 17 cf. Arist. de gen. I 8 p. 325230 unde veri similius talia rescribes xal xacà τὴν σμιχρότητα αὐτῶν ἄπειρα λέγει || 27 ὑπό τε Usener: ὑπὸ τοῦ vulgo 36 562 HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 8 9--τὸ ϑεῖν [τε] τὰ ὅμοια. χαὶ τὰ μὲν χατὰ τὸν οὐρανὸν χεχοσμῇσϑαι ὑπὸ τῆς ἐγχυ- χλίου χινήσεως. τὸ μὲν οὖν πυχνὸν χαὶ ὑγρὸν χαὶ τὸ σχοτεινὸν χαὶ ψυχρὸν χαὶ πάντα τὰ βαρέα συνελϑεῖν ἐπὶ τὸ μέσον, ἐξ ὦν παγέντων τὴν γῆν ὑποστῆναι" τὰ δ᾽ ἀντιχείμενα τούτοις τὸ ϑερμὸν καὶ τὸ λαμπρὸν xai τὸ ξηρὸν xal τὸ 3 *** χηῦφον εἰς τὸ πρόσω τοῦ αἰϑέρος δρμῇσαι. τὴν δὲ γῆν τῷ σχήματι 5 πλατεῖαν εἶναι χαὶ μένειν μετέωρον διὰ τὸ μέγεϑος καὶ διὰ τὸ μηδὲν εἶναι χενόν * xal διὰ τοῦτο τὸν ἀέρα ἰσχυρότατον ὄντα φέρειν ἐποχουμένην τὴν γῆν. 4 τῶν δ᾽ ἐπὶ γῆς ὑγρῶν τὴν μὲν ϑάλασσαν ὑπάρξαι, T τά τε ἐν αὐτῇ ὕδατα ἐξατμισϑέντα ὑποστάντα οὕτως γεγονέναι xal ἀπὸ τῶν χαταρρευσάντων πὸ- 5 ταμῶν. τοὺς δὲ ποταμοὺς xal ἀπὸ τῶν ὄμβρων λαμβάνειν τὴν w ὑπόστασιν xal ἐξ ὑδάτων τῶν ἐν τῇ ví. εἶναι γὰρ αὐτὴν χοίλην xal ἔχειν ὕδωρ ἐν τοῖς χοιλώμασιν. τὸν δὲ Νεῖλον αὔξεσϑαι χατὰ τὸ ϑέρος χατα- φερομένων εἰς αὐτὸν ὑδάτων ἀπὸ τῶν ἐν T τοῖς ἄρχτοις χιόνων. 6 ἥλιον δὲ xal σελήνην xal πάντα tà ἄστρα λίϑους slvat ἐμπύρους συμ- περιληφϑέντας ὑπὸ τῆς αἰϑέρος περιφορᾶς. εἶναι δ᾽ ὑποχάτω τῶν ἄστρων 1» 7 ἥλιον καὶ σελήνην (xal) σώματά τινα συμπεριφερόμενα, ἡμῖν ἀόρατα. δὲ ϑερμότητος μὴ αἰσϑάνεσϑαι τῶν ἄστρων διὰ τὸ μαχρὰν εἶναι [καὶ διὰ] τῆς τὴν ἀπόστασιν τῆς γῆς ἔτι δὲ οὐχ ὁμοίως ϑερμὰ τῷ ἡλίῳ διὰ τὸ χώραν ἔχειν ψυχροτέραν. εἶναι δὲ τὴν σελήνην χατωτέρω τοῦ ἡλίου πλησιώτερον 8 ἡμῶν. φῶς τὴν σελήνην μὴ ἴδιον ἔχειν. ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ ἡλίου. ἐχλείπειν δὲ τὴν σελήνην γῆς dvu- 9 περιφορὰν ὑπὸ γῆν γίνεσθαι. φραττούσης. ἐνίοτε δὲ xai τῶν ὑποχάτω τῆς σελήνης, νουμηνίαις σελήνης ἀντιφραττούσης. ὑπερέχειν ὃὲ τὸν ἥλιον μεγέϑει τὴν [Πελοπόννησον. τὸ δὲ » τὴν δὲ τῶν ἄστρων τὸν δὲ ἥλιον ταῖς τροπὰς δὲ ποιεῖσϑαι xai ἥλιον xal σελήνην ἀπωϑουμένους ὑπὸ τοῦ ἀέρος. σελήνην δὲ πολλάχις τρέπεσϑαι διὰ » 10 τὸ μὴ δύνασθαι χρατεῖν τοῦ ψυχροῦ. ἔφη ὃὲ γηίνην εἶναι τὴν σελήνην ἔχειν τε τὰς ἐχλείψεις χαὶ φωτισμούς. ἐν αὑτῇ πεδία χαὶ φάραγγας. τὸν δὲ 1 τε BTC: δὲ L: del. Usener || νοῦν ante οὐρανόν B statim deletum l| 9 fortasse πάν- τως cf. At. Placit. I 4 2 ὅσα μείζονα ἣν xal βαρύτατα πάντως, ὑπεκάϑιζεν || βαρεῖα libri: eorr. Salvinius || 5 {μανὸν χαὶ πάν- τως τὰ) χοῦφα explet Usener || 7 τοῦτο Use- ner: τὸ vulgo || ἐπεγουμένην T || 8 ὑπάρξαι (ἀρχήν) Wolfius: ἐξατμισϑέντα εἶτα ὑποστάντα οὕτως γεγονέναι χαὶ τὰ τῶν La Croze: ἐξατμισϑέντων (ὑπὸ τοῦ ἡλίου ἐκείνων) ὑπο- στάντα Roeper: minus displiceant — haec: (Ex) τε τῶν dv αὐτῇ [sc. terra] ὑδάτων, (ὧν) ἐξατμισϑέντων (τὰ) ὑποστάντα κάτω γενονέναι, xal ἀπὸ τῶν χαταρρευσάντων ποταμῶν. cf. Aet. Plac. III 162 Laert. II 5 Arist. Meteor. IL 1 p. 35357. Theophr. fr. 23 p. 495, 2 || 11 ἐξ αὐτῶν libri: corr. Roeper | 13 pronum est corrigere ἐν ταῖς doxzot. sed desidera- οὗτος ἀφώρισε πρῶτος τὰ περὶ γαλαξίαν ἀνάχλασιν εἶναι τοῦ φωτὸς mus ἐν τοῖς Αἰϑιοπιχοῖς cf. Diodor. I 38 A&t. Plac. IV 13 Senec. Qu. N. IV 2, nisi Anaxagorae sententia liberius redditur ut ἐν τοῖς νοτίοις vel ἀντοίχοις. hoc Hoepero potissimum probatur. cf. Apoll. Rhod. schol. IV 269. Aét. Plac. IV 1 7 || 14 ἐμπύρους ἐμπυρισϑέντας probabiliter Usener cf. Aét. IL 1383 | 16 ἥλιον xal σελήνην libri: ἥλιον xal σελήνην xai Brandis cf. Prol. p. 138: ἡλίῳ xal σελήνῃ Roeper. ἡλίου xai σελήνης la Croce || 17 μακρὸν B: μαχρὰν C: μιχρά Roeper || xai διὰ Gottingenses removerunt ef. 716 || 20 πελοπόνησον B || 22 σελήνην {πανσέληνον) propter ταῖς νουμηνίαις v. 23 coni. Usener || 23 cf. Theophr. fr. 19 p. 493,3 | 25 ἀποϑουμένης BL || 26 τὰς περὶ B || 25 αὐτῇ vulgo || τῶν τε B: τόν τε C: corr. Roeper HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 8 10—13 9 1—4 τῶν ἄστρων τῶν μὴ χαταλαμπομένων ὑπὸ τοῦ ἡλίου. τοὺς δὲ μεταβαίνοντας ἀστέρας ὡσεὶ σπινϑῆρας ἀφαλλομένους γίνεσθαι ix τῆς χινήσεως τοῦ πόλου. ἀνέμους δὲ γίνεσϑαι λεπτυνομένου τοῦ ἀέρος ὑπὸ τοῦ ἡλίου χαὶ τῶν 563 ἐχχαιομένων πρὸς τὸν πόλον ὑποχωρούντων xai ἀποφερομένων. βροντὰς δὲ 5 χαὶ ἀστραπὰς ἀπὸ ϑερμοῦ γίνεσϑαι ἐμπίπτοντος εἰς τὰ νέφη. σεισμοὺς 13 δὲ γίνεσϑαι τοῦ ἄνωθεν ἀέρος εἰς τὸν ὑπὸ γῆν ἐμπίπτοντος " τούτου γὰρ χινουμένου xal τὴν ὀχουμένην γῆν ὑπ᾽ αὐτοῦ σαλεύεσϑαι. ζῷα δὲ τὴν μὲν ἀρχὴν ἐν ὑγρῷ γενέσθαι, μετὰ ταῦτα δὲ ἐξ ἀλλήλων: χαὶ ἄρρενας μὲν γίνεσθαι, ὅταν ἀπὸ τῶν δεξιῶν μερῶν ἀποχριϑὲν τὸ σπέρμα τοῖς δεξιοῖς 19 μέρεσι τῆς μήτρας χολληϑῇ, τὰ δὲ ϑήλεα xarà τοὐναντίον. οὗτος ἤχμασεν ἔτους πρώτου τῆς ὀγδοηχοστῆς ὀγδόης ὀλυμπιάδος, xal ὃν χαιρὸν xal Πλάτωνα λέγουσι γεγενῆσϑαι. τοῦτον λέγουσι xal προγνωστιχὸν γε- γονέναι. 9 ᾿Αρχέλαος τὸ μὲν γένος ᾿Αϑηναῖος, υἱὸς δὲ ᾿Απολλοδώρου. οὗτος ἔφη τὴν μῖξιν τῆς ὕλης ὁμοίως ᾿Αναξαγόρα τὰς τε ἀρχὰς ὡσαύτως οὗτος δὲ τῷ νῷ ἐνυπάρχειν τι εὐϑέως μῖγμα. εἶναι δ᾽ dpyàc τῆς χινή- σεως * ἀποχρίνεσϑαι ἀπ᾿ ἀλλήλων τὸ ϑερμὸν xal τὸ ψυχρόν, xai τὸ μὲν ϑερμὸν χινεῖσϑαι, τὸ δὲ ψυχρὸν ἠρεμεῖν. τηχόμενον δὲ τὸ ὕδωρ εἰς μέσον ῥεῖν. ἐν ᾧ [xai] χαταχαιόμενον ἀέρα γίνεσϑαι x«l γῆν, dw τὸν μὲν ἄνω 3 φέρεσϑαι, τὴν δὲ ὑφίστασϑαι κάτω. τὴν μὲν οὖν γῆν ἠρεμεῖν xai γενέσϑαι διὰ ταῦτα, χεῖσϑαι δ᾽ ἐν μέσῳ οὐδὲν μέρος οὖσαν. ὡς εἰπεῖν, τοῦ παντός, * * * ἐχδεδομένον ix τῆς πυρώσεως, ἀφ᾽ οὗ πρῶτον ἀποχαιομένου τὴν τῶν ἀστέρων εἶναι φύσιν, ὧν μέγιστον μὲν ἥλιον, δεύτερον δὲ σελήνην, τῶν Ob ἄλλων τὰ μὲν ἐλάττω, τὰ δὲ μείζω. ἐπιχλιϑῆναι δὲ τὸν 25 οὐρανόν φησι, xal οὕτως τὸν ἥλιον ἐπὶ τῆς γῆς ποιῆσαι φῶς xal τόν [τε] diis qat, vuv ἢ is γῆς σαι φῶς τε - v ἀέρα ποιῆσαι διαφανῆ xal τὴν γῆν ξηρᾶν. i:s χύχλῳ μὲν οὖσαν ὑψηλήν, μέσον δὲ χοίλην. 1 χαταλαμβανομένων vulgari vitio [cf. Gal. H. Ph. c. 59. 70] libri: corr. Gronovius cum Me- nagio cf. Laert. II 9 xat τὸν γαλαξίαν ἀνά- χλασιν εἶναι τῶν ὑπὸ φωτὸς ἡλιαχοῦ μὴ xa- ταλαμπομένων ἄστρων || 2 ὥσπερ B || ἀφαλομένους B || ὃ post ἡλίου errore re- petit ex v. | τοὺς δὲ p. ἀστέρας B statim punctis deleta || 4 ἀνταποφερομένων veri si- militer Usener || βροντὰς δὲ B ut Roeper flagitaverat: βροντάς τε C | 5 ἐμπίπτοντος B ut Schaubach correxerat: ἐχπίπτοντος C || 8 £v ὑγρῷ cf. Aét. Plac, V 19 4: fortasse ἐξ ὑγροῦ cf. Laert. l. c. ζῷα γενέσϑαι ἐξ ὑγροῦ xai ϑερ- μοῦ καὶ γεώδους, ὕστερον δὲ ἐξ ἀλλήλων || γε- νέσϑαι C : γεννᾶσϑαι B. || 10 ϑήλεια B || οὗτος.-- γεγενῆσϑαι liberius repetivit Cedr. || L1 ἤχμασεν Cedr. libri: olim fuisse ἐτελεύτησε vel simile λίμνην γὰρ εἶναι τὸ πρῶτον. σημεῖον δὲ φέρει τῆς demonstratum est Mus. Rh. XXXI 28 || 14 οὗτος — ὡσαύτως exc. Cedr. || 15 ὁμοίως cf. "Theophr. fr. 4 p. 480,1 || 16 corrupto loco ita succurram: εἶναι δὲ (500) ἀργὰς τῆς χινήσεως (ἃς) ἀποχρίνεσϑαι cf. Diog. II 16: ἀρχὴν volebat Koeper: droxptvópeva Brandis: τὸ ἀποχρί- νεσϑαι Ritter || 19 ῥεῖν vulgo: ῥηνῶν B || xai seclusit Roeper || τὸν μὲν — τὴν δὲ Roeper: τὸ μὲν — τὸ δέ libri || 20 xal delebat Roeper || 22 lacunam indicavit Roeper inter- cidisse ratus τὸν δὲ ἀέρα περιέχειν τὰ πάντα. τὸν δὲ ἀέρα χρατεῖν τοῦ παντός cf. Anaxag. fr. 6 ad p. 532, 12 || 24 ἐπιχριϑῆναι postea correctum L || 25 τε seclusi || 27 μέσον BO cf. p. 566,18: μέσου C || σειμεῖον B. sed v, super σεί positum, alterum εἰ in litura 30* 564 — - | δὲ αὐτοῖς xal ἐξ ἀλλήλων γένεσις συνέστη. HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 9 «-- ὁ 10. 11. 12 χοιλότητος, ὅτι 6 ἥλιος oby ἅμα ἀνατέλλει τε xai δύεται πᾶσιν, ὅπερ ἔδει συμβαίνειν. εἴπερ ἦν ὁμαλή. περὶ δὲ ζῴων φησίν, ὅτι ϑερμαινομένης τῆς γῆς τὸ πρῶτον ἐν τῷ xt μέρει, ὅπου τὸ ϑερμὸν xal τὸ ψυχρὸν ἐμίσγετο, ἀνεφαίνετο τά τε ἄλλα ζῷα πολλὰ xai οἱ ἄνϑρωποι, ἅπαντα τὴν αὐτὴν δίαιταν ἔχοντα ix τῆς ἰλύος τρεφόμενα (ἣν δὲ ὀλιγοχρόνια)" ὕστερον : xai διεχρίϑησαν ἄνϑρωποι ἀπὸ τῶν ἄλλων xai ἡγεμόνας xal νόμους xal τέχνας καὶ πόλεις xal τὰ ἄλλα συνέστησαν. νοῦν δὲ λέγει πᾶσιν ἐμφύεσϑαι ζῴοις ὁμοίως. χρῆ- σϑαι γὰρ ἕχαστον χαὶ τῶν ζῴων τῷ νῷ τὸ μὲν βραδυτέρως. τὸ δὲ ταχυτέρως. to 10 Ἡ μὲν οὖν φυσιχὴ φιλοσοφία ἀπὸ Θάλητος ἕως ᾿Αρχελάου διέμεινε" τούτου γίνεται Σωχράτης ἀχροατής. εἰσὶ δὲ xal ἕτεροι πλεῖστοι διαφόρου: δόξας προενεγχάμενοι περί τε τοῦ ϑείου x«i τῆς τοῦ παντὸς φύσεως. ὧν εἰ πάσας τὰς δόξας ἐβουλόμεϑα παραϑεῖναι, πολλὴν ἄν ὕλην βιβλίων ἔδει χατασχευάζειν. χαὶ ὡς εἰπεῖν χηορυφαίων πᾶσι τοῖς μετέπειτα φιλοσοφήσασι γενομένων ἀφορμὰς δεδωχότων πρὸς τὰ ἐπιχειρούμενα ὑπομνησϑέντες ἐπὶ τὰ ἕξῆς δρμήσομεν. 11 Καὶ γὰρ χαὶ Παρμενίδης ἕν μὲν τὸ πᾶν ὑποτίϑεται ἀΐδιόν τε ὧν δὲ ἔδει μάλιστα ἐπ᾿ ὀνόματος ὄντων v xai ἀγένητον xai σφαιροειδές, οὐδὲ αὐτὸς ἐχφεύγων τὴν τῶν πολλῶν δόξαν. » πῦρ λέγων xai γὴν τὰς τοῦ παντὸς ἀρχάς. τὴν μὲν γῆν ὡς ὕλην, τὸ δὲ πῦρ ὡς αἴτιον xal ποιοῦν" τὸν (0b) χόσμον ἔφη φϑείρεσϑαι, ᾧ δὲ τρόπῳ, τῷ o)x εἶπεν. 6 αὐτὸς δὲ εἶπεν ἀΐδιον εἶναι τὸ πᾶν xal οὐ γενόμενον χαὶ σφαιροειδὲς xal ὅμοιον. οὐχ ἔχον δὲ τόπον ἐν ξαυτῷ. καὶ ἀχίνητον χαὶ πεπερασμένον. LÀ 12. Λεύχιππος δὲ Δήνωνος ἑταῖρος οὐ τὴν αὐτὴν δόξαν διετήρησεν. ἀλλά φησιν ἄπειρα εἶναι χαὶ ἀεὶ χινούμενα χαὶ γένεσιν χαὶ μεταβολὴν 2 συνεχῶς οὖσαν. στοιχεῖα δὲ λέγει τὸ πλῆρες χαὶ τὸ χενόν. χόσμους δὲ γίνεσϑαι λέγει" ὅταν εἰς μέγα χενὸν ἐχ τοῦ περιέχοντος ἀϑροισϑῇ πολλὰ 1 ἀνωτέλλει B. || 2 περὶ---Θ xai ἡ d. 4. γένεσις ἐπηχολούϑησεν exc. Cedr. || 3 χάτω μέρει Cedr., ut Ritter coniecerat: χατὰ μέρος libri || 4 τά τε ἄλλα ζῷα xai οἱ ἄνθρωποι, ὕστερον δὲ αὐτοῖς χτλ. Cedr.: τά τε ἄλλα ζῶα πολλὰ καὶ ἀνό- pota πάντα xt. inepte libri || 5 ἰλέως B [| 6 συνέστη TO: ἀνέστη C : ἐπηχολούϑησεν Cedr. || 8 λέγειν B || χρήσεσϑαι B: χρήσασθαι C: corr. Zeller || 9 τῶν σωμάτων ὅσῳ [ἦσα B] libri: τῶν ζῴων τῷ νοῆσαι Usener. τῷ σώματι ὁμοίως coni. Ritter, ἔχαστον σῶμα c νόῳ (del. xai τῶν) Cruice || 11 τί μὲν B || ϑαίητος B [| 13 προσενεγχάμενοι libri: corr. Roeper cf. p. 232, 15 Gott. || 14. ἐβουλεύμεϑα B |! 15 Roe- per mutabat τῶν δὲ μάλιστα — χορυφαίων γε- νομένων πᾶσι ἀφορμὰς δεδωχότων xtÀ. | 16 γονίμους ἀφορμὰς coni. Usener || 18 ὁρ- μήσωμεν libri: corr. Wolfius |. 19. xat [Iac- μενίδης cf. Theophr. fr. 6 p. 482, 81 Prol. p.146 || 20 ἐχφεύγει mavult Roeper || 22 δὲ addidi || 24 τύπον libri: corr. Brandis || 26 τὴν αὐτοῦ δόξαν Menagius, at cf. Theophr. fr. 8 p. 483, 12 || 27 τὰ πάντα post εἶναι addidit Cruice ex Diog. IX 30 || 28 συνεχῆ malim, ut ἀδιάλειπτον apud Theophr. 1. c. p. 483,69 || 29 γενέσϑαι libri: corr. Roeper cf. Diog. IX 31 (Prol. p. 143), unde οὕτως post λέγει addidit. δὲ (ὧδε) coni. Usener || psetdxotvov libri: corr. Roeper conl. Laertii 1], c. φέρεσθαι xac ἀποτομὴν tx τῆς ἀπείρου πολλὰ σώματα παν- τοῖα τοῖς σγήμασιν εἰς μέγα xtvóv, ἅπερ ἀϑροισϑέντα δίνην ἀπεργάζεσθαι pav, καϑ᾽ ἣν προσχρούοντα xal παντοδαπῶς κχυχλούμενα διακρίνεσϑαι χωρὶς τὰ ὅμοια πρὸς τὰ ὅμοια, HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 122. 13. 14 1—4 565 σώματα xai συρρυΐῇ. προσχρούοντα ἀλλήλοις συμπλέχεσϑαι τὰ ὁμοιοσχήμονα xal παραπλήσια τὰς μορφάς, xal περιπλεχϑέντων ἀστέρας τίνεσϑαι, αὔξειν δὲ xal φϑίνειν διά τινα ἀνάγχην. τίς δ᾽ ἄν εἴη f ἀνάγχη, οὐ διώρισεν. 138 Δημόχριτος δὲ Λευχίππου γίνεται γνώριμος. Δημόχριτης Δαμασίππου ᾿Αβδηρίτης πολλοῖς συμβαλὼν τυμνοσοφισταῖς ἐν Ἰνδοῖς xai ἱερεῦσιν ἐν Αἰγύπτῳ xal ἀστρολόγοις xal ἐν Βαβυλῶνι μάγοις. λέγει 2 δὲ ὁμοίως λευχίππῳ περὶ στοιχείων πλήρους xal χενοῦ, τὸ μὲν πλῆρες λέγων Ov, τὸ δὲ χενὸν οὐχ ὄν" ἔλεγε δὲ ὡς del χινουμένων τῶν ὄντων ἐν τῷ xtv ἀπείρους δὲ εἶναι χόσμους xai μεγέϑει διαφέροντας ἐν τισὶ δὲ μὴ εἶναι ἥλιον μηδὲ σελήνην. ἐν τισὶ δὲ μείζω τῶν παρ᾽ ἡμῖν xal ἐν τισὶ πλείω. εἶναι δὲ τῶν χόσμων ἄνισα τὰ διαστήματα, xal τῇ μὲν ὃ πλείους, τῇ δὲ ἐλάττους, xal τοὺς μὲν αὔξεσϑαι, τοὺς δὲ ἀχμάζειν. τοὺς δὲ φϑίνειν, xai τῇ μὲν γίνεσθαι, τῇ δὲ λείπειν. φϑείρεσϑαι δὲ αὐτοὺς ὑπ᾽ ἀλλήλων προσπίπτοντας. εἶναι δὲ ἐνίους χόσμους ἐρήμους ζῴων χαὶ φυτῶν 1 xal παντὸς ὑγροῦ. τοῦ δὲ παρ᾽ ἡμῖν χύσμου πρότερον τὴν qz, τῶν 4 ἄστρων γενέσϑαι, εἶναι δὲ τὴν μὲν σελήνην χάτω, ἔπειτα τὸν ἥλιον, εἶτα τοὺς ἀπλανεῖς ἀστέρας. τοὺς δὲ πλανήτας οὐδ᾽ αὐτοὺς ἔχειν ἴσον ὕψος. ἀχμάζειν δὲ χόσμον. ἕως ἄν μηχέτι δύνηται ἔξωϑέν τι προσλαμβάνειν. οὗτος ἐγέλα πάντα, ὡς γέλωτος ἀξίων πάντων τῶν ἐν ἀνϑρώποις. 2 14 Ξενοφάνης δὲ ὁ Κολοφώνιος Ὀρϑομένους υἱός. οὗτος ἕως Κύρου διέμεινεν. οὗτος ἔφη πρῶτος ἀχαταληψίαν εἶναι πάντων εἰπὼν οὕτως" εἰ γὰρ χαὶ τὰ μάλιστα τύχῃ τετελεσμένον εἰπών. αὐτὸς ὅμως οὐχ οἶδε. δόχος δ᾽ ἐπὶ πᾶσι τέτυχται. λέγει δὲ ὅτι οὐδὲν γίνεται οὐδὲ φϑείρεται οὐδὲ χινεῖται χαὶ ὅτι ἕν τὸ 2 . πᾶν ἐστιν ἔξω μεταβολῆς. φησὶ δὲ χαὶ τὸν ϑεὸν εἶναι ἀίδιον xai ἕνα xai ὅμοιον πάντῃ xal πεπερασμένον xal σφαιροειδὴ xal πᾶσι τοῖς μορίοις αἱ- σϑητιχόν. τὸν δὲ ἥλιον ἐχ μιχρῶν πυριδίων ἀϑροιζομένων γίνεσϑαι 8 χαϑ᾽ ἐχάστην ἡμέραν, τὴν δὲ γῆν ἄπειρον εἶναι xal μήτε ὑπ᾽ ἀέρος μήτε ὑπὸ τοῦ οὐρανοῦ περιέχεσθαι. χαὶ ἀπείρους ἡλίους εἶναι xai σελήνας, τὰ a» ἢξ πάντα slvat ἐχ γῆς. οὗτος τὴν θάλασσαν ἁλμυρὰν ἔφη διὰ τὸ 4 πολλὰ μίγματα συρρέειν ἐν αὐτῇ 6 δὲ Μητρόδωρος διὰ τὸ ἐν τῇ γῇ e -- 2 similiter $ 30 τοὺς τε χόσμους qívscBat σωμάτων εἰς τὸ xtvóv ἐμπιπτόντων xai ἀλλήλοις περιπλεχομένων, ἔχ τε τῆς κινήσεως .... γίνεσθαι τὴν τῶν ἀστέ- pov φύσιν || 1 ἀρρυεῖ B || 2 περιπλε- χϑέντων εἰς ἕτερα libri: correxi ex Diog. l. c. cf. Theophr. metaph. p. 155, 23 W. similiter corruptum. τὰ δὲ μὴ περιπλεχϑέντα Roeper, εἰς ἕν σύστημα Zeller || 3 τὴν libri: τινα corr. Roeper conl. Diog. IX 32 χατά τινα ἀνάγχην ἣν ὁποία ἐστὶν οὐ διασαφεῖ cf. Prol. p. 165 || 5 αὐδήριτης libri cf. Prol. p. 234 | συμβάλλων B || 6 καὶ ἀστρολόγοις vulgo: καὶ om. B || Aégoc T || 7 πλήρους καὶ xtvoo delebat Usener, sed cf. p. 571,27 ||cum $2 cf. Theophr. fr. 8 p. 484,2. 483,22 || 10 μείζω et 11 πλείω recte, cum diversi generis ἥλιος et σελήνη comprehendautur: μείζους et πλείους Roe- per || 13 ἐχλείπειν Ritter |] 21 πρῶτος cf. Prol. p. 148 || 22 Karsten fragm. XIV p. 51 || 25 δὲ τοῦτο ϑεὸν εἶναι Karsten, sed cf. Roeper p. 617 || 26 οὐ πεπερασμένην Wolfius cum Fabricio, sed cf. ad Theophr. fr. 5 p. 481.9 || 31 σύρειν ἐν ἑαυτῇ male Roeper || 31 de Me- trodori mentione cf. Prol. p. 153 || an διὰ τὸ διὰ τῆς γῆς οὗ, p. 495,7 566 5 διηϑεῖσϑαι, τούτου χάριν γίνεσϑαι ἁλμυράν" HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 14 4-- 15. 16. 17 6 δὲ Ξενοφάνης μῖξιν τῆς γῆς πρὸς τὴν ϑάλασσαν γίνεσϑαι δοχεῖ χαὶ τῷ χρόνῳ ὑπὸ τοῦ ὑγροῦ λύεσθαι. φάσχων τοιαύτας ἔχειν ἀποδείξεις, ὅτι ἐν μέσῃ γῇ xal ὄρεσιν εὑρίσκονται χόγχαι, xal ἐν Συραχούσαις δὲ ἐν ταῖς λατομίαις λέγει εὑρῆσϑαι τύπον ἰχϑύος xal φωχῶν, ἐν δὲ Πάρῳ τύπον ἀφύης ἐν τῷ βάϑει τοῦ λίϑου. 6 ἐν δὲ Μελίτῃ πλάχας συμπάντων ϑαλασσίων. Ld ταῦτα δέ φησι "(zvéalat, ὅτε πάντα ἐπηλώϑησαν πάλαι. τὸν δὲ τύπον ἐν τῷ πηλῷ ξηρανϑῆναι. ἀναι- ρεῖσϑαι δὲ τοὺς ἀνθρώπους πάντας. ὅταν ἢ γῆ κατενεχϑεῖσα εἰς τὴν ϑά- λασσαν πηλὸς γένηται, εἶτα πάλιν ἄρχεσθαι τῆς "véase, xal ταύτην πᾶσι τοῖς χόσμοις γίνεσϑαι μεταβολήν. 10 15 Ἔχφαντός τις Συραχούσιος ἔφη μὴ slvat ἀληϑινὴν τῶν ὄντων λαβεῖν γνῶσιν, ὁρίζει δὲ ὡς νομίζει" τὰ μὲν πρῶτα ἀδιαίρεται εἶναι σώ- ματα χαὶ παραλλαγὰς αὐτῶν τρεῖς ὑπάρχειν, μέγεϑος σχῆμα δύναμιν, ἐξ 2 ὧν τὰ αἰσϑητὰ γίνεσϑαι. τοῦτο ἄπειρον. ἀλλ᾽ ὑπὸ ϑείας δυνάμεως, ἣν νοῦν xal ψυχὴν προσαγορεύει. xal σφαιροειδῆ ὑπὸ ϑείας δυνάμεως 1ε- τὴν δὲ τῆν μέσον χόσμου χινεῖσϑαι περὶ τὸ αὐτῆς κέντρον ὡς nm οὖν τὸν xócuoy εἶναι ἰδέαν. OC ὃ γονέναι. πρὸς ἀνατολήν. 16 Ἵππων δὲ ὁ Ῥηγῖνος ἀρχὰς πῦρ. δύναμιν συστῆσαί τε τὸν χόσμον. τ εἶναι δὲ τὸ πλῆϑος αὐτῶν ὡρισμένον xai χινεῖσθϑαι δὲ τὰ σώματα μήτε ὑπὸ βάρους μήτε πληγῆς. τούτου μὲν ἔφη ψυχρὸν τὸ ὕδωρ χαὶ ϑερμὸν τὸ γενόμενον δὲ τὸ πῦρ ὑπὸ ὕδατος χατανιχῆσαι τὴν τοῦ γεννήσαντος τὴν δὲ ψυχὴν ποτὲ μὲν ἐγχέφαλον λέγει, ποτὲ δὲ ὕδωρ" xal γὰρ τὸ σπέρμα εἶναι, (xaxd) τὸ φαινόμενον ἡμῖν, ἐξ ὑγροῦ, ἐξ ob φησι ψυχὴν γίνεσθαι. 17 Ταῦτα μὲν οὖν ἱχανῶς δοχοῦμεν παρατεϑειχέναι. διὸ δοχεῖ λοιπὸν 20 αὐτάρχως διαδραμόντων ἡμῶν τὰ τοῖς φυχιχοῖς δόξαντα, ἀναδραμεῖν ἐπὶ Σωχράτην xai Πλάτωνα. oi τὸ ἠϑιχὸν μάλιστα προετίμησαν. 2 γενέσϑαι δοξάζει Cruice. γενέσϑαι λέγει Roeper|| ὑπὸ B et Karsten: ἀπὸ C cf. Roeper p. 618 | 3 μέσω B |! 4 κόγχα B || 5 ἀφύης Gronovius: δάφνης libri || 6 μελίτῳ libri: corr. Karsten || συμπάντων τῶν B || ἐπηλώϑησαν BT: ἀπη- λάϑησαν O: ἐπελάϑησαν 1, ]| 7 πυλῷ B || 9 ἄργεσϑαι scil. τὴν γῆν ef. p. 565,30. fuit qui coniceret ἀργὴν ἔσεσθαι || τοῦτο vulgo: cor- rexi. Karsten οὕτω || 10 χαταβάλλειν libri: χαταβολήν Roeper. correxi conlato Aristot. Meteorol. I 14 p. 352417 qui Xenophanem respicere videtur. μεταβάλλειν 'vitio typo- graphi' Wolfius itemque Karsten || 11. 12 haec paraphrasis L ita capit: ὅτι xal "Exgavrog μὴ εἶναι γνῶσιν ἀληϑῆῇ τῶν ὄντων λαβεῖν ἐδό- ξασεν, ἀλλ᾽] ἔχαστος ὁρίζει ὡς νομίζει τὰ πρά- ματα. fortasse ὀρίζειν δὲ, ὡς νομίζεται εἴ, Sext. adv. math, VII 135 de Democrito ὅπερ ἔστι, νομίζεται μὲν εἶναι" καὶ δοξάζεται τὰ αἰσϑητά, οὔκ ἔστι δὲ χατὰ ἀλήϑειαν ταῦτα. ἀλλὰ τὰ ἄτομα μόνον καὶ τὸ χενόν || 14 xai ταὐτὸ ἄπειρον [cf. Diodorus Cronus apud Aét, Plac. 13 27] vel xai οὐκ ἄπειρον Roeper. hoec probatum Zellero 1 * 4597, veri similius Gottingensium ὡρισμένων χατὰ τοῦτο, ἄπει- pov || 16 τοῦ μὲν οὖν c. «. εἰδέναι ἰδεῖν libri: eorr. Roeper |! 17 ϑείας Gottingenses: μιᾶς libri || 18 ἐν μέσῳ Zeller, sed cf. p. 563,27 || 18 ἀπὸ δύσεως πρὸς ἀνατολὴν coni. Zeller || 20 δὲ ῥηγεῖνος B [| 21 γεννώμενον libri: corr. Roeper || κατανιχῆσαι T: χατανιχῆσαν C || 22 δὲ τὸν B || 23 λέγει Zeller: ἔχειν libri: ἔφη, εἶναι Roeper || xal παρὰ corr. Bakhuizen van den Brink !! xacà addidi | 24 γί- νεσϑαι ex γενέσθαι correctum. B. || 25 παρα- τεῦν χέναι B HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 18. 19 1-- 561 18 Ὁ μὲν οὖν Σωχράτης γίνεται ᾿Αρχελάου τοῦ φυσιχοῦ ἀχροατής" ᾿ ὃς τὸ γνῶϑι σαυτὸν προτιμήσας xal μεγάλην σχολὴν συστήσας ἔσχε πάντων τῶν μαϑητῶν ἱχανώτερον τὸν Πλάτωνα, αὐτὸς μὲν μηδὲ σύγγραμμα χατα- ΄ λιπών. 6 » συνέστησε tà διδασχαλεῖον μέξας ὁμοῦ φυσιχὴν ἠϑιχὴν διαλεχτιχήν. ὁ Πλάτων ὁρίζεται ταῦτα. δὲ Πλάτων τὴν πᾶσαν αὐτοῦ σοφίαν ἀπομαξάμενος 2 ἃ δὲ 19 ᾿Ιλάτων ἀρχὰς εἶναι τοῦ παντὸς ϑεὸν xal ὕλην xat παράδεν μα" ϑεὸν μὲν τὸν ποιητὴν χαὶ διαχοσμήσαντα τόδε τὸ πᾶν χαὶ προνοούμενον αὐτοῦ: ὕλην δὲ τὴν πᾶσιν ὑποχειμένην, ἣν xal δεξαμενὴν xai τιϑήνην καλεῖ, 10 ἐξ ἧς διαχοσμηϑείσης γενέσϑαι τὰ τέσσαρα στοιχεῖα, ἐξ ὧν συνέστηχεν 6 χόσμος, πυρὸς ἀέρος γῆς ὕδατος. ἐξ ὧν xal τὰ ἄλλα πάντα συγχρίματα χαλούμενα, ζῷα τε xal φυτὰ συνεστηχέναι. τὸ δὲ παράδειγμα τὴν 2 διάνοιαν τοῦ ϑεοῦ εἶναι, ὃ xal ἰδέαν χαλεῖ οἷον εἰχόνισμα τι. ᾧ προσέχων ἐν τῇ ψυχῇ ὁ ϑεὸς τὰ πάντα ἐδημιούργει. τὸν μὲν ϑεόν φησιν ὃ ι» ἀσώματόν τε xal ἀνείδεον xal μόνοις σοφοῖς ἀνδράσι χαταληπτὸν εἶναι " τὴν δὲ ὕλην δυνάμει μὲν σῶμα, ἐνεργείᾳ δὲ οὐδέπω" ἀσχημάτιστον γὰρ αὐτὴν οὖσαν xal ἄποιον, προσλαβοῦσαν σχήματα xal ποιότητας γενέσϑαι σῶμα. τὴν μὲν οὖν ὕλην ἀρχὴν εἶναι xal σύγχρονον τῷ ϑεῷ, ταύτῃ xai ἀγέ- 4 νῆτον τὸν χόσμον. ἐχ γὰρ αὐτῆς συνεστάναι φησὶν αὐτόν. τῷ δὲ ἀγενήτῳ 9 ἀχολουϑεῖν πάντως xai τὸ ἄφϑαρτον. 1, δὲ σῶμα τε xai &x πολλῶν ποιο- τήτων xai ἰδεῶν συγχείμενον ὑποτίϑεται, ταύτῃ xal γενητὸν xai φϑαρτόν. τινὲς δὲ τῶν Πλατωνιχῶν ἀμφότερα ἔμιξαν χρησάμενοι παραδείγματι 5 τοιούτῳ" ὅτι ὥσπερ ἅμαξα δύναται ἀεὶ διαμένειν ἄφϑαρτος χατὰ μέρος ἐπισχευαζομένη, xdv τὰ μέρη φϑείρηται ἑκάστοτε, αὐτὴ δὲ ὁλόχληρος ἀεὶ 5 μένει" τοῦτον τὸν τρόπον xal ὃ χύσμος χατὰ μέρη μὲν ἀεὶ [χαὶ] φϑείρεται, ἐπισχευαζομένων (δὲ) xal ἀντανισουμένων τῶν ἀφαιρουμένων ἀίδιος μένει. τὸν δὲ ϑεὸν οἱ μὲν ἕνα φασὶν αὐτὸν λέγει ἐν τοῖς Νόμοις" '6 μὲν δὴ ϑεός, τε χαὶ τελευτὴν χαὶ μέσα τῶν ὄντων 1 ὁ δὲ Σωκράτης μαϑητὴς Ἀρχελάου τοῦ φυ- σικοῦ. ἔσχε δὲ πάντων τῶν μαϑητῶν ἱχανώ- τερον τὸν Πλάτωνα. οὗτος ἀρχὰς κτλ. liberius exc. Cedr. || 3 μαϑημάτων B || αὐτὸς δὲ B !| μηδὲ libri: μηδὲν Roeper || 5 διαλ- λεχτιχὴν B || 6 ὁρίζεται libri: ὁρίζει, ἐστὶ Roeper || 9 πᾶσαν libri: πᾶσιν Cedr. ut Roe- per emendaverat cf. 20 1 || ἣν δὲ xal solus L unde ἣν δὴ xal volebat Roeper || 11 συγχρώματα IT || 18 διάνιαν B: διάνοιαν C: ἔννοιαν Cedr. || ἰδέαν Cedr. Gronovius: ἰδέας libri || εἰχόνισμά τι Cedr.: εἰχονίσματι libri [| addidi ex Cedreno, quod Roeper ante olov suppleverat || ᾧ προσέχων, φησιν, ὁ ϑεὸς v. π. ἐδημιούργησε. καὶ [fort recte] τὸν μὲν χτλ. Cedr. || 19 καὶ ἄφϑαρτον fortasse vere addidit εἰπεῖν ἀγένητον xal ἄφϑαρτον, ὡς 6 ὥσπερ xal ὃ παλαιὸς λόγος, ἀρχήν ἁπάντων ἔχων᾽. οὕτως ἕνα αὐτὸν post ἀνείδεον Cedr, || ante ἀνδράσι habet ἀν- ϑρώποις sed statim expunctum B || 16 οὕπω B || 17 πιοτήτας T || 18 ταύτην libri: corr. Gottingenses cf. v. 21, omisit Cedr. || 19 ἐκ γὰρ αὐτοῦ ante Roeperum. éx γὰρ τῆς ὕλης Cedr. || 20 ἀκουλουϑεῖν B: ἀχολουϑεῖ Cedr. || 21 ταύτην Τ cf. v. 18 || 22 ἀμφοτέρως T || 24 ἐπισχιαζομένη L || 25 piv ἀεὶ Usener: μένει libri: piv εἰ Roeper || καὶ delevit Usener || φϑείροντα T || 26 ἐπισχιαζομένων BT || δὲ ante xai addidit Roeper || 28 Νόμοις IV p. 7T15& unde δὴ pro δὲ codicum correctum || 29 ὄντων Cedr. T: om. C || ἔχει errore calami Roeper, iteraverunt Gottin- genses et Cruice. Cedr. plenius excerpsit ex Suida II 2 p. 299,18 sqq. B 568 HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 19 «—1i5 7 τὸν διὰ πάντων χεχωρηχότα ἀποφαίνεται. οἱ δὲ xal πολλοὺς αορίστους, ὅταν λέγῃ" ᾿ϑεοὶ ϑεῶν,. ὧν ἐγὼ δημιουργός τε xal πατήρ᾽. οἱ δὲ xai ὡρισμένους, ὅταν λέγῃ" '6 μὲν δὴ μέγας ἐν οὐρανῷ Ζεὺς πτηνὸν ἅρμα 8 ἐλαύνων᾽ χαὶ ὅταν γενεαλογῇ τοὺς Οὐρανοῦ παῖδας χαὶ Γῆς. οἱ δὲ συστήσασϑαι μὲν αὐτὸν ϑεοὺς γενητοὺς xal διὰ μὲν τὸ γεγενῆσϑαι πάντως αὐτοὺς φϑαρῆναι ἀνάγχην ἔχειν, διὰ δὲ τὴν βούλησιν τοῦ ϑεοῦ ἀϑανάτους εἶναι, ἐν ᾧ προσϑεὶς λέγει" 'Üeoi ϑεῶν, ὧν ἐγὼ δημιουργός τε xal πατήρ, ἄλυτα ἐμοῦ 1ε ϑέλοντος᾽, ὡς ἂν εἰ λυϑῆναι αὐτὰ ϑέλει, ῥαδίως λυϑησόμενα. 9 δαιμόνων δὲ φύσεις ἀποδέχεται, xal τοὺς μὲν ἀγαϑοὺς εἶναί φησιν αὐτῶν, 10 τοὺς δὲ φαύλους. χαὶ τὴν ψυχὴν οἱ μέν φασιν αὐτὸν ἀγένητον λέγειν xal ἄφϑαρτον. ὅταν λέγῃ ᾿ ψυχὴ πᾶσα ἀϑάνατος, τὸ γὰρ ἀειχίνητον ἀϑάνατον᾽ χαὶ ὅταν αὐτοχίνητον αὐτὴν ἀποδειχνύῃ xal ἀρχὴν χινήσεως. oí δὲ γενητὴν μέν, ἄφϑαρτον δὲ διὰ τὴν τοῦ ϑεοῦ βούλησιν. οἱ δὲ σύνϑετον xai γενητὴν καὶ φϑαρτήν" xal γὰρ χρατῆρα αὐτῆς ὑποτίθεσθαι xai σῶμα αὐτὴν ἔχειν 11 αὐγοειδές, τὸ δὲ γενόμενον πᾶν ἀνάγχην ἔχειν φϑαρῆναι. οἵ δὲ ἀϑάνατον αὐτὴν εἶναι λέγοντες μάλιστα ἐχείνοις ἰσχυρίζονται, (ἐν) ὅσοις xai χρίσεις φησὶν εἶναι μετὰ τελευτὴν xal ἐν “Διδου διχαστήρια, xal τὰς μὲν ἀγαϑὰς ἀγαϑοῦ μισϑοῦ τυγχάνειν, τὰς Ob πονηρὰς ἀχολούϑων διχῶν. τινὲς μὲν οὖν φασι χαὶ μετενσωμάτωσιν αὐτὸν ὁμολογεῖν χαὶ μεταβαίνειν τὰς ψυχὰς ὡρισμένας οὔσας ἄλλας εἰς ἄλλα σώματα xav ἀξίαν ἑχάστην χαὶ χατά τινας περιόδους ὡρισμένας ἀναπέμπεσθϑαι εἰς τοῦτον τὸν χόσμον 13 πάλιν πεῖραν παρεξομένας τῆς ἑαυτῶν προαιρέσεως. οἱ δὲ οὖ, ἀλλὰ τόπον λαγχάνειν xav! ἀξίαν ἑχάστην, xal χρῶνται μαρτυρίῳ, ὅτι φησὶ μετὰ Διός τινας εἶναι. ἄλλους δὲ μετὰ ἄλλων ϑεῶν συμπεριπολοῦντας τῶν ἀγαϑῶν ἀνδρῶν, τοὺς δὲ ἐν χολάσεσιν ὑπάρχειν αἰωνίοις, ὅσοι πονηρὰ χαὶ ἄδιχα 14 παρὰ τοῦτον τὸν βίον εἰσὶν ἐξειργασμένοι. φασὶ δὲ αὐτὸν τὰ μὲν ἄμεσα λέγειν, τὰ δὲ ἔμμεσα, τὰ δὲ μέσα τῶν πραγμάτων. ἐγρήγορσιν μὲν xal ὕπνον ἄμεσα xal ὅσα τοιαῦτα᾽ ἔμμεσα δὲ οἷον ἀγαϑὰ xal xaxd: xai 15 μέσα, οἷον τοῦ λευχηοῦ xal μέλανος τὸ φαιὸν T, τι ἄλλο χρῶμα. ἀγαϑὰ 12 t 275 ^] ἀορίστους Cedr.: ἀορίστως libri || 2 ϑεοὶ Plato Tim. 414, Cedr.: ϑεὸς et hic et infra v. 7 libri cf. [Philo] de incorrupt. mund. p. 223, 10 Bern. || 2 ὧν Cedr.: om. libri | 3 λέγῃ Phaedr. 246g ubi nostra exempla ἡγεμὼν post μέγας exhibent. etiam Plutarchus p. 1102& omiserunt et [Iust.] coh. adv. gent.31 cf. Krische de PI. Phaedr. p. 58 [{πτηνῶν B |. 4 γενεαλογῇ Tim p. 405 || 5 5συστήσας δὲ τὸν ἕνα ϑεὸν εἰσάγει καὶ ϑεοὺς γεννητοὺς Cedr. || μὲν οὖν θεοὺς T || καὶ διὰ μὲν τοῦ γε- γενῆσϑαι αὐτοὺς πάντως ἀνάγχη» ἔχειν xal φϑαρῆναι Cedr. || 6 ἀϑανάτους πάλιν εἶναι Cedr. || 7 ϑεὸς libri cf. v. 2 || B γε μὴ ἐθέλοντος Plato || 9 παραδέχεται Cedr. p. 280,15 || 10 αὐτῶν ante Wolfium (distat Cedr.) || 11 xat ante ἀϑάνατον Cedr. || 12. γεννητὴν xai ἀφϑαρτὸν Cedr. || 13 γεννητὴν xai φϑαρτὴν xai πάλιν ἀϑάνατον Cedr.: ὑποτίϑεσθϑαι BT: ὑποτίϑεται C || 14 χρατῆρα Tim. 4l p ! 15 πᾶν οπι. B || ἀνάγχην εἶναι Τ cf. v. 6 || 16 ἐκεῖνοι ἰσγυρίζονται ὅσοι libri: corr. Roeper. ἐν add. Usener | 17 χρίσιν Cedr. | φησὶν Cedr. Roeper: φασὶν libri | μετὰ τὴν τελευτὴν Cedr. || δικαστήριον Cedr. || 18 τῶν ἀκολούϑων Cedr. || 19 μεταβάλλειν O || ὡρισμένας οὔσας ἄλλας om. Cedr. || 20 xai ἀξίαν B || ἑχάστην Phaedon. 113 κ: ἑκάστης Cedr.: &£xdotr libri || 21 εἰς Cedr. B: ἐς € || 23 ἑχάστῃ vulgo cf. v. 20 (deest Cedr.) || φασὶ ante Wolfium || 24 μετὰ τῶν ἄλλων Cedr. || 25. αἰωνιαίως O: αἰωνίαις C: aiw- νίοις Miller || 27 λέγει L || 29 ὅτι ἄλλο T HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 19 15—27 569 δὲ μόνα χυρίως λέγειν φασὶν αὐτὸν τὰ περὶ ψυχήν, τὰ δὲ περὶ σῶμα xai τὰ ἐχτὸς οὐχ ἔτι χυρίως ἀγαθά, ἀλλὰ λεγόμενα ἀγαϑά, πολλαχοῦ δὲ xai μέσα ὠνομαχέναι αὐτά" εἶναι γὰρ αὐτοῖς xai χαλῶς xal χαχῶς χρῆσϑαι. τὰς μὲν οὖν ἀρετὰς χατὰ τιμὴν ἀχρότητας εἶναί φησι, χατὰ δὲ οὐσίαν 16 » μεσότητας" τιμιώτερον [μὲν] γὰρ οὐδὲν ἀρετῆς. τὸ δὲ ὑπερβάλλον αὐτῶν ἢ ἐνδέον εἰς χαχίαν τελευτᾶν" οἷον τέσσαράς φησιν εἶναι ἀρετὰς φρόνησιν σωφροσύνην διχαιοσύνην ἀνδρείαν * τούτων ἐχάστῃ παραχολουϑεῖν δύο χαχίας xaÜü' ὑπερβολὴν xai μείωσιν, οἷον τῇ μὲν φρονήσει ἀφροσύνην χατὰ μείωσιν. πανουργίαν δὲ καϑ᾽ ὑπερβολήν. τῇ δὲ σωφροσύνῃ ἀχολασίαν ιο χατὰ μείωσιν, σχαιότητα χαϑ᾽ ὑπερβολήν. τῇ δὲ διχαιοσύνῃ μειονεξίαν χατὰ μείωσιν, πλεονεξίαν xal ὑπερβολήν, τῇ δὲ ἀνδρείᾳ δειλίαν χατὰ μείωσιν, ϑρασύτητα xaÜ' ὑπερβολήν. ταύτας δὲ ἐγγενομένας τὰς ἀρετὰς ἀνθρώπῳ ἀπεργάζεσϑαι αὐτὸν τέλειον χαὶ παρέχειν αὐτῷ εὐδαιμονίαν. εὐδαιμονίαν εἶναί φησιν ὁμοίωσιν ϑεῷ χατὰ τὸ δυνατόν. 1: τῷ ϑεῷ, ὅταν τις ὅσιός τε xal δίχαιος γένηται μετὰ φρονήσεως. γὰρ τοῦτο τῆς ἄχρας σοφίας χαὶ ἀρετῆς ὑποτίϑεται. τὴν δὲ 11 τὴν δὲ ὁμοίωσιν τέλης λέγει δὲ ἀντ- 18 αχολουϑεῖν τὰς ἀρετὰς ἀλλήλαις xal μονοειδεῖς slvat xal μηδέποτε ἐναντι- οὔὖσϑαι ἀλλήλαις. τὰς δὲ χαχίας πολυτρόπους τε εἶναι xal ποτὲ μὲν ἀντα- χολουϑεῖν, ποτὲ δὲ ἐναντιοῦσϑαι ἀλλήλαις. εἱμαρμένην δέ φησιν εἶναι, 19 9 οὐ μὴν πάντα χαϑ᾽ εἱμαρμένην γχίνεσϑαι, ἀλλ᾽ εἶναί τι xai ἐφ᾽ ἡμῖν. ἐν οἷς φησιν αἰτία ἑλομένου, ϑεὸς ἀναίτιος᾽ χαί ᾿ϑεσμός τε ᾿Αδραστείας ὅδε᾽. οὕτω τὸ xal εἱμαρμένην οἶδε χαὶ τὸ ἐφ᾽ ἡμῖν" ἀχούσια 20 δέ φησιν εἶναι τὰ ἁμαρτήματα" εἰς γὰρ τὸ χάλλιστον τῶν ἐν ἡμῖν. ὅπερ ἐστὶν ἢ ψυχή. οὐχ ἄν τινα tb χαχὸν παραδέξασϑαι. τοῦτ᾽ ἔστι τὴν ἀδιχίαν" 2; xatà ἀγνοιαν δὲ xai σφάλμα τοῦ ἀγαϑοῦ, οἰομένους χαλόν τι ποιεῖν, ἐπὶ τὸ χαχὸν ἔρχεσθαι. xal λέξις τούτου ἐμφανεστάτη ἐστὶν ἐν τῇ 21] [Πολιτείᾳ ἐν T; φησι ' πάλιν δ᾽ αὖ τολμᾶτε λέγειν ὡς αἰσχρὸν xal ϑεομισὲς *, xax(u* πῶς οὖν δή τις τὸ τοιοῦτον χαχὸν aípoit ἄν; ἥττων ὃς dv T, φατέ, τῶν ἡδονῶν. 0 ὥστε ἐχ παντὸς λόγου τό γε ἀδιχεῖν ἀχούσιον 6 λόγος αἱρεῖ᾽. οὐχοῦν xal τοῦτο dxoóctov, εἴπερ τὸ νιχᾶν ἑχούσιον: ἂντι- 29 τίϑεται δέ τις αὐτῷ πρὸς τοῦτο" διὰ τί οὖν χολάζονται, εἰ ἀχουσίως ápap- τάνουσιν; ὁ δὲ λέγει, ἵνα τε αὐτὸς ὅτι τάχιστα ἀπαλλαγῇ χαχίας xal χό- λασιν ὑπόσχῃ. τὸ γὰρ xóÀaotw ὑποσχεῖν οὐ χαχὸν εἶναι, ἀλλὰ ἀγαϑόν, 2 οὐχ ἔστι T || 4 φασὶ ante Wolflium || 5 μὲν delevit Cruice. totum colon melius ponetur post φησι v. 4 || 6 φασὶν ante Roeperum 8 ἀφροσύνη BL || 9 ἀχολασία B || 10 τῇ δὲ — 11 ὑπερβολήν om. B || διχαιοσύνῃ πλε- ονεξίαν 'T 12 ϑρασύτητα B: σχαιότητα superscripto ϑρᾶσος L: θράσος C || 14 φησὶν 'Theaet. p. 1764 | 15 ὅσιος τις L || 17 ἀλλή- λους B || 18 ἀλλήλοις B || 19 δέ φησιν Cedr.: φασὶν (om. δὲ) libri οὐ μέντοι Cedr. | 21 φησιν Rep. X 6175 || αἰτίαν T || dvatríav T | 21 X Plato Phaedr. 248c: οἱ δὲ libri. ὅδε. εἰ δὲ Cruice || oie Cruice: οἱ δὲ libri 26 falsus est Hippolytus, nam est in Clitóphonte p. 407p | 27 πάλιν δ' αὐτῷ ἅματε λέγειν libri || 28 πᾶς B ἢ τῶν ὅσα δή φατε libri || 29 ἐχούσιον (post νιχᾶν) ex ἀκούσιον corr. B || 30 ἄδιχον T ὁ λόγος αἱρεῖ Plato: λόγος ἐρεῖ libri || λόγος ἐρεῖ ἀντιτίϑεται inter ἀκούσιον εἰ εἴπερ supra iterat B | 31 τοῦτο BT: τούτῳ C || λέγει incertum quem locum respiciat cf. Gorg. 478g Re- publ. IX 5914 Leg. XI 9344 Prot. 3245s | 32 ὅτι om. B το HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 19 22.23 20 1—« εἴπερ μέλλει χάϑαρσις τῶν xaxov γίνεσϑαι" xal ἵνα μηδὲν ἁμαρτάνωσιν oí ληιποὶ ἀχούοντες ἀνϑρωποι, ἀλλὰ φυλάσσωνται τὴν τοιαύτην πλάνην. χαχοῦ δὲ φύσιν οὔτε ὑπὸ ϑεοῦ γενέσϑαι οὔτε xal αὑτὴν ὑπόστασιν ἔχειν, ἀλλὰ xar ἐναντίωσιν χαὶ παραχολούϑησιν τοῦ ἀγαϑοῦ γενέσϑαι 7, χαϑ᾽ ὑπερβολὴν T, χατὰ μείωσιν, ὡς περὶ τῶν ἀρετῶν προείπομεν. 6 μὲν οὖν Πλάτων, χαϑὼς προείπομεν, συναγαγὼν τὰ τρία μέρη τῆς χατὰ πάντα φιλοσοφίας, οὕτως ἐφιλοσόφησεν. 20 ᾿Αριστοτέλης τούτου γενόμενος ἀχροατὴς εἰς τέχνην τὴν φιλο- σοφίαν ἤγαγεν xai λογιχώτερος ἐγένετο τὰ μὲν στοιχεῖα τῶν πάντων ὑπο- ϑέμενος οὐσίαν .χαὶ συμβεβηχός" τὴν μὲν οὐσίαν μίαν τὴν πᾶσιν ὑποχειμένην, τὰ δὲ συμβεβηχότα ἐννέα: ποσὸν ποιὸν πρός τι͵ ποῦ πότε ἔχειν χεῖσϑαι 2 ποιεῖν πάσχειν" τὴν μὲν οὖν οὐσίαν τοιαύτην εἶναι, οἷον ϑεὸν ἀν- ὕρωπον xai ἔχαστον τῶν τῷ ὁμοίῳ λόγῳ ὑποπεσεῖν δυναμένων. περὶ δὲ τὰ συμβεβηχότα ϑεωρεῖται τὸ μὲν ποιόν, οἷον λευχὸν μέλαν" τὸ δὲ ποσόν. οἷον δίπηχυ τρίπηχυ" τὸ δὲ πρός tt, οἷον πατὴρ υἱός: τὸ δὲ ποῦ, olov ᾿Αϑήνησι Μεγαροῖ" τὸ δὲ πότε, οἷον ἐπὶ τῆς δεχάτης ὀλυμπιάδος" τὸ δὲ ἔχειν, οἷον χεχτῆσϑαι" τὸ δὲ ποιεῖν, olov γράφειν xal ὅλως ἐνεργεῖν tt* τὸ δὲ χκεῖσϑαι, 3 οἷον χαταχεῖσϑαι" τὸ δὲ πάσχειν, οἷον τύπτεσθϑαι. ὑποτίϑεται χαὶ αὐτὸς τὰ μὲν μεσότητα ἔχειν. τὰ δὲ ἄμεσα εἶναι, ὡς εἴπομεν χαὶ περὶ τοῦ Πλάτωνος. xal σχεδὸν τὰ πλεῖστα τῷ [[λάτωνι σύμφωνός ἐστι πλὴν 4 τοῦ περὶ ψυχῆς δόγματος. 6 μὲν γὰρ Πλάτων ἀϑάνατον, 6 δὲ ᾿Αριστοτέλης ἐπιδιαμένειν xai μετὰ ταῦτα xal ταύτην ἐναφανίζεσϑαι τῷ πέμπτῳ σώματι. ὃ ὑποτίϑεται εἶναι μετὰ τῶν ἄλλων τεσσάρων, τοῦ τε πυρὸς xal τῆς τῆς xal τοῦ ὕδατος xai τοῦ ἀέρος λεπτότερον, οἷον πνεῦμα. δ. 6 μὲν οὖν Πλάτων μόνα ἀγαϑὰ ὄντως τὰ περὶ ψυχὴν εἶναί φησιν xai ἀρχεῖν πρὸς τὴν εὐδαιμονίαν. ὁ δὲ ᾿Αριστοτέλης τριγένειαν τῶν ἀγαϑῶν εἰσάγει xal λέγει μὴ εἶναι τέλειον τὸν σοφόν. ἐὰν μὴ παρῇ αὐτῷ xai τὰ τοῦ σώματος ἀγαϑὰ xal τὰ ἐχτός, d ἐστι χάλλος ἰσχὺς εὐαισϑησία ἀρ- τιότης" τὰ δὲ ἐχτὸς πλοῦτος εὐγένεια δόξα δύναμις εἰρήνη φιλία. τὰ δὲ ἐντὸς περὶ ψυχήν, χαϑὼς xai Πλάτωνι ἔδοξε, φρόνησιν σωφροσύνην δι- 6 χαιοσύνην ἀνδρείαν. τὰ Ob χαχά φησι xal οὗτος xat' ἐναντίωσιν τῶν ἀγαϑῶν γενέσϑαι xal εἶναι ὑπὸ τὸν περὶ σελήνην τόπον, ὑπὲρ δὲ σελήνην μηχέτι. τὴν δὲ ψυχὴν τὴν μὲν ὅλου τοῦ χόσμου ἀϑάνατον εἶναι, xal αὐτὸν τὸν χύσμον ἀίδιον, τὴν δὲ χαϑ᾽ ἕχαστον, ὡς προείπομεν, ἀφα- 28 2 μηδὲ libri: eorr. Gottingenses ὃ χαχοῦ Roeper || 17 τὸ δὲ χεῖσθαι — κατακεῖσθαι δὲ φύσιν vulgo: κακὸν δέ φησιν B || 4 παρα- χολούϑωσιν L || γενήσεσϑαι Τ᾿ 5 ὁ μὲν---ῦ προεί- πομεν om. B || 6 κατὰ πάντα del. Usener || 8 libere exc. c. 10 Cedr. || 10 xai ante οὐσίαν sed deletum B || οἷον τὴν οὐσίαν «al τὸ συμβε- βηκός Cedr. || 10 μίαν τοῖς πᾶσιν Cedr. || 12 ἄνθρωπον xal ζιῦον, περὶ d χαὶ τὰ c. Cedr. || 15 ᾿Αϑήνησι Μεγάροις Cedr.: ἀϑήνησιν με- Ἰάροισιν Ο: μεγάροισιν, ἀϑήνησιν B: corr. eollocandum erat post χεχτῆσθαι v. 17 in Cedr. ordo est ποιεῖν — πάσχειν, ἔχειν — χεῖσϑαι || 21 ψυχῆς Cedr. et Menage: ψυχήν libri || 22 ταῦτα αὐτὴν συνα- φανίζεσϑαι Cedr. [, 23 ὃ BC: ᾧ L [| 25 μὲν αὖ Roeper || 29 ἐρρωμένη φύλων libri: corr. Roeper ex Ario Didymo ap. Stob. ecl. IL ὁ p.214H. || 339 τοῦ piv ὅλου libri: corr. Hoeper. Ψυχὴν ὅλου τοῦ κόσμου Cedr. HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 20 6.1 21. 221.2 νίζεσϑαι. οὗτος μὲν οὖν ἐν τῷ ΔΛυχείῳ ποιούμενος τὰς διατριβὰς ἐφιλοσόφει. 6 δὲ Δήνων ἐν τῇ ποιχίλῃ στοᾷ. ἐχτήσαντο δὲ οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ Δήνωνος ἀπὸ τοῦ τόπου τὸ ὄνομα, τοῦτ᾽ ἔστιν ἀπὸ τῆς στοᾶς, Στωιχοὶ χληϑέντες: οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ ᾿Αριστοτέλους ἀπὸ τοῦ ἔργου. ἐπειδὴ γὰρ περιπατοῦντες ἐν τῷ Λυχείῳ ἐζήτουν, διὰ τοῦτο Περιπατητιχοὶ ἐχλήϑησαν. ταῦτα μὲν οὖν xal ὁ ᾿Αριστοτέλης. 21 Στωιχοὶ xai αὐτοὶ μὲν ἐπὶ τὸ συλλογιστιχώτερον τὴν φιλοσοφίαν ηὔξησαν χαὶ σχεδὸν ὅροις περιέλαβον ὁμόδοξοι γενόμενοι ὅ τε Χρύσιππος χαὶ Λήνων. οἱ ὑπέϑεντο xai αὐτοὶ ἀρχὴν μὲν ϑεὸν τῶν πάντων. σῶμα ὄντα τὸ χαϑαρώτατον, διὰ πάντων δὲ διήχειν τὴν πρόνοιαν αὐτοῦ. xai αὐτοὶ δὲ τὸ χαϑ᾽ εἱμαρμένην εἶναι πάντα διεβεβαιώσαντο παραδείγματι χρησάμενοι τοιούτῳ, ὅτι ὥσπερ ὀχήματος ἐὰν ἢ ἐξηρτημένος χύων. ἐὰν μὲν βούληται ἔπεσϑαι, χαὶ ἕλχεται xal ἕπεται, ποιῶν xai τὸ αὐτεξούσιον μετὰ τῆς ἀναάγχης [οἷον τῆς εἱμαρμένης" ἐὰν δὲ μὴ βούληται ἔπεσϑαι, πάντως ἀναγχασϑήσεται" τὸ αὐτὸ δήπου xal ἐπὶ τῶν ἀνθρώπων: xai μὴ βουλό- μενοι γὰρ ἀχολουϑεῖν ἀναγχασίγήσονται πάντως εἰς τὸ πεπρωμένον εἰσελϑεῖν. τὴν δὲ ψυχὴν λέγουσιν dÜdvarov slvat, σῶμα δέ, xal Ἱενέσϑαι ix τῆς περιψύξεως τοῦ ἀέρος τοῦ περιέχοντος. διὸ χαὶ χαλεῖσϑαι ψυχήν. ὁμο- λογοῦσι δὲ xai μετενσωμάτωσιν γίνεσϑαι ὡρισμένων οὐσῶν τῶν ψυχῶν. προσδέχονται Ok ἐχπύρωσιν ἔσεσϑαι xai χάϑαρσιν τοῦ χόσμου τούτου οἱ μὲν παντός, οἱ δὲ μέρους, xal χατὰ μέρος δὲ αὐτὸν χαϑαίρεσϑαι λέγουσιν" xai σχεῶὸν τὴν φϑορὰν xai τὴν ἑτέρου ἐξ αὐτῆς γένεσιν χάϑαρσιν ὀνομά- ζουσιν. σώματα δὲ πάντα ὑπέϑεντο xai σῶμα διὰ σώματος μὲν χωρεῖν, ἀλλὰ T ἀνάστασιν εἶναι xal πεπληρῶσϑαι πάντα xai μηδὲν εἶναι χενόν. ταῦτα χαὶ οἱ Στωιχοί. 22 Ἐπίχουρος δὲ σχεδὸν ἐναντίαν πᾶσι δόξαν ἔϑετο. ἀρχὰς μὲν τῶν ὅλων ὑπέϑετο ἀτόμους xal χενόν, χενὸν μὲν οἷον τόπον τῶν ἐσομένων, [^J 10 15 511 1 ων: ἀτόμους δὲ τὴν ὕλην, ἐξ ἧς τὰ πάντα. 1 cf. Prol. p.246 || 5 γὰρ καὶ T || 7 περὶ στωιχῶν superscr. B || ot δὲ στοιχοὶ T || 9 ὑπέϑεντο - 11 διεβεβαιώσαντο adiuncta $3 breviavit Cedr.|| 10 δὲ δίχην Τ || 11] πάντα (T: τὰ πάντα (om. elvat) Cedr.: πάντη C vulgo || 13 ἕἔπεσϑαι xal μὴ ἕλκεται xal ἕπεται ἑκὼν xal «7X, Menage, unde vulgo ἑχὼν ante ποιῶν legebatur. Roeper ἑχὼν deleto ποιῶν suadebat || οἷον τῆς εἱμαρμένης seclusit Roeper || 14 pro his paraphrasin hane servat 'T: ἐὰν δὲ px, βούληται, πάντως ἔλχεσθϑαι αὐτὸν ἀνάγχη. οὕτως xal οἱ ἄνϑρω- ποι ἐὰν μὴ Erotvzo []. μὲν ἔπωνται) τῇ εἷμαρ- μένῃ, δοχοῦσιν αὐτεξούσιον [1]. αὐτεξούσιοι ] εἶναι σωζομένου καὶ τοῦ λόγου τῆς εἱμαρμέ- νης. ἐὰν δὲ μὴ βούλωνται ἕπεσθαι, πάντως ἀναγκασϑήσονται εἰς τὸ πεπρωμένον εἰσελ- ϑεῖν cf. Cleanthes apud Epict. ench. 52 || 16 εἰσελϑεῖν suspectum. ἐλϑεῖν Usener | 17 £x ὃὲ τῶν ἀτόμων συνελϑουσῶν 2 τὴν σελήνην λέγουσιν ἀϑάνατον εἶναι. σῶμα δὲ λέγουσι γενέσϑαι Cedr.: τὴν δὲ Ψυχὴν λέ- γουσιν [λέγουσι μὲν C] ἀϑάνατον, εἶναι δὲ σῶμα καὶ γενέσθαι ΒΟ, λέγουσι μένειν μετὰ ϑάνατον Roeper || 19 xai μὴ ἐνσωμάτωσιν T || de metem- psychosi Stoicorum cf. ad Epiphan. p. 587,19 et Gal. H. ph. e. 23 p. 256 1 20 ἐμπύρωσιν O || 22 χαϑάρσιον libri: corr. Roeper || 23 δι᾿ ἀσωμάτου La Croce || μὴ χωρεῖν vulgo: corr. Gottingenses || 24 ἀνάστασιν nihili est. ἀνάχλασιν Ritteri, ἀντίστασιν Salvinii vix me- liora. ἀντίτασιν Usener. conicio ἀντιπαρέχτασιν cf. Alex. Aphrod. d, mixt. 1424 m. Arius Did. fr 28 p.463,24 Diog. VII 151. || 25 xatvóv 'T || 31 οἷον τὸν τόπον Cedr. || δὲ om. Cedr. || 28 συνελϑόντων libri: correxit Roeper con- firmatum a Cedreno HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 222—5. 23 1-—-3 Ἱενέσϑαι xal τὸν ϑεὸν xai τὰ στοιχεῖα xal τὰ ἐν αὐτοῖς πάντα xai ζῷα χαὶ ἄλλα, ὡς μηδὲν μήτε γίνεσϑαι μήτε συνεστάναι. εἰ μὴ ἐχ τῶν ἀτόμων Y εἴη. τὰς δὲ ἀτόμους τὰ λεπτομερέστατα σώμαϑ᾽, ὧν οὐχ dv γένοιτο χέντρον οὐδὲ σημεῖον οὐδὲν οὐδὲ διαίρεσις οὐδεμία, ἔφη εἶναι" διὸ xoi 3 ἀτόμους αὐτὰς ὠνόμασε. τὸν δὲ ϑεὸν ὁμολογῶν εἶναι ἀΐδιον xal 5 ἄφϑαρτόν φησι υηδενὸς προνοεῖν, xai ὅλως πρόνοιαν μὴ εἶναι μηδὲ εἰμαρ- μένην. ἀλλὰ πάντα αὐτοματισμῷ γίνεσθαι. χαϑῆσϑαι γὰρ τὸν ϑεὸν ἐν τοῖς , lad LA , *, —- , - , $ μεταχησμίοις οὕτω χαλουμένοις ὑπ᾿ αὐτοῦ: ἔξω γάρ τι τοῦ κόσμου olxr- τήριον τοῦ ϑεοῦ ἔϑετο εἶναι λεγόμενον τὰ μεταχόσμια. ἤδεσϑαί τε xoi ἡσυχάζειν ἐν τῇ ἀχροτάτῃ εὐφροσύνῃ xal οὔτε αὐτὸν πράγματα ἔχειν οὔτε ν 4 ἄλλῳ παρέχειν. ᾧ ἀχόλουθϑον x«i τὸν περὶ τῶν σοφῶν ἀνδρῶν πε- ποίηται λόγον λέγων τὸ τέλος τῆς σοφίας εἶναι ἡδονήν. ἄλλοι δὲ ἄλλως τὸ ὄνομα τῆς ἡδονῆς ἐξέλαβον" οἱ μὲν γὰρ τὴν χατὰ τὰς ϑνητὰς ἐπιϑυμίας, 5 οἱ δὲ τὴν ἐπὶ τῇ ἀρετῇ ἡδονήν. τὰς δὲ ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων λύεσϑαι ἅμα τοῖς σώμασιν, ὥσπερ xal συγγεννᾶσϑαι αὐτοῖς τίϑεται. αἶμα n 4&p αὐτὰς εἶναι. οὗ ἐξελθόντος T, τραπέντος ἀπόλλυσθαι ὅλον τὸν ἄνϑρωπον, ᾧ ἀχολουϑεῖ μήτε χρίσεις εἶναι ἐν Ἅιδου μήτε διχαστήρια, ὡς 6 τι ἂν δράσῃ τις ἐν τῷ βίῳ τούτῳ xal διαλάϑῃ ἀνεύϑυνον εἶναι παντελῶς. οὕτως * " κι , οὖν xai Ἐπίχουρος. 23 Ἄλλη δὲ αἵρεσις φιλοσόφων ἐχλήϑη ᾿Αχαδημαϊκχὴ διὰ τὸ ἐν τῇ ἡ ᾿Αχαδημίᾳ τὰς διατριβὰς αὐτοὺς ποιεῖσθαι. Πυρρώνειοι ἐχλήϊδησαν φιλόσοφοι. τὴν εἰσήγαγεν. ὡς ἐπιχειρεῖν μὲν εἰς ἑχάτερα. * hd [4 , $a! * ὧν ἄρξας ὁ Πύρρων, ἀφ᾽ οὗ ἀχαταληψίαν ἁπάντων πρῶτος μὴ μέντοι ἀποφαίνεσθαι μηδέν. 2 ᾿ηὐδὲν γὰρ εἶναι οὔτε τῶν νοητῶν οὔτε τῶν αἰσϑητῶν ἀληϑές, ἀλλὰ δοχεῖν τοῖς ἀνϑρώποις οὕτως ἔχειν. ῥευστήν τε εἶναι τὴν οὐσίαν πᾶσαν xal μεταβλητὴν xai » 3 μηδέποτε ἐν τῷ αὐτῷ μένειν. οἱ μὲν οὖν τῶν ᾿Αχαδημαῖχῶν λέγουσι μὴ δεῖν τὴν ἀρχὴν περὶ μηδενὸς ἀποφαίνεσθαι, ἀλλ᾽ ἁπλῶς ἐπιχειρήσαντας 1 στοιχεῖα «ai Cedr.: στοιχεῖα T : στοιχεῖα πάντα xat C || πάντα habet ante τὰ ἐν αὐτοῖς (om. xal ζῷα xal ἄλλα) Cedr.: στοιχεῖα xal τοὺς κόσμους καὶ τὰ ἐν αὑτοῖς πάντα non recte coniecit Roeper || 2 μήτε post μηδὲν addidi ex Cedr, {{γενέσϑαι Cedr. || μηδὲ B || ἑστάναι Cedr. || 3. εἴη libri: ἦν Cedr. || ἀτόμους δὲ λέγουσι τὸ λεπτομερέστερον xal uel ὧν Cedr.: τὰς ὃ. d. τὸ λεπτομερέστατον wal pel οὗ libri: corr, Usener. ἐφ᾽ οὗ vel xal οὗ ceteris servatis Roeper || 7 αὐτοματισμιῷ Cedr.: αὐτοματισμὸν T: xarà αὐτοματισμὸν C vulgo || καϑεῖσϑαι B oblitteratum || 8 χαλούμενον BT: χαλουμένου C: corr. Gronovius | 10 ἔν τε L || οὔτε αὐτὸν πρᾶγμα ἔχειν οὔτε ἄλλῳ T: οὔτε αὐτὸς βούλεται πράγματα ἔχειν οὔτε ἄλλῳ Cedr.: μήτε αὐτὸν πράγματα ἔχειν μήτε ἄλλοις C vulgo, sed cf. Epicuri verba (Diog. X 199) τὸ paxdptov καὶ ἄφϑαρτον οὔτ᾽ αὐτὸ πρά- quat! ἔχει οὔτ᾽ ἄλλῳ παρέχει {{11 ᾧ T: οἷς C sed cf. v. 17 || τῶν om. B || 12 τέλος αὐτοῖς elvat T || 13 xarà ἔϑνη τὰς ἐπι- ϑυμίας libri: τὴν xarà τὰς ϑνητὰς ἐπιϑυ- μίας e Cedr. correxi. antea xac' αἴσθησιν Roeper, χατενόησαν Gottingenses tentave- rant || 15 γεννᾶσϑαι T {αἷμα Cedr. et libri: manifestus Hippolyti error. ἄθροισμα re- seripturo (cf. Epicur. ap Diog. X 65 διαλνομένου τοῦ ὅλου ἀϑροίσματος ἡ ψυχὴ διασπείρεται) vel σῶμα obstat τραπέντος v. 16 |; 17 ὧν ὅτι libri: eorr. Roeper || 19 xai ὁ B || 20 Cedr. ante c. 23 inserit caput de Sextis et Pyr- rhonibus nugarum plenum || ἀκαδαμαϊχὴ B || 22 πυρρώνιοι libri || ἐπεκλήϑησαν Cedr. || ἁπάντων Cedr. libri: πάντων B || 24 οὔτε γοητὸν οὔτε αἰσϑητὸν ἀληϑές Cedr. HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 23 3 234 1- ὁ ἐᾶν. ὃ 1: οἱ δὲ τὸ (οὖ) μᾶλλον προσέϑεσαν λέγοντες οὐ μᾶλλον τὸ πῦρ πῦρ εἶναι ἣ ἄλλο τι. οὐ μέντοι ἀπεφήναντο αὐτὸ (x5) τί ἐστιν, ἀλλὰ τὸ τοιόνδε. 24 Ἔστι δὲ xoi παρὰ Ἰνδοῖς αἵρεσις φιλοσοφουμένων ἐν τοῖς Bpay udvate, οἷ βίον μὲν αὐτάρχη προβάλλονται, ἐμψύχων δὲ xal τῶν διὰ tL πυρὸς βρωμάτων πάντων ἀπέχονται. ἀχροδρύοις ἀρχούμενοι μηδὲ αὐτὰ ταῦτα τρυγῶντες, ἀλλὰ τὰ πίπτοντα εἰς τὴν γὴν βαστάζοντες ζῶσιν. ὕδωρ ποταμοῦ "T Ταγαβενὰ πίνοντες. διαβιοῦσι δὲ γυμνοί, τὸ σῶμα ἔνδυμα 2 τῇ ψυχῇ ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ γεγονέναι λέγοντες. οὗτοι τὸν ϑεὸν φῶς εἶναι λέ- γουσιν οὐχ ὁποῖόν τις ὁρᾷ οὐδ᾽ οἷον ἥλιος xai πῦρ, ἀλλ᾽ ἔστιν αὐτοῖς 6 ιο ϑεὸς λόγος, οὐχ 6 ἔναρϑρος, ἀλλὰ 6 τῆς γνώσεως, δι᾽ οὗ τὰ χρυπτὰ τῆς φύσεως μυστήρια ὁρᾶται σοφοῖς. τοῦτο δὲ τὸ φῶς, 6 φασι λόγον [τὸν ϑεόν]. αὑτοὺς αόνους εἰδέναι Βραγμᾶνες λέγουσι διὰ τὸ ἀπορρῖψαι μόνους u pay Y ppt μ τὴν χενοδοξίαν. ὅς ἐστι χιτὼν τῆς ψυχῆς ἔσχατος. οὔτοι ϑανάτου 3 χαταφρονοῦσιν" ἀεὶ δὲ ἰδία φωνῇ ϑεὸν δοξάζουσι. χαϑὼς προείπομεν. ὕμνους 1$ τε ἀναπέμπουσιν. οὔτε δὲ γυναῖχες παρ᾽ αὐτοῖς οὔτε τέχνα εἰσίν. οἱ 4 δὲ τοῦ ὁμοίου αὐτοῖς βίου ὀρεχϑέντες ἐχ τῆς ἀντιπέραν χώρας τοῦ ποταμηῦ διαπεράσαντες ἐχεῖσε ἐναπομένουσιν, ἀναστρέφοντες μηχέτι" χαὶ αὐτοὶ δὲ Βραχμᾶνες χαλοῦνται. βίον δὲ οὐχ ὁμοίως διάγουσιν" εἰσὶ γὰρ xai γυ- ναῖχες ἐν τῇ χώρα. ἐξ ὦνπερ οἱ ἐχεῖ χατοιχοῦντες γεννῶνται χαὶ γεννῶσιν. 20 — τοῦτον δὲ τὸν λόγον, ὃν ϑεὸν ὀνομάζουσι. σωματιχὸν εἶναι περιχείμενόν 5 τε σῶμα ἔξωθεν ἑαυτοῦ, χαϑάπερ εἴ τις τὸ ix τῶν προβάτων ἔνδυμα φορεῖ, ἀπεχδυσάμενον ὃξ τὸ σῶμα. ὃ περίχειται. ὀφθαλμοφανῶς φαίνεσϑαι. πό- λεμὴν δὲ εἶναι ἐν τῷ περιχειμένῳ αὐτῶν σώματι οἱ Βραχμᾶνες λέγουσι [καὶ πλῆρες εἶναι πολέμων αὐτοῖς τὸ σῶμα νενομίχασι]. πρὸς ὃ ὡς xps z πολεμίους παρατεταγμένοι μάχονται, χαϑὼς προδεδηλώχαμεν. πάντας 6 ὃὲ ἀνθρώπους λέγουσιν αἰχμαλώτους εἶνα! τῶν ἰδίων συγγενῶν πολεμίων, γαστρὸς xai αἰδοίων λαιμοῦ ἠργῆς χαρᾶς λύπης ἐπιθυμίας xai ὁμοίων" μόνος δὲ πρὸς τὸν fkehv χωρεῖ 6 χατὰ τούτων ἐγείρας 1 οὐ add. Roeper || λέγοντες τὸ μᾶλλον libri: corr. Roeper || z9p πῦρ B (si recte conlatum est): alterum πῦρ om. C quod add. Roeper, potuit etiam τί πῦρ elvat || 2 τὸ antl τί add. Roeper cf. Sext. P. H. I 19 sqq. adv. math. VII 197 || 3 φιλοσοφουμένη B: φιλο- σοφουμένων C cf. libri titulus Φιλοσοφού- μενα || φιλοσοφουμένων τις Βραχμᾶνες coni, Usener || 4. βραγμέναις B || 6 ἐν τῇ γῇ T quam elegantiam ab Hippolyto alienam eredo || 7 Γάγγου ἐπιπίνοντες Roeper || 8 οὗτοι Roeper: αὐτοὶ libri || 9 ὁρᾷ ὁ δ᾽ ὑποῖον ἥλιος 3, πῦρ T || 1l φύσεως T: γνώ- σεως C || μυστήριον T || τὸν ϑεὸν ut ex v. 10 inlatum delevi || 12 βραχμάνας B (et C ut videtur): corr. Roeper || 13 6 libri: corr. Roeper. 7, Wolfius || 14 ὀνομάζουσι libri: correxi e Cedr. p. 263, 2 γυμνῶς δια- τῶν τρόπαιον. Γῶντες ἀεὶ τὸν Ütóv δοξάζουσι (cetera ibi ex Suida descripta sunt) cf. Arr. anab. VII 3: ἄδουσι δὲ ἰδίχ wk. Gottingenses. del δὲ ἰδίᾳ φῶς τὸν ϑεὸν ὀνομάζουσι Roeper {{ππροείπομεν fortasse $ 2 respicitur || 15 τέχνα εἰσίν scripsi: τεχνοῦσιν libri || 17 διαπεράσαντες B: δια- περήσαντες C || nonne ἐχεῖ συναπομένουσιν || 18 βίον vulgo: βίῳ BL || 20 Roeper ten- tabat: ἀσώματον elvat— φορεῖ (ὁρᾶσϑαι), ἀπεχ- δυσάμενον δὲ τὸ σῶμα, ὃ περίχειται, (obxécu) ὀφθαλμοφανῶς φαίνεσθαι. sed deus φῶς est (v. 8), qui cum corpus, quo lucis splendor obscuratur, exuit oculis percipi potest. cf. Bhaga Vedam apud Villoissonem de Stoic. theol. p. 461 || 21 τὸ σῶμα non necessarium videtur || 22 πόλεμον cf. p.574,2 || 24 xa1— νεμομίχασι induxit Roeper, qui πολεμίων re- scripsit || 28 μόνος γε B HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 24 τ, 25. 26 1.? 7. διὸ Δάνδαμιν μέν, πρὸς ὃν ᾿Αλέξανδρος 6 Μαχεδὼν εἰσῆλϑεν, ὡς vew- χηχότα τὸν πόλεμον τὸν ἐν τῷ σώματι Βραχμᾶνες ϑεολογοῦσι" Καλλάνου δὲ χαταφέρονται ὡς ἀσεβῶς ἀποστατήσαντος τῆς xav αὐτοὺς φιλοσοφίας. ἀποϑέμενοι δὲ Ββραχμᾶνες τὸ σῶμα ὥσπερ ἐξ ὕδατος ἰχϑύες ἀναχύψαντες εἰς ἀέρα χαϑαρὸν ὁρῶσι τὸν ἥλιον. [2j 25 Δρυΐίδαι ot ἐν Κελτοῖς τῇ Πυϑαγορείῳ φιλοσοφίᾳ xaz' ἄχρον ἐγχύ- ψαντες, αἰτίου αὐτοῖς γενομένου ταύτης τῆς ἀσχήσεως Ζαμόλξιδος δούλου Πυϑαγόρου. γένει Θραχός" ὃς μετὰ τὴν Πυϑαγόρου τελευτὴν ἐχεῖ χωρήσας 2 αἴτιος τούτοις ταύτης τῆς φιλοσοφίας ἐγένετο. προφήτας xai προγνωστιχηὺς δοξάζουσιν διὰ τὸ Bx ψήφων χαὶ ἀριϑμῶν τούτους Κελτοὶ ὡς .-- υ Πυϑαγοριχῇ τέχνῃ προαγορεύειν αὐτοῖς τινα, ἧς xal αὐτῆς τέχνης τὰς ἐφόδους οὐ σιωπήσομεν, ἐπεὶ xai ἐχ τούτων τινὲς αἱρέσεις παρεισαγειν ἐτόλμησαν. χρῶνται δὲ Δρυίδαι χαὶ μαγείαις. 20 Ἡσίοδος δὲ 6 ποιητὴς xal αὐτὸς περὶ φύσεως οὕτω λέγει ἀχη- χοέναι παρὰ Μουσῶν. Διὸς δὲ εἶναι τὰς Μούσας ϑυγατέρας. E 5 ἐννέα γὰρ νύχτας ὁμοῦ xai ἡμέρας δι᾿ ὑπερβολὴν ἐπιϑυμίας ἀδιαλείπτως συνευνηϑέντος τῇ Μνημοσύνῃ τοῦ Διός, ἐννέα ταύτας τὴν Μνημοσύνην συλλαβεῖν ἐν uid 2 γαστρί, ἐφ᾽ ξχάστης νυχτὸς ὑποδεξαμένην μίαν. χαλέσας οὖν τὰς ἐννέα Μούσας ἀπὸ τῆς Πιερίας, τοῦτ᾽ ἔστιν ἀπὸ τοῦ Ὀλύμπου. διδαχϑῆναι * παρεχάλει. 108. ... e. ὡς τὰ πρῶτα ϑεοὶ xai γαῖα γένοντο xai ποταμοὶ xai πόντος ἀπείριτος οἴδμαά τε πόντου no ἄστρα τε λαμπετόωντα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερϑεν. 12 ὡς στέφανον δάσσαντο χαὶ ὡς τιμὰς διέλοντο, 85 ἠδὲ xai ὡς τὰ πρῶτα πολύπτυχον ἔσγον Ὄλυμπον. ταῦτά uot Μοῦσαι, φησίν, ἔσπετε... us ἐξ ἀρχῆς. xal Éme ὅ τι περ πρῶτον γένετ᾽ αὐτῶν. ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ᾽, αὐτὰρ ἔπειτα [ai' εὐρύστερνος πάντων ξδης ἀσφαλὲς αἰεὶ 30 1 διὸ δάνδαμιν ΒΟ: δὶς δάμιν T. νενιχηχότα ex νενηχηχότα corr. B || 2 χαλάνου libri, sed ef. Usener ad Comm. Luc. p. 104,19 || 3 ἀσεβοῦς T || ἀποστήσαντος BO || 4 ἐξ ὕδατος om. T || 6 περὶ δρυίδων τῶν iv Κελτοῖς superscribit B !| 7 τῆς αἱρέσεως malim || 8 ζαμέτριδος B: ζαμάλξιδος L || 8paxó; Got- tingenses: ϑραχίου libri || 9 γεγένηται T || xaízot ὡς B || 11 αὐτοῖς C: αὐτοὺς O quod praeferebat Roeper !| 12 οὐ σιωπήσομεν scilicet IV 51 p.124 Gott. || 13 μαγείαις B : μαγίαις C || 16 ἀδιαλείπτως T: om. C || 19 ὑποδεξαμένης libri: corr. Wolfius || 22 Hesiod. theog. 108 εἴπατε δ᾽ ὡς τὰ πρῶτα xz). — 139. || 23 ἀπεί- proc B || οἴδματι ϑύων Hesiodi edd. || 24 λεπ- τόεντα BT: λεπτέοντα O : λεπτήεντα L: corr. ex Hesiodo !| post hunc versum omittitur Hesiodi oiz' ix τῶν ἐγένοντο ϑεοὶ δωτῆρες ἑάων || 25 ὥς τ᾽ ἄφενος Hesiodus || δάσαντο libri || 26 ἔσπετε vulgo. τστογβὺβ Hesiodi sunt ταῦτά pot ἔσπετε μοῦσαι ᾿)λύμπια δώ- ματ᾽ ἔχουσαι | ἐξ ἀρχῆς καὶ εἴπαϑ᾽ ὅτι πρῶ- τον γένετ᾽ αὐτῶν. cum antiquitus dubitaretur (cf. schol, ταῦτα δύο ἔπη ὁ Σέλευχος ἀϑετεῖ, οἱ δὲ περὶ ᾿Αρίσταργον τὸ ᾿ ἐξ dpyTe' μόνον λέγουσιν (se. ἀϑετεῖσϑαι]) nihil mutavi || 28 ἔπειτα libri || 29 μὲν γὰρ BL quod fortasse reliquum est ex altera recensione μὲν γὰρ πρῶτα ydo; χτὰ. quam sequitur Sextus P. H. ΠῚ 121 |; γέος B || 30 γαῖα BL HTPPOLYTI PHILOSOPHUMENON 26 ? EPILOGUS. 515 ἀθανάτων, oi ἔχουσι χάρην νιφόεντος Ὀλύμπου. Τάρταρά τ᾽ ἠνεμόεντα μυχῷ χϑονὸς εὐρυοδείης 1e ἠδ᾽ Ἔρος, ὃς χάλλιστος ἐν ἀϑανάτοισι ϑεοῖσι λυσιμελὴς πάντων τε ϑεῶν πάντων τ᾽ ἀνθρώπων δαμνᾶ v ἐν στήϑεσφι νόον xal ἐπίφρονα βουλήν. c ἐχ Xdeo; δ᾽ Ἔρεβός τε μέλαινά τε Νὺξ ἐγένοντο. ᾿ς Νυχτὸς δ᾽ αὖτ᾽ Αἰϑήρ τε xai ᾿Ημέρη ἐξεγένοντο. ww [Γαῖα δέ rot πρώτη μὲν ἐγείνατο ἶσον ἑαυτῇ Οὐρανὸν ἀστερόενϑ᾽, ἵνα μιν περὶ πάντα χαλύπτοι, ὄφρ᾽ εἴη μαχάρεσσι ϑεοῖς ἔδος ἀσφαλὲς αἰεί. lo γείνατο δ᾽ οὔρεα μαχρὰ ϑεὰ χαρίεντας ἐναύλους 1:0 Νυμφέων, al ναίουσι χατ᾽ οὔρεα βησσήεντα. ἢ δὲ xal ἀτρύγετον [lékayoz τέχεν οἴδματι ϑῦον Πόντον ἄτερ φιλότητος ἐφιμέρου, αὐτὰρ ἔπειτα Οὐρανῷ εὐνηϑεῖσα τέχ᾽ ᾿Ωχεανὸν βαϑυδίνην I5 Koióv τε Kpsióv 4 '"Ymepíovd τ᾽ Ἰχπετόν τε i5 Θείαν τε Ῥεῖαν τε Θέμιν τε Μίνημοσύνην τε Φοίβην τε χρυσοστέφανον Τ᾽ ηϑύν τ᾽ ἐρατεινήν" τοὺς δὲ μεϑ᾽ ὁπλότατος γένετο Κρόνος ἀγχυλομήτης. δεινότατος παίδων. ϑαλερὸν δ᾽ ἤχϑηρξε τοχῆα. a ^? 1: γείνατο ὃ αὖ Κύχλωπας, ὑπέρβιον ἦτορ ἔχοντας. xai τοὺς ἄλλους πάντας ἀπὸ τοῦ Κρόνου χαταριϑμεῖ Γίγαντας, ὕστερον δέ xou ix τῆς Ῥέας γεγονέναι τὸν Δία. Οὗτοι μὲν οὖν πάντες περὶ τῆς τοῦ παντὸς φύσεώς τε xal γενέσεως ταῦτα, χαϑὼς ἐξεϑέμεϑα (ἀχολούϑως, τῇ αὐτῶν δόξῃ, ἐξεῖπον. οἱ δὲ πάντες ws χάτω τοῦ ϑείου χωρήσαντες περὶ τὴν τῶν γενομένων οὐσίαν ἠσχολήϑησαν 1 χάρη Hesiodus || νιφόεντος sic libri || 2 ἠερό- ἐντα Hesiodus || e5puobirc L: εὐρωδίης BOT || 3 ἔρως BL || e; B || 5 δαμνᾶτε BLT cf. Hesiodi eod. O [Vat. 915]: δαμνᾶ τ᾽ Salvinius et ἃ. Hermann. δάμναται vulgo. δαμνὰς Schoemann, Flach || στήϑεσσι He- siodus !| 6 ἐγένετο L: ἐγίνετο B || v. 125 οὺς τέχε χυσσαμένη Ἐρέβει φιλότητι μιγεῖσα omiserunt etiam alii || 8 πρώτη μὲν O: πρῶτα μὲν BL: πρῶτον piv Hesiodi codd., πρώτιστον schol. ad Pind. Nem. VI 1 || ἐγί- varo B || 9 ἀστερόενϑ᾽ ἵνα μιν Hesiodus: ἀστερόεντα δύναμιν libri || xaX5metv libri || 10 ὄφρ᾽ εἴη Hesiodus: ὄφρ᾽ ἔνι B: ὄφρα Er, C || μαχάρεσι Β || 11 ϑεῶν Hesiodus: ὅσα libri sub qua lectione latere ϑεὰ i. e. Γαῖα perspexit Usener. hac scilicet coniectura (fe- liciore sane ea quam G. Hermann tempta- verat ϑεᾶν) versum subditicium 130 tole- rabilem reddebant veteres grammatici /!| 12 νυμφαίων BC: νυμφάων L ut Hesi- odi codd. nonnulli || νέουσι B || βησήεντα B || I3 ἠδὲ libri || ἀτούγετοι Β || ϑύων BT ut Hesiodi cod, O '| 15 οὖν ὦ εὐνηθϑήσα B |; 16 ὑπερήον᾽ ἐτ᾽ ἰάπετόντε B: ὑπερήονα L quoque || 17 ϑία τ᾽ ἐρείαν L'T: ϑεά τὶ ἐρείαν B || 18 τε om. libri '| τηϑήν B || 19 ue ὁπλότατος Hesiodus: μεϑ᾽ ὑχρότατος libri, unde vulgo μετ᾽ ἀχρότατος efficiunt || Κρό- vog om. sed ad marg. add. B || ἀγχυλομήτις libri || 21 γίνατο B || ἦτον B | 21 [Γίγαντες confusi cum "Titanibus cf. Lobecki Aglao- phamus p. 463, 9 || 23 ῥήας B || 24—29 ex- cerpsit Cedr. p. 284, 6— 13. sed et huius et librorum diserepantiam adscribere supersedeo 516 HIPPOLYTI PHILOSOPHUMENON .EPILOGUS τὰ μεγέϑη τῆς χτίσεως χαταπλαγέντες xal αὐτὰ τὸ ϑεῖον εἶναι νομίσαντες, ἕτερος ἕτερον μέρος τῆς χτίσεως προχρίναντες, τὸν δὲ ϑεὸν τούτων xal br. μιουργὸν μὴ ἐπιγνόντες. Τὰς μὲν οὖν τῶν χαϑ᾽ Ἕλληνας φιλοσοφεῖν ἐπιχεχειρηχότων δύξας 5 ἱκανῶς ἐχτεϑεῖσϑαι νομίζω. παρ᾽ ὦν τὰς ἀφορμὰς λαβόντες οἵ αἱρετιχοὶ τὰ μετ᾽ οὐ πολὺ ῥηϑησόμενα ἐπεχείρησαν. δοχεῖ δὲ πρότερον ἐχϑεμένους τὰ μυστιχὰ xai ὅσα περιέργως περὶ ἄστρα τινὲς T, μεγέϑη ἐφαντάσϑησαν, εἰπεῖν: χαὶ γὰρ ἐξ αὐτῶν λαβόντες ἀφορμὰς τερατολογεῖν νομίζονται (τοῖς) πολλοῖς’ ἔπειτα ἀκολούϑως τὰ ὑπ᾽ αὐτῶν (?) ἀδρανῆ δόγματα φανερώσομεν. HA0TTAPADT ZTPGOGMATEGSMN AIIOXITAXMATION EUSEBII CODICUM SIGLA Parisinus 451 s. X [a. 914 scriptus] | Paris. 465 s. XIII exeuntis [nam librarius Longinus subscriptus est, qui idem Parisinum 443 anno 1272 exaravit, quam notitiam cum Bruusio Carolus Graux be- nigne communicavit] C Paris. 466 s. XIV exeuntis [s. XV mihi | c ab I. Brunsio in meum usum denuo accuratissime conlati, ut de codicum cognatione certius iudicari possit videbatur] D Paris. 467 recens E Paris. 468 recens F Laurent. VI 6 s. XV | Gaisfordii ; i Laurent. VI 9 s. XIV [a. 1344 scriptus] | TORUEREESRDESIS REOS H Marc. 343 s. XI e Dindorfii fpecimine [Praef. p. v15qq.] Diels, Doxographi graeci. 3i PLUTARCHI STROMAT. 1.2. 3 EK TON HIAOTTAPXOY ZTPOMATEQON Euseb. P. E. I 7 16 τούτῳ δ᾽ àv εὕροις συμφώνους xal τοὺς πλείστους τῶν παρ᾽ Ἕλλησι φιλοσόφων, ὧν ἐγώ got τὰς περὶ ἀρχῶν δόξας xal τὰς πρὸς ἀλλήλους διαστάσεις xal διαφωνίας ἐχ στογασμῶν, ἀλλ᾽ οὐχ ἀπὸ χαταλήψεως ὁρμηϑείσας ἀπὸ τῶν Πλουτάρχου Στρωματέων ἐπὶ τοῦ παρόντος ἐχϑήσομαι. 1 Θάλητα πρῶτον πάντων φασὶν ἀρχὴν τῶν ὅλων ὑποστήσασϑαι τὸ ὕδωρ. ἐξ αὐτοῦ γὰρ εἶναι τὰ πάντα xal εἰς αὐτὸ γωρεῖν. 2 Μεϑ᾽ ὃν ᾿Αναξίμανδρον Θάλητος ἑταῖρον γενόμενον τὸ ἄπειρον φάναι τὴν πᾶσαν αἰτίαν ἔχειν τῆς τοῦ παντὸς γενέσεώς τε xal φϑορᾶς. ἐξ ob δή φησι τούς τε οὐρανοὺς ἀποχεχρίσϑαι χαὶ χαϑόλου τοὺς ἅπαντας ἀπείρους ὄντας χύόσμους. ἀπεφήνατο δὲ τὴν φϑορὰν γίνεσϑαι xal πολὺ πρότερον τὴν γένεσιν ἐξ ἀπείρου αἰῶνος ἀναχυχλουμένων πάντων αὐτῶν. ὑπάρχειν δέ φησι τῷ μὲν σχήματι τὴν γῆν χυλινδροειδῇ, ἔχειν δὲ τοσοῦτον βάϑος, ὅσον ἄν εἴη τρίτον πρὸς τὸ πλάτης. φησὶ δὲ τὸ ἐχ τοῦ ἀιδίου γόνιμον ϑερμοῦ τε χαὶ ψυχροῦ χατὰ τὴν γένεσιν τοῦδε τοῦ χόσμου ἀποχριϑῆναι καί τινα ἐχ τούτου φλογὸς σφαῖραν περιφυῆναι τῷ περὶ τὴν γῆν ἀέρι ὡς τῷ δένδρῳ φλοιόν. ἤστινος ἀπορραγείσης xai εἴς τινας ἀποχλεισϑείσης χύχλους ὑποστῆναι τὸν ἥλιον xai τὴν σελήνην xal τοὺς ἀστέρας. ἔτι φησίν, ὅτι xav ἀρχὰς ἐξ ἀλλοειδῶν ζῴων 6 ἀνϑρωπος ἐγεννήϑη ix τοῦ τὰ μὲν ἄλλα QU ἑαυτῶν ταχὺ νέμεσϑαι, μόνον δὲ τὸν ἄνϑρωπον πολυχρονίου δεῖσϑαι τιϑηνήσεως" διὸ χαὶ xav! ἀρχὰς οὐχ ἄν ποτε τοιοῦτον ὄντα διασωϑῆναι. ταῦτα μὲν οὖν 6 ᾿Αναξίμανδρος. 3 ᾿Αναξιμένην δέ φασι τὴν τῶν ὅλων ἀρχὴν τὸν ἀέρα εἰπεῖν, xai τοῦτον εἶναι τῷ μὲν μεγέθει ἄπειρον, ταῖς δὲ περὶ αὐτὸν ποιότησιν ὡρισμένον" γεννᾷσθϑαί τε πάντα χατά τινα πύχνωσιν τούτου xal πάλιν ἀραίωσιν. τὴν γε 519 — 2 ὧν ἐγὼ: ἴῃ litura A || 3 xal post δια- στάσεις om. E || διαφορὰς ἐκ B || ἀλλ᾽ οὐχ ἀπὸ χαταλήψεως om. B || 4 στρωματέον D | ὃ πλουτάρχου in m. C || ϑάλητος in m. A || φασὶ C || 7 αναξιμανόρου in m. A. de $2 ef. Prol. p. 133 || ἕτερον pr. A ]| . . λητος 11 litteris deletis B || 9 δή om. D || φασὶ A || τοὺς (ante ce) ex τὸ alt. m. corr. A || 10 δὲ τὴν, sed à τ in litura ab alt. m. script. A || 13 τρίτον om. CFG || πρὸς τὸ fort. ex πρὸ ὃ corr. A | δὲ τοῦ é« τοῦ C. fortasse δέ τι ix τοῦ || γόνυμον C. γονίμου ϑερμόν τε xal Ψυγχρὸν coni. Mullach F. Ph. G. I 238 (12) || 15 ztptgovat Vigerus et Wyttenbach || ὡς sed ς altera m. scr. A || 16 ἧστινος vulgo: ἧς A || εἴς τινος D || τινας sed τ in lit. A || 17 ὅτι super versum pr. [9] manu A || xaz' ἀργὰς om. A margini nota x adposita: xat' ἀρχὰς testantur H ceteri, sed ἔτι φησὶ, ὅτι xat' ἀρχὰς in lit. C || 18 ἐγενήϑη E || τοῦ sed o in lit. A || δι᾽ αὐτῶν A || 19 δὲ τὸν sed à τ in litura manu alt. A || 21 αναξι- μένους in mrg. A. de $3 cf. Prol. p. 135sq. || 22 τῷ piv γένει libri: corr. Zeller conl. Simpl. in phys. f. 5* 45 xal πρὸς ᾿Αναξίμανδρον xai ᾿Αναξιμένην ἁρμόζει ἕν μέν, ἄπειρον δὲ τῷ μεγέϑει τὸ στοιχεῖον ὑποτιϑεμένους || 23 γεννᾶσθαι δὲ E: γεννᾶσϑαι περὶ F 815 580 Ld 1$ PLUTARCHI STROMAT. 3. 4. 5 μὴν χίνησιν ἐξ αἰῶνος ὑπάρχειν: πιλουμένου δὲ τοῦ ἀέρος πρώτην γεγενῆσϑαι λέγει τὴν γῆν πλατεῖαν μάλα" διὸ xal χατὰ λόγον αὐτὴν ἐποχεῖσϑαι τῷ ἀέρι" χαὶ τὸν ἥλιον χαὶ τὴν σελήνην χαὶ τὰ λοιπὰ ἄστρα τὴν ἀρχὴν τῆς γενέσεως ἐχ γῆς ἔχειν. ἀποφαίνεται γοῦν τὸν ἥλιον γῆν, διὰ δὲ τὴν ὀξεῖαν χίνησιν χαὶ μάλ᾽ ἱχανῶς ϑερμότητα [χίνησιν] λαβεῖν. 4 Ξενοφάνης δὲ ὃ Κολοφώνιος ἰδίαν τινὰ ὁδὸν πεπορευμένος xal παρ- λλαχυῖαν πάντας τοὺς προειρημένους οὔτε γένεσιν οὔτε φϑορὰν ἀπολείπει, ἀλλ᾽ εἶναι λέγει τὸ πᾶν ἀεὶ ὅμοιον. εἰ γὰρ γίγνοιτο τοῦτο, φησίν, ἀναγχαῖον πρὸ τούτου μὴ εἶναι" τὸ μὴ ὃν δὲ οὐχ ἄν γένοιτο οὐδ᾽ ἄν τὸ μὴ ὃν ποιήσαι τι οὔτε ὑπὸ τοῦ μὴ ὄντος γένοιτ᾽ dy τι. ἀποφαίνεται δὲ xal τὰς αἰσϑήσεις ψευδεῖς xai χαϑόλου σὺν αὐταῖς χαὶ αὐτὸν τὸν λόγον διαβάλλει. ἀποφαίνεται δὲ xai τῷ χρόνῳ χαταφερομένην συνεχῶς χαὶ xav ὀλίγον τὴν γῆν εἰς τὴν ϑάλασσαν χωρεῖν. φησὶ δὲ χαὶ τὸν ἥλιον ἐχ μιχρῶν χαὶ πλειόνων πυριδίων ἀϑροίζεσϑαι. ἀποφαίνεται δὲ xal περὶ ϑεῶν ὡς οὐδεμιᾶς ἡγεμονίας ἐν αὐτοῖς οὔσης" οὐ γὰρ ὅσιον δεσπόζεσθαί τινα τῶν ϑεῶν" ἐπιδεῖσϑαί τε μηδενὸς αὐτῶν μηδένα μηδ᾽ ὅλως" ἀχούειν δὲ xal δρᾶν χαϑόλου xal μὴ xarà μέρος. ἀποφαί- vetat δὲ xal τὴν γῆν ἄπειρον εἶναι xal χατὰ πᾶν μέρος μὴ περιέχεσθαι ὑπὸ ἀέρος" γίνεσϑαι δὲ ἅπαντα ix γῆς" τὸν δὲ ἥλιόν φησι xai τὰ ἄστρα ἐχ τῶν νεφῶν γίνεσϑαι. 20 9 Παρμενίδης δὲ ὁ Ἐλεάτης ὁ ἑταῖρος Ξενοφάνους dua μὲν xal τῶν τούτου δοξῶν ἀντεποιήσατο, ἅμα δὲ xai τὴν ἐναντίαν ἐνεχείρησεν στάσιν. $t at- Qv μὲν γὰρ τὸ πᾶν xal dx(vmtov ἀποφαίνεται xal χατὰ τὴν τῶν πραγμάτων ἀλήϑειαν" εἶναι γὰρ αὐτὸ μοῦνον μουνογενές τε καὶ ἀτρεμὲς ἠδ᾽ ἀγένητον" 1 πιλουμένου libri, etiam Η : ἁπλουμένου A || δὲ τοῦ A, sed & τ correcta || πρῶτον F || γενέσϑαι BE || 2 λέγειν Gaisford, & quo discre- pantes dicit solos DF λέγει exhibere. sed λέγει a. Brunsio etiam in AC adnotatur, in BDE silentio confirmatur μάλα ADH: μάλα μᾶλλον BCFG: μᾶλλον E || τῷ ἀέρι sic ABCDEFG: ἀέρι alii || 3 τὴν . . μήνην B. (post τὴν lit.) || 4 ἐχ γῆς ἔχειν BCDE(FG)H: ἔχειν ix γῆς A || δὲ τὴν (8 τ in litura) A || 5 ἱκανῶς το libri: εἰχότως Τουρ || ipm (τα deletum) D: ϑερμοτάτην ceteri cf. λαμπροτάτην p. 581,13. ϑερμότητος Usener || xívystw in mrg. D: delevit Zeller || 6 ξενοφάνους in mrg. A. cf. Prol. p. 140 || 8 post λέγει littera erasa E || πᾶν dtl ὅμοιον vulgo, etiam H: πᾶν ἀνόμοιον A: πᾶν ὅμοιον D || de proximis cf. Prol. p. 111 || 9 πρὸς τούτου D || qévotto vulgo H: γένοιτο θῦ (ϑεοῦ) A || ποιῆσαί τι ABCDE || 12 περὶ ϑεῶν post δὲ xal iteratum ex v. 14, sed cireumpunctum B || εἰς τὴν (sed τ in litura) A || 13 φησὶ — 18 ix γῆς om. B || πυρίων libri (v in litura D): corr. Toup cf. Prol. p. 158! |, 14 ἡγεμονίας vulgo et H: om. A || post ἐν ab- τοῖς in mrg. ἀρχῆς quo omissum ἡγεμονίας suppleturus erat A || 15 ἐπιδεῖσϑαι τὲ μηδὲν αὐτῶν C || 16 ἀκούειν τε xal A || xa8óAov C | 17 conicio xal (τὸ) χάτω πᾶν p. cf. Aet. II] 94 112. μὴ post xal transposuerunt Brandis Kar- sten || 18 ix τῆς γῆς C || φασὶ CFG || 20 παρ- μενίδου in mrg. A: παρμενίδους in mrg. C. de $5 cf. Prol. p. 141 || ὁ ἑταῖρος DE: ἑταῖρος ABC ceteri || 21 ἐνεχείρησεν (ut p. 581, 5 διηπόρη- σεν, 9 ἐστιν) A: ἐνεχείρησε DH: ἐνεχείρισε CFG: ἐνεχειρίσατο E || 22 ἀποφαίνεται (sed οφαίνεται in litura sec. m.) A ceteri: dzo- φαίνεσθαι E || ἀχίνητον ABE: ἀειχίνητον CDFG || xai ante χατὰ delerim |! 23 γὰρ αὐτὸ in lit. sec. m. A || 24 μόνον (sed μον in lit. m. sec.) A et E {{ὔὀμονογενές CEFG: μουνο- γενογενὲς Ὁ || ἀγέννητον B: ἀγέννητον D PLUTARCHI STROMAT. 5. 6. 7. 8. 9 γένεσιν δὲ τῶν xa ὑπόληψιν ψευδῆ δοχούντων εἶναι, xal τὰς αἰσθήσεις ix- βάλλει ἐχ τῆς ἀληθείας. φησὶ δέ, ὅτι εἴ τι παρὰ τὸ ὃν ὑπάρχει, τοῦτο οὐχ ἔστιν ὄν: τὸ δὲ μὴ ὃν ἐν τοῖς ὅλοις οὐχ ἔστιν. οὕτως οὖν τὸ ὃν ἀγένητον ἀπολείπει " λέγει δὲ τὴν γῆν τοῦ πυχνοῦ χαταρρυέντος ἀέρος γεγονέναι. 6 Ζήνων δὲ ὁ Ἐλεάτης ἴδιον μὲν οὐδὲν ἐξέϑετο, διηπόρησεν δὲ περὶ τούτων ἐπὶ πλεῖον. 7 Δημόχριτος 6 ᾿Αβδηρίτης ὑπεστήσατο τὸ πᾶν ἄπειρον διὰ τὸ μη- δαμῶς ὑπό τινος αὐτὸ δεδημιουργῆσϑαι. ἔτι δὲ xal ἀμετάβλητον αὐτὸ λέγει. xal χαϑόλου οἷον πᾶν ἐστιν, ῥητῶς ἐχτίϑεται" μηδεμίαν ἀρχὴν ἔχειν τὰς αἰτίας τῶν νῦν γιγνομένων, ἄνωθεν δ᾽ ὅλως ἐξ ἀπείρου χρόνου προχατέχεσϑαι τῇ ἀνάγχῃ παάνϑ᾽ ἁπλῶς τὰ γεγονότα xal ἐόντα xal ἐσόμενα. ἡλίου δὲ xal σελήνης Ἱένεσίν φησιν" xav' ἰδίαν φέρεσϑαι ταῦτα μηδέπω τὸ παράπαν ἔχοντα ϑερμὴν φύσιν μηδὲ μὴν χαϑόλου λαμπρότητα, τοὐναντίον δὲ ἐξωμοιωμένην τῇ περὶ 581 Id Ἐπ 0 τὴν τῆν φύσει. γεγονέναι γὰρ ἑκάτερον τούτων πρότερον ἔτι χατ᾽ ἰδίαν ὑπο- βολήν τινα χόσμου, ὕστερον δὲ μεγεθϑοποιουμένου τοῦ περὶ τὸν ἥλιον χύχλου 15 ἐναποληφϑῆναι ἐν αὐτῷ τὸ πῦρ. 8 Ἐπίχουρος Νεοχλέους ᾿Αϑηναῖος τὸν περὶ ϑεῶν τῦφον πειρᾶται xa- ταστέλλειν. ἀλλὰ xal οὐϑέν, φησίν, γίγνεται ἐχ τοῦ μὴ ὄντος, ὅτι τὸ πᾶν ἀεὶ τοιοῦτον ἦν xal ἔσται τοιοῦτον, ὅτι οὐδὲν ξένον ἐν τῷ παντὶ ἀποτελεῖται παρὰ τὸν ἤδη γεγενημένον χρόνον ἄπειρον, ὅτι πᾶν ἐστι σῶμα xal οὐ μόνον ἀμετά- 30 βλητον, ἀλλὰ xal ἄπειρον. ὅτι τέλος τῶν ἀγαϑῶν ἡδονή. 9 ᾿Αρίστιππος ὁ Κυρηναῖος τέλος ἀγαϑῶν τὴν ἥδονήν, χαχῶν δὲ τὴν l δὲ (i in lit.) A || τῶν (sed τ m. sec.) A et E: τὴν D: om. CFG. cf. Theophr. fr. 6 p. 482, 11 κατὰ δόξαν δὲ τῶν πολλῶν εἰς τὸ γέ- νεσιν ἀποδοῦναι τῶν φαινομένων || 2 ὅτι om. AH || εἴ τε A ||] 8 οὕτω om. οὖν E || pov τὸν ἀγένητον AH j| ἀγέννητον B: ἀγέννητον D || δὲ (à in litura) A || 4 zoxvoo xai C || 5.6 om. B || ζηνωνος in mrg. A || δὲ om. E || ἐλάτης (sed m. sec. ε superscr.) A: ἐνέατης C || οὐθὲν ἔϑετο C || 6 πλέον Dindorf || 7 δημοκχρίτου in mrg. A || ὁ ABCDE(FG): δὲ ὁ H || αὐδηρίτης CD et m. sec. B || 8 αὐτὸ ante ὑπό τινος posuit D || δεδημιουργεῖσϑαι E: δεδημιουργῆσϑαι (t ex ἡ corr) D || ἔτι--- ἐκχτίϑεται om. F || ἀμετάχλητον E || 9 καὶ --- ἐχτίϑεται om. B || ἐκτίθεσθαι E || 10 γιγνω- μένων C || 11 xai ἐόντα BCDEFG: om. AH. servavi Democriteam formam cf. ad Theophr. fr. de sens. p. 515, 6. 517, 11 alias || ἡλίου τε CFG || 12 μηδέπω sc. initio cf. Zeller I1 *801', ubi addas quae contra Leucippum [ef. Prol. p. 143] vel Democritum opinor disputat Epicurus Laertii X 90 || τὰ παρ᾽ ἅπαν H: τοπαράπαν sec. B et E || 13 λαμ- προτάτην libri: correxi || ἐξομοιομένην E: ἐξ ὁμοιωμένην D || 14 γεγονέναι AE: γέγονε BCDFG || pro ὑπερβολήν F || ὼὑποβολήν τινα χόσμου repetit ex v. 12 φέρεσθαι B || 16 ἐναπο- ληφϑῆναι (m in lit.) A: ἐναπολειφϑῆναι BE: ἐν ἀπολειφϑῆναι C: ἐναπολειφϑῆναι (tt ex v) D || 17 ἐπικούρου νεοχλέους ἀϑηναῖος in mrg. À: ἐπιχούρου in mrg. C. de $$8.9 cf. Prol. p. 158 || τῦφον m. sec. ex τύφον corr. B: τύφον CD || 18 οὐϑέν φησιν A: οὐϑέν φησι BE: οὐδέν φησι CD(FG) || γίγνεται A : γίνεται BCDE(FG) || τὸ ante πᾶν om. A || 19 οὐδὲ CD || ἀποτελεῖται ἐν τῷ παντὶ E || 20 γεγε- - νημένων E. || 21 ante ἡδονή addiderim ἡ cf. v. 9 Euseb. P. E. XIV 20 13 [Prol. p. 1583] || 22 αριστίππου in mrg. A || xaxéóv δὲ τὴν (&à * m. sec. in lit) A 589 PLUTARCHI STROMAT. 9. 10. 11 ἀλγηδόνα. τὸ ζητεῖν, τὴν δὲ ἄλλην φυσιολογίαν περιγράφει μόνον ὠφέλιμον slvat λέγων ὅττι tot ἐν μεγάροισι xaxóv τ᾽ ἀγαϑόν τε τέτυχται. 10 Ἐμπεδοχλῆς 6 ᾿Αχραγαντῖνος στοιχεῖα τέσσαρα πῦρ ὕδωρ αἰϑέρα 5 γαῖαν. αἰτίαν δὲ τούτων φιλίαν xal νεῖχος. ἐχ πρώτης φησὶ τῆς τῶν στοι- χείων χράσεως ἀποχριϑέντα τὸν ἀέρα περιχυϑῆναι χύχλῳ μετὰ δὲ τὸν ἀέρα τὸ πῦρ ἐχδραμὸν xal οὐχ ἔχον ἑτέραν χώραν ἄνω ἐχτρέχειν ὑπὸ τοῦ περὶ τὸν ἀέρα πάγου. εἶναι δὲ ᾿χύχλῳ περὶ τὴν γῆν φερόμενα δύο ἡμισφαίρια, τὸ μὲν χαϑόλου πυρός. τὸ δὲ μιχτὸν ἐξ ἀέρος xai ὀλίγου πυρός. ὅπερ οἴεται τὴν 1 γύχτα εἶναι. τὴν δὲ ἀρχὴν τῆς χινήσεως συμβῆναι ἀπὸ τοῦ τετυχηχέναι χατὰ τὸν ἀϑροισμὸν ἐπιβρίσαντος τοῦ πυρός. ὃ δὲ ἥλιος τὴν φύσιν οὐχ ἔστι πῦρ, ἀλλὰ τοῦ πυρὸς ἀντανάχλασις ὁμοία τῇ ἀφ᾽ ὕδατος γινομένῃ. σελήνην δέ φησιν συστῆναι χαϑ᾽ ἑαυτὴν ἐχ τοῦ ἀποληφϑέντος ἀέρος ὑπὸ τοῦ πυρός" τοῦτον γὰρ παγῆναι χαϑάπερ χαὶ τὴν χάλαζαν" τὸ δὲ φῶς αὐτὴν ἔχειν ἀπὸ 1: τοῦ ἡλίου. τὸ δὲ ἥγεμονιχὸν οὔτε ἐν χεφαλῇ οὔτε ἐν ϑώραχι, ἀλλ᾽ ἐν αἵματι" ὅϑεν xaÜ' ὅ τι dv μέρος τοῦ σώματος πλεῖον Tj παρεσπαρμένον [τὸ ἡγεμονιχὸν οἴεται], χατ᾽ ἐχεῖνο προτερεῖν τοὺς ἀνθρώπους. 1 Μητρόδωρος 6 Χῖος ἀίδιον εἶναί φησι τὸ πᾶν, ὅτι εἰ ἦν γενητόν, ἐχ τοῦ μὴ ὄντος ἄν ἦν" ἄπειρον δέ, ὅτι ἀΐδιον, οὐ γὰρ ἔχειν ἀρχὴν ὅϑεν 2» ἤρξατο οὐδὲ πέρας οὐδὲ τελευτήν" ἀλλ᾽ οὐδὲ χινήσεως μετέχειν τὸ πᾶν. χι- γεῖσϑαι γὰρ ἀδύνατον μὴ μεϑιστάμενον: μεϑίστασϑαι δὲ ἀναγχαῖον ἤτοι εἰς πλῆρες ἢ εἰς χενόν. Ἔ * πυχνούμενον δὲ τὸν «ἀέρα ποιεῖν νεφέλας, εἶτα ὕδωρ, ὃ xal χατιὸν ἐπὶ τὸν ἥλιον σβεννύναι αὐτόν" xal πάλιν ἀραιούμενον ἐξα- πτεσϑαι. ἢ» ὕδατος ἀστέρας, νύχτα τε χαὶ ἡμέραν τὰς ἐχλείψεις ἀποτελεῖν. 1 ὠφέλιμον μόνον H [| μόνον ex. μόνω corr. pr. B |; εἶναι om. CFG || ὃ ὅττι A: ὅτι BCDE || τἀγαθὸν C || τε om. CDG || τέταχται C || 4 ἐμπεδοχλέους mrg. A || στυχία D || 5 δὲ et τούτων (à t in litura m. sec.) A || 5 νῖχος A || ix ex ἐν m. sec. corr. B || 6 δὲ zov (τ in lit. m. sec.) A || 7 ἔχδρομον AH: £x5pa. u^ B [περὶ τὸν ABDE: ὑπὲρ τὸν CFG || 8 χύχλῳ περὶ τὴν γῆν AE: χύχλω περὶ γὴν BCFG: περὶ γῆν χύχλω D |, ἡμισσφαίρια B || 10 τῆς m. rec. ex τὴν corr. A [{τετὺυ- χέναι F [κατὰ ἀϑροισμὸν ἐπιβήσαντος F: χατὰ ἀριϑμὸν ἐπιβρήσαντος C || 11 τῇ φύσει H: τὴν super φύσιν pr. B || ἔστι τὸ πῦρ Η || 13 φησιν A: φησι BDE: om. CFG || καὶ χαϑ᾽ AH || ἀποληφϑέντος BFG: ἀπολειφϑέντος ACDE at cf. Karsten Emped. p. 432 || 14 αὐτῆς H || ἔχειν AH : σχεῖν ceteri |, 15 τὸ λογιστιχὸν δὲ mrg. adscripsit A || τῇ χεφαλῇ χρόνῳ ὃὲ πήγνυσθαι τῷ ξηρῷ ἥλιον xal ποιεῖν ἐχ τοῦ λαμπροῦ ix τῆς σβέσεως xal ἐξάψεως xal χαϑόλου et τῶ ϑώραχι CFG || 10 πλεῖον AD: om. BCFGE || j AD: f E: ἢ m. sec. ex ἣ eorr. B: 7? € || 16 παρεσπαρμένον ΑΒΕ: παρεσπασμένον B: παρασπασμένον CDFG || 16 τὸ ἡγεμονικὸν οἴεται induxi, τὸ αἷμα Vi- gerus || 18 μητροδώρου in mrg. A || sva om. F || 19 pro ὅτι habet ὁ y(oz E || εἶχεν A || 20 οὐδὲ τελευτήν (& 7 m. sec.) A || x νῆσϑαι D || 21 ἀδύνατον (δύνα im lit.) E || t 22 πλήρης pr. AH sed gorr. sec, A || χαινὸν D: χαινὸν Η || intercidisse quaedam vidit Zeller I* 855* || Bà τὸν (b τ in lit. sec- m.) A "ὃ ἀέρα CFG cf. Aét. III 9 5: αἰϑέρα (i8£ in li- tura) A: αἰϑέρα BDE || ἐπὶ τὸ ὕδωρ AH || 23 χατιὼν E. χατιὸν non intellego, nisi forte Me- trodorum credis solem lunamque sub nubium regione conlocasse. etiam proxima inscite concepta sunt || 24 ypówo sed τῷ ξηρῷ BE PLUTARCHI STROMAT. 12 583 12 Διογένης 6 ᾿Απολλωνιάτης ἀέρα ὑφίσταται στοιχεῖον: χινεῖσϑαι δὲ τὰ πάντα ἀπείρους τε εἶναι τοὺς χόσμους. χοσμοποιεῖ δὲ οὕτως" ὅτι τοῦ παντὸς χινουμένου xal T, μὲν ἀραιοῦ T, δὲ πυχνοῦ γινομένου, ὅπου συνεχύρησεν tà πυχνὸν συστροφὴν ποιῆσαι xal οὕτως τὰ λοιπὰ χατὰ τὸν αὐτὸν λόγον, τὰ (δὲν χουφότατα τὴν ἄνω τάξιν λαβόντα τὸν ἥλιον ἀποτελέσαι. ὃ l διογένους τοῦ ἀπολλωνιάτου in mrg. A. de Diogene cf. Prol. p. 144 || ἀπολλωνίτης B || T ὑφίστασϑαι D: ὑφίστασϑαι E || κινήσϑαι D || δὲ τὰ (b«c in lit. m. sec.) ABE: τὲ τὰ CFG: τε xarà D || 2 χοσμοποιεῖν AH || τοῦ post ὅτι om. E || 3 γινομένου ABE: γενομένου CDFG || συνεχύρησεν A: συνεχύρησε BCE: συνεχήρησε D j| 4 συστροφὴν sc. πνευμάτων xal νεφελῶν cf. ad p. 555,5. sed vide ne scribendum sit συστραφὲν γῆν || 5 δὲ addidi || ἄνω (wm in litura) E || λαμβάνοντα H EPIPHANII VARIA DE GRAECORUM SECTIS EXCERPTA EPIPHANII PROOEM. ET ANACEPHAL. (Ὁ 5RT I Ἑλλήνων διαφοραί. Πυϑαγόρειοι εἴτ᾽ οὖν Περιπατητιχοί. Τὴν μονάδα xai τὴν πρόνοιαν xai τὸ χωλύειν ϑύεσϑαι τοῖς ὅῆϑεν ϑεοῖς Πυϑαγόρας ἐδογμάτισεν, ἐμψύχων τε μὴ μεταλαμβάνειν, ἀπὸ οἴνου δὲ ἐγχρατεύεσϑαι. διώριζεν δὲ ἅμα τὰ ἀπὸ σελήνης [χαὶ] ἄνω ἀϑάνατα λέγων. τὰ δὲ ὑποχάτω ὕνητά, μεταγγισμούς τε ψυχῶν ἀπὸ σωμάτων εἰς σώματα ἄχρι ζῴων xal χνωδάλων. σιωπὴν δὲ dua ἀσχεῖν ἐπὶ χρόνον πέντε ἐτῶν ἐδίδασχε. τὸ τελευταῖον δὲ ἑαυτὸν ϑεὸν ὠνόμασεν. Πλατωνιχοὶ ϑεὸν χαὶ ὕλην χαὶ εἶδος χαὶ τὸν χόσμον γενητὸν χαὶ φϑαρτὸν ὑπάρχειν, τὴν ψυχὴν δὲ ἀγένητον χαὶ ἀϑάνατον χαὶ ϑείαν. εἶναι δὲ αὐτῆς τρία μέρη, λογιχὸν ϑυμιχὸν xal ἐπιϑυμητιχόν. τὰς δὲ γυναῖχας χοινὰς τοῖς πᾶσι γίνεσϑαι χαὶ μηδένα μίαν ἔχειν γαμετὴν ἰδίαν, ἀλλὰ τοὺς ϑέλοντας ταῖς βουλομέναις συνεῖναι. μεταγγισμὸν δὲ ὡσαύτως ψυχῶν εἰς σώματα διάφορα ἄχρι χνωδάλων. ὁμοῦ δὲ xal ϑεοὺς ἐχ τοῦ ἑνὸς πολλοὺς ἐδογμά- τισαν. w Στωιχοὶ σῶμα τὸ πᾶν δογματίζοντες xai τὸν αἰσϑητὸν τοῦτον χόσμον ϑεὸν νομίζοντες. τινὲς δὲ ἐχ τῆς τοῦ πυρὸς οὐσίας τὴν φύσιν ἔχειν αὐτὸν ἀπεφήναντο. xai τὸν μὲν ϑεὸν νοῦν ὁρίζουσι xal ὡς ψυχὴν παντὸς τοῦ ὄντος κύτους οὐρανοῦ χαὶ γῆς. σῶμα δὲ αὐτοῦ τὸ πᾶν, ὡς ἔφην, xal ὀφθαλμοὺς - - Ξ- τοὺς φωστῆρας. τὴν δὲ σάρχα πάντων ἀπόλλυσθαι xal τὴν ψυχὴν πάντων 0 μεταγγίζεσϑαι ἀπὸ σώματος εἰς σῶμα. Excerpsi ex prooemio ad Acacium et Pau- lum dato t. I (p. 10]p Pet., I 1 p. 18 Oeh- leri, I p. 274,390— 275,29 Dindorfii. hinc de- scripsit 1. Damasc. d, haer. I p. 77 Lequieni. eadem paulo mutata repetuntur in anacephal. II p. 132» Petav. (IL 1 p. 546 Oehler. I p. 284, 4—32 Dind.) prooem. A, anaceph. B significo, L Damasc. D || 2 εἶτ᾽ οὖν AB [p. 127 8 Pet.) cf. Epitome I p. 345 Dind.: ἤγουν B [p. 1295 Pet.]: ἤτοι D: ἣ B[p. 1325 Pet.]. de Pythagoreorum cum Peripateticis nexu cf. Prol. p. 152 || τὴν post xal om. AD 1 τοῖς δῆϑεν om. B || 3 Πουϑαγόρας omisit et δογματίζοντες B || τε μὴ A: τε om. BD (qui ἢ pro μὴ scribit) !| 4 ἀπὸ τοῦ οἴνου om. δὲ D | διώριζον Β || ὅμα om. D || τὰ om. B || 5 xai ἄνω BD: xai τὰ ἄνω A: corr. A. Iahn || λέγων AD: λέγοντες B |! 6 σιωπὴν --- 7 ἑαυτὸν reddit B síc: σιωπῶν δὲ ὁ τούτων διδάσχαλος Πυϑαγόρας ἑαυτόν... | 7 χρόνῳ D || ὠνόμαζεν D || 8 δὲ ϑεὸν B || & post τὴν B sed cf. p. 591, 18 || 10 λο- γιστιχὸν D. || ϑυμιχὸν χαὶ AD cf, p. 591, 19: xai om. B || 11 δεῖν post πᾶσι addidit ἃ. Dindorf ex p. 591, 20 || μίαν om. D: ἰδίᾳ μίαν ἔχειν γαμετὴν variavit infra p. 591,21 || ἀλλ᾽ αὐτοὺς ϑέλοντας B || 12 εἰς σώματα διάφορα Α: εἰς σώματα D: εἰς σωμάτων διαφορὰς B || 13 ὁμοίως δὲ B || πολλοὺς ix τοῦ ἑνὸς D || post πολλοὺς add. xal αὐτοὶ B || ἐδογμάτισε A || 15 τὸν post τοῦτον om. D || 16 δὲ om. B || τὴν φύσιν αὐτῶν ὁρί- ζουσι B || 17 νοῦν δογματίζουσι B || ὡς xal D || 19 πάντων om. D || de doctrina cf. Hippolyt. I 21 3 p. 571, 18 Prol. p. 175, ubi Posidonii non memor eram, qui animas non násci, sed divinitus in corpora tam- quam hospites insinumri voluit cf. Lactant. Inst. III 18 Senec. ep. 120 14. 15, 18. (v. Cors- sen de Posidonio Ciceronis in I Tusc. et Somn. Scip. auctore Bonn 1878 p. 25. 8084. Galen. H. ph. 24 p. 256. hinc fortasse ut apud Lactantium Pythagoreorum Stoico- rumque confusio [[μεταγγίζεσϑαι et μεταγ- γισμὸν v. 12. 588, 8. 22 cf. Prol. p. 175, 28 [| 20 σωμάτων εἰς σώματα D I p. 12A Pet. ^ p. 14 A Pet. DRR EPIPHANII PROOEM. (I) ADVERS. HAERES, I 5. 6. 7 (ID Ἐπιχούρειοι ἄτομα xal ἀμερῇ σώματα ὁμοιομερῆ τε xai ἄπειρα τὴν ἀρχὴν εἶναι τῶν πάντων ὑπεστήσαντο., xal τέλος εἶναι εὐδαιμονίας τὴν ἡδονὴν ἐδογμάτισαν, xal μήτε ϑεὸν μήτε πρόνοιαν τὰ πραγματα διοιχεῖν. II I1 p.45—500ehl. I p.291, 13—295, 9Dind. δ Καὶ Στωιχοὶ μὲν φρονοῦσι περὶ θεότητος τοῦτο φάτχοντες elvat νοῦν τὸν ϑεὸν xal παντὸς τοῦ ὁρωμένου χύτους οὐρανοῦ τέ φημι xal γῆς xal τῶν ἄλλων ὡς ἐν σώματι ψυχήν. μερίζουσι δὲ οἱ αὐτοὶ τὴν μίαν ϑεότητα εἰς πολλὰς μεριχὰς οὐσίας εἰς ἥλιον χαὶ σελήνην χαὶ ἄστρα εἰς ψυχὴν χαὶ ἀέρα xai τὰ ἄλλα, μεταγγισμούς τε ψυχῶν xal μετενσωματώσεις ἀπὸ σώματος εἰς σῶμα (xal) χαϑαιρομένας σωμάτων ἠδ᾽ αὖ πάλιν εἰσδυούσας xal ἀνάπαλιν Ἱεννωμένας. διὰ πολλῆς αὐτῶν πλάνης ταύτην τὴν ἀσέβειαν παρυφαίνουσι, μέρος δὲ ϑεοῦ xal ἀϑάνατον τὴν ψυχὴν ἡγοῦνται. ἔσχον δὲ Ζήνωνα ἀρχηγὸν τῆς Στοᾶς, περὶ οὗ πολὺς ϑρυλεῖται λόγος. οἵ μὲν γὰρ αὐτὸν ἔφασαν Κλε- ἄνθους τινὸς τοῦ ἀπὸ Τύρου ὁρμωμένου, ἄλλοι δὲ φάσχουσιν αὐτὸν Κιτιέα τῆς Κύπρου νησιώτην, ἐν Ρώμῃ δὲ βεβιωχέναι χρόνον, ὕστερον δὲ ἐν ᾿Αϑήναις προστησάμενον τοῦτο τὸ δόγμα ἐν τῇ Xroà οὕτω χαλουμένῃ.- τινὲς δέ φασι δύο Δήνωνας εἶναι τόν τε Ἐλεάτην χαὶ τὸν προειρημένον. ὅμως oí ἀμφότεροι ἴσως ἐδογμάτισαν, εἰ xai δύο εἶεν. φάσχει οὖν xal οὗτος τὴν ὅλην σύγχρονον χαλῶν τῷ ϑεῷ ἴσα ταῖς ἄλλαις αἱρέσεσιν εἱμαρμένην τε εἶναι καὶ γένεσιν, ἐξ ἧς τὰ πάντα διοιχεῖται xal πάσχει. 6 ᾿Αλλὰ ταῦτα πρὸς Ζήνωνα xai τοὺς Στωιχούς μοι λελέχϑω. Πλάτων δὲ ἅμα xal αὐτὸς μετὰ τῶν αὐτῶν φερόμενος τῇ μετενσωματώσει καὶ μεταγγισμῷ τῶν ψυχῶν καὶ πολυϑεῖαις χαὶ ταῖς ἄλλαις εἰδωλολατρίαις xai δεισιδαιμονίαις οὐ τῇ ὕλῃ πάντῃ ἴσως χατὰ 2 ἥνωνα xal τοὺς Στωιχοὺς ἐφρόνησεν. οἷδε γὰρ αὐτὸς ϑεόν, τὰ δὲ γεγενήμενα πάντα ἐχ τοῦ ὄντος ϑεοῦ γεγενῆσϑαι. εἶναι δὲ πρῶτον αἴτιον xal δεύτερον xal τρίτον" xal τὸ μὲν πρῶτον αἴτιον ϑεόν, τὸ δὲ δεύτερον αἴτιον Bx ϑεοῦ γεγενῆσϑαί τινας δυνάμεις, δι᾿ αὐτοῦ δὲ xai τῶν δυνάμεων γεγενῆσϑαι τὴν ὕλην. φάσχει γὰρ οὕτως " οὐρανὸς ἅμα χρόνῳ γεγένηται, ὁμοῦ ἄρα xal λυθήσεται τὰ πρότερα ἑαυτοῦ τὰ περὶ ὕλης ἀνασχευάσας. εἶπε γάρ ποτε χαὶ σύγχρονον εἶναι τῷ ϑεῷ τὴν ὕλην. 7? Πρὸ δὲ τούτου Πυϑαγόρας xai οἱ Περιπατητιχὴν ἐπαγγελλόμενοι χαραχτηρίζουσιν ἕνα ϑεόν, φιλοσοφίαις δὲ ἄλλαις xal τοῖς φιλοσοφουμένοις t- ES 0 1 ἄτομά τε D || xai post σώματα add. B || τε om. D || 2 εἶναι om. B || τῶν πάντων om. D || εὐδαίμονα B || 8 τὰ πάντα B || 5 xai παντὸς Dindorf cf. p. 587, l7: $ παντὸς vulgo || 6 woyf libri: corr. Oehler || 7 num ἄστρα xal? || 9 xal addidit Oehler |! ἠδ᾽ αὖ tuetur Dindorf I p. 405 cf. p. 589, 8 | 12 Κλεάνθου libri. de his nugis cf. Prol. p. 175 || 15 τοῦτο V(enetus): τουτὶ vulgo | 16 ὅμως vulgo: ὁμοίως Υ 17 ἴσως V cf. d. 590, 20 Prol. p. 175: οὕτως vulgo , 18 χαλεῖν vulgo: corr. Oehler || 21 μετὰ t&v V: χατὰ t&v vulgo || 24 γεγενημένα V: γενόμενα vulgo | óvtex Epit. p. 346, 8 Dind. || 25 ante εἶναι iterant ex v. 26 τινας δυνάμεις vulgo: om. V || de causis cf. Prol. p.175 || 28 ὁμοῦ γὰρ libri: corr. A. Iahn || 29 σὺγ- χρόνον cf. Hippol. 19 4 p. 567, 18 || περι- πατητιχοὶ et χαραχτηρίζειν vulgo: recte V, ut videtur, sed proxima non praestiterim . EPIPHANII ADVERS. HAERES. I 7. 8 (IT) III 3,9 (ΠῚ 1—4) 589 mpogavÉ£yougt. τὰ ἴσα μὲν τούτοις πάλιν τὰ τῆς ἀϑεμίτου γνώμης xal dos- βεστάτης, τῶν ψυχῶν ἀπαϑανατισμούς τε xal μετενσωματώσεις xal σωμάτων φϑοράς, αὐτός τε xal οἱ σὺν αὐτῷ ἀγορεύουσιν. οὗτος δὲ τέλος ἐν τῇ Μηδίᾳ τὸν βίον καταστρέφει, σῶμα δὲ λέγει εἶναι τὸν ϑεὸν τοῦτ᾽ ἔστιν οὐρανόν, ὀφϑαλ- μοὺς δὲ αὐτοῦ xal τὰ ἄλλα ὥσπερ ἐν ἀνϑρώπι» ἥλιον xal σελήνην xal τὰ ἄλλα ἄστρα xal τὰ χατ᾽ οὐρανὸν στοιχεῖα. 8 Ἐπίχουρος δὲ χαϑεξῆς μετὰ τούτους ἀπρονοησίαν τῷ χόσμῳ εἰση- γήσατο" ἐξ ἀτόμων δὲ συνεστάναι τὰ πάντα ἠδ᾽ αὖ πάλιν εἰς ἄτομα χωρεῖν xai ἐξ αὐτοματισμοῦ | εἶναι τὰ ὅλα καὶ τὸν xócuov ὑφεστάναι ἀεὶ γεννώσης τῆς φύσεως ἠδ᾽ αὖ πάλιν δαπανωμένης χαὶ ἐξ αὐτῆς παλιν ἐπιγινομένης, μη- δέποτε δὲ ληγούσης ἀφ᾽ ξαυτῆς φυομένης xai εἰς ἑαυτὴν συντριβομένης. εἶναι δὲ ἐξ ὑπαρχῆς ὠοῦ δίχην τὸ σύμπαν, τὸ δὲ πνεῦμα δραχοντοξειδῶς περὶ τὸ ᾧφὸν ὡς στέφανον ἢ ὡς ζώνην περισφίγγειν τότε τὴν φύσιν. ϑελῆσαν δὲ βιασμῷ τινι T χαιρῷ περισσοτέρῳ σφίγξαι τὴν πᾶσαν ὕλην εἴτ᾽ οὖν φύσιν τῶν πάντων͵ οὕτω διχάσαι μὲν τὰ ὄντα εἰς τὰ δύο ἡμισφαίρια χαὶ λοιπὸν ἐχ τούτου τὰ ἄτομα διαχεχρίσϑαι. τὰ μὲν γὰρ χοῦφα xal λεπτότερα τῆς πάσης φύσεως ἐπιπολάσαι ἄνω τοῦτ᾽ ἔστι φῶς χαὶ αἰϑέρα χαὶ τὸ λεπτότατον τοῦ πνεύματος, τὰ δὲ βαρύτατα xal σχυβαλώδη χάτω νενευχέναι τοῦτ᾽ ἔστι γῆν, ὅπερ ἐστὶ τὸ ξηρὸν xal ἢ ὑγρὰ τῶν ὑδάτων οὐσία, τὰ δὲ ὅλα ἀφ᾽ ἑαυτῶν χινεῖσϑαι xal δὲ ἑαυτῶν ἐν τῇ περιδινήσει τοῦ πόλου xal τῶν ἄστρων. ὡς ἀπὸ τοῦ δραχοντο- ειδοῦς ἔτι τὰ πάντα ἐλαύνεσθαι πνεύματος. ΠῚ II 1 p. 496Oehl. III p. 562, 19 Dind. 1 Αὐτὸς γὰρ Θαλῆς 6 Μιλήσιος si; ὧν τῶν ἑπτὰ σοφῶν ἀρχέγονον πάντων ἀπεφήνατο τὸ ὕδωρ" ἐξ ὕδατος γάρ φησι τὰ πάντα slvat xal εἰς ὕδωρ πάλιν ἀναλύεσϑαι. 2 ᾿Αναξίμανδρος 6 τοῦ []ραξιάδου xal αὐτὸς Μιλήσιος τὸ ἄπειρον ἀρχὴν ἁπάντων ἔφησεν εἶναι" ἐχ τούτου γὰρ τὰ πάντα γίνεσϑαι xai εἰς αὐτὸ τὰ πάντα ἀναλύεσϑαι. 8 ᾿Αναξιμένης 6 τοῦ Εὐρυστάτου xal αὐτὸς Μιλήσιος τὸν ἀέρα τοῦ παντὸς ἀρχὴν εἶναι λέγει χαὶ ἐχ τούτου τὰ πάντα. 4 ᾿Αναξαγόρας 6 τοῦ ᾿Ηγησιβούλου ὃ Κλαζομένιος ἀρχὰς τῶν πάντων τὰς ὁμοιομερείας ἔφησεν εἶναι. --« 9 τέλος V: τέλειος vulgo. τελέως coniecernt Petavius Μηδίᾳ ex latinis inedia vitam finiisse explicavit Oehler cf. Prol. p. 175 || T μετὰ τούτους ex V accessit || 12 Bpaxov- τοειδῶς οἵ, v. 21 et Strabo IX 16 p. 424 περὶ τοῦ ποταμοῦ λέγει xal τῆς ῥύσεως ὡς ῥέοι --- σκολιῶς xal δραχοντοειδῶς. | 13 πε- ρισφίγγειν τότε τὴν φύσιν ne Epiphanium qui- dem credo scripsisse. mum περιιὸν σφίγγειν τούτου τὴν qoctv? || 14 χαιρῷ om., Epitome p. 947, 6 Dind.: fortasse xal σῷ cf. Arist. de caelo IV 6 p. 3135 || περισσοτέρῳ Epitome: πε- ρισσοτέρως vulgo || 14 ἤτοι τὴν φύσιν πάντων Epitome || 15 τούτων Epit. || 16 λεπτότατα Epit. || 19 ἐφ᾽ ἑαυτῶν Epit. || 20 ὑπὸ Epit. || 28 Εὐρυστάτου ut Stobaei codd. Plac. 1 ὃ 4 yp. 15A Pet. p. 1086 D Pet. p. 1087 A Pet. p. 1088 A Pet, 590 EPIPHANII ADVERS. HAERES. III 2,9 (IITs—15) 8$ ᾿Αρχέλαος 6 ᾿Απολλοδώρου, χατὰ δέ τινας Μύχτωνος, ᾿Αϑηναῖος δὲ ἣν φυσιχός, ἐχ γῆς τὰ πάντα λέγει γεγενῆσϑαι. αὕτη γὰρ ἀρχὴ τῶν ὅλων ἐστίν, ὥς φησι. ὁ Σωχράτης q ὃ τοῦ ἐλμάγλου T, Σωφρονίσχου xai Φαιναρέτης τῆς μαίας 6 ἠθιχὸς τὰ χαϑ᾽ ἑαυτὸν ἔλεγε μόνον δεῖν περιεργάζεσθαι τὸν ἄνϑρωπον. πλείονα δὲ μή. * Φερεχύδης xal αὐτὸς γῆν φησι πρὸ πάντων γεγενῆσϑαι. 8 ΠΠυϑαγόρας ὃ Σάμιος Μνησάρχου υἱὸς ϑεὸν ἔφη εἶναι τὴν μονάδα xal δίχα ταύτης μηδὲν γεγενῆσθαι. ἔλεγε δὲ μὴ δεῖν ϑύξιν τοῖς ϑεοῖς ζῷα μηδὲ μὴν ἐσϑίειν τι τῶν ἐμψύχων μηδὲ χυάμους μηδὲ οἶνον πίνειν τοὺς G- φούς. ἔλεγε δὲ τὰ ἀπὸ σελήνης χάτω παϑητὰ εἶναι πάντα, τὰ δὲ ὑπεράνω τῆς σελήνης ἀπαϑῇ εἶναι. ἔλεγε δὲ xal μεταβαίνειν τὴν ψυχὴν εἰς πολλὰ ζῷα. ἐχέλευσε δὲ xal τοῖς μαϑηταῖς αὐτοῦ σιωπᾶν ἐπὶ πενταετῆ χρόνον xai τὸ τελευταῖον ϑεὸν ἑαυτὸν ἐπωνόμασε. 9 Ξενοφάνης 6 τοῦ ᾿Ὀρϑομένους Κολοφώνιος ἐχ γῆς xal ὕδατος ἔφη τὰ πάντα γίνεσϑαι. εἶναι δὲ τὰ πάντα ὡς ἔφη οὐδὲν ἀληϑές. οὕτως τὸ ἀτρεχὲς ἄδηλον, δόχησις δὲ ἐπὶ πᾶσι τέτυχται μάλιστα τῶν ἀφανέων. 10 ΙΙαρμενίδης 6 τοῦ Πύρητος τὸ γένος Ἐλεάτης xai αὐτὸς τὸ ἄπειρον ἔλεγεν ἀρχὴν τῶν πάντων. 11 ΦΔήνων 6 Ἐλεάτης 6 ἐριστιχὸς ἴσα τῷ ἑτέρῳ Ζήνωνι xal τὴν γὴν ἀκίνητον λέγει χαὶ μηδένα τόπον χενὸν εἶναι. χαὶ λέγει οὕτως" τὸ χινούμενον ἤτοι ἐν d) ἐστι τόπῳ χινεῖται ἢ ἐν ᾧ οὐχ ἔστι. xal οὔτε ἐν ᾧ ἐστι τόπῳ κινεῖται οὔτε ἐν «p οὐχ ἔστιν" οὐχ ἄρα τι χινεῖται. 12 Μέλισσος 6 τοῦ Ἰ᾿ϑαγένους Σάμιος τὸ γένος ἕν τὸ πᾶν ἔφη εἶναι. μηδὲν δὲ βέβαιον ὑπάρχειν τῇ φύσει, ἀλλὰ πάντα εἶναι φϑαρτὰ ἐν δυνάμει. 18 Λεύχιππος ὁ Μιλήσιος, χατὰ δέ τινας Ἐλεάτης, καὶ οὗτος ἐριστιχός. ἐν ἀπείρῳ xal οὗτος τὸ πᾶν ἔφη εἶναι, χατὰ φαντασίαν δὲ xai δόχησιν τὰ πάντα γίνεσϑαι xai μηδὲν χατὰ ἀλήϑειαν, ἀλλ᾽ οὕτω φαίνεσθαι χατὰ τὴν ἐν τῷ ὕδατι χώπην. 14 Δημόχριτος 6 τοῦ Δαμασίππου ᾿Αβδηρίτης τὸν χόσμον ἄπειρον ἔφη xal ὑπὲρ χενοῦ χεῖσϑαι. ἔφη δὲ xal ἕν τέλος εἶναι τῶν πάντων xal εὐθυμίαν τὸ χράτιστον εἶναι, τὰς δὲ λύπας ὅρους χαχίας. xai τὸ δοχοῦν δίχαιον οὐχ εἶναι δίχαιον, dOtxov δὲ τὸ ἐναντίον τῆς φύσεως. ἐπίνοιαν γὰρ χαχὴν τοὺς νόμους ἔλεγε xat* οὐ χρὴ νόμοις πειϑαρχεῖν τὸν σοφόν, ἀλλὰ ἐλευϑερίως ζῆν. 15 Μητρόδωρος ὃ Χῖος ἔφη μηδένα μηδὲν ἐπίστασϑαι, ἀλλὰ ταῦτα. ἃ δοχοῦμεν γινώσχειν, ἀχριβῶς οὐχ ἐπιστάμεϑα οὐδὲ ταῖς αἰσϑήσεσι δεῖ προσ- ἔχειν" δοχήσει γάρ ἐστι τὰ πάντα. 1 ἀρχαίλαος libri cf. Prol. p. 177 || verum ὀρϑουμένου χολ. vulgo. de doctrina cf. Prol. €^ -— θ 25 3) * est Μίδωνος aut Μύδωνος || 4 corruptum p. 177 || 18 de Parmenide cf. Prol. p. 111 || ex Σωφρονίσχου τοῦ ἑρμογλύφου cf. Prol. 20 de Zenone cf. supra p. 585, 15 || 26 de p. 176 || 5 δεῖ vulgo: corr. Dindorf || 10 Leucippo cf. Prol. p. 1717 || 32 xal τὸ ὃο- μήτε χυάμους μήτε οἶνον vulgo: corr. Din- χοῦν xzÀ. οἵ, Prol. p. 171? || 34 χρῆναι coni. dorf || 15 ὀρϑουμένυυ σχολοφώνιος I(enensis): — Dindorf, sed cf. iufra v. 26 ιυ EPIPHANII ADVERS. HAERES. III 2, 9 (III τ6-- 90) 591 16 Πρωταγόρας ὁ τοῦ Μενάνδρου ᾿Αβδηρίτης ἔφη μὴ ϑεοὺς εἶναι μηδὲ ὅλως ϑεὸν ὑπάρχειν. 17 Διογένης ὃ Σμυρναῖος, χατὰ δέ τινας Κυρηναῖος, τὰ αὐτὰ τῷ [lpo- ταγόρα ἐδόξασε. 18 Πύρρων ἀπὸ Ἤλιδος τῶν ἄλλων σοφῶν τὰ δόγματα συναγαγὼν πάντα ἀντιϑέσεις αὐτοῖς ἔγραψεν ἀνατρέπων τὰς δόξας αὐτῶν xat οὐδενὶ δόγματι ἠρέσχετο. 19 Ἐμπεδοχλῆς 6 τοῦ Μέτωνος ᾿Αχραγαντῖνος πῦρ xai γῆν x«i ὕδωρ χαὶ ἀέρα τέτταρα πρωτόγονα εἰσέφερε στοιχεῖα χαὶ ἔλεγεν ἔχϑραν ὑπάρχειν πρῶτον τῶν στοιχείων. χεχώριστο γάρ, φησί, τὸ πρότερον, νῦν δὲ συνήνωται, ὡς λέγει, φιλωϑέντα ἀλλήλοις. δύο οὖν εἰσι xaT! αὐτὸν ἀρχαὶ xal δυνάμεις ἔχϑρα xal φιλία, ὧν f, μέν ἐστιν ἑνωτιχὴ T, δὲ διαχωριστιχή- 20 Ἡράχλειτος 6 τοῦ Βλέσωνος ᾿Εφέσιος ἐχ πυρὸς ἔλεγε τὰ πάντα εἶναι xal εἰς πῦρ πάλιν ἀναλύεσϑαι. 21 ΠΙρόδιχος τὰ τέσσαρα στοιχεῖα ϑεοὺς χαλεῖ εἶτα ἥλιον καὶ σελήνην. ἐκ γὰρ τούτων πᾶσι τὸ ζωτιχὸν ἔλεγεν ὑπάρχειν. 32 [Πλάτων ᾿Αϑηναῖος ϑεὸν ἔλεγε xal ὕλην εἶναι xai εἶδος, τὸν χόσμον ὃξ ενητὸν xai φϑαρτὸν ὑπάρχειν. τὴν ψυχὴν δὲ ἀγένητον xal ἀϑάνατον xai ϑείαν λέγει. εἶναι δὲ αὐτῆς τρία μέρη, λογιχὸν ϑυμιχὸν xal ἐπιϑυμητιχόν. ἔλεγε δὲ τοὺς γάμους χαὶ τὰς γυναῖχας δεῖν χοινὰς τοῖς πᾶσι γίνεσϑαι χαὶ μηδένα ἰδίᾳ μίαν ἔχειν γαμετήν, ἀλλὰ τοὺς ϑέλοντας ταῖς βουλομέναις συνεῖναι. 23 ᾿Αρίστιππος ὁ Κυρηναῖος. οὗτος γαστρίμαργος ὧν xal φιλήδονος τέλος ἔφη τῆς ψυχῆς τὴν ἡδονὴν xaC ὅστις ἥδεται, εὐδαίμων οὗτος, 6 δὲ μηδ᾽ ὅλως ἡδόμενος τρισάϑλιος xal χαχοδαίμων, ὥς φησι. 24 Θεόδωρος ὁ ἄϑεος ἐπιχληϑεὶς ἔφη λῆρον εἶναι τοὺς περὶ τοῦ ϑεοῦ λόγους. ᾧετο γὰρ μὴ εἶναι ϑεῖον χαὶ τούτου ἕνεχεν προὐτρέπετο πάντας χλέπτειν ἐπιορχεῖν ἁρπάζειν xai μὴ ὑπεραποϑνύήσχειν πατρίδος. ἔλεγε γὰρ μίαν πατρίδα εἶναι τὸν χόσμον καὶ ἀγαϑὸν μόνον ἔλεγε τὸν εὐδαιμονοῦντα, φεύγειν δὲ τὸν δυστυχοῦντα, χἂν ἢ σοφός, xal αἱρετὸν εἶναι τὸν ἄφρονα πλούσιον ὄντα xai ἀπεχϑῇ. 25 Ἡγησίας Κυρηναῖος. οὗτος ἔφη μήτε φιλίας μήτε χάριτας εἶναι" μὴ ὑπάρχειν γὰρ αὐτὰς ἔλεγεν, ἀλλὰ χρῴύζων τις ἔδωχε χάριν T, χρεῖττόν τι παϑὼν εὐεργετεῖ. ἔλεγε δὲ xal τῷ φαύλῳ ἀνδρὶ λυσιτελὲς τὸ ζῆν, τῷ δὲ σοφῷ τὸ ἀποθανεῖν, ὥς τινας ix τούτου πεισιϑάνατον αὐτὸν καλέσαι. 26 ᾿Αντισϑένης ὁ ix Θράττης μητρὸς αὐτὸς δὲ ᾿Αϑηναῖος, τὸ πρῶτον Σωχρατιχὸς ἔπειτα χυνιχὸς ἔφησε μὴ χρῆναι τὰ χαχὰ ζηλοτυπεῖν ἑτέρων [ἢ τὰ παρ᾽ ἀλλήλοις αἰσχρά] τὰ δὲ τείχη τῶν πόλεων εἶναι σφαλερὰ πρὸς τὸν ἔσω προδότην, ἀσάλευτα δὲ τὰ τῆς ψυχῆς τείχη xal ἀρραγῆ. | Μενάνδρου: immo Νιαιανδρίου '| ὃ Σμυρ- p. 177 || 24 φασι vulgo: correxi cf. p. 592, vaio; χτὰ. cf. Prol p. 177 || ll φιλίω- — 29 || 28 possis φευχτὸν: φαῦλον Zeller || 30 Wévra coni. A. Iahn || 13 de Heraclito cf. ἀπειϑῆ vulgo: correxi. ἀπαϑῇ Zeller || 33 Prol. p. 177 || 15 «t τέσσαρα vulgo: cor- ἑτέρων Cornarius non licere aliorum turpia rexi || 17 eum Platone cf. p. 587,8. 588, 20,| — sectari: ἕτερον vulgo. proxima interpreti red- 20 δεῖ libi || 22 de Cyrenaicis ef. Prol. didi, qui pro ἀλλήλοις scripsisse videtur ἄλλοις p. 1089 A Pet. p. 1090 4 Pet. 592 EPIPHANII ADVERS. HAERES. III 2, 9 (III 91--- 28) ^ 24. Διογένης 6 χυνιχὸς ἀπὸ Σινώπης τῆς χατὰ τὸν [Πόντον πόλεως τὰ πάντα ᾿Αντισϑένει συνῆν. ἔφησε τὸ ἀγαϑὸν οἰχεῖον παντὶ σοφῷ εἶναι, τὰ δ᾽ ἄλλα πάντα οὐδὲν ἢ φλυαρίας ὑπάρχειν. 28 Κράτης ἀπὸ Θηβῶν τῶν Βοιωτιχῶν xal αὐτὸς χυνιχὸς ἔλεγεν ἐλευ- ϑερίας εἶναι τὴν ἀχτημοσύνην. 29 ᾿Αρχεσίλαος ἔφασχε τῷ ϑεῷ ἐφιχτὸν εἶναι μόνῳ τὸ ἀληϑές, dv ϑρώπῳ δὲ οὔ. 30 Καρνεάδης τὰ αὐτὰ τῷ ᾿Αρχεσιλάῳ ἐδόξασεν. 94 ᾿Δριστοτέλης 6 Νιχομάχου χατὰ μέν τινας Μαχεδὼν ἀπὸ Στα- γείρων, ὡς δὲ ἔνιοι Θρᾷξ ἦν τὸ γένος. ἔλεγε δὲ δύο ἀρχὰς εἶναι, Üshv xai ὕλην, χαὶ τὰ μὲν ὑπεράνω τῆς σελήνης ϑείας προνοίας τυγχάνειν, τὰ δὲ χα- τωϑεν τῆς σελήνης ἀπρονόητα ὑπάρχειν xal φορᾷ τινι ἀλόγῳ φέρεσθαι ὡς ἔτυχεν. εἶναι δὲ λέγει δύο χόσμους | τὸν ἄνω xal τὸν χάτω, xai τὸν μὲν ἄνω ἄφϑαρτον, τὸν δὲ χάτω φϑαρτόν. χαὶ τὴν ψυχὴν ἐνδελέχειαν σώματος λέγει. 82 Θεόφραστος Ἐρέσιος τὰ αὐτὰ ᾿Αριστοτέλει ἐδόξασε. ὑπάρχειν. ἄπειρα δὲ ἔλεγεν εἶναι τὰ μέρη τοῦ χόσμου xai πᾶν ζῷον ἔλεγε νοῦ δεχτιχὸν εἶναι. 34 [ΙΙραξιφάνης Ῥόδιος τὰ αὐτὰ τῷ Θεοφράστῳ ἐδόξασε. δῦ Ἀριτόλαος 6 Φασηλίτης τὰ αὐτὰ τῷ ᾿Αριστοτέλει ἐδόξασε. ἀλλ᾽ ἔχειν τὸ ϑεῖον ἐν μόνῳ τῷ νῷ, μᾶλλον δὲ ϑεὸν ἡγεῖσϑαι τὸν νοῦν. ἔστι γὰρ ἀϑάνατος. τοὺς δὲ τελευτῶντας ζῴοις παραβάλλειν χρῆναι T, πυρί. xoi τοῖς παιδιχοῖς χρῆσϑαι ἀχωλύτως. ἔλεγε δὲ πάντα διήχειν τὸ ϑεῖον. τὰς δὲ αἰτίας τῶν πραγμάτων πῇ μὲν ig ἡμῖν, πῇ δὲ οὐχ ἐφ᾽ ἡμῖν. τοῦτ᾽ ἔστι τὰ μὲν τῶν πραγμάτων ἐφ᾽ ἡμῖν, τὰ δὲ οὐχ ἐφ᾽ ἡμῖν. ἔλεγε δὲ xai μετὰ χω- ρισμὸν τοῦ σώματος Ὁ ἘΞ ἘΞ χαὶ ἐχάλει τὴν ψυχὴν πολυχρόνιον πνεῦμα, οὐ μὴν δὲ ἄφϑαρτον δι᾿ ὅλου ἔλεγεν αὐτὴν εἶναι. ἐχδαπανᾶται γὰρ ὑπὸ τοῦ πολλοῦ χρόνου εἰς τὸ ἀφανές, ὥς φησι. δ ι5 93 Στράτων ix Λαμψάχου τὴν ϑερμὴν οὐσίαν ἔλεγεν αἰτίαν πάντων 2 36 Δήνων 6 Κιτιεὺς 6 Στωιχὸς ἔφη μὴ δεῖν ϑεοῖς οἰχοδομεῖν ἱερά, 755 320 37 Κλεάνϑης τὸ ἀγαϑὸν xal χαλὸν λέγει εἶναι τὰς ἡδονὰς xai dv- ϑρωποὸν ἐχάλει μόνην τὴν ψυχὴν xai τοὺς ϑεοὺς μυστιχὰ σχήματα ἔλεγεν εἶναι χαὶ χλήσεις ἱερὰς χαὶ δαδοῦχον ἔφασχεν εἶναι τὸν ἥλιον χαὶ τὸν χόσμον μύ- στας xal τοὺς χατόχους τῶν ϑείων τελετὰς ἔλεγε. ἐλευϑερίαν suadebat A. Iahn [| 6 μόνον vulgo: correxi || 9 cum Aristotele cf. p. 587, 2 588, 30 || 15 'Εφέσιος libri: corr. Menagius || 16 ςρατωνι1: στρατωνίων ed. Basil.: Στράτων ὧν vulgo sed cf. $ 15. 28. de placitis cf. Prol. p. 177 || 17 possis τὰ μεγέϑη sed cf. Zeller II 2? 914? || ἔλεγεν οὐ δεχτιχὸν vulgo: correxit Zeller. vim opinandi habere ver- tendo praeiverat Cornarius || 24 διήχειν Rhedigeranus: vulgo διοιχεῖν cf. Krische τὴν Ψυχήν, similiter A. Iahn || 29 voluitne τὸ ἀχανές" || 31 Lobeck Aglaopham. p. 62. 130 [o] coniecit χόσμον τελεστήριον xal τοὺς χατόχους τῶν ϑείων μύστας, A. Iahn xóc- μὸν ἱερὸν xal τοὺς ἀνθρώπους μύστας xai τοὺς χατόχους τῶν ϑείων τελεστὰς : mihi μυ- στήριον et τελεστὰς rescriptis cetera stare videntur cf. Dio Chrysost. XII p. 387 Reisk. Plut. de tranqu. 20 p. 477cp || 34 ΠΕερσεὺς libri HI EPIPHANII ADVERS. HAERES. III 2, 9 (III 39--- 593 39 Χρύσιππος 6 Σολεὺς νόμους ἔγραψεν οὐ ϑεμιτούς. ἔλεγε γὰρ δεῖν p.1090p Pet. μίγνυσϑαι ταῖς μητράσι τοὺς παῖδας, τοῖς δὲ πατράσι τὰς ϑυγατέρας. εἰς δὲ τὰ ἄλλα συνεφώνησε Ζήνωνι τῷ Κιτιεῖ. πρὸς τούτοις δὲ ἔλεγε χαὶ drlpe- ποβορεῖν. ἔλεγε δὲ τὸ τέλος τῶν πάντων τὸ fOomali; εἶναι. 5 40 Διογένης ὃ Βαβυλώνιος ἔλεγε xà σύμπαντα συνίστασθαι ἐξ ἡδονῆς. 41 Παναίτιος ὁ Ῥόδιος τὸν xósuov ἔλεγεν ἀϑαάνατον xal ἀγήρω xal τῆς μαντείας χατ᾽ οὐδὲν ἐπεστρέφετο xal τὰ περὶ ϑεῶν λεγόμενα | ἀνήρει. ἔλεγε p. 1091 A Pet. γὰρ φλήναφον εἶναι τὸν περὶ ϑεοῦ λόγον. 42 [Ποσειδώνιος ᾿Απαμεὺς ἔλεγε τὸ μέγιστον ἐν ἀνθρώποις ἀγαϑὸν 1» εἶναι πλοῦτον xol ὑγείαν. 43 ᾿Αϑηνόδωρος Ταρσεὺς τὰ αὐτὰ Χρυσίππῳ ἐδόξασε χαὶ τὰ αὐτὰ “Ζήνωνι ἐδογμάτισεν. 44 Ἐπίχουρος 6 Νεοχλέους ἐν ᾿Αϑήναις τραφεὶς φιλήδονον βίον μετ- ἤλϑε xal οὐχ ἠρυϑρία γυναιξὶ συνὼν δημοσία ἀχολάστοις, χαϑ' ἃ πρῴην περὶ i αὐτοῦ εἴπομεν. πάλιν ἔλεγε μὴ εἶναι ϑεούς, ἀλλ᾽ 3, μόνον τύχην διοιχεῖν τὰ πάντα xal μηδὲν εἶναι τῶν ἐν τῷ βίῳ ἑχούσιον μήτε μάϑησιν μήτε ἀπαι- κ δευσίαν μήτε ἄλλο μηδέν, ἀλλὰ πάντα ἀχούσια γίνεσϑαι πᾶσι. χαὶ οὐ χρὴ ψέγειν τινά, ὥς φησιν, οὐδὲ ἐπαινεῖν" οὐ γὰρ ξχόντες ταῦτα ὑφίστανται. ἔλεγε OE μὴ δεῖν φοβηϑῆναι τὸν ϑάνατον. διεβεβαιοῦτο δέ, ὡς ἤδη ἔφην, xal ἐξ ἀτό- s μων τὸ πᾶν τὴν σύστασιν ἔχειν xal τὸν χύσμον ἐν ἀπείρῳ εἶναι. 4 τὸ ἀπαϑὲς Gataker Adv. misc. p. 814, ϑεὸν Rhedigeranus: cf. p.591, 1.2 || 9 cf. nisi transponenda sint ἔλεγε — εἶναι post — Prol. p. 177 || 14 μεϑ' ἃ vulgo: correxi || ἡδονῆς v. 9 cf. Prol. p. 177 || 6 ἀγήρω 1 xal μηδὲν xtA. cf. Prol. p. 177 Sealiger: ἀτρήρω libri || 7 ϑεῶν vulgo: Diels, Doxographi graeci. as I &K&AHNUT ΠΕΡῚ ΦΙΔΟΣΟΥ IZTOPIAZ Ό χω» SIGLORUM EXPLICATIO codex Laurentianus LXXIV 3 codex Laurentianus LVIII 2 Nicolai Regini versio latina ad ec. 1—595 excerpta cf. Prol. p. 290 priorum capitum editio nostra Bonnensis 1870 | cf. Prol. p. 234 38 * GALENI HISTOR. PHILOS. 1 59 FAAHNOY ΠΕΡῚ QIAOXOQOY IXTOPIAX I Τῶν ἐξ ἀρχῆς φιλοσοφησάντων φυσιολογεῖν μόνον προελομένων χαὶ p.322 ed. Kuehn. τοῦτο τέλος τῆς xat' αὐτοὺς φιλοσοφίας πεποιημένων ἐπιγεγονὼς πολλοῖς ὕστερον χρόνοις Σωχράτης τοῦτο μὲν ἀνέφιχτον ἔφησεν ἀνθρώποις ὑπάρχειν (τῶν γὰρ ἀδήλων χατάληψιν βεβαίαν [εἶναι] λαβεῖν τῶν χαλεπωτάτων | ἐνόμισε), 222 τὸ δὲ ζητεῖν, ὅπως ἄμεινον διάγοι τις χαὶ τῶν μὲν χαχῶν ἀποτραπείη, τῶν δὲ χαλῶν ὡς πλείστων μετάσχοι, τοῦτο μᾶλλον συνοίσειν. xal τοῦτο vo- μίσας χρησιμώτερον τῆς μὲν φυσιολογίας ἠμέληχεν ὡς οὐ πάνυ τι πρὸς τὸν χρηστὸν βίον συμβαλλομένης, ud δέ τινα διάϑεσιν ἐπινενοηχὼς 10 διαγνωστιχὴν ἀγαϑῶν τε xal χαχῶν αἰσχρῶν τε xal χαλῶν διχαίων τε xal τῶν ἐναντίων, τοὺς προνοουμένους ταύτης πάντων ἀπηλλάχϑαι τῶν ἀλυ- σιτελῶν ἡγεῖτο ῥαδίως. [διὸ προσεπάγει τῇ φιλοσοφίᾳ τὸ ἠϑιχόν, χαϑ᾽ 8 συνέστησε τὴν προαίρεσιν τῶν χάλλιστα ζῆν πεισϑησομένων.}] χατιδὼν δὲ ὅτι δεήσει τοὺς τούτων προστησομένους εὐπειϑείας μετέχειν, τοῦτο δ᾽ ἂν ὑπάρξειεν, εἰ λόγοις διαλεχτιχοῖς φαίνοιντο πρὸς τοὺς προσιόντας χαλῶς χεχρημένοι, xal τὴν διαλεχτιχὴν [δύναμιν, δι᾿ ἧς πείϑονται ταχέως] ἐπινενόηχεν, ὡς ἀπαλλαξόμεθα τῶν βλαβερῶν, ἐπελευσόμεϑα δὲ ἐπὶ τὰ πάντως ὠφελεῖν πεφυχότα. ὥστε διὰ τὸν Σωχράτην γενέσθαι τρι- τ - - 1 Γαληνοῦ περὶ φιλοσόφου ἱστορίας A: Γα- ληνοῦ περὶ φιλοσόφων ἱστορίας BN cf. Prol. p. 258. 340n^2 || 2 φιλοσόφων B ab ipso librario correctum || προελουμένων B || 39 xaz' αὐτοὺς B: xat' a)t^ A || περίιπε- ποιημένων BN || z031^ A: πολλῶς compen- diose B || 4 o5* A: τοῦτο BN || φησιν AB: correxit censor Lipsiensis [Litter. Cen- tralbl. 1871 p. 990] || ὑπάρχειν ἀνθρώποις B || 5 εἶναι ABN (A compend.): delevit D: putavit esse N unde εἶναι ἐνόμισε Char- eriana || 6 διάγοι A: διάγη B: (dv) διάγοι D || ἀποτραπείη B: dmotpan^ A || 7 μετα- σχεῖν ΑΒ: participet N || συνοίσειν B: συνοίσει A [[ καὶ τοῦτο --- ῥᾳδίως interpo- latori tribuit D 1 8 ἠμέλησε Β || 9 χρήσι- μὸν ABN: corr. Usener cf. c. 24 p. 614, 16 || 10 διαγνωστιχ A: διαγνωστιχήν τε B: di- noscitivam N: omiserunt edd. ante D || à- καίων ABN. compendium in ἃ ab ed. prine. τιμίων lectum est || 1l τοὺς [superscripto οἷς compendiose] προνοουμένους [item ot; superscripto] B: eos qui de ipsa curant N: py T τοῖς mpovoou A || ταύτης B: ταῦ A || 12 ῥᾳδίως retinui: ῥάδιον Usener servato τοῖς προνοουμένοις || διὸ --- πεισϑησομένων induxit H. S(auppe) (philol. anzeig. 1871 p. 166] cf. Prol. p. 244. xai (v. 7) — ῥᾳδίως (12) deleverat D || προσεπάγη B || 13 πεισϑησομέ- νων quid sit nescio. an προνοησαμένων || 14 τοὺς τούτων προστησομένους B: τῶν τού- τῶν προστησομένων Α unde τὸν --- προστη- σόμενον effecerant, τούτων dicit τοὺς προ- γοουμένους ταύτης [|εὐπαϑείας ΑΝ: «c5- ϑείας B. || μετασχεῖν B || 15 καχῶς A || 16 δύναμιν --- ταχέως delevi cf. Prol. p. 244 || 17 ἐπινενοηχώς ἀπαλλαξόμεϑα AB: correxi. ὡς legisse videtur N ut eripiantur a no- civis. δύναμιν ἐπινενόηχεν δι᾿ ἧς πεισϑέντες ταχέως ἀπαλλαξόμεϑα D || 18 ὠφελεῖν AN: ὠφελη B || per ipsum Socratem N 598 GALENI HISTOR. PHILOS. 1. 2. 3 z4 μερῇ τὴν φιλοσοφίαν πρότερον ἐπὶ τοῖς φυσιχοῖς | μόνοις ὁρίζεσϑαι Go- χηῦσαν. 2 Ταῦτα μὲν οὖν ἐχρῆν προειπεῖν, ἵνα ἔχ τινος ἀρχῆς ποιησώμεϑα τὸν περὶ φιλοσοφίας λόγον. προὐϑέμεϑα δὲ διαλεχϑῆναι περὶ τούτων οὐδὲν » μὲν ἴδιον εὑρηχότες, τὰ δὲ παρὰ τοῖς προτέροις σποράδην εἰρημένα συνα- γἸαγόντες, σαφῶς τε xal συντόμως σπουδάσαντες περὶ τούτων διαλεχϑῆναι, ἵνα oí φιλομαϑεῖς τούτοις προεντυγχάνοντες μὴ δέοιντο τῶν ἐξηγουμένων, ἀλλὰ δι᾿ ἑαυτῶν γιγνώσχοιεν τὰ xaÜ' Exacta τῶν εἰρημένων σαφέστερον. ἀσφαλέστερον δὲ πειρώμεϑα περὶ τούτων εἰπεῖν τὰ σοφιστιχὰ χαὶ πάνυ χε- v χοσμημένα τῶν διαλεχτιχῶν παρεληλυϑότες. οὐ γὰρ ἐπιδείξεως ἕνεχα xpob- στησάμεϑα τὴν περὶ τούτων σπουδήν, ἀλλὰ χρηστὰ τὰ ἤϑη ποιῆσαι βου- ληϑέντες τοῖς ἐχ φιλοσοφίας λαβεῖν τι χρήσιμον προεγνωχόσι xal νομί- σαντες φιλοσοφεῖν οὐ μόνον τοὺς τὰ τριβώνια περιημμένους, ἀλλὰ xal τοὺς (τὴν) πρόοδον μὲν τοῖς πολλοῖς ὁμοίαν ἐνστησαμένους, τὴν δὲ διάνοιαν φιλοσοφω- 1s τέραν ἔχειν σπουδάσαντας. ἀπλουστέρως δέ, ὅσα παρὰ τῶν πεπαιδευχότων Ὧν ἡμᾶς ἀχηχόαμεν xai Ov ἀναγνωσμάτων ἐμάϑομεν, νῦν συναΐγειν ἐπιχειρή- σομεν, ἵνα ἐξ ἁπάντων ἔχῃ τις γινώσχειν, πόϑεν τε φιλοσοφία πρῶτον εἰς τοὺς Ἕλληνας παρελήλυϑε, xal τίνες οἱ ταύτην εἰσαγαγόντες xal τοὺς " * * , - - δοχοῦντας χατὰ τὴν παιδείαν διενηνοχέναι τῶν ἐπὶ ταῦτα τετραμμένων. 3 Ἔστι τοίνυν ὁ πρῶτος ὑπὸ τῶν πλείστων ὑπειλημμένος τὸν φιλόσοφον 1 δοχοῦσα A: δοχοῦσι B || 4 dpy^ A: ἀρχὴν BN || 5 φιλοσοφίας A: φιλοσόφων B: de ρμλὲ- losophiis N || προϑέμεϑα A. de hoc loco cf. Prol. p. 242, 257 || τούτων BN: τούτ A cf. v. 71.10. 12 || 6 ἴδιον A: ὠδι B: his N || σποράδην ABN: casu omissum in ed. princ. || συνάγοντες AB : corr. Charterius || 7 σαφῶς--- διαλεχϑῆναι interpretem. sapiunt, σπουδάσαν- τες — διαλεχϑῆναι inclusit D || περὶ πάντων τούτων B cf. N: περὶ τούτου A || 9 σαφέ- ottpov ut variam lectionem vocis ἀσφαλέστε- p?» induxit D. utrumque om. N || 10 «o5- twv BN: A ut v. 5 || χεχομφευμένα coni. Use- ner || 11 προὐστησόμεϑα A. de hoc loco cf. Prol. p. 242. 253 || 12 περὶ τούτου (AB): de his N || χρηστοήϑη AB: om. N: corr. D || 13 ἐγνωχόσιν BN |! xal scripsi: ot ABN: [οἱ] D || 14 τὴν addidi || 15 πρόοδον ὁμοίαν τοῖς πολλοῖς B. cf. de Hypatia Suidas p. 1314^17 B. περι- βαλλημένη δὲ τρίβωνα ἡ γυνὴ xal διὰ μέσου τοῦ ἄστεος ποιουμένη τὰς προόδους ἐξηγεῖτο δημοσίᾳ τοῖς ἀχροᾶσϑαι βουλομένοις xtX. Prol. p. 254 || ἄνοιαν B || φιλοσοφωτέραν B et comp. A (sic Usener): φιλοσοφωτάτην ante D || 16 σπουδάσαντες AB || φασίν. ἁπλουστέρους B || 17 συνεισάγειν Β || ἐπιχειρήσαμεν A: ἐπιχειρησόμεϑα — B: coligemus N: correxi || 18 τις B: τι A || πόϑεν — εἰσάγοντες tituli instar proximis praefigit B || 19 εἰς B: μὲν εἰς A || παρεληλύϑη B || εἰσάγοντες B || «ai τοὺς --- τετραμμένων interpolata dixit D et sane om. B, sed habet N quamquam et ipse πόϑεν xt. tituli loco exhibet cf. Sauppe 1. c. p. 167 || 20 intercidisse di- scipulorum successionumque mentionem opi- natus est D, sed hoc τοὺς boxoovtag — ti- τραμμένων haud obscure significat 21 c. ὃ v. 22— p. 600,13 libere et inepte bre- viavit Ioannes Italus [saec. XI exeuntis] sive potius eius quidam auditor in quaest. et sol. cod. Marc. 265 [s. XV], unde breviuscule haec excerpsit ΤῊ. Waitz [Ar. Organ. I 14]: μετὰ δὴ τούτους [Thalem et Anaximandrum] ᾿Αναξαγόρας ἐπιγεγονὼς ὁ φιλόσοφος xal τὴν GALENI HISTOR. PHILOS. 3 τρόπον εἰς τοὺς Ἴωνας T εἰσηγμένος 599 Θαλῆς ὁ Μιλήσιος, δι᾿ ὃν xat τὴν xav' ἐχεῖνον φιλοσοφίαν Ἰωνιχὴν ἅπαντες ὀνομάζουσιν. τούτου δὲ γνώριμος ᾿Αναξίμανδρος γεγονὼς ὁμοίως φιλοσοφῶν γέγονε xal τὸν ᾿Αναξιμένην μετὰ ταῦτα ζηλωτὴν εἶναι τῆς αὑτοῦ προαιρέσεως πεποιηχὼς ᾿Αναξαγόρου 5» χαϑηγητὴν γενέσϑαι παρεσχεύασεν. οὗτος δὲ τὴν Μίλητον ἀπολελοιπὼς fxev εἰς τὰς ᾿Αϑήνας xai ᾿Αρχέλαον τὸν ᾿Αϑηναῖον πρῶτον εἰς φιλοσοφίαν παρώρμη σεν. οὗπερ Σωχράτης ἀχροατὴς χαταστὰς πολλοῖς xai τῶν 226 ὕστερον γεγονότων xal τῶν xar' αὐτὸν αἴτιος τοῦ φιλοσοφεῖν εἱλιχρινῶς γέγονε χαὶ τοὺς ἐπιγενομένους σχεδὸν ἅπαντας ὡς εἰπεῖν φιλοσοφίας ἐπι- 19 ϑυμητὰς ἀπέφηνε. τῶν δὲ Σωχρατιχῶν πολλῶν γεγονότων ἀναγχαῖόν ἐστι νῦν μόνον ποιήσασθαι μνήμην τῶν διαδοχὴν χαταλελοιπότων. Πλάτων τοίνυν μάλιστα διενηνοχὼς τῶν ἄλλων (τῶν) ἐπὶ φιλοσοφίαν ἐλϑόντων, ὡς ἂν φαίη τις, ἀνεπίφϑονον τὴν Σωχρατιχὴν μαρτυρίαν παρεσχηχὼς τῆς ἀρχαίας λεγομένης ἀχαδημίας χατῆρξε [διαβεβοημένος]. Σπεύσιππος 1 μὲν οὖν χρόνον τινὰ βραχὺν ἐπὶ τῆς αὐτοῦ αἱρέσεως διαμεμενηχὼς, ἀρϑρι- τιχοῖς δὲ νοσήμασι περιπεσὼν Ξενοχράτην ἀντ᾽ αὐτοῦ χατέστησε τῶν Πλατωνιχῶν δογμάτων ἐξηγητήν. μετὰ δὲ τοῦτον Πολέμων T ἐπεὶ xai ἦν αὐτὸς ἐπὶ τοὺς λόγους τοῦ Πλάτωνος χαὶ Κράντορος γέγονε χαϑη- γητής, εἰς ὃν χατέληξεν ἢ ἀρχαία ἀχαδημία. τοῦ δὲ Κράντορος ἀχουστὴς 0 ἣν ᾿Αρχεσίλαος, ὃς τὴν μέσην Μίλητον χαταλιπὼν ἐπὶ τὰς ᾿Αϑήνας ὥρμησε καὶ ᾿Αρχαιόλαόν [l. ᾿λρχέλαόν] τινα ᾿Αϑηναῖον ὄντα εἰς τὸν αὐτὸν τῆς φιλοσοφίας ζῆλον ἐνέ- βαλεν, ὃν δὴ xal Σωχράτης διδάσχαλον ἐσχη- κὼς πολλοὺς τῶν χατ᾽ ἐχεῖνο χρόνου ὑπερη- κόντισε.... μεϑ' ὃν [Platonem] xal Σπεύσιππος εἶτα Ξενοχράτης ἀντ᾽ αὐτοῦ ταχέως τὸν βίον παρελθόντος τῶν Πλατωνιχῶν δογμάτων γέ- γονεν ἐξηγητής, εἶτα Πολέμων χαὶ Κάντωρ [sic], εἰς ὃν ἡ ἀρχαία κατέληξεν ᾿Αχαδημία καὶ ὃς τὴν μέσην ᾿Αχαδημίαν ἐξεῦρεν, οὗ δὴ xai Καρνεάδης ἀχροατής ... μετὰ δὲ τούτους Κλειτόμαχος γέγονε φιλόσοφος χαὶ Φίλων καὶ ᾿Αντίοχος ... μετὰ δὲ τούτους [Cleanthem et Chrysippum] Διογένης xat [cf. ad p. 600, 10] Βαβυλώνιος xal ᾿Αντίπατρος xal πρὸς τούτοις Ποσειδώνιος καὶ ᾿Αρίστιππος ὁ Κυρηναῖος || πρῶτον B || physicum modum N || 1 εἰσηγμένος AB: πρῶτος .---ὑὐπειλημμένος uncis inclusit D, Sauppe hoc reiecto εἰσηγήσασθαι proposuit, censor Lipsiensis εἰσηχέναι, quod ceteris praestat cf. εἰσαγαγόντες p. 098, 18 et p. 610, 3. 4 || 2 φιλοσοφίαν ab Usenero emendatum confirmant BN: σοφίαν A || δὲ om. B || 3 ὅμοιος B || 4 αὑτοῦ A: τοιαύτης B: istius N || 5 xa- ϑηγητὴν AN: μαϑητὴν B || 6 τὸν ante ἀρχέλαον AB: transp. D || 7 χαταστὰς πολλοῖς B quod coniecerat Usener: xatà τὰς zoÀ^ A: disci- ἀχαδημίαν ἐπινενόηχεν, ἥτις μέχρις pulus factus multorum N || 9 τοὺς om. B || 11 νῦν om. BN || μόνων ci. Usener || τῶν χατὰ διαδοχὴν λελοιπότων AB: corr. Usener. qui per successionem disce(p)taverunt N || 12 διενηνοχὴ B || (τῶν) inseruit Sauppe || ἐλϑὼν AB: corr. Usener || 13 ἀνεπίφϑονον τὴν B: dv ἐπίφϑονον (om. τὴν) A [| 14 χατήρξατο B || διαβεβοημένος glossema vocis διενη- νοχὼς v. 12 notavit D cf. Prol. p. 244. διαβε- βοημένης censor Lips. qui relictum id ex ad- ditis aliquot ad ἀχαδημίας verbis existimabat || 15 αὐτοῦ B: αὐτῆς A: im hac N || xpo αἱρέσεως B. cf. supra v. 4 || ἀρϑριτιχοὺς B || 16 νοσεῖ extremo, νοσήμασι incipiente versu A || πεσὼν B || 17 Πολέμωνα BN [| ἐπεὶ xai ἣν αὐτὸς A: ἐπεὶ xal αὐτὸς ἣν B: xal ἦν ὅτος (sc. quartus scholae moderator) inter- polatum duxit Usener, unde Sauppe Πολέμων [ἐπεὶ] κατήει [5705], censor Lips. Πολέμων ἐπο- ρεύϑη xal αὐτός, Buecheler ἐπήει xal αὐτὸς. tento. ἐπεχλίϑη aut ἐπεχλήϑη xal αὐτὸς || 18 Κράτητος xal aute Κράντορος in codd. omis- sum esse veri simile cf. Prol. p. 244 || χράν- τορος B: xp«y hic et 19 A || γέγονε --- 19 K páv- τορὸς om. BN || χαϑηγητιχός A || 20 ἀρχεσίλαος ὃς B ut coni. D: ἀργεσίλαος om. ὃς A ἀχαδη- μίαν ἐπινενόηχεν ὅστις μέχρι σιγῆς ἐπινενόηχε A : 600 GALENI HISTOR. PHILOS. 3 Ἡτγησίνου ἐπιμεμένηχεν. τούτου δὲ Καρνεάδης χατέστη διάδοχος, (Bc) zn τῆς νέας ἰ ἀχαδημίας τὰς ἀρχὰς συνεώραχεν: ἧς Κλειτόμαχος μετέσχεν. εἰσὶ δὲ πρὸς ταύταις πάσαις ἀχαδημίαι δύο νεώτεραι, ὧν τῆς μὲν προτέρας προέστη Φίλων, ᾿Αντίοχος δὲ τῆς ἐφεξῆς. ἡγοῦμαι δὲ τῶν Σωχρατιχῶν ᾿Αγτισϑένην πάνυ πολλῶν γενομένων οὐδενὸς ἥσσονα εἶναι [χαταδεέστερος δὲ], s ὃς τὴν Κυνιχὴν εἰς τὸν βίον παρήγαγεν. οὗ Διογένης γέγονε ζηλωτὴς προσομοιωϑεὶς χατὰ τὰ ἐπιτηδεύματα. τούτου δὲ Δ ήνων ὁ Κιτιεὺς ἀχή- xo£v, ὃς τὴν Στωιχὴν φιλοσοφίαν ἐξεῦρεν. χαὶ τούτου Χρύσιππος ἀχροώμενος τὴν ὁμοίαν ἀγωγὴν Κλεάνϑης. οὗ μετειλήφει τῶν λόγων μετελήλυϑε. τοῦ δὲ Διογένης 6 Βαβυλώνιος ἀχροατὴς γεγονὼς ᾿Δντι- τὸ πάτρου καθηγητὴς γέγονε. τούτου δὲ Ποσειδώνιος ἠχροᾶτο. ᾿Αρί- στιππὴς δὲ Κυρηναῖος ὧν τῆς Σωχρατιχῇς ἀχροάσεως μετέσχεν, ἀφ᾽ οὗ τὴν Κυρηναϊχὴην φιλοσοφίαν ἔγνωμεν. ἀλλ᾽ οὐδὲ τῶν Μεγαριχῶν Εὐχλείδην δίχαιον παριδεῖν, ὃς τῶν Σωχρατιχῶν οὐδενὸς δεύτερος τὴν διάνοιαν γέγονεν, zs ἢ Στίλπωνα τὸν Meyapuhy τὸν τῶν αὐτῶν δογμάτων εὑρετὴν ὕπο- 10 ληφϑέντα. τοῦτον δὲ Μενέδημος ὁ Ἐρετριεὺς διεδέδεχτο, ἀφ᾽ οὗ Ἐρε- τριχὴ (7) φιλοσοφία ἐπιχέχληται. Φαίδωνα (δὲν τὸν Ἠλεῖον οὐδεὶς ἠγνόησε τῶν Σωχρατιχῶν εἰς πρῶτα ἥχειν ὑπειλημμένον s x α ᾿Αριστοτέλης δὲ Πλάτωνι πάνυ πολὺν χρόνον συνδιαγεγονὼς δόγμασιν ἑτέροις ἑαυτὸν προσνενέμηχεν. ἀχαδημίαν μέχρι σιγῆς ἐπινενόηχε Β (μέχρι σιγῆς non vertit N): correxi Prol. p. 245 ef. Mus. Rh. XXXI 47'. ex Galeni exemplo Bonnensi ἐπέσχηχε protulit D, unde μετὰ σιγῆς ἐπέσγηχε τὴν γνώμην censor Lips. || l1 χαρ- νιἱάδης Α || (X) addidit D || 2 τὴς μέσης BN || τὰς ἀργὰς δὲ B cuius principia N || συνεώραχεν i.e. constituit posteriorum usu || ἧς scripsi ef. v. 12. vide Sexti P. H. I 220 et Euseb. XIV 4 16: ὁ AB: οὗ edd. || μετέσχεν A : μετασχών B || 9 ταύταις πᾶσαι B: ταύτας πάσας A || νεώταται AB: corr. Usener || 4 τὸν σωχρατιχὸν ABN || 5 ἤσσονα εἶναι 0 0 χαταδεέστερος δὲ B: lo ἦν χαταδεέστερ δὲ A: χαταδεέστερος δὲ (cf. infra v. 14. BN) delevi || 6 τὴν νίχην ΑΒ: et litem NN || εἰσήγαγεν "T B | "7 zposopoto A itemque προσομοιωϑεὶς B quod tueor cf. v. 9 c. ὁμοίαν ἀγωγὴν μετε- λήλυϑε | Zxrn«ó« B || 8 ὃς τινὰ AB | cov λόγον A || 10 διογένους AB || γεγονὼς A: γέγονεν B || 11 καϑηγητὴς B: χαϑηγητιχὸς A | γέγονε om. B, sed cf. p. 599, 13 |! δὲ Ποσειδώνιος ἠχροᾶτο om. B: habent AN || 12 δὲ A: ὁ B || àv A: & BN || 13 ἔγνωμεν A: ἔσχομεν BN || τῶν μεγαριχῶν ὅσπερ Θεόφραστον προεστήσατο τῆς xaT 3 εὐεχτιχὴν δίχαιον παρεῖδεν Α: τὴν μεγα- ρικὴν παριδεῖν δίχαιον B: megaricam dya- lecticam. est. praetervidendum Ν: correxi. τῶν Μεγαριχῶν ἐριστιχὴν cf. p. 604, 15. Char- terius, cui τὴν ante ἐριστιχὴν addebat D. noli τὸν Μεγαρικὸν scribere || 14 ὃς B: ὡς A || δεύτερος τὴν διάνοιαν γεγονὼς Α : καταδεέστερος γέγονεν ΒΝ οἵ, supra. v. 5 |] 15 ἧς x» A: εἰς cÜzwva B || τὸν τῶν B: τῶν A || εὑρετὴν πεμφϑέντα B : εὑρετὴς ἦν A: correxi. de ὑποληφϑέντα cf. Prol. p.257. Usenero τ placuerat αἱρετιστήν [|| 16 τοῦτον B: τοῦ A || δὲ AN: ὃν B || παρμενίδης ΑΒΝ: corr. I. Camerarius || διέδεχτο AB: correxi. Auic... successit N. τούτῳ — διείλεχτο Usenerus || 11 ἡ add. Gomperz || ἐπιδέδειχται BN || φαίδρονα A || δὲ addidi || ἥλιον A | 18 πρῶτα B: πρώτους A || ὑπηλεμμένων A [{ὑπει- λημμένον B: manca est oratio quia huc Ana- xarchi successionem inepte inferserunt co- dices, cui suum dedi locum p. 601, 13. 14 cf. Prol p. 243 || 19 πλάτωνι B: 74- τωνὸος A || δόγμασιν A: δόγμα BN || 20 ὅνπερ AN: οὗπερ B || κατὰ τῶν AB: xaÜ' αὑτὸν D cf. N ín heresi sua, sed in eiusmodi periphrasibus reflexivum numquam admittitur GALENI HISTOR. PHILOs. 3.4 601 αὐτὸν αἱρέσεως xai τὸν Στράτωνα προήγαγεν εἰς ἴδιόν τινα χαραχτῆρα φυσιολογίας s ἃ Κ [εἰσὶ δὲ τῶν γεννιχωτέρων φιλοσόφων ἔνδιχες δύο, τινὲς μὲν Ἰταλιῶται, 229 ὧν Πυϑιαγόρας εὑρετὴς γεγένηται, xai 6 χατὰ τὴν Ἐλαίαν ἀχμάσας] 5 3 3 3 ταύτης δὲ λέγεται χατάρξαι Ξενοφάνης 6 Κολοφώνιος ἀπορητιχῇς μᾶλλον ἢ δογματιχῆς τοῖς πολλοῖς εἶναι δοχούσης. μετὰ δὲ τοῦτον τοῖς αὐτοῦ βουλήμασιν εὐαρεστηϑεὶς xoi Παρμενίδης οὐ τῶν ἀφανεστέρων ἐπιβεβηχέναι δοχεῖ. Ζήνων δὲ 6 Ἐλεάτης τῆς ἐριστιχῆς φιλοσοφίας ἀρχηγὸς μνημονεύεται γεγονώς. τούτου δὲ λεύχιππος 6 ᾿Αβδηρίτης ἀχου- 10 στὴς τὴν τῶν ἀτόμων εὕρεσιν ἐπινενόηχε πρῶτος. Δημόχριτος δὲ παρ᾽ αὐτοῦ τὸ δόγμα παρειληφὼς μᾶλλον ἐχράτυνεν. οὗ Πρωταγόρας 6 'A- βδηρίτης ζηλωτής, ὃς xal συστάτης τῶν χατὰ φιλοσοφίαν τεχνῶν s x x» & ὁ & οὗπερ Ἀνάξαρχος 6 ᾿Αβδηρίτης τῶν λόγων εἰς μίμησιν ἄφι- 225 χόμενος τῷ llóppevt χαϑηγήσατο Σχεπτιχῆς ὧν φιλοσοφίας x * x 15 ow o Ἐπίχουρος δὲ χατολιγωρήσας, ὥς τινες ὑπειλήφασι, τῆς χατὰ φιλοσοφίαν σεμνότητος ἐπί τινα τρόπον χατελήλυϑεν οὐ πάνυ παρὰ τοῖς ἀχριβέσι τῶν φίλοσόφων εὐδοχιμηχότα. τούτου δὲ ΔΜ ητρόδωρος ἠχρο- ἄτο αὶ * * 4 πῶς τὴν φιλοσοφίαν ὥρισαν. 20 Ὡρίσϑη δὲ τῶν φιλοσοφιῶν ἢ μὲν ἐξ ἀνδρὸς ὥσπερ ἣ xav Em(- 29 - —— —— 1 προσήγαγεν ABN: corr. D || τινα om. B ]| 2 φυσιολογίας B : —A (item explicandum) A || sequitur in codd. Epicuri et Metrodori mentio extremo cap. v. 15 —18 a me adiuncta || 3 cum ἴνδιχες (sic AB cf. Labbaei gloss. iur. p. 13) alienum est huie scriptori tum ordo successio- num discrepat, quare εἰσὶ — ἀχμάσας damnavit Usener cf. Prol. p. 243 γενιχωτέρων AB: λογιχωτέρων Brandis Mus. Rhen. III 1829 p. 110. | piv A: δὲ B || 4 γεγένηται A: γέγονε B || 5 ξενοφάντης AB || dzopt- τιχῆς et δογματιχῆς AB: ἀπορητιχὸς — δο- γματιχὸς --- δοκῶν (similiter N) D || 6 τῆς ante τοῖς add. B || δοχοῦσι ΑΒ: cor- rexi || 7 οὐ AB: ὃς D. at Galenus acqui- evisse Xenophanis ἀχαταληψίᾳ nec obscu- riora tetigisse Parmenidem dicit cf. Epiphan. supra p. 590, 17 || 8 ἀποβεβηχέναι AB: ex exemplo Bonn. corr. D || 96 B: om. A || 11 προταγόρας AB: pitagoras N || 12 ὃς B: οὗ A || καὶ συστάτης τῶν xarà φιλοσοφίαν τέχνην Α: συνεστήσατο τὴν τῆς φιλοσοφίας τέχνην B: qui dizit philosophiam artem N || 13 secuntur capitula ea, quae falso p. 600, 18, 601,2 inserta iam aptiorem in ordinem re- duxi ef. Clem. Strom. I 14 p. 353P. .. . Δη- μοχρίτου δὲ ἀχουσταὶ Πρωταγόρας ὁ ᾿Αβδη- ρέτης xal Μητρόδωρος ὁ Νῖος, οὗ Διογένης 6 Σμυρναῖος, οὗ Ἀνάξαρχος, τούτου δὲ [log- ρων, οὗ Ναυσιφάνης" τούτου φασὶν ἔνιοι μα- ϑητὴν Ἐπίχουρον γενέσϑαι. οἵ, Eus. P. E. XIV 17 1 [Prol p. 244] || ἀναξαγόρας ABN: corr. Panzerbieter Seebod. Annal. Suppl. V 216 || 14 ὧν A: ὄντι BN. utrum rectius sit, propter lacunam dubium. delebat D || 16 μετελήλυϑεν AB: correxi. nam μετέρ- χεσϑαι praepositioni coniunctum neque huius scriptoris [cf. p. 600, 9. 604, 17] neque ce- terorum mori convenit cf. p. 5923, 13. de Epicuri reprehensione cf. Prol. p. 245sq. || 17 εὐδοχιμηχότα A comp.: εὐδοχιμώτατον B 19 titulum habent BN: om. A. de c. 4 cf. Prol. p. 246 || 20 ὡρίσϑη A: ὡρίσαντο B: nominantur N : ὠνομάσθη D verisimiliter, etsi non longe abest Simplic. in Epict. p. 41,52Did. τὸν τοιοῦτον ἰατρὸν σέβει... xal εὐεργέτην ὁρί- ζεται || T5 φιλοσοφίαν B || 7; μὲν --- ὥσπερ ἡ om. B || εἰ κατ᾽ éztxooplav A: xat' ἐπί- x^opowv DB: fortasse in A lectione latet χατ᾽ 602 GALENI HISTOR. PHILOS, 4. 5 sx xoupov* (f$ δὲν | ἐχ τέλους [xal δόγματος] ὥσπερ ἢ Εὐδαιμονιχή᾽" 6 γὰρ Ἀνάξαρχος τέλος τῆς xav' αὐτὸν ἀγωγῆς τὴν εὐδαιμονίαν ἔλεγεν. ἢ δὲ ἐξ ἐνεργείας ὡς ἣ Περιπατητιχή" τὸν γὰρ ᾿Αριστοτέλη χατὰ τοὺς περιπάτους συνουσίας πρὸς ὁμιλητὰς ποιούμενον τῆς ἐπωνυμίας ταύτης χατηξιωχέναι τὴν xav' αὐτὸν φιλοσοφίαν. ἣ δὲ δι᾽ ἔνστασιν ὡς ἡ Κυνιχή [διαλεχτιχή].- ἣ δ᾽ ἀπὸ τόπου ὡς f$ Στωιχὴ καὶ ᾿Αχαδημαϊχή. ἣ δὲ ἀπὸ διαϑέσεως ὡς ἣ Σχεπτιχή. ἣ δὲ ἐξ ἀνδρὸς xal πόλεως xal δόγματος ὡς ἣ χατὰ ᾿Αρίστιππον ᾿Αριστιππιχὴ μὲν ἀπὸ τοῦ εὑρηχότος, Κυρη- ναϊχὴ δὲ ἀπὸ τῆς πόλεως, ἧς ἐχεῖνος μετεῖχεν, ἣδονιχὴ δὲ ἀπὸ τοῦ τέλους τῆς xat! αὐτὸν φιλοσοφίας" τὸν γὰρ ᾿Αρίστιππον τῇ ἡδονῇ προσχεχλίσϑαι μᾶλλον. [περὶ τοῦ λογιχοῦ μέρους τῆς φιλοσοφίας. τὸ λογιχὸν μέρος τῆς φιλο- σοφίας τῶν ὕστερον γεγονότων τινὲς ὑπενόησαν προτετάχϑαι ἡγούμενοι δεῖν τοὺς μέλλοντας ἀχριβῶς φιλοσοφεῖν μὴ πρότερον τοῖς ἄλλοις μέρεσιν ἐπι- χειρεῖν, πρὶν ἢ τί τῶν ὄντων ἕχαστόν ἐστι γιγνώσχειν.] 5 Ot μὲν γὰρ ἔφασαν τὴν φιλοσοφίαν εἶναι δύναμιν γνωστιχὴν xal περι- ποιητιχὴν ἀρίστου βίου, ἄριστον βίον εἰπόντες τὸ ζῆν ἕχαστον xav! ἀρετήν, οἱ δὲ ἄσχησιν ἀνθρώποις [ἀρίστης ζωῆς] ἐπιτηδείας τέχνης ὡρίσαντο, ἄσχησιν {Ἐπίχουρον) ᾿Ἐπιχουρεία || 1. post 'Extxoopov συμβέβηχεν interpolavit A ex scholastica ad- notatione olim ad v. 5. ἐξ ἐνεργείας delatum cf. Simplie. in Ar. cat. f. 1 & Bas. ἢ ἀπὸ συμβε- βηχυίας ἐνεργείας. cf. schol. Aristot. p. 23543. 353242: συμβέβηχεν om. B || 1 (5j δὲ» add. D || xai δόγματος induxit D conl. schol. Arist. p.235 25. 8556 || 2 ἀγωγῆς B ut emenda- verat Zeller H. Ph. I ? 780: dide (i. e. εὐα- γωγίας) A: ἀναγωγῆς Fabricius ad Sext. Emp. VII 48 || 3 ἐνεργείας ὡρίσϑη ὥσπερ B || τὸν γὰρ ᾿Δριστοτέλη testantur AB cf. v. 10. || 4 ποιούμενον B: ποιούμενος A || 5 χατηξιωχέναι B: χατηξίωχε A || post φιλο- σοφίαν add. φασίν B || ἡ δὲ B: at δὲ A || ἡ χυνιχὴ B: εἰχονιχὴ A || 6 διαλεχτιχή A: hic om. BN || ἡ δ᾽ ἀπὸ χώρας ὡς ἡ διαλεχτιχή ἡ δὲ ἀπὸ τόπου B: quidam vero a terra vel a loco: sicut stoici N, unde duplex enucleatur interpretis interpolatio, una διαλεχτιχή, altero ἀπὸ γώρας ad τόπου referenda || 7, ante Στωιχὴ om. A {{ἀχαδημιακή B || αἱ δὲ ἀπὸ διαϑέσεως A |, ἡ ante Σχεπτιχὴ B: om. A |i 7 αἱ δὲ A || xal πόλεως DB ut scripserat D: om. A || 8 Ἀριστιππιαχὴ B: om. A: Agt- στίππειος [conl. Demetr. de eloc. 296] addi- derat D. de forma ᾿Αριστιππιχή cf. Mus. Rhen. XXVIII 339 || χυνηναιχή A || 10 τὴν ἡδονὴν προσχεχλεῖσϑαι AB (7 ἡδονῦ A): corr. I. Bérnays cf. πρόσχλισιν p. 604, ὃ. τὴν ἡδονὴν προῃρῆσϑαι Heimsoeth, τ. ἡδονὴν προβε- βλῇσϑαι Sauppe||1 1 μᾶλλον vix sanum. suspicor μόνον. ὁμολογοῦσι Usener || post μᾶλλον sequitur τινὲς ὑπενόησαν quod infra collocavit v. 13 D ex coniectura Useneri, qui intellexit pro- ximum capitulum περὶ--γεγνώσχειν (12— 15) ex scholastico usu additum inde in continuam scripturam irrepsisse, cuius rei transposita illa vocabula testimonio esse || 12 τῆς φιλο- σοφίας om. B || 13 τινὲς ὑπενόησαν cf. ad v. ll. vide Sext. Pyrrh. Hyp. I1 13 || 15 πρὶν εἴ τι B: πρὶν ὅτι A: corr. censor Lips. || τί τῶν ὄντων ἕχαστον cf. p. 603,9 || τῶν ὄντων Usener: τούτων A: τούτου B 11 διαγνωστιχὴν coni, Usener cf. p. 597, 10, 606, 8 || 19 ἀρίστης ζωῆς interpolata ex interpretatione ἀρίστου βίου v. 15 AB: omisit ἀρίστης ζωῆς N cf. Plut. Plac. ph. I prooem. 3 p. 213, 11 οἱ μὲν οὖν Στωιχοὶ --- τὴν δὲ φιλο- σοφίαν ἄσχησιν ἐπιτηδείου τέχνης Prol. p. 244 GALENI HISTOR. PHILOS. 5. 6. 7 603 μὲν τὴν φιλοσοφίαν εἰπόντες, ἐπιτηδείαν Ob τέχνην τὴν σοφίαν ὀνομάσαντες, | τίς ἐστι χατάληψις ϑείων τε xal ἀνθρωπίνων πραγμάτων. εἰσὶ δ᾽ οἱ ϑεωρητιχὴν ἕξιν αἱρετῶν χαὶ φευχτῶν ὑπέλαβον χρῆναι μᾶλλον ὀνομάσαι [δὲ] αὐτήν, αἱρετὰ μὲν τὰ ἀγαϑὰ φήσαντες εἶναι, φευχτὰ δὲ τὰ χαχά, χαὶ 5 ἀγαϑὸν τὸ δι᾿ ξαυτοῦ αἱρετὸν ὠφελείας τῷ μετιόντι γιγνόμενον αἴτιον, χαχὸν δὲ τὸ δι᾿ ἑαυτοῦ ἐχχλινόμενον βλάβης χαϑιστάμενον αἴτιον. 6 πόσα μέρη τῆς φιλοσοφίας. 232 Μέρη δὲ τῆς φιλοσοφίας χατὰ τοὺς πλείστους ἀχριβεστάτους εἶναι δο- χοῦντας τρία παρειλήφαμεν, τό τε λογιχὸν δι᾿ οὗ χαταμανϑάνομεν, τί τῶν 19 ὄντων ἕχαστον χατ᾽ οὐσίαν xal χατὰ συμβεβηχός, xal τὰς διαφορὰς τούτων πρὸς ἄλληλα xal τὰ τοιαῦτα γινώσχομεν᾽ xal τὸ φυσιχὸν Or οὗπερ ἔστι ΄ χαϑορᾶν, τίς ἣ αἰτία τοῦ τάξει προϊέναι τῶν οὐρανίων τὴν χίνησιν ὅσα φέρεσϑαι δοχεῖ, xal τίνες αὐτῶν ταχυτῆτες ἢ βραδυτῆτες πρὸς ἄλληλα xai ὅσα τούτων ἐστὶν ὅμοια. xai τρίτον τὸ πάντων ἀναγχαιότατον xal τοῖς 15 ἐπιτηδεύμασι χρησιμώτατον τὸ ἠϑιχόν, Ot οὗ μανϑάνομεν ἀλλήλοις ὁμιλεῖν χαὶ συμβάλλειν προσηνῶς, χαὶ τοὺς μὲν ϑρασυτάτους ὑπερορᾶν οὐ μισοῦντες, ἀλλὰ χαὶ γελῶντες χαὶ ἐλεοῦντες, τοὺς δὲ σπουδαιοτάτους χαὶ ἐπιειχεστάτους στέργειν, ὡς τούτων μὲν τὸν βίον ῥάονα xal βελτίους τὰς πρὸς ἀλλήλους ἐντεύξεις ποιουμένων, ἐχείνων δὲ τὸ ἦϑος δυσπρόσοδον xal παντάπασιν dyo- 30 μίλητον τὸν βίον ἀπεργαζομένων. 4 περὶ αἱρέσεων. Τὴν αἵρεσιν ὑπολαμβάνουσί τινες εἰρῆσϑαι τριχῶς, χοινῶς xal ἰδίως ] εἰπόντες Usener: πάντες A : om. BN || δὲ om. A || νομίσαντες ABN: corr. Usener || 2 τε B: om. A, sed cf. Plut. 1. c. || εἰς δὲ A: εἰς δὲ τὴν B: quidam vero N cf. Prol. p. 236: corr. Usener || 3 ὠνόμασαν δὲ AB: ὀνομάσαι δὲ Charterius: ὠνομάσθαι Usener || 4 καὶ D: τὸ AB || 6 cf. p. 611, 8 αἴτιον ἡγήσαντο χαϑεστάναι titulum praebent BN: om. A. de c. 6 cf. Prol. p. 246 || 8 πλείστοις censor Lips. ; fort. πλείστους xal ut vertit N, sed cf. p. 612, 10 || ἀκριβέστατα B || δοχοῦντα B || 9 τί BN: T (τὴν) A || I0 καὶ ante χατὰ B (inseruerat D): om. Α || 11 xai τὸ scripsit D: ἧς (i. e. 4, — δεύτερον, olim ut fieri solet mrg. adscr.) xai B: τὸ (om. xal) A || 12 τίς ἡ αἰτία A: τὴν αἰτίαν B || προσιέναι B. || 13 φαίνεσθαι AB: corr. Usener cf. Cobeti V. L.? 121 || τίνες --- τα- χυτῆτες 3 βραδυτῆτες AN: τίνα --- ταχύτατα ἢ βραδύτατα B || 11 xai γελῶντες A: γελῶν- τες B: spernere εἰ non odire: sed. misereri N cf. Prol. p. 255sq. || 17 δὲ om. B || 18 στέργοντες AB: στέργειν ὡς scripsi. infiniti- vum suaserat censor Lips. || τοῦτον B || piv οὖν τὸν B || jáov ἀσχεῖν AB: corr. Usener || βέλτιον ΑΒ: corr. cens. Lips. inclusit Usener || 19 post ἐντεύξεις add. ἀγαϑὰς A quod om. B damnaveratque censor Lips. || ποιούμενον B || δισπρόοδον A: δυσπρόοδον B || 20 ἀπεργαζόμενον B 2] περὶ αἱρέσεως AB: de eresibus N. de c. 7 cef. Prol. p. 246 || 22 in B τὴν αἵρε- σιν — (604, 4 ἀναφερόντων hic omissa et su- perscripto titulo περὶ αἱρέσεως extremo ca- piti post ἀπείρου addita sunt. adscriptae tamen sunt litterae ἃ et βὶ quibus verus ordo qui in N quoque apparet indicaretur || xal ante ἰδίως om. B 604 * ^ , xai ἰδιαίτατα. GALENI HISTOR. PHILOS. 7 xotg μὲν τὴν τινὶ πράγματι τῶν xarà τὸν βίον συγχατά- ϑεσιν, ἰδίως δὲ τὴν ἐν τέχνῃ. ἰδιαίτατα δὲ τὴν ἐν τῇ φιλοσοφίᾳ: xat ἔννοιαν δὲ τὴν αἵρεσιν εἶναι πρόσχλισιν δογμάτων πολλῶν πρὸς ἄλληλα συμ- φώνων T, πρὸς ἕν τέλος ἀναφερόντων. τέσσαρας δὲ εἶναι ταύτας γενιχω- τάτας νομίζουσιν οἵ περὶ τούτων διειληφότες, μίαν μὲν τὴν δογματιχὴν τὴν 5 πολλοῖς συγχατατιϑεμένην xal βεβαιω(τιχήν, δευγ)τέραν δὲ τὴν σχεπτιχὴν τὴν περὶ πάντων ζητητιχήν. πρὸς δὲ τούτοις εἶναι τρίτην τὴν ἐριστιχὴν τὴν διὰ σοφισμάτων νιχᾶν ἐν ταῖς ζητήσεσιν ἐσπουδαχυῖαν: σοφίσματα δὲ τὰ τοιαῦτα νομίζουσιν, οἷον “ὅπερ εἰμὶ ἐγὼ οὐχ εἶ σύ, ἄνθρωπος δέ εἰμι, σὺ ἄρα οὐχ ἄνθρωπος," xal τοὺς τοιούτους μειραχιώδεις λόγους xal ἐριστιχούς. 10 μιχτὴν δ᾽ αἵρεσιν προσειρήχασι τὴν τισὶ μὲν δόγμασι συγχατατιϑεμένην, περὶ z4 πολλῶν δ᾽ ἠπορηχυῖαν xai μὴ πάντα διεξιοῦσαν συγιχαταϑετιχῶς. εἶναι δὲ δογματιχοὺς s x χαὶ Ὁ τοῖς Ἐπιχούρῳ προορισμένοις, σχεπτιχοὺς δὲ “Ζήνωνα τὸν Ἐλεάτην xoi ᾿Ανάξαρχον τὸν ᾿Αβδηρίτην xal τὸν ἄγαν ἠχρι- βωχέναι τὴν ἀπορητιχὴν ὑποληφϑέντα Πύρρωνα. ἐριστιχοὺς δὲ χεχλή- 1» χασιν Εὐχλείδην xal Μενέδημον xai Κλεινόμαχον. τοὺς δὲ τὴν μιχτὴν αἵρεσιν μετεληλυϑότας ὑπάρχειν Ξενοφάνην μὲν περὶ πάντων ἧπο- pxxóta, δογματίσαντα δὲ μόνον τὸ εἶναι πάντα ἕν xal τοῦτο ὑπάρχειν ϑεὸν πεπερασμένον λογιχὸν ἀμετάβλητον, τὸν δὲ Δημόχριτον ὁμοίως περὶ μὲν τῶν ἄλλων μηδενὸς ἀποφηνάμενον, ἕν δόγμα δὲ καταλελοιπότα τὸ περὶ τῶν 20 ἀτόμων χαὶ τοῦ χενοῦ χαὶ τοῦ ἀπείρου. | μὲν τοῖς τινι À : μέν τινι (om. τοῖς) B: corr. D conlato Sext. Emp. Pyrrh. H. E 16 || συγχα- τάϑεσιν B: σύνϑεσιν Α |] 2 τὴν ἐν τῇ φιλοσοφίᾳ BN: τὴν φιλοσοφίαν A || cf. Ps. Gal. def. med. XIX p. 352 K. || 3 πρόσχλησιν (sic) A: προσ- χλήχασι B: eorr. L Camerarius || σύμφω- vo» AB: corr. D || 4 7, Usener: εἶναι A: οὖσαν B || ἀναφέρων A: ἀναφέροντα B: corr. Ald. Ven. 1525 || ante τέσσαρας superscripsit B πόσαι αἱρέσεις αὶ cf. supra ad p. 603,22 || εἶναι ταύτας B: εἰσὶν οἱ τὰς A || 5 οἱ περὶ τούτων διειληφότες om. N, cancellis saepse- rat D qui cum Usenero τέσσαρας δὲ ἐχεῖνοι τὰς T. scripserat || τούτου B || τὴν post μὲν om. B || 6 χατατιϑεμένην AB: corr. Use- ner conlatis Sexti Pyrrh. H. locis p. 5,25; 9,15; 21,19. 28 Bekk. cf. infra v. 11. 12 || βεβαιοτέραν δὲ τὴν B: βεβαιοτέραν τὴν A: correxerunt D et Usener || 7 τρίτην εἶναι B || ἐριστιχὴν A cf. p. 601, 8: σοφιστι- χὴν BN || 8 ταῖς ζητήσεσιν BN: ταῖς νι- κήσεσιν A unde τοῖς νείχεσιν legebatur [| τὰ post δὲ B ut suppleverat D: om. A || 9 νομίζουσιν ABN: ὀνομάζουσιν D ut simul ἐριστιχοὺς (v. 10) defendatur || 10 καὶ ante ἐριστιχούς inclusit. D: rectius ambas voces secludes. afferuntur enim haec ἐριστι- χῆς v. 7 exempla [| 11 προειρήχασι B || piv om. B {|συγχατατιϑεμένην B: κατατιϑε- μένην A || 12 μὴ xatà πάντα B || 13 δογ- ματιχοὺς B: δογματιχὴν A || interciderunt aliorum dogmaticorum nomina || zai τοῖς ἐπιχούρῳ προορισμένοις A: καὶ τοὺς ἐπιχού- ρους προσορισμένους B: dogmaticos vero esse epicureos N. quid subsit nescio || 15 σχεπτι- χοὺς δὴ A || ἀποληφϑέντα A : ἀπολειφϑέντα B: corr. D || 16 μενέδημον B: μενίδημον A |! κλειτόμαχον B: χλυτόμαγον: corr. Gomperz cf. Nietsche Mus. Rh. XXV 222 || t&v μιχτὴν AB ut coni. D: antea χατὰ μιχτὴν [| τ 17 ξενοφάνην B: ξενοφαν A || παρὰ B || ἠπορηχότα A: ἠπορηχότι B || 18 δογματί- σαντα cf. Sext, P. H. I 225 || xó εἶναι B: ὃ εἶναι A || 20 ἔνδειγμα AB: unum dogma N cf. Prol p. 236: correxerat Usener || a χαταλέλοιπ A: χαταλελοιπέναι B: corr. D || τῶν om. B || 21 post ἀπείρου secuntur in B περὶ αἱρέσεως : e τὴν αἵρεσιν — ἀναφερόντων vide ad p. 603, 22 GALENI HISTOR. PHILOS. 8. 9. 1U 8 τίς ἀρχὴ φιλοσοφίας. ᾿Αρχὴ δὲ λέγεται τριχῶς" 7, μὲν ὡς αἰτιώδης. ἢ δὲ ὡς ἐν τρόπῳ συστάσεως, f, δὲ ἀποδείξεως. αἰτιώδης μὲν οὖν ἐστιν ἀρχή. ὅταν ζητήσωμεν, τί ποτ᾽ ἐστὶ τὸ πεποιηχὸς εἰς ἐπίνοιαν τοὺς πρώτους ἐλϑεῖν φιλοσοφίας. 15 ἐν τρόπῳ δὲ συστάσεως, ὅταν ζητήσωμεν ποῖον μέρος πρῶτον [ἐχ] τῆς τέχνης συνέστηχεν. ἀποδείξεως δέ, ὅταν τὰ ὑφ᾽ ἡμῶν χατασχευαζόμενα ν᾿ ^ , , , , , * - , ἀποδειχνύωμεν. αἰτία δὲ φιλοσοφίας εὑρέσεώς ἐστι χατὰ Ξενοχράτη τὸ ταραχῶδες ἐν. τῷ βίῳ χαταπαῦσαι τῶν πραγμάτων. 9 περὶ σημείου. (cf. Sext. P. H. II 100s4.] 10 Σημεῖον τοίνυν οἱ μὲν διαλεχτιχοί φασιν ἀξίωμα ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ προχαϑηγούμενον ἐχχαλυπτιχὸν τοῦ λήγοντος. τῶν δὲ σημείων τὰ μέν ἐστιν ἐνδειχτιχά τὰ δὲ ὑπομνηστιχά" ὑπομνηστιχὸν μὲν οὖν ἐστιν, ὅπερ συμπαρα- τηρηϑὲν τῷ σημειωτῷ ἅμα (τῷ) φανῆναι τὸ σημεῖον xal τοῦ σημειωτοῦ εἰς γνῶσιν ἡμᾶς ἄγει, ὁποῖόν ἐστιν ἐπὶ τοῦ χαπνοῦ" τοῦτον γὰρ ἰδόντες 1 Ld εὐϑὺς γινώσχομεν, ὅτι ἐχ πυρὸς | γεγονώς ἐστιν. ἐνδειχτιχὸν δέ ἐστι σημεῖον 25 τὸ μὴ πρότερον συμπαρατηρηϑὲν τῷ σημειωτῷ, οὗ δὲ φανέντος εἰς γνῶσιν ἀφιχόμεϑα τοῦ σημειωτοῦ, ὥσπερ ἐπὶ τῆς γάλα ἐχούσης εὐθὺς γινώσχομεν, ὅτι τετοχυῖα ἐστιν. 10 περὶ συλλογισμοῦ. 280 20 Συλλογισμὸς ὃδέ ἐστι λόγος διδομένων ἀποχρίσεων παρὰ τῶν διαλεγο- μένων συνάγων συμπέρασμα ἀπροσδόχητον ὡς ἐν τῇ [Πολιτείᾳ παρὰ Πλάτωνι. τοῦ γὰρ Θρασυμάχου. εἰρηχότος ὅτι τὸ δίχαιόν ἐστι (15) τοῦ χρείττονος 2 δὲ om. B || 3 ἢ ἀποδείξεως B || 5 μέ- po; BN: μέρος ἐστὶ A || post πρῶτον A exhibet à rec. man. superscriptum || éx AB: om. N. τῆς τέχνης intellegenda est philosophia || 6 ἀποδείξει AB male intel- lecto compendio || 7 ἀποδείχνυμεν AB: corr. D || piv ἰσωχράτη AB: correxi ex versione N secundum zenocratem (Charter. χατὰ μὲν Ξενοχράτη). D scripserat μὲν Σωχράτη ex Useneri coniectura. de neutro constat. cum sententia cf. Krische "Theol. 320 Prol. p. 236. 246 || 8 xataraóbsac A 9 de c. 9 cf. Prol. p. 246 || 10 διαλεχτιχοὶ B: διάλεχτοι A || ἀξίωμα AN: om. B || συνημμένον xal ἡγούμενον AB: corr. Prantl Gesch. d. Log. I 609 || 11 ἐχχαλυπτιχὸν B: ἐγ- χαταληπτιχὴν AN || 12 συμπαρατεϑειχε [sic] A : συμπαρατίϑεται B: corr. D || 18 τὸ σημεῖον τῷ ἅμα φανῆναι Α: τῶ σημείω τὸ ἅμα φα- νῆναι B: ex Sexto Lc. corr. D || ση- μείου τοῦ AB: corr. D ubi otiose ἀδη- λουμένου additum || 14 ἀγαγεῖν AB: cor- rexi ἤγαγεν D || τοῦ ante χαπνοῦ om. B || τοῦτο B || 15 γεγονότος AB: corr. Charte- rius: recte N || 16 ὃ μὴ ABN: corr. D || συμπαρατηρηϑὲν B ut coniecerat D: παρα- τηρηϑὲν A || τοῦ σημείου τοῦ διαφανέντος AB: corr. D || 17 τοῦ σημείου AB: recte N ut coni. D || 18 signum ex lacte habet Sext. P. H. II 106 19 de c. 10 cf. Prol, p. 247 || 20 παρὰ (sic) A: περὶ B || 21 συνάγων B: συναγωγῶν A || Πλάτωνι rep. p. 938c cf. Strabo I 18 p. 11 j| 22 τὸ om. AB 000 GALENI HISTOR. PHILOS. 10. 11. 12. 13 συμφέρον (συνάγει ὁ Σωχράτης, ὅτι xal δίχαιόν ἐστι τὸ μὴ συμφέρον) αὐτοῖς προστάττουσι ποιεῖν. 11 περὶ ὅρου. Ὅρος δέ ἐστι λόγος σύντομος εἰς γνῶσιν ἡμᾶς ἄγων ἑχάστου πράγματος 25 ἢ λόγος διὰ βραχείας ὑπομνήσεως ἐμφανὲς ἡμῖν ἀπεργαζόμενος τὸ ὗπο- χείμενον πρᾶγμα" τῶν δὲ ὅρων οἱ μέν εἰσιν οὐσιώδεις, οἱ δὲν ἐννοηματιχοί, 239 12 περὶ χριτηρίου. (cf. Sext. P. H. II 14. 15] Κριτήριόν ἐστι πράγματος διαγνωστιχὴ χατανόησις. χριτήριον δέ ἐστι διττόν: τό τε ᾧ χρώμενοι βιοῦμεν χαὶ τὸ περὶ ὑπάρξεως χαὶ ἀνυπαρξίας. λέγεται δὲ τὸ χριτήριον τριχῶς, χοινῶς ἰδίως ἰδιαίτατα. 19 258 18 περὶ ἀληϑοῦς. (cf. Sext. P. H. II 815sq.] Ἄληϑές ἐστι τὸ ἀντιχείμενόν τινι. ἀληϑείας τριχῶς οὐσίᾳ συστάσει δυνάμει. διηλλαγμένον δὲ τὸ ἀληϑὲς τῆς οὐσίᾳ μέν, ἐπειδὴ τὸ ἀληϑὲς ἀσώματόν ἐστιν (ἀξίωμα γάρ ἐστι καὶ λεχτόν), ἣ δὲ ἀλήϑεια σῶμα ἐστιν" ἐπιστήμη γὰρ πάντων ἐστὶν ἀληϑῶν, f, δὲ ἐπιστήμη πως ἥγεμονιχόν ἐστι. -- 5 τὸ δὲ ἡγεμονιχὸν πνεῦμα εἶναι δοχεῖ, ὅπερ σωματοφυὲς μάλιστα dv εἰχότως δηχοίη. συστάσει δὲ διήλλαχται ταῦτα τῷ τὸ μὲν ἀληϑὲς ἁπλοῦν εἶναι, οἷον "ἐγὼ διαλέγομαι᾽, τὴν (0) ἀλήϑειαν ἡμῖν εὑρῆσϑαι περιληπτιχὴν οὖσαν πάντων ἀληϑῶν. δυνάμει δὲ ἐξήλλαχται τῷ τὸ μὲν ἀληϑὲς χαὶ φαύλῳ τινὶ ἐπιγίνεσθαι (λέγει γάρ ποτε ἀληϑῶς xal ὃ μὴ πάνυ ἐσπουδασμένος). w τὴν δὲ ἀλήϑειαν μόνοις ἔντροφον εἶναι τοῖς σπουδαίοις [τρόποις]. | συμφέρον A: συμφέρει Β || συνάγει -- συμ- φέρον explevit D nisi quod ἐστὶν ἀσύμφορα scripsit || 2 αὐτ A: αὐτὸ B: corr. D 3 de c. 11 cf. Prol. p. 247 || 4 à AN: om, B 1 de c. 12 cf. Prol. p. 247 || 8 πράγματος AN: πραγμάτων B || χριτήριον AN: xpt- τιχὸν B || βιῶμεν AB || post ἰδίως add. xai B 11 de c. 19. cf. Prol. p. 247 || 12. ἐστὶν τὸ B: ἐστι xal A || 15 ἀληϑῶν: Sextus addit ἀποφαντιχή || ἡ B: om. A || πῶς ἡγεμονικόν ἐστι tituli instar pinxit A: πῶς ἔχον Sextus || 16 σωματοφυῇ A: σωματοποιεῖ B: corr. Char- terius || 17 δοχοίη B: δοχῇ A || ἡ σύστασις δὲ AB [|διήλαχται A: διήλλεχται B j| ταῦτα A: τούτων B || τῷ B: τὸ A || ἁπλοῦν D: δῆλον AB || 18 δ᾽ inseruit D || ἡμεῖς εὑρεῖσϑαι A: ὑμεῖς εὑρῆτε B: corr. D || 19 πάντιυν ἀγαϑῶν A: ἀληϑῶν πάντων B: corr. D || 21 μόνην AB: corr. D || τοῖς σπουδαίοις τρόποις B: τοῖς τρόπον I (εἶναι) σπουδαίοις A unde D effecerat τοῖς παράπαν οὖσι σπουδαίοις. inclusi τρόποις vel τρόπον εἶναι, quod ἔντροφον vocis glossema esse ipsa varietate positurae arguitur. nempe ἐν τρόποις εἶναι τοῖς σπουδαίοις correctum vo- lebat interpolator GALENI HISTOR. PHILOS. 14. 15 601 14 περὶ διαιρέσεως. Τὴν διαίρεσιν ὑπολαμβάνουσι χωρισμὸν εἶναι τῶν συνεληλυϑότων εἰς ἕν. διαιρεῖσϑαι δὲ νομίζουσιν ὀνόματα εἰς σημαινόμενα χαὶ ὅλον εἰς [μέρος xai] μέρη xal γένη εἰς εἴδη xal s & κα διαφορὰς εἰς τὸ χαϑ᾽ ἕχαστον 5 χαὶ εἰς συμβεβηχότα. 15 περὶ ἀποδειχτιχῆς. [cf. Sext. P. H. IL 157] 939 Ἐπειδὴ óoxst τῷ λογιχῷ μέρει τῆς φιλοσοφίας προσήχειν ὁ περὶ τῶν ἀναποδείχτων λόγος, εὔλογόν ἐστι χαὶ περὶ τούτων εἰπεῖν. χαλοῦσι συλλογισμοὺς τοὺς διὰ τὰς .. εἰσὶ δὲ οἷδε" {πρῶτος) 6 ix συνημμένου xal 10 μένους ἑτέρου μηνύματος. ἀναποδείχτους een τὴν ἀπόδειξιν T, οὐ δεο- ἡγουμένου τὸ λῇγον ἐπιφέρων, οἷον (s) ἡμέρα ἔστιν, φῶς ἔστιν" (ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἔστιν, φῶς ἄρα ἔστινν᾽. δεύτερος δὲ ὃ ix συνημμένου xal τοῦ ἀντιχειμένου τοῦ λήγοντος τὸ ἀντιχείμενον τοῦ ἡγουμένου ἐπιφέρων, οἷον ' (sl) ἡμέρα ἔστι, φῶς ἔστιν" (οὐχ ἔστι δὲ φῶς, οὐχ ἄρα ἡμέρα ἔστιν)". τρίτος δὲ ὁ ἐξ ἀποφατιχοῦ 15 συμπλοχῇῆς xal ἑνὸς τῶν ἐν τῇ συμπλοχῖ, τὸ ἀντιχείμενον τοῦ λοιποῦ ἐπι- φέρων, οἷον οὐχὶ xal ἡμέρα ἔστι xal νὺξ ἔστιν: (ἡμέρα δὲ ἔστιν, οὐχ dpa νὺξ ἔστιν). τέταρτος δὲ 6 ix διεζευγμένου xal ἑνὸς τῶν (ἐπεζευγμένων τὸ ἀντιχείμενον τοῦ λοιποῦ ἐπιφέρων, οἷον ' ἤτοι νῦν ἡμέρα ἔστιν (ἢ) νύξ [οὐχ] ἔστιν " ἀλλὰ μὴν ἡμέρα, οὐχ ἄρα νὺξ ἔστι. πέμπτος 6 (ἐχ) διεζευγμένου xal τοῦ ἀντι- 30 χειμένου ἑνὸς τῶν ἐν τῷ διεζευγμένῳ [τοῦ ἀντιχειμένου] τὸ λοιπὸν ἐπι- 1 eum c. 14 cf. Sext. P. Η. II 218 Alcinoi [immo Albini] isag. c. 5 p. 156 extr. Herm., Bekkeri Anecd. p. 679,85sq. vide Prol. p.247 || 2 τὴν om. B || 3 ὄνομά τε A || σημαινό- μενα sic ABN || μέρος xal μέρη xat B: με- ptxà μέρη xaxà A: delevit dittographiam cens. Lips. itemque N || 4 εἰς εἴδη xai BN: ibrxà A || τὸ om. B || 5 εἰς «à συμβεβηχότα B. pro mutilatis et turbatis proposuit D: xal εἶδος εἰς τὸ xaU' ἕἔχαστον xal ὁμώνυμον εἰς διαφορὰς καὶ οὐσίαν εἰς συμβεβηχότα 6 cc. 16. 17. 18. 19 et 15, quae in codd. hoc ordine post c. 35 delata sunt, suo loco red- didit D cf. Prol. p. 243 || de c. 15 cf. Prol. p. 247 |] 1 τῶν ἀναποδείχτων sic A: τῆς ἀποδειχτιχῇς B || 8 τούτων A: τούτου B || 9 xaÀo)s B: χαλῶ A || post τὰς novem litterarum spatium vacat in A: διὰ τὰς ἀπο- δείξεις μὴ δεομένους κτλ, B: desiderat D τοὺς δι᾽ αὑτῶν συνάγοντας τὴν ἀπόδειξιν || 10 πρῶτος om. AB || ὁ ἐκ Charterius: οὐχ ix AB || καὶ corr. D: τοῦ AB || 11 λῆ- yo» B: λόγον ὃ A || ἐπιφέρ v [om. «] B || (s) add. D || φῶς dpa ἐστὶν B || (ἀλλὰ μὴν — 12 dpa ἔστιν) add. D || 12 ἐξ ἀνημμένου B: ἐξ ἀνημένου A: corr. D || 18 λήγοντος τὸν A || olov — 14 ἡμέρα ἔστιν) om. B || (eb add. D || 14 (οὐχ ἔστι --- ἔστιν) add. D || δὲ om. B || ἀποφαντιχοῦ A: ἀποφατιχῆς B ut Diogenes VII 80: correxi e Sexto [| 15 τῶν ix τῆς συμπλοχῆῇς ut habet Sextus corrigebat D || 16 οἷον B: om. A: || xe post οὐχὶ delebat D || (ἡμέρα — 17 ἔστιν) add. D || 17 δὲ om. B || ὁ B: om. A || «&v ἀντι- χειμένων AB: (ἐπεζευγμένων τὸν inseruit D || 18 ἐπιφέρει B || οἷον B: om. A || εἰ τοίνυν AB: correxi || (ἢ) add. D || οὐχ post vof delevit D || 19 ἡμέρα οὐχ ἔστι, νύξ dpa ἔστιν A: item om. ἔστιν B: corr. D || ὁ διεζευγμένος AB: corr. Charterius || 20 τῶν ἐν τῷ διεζευγμένῳ etiam Diog. l. c. (Prol p. 247]: τῶν ἐπεζευγμένων Sextus || τοῦ ἀντιχειμένου del. D || τὸ λοιπὸν B: τοῦ λοιποῦ Β 608 GALENI HISTOR. PHILOS. 15. 16 φέρων, οἷον ᾿ἢ ἡμέρα ἔστιν (7) νὺξ ἔστιν: ἀλλὰ μὴν νὺξ οὐχ ἔστιν, ἡμέρα ἄρα ἔστιν. 240 16 περὶ τοῦ φυσιχοῦ. Ὅσα μὲν εἰχὸς ἣν περὶ τῶν συντελούντων εἰς τὸ λογιχὸν μέρος τῆς φιλοσοφίας εἰπεῖν, [ἐν] ἑτέρωϑι διῆλθον διὰ πλειόνων. ἐνταῦϑα δὲ ἡμεῖς συντομώτατα περὶ τούτων διαλεχϑέντες ἐν συμμετρία xal ἐπὶ τὰ φυσιχώτερα χωρήσομεν. xal περὶ τούτων εἰ λέγοι τοῖς πᾶσι ῥαδίως ἐπιτιμῶντες * * * ui, πάνυ δυσχεραίνειν, χαὶ περὶ τούτου δυνατοὶ εἶναι νομίζομεν λέγειν τι. σπουδάζοντες γὰρ ἐγνωχέναι ταῦτα χαὶ τοῖς ἄλλοις ἀνεπίφϑονον εἶναι νομί- ζομεν ἐμφανῆ χαϑιστάναι xal τοῖς πρῶτα μαϑοῦσιν οὕτως ἄν ὑπολάβοιμεν 1 διὰ ῥᾳστώνης ὑπάρχειν, ἀπὸ τούτων τὰ προτέλεια τῶν χατὰ φιλοσοφίαν λαμβάνοντας. τῶν οὖν πρότερον ἀπὸ τῶν ἀρχῶν τῶν τε δραστιχῶν xai τῶν ὑλιχῶν ἠργμένων τῆς φυσιχῆς πραγματείας, ταὐτὰ ἡμῖν εἰχότως διανοη- ϑέντες ἁρμόττειν, νομίζομεν ἀπὸ τούτων (τὴν) ἀρχὴν ποιεῖσθαι τῶν λόγων. εἰρηχότων τοίνυν ἐχείνων, ὡς τὸ πάντων δραστιχώτατον αἴτιον τῶν ὄντων 15 ?4 - xal γινομένων ἐστὶ Üeóc,| xol νῦν ὁμοίως ἡμῖν ποιητέον. Πλάτων μὲν οὖν xal Δήνων 6 Στωιχὸς περὶ τῆς οὐσίας τοῦ ϑεοῦ διεληλυϑότες οὐχ ὁμοίως περὶ ταύτης διενοήϑησαν, ἀλλ᾽ 6 μὲν Πλάτων ϑεὸν ἀσώματον, Δήνων δὲ σῶμα, περὶ τῆς μορφῆς μηδὲν εἰρήχοτες. Ἐπίχουρος δὲ dv 1 οἷον εἰ B: εἰ om. A: correxi || alterum ἢ add. D || μὲν νὺξ B: μὴν ἡ νὐξ A || 2 ἄρα ἔστιν D: οὐκ ἔστιν AB 3 de c. 16 ef. Prol. p. 248 || περὶ τοῦ φυσι- χοῦ À: περὶ τοῦ φυσιχοῦ μέρους τῆς φιλοσο- φίας B et N qui addit in qua tangitur de deo et de mundo || 5 iv ἑτέρωθι B: item ἐν 0 ἑτέρω A. (unde £v ἑτέρῳ λόγῳ eliciebat censor Lips.): in alii N: £v inclusit Usener cf. Prol. p. 242 sq. {{-ἐνταῦϑα δὲ ἡμεῖς BN: ἡμεῖς δὲ omisso ἐνταῦϑα A || 6 ἐν συμμετρία καὶ B: συμμετρία μὲν A cf. Prol. p. 242 ! || χαὶ ἐπὶ τὸ φυσιχὸν μέρος coni. Usener || 7 γω- ρήσομεν om, A || xai περὶ τούτων εἰ λέγοι om. BN. χαὶ---εἰ λέγοιεν οἱ τοῖς πᾶσι ῥᾳδίως ἐπιτιμῶντες ἡμῖν πάνυ χτλ. tentavit Usener. τοὺς πᾶσι ῥαδίως ἐπιτιμῶντας coni. cens. Lips. || 8 δυνατὸν AB: corr. D || λέγειν — νομίζομεν ex B accesserunt: in A omissa sunt propter νομίζομεν iteratum || 9 σπου- δάζομεν B: corr, Usener || ἀνεπίφϑονον cf. p. 599, 13. || 10 χαϑιστάναι om. B quia ὑπάργειν ἀπό ct τῶν τὰ πρῶτα τῶν xarà φιλοσοφίαν ex v. ll post ἐμφανὴ trans- vecta sunt || interpunxi post κχαϑιστάναι, vulgo post μαϑοῦσιν || πρῶτα Α: πρῶτον B || ὑπολάβοιμεν B: ὑπολάβωμεν A: ὑπο- λαμβάνομεν D || 11 ῥαστώνης B: pacto su- perseripto v A || ὑπάρχειν — φιλοσοφίαν hic om. possuit v. 10 B || φυσιολογίαν perperam D || 12 λαμβάνοντες A: περὶ τούτων διαλαμ- βάνοντες B: corr. Usener || τῶν οὖν scripsi: τοίνυν AB || πρότερον om. B || quae secuntur cf. eum Sexti Pyrrh. H. III 1 (Prol. p. 248) || τῶν τε D: τε χαὶ AB || 13 αἰτίων ante ἠργμέ- νων add. B || ἠγμένων A || ταὐτὰ correxi: τούτοις ΑΒ. ὡσαύτως voluerat Usener || εἰχό- τως cf. p. 606, 16 || 14 distinxi post ἁρμόττειν, . d D post διανοηϑέντες || νομίζομεν αἱ πρὸ τοῦ á A: νομίζομεν xal πρὸ τούτου ἀρχὴν DB: corr. Usener. de νομίζομεν — ποιεῖσϑαι cf. Prol. p. 257 || 15 ὡς D: πρὸς AB || 16 ἐστὶ ϑεύς A: τὸν ϑεὸν εἶναι B || καὶ vov μοι dx ἡμῖν ποιητής A: correxi: οὕτω xal νῦν ἡμῖν ποιητέον B: a quo mundus ercogitatus est N, similiter D xal xóspou ὡς εἰπεῖν ποιη- τῆς || 17 oby ὁμοίως B (ut coni. D): οὐ κόσμου A || 18 περὶ ταύτης AB (ut coni. D): vulgo παρὰ ταῦτα || 19 περὶ δὲ μορφῆς A: περὶ μορφῆς δὲ B: corr. D GALENI HISTOR. PHILOS. 16. 17 609 ϑρωπόμορφον τοῦτον ὑπέλαβεν. Ot Στωιχοὶ δὲ ἰδίαν μὲν ἰδέαν οὐχ ἔχειν διηνεχῶς, πνεῦμα δὲ πυρῶδες ὁμοιούμενον πᾶσι ῥᾳδίως, οἷς. ἂν προσρυῇ. τόπον δὲ χρατεῖν ὡρισμένον χαὶ χινεῖσϑαι μεταβατιχῶς μόνον Ἐπίχουρος αὐτὸν εἰπεῖν ἐπεχείρησεν. οἱ δὲ Στωιχοὶ ἔμφυτον μὲν ἐπὶ πάντων διή- 5 χεῖν, ὁμοιούμενον δὲ ἑχάστῳ χινούμενον xal μεταλλάττον. προνοεῖν τε τῶν ἀρχομένων χατ᾽ ἀρετὴν οἱ Στωιχοὶ [διοιχητιχὸν] τὸν ϑεὸν εἰρήχασι. μηδενὸς δὲ τῶν ἁπάντων ἐπιμέλειαν ἔχειν Ἐπίχου ρος διισχυρίζεται λέγων τὸ μαχάριον xal ἀδιάφϑαρτον οὔτ᾽ αὐτὸ πράγματα ἔχειν οὔϑ᾽ ἑτέρῳ παρ ἔχειν. ἀγαϑὸν δὲ πᾶσιν ἀνθρώποις τὸν ϑεὸν διατελεῖν Πλάτων ὑπείληφεν χαὶ πάντων 10 συλλήβδην τῶν χατὰ τὸν βίον χαϑηγητιχὸν d οὐχ ἄλλον νενόμιχεν. 17 Τὸν κόσμον οἱ μὲν γενητὸν εἶναι νομίσαντες τὸν ϑεὸν ἔφασαν γενονέναι τούτου δημιουργόν. ἀλλ᾽ οἱ μὲν γενη περὶ τοῦ τέλους χεχρίχασιν. τὸν εἶναι συγχεχωρηχότες οὐχ ὁμοίως ἀλλὰ Πλάτων μὲν ἀνώλεϑρον εἶναι νομίζει 16 χαὶ ἀϑάνατον διὰ τὴν εὐτεχνίαν τοῦ πεποιηχότοςς. Στωιχοὶ δὲ φϑορᾶς ἐπιδεχτιχὸν εἶναι (xal) διὰ πυρὸς γίνεσϑαι τούτου τὴν μεταβολὴν εἰς τὸ ἄπειρον χεομένου κατά τινα χρόνον τῆς ὅλης ἀναπαυομένης xal τῆς ἐνερ- γείας λῆξιν λαμβανούσης. αὖϑις δὲ τῶν ὄντων ἀνανεουμένων ἐχ πυρὸς χαὶ μεταβαλλόντων χατ᾽ ἀρχὰς εἰς τὴν τῶν ἄλλων στοιχείων φύσιν xal πάλιν 30 συγχρινομένων xal σωματοποιουμένων ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ xai τῶν πάντων 2 προερρύη A: προαιροίη B: corr. D || 3 χρατεῖ B || μόνον scripsi: piv A: om. B cf. p. 615,9 || 4 εἰπεῖν om. B || δὲ post Στωι- χοί B || ἐμφύτως δὲ ἐπὶ τὸ διήχειν B || διὰ πάντων veri similiter Charterius || 5 μεταλ- λάττειν AB: correxi, cf. Aét. E 6 1 7 19 || dpyo- μένων dilucide AB cf. Sext. P. H. III 5: legebatur ἁπτομένων cf. Prol p. 248 || 6 διηγητιχὸν ΑΒ: corr. Charterius. de- levi. ἀρετήν. οὗτοι χαϑηγητιχὸν coni. Use- ner || 7 δὲ ἰσχυρίζεται AB: corr. Usener qui post εἰρήχασι distinxit || λέγων A: λέγειν B. || Sextus ἄφϑαρτον || 8 αὐτῷ B || ἔχειν om. B || οὐδ᾽ B || 9 παρέχον B || ἀγαϑὸν vulgo prioribus continuatur et post διατελεῖν interpungitur || διατελεῖν τὸν ϑεὸν Πλάτων δ᾽ B: recte A || ὑπείληφεν A: ὑπείληφε B || 10 χαϑηγητιχὸν Α: χαϑη- γητὴν B || οὐχ ἄλλον corruptum: οὐδ᾽ ἄλλον αἴτιον νενόμιχε amicus censoris Lips., χαϑη- γητικὸν χαλῶν Bernays. ipse καϑηγητιχὸν xal αἴτιον verum existimo expressum ex Plat ep. VI 329p xal τὸν τῶν πάντων ϑεὸν ἡγεμόνα τῶν τε ὄντων xal τῶν μελ- λόντων τοῦ τε ἡγεμόνος καὶ αἰτίου πα- Diels, Doxographi graeci. τέρα χύριον ἐπομνύντας, καϑηγητιχός scri- ptori a Galeno excerpto proprium (οἴ. p.611,6 τὴν ἀρχὴν καϑηγητιχὴν πάντων εἶναι vo- μίζουσιν) || νενόμιχε B: νενέμηχεν A 11 ο. 17 continuant priori capiti AB cf. Prol. p. 249 || 12 νομίσαντες — 13 elvat om. B li 13 ἄλλοι piv A: corr. D || οὐχ ὁμοίως B: οὐχ ὠμοῖς A || 14 μὲν om. B || ἀνώλεϑρον αὐτὸν εἶναι B || 15 οἱ στωιχοὶ B || 16 xal add. ed Ven. 1525 || εἰς ἄπειρον B || 17 καὶ τινα ABN : corr. D ex exemplo Bonn. || ἀναπαυομέ- γῆς vix sanum. potest fuisse ἀναχαιομένης sive ἀναλυομένης || τῆς "d A: ταῖς ἐπι- γαίαις B: correxi cf. Antonin, IX 21 lvep- γείας ἀπόληξις [ibid. βίου λῆξις} || 18 λῆξιν A: λῆψιν B || ἀνανευομένων AB: renovari N: corr. D ex exemplo Bonn. || 19 μετα- βάλλον AB: corr. Charterius || x4: ἀρχὰς (statim?) vix aptum. desidero ἐξ ἀργῆς (de- nuo), cf. p. 614,14. ἀπ᾿ ἀρχῆς coni. Use- ner || πάλιν A: πάντα B || 20 συγκρινόμε- vov xal σωματοποιούμενον Α΄: συγχρινόμενα καὶ σωματοποιούμενα B: corr. Charterius || xal τῶν πάντων B: xal τὰ πάντα A 99 610 &x νέας χοσμοποιουμένων. GALENI HISTOR. PHILOS. 17. 18 xal oí μὲν ἄλλοι πάντες ὑπολαμβάνοντες εἶναι τὸν ϑεὸν τῷν ἁπάντων δημιουργὸν αὐτῷ μόνῳ τὴν αἰτίαν τῶν γιγνομένων προσάπτειν ἐπιχεχειρήχασι. Πλάτων δὲ xai τὰς ἰδέας εἰσήγαγεν, αἷς ἴσα 22. μὲν ἀπεργάσασϑαι δύναται" εἰσά γουσι δὲ xal τὴν ἄποιον ὕλην, ὅσοι οὐχ dv ἴσα τὰ xaÜ' Exacta συντελεῖσϑαι διδόασιν, ἀλλὰ T ταύτης τε ὑπ᾽ αὐτῆς τὰ dz: τελέσματα γίγνεσϑαι. 18 Καὶ περὶ μὲν τῆς δραστιχῇς αἰτίας ἐπὶ τοσοῦτον. διεξελϑεῖν δ᾽ ἂν εἴη χαιρὸς χαὶ περὶ τῆς ὑλιχῆς. οἱ φυσιχοὶ περὶ ταύτης εἰπόντες εἶναι μὲν ἀρχὴν ὑλιχὴν ἅπαντες ὁμοίως δεδώχασιν, οὐ μὴν ἅπαντες εἶναι τὴν ν αὐτήν. ἀλλὰ Φερεχύδης μὲν 6 ᾿Ασσύριος γῆν εἶναι ταύτην ἐνόμισε, Θαλῆς δὲ ὕδωρ, ᾿Αναξίμανδρος δὲ τὸ ἄπειρον, ᾿Αναξιμένης δὲ xai Διογένης ὁ ᾿Απολλωνιάτης ἀέρα, πῦρ δὲ Ἵππασος ὁ Μεταποντῖνος, Ξενοφάνης δ᾽ ὁ Κολοφώνιος γῆν xal ὕδωρ. Ἵππων δὲ ὁ Ῥηγῖνος πῦρ xai ὕδωρ, Οἰνοπίδης δὲ ὃ Χῖος πῦρ xal ἀέρα, Ὀνομάχριτος δὲ ἐν τοῖς v Ὀρφιχοῖς γῆν καὶ πῦρ xal ὕδωρ, οἱ Στωιχοὶ δὲ τέσσαρα στοιχεῖα γῆν xai πῦρ xal ὕδωρ xal ἀέρα, ᾿Αριστοτέλης δὲ τούτοις προσέϑηχε xal tà χυ- χλοφορητιχὸν σῶμα. Ἐμπεδοχλῆς δὲ τέτταρσι στοιχείοις προσήγαγε (φιλίαν καὶ γνεῖχος), τῶν μὲν τεσσάρων στοιχείων ὑλιχῶν ὄντων (xal) τῆς φιλίας "4. ταῦτα συγχρινούσης, τοῦ δὲ νείίχους διαλύοντος xal διαχρίνοντος. Δημό- ν χριτὸς δὲ xal Ἐπίχουρος τὰς ἀτόμους ἀρχὰς πάντων νομίζουσιν, 'Hpa- χλείδης δὲ 6 Ποντικὸς xal ᾿Ασχληπιάδης 6 Βιϑθϑυνὸς ἀνάρμους ὄγχους τὰς ἀρχὰς ὑποτίϑενται τῶν ὅλων, ᾿Αναξαγόρας δὲ 6 Κλαζομένιος τὰς 1 ix νέας A: ἐκ νέου B || χκοσμοποιουμένων B: χοσμοποιούμενον A || πάντες A: om. BN || 2 τῶν ἁπάντων B: τὸν ἁπάντων A || 9 ἐπιχειρήχασι AB: corr. Charterius || zAd- τῶν ed. princ.: πάντων A: πάντα B: alii N {εἰσήγαγεν A: εἰσήγαγον B || εἰς ὅσα piv AB: corr. Usener || 4 ὕλην ὡς οὐχ ἄνισα AB: corr. Usener || 5 ἕχαστα A: ἑαυτὰ B j| ταύτης τε ὑπ᾽ αὐτῆς A: ταῦτά τε ὑπ᾽ αὐτοῦ DB: ταύτης τε xal ὑπ᾽ αὐτῆς coni. Usener 1 cum c. 18 cf. Sext. P. H. I1130—2332. cf. Prol. p. 249 || 8 δραστιχῇς διεξελϑεῖν ἂν εἴη καιρός. οἱ φυσιχοὶ xtÀ. À: cetera accesserunt ex B || 9 οἱ κχυνιχοὶ A: corr. D || οἱ φυσιχοὶ — εἰπόντες interiecto titulo περὶ τοῦ ὑλικοῦ αἰτίου om. B || 11 ἀσύριος ΑΝ: ἀσύ- paog B. eodem errore vocatur Assyrius ap. August. Ep. 2 ad Volusianum. de forma et commutatione huius nominis cf. Noeldeke Herm. V 443 || 12 τὸ ἀὴρ A: corr. Charte- rius. τὸ ἄπειρον — 12 ᾿Αναξιμένης δὲ om. B || 13 ὑπασίας BN: ἱππείας A || μεταπόντιος A: πόντιος BN || 14 post πῦρ καὶ ὕδωρ add. xal ἀέρα (statim expunctum) A: om. ὃ B || 15 οἰνοπέ A ita scriptum πὶ οἶνο- πίων (quod habent edd. et B) legi possit: Imopion N || ὃ [om. B] δημόχριτος δὲ ἐν τοῖς σοφιχοῖς ABN nisi quod B 29- φιστιχοῖς effünxit, quod ante D in edd. quoque legebatur || 16 ὕδωρ A: ὕδωρ xal ἀέρα ex v. 11 B: aerem ignis loco nominat N || 16 χυχλοφορητιχὸν Sextus cf. p. 618,21: χυχλοφοριχὸν AB || 18 τέτρασι A || φιλίαν xal νεῖχος add. Charterius || 19 μὲν om. B || καὶ add. D || φιλοσοφίας B || 20 συγχρινούσης ταῦτα B || 21 ἀρχὰς elvat BN || 22 post xal add. ὁ A || ἀνόρμους AB || ὥρους B || 23 ὑποτίϑενται B: ὑποτιϑέντες A || τῶν ὅρων A: τῶν ὡρῶν B: corr. ex Bonn. GALENI HISTOR. PHILOS. 18. 19. 20 ὁμοιομερείας, Διόδωρος δὲ 6 Κρόνος ἐπιχεχλημένος ἀμερῇ xal ἐλάχιστα σώματα, Πυϑαγόρας δὲ τοὺς ἀριϑμούς, οἱ μαϑηματιχοὶ δὲ τὰ πέρατα τῶν σωμάτων, Στράτων δὲ ὁ φυσιχὸς προσωνομασμένος τὰς ποιότητας. 19 5 ᾿Αρχὴν δὲ xal αἰτίαν τινὲς μὲν ὠήϑησαν μηδὲν ἀλλήλων διαφέρειν, τινὲς δὲ τὴν ἀρχὴν χαϑηγητιχὴν πάντων εἶναι νομίζουσιν οὐχ αἰτίαν οὖσαν τοῦ παντὸς ἀποτελέσματος. τὸ δὲ ἐν ἑχάστῳ πρῶτον εἶναι δοχοῦν τὸ αἴτιον ἡγήσαντο χαϑεστάναι, δι᾿ ὃ γίνεται τὰ ἀποτελέσματα. αἴτια δὲ ὑπέϑεντο τέσσαρα" προχαταρχτιχόν, ὃ πεποιηχὸς | παραμεμένηχεν, xal {συν- 10 exttxóv), οὗ παρόντος τὸ ἀποτέλεσμα πάρεστι xal πεπαυμένου παρενήλλαχται xai αὐξομένου εἰς ἐπίδοσιν πρόεισι xal μειουμένου ἐλαττοῦται, {τὸ δὲ) συναί- τιον ὑπάρχειν ἔφασαν, ὃ τὴν ἴσην δύναμιν συμβάλλεται πρὸς τὸ ἀποτέ- λεσμα ὡς ἐπὶ τῶν ἀροτιχῶν βοῶν, συνεργὸν δὲ δοχεῖ τὸ μιχρὰν ῥοπὴν πρὸς τὸ ἀποτέλεσμα εἰσάγον ὡς ἐπὶ δυοῖν δοχὸν ἅμα φερόντων δυσχόλως xal 15 ῥᾷον οἰσόντων, εἰ τρίτος ἐπιγίνοιτο συνδιαχουφίζων. 20 περὶ φύσεως. [Partim ex Plut. pl. ΡΒΪ. 112. et 30] Φύσιν τινὲς εἶναι λέγουσι πνεῦμα ἔντεχνον ὁδοποιητιχόν. ἄλλοι δὲ τὴν τῶν σωμάτων σύγχρισιν εἶναι χαὶ διάχρισιν τὴν φύσιν ὑπολαμβάνουσιν. ᾿Αριστοτέλης δὲ ἀρχὴν χινήσεως xal ἠρεμίας εἴρηχεν, ὡς πρῶτόν ἐστι, 0 χαὶ οὐ χατὰ συμβεβηχὸς γεγενῆσϑαι νομίζει. φυσιχὰ δὲ εἶναι λέγει τὰ περὶ τὸν ἀέρα, φυτὰ ζῷα xal τὰ τοιαῦτα. 611 46 2 τοὺς ἀριϑμοὺς B: τοῦ ἀριϑμοῦ A || οἱ B: om. A || 9 προωνομασμένας AN: προωνό- pace B: corr. D 4 inscribit Β περὶ ἀρχῆς xal αἰτίας || 5 μὲν om. B || ἀλλήλων B: ἄλλων A || 6 τινὲς μὲν AB: corr. I. Camerarius || 7 ἐπιτελέσ- ματος" τῷ δὲ AB: corr. D [ ἐν ἑχάστω A: ἑχάστω B || δοχοῦν om. B || 8 χαϑεστᾶναι ἡγήσαντο B: ἡγήσατο χαϑιστάναι A || αἰτίας AB || quae sequuntur in Sexto 1. c. ΠῚ 15. 16 similiter compilata sunt unde plurima correxit D || 9 τέσσαρας AB || εἰ χαταρχτιχὴν B: el καταρχτιχός A || ὃ πεποιηχὼς A : ὅπερ πεποιη- χός B || συνεχτιχὸν add. D || 10 οὗ B: οὐ A {Ππεπαυμένου A: πεπαυμένον B || 11 ab£o- μένου A: αὐξανόμενον B || ἢ ἐλάττω τὲ A: ἐλάττοσε B: fortasse ἡλάττωται cf. παρενήλ- λακται || τὸ δὲ add. Ὁ || 12 ἔφασαν ὑπάρ- χειν ὃ B: ὑπ. ἔφασαν ἀπὸ A || 18 συρεργεῖν A || 14 ἐπὶ δυοῖν δοχὸν B: ἐπιδεῖν δοχεῖν , T compendiose A || ἀμφοτέροιν ὁ A: dpgo ἢ B: dpa corr. D, φερόντων Heimsoeth || xal A: 7, B || 15 οἰσόντων A: οἴσονται B || ἢ τρίτος ἐπιγείνετο (sic) A: xal τρίτος ἐπήγετο B: corr. Usener 17 τινὲς Stoici ef. Diog. VII 156 || λέγουσι B: Aéqoos A || 18 σύγχρισιν Aldina 1525: εἴσχρισιν AB cf. p. 610, 20 et Anaxagorae sententia apud Plut. I 302 p. 326, 22 || 19 ἀργὴν B: dpyf» τε A || καὶ ἠρεμίας B: om. A {{εἴρηχεν ex ἠρεμίας ἐν corruptum dixit D ut scribendum esset cum Plut, 11? ἐν ᾧ πρώτως κτλ. || 20 νομίζων AB: corr. D || δὲ om. B !| ante λέγει est δοχεῖ statim de- letum B || τὰ περὶ B: ὃ (τὴν) παρὰ A 39* 012 GALENI HISTOR. PHILOS. 91. 22. 23 245 21 περὶ διαφορᾶς στοιχείων xal ἀρχῆς. [Plut. I 2] Τῶν ἀπὸ Ἰωνίας φιλοσόφων οὐδὲν διαλλάττειν αὐτὰ νομιζόντων Πλάτων πλεῖστον διενηνοχέναι ταῦτα χέχριχε τῆς ἀρχῆς. εἶναι πρότερον, ἀφ᾽ οὗ γεννᾶσϑαι ταύτην. χαὶ γὰρ οὐδὲν συμβέβηχεν δὲ στοιχείων προτέραν εἶναί τιν᾽ ἀειδῇ xal ἄμορφον οὐσίαν, ἣν οἱ μὲν ἄποιον ὅλην, eis s δὲ ἐντελέχειαν xal στέρησιν ὀνομάζουσιν. ἔτι δὲ τὰ μὲν | στοιχεῖα εἶναι σύνϑετα xal ἀποτελέσματα, τὴν δ᾽ ἀρχὴν οὐδέτερον τούτων ὑπάρχειν. ὥστ᾽ εἰχότως 6 Πλάτων τὴν ἐν τούτοις παραλλαγὴν χατειληφὼς ἀποφαίνεται. 22 περὶ χινήσεως. [cf. Sext. P. H. III 64sqq.] Τὴν χίνησιν σχεδὸν τῶν φιλοσόφων πάντες οἱ ἀχριβέστατοι γίνεσϑαι vw νομίζουσιν. εἶναι γὰρ τὴν μὲν τοπιχὴν μετάβασιν, ὅταν ἀπὸ τόπου εἰς M; τόπον ἕτερον φαίνηταί (x) μεταϊβαῖνον, τὴν δὲ φυσιχήν, ὅταν T, ἕτερον ἐξ ἑτέρου γιγνόμενον, ἀποφαίνονταί τινες. τρίτον δὲ τὴν γένεσιν, ὅταν ἐξ οὐχ ὄντων γένηταί τι. τὴν δὲ φϑοράν, ὅταν ἐξ ὄντος πρὸς τὸ μὴ εἶναι χα- ϑιστῆται, χαϑάπερ ἐπὶ τῶν ἀπογιγνομένων ζῴων, τὴν δ᾽ αὐξητικήν, ὅταν ow ἀπὸ βραχέος τι πρὸς τὸ μεῖζον προίῃ. τὴν δὲ μειωτιχήν, ὅταν ἐχ μείζονος βραχύνηταί τι xal πρὸς τὸ ἔλαττον μεϑαρμόζηται. 23 περὶ σωμάτων. [εἴ, Sext. P. H. III 385qq.) Σῶμα τινῶν ὑπολαβόντων τὸ οἷόν τε ποιεῖν T, πάσχειν, ἕτεροι τὸ τριχῇ διαστατὸν μετὰ ἀντιτυπίας τὸ σῶμα χαϑεστάναι φασίν. εἶναι μὲν γὰρ σημεῖον, 3 οὗ μέρος οὐδέν, ἐπιφάνειαν δὲ τὸ μήχους χαὶ πλάτους μετέχον, τοῦτο δὲ 2 τῆς ἰωνίας A || οὐδεὶς διαλλάττει αὐτὰ νομίζει, Πλάτων δὲ B: sequor A || 3 διενη- voytvat ταῦτα B: διενήνοχεν ἀλλὰ ταῦτα A || τῆς ἀργῆς B: τῆς μὲν ἀρχῆς A || 4 ἀφ᾽ ἧς AB: corr. D || ταύτην comp. A: ταῦτα B !| post συμβέβηχεν (sie AB) distinxit et add. τῶν D || ὃ πρότεραν A: πρότερον B || τιν᾽ Usener: thv AB || ἀειδῆ A: ἄδηλον B || ὕλην B: ὕλην elvat A, ὕλην, ἔνιοι δὲ coniecerat Usener || 6 εἶναι corr. D: εἰ piv A: οἱ piv B || 7 οὐδετέραν AB: corr. Sauppe || 8 παραλ- λαγὴν A: πᾶσαν ἀλλαγὴν B 11 εἶναι D: εἴ A: ἡ B [| μὲν A: om. B || ἀπὸ τούτου — 18 γένεσιν ὅταν om. BN || 12 τι add. D || μεταβαίνων A [| ὅταν εἰς A: corr. D || 14 γένηται τις. τὴν διαφϑορὰν A: γένηταί τι. τὴν δὲ φύσεως B: corr. D || za- ϑίσταται AB: corr. D j| 15 ὅταν B: om. A || 16 προίεται AB: procedit N: correxi cf. p. 611, 11 [| 17 βραχύνηται A: βραχύνεται B || πρὸς τὸ sic AB || μεϑαρμόζηται B: μεϑαρ- μόζεται A 18 σωμάτων Α cf. Plutarch. de Plac. I 12 p. 31848: σώματος B || 19 τὸ εἴτε ποιεῖν εἴτε πάσχειν AB quod B addito δυνά- μενον suo marte interpolavit cf. Sext. 1. c. in quo est agere et pati N: corr. D || Sextus adv. phys. 1 366 Stoicis et Pythagoreis hanc de- finitionem tribuit || 90 τὸ A cf. p. 611, 7: om. B || definitio geometrarum est cf. Euclid. el. I def. 1—5. Cic. Acad. pr. II 116 Heron. defin. 2. 3. 9. p. 784. Hultsch. Laert. VII 135 || 21 post οὐδὲν in Sexto est: γραμμὴν δὲ μῆχος ἀπλατές, unde Sauppe γραμμὴν. δὲ τὸ μῆχος μὲν ἔχον, πλάτος δὲ οὐδέν intercidisse suspi- catur || ἐπιφάνεια AB: recte N ΠΠ μήχους xal πλάτους μετέχον A: μῆχος xal πλάτος ἔχον Β GALENI HISTOR. PHILOS. 23. 24 ὁπόταν xai βάϑος προσλάβῃ, σῶμα νομίζουσιν εἶναι. τινὲς δὲ τὰ πέρατα σώματα εἶναι ὑπειλήφασιν. 24 περὶ ψυχῆς. Πολλὴν μὲν ἔστιν εὑρεῖν παρὰ τοῖς προτέροις ἀντίρρησιν περὶ τῆς 5 Ψυχῆς γενομένην, ἀλλ᾽ ὅμως ἵνα μὴ τὸν τῆς εἰσαγωγῆς τρόπον ὑπερβαίνειν — c 20 δοχῶμεν, τὰ πᾶσιν εἰρημένα περὶ ταύτης διεξιόντες, ὅσα τοῖς ὀνομαστοτάτοις εἰρῇσϑαι περὶ ταύτης νομίζομεν, ὡς ἐν βραχέσι πειρώμεϑα λέγειν. ψυχὴν τοίνον οἱ μὲν πνεῦμα παντὶ τῷ σώματι περιχείμενον ὅπου μὲν μᾶλλον, ὅπου δὲ ἧττον νομίζουσιν εἶναι (οὗτοι δὲ οἱ περὶ τὸν ᾿Ασχληπιάδην εἰσίν), ἄλλοι δὲ δύναμιν OU ἧς ζῶμεν. οἱ δὲ χινήσεως ἀρχὴν πάντων τῶν ι- vouévoy τε xal τῶν ὄντων. "Emíxoupoc δὲ τὸν ἐφελχόμενον ἔξωϑεν ἀέρα διὰ τῆς εἰσπνοῆς τὴν ψυχὴν ὑπέλαβεν. τὴν δὲ οὐσίαν αὐτῆς οἱ μὲν ἀσώ- ματὸν ἔφασαν, ὡς [Ιλάτων, οἱ δὲ σῶμα T συγχινοῦν, ὡς Ζήνων xal οἱ ἐξ αὐτοῦ. πνεῦμα γὰρ εἶναι ταύτην ὑπενόησαν xai οὗτοι. ϑνητὴν μὲν ψυχὴν 6 Ἐπίχουρος χαὶ Διχαίαρχος ὠήϑησαν, düdvazoy δὲ Πλάτων χαὶ οἱ Στωιχοί. ἀλλ᾽ 6 ΠΙλάτων ἀειχίνητον xai οὐδέποτε διαφϑαρησο- μένην. οἱ Στωιχοὶ δὲ xaü' ἑχάστην τοῦ χόσμου μεταβολὴν διαμένειν ἀϑάνατον, ἕως ἄν (ἢ) ἢ τοῦ χύσμου μεταβολὴ συστᾶσα s $ ὁ xal ταύτην τυχεῖν διαφϑαρῆναι. τοῖς δὲ σώμασι συνδεῖσϑαι νομίζουσιν οἱ μὲν αὐτο- φυεῖς d ἡχούσας ἐγχρατεῖς οὔσας [ὥστε ταύτας πασχούσας τῷ ἐπιϑυμεῖν] 613 234 | xai βάϑος scripsi: μέγεϑος BN: μεγέϑους A 4 piv οὖν B || 5 ἵνα BN (ut coni. D): εἶναι A cf. Prol. p. 242' || 6 δοχῶμεν BN (ut corr. D): δοχεῖν piv ἃ || τὰ πᾶσιν AN: πάντα τὰ B || 7 νομίζουσιν B || πειρώμεϑα A: πειράσομαι B: conabimur N || 8 περι- χείμενον B i.e. totum corpus circumdans: παραχείμενον À: παρεγχείμενον D || 9 elvat vo- μίζουσιν B || 10 πάντων τῶν B et compend. A || 11 ἔξωϑεν AN: om. B || 12 εἰσπνοῆς A: ἀναπνοῆς B || αὐτῆς B: anime N: ca5- τὴν A || αἰσώματον A || 13 σῶμα συγχινοῦν B: corpus simul secum movens N: σώματα χινεῖν À: sententia non certa ratione restitui potest. Wachsmuth ex N coni: σῶμα σώματα ἅμα κινοῦν, similiter Usener σῶμα τὰ σώματα χινοῦν. tentabam etiam σῶμα αὑτὸ χινοῦν se- cundum Plat. Phaedr. p. 245 c (ψυχὴ) τὸ αὑτὸ χινοῦν, sive σῶμα ἐξ ἑαυτοῦ χινούμενον cf. Ps. Gal. def. med. 80 χατὰ δὲ τοὺς Στωιχοὺς σῶμα λεπτομερὲς ἐξ ἑαυτοῦ κινούμενον. Cleanthis erat σῶμα σώματι (συμπάσχει) Cleanth. fragm. coll. Wachsmuth p. 13. εἴ, Iamblich. ap. Stob. ecl. I p. 8:0 H. τὸ συγχεχραμένον τοῖς σώμασιν ὥσπερ οἱ Στωιχοὶ λέγουσιν. || 156 D: ὡς ABN || δίαρχος ΑΒ: Diocles N: corr. L Camerarius collato Cic. Tusc. I 3177. plane eodem modo Dicaearchi nomen deformatum est p. 639,27 [| post δὲ add. ὡς B || 18 ἡ addidit D potest tamen verbum unà cum ceteris lacuna post συστᾶσα ab- sumptum esse || συστᾶσα A: συμβᾶσα B || 19 τυγὸν AB: tunc autem et hanc contingere corrumpi N unde huic scriptori talia tri- buas: τότε xal ταύτην τυχεῖν διαφϑαρῆναι. cf. Didym. fr. 39 p. 471, 20 et Plut. n. posse suaviter e. 31 p. llü07c ol τὰς ψυχὰς ἀνω- λέϑρους εἶναι διανοούμενοι καὶ ἀφϑάρτους T, “μακράς τινας χρόνων περιύδους νῦν μὲν ἐν τῇ γῇ vov δ' ἐν οὐρανῷ περιπολούσας, ἄχρις οὗ συνδιαλυϑῶσι τῷ κόσμῳ μετὰ τοῦ ἡλίου xat σε- λήνης εἰς πῦρ νοερὸν ἀναφϑεῖσαι || συνδεῖσϑαι cf. Bernays Dialog. d. Arist. p. 24. 144 || 20 ἠκχούσας BN: ἥχουσιν A : fortasse xat ἐχούσας. xai χινήσεως putabat D || (sce — ἐπιϑυμεῖν tanquam periphrasis initium recidi. ὥστε ταὐτὰ πασχούσας τῷ (σώματι) ἐπιϑυμεῖν ten- tabat D 614 GALENI HISTOR. PHILOS. 24 ἡδονῶν τῶν διὰ τῶν σωμάτων αὐταῖς προσγινομένων. οἱ δὲ χατὰ ϑεὸν ἐγγίνεσϑαι τοῖς σώμασι βουλόμενοι μηδὲν τῶν στοιχείων ἀργὸν μηδὲ ζῴου ἄμοιρον εἶναι διὰ τέλους. ἐξαμαρτάνειν δὲ τὰς ψυχὰς οἱ μὲν αὐτεξουσίους οὔσας xal διὰ τὰς σφετέρας ἐπιϑυμίας ἐπὶ τὸ πλημμελὲς τρεπομένας" τῶν ἡδέων γὰρ οὔσας ὀρεχτιχὰς διὰ τὴν σωμάτων χαχὴν ἕξιν μηδὲν διωϑεῖσϑαι τὰς φαυλοτάτας τῶν ἀτοπωτάτων εἶναι νομιζομένων. οἱ δὲ xaÜ' εἷμαρ- μένην πάντα συμβαίνειν νομίσαντες χαὶ τὴν ψυχὴν ἀπροαιρέτως τοῖς πλημ- μελήμασι περιπίπτειν ὑπολαμβανουσι. διδόναι δὲ δίχην τὰς πονηροτέρας 256 τῶν σωμάτων ἀπαλλαττομένας 6 Πλάτων οἴεται xai τὰς ἄμεινον βεβιω- χυίας εἰς ϑεὸν ἀναπέμπεσϑαι xal τοῖς ἄστροις ἐγκαταλέγεσϑαι. Στωιχοὶ 1 δὲ τούτων οὐδὲν προσίενται, ἀλλ᾽ ἐπειδὰν ἀποχωρισϑῶσι τῶν σωμάτων φασὶ τὰς ἀχρατεστέρας χαὶ τῶν ἡδέων ἐπιϑυμητιχὰς αὖϑις [ἐφιεμένας τῶν διὰ τῶν σωμάτων ἡδονῶν προσγιγνομένων] ἐγχαταδύεσϑαι πάλιν τοῖς σώ- μασιν ἐξ ἀρχῆς xal μηδέποτε παύεσθαι τούτοις περιπιπτούσας, ἕως dv παιδεύσεως τῆς προσηχούσης τύχωσι xal τῶν χαλῶν εἰς γνῶσιν ἀφιχόμεναι 1» χρηστὸν ἕλωνται βίον. χαὶ μετὰ τὴν διάλυσιν χαὶ τὴν ἀπαλλαγὴν τοῦ σώματος xal" αὑτὰς T διαφανεῖς σπουδαίων δεομένων ἰδέας μετελϑούσας τὰς ἀγχαϑὰς xal μετὰ ταῦτα διὰ παντὸς οὔσας ταῖς πάλαι οὕτω διαχειμέναις. 2 βουλόμενοι A : βουλομένων B || ἀργὸν AB i. e. sine animae motu, nisi ἄψυχον praestat || ἔξω ὃν ἄμοιρον À : ἔξω ὧν ἄμεινον B: correxi (ζῷον praeiverat Usener) cf. Alcinoi [rectius Albini] isag. 15 εἰσὶ δὲ xal ἄλλοι δαίμονες... xaU' ἔχαστον τῶν στοιχείων... ὡς μηδὲν χόσμου μέρος ψυχῆς ἄμοιρον εἶναι μηδὲ ζῴου χρείττονος ϑνητῆς φύσεως Achill. isag. p. 1344 Pet. ἄτοπον δὲ τὸ χρεῖττον πάντων τῶν στοιχείων ζῴων ἄμοιρον εἰπεῖν v. Aét. de Plac. IV 201 et Hipp. 1222 p. 572,1 || 3 αὐτεξουσίους B: αὐτεξουσίας A || 5 διὰ τὴν t T τοῦ χατέξιν A: διὰ τὴν τοῦ χάϑεξιν B: propter horum adeptionem N (qui διὰ τὴν τούτων μέϑεξιν legisse videtur): σωμάτων scripsi, χαχὴν ἕξιν corr. Usener cf. Posidon. ap. Gal. de Plac. Hipp. et Plat. p. 442, 7sqq. inprimis 14 ὡς τῶν παϑητιχῶν χινήσεων τῆς ψυχῆς ἑπομένων ἀεὶ τῇ διαϑέσει τοῦ σώματος || 9 διωθεῖσθαι A: διαδεῖσϑαι B: non verentur [μηδὲν aiüelgüat?] N: sensus: animas iucun- da expetentes propter malum corporum ha- bitum pravissimam quamque nihil eorum quae absurdissima iudicantur reicere, διωθεῖσθαι ef. Plutarch de virt. moral. 6 p. 4465 Plat. epistul. 13. p. 363p [|| φαυλότητας B || 7 νομίσαντες συμβαίνειν B cf. v. 8 || B περιπίπτειν ὑπολαμβάνουσι AN: ἐπισυμβαίνειν νομίζουσι B ex v. 7 correcta lectione || πονηροτέρας A: πονηροτάτας B || 9 βεβιωχυίας A: βεβιω- μένας B || 10 οἱ ante Στωιχοὶ add. B sed cf. p.615, 3. 6 || 11 προίενται A : προιέντες B || 12 ἐφιεμένας — προσγιγνομένων delevi. explicatur τῶν ἡδέων ἐπιϑυμητιχὰς iteratis partim. verbis v. ] || ἐφιεμένας BN: ἠμφιεσμένας A: αὖϑις ἠμφιεσμένας ut. ad ἐγχαταδύεσθϑαι πάλιν (v. 18 cf. p. 588,8) adscripta delevit D || I3 τῶν A : om. B et edd. praeter D || 14 τούτοις sic B et (comp.) A || 17 χαϑ᾽ αὑτὰς διαφανεῖς om. B lacuna novem litt. indicata: διαφανεῖς — δεομένων om. N: fortasse xaÜ' αὑτὰς διὰ παντὸς σπουδαίας διαμένειν cf. Plat. Phaedr. p. 67c 19» 814 65c αὐτὴ xaü' αὑτήν, quod Po- sidonius Stoicis immiscuit cf. Sext. 1X 72 xal χαϑ᾽ αὑτὰς δὲ διαμένουσι v. Corssen 1. c. p. 15. 45. sed possunt alia cogitari velut Usener proposuit βίον (v. 16), σπουδαίων δὲ ἀνθρώπων [ἀνων] ἰδέας μετελϑούσας τὰς dya- ϑάς [καὶ] μετὰ τὴν διάλυσιν καὶ τὴν ἀπαλλα- γὴν τοῦ σώματος χαϑ᾽ αὑτὰς διαγίνεσϑαι [xal μετὰ ταῦτα] χτὰλ. || 18 putabam xat χατὰ ταὐτὰ || 18 οὔσας τὰς πάλιν οὕτω δια- χειμένας A: οὔσας τοῖς πᾶσιν διαχειμένας BN: correxit Usener, nisi quod συνούσας suadebat cf. Seneca ad Marc. consol. c. 25: pessima eius et ipsi molestissima istic iacent ossa cineresque, mon magis illius partes GALENI HISTOR. PHILOS. 24—27 εἶναι δὲ τὰ μέρη τῆς ψυχῆς Πλάτων μὲν τρία νενόμιχε λογιχὼὴν ϑυμιχὸν ἐπιθυμητιχόν. ᾿Αριστοτέλης δὲ προσήγαγε xal τὸ φυσιχόν τε χαὶ τὸ ζω- τιχόν. Στωιχοὶ δὲ τέσσαρα μέρη τῆς ψυχῆς εἶναί φασι λογιχὸν αἰσϑητιχὸν φωνητιχὸν σπερματιχόν" τινὲς δὲ τὴν ψυχὴν ἁπλῆν καὶ ἀμερῇ τυγχάνειν 5 εἰρήχασιν. οὐδὲν γὰρ ἄλλο τὴν ψυχὴν ὑπολαμβάνουσιν T, φρόνησιν ὑπάρχειν, ἣν xal νοῦν xal νόησιν προσειρήχασι. Mváoapyoc δὲ τὴν Στωιχῶν ὑπόληψιν ἐπιχρίνων τὸ φωνητιχὸν (xai) τὸ σπερματιχὸν περιεῖλεν οὐηϑεὶς τῆς αἰσϑητιχῆς δυνάμεως ταῦτα μετέχειν, μέρη δὲ τῆς ψυχῆς orn μόνον τὸ λογιχὸν xal τὰ αἰσϑητιχόν, d xal μᾶλλον ἄν τις συγχωρήσειεν 10 εὐλόγως. 35 Περὶ ἰδέας. (Plut. 110 1.5.4.5) Ἰδέα ἐστὶν οὐσία ἀσώματος, αὐτὴ μὲν ὑφεστῶσα xaÜ' αὑτήν, cixo- νίζουσα δὲ τὰς ἀμόρφους ὕλας xai αἰτία γιγνομένη. ΠΙλάτων δὲ συγχωρεῖ, ὅσον δυνατόν, τοῖς νοήμασι xal ταῖς φαντασίαις ζητεῖν περὶ τοῦ ϑεοῦ. ι ᾿Αριστοτέλης δὲ εἴδη μὲν xal ἰδέας ἀπέλιπεν, οὐ μὴν χεχωρισμένας τῆς ὕλης" οἱ δὲ Στωιχοὶ ἐννοήματα ἡμέτερα τὰς ἰδέας εἶναι νομίζουσιν. 20 lIlspi ἐλαχίστων. [Plut. I 13 1. 9] Τῶν τεσσάρων στοιχείων πράγματα βαρύτατα οἷον στοιχεῖα ἀπὸ στοι- χείων ἢ ψήγματα νομίζουσιν εἶναί τινες τὰ λεγόμενα ἐλάχιστα. Ἡρά- 0 χλειτος δὲ εἰσάγει ταῦτα νοήσει μόνον ληπτά. 23 Περὶ χρωμάτων. (Plut. I 15 1. 3, 3.4. 6. 7] 615 251 257 251 Χρῶμα ἐστι ποιότης σώματος ὁρατής. Οἱ Πυϑαγόρειοι δὲ χροιὰν xai χρῶμα ἐχάλουν τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ σώματος. quam vestes aliaque tegumenta corporum. integer ille mihilque in terris relinquens fugit et totus excessit paulumque supra nos commoratus dum ezpurgatur et inhaerentia vitia situmque omnem mortalis aevi excutit, deinde ad ezcelsa sublatus inter felices currit animas etc, || 2 τε om. B fort. recte || 3 οἱ Στωιχοὶ B || τέσσαρα: vulgo τὸ αἰσϑητι- χόν in quinque sensus dividitur, unde octo numerantur || 4 ἁπλὴν B: ἁπλῆ A ||6 προειρήχασι AB [|{μενέμαχος B: μενέπαγος A: corr. D. Mnesarchi magister Panaetius similem statuerat opinionem cf. Nemes. d. nat. hom. p. 212 M. cf. Prol. p. 281 |! τὴν D: τῶν AB || 7 ὑπόχρισιν (om. Ἐμπεδοχλῆς δὲ ἐπιχρίνων) B: recte ἃ || xat add. D || σωματιχὸν AB: corr. Charterius || 8 φήϑη μόνον seripsi: ὠήϑημεν A: ὠήϑησαν B || 9 ὧν xai AB: corr. D 12 οὐσία σώματος A: σώματος οὐσία B: recte N || ὑφεστῶσα μὲν αὐτὴ B || καϑ᾽ ἑαυτὴν B: xat' αὐτὴν A || 14 τοῦ om. B || 15 τῇ τῆς A || 16 οἱ στωιχοὶ δὲ B || post νομίζουσιν B addit xai οὐχ ὥσπερ οἱ Πλατωνιχοί: — 18 voluitne πρίσματα βραχύτατα cf. Plut? !! ἀπὸ στοιχείου B || 19 Ψψήματα A || τὸ λεγό- μενον A || 20 δὲ om. A 22 ποιότης σώματος ὁρατόν A: ποιότης δραστή BN || οὐδὲ χροιὰν A: δὲ οὐ γρῶμα (om. ypotàv xai) B: recte N 010 GALENI HISTOR. PHILOS. 21--ὐὶ τὸ τοῖς πόροις τῆς ὄψεως x * ἃ ἃ w x» ἀπ᾿ αὐτῶν σύμμετρα μόρια ἔχουσαν πρὸς τὴν ὄψιν. Ζήνων δὲ ὃ Στωιχὸς τὰ χρώματα ἐπίχρωσιν τῆς ὕλης ὑπέλαβεν. οἱ δὲ ἀπὸ Πυ ϑαγόρου τὰ γένη τῶν χρωμάτων λευχόν τε χαὶ μέλαν χαὶ ἐρυϑρὸν νομίζουσιν, τὰς δ᾽ ἄλλας διαφορὰς παρὰ τὰς ποιὰς μίξεις τῶν στοιχείων, τὰς δὲ τῶν ζῴων παρὰ τὰς τῶν τόπων xai 5 τῶν ἀέρων. 248 28 Περὶ σχημάτων. [Plut. I 14 1] Σχῆμα ἐστιν ἐπιφάνεια xal περιγραφὴ xai πέρας σώματος. 258 29 Περὶ μίξεως. (Plut. I 17 1.2.2. 4] Ot μὲν παλαιότεροι τὰς τῶν στοιχείων (μίξεις) xav! ἀλλοίωσιν ἤτοι τς 0 xpàow φήϑησαν γίγνεσθαι, οἱ δὲ περὶ 'Avataqópav xai Δημόχριτον χατὰ παραϑεσιν. συγχρίνειν. ἀμετάβλητον μόνην. Ἐμπεδοχλῆς δὲ ἐκ μιχροτάτων οἴεται τὰ στοιχεῖα Πλάτων δὲ τὰ μὲν τρία εἶναι * εἰς ἄλληλα λέγει, τὴν δὲ γὴν 208 80 Περὶ κενοῦ. [Plut. I 18 1.3.5. €] 15 Oi ἀπὸ Πυϑαγόρου xal οἱ φυσικοὶ πάντες μέχρι Πλάτωνος ἐν τῷ χόσμῳ χενὸν εἶναι λέγουσιν. Λεύχιππος δὲ χαὶ Δημόχριτος xai Ἐπί- xoupoc τὰ μὲν ἄτομα ἄπειρα τῷ πλήϑει, τὸ δὲ χενὸν ἄπειρον τῷ μεγέϑει. Οἱ Στωιχοὶ δὲ ἐντὸς μὲν τοῦ χόσμου χενὸν οὐδὲν εἶναι νομίζουσιν, ἔξωϑεν δ᾽ αὐτοῦ ἄπειρον. ᾿Αριστοτέλης δὲ τοσοῦτον εἶναι χενὸν ἔξω τοῦ οὐ- 30 ρανοῦ, ὥστ᾽ ἀναπνεῖν εἰς αὐτὸ τὸν οὐρανόν. ἔνδοϑεν γὰρ εἶναι τόπον πύρινον. 259 31 Περὶ χώρας. (Plut. I 30 1] Οἱ Στωιχοὶ καὶ Ἐπιχούρειοι διαλλάττειν τὸν τόπον τῆς χώρας ἐνόμισαν. τὸν μὲν γὰρ τόπον ὑπὸ σώματος χατὰ μέν τι χατέχεσϑαι, χατὰ δέ τι οὐδαμῶς. 1 τὸ τοὺς πόρους τῆς ὄψεως ἀπατῶν Β: τοῖς τρόποις τῆς ὄψεως ἀπ᾿ αὐτῶν A: intercidit versus unus cum Platonis lemmate || 2 ἔχουσα A: ἔχον B || τὰ τρήματα ἐπὶ χρωσι A: τὰ τρίμματα ἐπίχρωσιν B || 3 ὑπέλαβε B: ὑπολαβεῖν A || 5 ποιὰς om, B 8 παραγραφὴ A || σωμάτων A 10 μίξεις om. AB: habet N cf. Prol. p. 236 || 12 μιχροτάτου B || οἴεται ex Plut. ὄγκων vel Galenus vel librarius corrupit || 13 συγχρίνει Plut. || τρία B: ποιὰ A |! post εἶναι intercidit τρεπτά || τὴν δὲ τρίτην B 16 οἱ ἀπὸ Πυϑαγόρου cf. Prol. p. 13 || τ 18 ἀπερά πλήϑει A: ἄπειρα τῇ ὕλῃ B (recte N) || 21 αὐτὸν A 23 ἐπιχούριοι ut solet A: ἐπίχουροι B || 24 σωμάτων Α || 25 οὐδαμῶς εἶεν τὸ πᾶν om. c. 32 titulo A: οὐδαμῶς εἶναι (comp.) ἐν ὦ τὸ πᾶν: ficto novo c. 22 titulo περὶ κύσμου B GALENI HISTOR. PHILOS, 22—35 32 Ei ἕν τὸ πᾶν. (Plut. I 5 1.2, 5] 249 Οἱ μὲν ἀπὸ τῆς Στοᾶς ἕνα χόσμον εἰρήχασι χαὶ τοῦτον σωματιχόν. Ἐμπεδοχλῆς δὲ χόσμον ἕνα, οὐ μέντοι τὸ πᾶν εἶναι χόσμον, ἀλλὰ μιχρόν τι τοῦ παντὸς μέρος, τὸ δὲ λοιπὸν ἀργὴν ὕλην. Πλάτων δὲ χόσμον ἕνα 5 φησὶ xal ἕν τὸ πᾶν εἶναι γενητόν s s αὶ ἐὰν μὴ πάντα περιέχῃ. (ix) τοῦ μὴ ἔσεσϑαι ὅμοιον τῷ παραδείγματι τοῦτ᾽ ἔστι τῷ ϑνητῷ χόσμῳ, ἐὰν μὴ μονογενὴς T, (ix) τοῦ μὴ ἔσεσϑαι αἰώνιον, εἰ τὸ ἐλλιπές τι ἔχει. 33 Πῶς συνέστηχεν ὁ χύσμος. (Plut. 14 1] 230 Συνέστηχε τοίνυν ὁ χύσμος περιχεχλεισμένως ἐσχηματισμένος τὸν τρόπον 10 τοῦτον, τῶν βαρυτάτων σωμάτων (εἰς τὸ) χάτω, τῶν δὲ χουφοτάτων εἰς τὸ ἄνω φερομένων, (τῶν) δὲ πέριξ ἐχ τούτων συνηρμοσμένων. 34 Ilóüzv ἔχομεν ἔννοιαν ϑεῦν. (Plut. I 6 1.3. τ, 5] 232 Ὁρίζονται τὸν ϑεὸν οἱ Στωιχοὶ πνεῦμα νοητὸν οὐχ ἔχον μορφήν, μεταβαλλόμενον δὲ εἰς ὃ βούλεται. ἔχομεν δὲ | ἔννοιαν τούτου ἐχ τοῦ 25 15 χάλλους xai μεγέϑους τῶν φαινομένων αὐτοῦ δημιουργημάτων. οὐδὲν γὰρ τῶν χαλῶν six γεγένηται, ἀλλ᾽ ὑπὸ δημιουργοῦ σοφοῦ. ὅϑεν Εὐριπίδης elxev* ᾿ἀστέρες δ᾽ ἐν οὐρανῷ ποίχιλμα τέχτονος σοφοῦ᾿. ἐλάβομεν δὲ ἔννοιαν ἐχ τοῦ τὸν ἥλιον χαὶ τὴν σελήνην χαὶ τοὺς λοιποὺς τῶν ἀστέρων τὴν ὑπόγειον φορὰν ἐνεχϑέντας ὁμοίους ἀνατέλλειν τοῖς χρώμασι χαὶ τοῖς 0 σχήμασιν, ἴσους δὲ xal τοῖς μεγέϑεσι xal χατὰ τόπους τοὺς αὐτοὺς χαὶ χρόνους. 35 Περὶ ϑεοῦ. [Plut. I 7 1.2.5.6 11, 12. 16, 17, 18, 31. 32, a3] 250 Ὅσα κατ᾽ ἀρχὰς περὶ ϑεοῦ λέγοντες παρολελοίπαμεν, ταῦτα νῦν ἐροῦμεν. 3 τὸν χόσμον A || 5 ἐν τῶ πᾶν A || post γενητὸν incertum, quale commentum Galeni interciderit || παράσχη B || ix om. AB || 6 ὁμοῦ ὃν τῶ παραδείγματι A: ὁμοῦ ὄντα πα- ραδείγματα B || 1 μονωγενήση A: μόνον γεν- γήσει B || ἐκ om. AB || dvo ἢ AB: ut incertum est num αἰώνιον εἰ subsit, ita to- tius loci condicio dubia || ἔχειν AB 8 inscr. om. B || 9 περιχεχλεισμένος ABN || ἐσχηματισμένον A || 10 τῶν βαρυτάτων (εἰς τὸ χάτω om.) À: τὰ βαρύτατα χάτω B || τὰ δὲ χοῦφα τῶν εἰς τὸ ἄνω Α: τὰ χοῦφα ἄνω B || 11 (τῶν) om. AB 12 c.34 inser περὶ ϑεοῦ καὶ πῶς ϑεοῦ ἔννοιαν ἔσχομεν B qui insequens caput eadem inscri- ptione comprehendit || 14 μεταβάλλομεν A || 15 τῶν ὁρωμένων A [| 17 ποικίλματα B || 15 xai post ἥλιον om. A || τοῖς λοιποῖς A || τῶν ἀστέρων τὴν ὑπόγειον (comp.) φϑορὰν ἐνεχϑέν- τας À: ἀστέρας τὴν ἀπόγυον φορὰν ἀνεχϑέν- τες B. (recte N) || 19 ὁμοίως AB || coi; σώ- μασι καὶ τοῖς σγήμασιν, εἰσὶ δὲ ADBN | 20 zal ante χατὰ om. B || 21 γρόνους παραϑεοῦ BN: cf. v. 22 22 hoc caput continuant priori BN cf. ad v. 21 || 22 zax' ἀργὴν B: respicit c. 16 p. 608, 165qq. cf. Prol. p. 243 || λέγονται B 618 25 - 25 το ^ GALENI HISTOR. PHILOS. 35 τοὺς μὲν τῶν πρότερον πεφιλοσοφηχότων εὕροιμεν (dv) ϑεοὺς ἠγνοηκότας, ὥσπερ Διαγόραν τὸν Μήλιον xal Θεόδωρον τὸν Κυρηναῖον χαὶ Εὐή- μερον τὸν Τεγεάτην. οὐ γὰρ εἶναι ϑεοὺς εἰπεῖν τετολμήχασιν. ἔοιχε δὲ ταύτην τὴν ὑπόληψιν Εὐριπίδης T ἐπὶ ϑεοὺς διὰ δέος τῶν ᾿Αρεοπαγιτῶν ἐχχαλυμένον τοῦτο δι᾿ ἕξιν ὑφίστασθαι. ᾿λναξαγόρας δὲ τὸν ϑεὸν ἐπὶ τὸ διατεταχέναι τὸν χύσμον παρειληφὼς ἑστηχότα τὰ σώματα χατ᾽ ἀρχὰς διαχεχοσμηχέναι φησί, νοῦν δ᾽ εἶναι τὸν πεποιηχύότα ταῦτα ὑπέλαβεν. Πλάτων δὲ οὐχ ἑστηχότα ταῦτα ὑπέϑετο, ἀτάχτως δὲ χινούμενα ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ εἰς τάξιν ἦχϑαι καὶ τοῦ προσήχοντος μετειληφέναι. Θαλῆς δὲ νοῦν τοῦ χόσμου τὸν ϑεὸν ἡγήσατο. ᾿Αναξίμανδρος δὲ τοὺς ἀπείρους οὐρανοὺς ϑεοὺς εἶναι νομίζει. Δημόχριτος δὲ νοῦν ἐν πυρὶ σφαιροειδεῖ τὴν τοῦ χόσμου ψυχὴν ὑπολαμβάνει. Πυϑαγόρας δὲ τῶν ἀρχῶν τὴν μονάδα ϑεὸν xal τὸ ἀγαϑὸν qim, ἥτις ἐστὶν ἢ τοῦ ἑνὸς φύσις, αὐτὸς ὃ νοῦς. τὴν δ᾽ ἀόριστον δυάδα μόνην τὸ xaxóv, περὶ ἦν ἐστιν 6 ὁρατὸς χόσμος. xai Πλάτωνι μὲν τοῦτο δοχεῖ τὸν ϑεὸν ἀμιγῆ πάσης ὕλης xal μηδενὶ παϑητῷ συμπεπλεγμένον. ᾿Αριστοτέλης δὲ τὸν ἀνωτάτω ϑεὸν εἶδος χωριστὸν ἐπιβεβηχότα τῇ σφαίρᾳ τοῦ παντός - ὅϑεν ἐστὶν αἰϑέριον σῶμα τὸ μέ- γῖστον ὑπ᾿ αὐτοῦ νομιζόμενον, διῃρημένον χατὰ τὰς σφαίρας [διαιρέσεις] τῇ μὲν φύσει ἡμῶν συναφεῖς, τῷ δὲ λόγῳ χεχωρισμένας " ὥστ᾽ εἶναι ζῷον σύνϑετον ix σώματος xai ϑεότητος xai τὸ μὲν * αἰϑέριον. | χινούμενον, χυχλοφορητιχόν, τὴν δὲ ψυχὴν λόγον ἀχίνητον, αἴτιον τῆς χινήσεως xat' ἐνέργειαν. Οἱ Στωιχοὶ δὲ τὸν ϑεὸν πῦρ ἔντεχνον ἢ πνεῦμα νομίζουσιν, ὁδῷ βαδίζον ἐπὶ χόσμου γένεσιν, ἐμπεριειληφὸς πάντας τοὺς σπερματιχοὺς λόγους, χαϑ’ οὖς ἕχαστα χαϑ᾽ εἱμαρμένην γίνεσθαι. xai διήχειν OU ὅλου τοῦ χόσμου τὰς προσηγορίας μεταλαμβάνον [τε] χατὰ τὰς τῆς ὕλης δι᾿ ἧς χε- χώρηχε παραλλάξεις. ϑεοὺς δὲ xal τὸν χόσμον xal τοὺς ἀστέρας xal τὴν γῆν 5 | τοὺς μὲν τῶν προτέρων φιλοσοφηχότων EDpot- μεν Α: τοὺς τὸ πρότερον φιλοσοφήσαντας εὕρομεν B: correxi addito ἂν || 2 ὡς περιαγύραν τὸν ἥλιον A : ὥσπερ ἀγόραν τὸν Ttov BN: cor- rexi {{εὐῆρον τὸν αἰγεάτην B || ἔοιχε δὲ ταύ- τῆς τῆς ὑπολήψεως Εὐριππίδης ἐπὶ ϑεοῖς δ᾽ ἴδε τῶν ἀρεοπαγιτῶν ἐχχαλυμ΄ (superser. 9) τοῦτο δι᾽ ἕξιν ὑφίστασϑαι A: ἔοιχε ταύτην τὴν ὑπόληψιν εὑριπίδης ἐπὶ θεούς δεῖ δὲ τὸν ἀρεο- παγήτην ἐχχαλούμενον τοῦτο δι᾿ ἕξιν ὑφίστα- σϑαι B: suspicor talia ἔοιχε δὲ ταύτην τὴν ὑπόληψιν Εὐρ. περὶ ϑεοῦ διὰ ὃ. τ. A. ἐγκε- χαλυμμένος τὴν αὑτοῦ δόξαν ὑφίστασθαι || 5 ἀγορὰν δὲ τῶν ϑεῶν AB: correxi || 6 διατεταχέναι AB: correxi || παρειληφό (su- perseripsit τῇ A: παρειληφότα B || ἔστι xatà A: ἔτι xatà B: corr. Usener || dp- χὴν B || 1 φησὶν οὐδ᾽ elvat AB: correxi || 8 o) χεχληχότα A: οὐ χε repetitum ex v. 7 B || τοῦ ante ϑεοῦ om. B || 9 μετέλαβε B || 10 δὲ καὶ B || ἀπείρους νοῦς (ex οὐνοὺς corruptum) ABN || 11 σφαι- ροειδῇ B || 12 τῶν ἀργόντων μονάδα A || 13 εἴ τις ἐστὶν εἴτινος ἐστὶν ἢ τοῦ ἑνὸς φύσις A [εἴτινος ἐστὶν est varia lectio textui inlata]: εἴ τινος ἐστὶν ἡ τοῦ ἑνὸς φύσις B || 14 μόνην postquam δαι praecedente δα syllaba omissum est ex δαίμονα fictum || ἀόρατος B || 15 μὲν om. A || παϑητῶ ex πάϑει τῶ correctum B πάϑει A || 16 ἀνώτατον B || εἰδὼς B || ἐπιβεβηχός A || 17 ἐστὶν om. B || μέγιστον AB depravatum ex Plut. πέμπτον || 18 σφε- τέρας διαιρέσεις A : αὐτοῦ διαιρέσεις B || συναφϑεῖς AB || 19 χεχωρισμένος B: χεχωρισμένον A || 20 intercidit σῶμα || 21 λόγω B || 22 οἱ et δὲ om. A || 23 ἐνπεριειληφὼς A || σω- ματιχοὺς AB || 24 xaü' ὡς B ]| μεταλαμ- βάνον τε B: μεταλαμβάνων τε A || 25 χεχώ- ρισται πάσας ἀλλάξεις B || 26 δὲ om. B || xai τὸν χύσμον habet loco xai τὴν γῆν B GALENI HISTOR. PHILOS. 35—39 619 εἶναι νομίζουσιν, τὸ δὲ ἀνώτατον πάντων τὸν νοῦν εἶναι, τὸν Üeóv. "Emt- χουρος δὲ ἀνθϑρωποειδεῖς εἶναι τοὺς ϑεούς, λόγῳ δὲ πάντας ϑεωρητοὺς διὰ τὴν λεπτομέρειαν τῆς τῶν εἰδώλων φύσεως ὁ δὲ αὐτὸς τέτταρας φύσεις χατὰ γένος ἀφθάρτους s s ὁμοιότητας. 5 χαὶ στοιχεῖα τῷ αὐτῷ. » LEA , αὗται λέγονται xai ὁμοιομέρειαι 86 Περὶ ἡρώων xai δαιμόνων. [Plut. I 8 2. 3] 253 Θαλῆς pi» xai Πλάτων xai Πυϑαγόρας xat πρὸς τούτοις οἱ Στωιχοὶ γιγνώσχουσιν ὁμοίους εἶναι xal τούτους οὐσίας ψυχιχάς. τοὺς ὃ ^3 ἥρωας ψυχὰς χεχωρισμένας τῶν σωμάτων, τὰς μὲν ἀγαϑὰς τῶν τὸν βίον 10 διαγαγόντων ἄριστα ἀνθρώπων, xaxàc δὲ τῶν πονηρῶν. Ἐξπίχουρος δὲ οὐδέτερον τούτων συγχεχώρηχεν. 37 Περὶ χρόνου. (Plut. 1 31 1.2.2] 209 Τὸν χρόνον εἶναι Πυϑαγόρας ὑπείληφε τὴν σφαῖραν τοῦ περιέχοντος. Πλάτων δὲ διάστημα τῆς τοῦ χόσμου χινήσεως. ᾿Ερατοσϑένης δὲ τὴν 15 τοῦ χόσμου πορείαν. 38 Περὶ οὐσίας χρόνου. (Plut. 1 22 το, 8.9] 200 Τοῦ δὲ χρόνου τὴν οὐσίαν οἱ Στωιχοὶ ἡλίου τὴν χίνησιν νομίζουσιν. Πλάτων δὲ τὴν πορείαν τούτου. xai τινὲς μὲν ἀγένητον τὸν χρόνον εἶναι, Πλάτων δὲ γενητόν. 20 39 Περὶ γενέσεως xal φϑορᾶς. (Plut. I 24 1. 5, 9] Οἱ περὶ Μέλισσον xal Ζήνωνα τὸν Ἐλεάτην xal Παρμενίδην γέ- νεσιν χαὶ φϑορὰν ἀνῃρήχασιν ἀχίνητον εἶναι τὸ πᾶν ὑπολαβόντες. Ἐμπε- δοχλῆς δὲ xai Ἐπίχουρος xai ὅσοι χατὰ συναϑροισμὸν τῶν λεπτομερῶν σωμάτων χοσμοποιοῦσι συγχρίσεις μὲν xal διαχρίσεις εἰσάγουσι, γενέσεις δὲ 5 xal φϑορὰς οὐχ οἰχείως. οὐ γὰρ χατὰ ποιὰν ἀλλοίωσιν, ἀλλὰ χατὰ παράϑε- σιν χαὶ συναϑροισμὸν γίνεσϑαι τὰ πάντα νομίζουσιν. 1 ἐπίχουροι BN || 2 λέγω δὴ πάντες ϑεωρητοὺς A: λέγουσι πάντας καὶ ϑεωρητοὺς B || 3 λεπτομερῇῆ B || οὗτος B: οὕτω A: correxi |; 4 intercidit τάσδε τὰ ἄτομα τὸ χενὸν τὸ ἄπειρον τὰς || ἀφϑάρτους τ ὅμοιοτα αὐτῶ λέγονται xal ως A: ἄφϑαρ- Tow ὁμοιότητα αὐτὰ λέγονται xal ὁμοιομερῆ B || 5 καὶ τῶ αὐτῶ ΑΒ 8 γηνώσχουσιν om. B || ὁμοίους AB: num lluüaqópac δὲ xai δαίμονας" || οὐσίαις φυσιχαῖς AB || 9 τὰς μὲν ἀγαϑὰς om. B || 10 διαγόντων B [| 11 οὐδετέρους A || εἶναι post τούτων inserit A 14 δὲ ante τὴν om. B |, 16 titulus deest BN || 17 δὲ om. A || 18 ταύτην A 22 εἰρήχασιν AB || 23 λεπτῶν Α || 24 σύγ- κρισιν μὲν καὶ διάχρισιν AB sed vera lectio latet in διαχρίσεις xal quod mox errore post qt- νέσεις δὲ xal in AB iteratur || 25 φϑορά A 620 261 26; ' GALENI HISTOR. PHILOS. 39— 43 ὅσοι παϑητὴν (τὴν) ὕλην ὑποτίϑενται, χυρίως γένεσιν xai φϑορὰν λέγουσι γίγνεσϑαι- ἐχ γὰρ ἀλλοιώσεως xal τροπῆς στοιχείων xal διαλύσεως * αὶ αὶ 40 Περὶ ἀνάγκης. [Plut. I 25 1.2.3.5] Τὴν ἀνάγχην Θαλῆς ἰσχυροτάτην εἶναί φησι. χρατεῖν γὰρ αὐτὴν τοῦ παντός. Πυϑαγόρας δὲ xai περιχεῖσϑαι τῷ χόσμῳ τὴν ἀνάγχην ὑπο- λαμβάνει. Παρμενίδης δὲ xal Δημόχριτος πάντα χατὰ ἀνάγχην συμ- βαίνειν εἰρήχασιν" εἶναι δὲ τὴν αὐτὴν εἱμαρμένην xai δίχην xai πρόνοιαν. Πλάτων δὲ τὰ μὲν εἰς πρόνοιαν, τὰ δὲ εἰς ἀνάγχην ἀνάγεται. 41 {Περὶ τῆς οὐσίας. (Plut. 1 26 1.2.3] Τῶν ἀρχῶν χαὶ τῶν στοιχείων αἰτίαν χρηστιχὴν τὴν ἀνάγχην Ἐμ- πεδοχλῆς ἡγεῖται. Δημόχριτος δὲ τὴν ἀντιτυπίαν xat φορὰν xai mir. τὴν τῆς ὕλης. Πλάτων δὲ ὁτὲ μὲν τὴν ὕλην, ὁτὲ δὲ τὴν τοῦ ποιοῦντος πρὸς αὐτὴν σχέσιν. 42 [Περὶ εἱμαρμένης. (Plut. 1 28 1. 3, 3,4. 5] Ἡράκλειτος οὐσίαν εἱμαρμένης λόγον διὰ παντὸς διήχοντα. ἢ δὲ εἱμαρμένη ἐστὶ τὸ αἰϑέριον σῶμα, σπέρμα τῆς [τῶν πάντων γενέσεως. Πλάτων λόγον ἣ νόμον ἀΐδιον τῆς τοῦ παντὸς φύσεως. Χρύσιππος δύναμιν πνευματιχήν, τάξιν τοῦ παντὸς διοιχητιχήν. χαὶ πάλιν ἐν τοῖς Ὥροις λέγει τὴν εἱμαρμένην, xaU' ἣν τὰ μὲν γεγονότα γέγονε. τὰ δὲ γινόμενα γίνεται, τὰ δὲ γενησόμενα γενήσεται. οἱ δὲ ἄλλοι Στωιχοὶ εἷρμόν. Ποσει- δώνιος δὲ τρίτον ἀπὸ Διός " πρῶτον γὰρ εἶναι τὸν Δία, εἶτα τὴν φύσιν, εἶτα τὴν εἱμαρμένην. 43 Περὶ τύχης. [Plut I 29 1.7] Πλάτων αἰτίαν ἐν προαιρετιχοῖς xazà συμβεβηχὸς παραχολούϑημα. τὰ μὲν εἶναι χατὰ ἀνάγχην, τὰ δὲ χαϑ᾽ εἱμαρμένην, τὰ δὲ χατὰ προαίρεσιν, τὰ Ob χατὰ τύχην, τὰ (δὲ) χατὰ τὸ αὐτόματον. e ᾿λναξαγόρας δὲ xai οἱ Στωιχοὶ αἰτίαν ἄδηλον dyÜpeziwp λογισμῷ. — xol 5 | τὴν om. AB || 2 ἐκ γὰρ Plut.: xat περὶ A. xal --διαλύσεως om. B || intercidit ταῦτα γίγνεσθαι 5 περιϑεὶς A [comp.] B || ὑπολαμβάνειν A | 8 ἀνέχεσθαι AB 9 περὶ om. AB qui continuant hoc ca- put || 12 ὁτὲ μὲν om. B || τὴν ὕλην ποτὲ μὲν [spatium vi litter.] ποτὲ δὲ τοῦ B 16 τῆς πάντων γενέσεως. αὐτὴν εἶναι ὁ B || 17 λόγον scripsi: λέγειν AB || νόμον δι' ὃν AB |, 19 λέγειν A. || 21. τρίτος B || μὲν εἶναι B 24 mpoatpettxo Β || 25 ἀνθρωπίνων A: ἀνθρωπίνοις B || λογισμοῖς B || 27 τὰ δὲ xaÜ' εἱμαρμένην om. BN || 28 δὲ addidi GALENI HISTOR. PHILOS. 44—47 621 44 Περὶ χόσμου. (Plut. II 1 1.2.3. 7) Πυϑαγόρας πρῶτος ὠνόμασε τὴν τῶν ὅλων περιοχὴν xócgov ἐχ τῆς ἐν αὐτῷ τάξεως. Θαλῆς ἕνα τὸν χόσμον. Δημόχριτος xai Ἐπί- χουρος xal 6 τούτου χαϑηγητὴς Λεύχιππος ἀπείρους χόσμους ἐν τῷ 5 ἀπείρῳ κενῷ. Ἐμπεδοχλῆς δὲ τὸν τοῦ ἡλίου δρόμον εἶναι περιγραφὴν τοῦ πέρατος τοῦ χόσμου. Οἱ Στωικχοὶ διαφέρειν τὸ πᾶν χαὶ τὸ ὅλον" τὸ μὲν γὰρ ἅπαν εἶναι σὺν τῷ χενῷ ἀπείρῳ. ὅλον δὲ χωρὶς τοῦ χενοῦ εἶναι & s x τὸ ὅλον χαὶ (thv) χόσμον. 45 Περὶ σχήματος. (Plut. II 2 1.3] 204 10 Οἱ μὲν Στωιχοὶ τὸν χόσμον σφαιροειδῆ, ἄλλοι χωνοειδῇ, ἄλλοι χυχλοειδῇ. Ἐς πίχουρος ἐνδέχεσθαι τούτων ἕχαστον. 46 Εἰ ἔμψυχος ὃ χόσμος. (Plut. I1 3 1.3. 4] Οἱ μὲν ἄλλοι πάντες ἔμψυχόν τε τὸν χύσμον xal προνοία διοιχούμενον. Δημόχριτος δὲ xal Ἐπίχουρος ὅσοι τὸ αὐτόματον εἰσάγουσιν. οὐδέτερον 15 τούτων συγχωροῦσι, φύσει δέ τινι ἀλόγῳ διοιχεῖσϑαι. ᾿Αριστοτέλης οὔτε ἔμψυχον εἶναι ὅλον δι᾿ ὅλου (οὔτε) αἰσϑητὸν οὔτε προνοίᾳ διοιχούμενον. τὰ μὲν γὰρ οὐράνια τούτων πάντων μετέχειν. σφαίρας γὰρ περιέχειν ἐμψύχους xal ζωτιχούς, τὰ δὲ περίγεια μηδενὸς τούτων μετειληφέναι μήτε προηγου- μένως μήτε χατὰ συμβεβηχός. 30 47 El ἄφϑαρτος ὁ κόσμος. [Plut II 4 1.2.10 17] 265 Τὸν Πυϑαγόραν xai Πλάτωνα ὑπὸ ϑεοῦ γεγονέναι τὸν χόσμον χαὶ πάντας τοὺς διαδεδεγμένους τούτους ὑπολαμβάνειν εἰρήχασιν. χαὶ εἶναι μὲν ὅσον ἐπὶ τῇ φύσει φϑαρτόν, αἰσϑητὸν γὰρ ὑπάρχειν, οὐ μὴν φϑαρησό- μενον προνοίᾳ τοῦ πεποιηχότος. Ἐς πίχουρος δὲ xal oí Στωιχοὶ φϑαρτὸν 35 νομίζουσιν, ὅτι γενητός. ᾿Αριστοτέλης δὲ τὸ ὑπὸ τὴν σελήνην μέρος παϑητὸν xai φϑαρτόν, ἐν ᾧ xal περίγεια. 3 τῆς ἑαυτοῦ B || ϑαλάσσης A || 4 τού- τῶν B (eius N) || 4 Λεύχιππος pro Metro- doro est inventum Galeni || 5 δὲ om. A || 6 διαφέρουσι τὸ πῦρ B || 7 ἀπόρω A: ἀπόσω B || 8 τὸ ὅλον Plut.: πόλον AB || τὸν om. AB 9 inser. om. BN || 10 τὸν om. B || σφαιροειδεῖ A || ἄλλοι χωνοειδῇ om. BN || κονιεἰδῇ A || 11 χυκλοειδῇ cf. Prol. p. 13 [| ἐνδέχεται ABN || ἐνδέχεται usque. δὰ 'Ert- χουρὸς ν. 14. bis scripsit A 12 inscr. om. BN || 13 τε om. B || 15 φύσει δὲ γίνεται ἀλλ᾽ ὅπερ AB || ob τὸν ἔμ- ψυχον A: ἔμψυχον (οὔτε om.) BN [1 16 post ὅλου om. οὔτε AB || αἰσϑητὸν οὔτε A : αἰσϑητὸν ὄντα B || 17 τούτου πάντα B || 18 περὶ γῆν A || 19 συμβεβηχῶς A 20 inser. om. B (habet N) || 21 πυϑαγόρα τε A || 22 διαδεδειγμένους B || 22 γὰρ om. A '| 25 νομίζουσιν εἶναι xal γεννητόν BN || δὲ om. A || 26 ἐνὸν καὶ περίγεια A: om. B 622 GALENI HISTOR. PHILOS. 48—50 205 48 Πόϑεν τρέφεται ὃ χόσμος. (Plut. Π 5 1.2.3] ᾿Αριστοτέλης" εἰ τρέφεται, φϑαρήσεσθαι νενόμιχεν, οὐδέτερον δὲ τούτων τῷ χόσμῳ συμβεβηχέναι. [Πλάτων ix τοῦ φϑίνοντος κατὰ μετα- βολὴν τρέφεσϑαι τοῦτόν φησιν. Φιλόλαος 6 Πυϑαγόρειος διττὴν εἶναι τὴν τροφὴν ὑπέλαβεν: τὸ μὲν ἐξ οὐρανοῦ πυρὸς ῥυέντος, τὸ δ᾽ ἐξ ὕδατος σε- 5 ληνιαχοῦ περὶ τοὺς ἀστέρας ἀποχεομένου. 6 49 ᾿Απὸ ποίου στοιχείου Tjpxvat ὃ ϑεὸς χοσμοποιεῖν. [Plut. II 6 1—4] Οἱ φυσιχοὶ ἀπὸ γῆς ἤρχϑαι λέγουσιν αὐτὸν χαϑάπερ ἀπὸ χέντρου. Πυϑαγόρας δὲ ἀπὸ πυρός. Διοχλῇς τὸν μὲν αἰϑέρα πρῶτον διαχριϑῆναί φησι, δεύτερον δὲ πῦρ, ἐφ᾽ ᾧ γῆν ἐξενηνέχϑαι, εἶτα ὕδωρ, ἐξ o0 ἀναϑυ- υ μιαϑῆναι τὸν ἀέρα. ἥλιον ἐχ τοῦ πυρός. γίγνεσθαι πρὸς παράδειγμα τοῦ νοητοῦ. γενέσϑαι δὲ τὸν μὲν οὐρανὸν ix τοῦ αἰϑέρος, τὸν δὲ [Πλάτων δὲ ὁρατὸν γεγονέναι τὸν χόσμον, ὃν τοῦ δὲ ὁρατοῦ προτέραν μὲν τὴν Ψυχήν, μετ᾽ αὐτὴν δὲ τὸ σωματοειδὲς γεγονέναι ἐχ τοῦ πυρὸς μὲν xal γῆς πρῶτον, ὕδατος δὲ xal ἀέρος δεύτερον. Πυϑαγόρας σώματα τῶν στερεῶν 1 ὠήϑη, ἅπερ χαλεῖ μαϑηματιχά. ἐχ μὲν γὰρ τοῦ χύβου γεγονέναι τὴν γῆν φησιν, ἐχ δὲ τῆς πυραμίδος τὸ πῦρ, ἐχ δὲ τοῦ ὀχταέδρου * s w τὸ ὕδωρ, ἐχ ὃΣ τοῦ δωδεχαέδρου τὴν τοῦ παντὸς σφαῖραν. [᾿λάτων δὲ συμφέρεται χαὶ ἐν τούτοις τῷ Πυϑαγόρᾳ. 26 50 Περὶ τάξεως τοῦ χόσμου. (Plut. II 7 1.4.6] 2 Παρμενίδης στεφάνους εἶναι πεπλεγμένους πρὸς ἀλλήλους τὸν μὲν ix τοῦ ἀραιοῦ, τὸν δὲ ἐχ τοῦ πυχνοῦ" xal τὸ περιέχον δὲ τὸ πᾶν στοιχεῖον δίχην στεφάνου στερεοῦ elvat, πρῶτον πῦρ, εἶτα αἰϑέοα, usi) ὃν ἀέρα μεϑ'᾽ ὃν ὕδωρ. Ἐμπεδοχλῆς δὲ μὴ διὰ παντὸς ἑστῶτας μηδὲ ὡρισμένους τόπους τῶν στοιχείων ὑπείληφεν, ἀλλὰ πάντα τῶν ἄλλων ἀντιλαμβάνειν. 2 1 tit. om. B || 2 φϑαρήσεται B || 3 τούτω A: om. B || xaxà A: τὴν B || 4 φησίν οἱ πυϑαγόριοι B. || zàv om. A || 5 ὑπέλαβον B || σεληνιχοῦ A || 6 ὑπεχομένως B: ὑπερ- χόμενον A ἢ ἀπὸ —8 ol qustxol om. B (tit. est in N) || 8 αὐτὸν χαϑάπερ οἱ ........ πυϑαγόρας B || 9 διοχλῇῆς ABN pro Ἐμπεδοχλῇς nescio euius errore || μὲν τὸν aiüépa B || 10 γῆ ἐξενήνεχται Α || 11 ἀέρα A: αἰϑέρα ΒΝ || 12 ἥλιον] πλεῖον A: πλείονα B || ἣν γίγ- νηταῖ A || 19 προτέραν B: πρότερον A || 14 μετὰ δὲ τὸ A || τοῦ σώματος τὸ εἶδος AB || 15 δὲ om. B || ante σώματα fortasse ε΄ inter- eidit || 16 κύχλου BN || 17 φασί A || ἐχταέδρου B: ὀχτέδρου A || 18 δὲ om. B || 19 xal om. B || τούτω A 20 ἕξεως A: titulum om. B || 21 τὴν μὲν ix τοῦ À (unde fortasse olim στεφάνας — πε- πλεγμένας lectum concludas): τὸν ὑετοῦ B || 22 ἀραιὸν B || τὴν δὲ A. || 23 στεροῦ A || πρώτω πυρὶ μεϑ᾽ οὗ αἰϑέρα εἶτα ἀέρα μεϑ᾽ οὗ ὕδωρ A: reete nisi quod ps9 οὗ ἀέρα xal ὅδωρ B || 34 μὴ A: μηδὲ B || ἑστῶτας εἶναι A || 25 ὑπέλαβε B || πάντ᾽ A: πάντων τῶν B || ἄλλων AB || ἀντιλαμβάνειν A: ὑπολαμβάνειν B GALENI HISTOR. PHILOS. 51—55 623 81 Τίς ἣ αἰτία τοῦ τὸν χόσμον χλιϑῆναι. (Plut. II 81,2] 265 Διογένης xal ᾿Αναξαγόρας μετὰ τὸ συστῆναι τὸν κόσμον xal τὰ ζῷα ix τῆς γῆς συμφῦναι, τὸν χόσμον ἐχ τοῦ αὐτομάτου εἰς τὸ μεσημβρινὸν χλιϑῆναι ἴσως ὑπὸ προνοίας, ἵνα τινὰ μὲν ἀοίχητα γένηται, τινὰ δὲ οἰχητὰ $ χατὰ ψῦξιν xal ἐχπύρωσιν. Ἐμπεδοχλῆς τοῦ πυρὸς εἴξαντος τῇ τοῦ ἡλίου ὁρμῇ ἐπιχλῖναι τὰς ἄρχτους xal τὰ μὲν βόρεια ὑψωθῆναι, τὰ δὲ νότια ταπεινωϑῆναι. 32 [Περὶ τοῦ ἐχτός. (Plut. II 9 1.2. 4) 268 & o 3 ἐχτὸς εἶναι! τοῦ χόσμου, sl; ὃ ἀναπνεῖν τὸν χόσμον xal ἐξ ob. 19 οἱ δὲ Στωικοὶ εἰς ὃ ἀναπνεῖν μόνον. Πλάτων δὲ μήτε ἐχτὸς εἶναι τοῦ χόσμου μήτε ἐντὸς χενόν, ἐχτός δὲ μιχρόν τι εἰς ὃ ἀναπνεῖν. 53 Τίνα δεξιὰ τοῦ χόσμου. [Plut. II 10 1.2] Πυϑαγόρας xai Πλάτων χαὶ ᾿Αριστοτέλης δεξιὰ τοῦ χόσμου ἔφασαν εἶναι τὰ ἑῷα, ἀφ᾽ div ἀρχὴν εἶναι τῆς χινήσεως, ἀριστερὰ δὲ τὰ 15 ἑσπέρια. Ἐξμπεδοχλῆῇς δὲ δεξιὰ εἶναι τὰ χατὰ τῶν ϑερινῶν τροπιχῶν, ἀριστερὰ δὲ τὰ χατὰ τῶν χειμερινῶν. 54 Περὶ οὐρανοῦ. (Plut. II 11 1. 3. 3-- 6] 269 Ἀναξιμένης τὴν περιφορὰν τὴν ἐξωτάτην γῆν εἶναι. Ἐμπεδοχλῆς δὲ στερέμνιον ὑπάρχειν τὸν οὐρανὸν οἴεται ἐξ ἀέρος παγέντος ὑπὸ πυρὸς 0 χρυσταλλοειδοῦς, τό τε πυρῶδες xal τὸ ἀερῶδες Éxdcspa τὰ ἡμισφαίρια περιέχειν. ᾿Αριστοτέλης ἐχ πέμπτου σώματος πύρινον εἶναι τὸν οὐρανὸν ἐχ ϑερμοῦ xal ψυχροῦ συνεστῶτα. 55 Περὶ διαιρέσεως οὐρανοῦ. [Plut. II 12 1.2) 309 Θαλῇς [τὸν οὐρανὸν οὐ] μεμερίσϑαι τὴν τοῦ παντὸς σφαῖραν εἰς χύχλους 25 τινὰς | προσαγορευομένας ζώνας. χαλεῖσϑαι δὲ αὐτῶν τὸν μὲν ἀρχτιχὸν xal det- 20 | ἡ om. A || τοῦ τοῦτον χοῖλον B || χληϑῆναι AB || 2 Διυγένης δὲ B || 3 ζῷα om. B || συμφῆναι B || τοῦ κόσμου AB || 4 χριϑῆναι [p corr. ex 4] A et B || 5 ἐμπεδοχλῇς δὲ Β | τῇ τοῦ πλείου AB || 6 τὰς B: τοὺς A !| μὲν om. B 8 inscr. om. B (hab. N) || 9 εἶϑ᾽ ἀναπνεῖν A: εἰς τ᾿ ἀναπνεῖν B || post οὗ spatium v litter. relinquit B || 10 itemque 11 c ἀναπνεῖν A: εἰσ τ᾽ ἀναπνεῖν B || p ἐκ τοῦ A || 11 μεχρόν fort. ἄπειρον || «t om. B 12 inser. om. B (habet N) !| 14 ἔφησαν B || εἶναι om. B 19 τὸν οὐρανὸν ὑπάρχειν B || καὶ ὑπὸ BN ||! 21 ix A: δὲ BN 23 διαίρεσις οὐρανοῦ omisso περὶ B || 24 τὸν οὐρανόν interpolatum est, quo intruso xal οἱ ἀπ᾿ αὐτοῦ excidisse videtur, unde οὐ ante μεμερίσϑαι in codd. servatum est || τὰς T. m. σφαίρας A || κυχλοειδῇ compendiose A || 25 αὐτὸν A || ἀφανῆ AB 624 210 L7] -ι - 212 GALENI HISTOR. PHILOS. 55—51 φανῇ. τὸν δὲ τροπιχὴν Üeptvóv, τὸν δὲ χειμερινὸν tpomtxóv * ς΄ καὶ ἀφανῆ, λοξὸν Ok τοῖς τρισὶ μέσον τὸν χαλουμένον ζῳδιαχὸν ὑποβεβλῆσϑαι. Πυ- ϑαγόρας δὲ πρῶτος ἐπινενοηχέναι λέγεται τὴν λόξωσιν τοῦ ζῳδιαχοῦ xóxkou, ἣν Οἰνοπίδης 6 Χῖος ὡς ἐπίνοιαν ἰδίαν σφετερίζεται. 56 Τίς ἢ οὐσία τῶν πλανητῶν xal ἀπλανῶν. (Plat. II 13 1.2.3.12. 4.15.16] BaATc ὑπολαμβάνει γεώδη μὲν εἶναι τὰ ἄστρα, ἔμπυρα δέ. Ἐμπε- δοχλῆῇς δὲ πύρινα μόνα. '"Avataq6pac δὲ τὸν περιχείμενον αἰϑέρα ἀέρα πύρινον (Ur, τῇ ὃὲ εὐτονίᾳ τῆς περιδινήσεως ἀναρπάσαντα πέτραν ἀπὸ τῆς γῆς xai χαταφλέξαντα ταύτην ἠστεριχέναι. Διογένης δὲ χισηροειδῇ τὰ ἄστρα λέγει, διάπνοιαν (δ᾽) αὐτὰ νοεῖται χόσμουι Πλάτων δὲ ἐκ μὲν τοῦ πλείστου μέρους πυρίνους εἶναι | τοὺς ἀστέρας ὑπολαμβάνει, μετέχοντας δὲ τῶν ἄλλων στοιχείων χόλλης τρόπον. Ξενοφάνης δὲ ix νεφῶν memupo- μένων συνεστάναι τοὺς ἀστέρας ἡγεῖται, σβεννυμένους δὲ xaü' ἑχάστην ἡμέραν ἀναζωπυρεῖσϑαι νύχτωρ χαϑάπερ τοὺς ἀνϑραχας. τὰς γὰρ ἀνατολὰς xai δύσεις ἐξάψεις εἶναι xal σβέσεις. Ἡραχλείδης δὲ χαὶ οἱ Πυϑαγό- ρειοι ἔχαστον τῶν ἀστέρων χόσμον εἶναι νομίζουσι γὴν περιέχοντα xal αἰϑέρα ἐν τῷ ἀπείρῳ ἀέρι. ταῦτα δὲ τὰ δόγματα ἐν ἐνίοις Ὀρφιχοῖς φέ- ρεσϑαι λέγουσι χοσμοποιοῦσι τῶν ἀστέρων ἕχαστον. Ἐπίχουρος δὲ οὐδὲν ἀπογιγνώσχει τούτων ἐχόμενος τοῦ ἐνδεχομένου. 56a (Περὶ σχήματων ἀστέρων.) (Plut. II 14 1.2.3] Οἱ Στωιχοὶ σφαιριχοὺς τοὺς ἀστέρας χαϑάπερ τὸν χόσμον οἴονται xai ἥλιον xai σελήνην. Ἀλεάνϑης χωνοειδεῖς. ᾿Αναξιμένης ἥλιον δίχην χαταπεπηγέναι τῷ χρυσταλλοειδεῖ. Ἔνιοι πέταλα πύρινα νομίζουσιν εἶναι ὥσπερ ζωγραφήματα τοὺς ἀστέρας. 97 Περὶ τάξεως. (Plut. II 15 1.3. 4. 5.6] Ξενοφάνης xav ἐπιφάνειαν οἴεται χινεῖσϑαι τοὺς ἀστέρας. Δημό- .- 1 χειμερινὸν A : ἐσημερινόν Β || 2 τρισὶ μέρος τὸν κόσμον ἐν i. ζωδιαχὸν B: κόσμον (pro xaAob- μενον) etiam A: recte N || 3 πρῶτον B || λέγεται £A. || οἰωπίδης AB || ἰδεῖν AB || σφε- τερίζεσϑαι B || hucusque N interpretationis seleetam varietatem adnotavi 5 ἡ om. A || 6 θαλῆς piv B || 8 τῇ δὲ — 10 νοεῖται χόσμου om. B || περιλύσεως A || 9 ταῦτα comp. A || ἱστοριωχέναι A |; 10 δ᾽ om. Α || νοητῶν χόσμον A || μὲν ἐκ μὲν Β΄ 12 μ κχόλλης} «o A: χόσμου B !| 14 ἡμέραν ἡγεῖται A || χαϑάπερ xai B || 16 κοινὸν AB || εἶναι B: εἶπε A || 17 ἀπύρῳ B || ἐν ἐνίους ὀρφιχούς B || 18 οὐδὲν ἀπογιγνώσχειν ἐπίχουρης τούτων A: recte B nisi quod οὐδὲν omittit 20 inscriptio deest AB fort. consilio serip- toris || 21 οἴονται ὃ ἥλιον A: οἴονται τὸν ἥλιον B | 22 τὴν σελήνην B || χλεάνϑος χωνοειδῆ, B || δίχη A || 23 χαταπεπηγέναι B: χατα- πεπῆχϑαι A || xal κχρυσταλοειδεῖ A: xal χρυσταλλοειδεῖς B || 24 ὅσπερ A 25 inseript. et 26 Ξενοφάνης--ἀστέρας om. B GALENI HISTOR. PHILOS. 51—62 625 xpttoc tà μὲν ἀπλανῇ πρῶτον, μετὰ δὲ ταῦτα τοὺς πλανήτας, ἐφ᾽ οἷς ἥλιον xal σελήνην. Πλάτων {μετὰ) τοὺς ἀπλανεῖς πρῶτον λέγει φαίνεσϑαι (τὸν) τοῦ Κρόνου, δεύτερον φαέϑοντα (xbv) τοῦ Διός, τρίτον πυρόεντα τὸν τοῦ Ἄρεως, τέταρτον φωσφόρον τὸν τῆς ᾿Αφροδίτης, πέμπτον στίλβοντα τὸν s τοῦ Ἑρμοῦ, ἕχτον ἥλιον, ἕβδομον σελήνην. τῶν μαϑηματιχῶν τινες μὲν, ὡς Πλάτων, τινὲς δὲ μέσον πάντων τὸν ἥλιον, μετὰ δ᾽ αὐτὸν τὴν σελήνην. 98 Περὶ τῆς τῶν ἀστέρων χινήσεως. (Plut. II 16 1. 2, 7] ᾿Αναξαγόρας xài Δημόχριτος xal Κλεάνθης ἀπὸ ἀνατολῶν εἰς 1» δυσμὰς φέρεσϑαι τοὺς ἀστέρας νομίζουσιν. ᾿Αλχμαίων xal οἱ μαϑη- ματιχοὶ τοὺς ἀστέρας τοὺς πλανήτας ἀπὸ | δυσμῶν εἰς ἀνατολὰς ἀντιφέ- 91 ρεσϑαι τῷ ἡλίῳ. Πλάτων xal oí μαϑηματιχοὶ ἰσοδρόμους εἶναι τὸν ἥλιον, τὸν φωσφόρον, τὸν στίλβοντα. 59 Πόϑεν φωτίζονται οἵ ἀστέρες. (Plut. II 17 1] 15 Μητρόδωρος ἅπαντας τοὺς ἀστέρας τοὺς ἀπλανεῖς ὑπὸ τοῦ ἡλίου προσλάμπεσϑαι. 60 Περὶ τῶν Διοσχούρων. [Plut. II 18 1. 2] Ξενοφάνης τοὺς ἐπὶ τῶν πλοίων φαινομένους οἷον ἀστέρας νεφέλια εἶναι χατὰ τὴν ποιὰν χίνησιν περιλάμποντα. | Μητρόδωρος τῶν ὁρώντων 74 30 ὀφθαλμῶν μετὰ δέους στιλβηδόνας εἶναι. 61 Περὶ ἐπισημασίας. (Plut. II 19 1] Πλάτων τὰς ἐπισημασίας τὰς χειμερινὰς xal τὰς ϑερινὰς κατὰ τὰς τῶν ἀστέρων ἐπιτολὰς γίνεσθαι. 62 Περὶ ἡλίου. (Plut. II 20 1. 2. 4. 6. 12. 13. 14] 25 ᾿Αναξίμανδρος τὸν χύχλον αὐτοῦ εἶναι ὀχτωχαιειχοσαπλασίονα τῆς τῆς 1 dgavr AB ut saepius || 2 ἥλιος καὶ σελήνη A || μετὰ om. AB || πρῶτον B: om. A || λέγων A || 3 τὸν bis ante τοῦ om. AB || πριοῦ B || φάϑοντα A: φαέϑοντος B || 4 ἀέρος A || ὃ ἡλίου A || σελήνης AB || μέν τινὲς B || 6 τινὲς δὲ om. B 9 ἀνατολῆς B || 9. 10 φέρεσϑαι εἰς δυσμὰς B || 11 ἀνταναφέρεσϑαι τὸν ἥλιον πρῶτον xal Diels, Doxographi graeci. ἁρματείῳ τροχῷ τὴν ἁψῖδα παραπλησίως | ἔχοντα, χοίλην xoi πλήρη zs οἱ pua. A : φέρεσθαι τὸν ἥλιον πρῶτον xal οἱ μαϑ. B || 12 εἰσόδρομον εἶναι τῶ ἡλίω B 16 προσλαμβάνεσϑθαι AB 17 διοσχόρων Α || 18 νεφέλην A || 19 πε- ριλάμποντα B: περιλάμποντας Α [cf. Euseb.] || 20 μετὰ δέους om. B || στιλβιδόνα A τ 21 ἐπισημασιῶν B || 20 ἅμαρ A : ἀρμωτία B 40 626 GALENI HISTOR. PHILOS. 62—65 πυρὸς χατὰ μέρος διὰ στενοῦ τὸ πῦρ ὡς Or αὐλοῦ πρὸς ἡμᾶς ἐχπέμπεσθαι. Οἱ Στωιχοὶ ἄναμμα νοερὸν ix ϑαλάσσης. Πλάτων ἐχ πλείστου πυρός. ᾿Αναξαγόρας χαὶ Δημόχριτος χαὶ Μητρόδωρος πέτρον ἢ μύδρον διάπυρον. Φιλόλαος 6 Πυϑαγόρειος δαλοειδῇ δεχόμενον τοῦ ἐχ χόσμου πυρὸς τὴν εὐαγίαν, διηϑοῦντα δὲ πρὸς ἡμᾶς τὸ φῶς, ὥστε τρεῖς εἶναι ἐν ν τῷ ἡλίῳ διαφοράς: τὸ ἐν τῷ οὐρανῷ πυρῶδες, τὸ ἀπ᾿ αὐτοῦ πυρο- ειδές, τρίτον τὴν ἀπὸ τούτου ἀνάχλασιν διασπειρομένην πρὸς ἡμᾶς. Ἐμπε- 916 δοχλῆς δύο ἡλίους, τὸ μὲν ἄριστον ἡμισφαίριον, | τὸ δὲ φαινόμενον ἀν- ταύγειαν ἐν τῷ ἑτέρῳ ἡμισφαιρίῳ. Ἐπίχουρος γήινον χύχλωμα, χιση- xal σπογγοειδῇ ροειδῇ ταῖς χατατρήσεσιν ἐνημμένον. Ἣράκλειτος " ἄναμμα, ἐν μὲν ταῖς ἀνατολαῖς τὴν ἔξαψιν ἔχοντα, τὴν δὲ σβέσιν ἐν ταῖς δυσμαῖς. 63 Περὶ μεγέϑους ἡλίου, [Plot. II 21 1.3. 5] ᾿Αναξίμανδρος τὸν μὲν ἥλιον ἴσον slvat τῇ γῇ, τὸν δὲ πόλον ἀφ᾽ οὗ τὴν ἐχπνοὴν ἔχει ἑπτάχις χαὶ εἰχοσαπλασίονα τῆς γῆς- ᾿Αναξαγόρας v πολυπλάσιον τῆς Te Ἐπίχουρος τοιοῦτον, οἷος φαίνεται, ἢ μιχρῷ μείζον᾽ ἢ ἐλάττω. 2" 64 Περὶ σχήματος ἡλίου. (Plut. II 23 1, 2. 3. 6] ᾿Αναξιμένης πλατὺν εἶναι τὸν ἥλιον οἴεται ὥσπερ οἷον πέταλον. Ἡράκλειτος φαχοειδῇ ὑπόχυρτον. Οἱ Στωιχοὶ ὥσπερ τὸν χόσμον χαὶ » τὰ ἄστρα. Ἐπίχουρος ἐνδέχεσθαι τὰ προειρημένα πάντα. 65 Περὶ τροπῶν ἡλίου. (Plut. II 22 1. 2. 8, 4. 5] ᾿Αναξιμένης ὑπὸ πεπυχνωμένου ἀέρος xal ἀντιτύπου ἐξωϑεῖσϑαι τὰ ἄστρα. ᾿Αναξαγόρας ἀπὸ τοῦ πρὸς ταῖς ἄρχτοις ἀέρος 9 * * τῆς πυ- χνώσεως ἰσχυρότερον ποιεῖ. Ἐμπεδοχλῇς ὑπὸ τῆς περιεχούσης αὐτὸν s σφαίρας χωλυόμενον μέχρι παντὸς εὐθυπορεῖν xal ὑπὸ τῶν τροπιχῶν χύχλων εἰργόμενον. Διογένης ὑπὸ τοῦ ἀντιπίπτοντος τῇ ϑερμότητι ψύχους σβέν- 2 νάμα A: πνεῦμα B || 9 μέτρον ἀμυ- δρὸν AB || 4 φιλόλογος B. || γαλαγοειδῇ B || 9 εὐαγίαν cf. Iambl. protr. p. 360K. || 5 iv om, B || 6 ἀπὸ τοῦ A: ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ τ B || 7 ἀνάχλυσιν A || 8 dvrao A: ἀντ᾽ αὐτοῦ B ||:.9 γῆς ἴδιον AB || 10 κατατρώ- σεσιν Β || 11 ἄναμα A: ἀνάμματα B || ἔχοντα sic AB ut ad ἥλιον referatur cf. χισηροειδῇ xal σπογγοειδῇ (sic AB) v. 9 15 εἰκοσαπλασίω A || ᾿Αναξαγόρας--- γῆς om. B || 16 πολυπλάσιον A: πολλαπλασίονα B || μιχρὰ B || 17 μεῖζον A: μείζονα B || ἢ ἐλάττω A: om. B 20 ὑπὲρ τὸν B || 21 δέχεσθαι A: δέχεται B. sed δέχεσθαι falso loco post ἀντιτύπου v. 23 || τὰ προειρημένα om. B 23 ἀντιτύπου δέχεσθαι B || 24 ταῖς om. B || Plutarchea ὃν αὐτὸς συνωθῶν ix casu inter ciderunt || 25 «57^ A || 26 εὐθυδρομεῖν B || ὑπὸ τὸν cportxóy κύχλον A || 27 ϑερμοτάτη B GALENI HISTOR. PHILOS. 65—68 621 νυσϑαι. Οἱ Στωιχοὶ xarà τὸ διάστημα τῆς ὑποχειμένης τροφῆς διιέναι τὸν ἥλιον. ὠχεανὸν δὲ xal τὴν ϑάλασσαν παρέχειν τῷ ἡλίῳ τροφὴν τὴν αὐτοῦ ὑγρότητα ἔχουσαν ἐν αὐτῷ xal τὴν γεώδη ἀναϑυμίασιν. 66 Περὶ ἐχλείψεως ἡλίου, (Plut. II 24 1. 2. 4. 8] 278 5 Θαλῆς πρῶτος εἶπεν ἐχλείπειν τὸν ἥλιον τῆς σελήνης αὐτὸν ὑπερ- χομένης κατὰ χάϑετον οὔσης φύσει γεώδους. ᾿Αναξίμανδρος τοῦ στό- ματὸς τῆς τοῦ πυρὸς διεχπνοῆς ἀποχλειομένου.- τὴν ἔχλειψιν γίνεσϑαι, ἕτερον δὲ πάλιν πρὸς Ξενοφάνης χατὰ σβέσιν ταῖς ἀνατολαῖς ἐξάπτεσϑαι. παρεισήγαγε δὲ xal ἔχλειψιν ἐντελῇ, ὥστε τὴν ἡμέραν ἀφανῇ εἶναι. ᾿Αρί- 10 σταρχος χατὰ τῆς γῆς σχιάζεσϑαι τὸν δίσχον τοῦ ἡλίου. 67 Περὶ σελήνης. (Plut. II 25 1. 4. 5. 6. 5] 219 ᾿Αναξίμανδρος χύχλον εἶναι ἐχχαιδεχαπλασίονα τῆς γῆς. Ξενοφάνης δὲ εἶναι νέφος πεπυρωμένον. οἱ Στωιχοὶ μιχτὴν εἶναι τὴν σελήνην ἐχ πυρὸς xal γεώδους ῴφήϑησαν. Πλάτων ix πλείονος πυρός. ᾿Αναξαγόρας 15 χαὶ Δημόχριτος στερέωμα διάπυρον ἔχον ἐν ἑαυτῷ πεδία χαὶ ὄρη χαὶ φάραγγας. 0714 (Περὶ μεγέϑους.) (Plut. II 26 1.2] Ot Στωιχοὶ μείζονα τῆς γῆς νομίζουσι τὴν σελήνην ὡς xal τὸν ἥλιον. Παρμενίδης ἴσην τῷ ἡλίῳ xal ἐξ αὐτοῦ φωτίζεσϑαι. 30 68 Περὶ σχήματος. (Plut. II 27 1. 3, 3] 280 Οἱ Στωιχοὶ τὴν σελήνην σφαιροειδῇ ὡς xal τὸν ἥλιον νομίζουσιν. Ἡράκλειτος δὲ σχαφοειδῇ,. λινδροειδῇ,. Ἐμπεδοχλῇς δὲ δισχοειδῇ, ἄλλοι δὲ χυ- Σχηματίζεται δὲ ἢ σελήνη ἑπταχῶς" ὅτε γὰρ (verat, δοχεῖ φαίνεσθαι μηνοειδής, (εἶτα) διχότομος, εἶτ᾽ ἀμφίχυρτος. εἶτα πανσέληνος, 25 εἶτα πάλιν ἐπαναχωροῦσα αὖϑις γίνεται ἀμφίχυρτος, εἶτα διχότομος xal τὸ ὕστερον μηνοειδής, εἶτ᾽ ἀφανὴς χατὰ τὴν χαινήν. πλεῖστος γίνεται περὶ αὐτῆς λόγος. λέγεται τοῦτον σχηματίζεσθαι τὸν τρόπον σχιαζούσης ἑχάστοτε τῆς γῆς πρῶτον μὲν χατὰ τὸ μόριον ἑαυτῆς, ποτὲ δὲ χατὰ τὸ παντελὲς ὑπορ- ρεούσης τῆς σελήνης εἰς τὸ χοῖλον τῆς γῆς. 1 διέναι A || 2 παρέχοντα τῶδε τροφὴν B || 9 αὐτοῦ ante ὑγρότητα A: om. B. sententiam non adsequor 5 πρῶτον AB || 6 ᾿Αναξίμανδρος --- ἀπο- χλειομένου om. B || 7 πυρὸς διήχειν εἰς ἀπο- xAtvopévou A || 9 ἐντελῶς B. || 10 ὑπὸ γῆς B 12 ἐχκαιδεχαπλασίονα AB || 14 ix om. B: εἰς A || 15 διὰ πυρὸς AB || ἔχων A || πεδία xai ὄρη om. B: πάσδια xai ὄρη A. || 17 titu- lum om. AB 20 tit. om. B || 21 ὡς om. B || 23 τίχτεσθαι (supra scripto cat) φαίνεσϑαι δοχεῖ Β || 24 (εἶτα) om. AB || 28 κατὰ τὸ B: τὸ om. A || ὑπορεούσης B: ἀπορρεούσης A || 29 fort. εἰς τὸν χῶνον sc. umbrae 40 * 628 GALENI HISTOR. PHILOS. 69—73 281 69 Περὶ φωτισμοῦ σελήνης. (Plut. II 28 1. 5] ᾿Αναξίμαν ρος ἴδιον ἔχειν αὐτὴν φῶς εἴρηχεν, ἀραιότερον δέ πως. Θαλῆς ὃὲ ἀπὸ τοῦ ἡλίου φωτίζεσϑαι τὴν σελήνην. 70 Περὶ ἐχλείψεως σελήνη ς. (Plut. II 2971. 4. 6] ᾿Αναξίμανδρος μὲν ὑπέλαβε τοῦ στομίου τοῦ περὶ τὸν τροχὸν ἐμ- φραττομένου τὴν σελήνην ἐχλείπειν. | τῶν Πυϑαγορείων δέ τινες xac ἀνταύγειαν χαὶ ἀντίφραξιν τῆς τε γῆς καὶ τῆς ἀντίχϑονος. Πλάτων δὲ καὶ ᾿Αριστοτέλης xal of Στωιχοὶ ἔτι δὲ xai oí μαϑηματιχοὶ τὰς μὲν μηνιαίας 3 συνοδεύουσαν αὐτὴν τῷ ἡλίῳ xal περιλαμπομένην ποιεῖσϑαι, τὰς δὲ ἐχλείψεις σχιαζομένην ὑπὸ τῆς γῆς. m 282 11 Διὰ τί γεώδης φαίνεται ἣ σελήνη. (Plut. II 30 τ. 9] Ot Πυϑαγόρειοι γεώδη φαίνεσϑαι τὴν σελήνην οἴονται διὰ τὸ περιοι- χεῖσϑαι ταύτην ὑπὸ μειζόνων ζῴων xal φυτῶν xal χαλλιόνων. εἶναι γὰρ πεντεχαιδεχαπλάσια τὰ ἐπ᾽ αὐτῆς ζῷα τῇ δυνάμει μηδὲν περιττωματιχὸν ἀποχρίνοντα᾽ xal τὴν ἡμέραν τοσαύτην εἶναι τῷ μήχει. ᾿Αναξαγόρας » ἀνωμαλότητα τοῦ συγχρίματος διὰ τὸ ψυχρομιγὲς ἅμα xal γεῶδες " παρα- 359 μεμῖχϑαι δὲ τῷ πυρώϊδει τὸ ζοφῶδες. 7*2 Περὶ τῶν διαστημάτων τῆς σελήνης. (Plut. IE31 1. 3, 5] Ἐμπεδοχλῆς διπλάσιον ἀπέχειν τὴν σελήνην ἀπὸ τοῦ ἡλίου ἥπερ ἀπὸ τῆς γῆς- οἵ μαϑηματιχοὶ ὀχτωχαιδεχαπλάσιον. Ἐρατοσϑένης τὸν ἥλιον ἀπέχειν τῆς γῆς σταδίων μυριάδας τρεῖς xal ὀχτάχις μυριάδας, τὴν δὲ σελήνην τῆς γῆς ἀπέχειν σταδίων μυριάδας ἑβδομήχοντα ὀχτώ. 73 Περὶ ἐνιαυτοῦ. (Plut. II 32 1. 2. s. 4] Ἐνιαυτὸς μὲν (Κρόνου) ἐστὶν ἐτῶν τριάχοντα, Διὸς δώδεχα, Ἄρεος δέχα πέντε μηνῶν" σελήνης ἡμέραι τριάχοντα. τοσοῦτος γὰρ 6 τέλειος. τὸν Ὁ z4 δὲ μέγαν ἐνιαυτὸν ol μὲν ὀχταετηρίδα τίϑενται, οἱ δὲ ἐννεαχαιδεχαετηρίδα. 3 ἀριστερὸν δὲ πῶς ΑΒ περίττωμά τι xotvóv B [| 15 ἀποχρίναντα AB || 4 σελήνης om. A [ 5 τοῦ ante περὶ 106 περιμεμίχϑαι A om. B || 6 x«t αὐτάγγειαν Α || 7 τε om. 18 τῶν om. B || 19 ὅπερ ἀπὸ γῆς B || B [|| 9 deest ἀποχρύψεις || συνοδεύουσα và — 20 ὀχτωχαιδεχαπλασίονα B ἡλίω B || περιλαμβανομένην A: περιλαμβανο- 24 Κρόνου om. AB || tptá . . .. . διαδώ- μένη B || 10 σχιαζομένη B || ὑπὸ τὴν γῆν A ὅὄδεχα B || ἄρεως A || 25 τοσοῦτον AB || 14 πεντεχαιδεχαπλάσια B: πεντεχαιδεχαπλα- ὃ τ τ 26 αἱ μὲν B || ὀχταετηρί AB || πείϑον A: slova A || αὐτὴν B || περιττώμα xotóv A: ἐπείθοντο B || al δὲ B || ἐννεακαιδέχα AB GALENI HISTOR. PHILOS. 73—75 629 ἕτεροι δὲ ἐν τοῖς ἑξήχοντα ἑνὸς (δέουσιν. Ἡράχλειτος ἐχ μυρίων ὀχτα- χισχιλίων ἐνιαυτῶν ἡλιαχῶν. Tj Διογένης ἐκ πέντε xal » s Καὶ ἕπτα. * o3 x T χαὶ τῶν χέντρων xal τῆς σφαίρας τὴν γῆν νομίζουσι. Ἴ4 Περὶ τοῦ γαλαξίου κύχλου. [Plut. III 1 1—5] δ Ὁ Ἰγαλαξίας χύχλος ἐστὶ γεφελοειδὴς ἐν μὲν τῷ ἀέρι διὰ παντὸς φαι- νόμενος, διὰ (Bb) τὴν λευχόχροιαν ὀνομαζόμενος γαλαξίας. xai τῶν [l»- ϑαγορείων τινὲς ἀστέρος εἶναι διάχαυσιν ἐχπεσόντος ix τῆς ἰδίας ἕδρας. δι᾿ οὗ περιέδραμε χωρίου γλαφυρώτερον αὐτὸ περιχαύσαντος ἐπὶ τοῦ χατὰ Φαέϑοντα ἐμπρησμοῦ [διὰ τῆς ἐχείνου παρόδου]. οἱ δὲ τὴν ἡλιαχὴν ταύτῃ 10 φασὶ xat' ἀρχὰς γεγονέναι δίοδον. τινὲς δὲ τοῦτο μιχρὰν εἶναι φαντασίαν τοῦ πλείονος οὐρανίου πυρὸς | πρὸς τὸν οὐρανὸν τὰς αὐγὰς ἀναχλῶντος" 385 ὅπερ ἐπὶ τῶν τῆς ἴριδος νεφῶν συμβαίνειν εἴωϑεν. Μητρόδωρος διὰ τὴν πάροδον τοῦ ἡλίου χαὶ τὸ τῆς δρόσου μῖγμα γαλαχτοειδὲς ἀποτελεῖν χρῶμα. ᾿λναξαγόρας τὴν σχιὰν τῆς Τῆς χατὰ τόδε τὸ μέρος ἵστασϑαι τοῦ οὐ- 15 ρανοῦ, ὅταν τὰ ὑπὸ τὴν γῆν ὁ ἥλιος μὴ πάντα περιφωτίζῃ. Δημόχριτος παρὰ πολλῶν χαὶ μιχρῶν χαὶ συνεχῶν ἀστέρων συμφωτιζομένων εἶναι. ᾿Αριστοτέλης ὡσπερεὶ χόμην πυρὸς ὑπὸ τὸν ἀέρα xal τὸν τόπον mÀavm- τῶν φαίνεσϑαι. Οἱ Στωιχοὶ τοῦ αἰϑερίου πυρὸς ἀραιότητα ἀνώτερον τῶν πλανητῶν. Ποσειδώνιος πυρὸς σύστασιν. :0 “5 Περὶ χομητῶν xal διαττόντων ἀστέρων. [Plut. III 2 1—5. s—11] 'Anb Πυϑαγόρου τινὲς μὲν ἀστέρα φασὶν εἶναι τὸν χομήτην τῶν οὐχ ἀεὶ μενόντων, διά τινος δὲ ὡρισμένου | χρόνου περιοδιχῶς ἀνατελλόντων. 386 1 ἑνὸς---ἑπτὰ om. A || δέουσιν deest etiam in B || 2 ἑπτά reliquum est ex eis quae interierunt [cf. p.36433 — 7] ἑξήχοντα xal τριαχοσίων évt- αὐτῶν τοσούτων ὅσων ὁ χατὰ Ἡράκλειτον ἐνι- αὐτός" ἄλλοι δὲ bU ἑπταχισχιλίων ἑπταχοσίων ἑβδομήχοντα ἑπτά || 3 haec in AB corrupta supersunt ex Plutarchi libri tertii prooemio, cuius haec verba p. 364215 17 latent: τῆς τῆς, ἥντινα χέντρου τάξιν ἐπέχειν τῇ περιοχῇ τῆς σφαίρας νενομέχασιν 4 χύχλου om. A || 5 γαλάξιος AB || 6 δὲ om. AB || καὶ A: οἱ B || 1 ἀστέρων AB qui compendia hic non recte semper explicarunt {{-ἐχπεσόν (superser. τῇ A: ἐχ- πεσόντων B. || 8 οὗ περίδραμε A: οὗπερ Ébpa- pov B ]| αὐτὰ B: αὐτῶν A || ztptxabcavca AB || ἐπὶ τοῦ A: ἐν τῷ τοῦ B || 9 φαέ- ϑοντα A: φαέϑοντος B. || τὴν ἐκείνου πάροδον B: induxi glossema cf. v. 12. || γῆν ἡλιαχὴν AB || ταύτην B: ταῦτα A || 10 δὲ xai B || 11 αὐτὰς A || ἀναχλῶντα AB || 12 ὅπερ---εἴω- ϑεν om. B |; μιτροδίων B || 13 versu inter- cepto (τοῦτον — πυχνοῦ xal p. 36038— 10) ex dpatoo effictum est δρόσου || «à γαλαχτοειδῇ ἀποτελεῖν σχήματα B: recte (nisi quod dro- τελεῖ A || 14 τόδε om. B: δὲ A || 15 ὑπὸ Ti» B || περιφωτίέζει A 11 16 περὶ AB || μιχρῶν πολλῶν B || ἑτέρων AB || συμφω- τιζόμενον Β || 17 xal τὸν A: καὶ B || «p5- zov AB || 18 οἱ Στωιχοὶ--- πλανητῶν deest in Plut. cf. Prol. p. 15 || 19 τάσιν AB 20 χομήτου A || διαττόντων B: ἀτολίτων A i.e. ἀττόντων quod perinde dici potuit cf. p.630, 7 et Ach. is. in Ar. phaen. p. 155p οἱ δὲ ἀπὸ τόπου εἰς τόπον μετερχόμενοι χαλοῦν- ται ἄττοντες xal διάττοντες || 21 ἀπὸ om. A || τῶν χομητῶν AB || 22 ὁρισμένου A: mtpt- optauévoo B || dva ev. A: ἀνατέλλων B 630 GALENI HISTOR. PHILOS. 75. 76 ἄλλοι δὲ ἀνάχλασιν τῆς ἡμετέρας ὄψεως πρὸς τὸν ἥλιον παραπλησίαν ταῖς χατοπτριχαῖς ἐμφάσεσιν. ᾿Αναξαγόρας xal Δημόχριτος σύνοδον ἀστέρων δυοῖν ἢ χαὶ πλειόνων χατὰ συναυγασμόν. ᾿Αριστοτέλης δὲ τῆς ξηρᾶς ἐχ τῆς γῆς ἀναϑυμιάσεως διὰ τὴν ἔμπυρον ἐπίτασιν. Στράτων ἄστρου φῶς [πεπληρωμένον] περιληφϑὲν ψυχῇ τινι. Διογένης σημεῖον ἐπὶ 5 τοῦ d ou^ ἐπισφαλῶς τινος εἶναι τοὺς χομήτας. ᾿Αναξαγόρας τοὺς χα- λουμένους ἄττοντας ἀπὸ τοῦ αἰϑερίου πυρὸς» σπινθῆρος δίχην χαταφέρεσθϑαι χαὶ παραυτίχα σβέννυσϑαι. 28 € Μητρόδωρος τὴν εἰς τὰ νέφη τοῦ ἡλίου ἔμπτωσιν ὡς βέλος πολλάχις σπινθηρίζειν. Ξενοφάνης τὰ τοιαῦτα νεφῶν πεπυρωμένων σύστημα ἢ χίνημα εἶναι. lo 76 Περὶ βροντῶν xal ἀστραπῶν. [Plut III 3 1. 3. 4. 12. 1. 15] ᾿Αναξίμανδρος ix τοῦ πνεύματος ὑπιόντος, ὅταν περιληφϑὲν νέφει παχεῖ βιαζόμενον ἐχπέσῃ τῇ λεπτομερείᾳ xal χουφότητι, τότε ἢ μὲν ῥῆξις τὸν ψόφον ἀποτελεῖ, ἣ δὲ διαστολὴ μελανίαν τοῦ νέφους. Μητρόδωρος ὅταν εἰς νέφος πεπηγὸς ὑπὸ πυχνότητος ἐμπέσῃ πνεῦμα, τῇ, μὲν ϑραύσει "» τὸν χτύπον ποιεῖ, τῇ δὲ πληγῇ καὶ τῷ σχισμῷ διαυγάζει, τῇ δ᾽ ὀξύτητι τῆς φορᾶς προσλαμβάνων τὴν ἀπὸ τοῦ ἡλίου ϑερμότητα χεραυνοβολεῖ. τοῦ δὲ χεραυνοῦ τὴν ἀσϑένειαν εἰς πρηστῆρα περιίστησιν. ᾿Αναξαγόρας δὲ ὅταν τὸ ϑερμὸν εἰς ψυχρὸν ἐμπέσῃ (τοῦτο δέ ἐστιν αἰϑέριον μέρος (εἰς) 28 ἀερῶδες), τῷ μὲν ζόφῳ μελανίαν ἀποτελεῖ, τῷ δὲ χρώματι τοῦ w νεφώδους τὴν ἀστραπήν. τῷ δὲ πλήϑει τοῦ φωτὸς τὸν χεραυνόν, τῷ δὲ πολυσωματωτέρῳ πυρὶ τὸν τυφῶνα, τῷ δὲ νεφώδει τὸν πρηστῆρα. Οἱ Στωιχοὶ βροντὴν μὲν χρουσμὸν νεφῶν, τὴν δὲ ἀστραπὴν ἔξαψιν ἐχ παρα- τρίψεως, χεραυνὸν δὲ σφοδροτέραν ἔλλαμψιν, πρηστῆῇρα δὲ νωχελεστέραν. ᾿Αριστοτέλης δὲ ἐξ ἀναϑυμιάσεως πάντα τὰ τοιαῦτα συμβαίνειν" ὅταν οὖν » ἐντύχῃ τῇ ὑγρᾷ, παραβιάζεται τὴν ἔξοδον, χαὶ τῇ μὲν παρατρίψει χαὶ τῇ ῥήξει τὸν ψόφον τῆς βροντῆς γίνεσϑαι, τῇ δ᾽ ἐξάψει τῆς ξηρότητος τὴν ἀστραπήν, πρηστῆρα δὲ xal τυφῶνα πλεονασμῷ τῆς ὕλης, ἣν ἑχάτερος αὐτῶν ἐφέλχεται" ϑερμότερος μὲν 6 πρηστήρ, παχύτερος δὲ ὁ τυφών. | ἀνάχλησιν A || -παραπλησίως || 2 κατοπτι- xaig B || 4 ἔμπυρον A: ἔπυρον B || ἐπίτα- sw A: om. B spatio sex litt. relicto. Plut. διάπυρον σύστασιν || 5 πεπληρωμένον proximae vocis interpretamentum inclusi || Ψυχῇ: apud Plut. νέφει πυχνῷ || sic A: Διογένης σημεῖον... . καὶ ἐπισφαλοῦς τινὸς εἶναι τι x. B, quae quid sibi velint non ex- pedio || 7 ἅπτοντας AB || 9 ἔμπρησιν AB || βέλη B || σπινϑηρίζει A 12 περιληφϑῆ B || 13 ἐμπέσῃ AB [| Xezco- μερεῖ B || mayótrzt ante χουφότητι cuius varia lectio est B || ἡ μέρηξις A || 15 zuxvo- τάτης B || 16 γρεσμῷ B || ὀξυτάτι B || 17 προσλαμβάνων B: προλαμβάνον A || 18 ἐμπρηστᾶ περὶ γῆς (7. y. om. B) AB || 19 7| ψυχρὸν AB || eic addidi || 20 ζόφῳ AB: Ψόφῳ τὴν βροντὴν ἀποτελεῖ Plut. p. 368213. μελανίαν ad proxima pertinet, ubi Plut. τῷ δὲ παρὰ τὴν μελανίαν τοῦ νεφώδους χρώματι || 21 νέφους B |! τὸ δὲ πολυσωυματωτέρῳ (comp.) A: τῷ δὲ πολυσωματιχῶ B || 22 νέφει B || οἱ om. ἃ || 23 ix —24 ἔλλαμψιν om. A || 24 νωχελέστερον A || 25 πάντη ταῦτα B || 28 πλεονασ M" A - GALENI HISTOR. PHILOS. 77. 18 631 71 Περὶ νεφῶν xal χιόνων. [Plut. III 4 1. 2. 5) ᾿Αναξιμένης ἔφη συμβαίνειν παχυνϑέντος ἐπὶ πλεῖον τοῦ ἀέρος, μᾶλλον δὲ ἐπισυναχϑέντος ἐχϑλίβεσϑαι τοὺς ὄμβρους, [γίγνεσϑαι] χιόνα δέ, ἐπειδὰν τὸ χαταφερόμενον | ὕδωρ παγῇ ὑπὸ ψύξεως, χάλαζαν δέ, ὅταν tt: περισυλληφϑῇ τῷ ὑγρῷ πνευματιχόν. Μητρόδωρος ἀπὸ τῆς ὑδατώδους ἀναφορᾶς συνίστασθαι τὰ νέφη. Ἐξπίχουρος ἀπὸ τῶν ἀτόμων. στρογ- γυλοῦσϑαι τὴν χάλαζαν xal τὸν ὑετὸν γίγνεσθαι ἀπὸ τῆς μαχροτέρας φορᾶς διὰ τοῦ ἀέρος συμβαινούσης ἀποπληττόμενον. 78 Περὶ ἴριδος. (Plut. ΠῚ 5 1, 8-ξ0. 12] Τῶν μεταρσίων παϑῶν τὰ μὲν xaÜü' ὑπόστασιν γίγνεται olov ὄμβρος χάλαζα, τὰ δὲ xav! ἔμφασιν οὐχ ἔχοντα σύστασιν ἰδίαν, ὥσπερ ὅταν χαμ- πύλας γραμμὰς ὁρῶμεν. τὰ δὲ χατὰ τῶν λίϑων τῶν διαυγῶν χαὶ χεράτων (λεπτομερῇ γὰρ ταῦτα πάντα) xal χαμπύλας δὲ γραμμάς, ὥσπερ τὰ χαϑ᾽ ὕδατος | ὁρᾶται" χάμπτεται γὰρ πρὸς τὴν πυχνοτέραν τοῦ ὕδατος ὕλην ἢ 290 ὄψις. διὸ τὴν χώπην ἐν τῇ ϑαλάττῃ ὁρῶμεν χεχλασμένην. τρίτος δὲ τρό- mo; τοῦ βλέπειν τὰ ἀναχλώμενα ὥσπερ τὰ χάτοπτρα. ἔστιν οὖν τὸ τῆς ἴριδος εἶδος τοιοῦτον. (δεῖ) γὰρ ἐπινοῆσαι τὴν ἀναϑυμίασιν τὴν ὑγρὰν εἰς νέφος μεταβάλλουσαν, εἶτα ἐχ τούτου xarà βραχὺ εἰς μιχρὰς ῥανίδας Opo- σιζούσας μετιοῦσαν: ὅταν ὁ ἥλιος γένηται ἐν δυσμῇ (ἀνάγχη γὰρ πᾶσαν ἴριν ἄντιχρυς τοῦ ἡλίου γίγνεσθαι), τότε ἣ ὄψις προσπεσοῦσα ταῖς ῥανίσιν dva- χλᾶται, ὥστε συμβαίνειν τὴν lpw. εἰσὶ δὲ αἱ ῥανίδες οὐ σχήματος μορφαί ἀλλὰ χρώματα φαίνεται. τὸ μὲν γὰρ πρῶτον ἔχει φοινιχοῦν, τὸ δὲ δεύτερον ἁλουργὲς xal πορφυρίζον, τὸ δὲ τρίτον χυανοῦν xal πράσινον. μήποτε τὸ μὲν φοινιχοῦν, ὅταν ἣ λαμπρότης τοῦ πυρὸς προσπεσοῦσα ἀναχλᾷ τὸ χρῶμα. τὸ δὲ δεύτερον μέρος ἐπιϑολούμενον χαὶ ἐχλυόμενον μᾶλλον τῆς λαμπηδό- νος διὰ τὰς ῥανίδας ἀλουργὲς | δοχεῖ. ἔτι δὲ μᾶλλον τὸ δροσίζον μεταβαλ- ^ λεται. ἔστι γὰρ τοῦτο δοχιμάσαι δι᾿ ἔργων" εἰ γάρ τις εἰς τὸ ἀντιχρὺ τοῦ ἡλίου λάβῃ ὕδωρ καὶ T πιτύι, αἱ δὲ ῥανίδες ἀνάχλασιν λάβωσι πρὸς τὸν ἥλιον, εὑρήσει ἐγγιγνομένην ἶριν. καὶ οἱ ὀφθαλμιῶντες δὲ τοῦτο πάσχουσιν, ὡς 1 περὶ νεφελῶν xal χιόνος A || 2 ἔφη 15 χάπην ὁρῶμεν ἐν B || ὁρῶμεν post ϑα- AB: Plut. νέφη || 3 συναχϑέντος B || ἐκ τοῦ ϑλίβεσϑαι B || γίγνεσθαι videtur ad v. 2 referendum, ubi Plut. γίνεται pro συμβαί- νεῖν habet || 4 χάτω φερόμενον B || χάλαζαν Plut: πάλιν A: om. lacuna quattuor litt. indicata B || δὲ om. B || 5 παρασυληφϑέντα A: τὶ περιληφϑῆ B || τῶ ὑγρῶ πνεύματι καὶ A: τῶν ὑγρῶν πνευμάτων B || 6 στρογγυλᾶσϑαι B : στρογγύλεσϑαι A. || 7 γίγνεσθαι δ᾽ B 12 xépata B || 13 λεπτομερεῖ B. || ταῦτα--- 14 γὰρ om. B || 14 πυχνότητα B || ὕλη B [| λάττῃ om. B || 16 ἔστι τοῦτο τῆς A: εἰσι τοῦτο τῆς B || 17 εἶδος A: ἴδιον B || δεῖ om., cetera mire corrupta: yàp εἰπεῖν ὅσαι [ὅσα B] τὴν ἀναϑυμίασιν τὴν ὑγρὰν εἰς νέφος μεταβάλλουσι χτλ. AB || 19 μειούαν B || ὁ om. Α || δυσμῷ B || πῶς ἂν A: xc B || 22 γρώματος φαίνονται B. || φοινιχ A || γὰρ om. B || 25 δὲ om. B || 27 τοῦ ἡλίου om. B || 28 zt A: πιτὶν B cf. Plut. codd. AB || 28 λάβοιεν A [{εὑρήσειεν γιγνομένην AB || 29 ὀφθαλμοὶ τῶνδε τοῦτο B 632 GALENI HISTOR. PHILOS. 78—82 ὅταν εἰς τὸν λύχνον ἀποβλέψωσιν. ᾿Αναξιμένης δὲ ἴριν γίγνεσθαι νομίζει xat' ἀνταυγασμὸν ἡλίου πρὸς νέφει πυχνῷ xal παχεῖ xal μέλανι παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι τὰς ἀχτῖνας εἰς τὸ πέραν διαχόπτειν ἐπισυνισταμένας αὐτῷ. Μητρόδωρος δὲ ὅταν διὰ νεφῶν 6 ἥλιος διαλάμψῃ, τὸ μὲν νέφος χυανί- ζειν, τὴν δ᾽ αὐγὴν ἐρυϑραίνεσϑαί φησιν. ^ 192 179 Περὶ ἀνέμων. [Plat. III 7 1. 2. 3] ᾿Αναξίμανδρος οἴεται ἄνεμον εἶναι λύσιν ἀέρος τῶν λεπτοτάτων ἐν αὐτῷ xal δγροτάτων ὑπὸ τοῦ ἡλίου τηχομένων ἣ χινουμένων. Οἱ Στωιχοὶ πνεῦμα ἀέρος εἶναι λέγουσιν, ἡγοῦνταί τε τὸν τόπον παραλλαγαῖς τὰς ἐπω- νυμίας παραλλάττειν, οἷον τὸν ἀπὸ ζόφου xal τῆς δύσεως ζέφυρον ὠνόμα- 1 ζον, τὸν ἀπὸ τῆς ἀνατολῆς χαὶ τοῦ ἡλίου ἀπηλιώτην, τὸν ἀπὸ τῶν ἄρχτων βορέαν, τὸν ἀπὸ τῆς μεσημβρίας νότον. Μητρόδωρος δὲ ὑδάτων ἀναϑυ- μίασιν διὰ τὴν ἡλιαχὴν ἔχχαυσιν γίγνεσθαι ὁρμὴν πνευμάτων: τοὺς δὲ ἐτησίας πνεῖν τοῦ πρὸς ταῖς ἄρχτοις παχυνϑέντος 9 $ τοῦ ἡλίου χατὰ τὴν ϑερινὴν τροπήν. T3 80 Περὶ χειμῶνος xai 8épouc. (Plut. III 81] Ἐμπεδοχλῆς xal of Στωιχοὶ χειμῶνα μὲν γίγνεσϑαι τοῦ ἀέρος ἐπιχρατοῦντος τῇ πυχνώσει χαὶ εἰς τὸ ἀνώτερον βιαζομένου, ϑέρος δὲ τοῦ πυρός, ὅταν εἰς τὸ χάτω βιάζηται. 81 Περὶ γῆς. [Plut. III 9 1. 2. 3. 5] » Θαλῆς xal οἱ ἀπ᾿ αὐτοῦ μίαν εἶναι τὴν γῆν ὑπολαμβάνουσιν. Τῶν δὲ Πυϑαγορείων τινὲς xal ταύτην εἶναι xal τὴν ἀντίχϑονά φασιν. Οἱ Στωιχοὶ δὲ γῆν εἶναι μίαν χαὶ πεπερασμένην. Μητρόδωρος δὲ τὴν γῆν ὑπόστασιν εἶναι καὶ οἱονεὶ τρύγα τοῦ ἀέρος νομίζει, τὸν δὲ ἥλιον τοῦ πυρός. 82 Περὶ σχήματος γῆς. (Plut. III 10 1. 2. 3. 4. 5] 25 Θαλῆς xal οἱ ἀπ᾽ αὐτοῦ σφαιροειδῇ τὴν γῆν νομίζουσιν. ᾿Αναξί- 1 ἀποβλέπωσιν B || νομίζειν A || 2 ἡλίου A: ὅτι B || νέφη πυχνῶς A || 3 πέρας A || ἐπισυνιστάμενος αὐτόν A: ἐπιστάμενος αὐτός B || 4 xtavizet A : χυανίζει B || 5 τὴν δὲ γῆν B 7 ἀναξιμένης B || λεπτωτάτων dv ἑαυτῶ B: λεπτοτάτων ἐν αὐτῇ A || 8 τιχτομένου Α || xtvoupévou. À: χηρουμένων B || oi om. A || 9 ἡγοῦντες τὸν B || παραλλαγὰς A: ἀλλαγὲς B || fuit verisimiliter elvat ῥύσιν ἡγοῦν- ται ταῖς (5b?) τῶν τόπων χτλ. || τὰς A: τὰ B || 10 τὸ ἀπὸ AB || 11 τοῦ om. B || τοῦ ἄρχτου Boppdv B || 12 τῆς om. B || 13 ἔχλυ- σιν AB || 14. ἐτησίους B || τοὺς πρὸ A || τοῖς ἄρχτοις B || παχυϑέντος B || 15 ἀέρος, ὑπο- γωροῦντος intercidisse videtur 18 εἰς τοὺς B || τῶν πυρός B || 19 βιάζε- ται AB cf. Plut. cod. A 21 πρὸ αὐτοῦ AB || 22 xal ante τὴν om. B || 24 τρύγαν A 25 σχημάτων A || περὶ ϑέσεως τῆς σχήμα- τὸς γῆς inductis ϑέσεως τῆς B GALENI HISTOR. PHILOS. 82—86 633 pavüpoc δὲ λίθῳ χίονι τῇ περιφερείᾳ | ix τῶν ἐπιπέδων. ᾿Αναξιμένης 29 τραπεζοειδῇ. Λεύχιππος τυμπανοειδῇ τῷ πλάτει, χοίλην δὲ τῷ μεγέϑει. 83 Περὶ ϑέσεως γῆς. (Plut. III 11 1.2.5. 4] Ot ἀπὸ Θαλοῦς μέσην τὴν γῆν οἴονται εἶναι. Φιλόλαος ὁ Πυϑαγόρειος τὸ μὲν πῦρ τοῦτο γὰρ εἶναι τοῦ παντὸς αἰτίαν, ἑτέραν δὲ τὴν ἀντίχϑονα. 5 τὴν γῆν εἰς ἄπειρον ἐρριζῶσθϑαι. μέσον. Ξενοφάνης πρῶτον τρίτην δὲ τὴν οἰχουμένην ἐξ ἐναντίας χειμένην χαὶ περιφερομένην τῇ ἀν- τίχϑονι. Παρμενίδης [6] πρῶτος ὥρισε τοὺς οἰχουμένους τόπους ὑπὸ τὰς δύο ζώνας τροπιχὰς εἶναι τὴν γῆν. 10 84 Περὶ χινήσεως γῆς. (Plut. III 13 1. 2. 3] 195 Ot μὲν ἄλλοι μένειν τὴν γῆν ὑπολαμβανουσιν. Φιλόλαος δὲ ὁ Πυϑαγόρειος χύχλῳ περιφέρεσϑαι. Ἡραχλείδης δὲ ὁ [Ποντιχὸς χινητὴν τὴν γῆν, ὡρισμένην ἀπὸ δυσμῶν ἐπ᾽ ἀνατολὰς περὶ τὸ ἴδιον αὐτῆς χίνημα. 8ῦ Περὶ διαιρέσεως γῆς. [Plut. III 14] 296 15 Τῶν Πυϑαγορείων τινὲς τὴν γῆν ἀναλόγως διῃρῆσϑαι τῇ τοῦ παντὸς σφαίρᾳ εἰς πέντε ζώνας, ἀρχτιχὴν ἀνταρχτιχὴν ϑερινὴν 9 s ὧν f, μέση τὸ μέσον τῆς γῆς ὁρίζεται διαχεχαυμένης, f; δὲ οἰχητή ἐστι μέση τῆς ϑερινῆς xal τῆς χειμερινῆς εὔχρατος οὖσα. 80 Περὶ σεισμῶν γῆς. (Plut. ΠῚ 05 1. 2. 5. 10] 20 Θαλῆς χαὶ Δημόχριτος ὕδατι τὴν αἰτίαν τῶν σεισμῶν προσάπτουσιν. Οἱ Στωιχοὶ σεισμὸν εἶναι λέγουσι τὸ ἐκ τῆς γῆς ὑγρὸν εἰς ἀέρα διαχρι- vóusvoy xal ἐχπῖπτον. ᾿Αριστοτέλης δὲ | διὰ τὴν τοῦ ψυχροῦ πανταχόϑεν : * - -14 ἀντιπερίστασιν χάτωϑεν xal ἄνωθεν αὐτοῦ περιστάντος. τὸ γὰρ ϑερμὸν ἀνωτέρω γενέσϑαι σπεύδει. ἅτε δὴ χοῦφον (ὄν). xal διὰ τοῦτο ἐν ἀπο- 35 λείψει γινόμενον τῆς ὑγρᾶς ἀναθυμιάσεως τῇ ἀντισπάσει xal τοῖς ἀνθελιγμοῖς τὸν σεισμὸν ποιεῖ. | χλῶνι B || 2 post τυμπανειδῇ intercidit Δημόχριτος δισχοειδῇ 3 γῆς om. A || 4 ϑαλοῦς B: ϑαλῶς A || φιλόχαλος B || 6 αἰτίαν B: αἴτιον A cf. Prol p.13 || ἕτερον B. || 7 τρίτον B || 8 ὁ πρῶτος AB || ὁρίσας AB || 9 τῆς γῆς Plut. 11 φιλόκαλος B || 12 πόντιος AB || 13 δὲ τὴν B: utrumque om. À || ὡρισμένην reliquum esse videtur ab ἐνηξονισμένην || ἀνατολήν A 15 ἀναλόγως om. B || διηρεῖσϑαι [διαιρεῖ- Πλάτων δὲ ἀχίνητον μὲν slvat τὴν γῆν ὑποτίϑεται, σϑαι B] τῆς τοῦ παντὸς σφαίρας AB || 16 χειμερινήν ἰσημερινήν librariorum socordia in- tercidit || 16 $v..... τῷ μέσω [spatio v litt. relicto] B || 16 μέση τε ϑερινοῦ xal γει- μερινοῦ B 20 ὕδασι B || 23 ἀντιπαράστασιν B || 24 ἣν om. AB || ἀπολείψει A: ἀπαλείψει B || 25 γενόμενον A || ἀναϑυμιάσεως.. .. .........ὦ τὸν σεισμὸν B || ἀντιλογισμοῖς A || 20 ποιεῖν B || δὲ om. A 634 GALENI HISTOR. PHILOS. 86—89 xatà δέ τινας τόπους αὐτῆς τοὺς σεισμοὺς συμβαίνειν τοῦ πνεύματος ἐναπο- χλεισϑέντος. 298 87 Περὶ ϑαλάττης διὰ τί ἁλμυρά ἐστιν. [Plut. ΠῚ 16 1. 3. 6] ᾿Αναξίμανδρος εἶναί φησι τὴν θάλασσαν τῆς προτέρας ὑγρασίας τὸ λείψανον, ἧς τὸ μὲν πλεῖστον μέρος ἀνεξηραμμένον γλυχύ, τὸ δὲ ὑπολειφϑὲν : 3» διὰ τὴν ἔχχαυσιν μετέβαλεν. Ἐμπεδοχλῆς ] ἱδρῶτα γῆς χαιομένης ὑπὸ τοῦ ἡλίου. Οἱ ἀπὸ Πλάτωνος τοῦ στοιχειώδους ὅδατος τὸ μὲν ἐξ ἀέρος χατὰ περίψυξιν ὑποσυνιστάμενον γλυχὺ γίγνεσθαι, τὸ δὲ χατὰ περίκαυσιν χαὶ ἔχπυρον ἀναϑυμίασιν ἁλμυρὸν εἶναι. 88 Πῶς ἀμπώτιδες γίνονται xal πλημμυρίαι. [ΡΊἸαϊ. III 171. 8. 6] ᾿Αριστοτέλης ὑπὸ τοῦ ἡλίου τὰ πλεῖστα τῶν πνευμάτων χινεῖσθϑαι xal περιφέρεσϑαι, óc ὧν ἐμβαλόντων ἐνοιδεῖν τὴν ᾿Ατλαντιχὴν ϑάλασσαν xal χατασχευάζειν τὰς πλημμυρίας, ληγόντων δὲ ἀντιπερισπωμένην ὑπο- βαίνειν, ὅπερ εἶναι τὴν ἄμπωτιν. Εὐθϑυμένης 6 Μασσαλιώτης τῇ πλη- ρώσει τῆς σελήνης τὰς πλημμυρίας γίνεσθαι, τῇ δὲ ἐχλείψει τὰς ἀμπώτι- v δας. Τιμόϑεος τοὺς ἐμβάλλοντας ποταμοὺς εἰς τὴν ᾿Ατλαντιχὴν διὰ τῆς 30 Κελτιχῆς ὀρεινῆς αἰτιᾶται προωϑοῦντας μὲν τὰς | ἐφόδους χαὶ πλημμυρίαν ποιοῦντας, ληγόντων δὲ τὰς ἀμπώτιδας γίγνεσϑαι. 89 Περὶ ἀναβάσεως τοῦ Νείλου. [Plut. IV 1 1-- 6} Θαλῆς τοὺς ἐτησίους ἀνέμους αἰτιᾶται πνέοντας τῇ Αἰγύπτῳ s xai τῇ κα παροιδήσει τοῦ ἀντιπαρήχοντος πελάγους ἀντιχόπτεσϑαι χαὶ πληροῦσϑαι τὸν Νεῖλον. Εὐθυμένης ὁ Μασσαλιώτης &x τοῦ ὠχεανοῦ xai τῆς ἔξωϑεν ϑαλάττης πλημμυρεῖν τὸν ποταμὸν οἴεται. ᾿Αναξαγόρας ix τῆς χιόνος τῆς ἐν τῇ Αἰθιοπίᾳ τηχομένης μὲν τῷ ϑέρει, ψυχομένης δὲ τῷ χειμῶνι. Δημόχριτος χιόνος τῆς (ἐν) τοῖς προσαρχτιχοῖς μέρεσιν ὑπὸ ϑερινὰς τρο- 3 πὰς ἀναλυομένης νέφη ἐχ τῶν ἀτμῶν πληροῦσϑαι καὶ συνελαυνόμενα πρὸς τὴν μεσημβρίαν χαὶ τὴν Αἴγυπτον ὑπὸ τῶν ἐτησίων ἀνέμων ἀποτελεῖν ῥαγδαίους ὄμβρους, ὑφ᾽ ὧν ἐγείρεσθαι τὸν Νεῖλον. Ἡρόδοτος ἴσον μὲν III l αὐτῶν B || σεισμοὺς γεγονέναι συμβαίνει Α || τοῦ om. B 5 τὰ μὲν πλεῖστα μέρη B || μέρος om. A || 6 μετέλαβε man. rec. in marg. corr. B || καιομένην B || 7 ὕδατος οὐ μὴν AB || 8 ὑποσυνισταμένου AB || περίϑραυσιν AB 10 περὶ ἀμπωτίδων καὶ πλημμυριῶν B || 12 φέρεσϑαι B. || ὑφ᾽ om. A: ἐφ᾽ B || 12 ἐνιδεῖν B || 18 λήγοντα B || ὑποβαῖνον A || 14 εὐθυμένης B. Plutarcho Πυϑέας cf. v. 22 (Prol. p. 13) || μασαλεώτης AB ut solent !| 15 γίνεσϑαι om. A. || δὲ om. B || 16 Τιμόϑεος Plutarcho audit Τίμαιος || 17 ὀρινῆς A cf. Prol. p. 2838: ὀνειρῇς Β || αἰτιᾶται post ᾿Ατλαντιχὴν (v.16) ponit B || 18 ληγούσης B 19 τοῦ om. B || 20 ante xai hiat oratio cf. Plut. || 22 ἔξωϑεν om. B [| 25 χιόνος τοῖς πρὸς ἀρχτιχοῖς B: γιόνος τῆς πρὸς τοῖς ἀρχτιχοῖς A || 27 xai τὴν Αἴγυπτον om. B || 28 ἀγεί- ρεσϑαι B || τὸν ὄμβρον AB || καὶ ἴσον B GALENI HISTOR. PHILOS. 89—92 635 φέρεσθαι (Üfpouc) xal χείμῶνος ix | τῶν πηγῶν, φαίνεσθαι δὲ ἐλάττονα 501 τοῦ χειμῶνος διὰ τὸ ἐν τούτῳ τῷ χαιρῷ πλησίον ὄντα τὸν ἥλιον τῆς Αἰγύπτου ἐξατμίζειν τὰ νάματα. 90 Περὶ αἰσϑήσεως xal αἰσϑητοῦ. (Plut. IV 8 1. 8. 10] 5 Κατὰ τοὺς Στωιχοὺς αἴσϑησίς ἐστιν ἀντίληψις αἰσϑητοῦ ἀντίληψις δὲ πολλαχῶς λέγεται. ἦ τε γὰρ ἕξις xol f$, δύναμις xal ἣ ἐνέργεια xal ἣ [ φαντασία χαταληπτιχὴ xal αἰσϑητιχὴ xal αὐτὸ τὸ ἥγεμονιχόν, ἀφ᾽ οὗ sm πᾶσα αἰσθητὴ βία γίγνεται. πάλιν τὰ πνεύματα νοερὰ ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ ἐπὶ τὰ τοιαῦτα ἀνατεταμένα. Πλάτων τὴν αἴσϑησιν ἀποφαίνεται ψυχῆς 10 xal σώματος χοινωνίαν πρὸς τὰ ἐχτὸς" ἢ μὲν γὰρ δύναμις ψυχῆς, τὰ δὲ ὄργανα σώματος. ἄμφω δὲ συνελθόντα ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἔξωθεν. Λεύχιππος χαὶ Δημόχριτος τὴν αἴσϑησιν εἰδώλων πρόσϑεν προσιόντων. 91 Ei ἀληϑὴς ἣ αἴσϑησις xal f φαντασία. [Plut IV 9 4. 5] Ot Στωιχοὶ τὰς αἰσϑήσεις μὲν ἀληϑεῖς, τῶν δὲ φαντασιῶν τὰς μὲν 15 ἀληϑεῖς, τὰς δὲ ψευδεῖς "| χαὶ αἱ μὲν αἰσϑήσεις μοναχῶς ψευδοποιοῦνται xal 808 τὰ νοήματα διττῶς. xal γὰρ αἰσϑητῶν ἐστι φαντασία xal νοητῶν. 92 Πῶς γίνεται ἣ αἴσϑησις xal $ νόησις xal ὁ χατὰ διάϑεσιν 204 λογισμός. — [Plut. IV 11 1—5] Ot Στωιχοί φασιν" ὅταν ἄνϑρωπος γένηται, ἔχει τὸ ἡγεμονιχὸν μέρος 20 τῆς ψυχῆς αὐτοῦ ὥσπερ χάρτην εὔεργον εἰς ἀπογραφήν᾽ εἰς τοῦτο οὖν μία ἑχάστη τῶν διανοιῶν αἰσϑήσεις ἐναπογράφει τῆς αὑτοῦ φαντασίας. ὅταν δὲ ὁμοειδεῖς πολλαὶ μνῆμαι φαντασιῶν γένωνται, τότε φαμὲν ἔχειν (ἐμπειρίαν). ἐμπειρία γάρ ἐστιν ὁμοειδῶν φαντασιῶν πλῆϑος. τῶν δ᾽ ἐννοιῶν (at) μὲν φυσιχῶς γίγνονται χατὰ τοὺς εἰρημένους τρόπους xal οὐ τεχνιχῶς, αἱ δὲ δὲ 25 ἡμετέρας ἐπιμελείας xal διδασχαλίας. αὗται δὲ xal ἔννοιαι χαλοῦνται μόναι 1 ϑέρους intercidit || 2 τῇ αἰγύπτω B 5 ἀντίλειψις δὲ πολλάχις Β [{ᾷὈ6 γὰρ om. B || 7 αἰσϑητῶν om. x«i A || 8 πᾶσα om. A {[αϊἰσϑητὰ A cf. Prol. p. 55 || πάλιν --- 9 ἀνατετάμενα om. B || 9 ἀναφαίνεται AB || τῆς ψυχῆς τὰ δὲ ὀργανιχὰ σώματα xotvovía πρὸς τὰ ἐκτός" ἄμφω δὲ χτλ. B || 10 χοινω- vía A || 11 τὸν ἔξωϑεν A: xal τῶν ἔξωϑεν B || 12 πρόσϑεν om. B 15 post ψευδεῖς intercidit Epicuri sententia ᾿Επίχουρος---Ψευδεῖς || 16 καὶ παρ᾽ AB || ἐστι — νοητῶν om. B lacuna ru litt, indicata, tum λείπει || φαντασίας A 17 παράϑεσιν B || 19 ἔχειν Β || 20 αὐτοῦ τῆς ψυχῆς B || εὔεργον B: ..epy [sic] A || £x τοῦ τὸν νοῦν Α: Ex τούτων οὖν B [| 21 αἰσϑήσεως A: αἰσϑήσει B || ἐν ἀπογραφῇ B: ἐν ἀπογραφὴν A || αὐτοῦ AB || 22 ὁμοειδῇ B || πολλὴ μνήμη (compendio utrumque ter- minatur] γίγνεται ὅταν A: πολλῶν μνήμης φαντασιῶν γένηται τότε B || ἔχειν om. B || ἐμπειρίαν om. AB || 23 φαντασιῶν om. B || τῶν δ᾽ ἐνίων φυσιχῶς piv A: . τῶν «σον piov φυσιχῶς μὲν B || 24 xal om. B || τεχνιχῶς, οὐδὲν δὲ ἡμετέραν ἐπιμέλειαν A: τεχνιχῶς οὐ δι᾿ ἡμετέραν ἐπιμέλειαν || 25 καὶ αἱ διδασχαλίαι A: om. B spatio xvi! litter. relicto || «ai post δὲ om. B 636 GALENI HISTOR. PHILOS. 92—95 χαὶ προλήψεις" ὁ δὲ λόγος, xal ὃν προσαγορευόμεϑα λογιχοί, ἐχ τῶν προ- λήψεων συμπληροῦσϑαι μὲν λέγεται χατὰ τὴν πρώτην ἑβδομάδα. τοῦτο γάρ ἐστι νόημα φαντασίας, διάνοια λογιχοῦ ζῴου. τὸ γὰρ φάντασμα ἐπειδὰν 305 λο[γιχῇ προσπίπτῃ ψυχῇ, ἐννόημα χαλεῖται εἰληφὸς τοὔνομα παρὰ τοῦ vo): διόπερ ὅσα τοῖς ἀλόγοις ζῴοις προσπίπτει, φαντάσματα μύνον ἐστίν, ὅσα δὲ s ἡμῖν xal τοῖς ϑεοῖς, ταῦτα χατὰ γένος καὶ χατ᾽ εἶδος νοήματα. 93 Περὶ φαντασιῶν. [Plut. IV 12 i—«] Χρύσιππός φησι διαφέρειν ἀλλήλων τέτταρα ταῦτα φαντασίαν φαν- ταστὸν φανταστιχὸν φάντασμα. φαντασία μὲν οὖν ἐστι πάϑος ἐν τῇ ψυχῇ γινόμενόν χαὶ ἐνδειχνύμενον αὐτό τε χαὶ τὸ πεποιηχός οἷον ἐπειδὰν ἴδωμεν ν τὸ λευχόν, 6 ἐστι πάϑος, ἐγένετο τῇ Ψυχῇ ἐναλλαχτιχὸν τοῦ πεπονθότος" εἴρηται δὲ φαντασία ἐκ τοῦ φαίνεσϑαι αὐτήν τε xal τὸ πεποιηχός, ὅπερ 806 ἐστὶ φανταστόν" | οἷον τὸ λευχὸν xal εἴ τι ἄλλο διὰ τῶν αἰσϑήσεων δύναται χινεῖν τὴν ψυχὴν φανταστόν ἐστι, φανταστιχὸν δὲ διάχενος ἑλχυσμὸς male ἐν ψυχῇ ἀπ᾽ οὐδενὸς φανταστοῦ (ὡς) σχιομαχοῦντος. φάντασμα δέ ἐστιν » ἐφ᾽ ὃ ἑλχόμεϑα χατὰ τὸν φανταστιχὸν διάχενον ἑλχυσμόν᾽ ταῦτα δὲ γίνεται ἐπὶ τῶν μελαγχολώντων ὥσπερ ἐπὶ Ὀρέστου xal τοῦ παρ᾽ Ὁμήρῳ θεν- χλυμένου. 94 [Περὶ τοῦ πῶς ὁρῶμεν. (Plut. IV 13 1. 2. (6) 9. 11] Δημόκριτος xal Ἐπίχουρος xav εἰδώλων εἴσχρισιν οἴονται τὸ » 8017 ὁρᾶν συμβαίνειν. ἕτεροι xav ἀχτίνων ἔχχυσιν, μετὰ | (τὴν πρὸς) τὸ προ- χείμενον ἔνστασιν πάλιν ὑποστραφείσης τῆς ὄψεως. ᾿Ἐμπεδοχλῆς τοῖς εἰ- δώλοις τὰς ἀχτῖνάς φησιν ἐφ᾽ ἑχατέρου τῶν ὀφθαλμῶν ἀποτεινομένου τοῖς πέρασιν αὐτῶν οἷον χειρῶν ἐπαφαῖς περιχαϑαπτούσαις τοῖς ἐχτὸς σώμασι τὴν αἴσϑησιν πρὸς τὸ ὁρᾶν προσαγειν. Πλάτων κατὰ συναυγασμὸν τοῦ "» ἐχ τῶν ὀφθαλμῶν φωτὸς ἐπὶ ποσὸν ἀπορρέοντος εἰς τὸν ὅμοιον ἀέρα. 95 ΠΕερὶ χκατόπτρων [Plut IV 14 2. 3] 308 Δημόκριτος xal ᾿Επίχουρος τὰς χατοπτριχὰς ἐμφάσεις γίνεσθαι 1 τῶν πληρώσεων AB || 2 λέγεται A: ἄγεται B || 4 ἐννοήματος δεῖται εἰληφὸς B: item A nisi quod εἰληφότος habet || νοός B || 5 μό- y^» B: μόνα A || 6 ταῦτα scripsi: τοῖς A: xal τοῖς B || xaz' om. B 8 τὰ τέτταρα Β || 1] ἐναλακχτιχὸν A: om. B || 13 φανταστιχόν B || ἄλλο ἐστὶ Β || δύ- νασϑαι B || 14 φανταστὸν δὲ B || διάχινος ἑλχύσματος. A: διαχενῶς, ἑλχύσματος B || 15 ἀφ᾽ B || ὡς addidi omissum inter οὔ sc || σκιομαχοῦντος Α: Gto... spatio octo litterarum servato B || 16 ἐφ᾽ ᾧ A || χατὰ τὸ B {|φανταστιχὸν διελχυσμόν AB || 17 με- λαγχολιχόντων Α΄: μελαγχολιχῶντος super- seripto τ B || ϑεοχλυμένους B: ϑεοχλύμου A 21 τὴν πρὸς om. AB || 22 ἔνστασιν πάλιν om. B lacuna octo litterarum indicata || ἀποστραφείσης B || 23 nihil muto cf. Plut. 8 9 || 25 προσάγει B || συμμυγασμὸν B || 26 ἀπορρέοντα B 27 χατόπτρων B: χατόπτρου A || 28 χα- τοπτιχὰς B 10 GALENI HISTOR. PHILOS. 95— 99 xat εἰδώλων ἐπιστάσεις, ἅτινα φέρεσϑαι μὲν ἀφ᾽ ἡμῶν, συνίστασϑαι δὲ ἐπὶ τοῦ χατόπτρου χατὰ ἀντιστροφήν. οἱ ἀπὸ Πυϑαγόρου κατὰ τὰς dvza- ναχλάσεις τῆς ὄψεως. φέρεσθαι μὲν γὰρ τὴν ὄψιν τεταμένην ὡς ἐπὶ τὸν χαλχόν, ἐντυχοῦσαν δὲ πυχνῷ xal λείῳ πληγεῖσαν ὑποστρέφειν. 96 Εἰ δρατὸν τὸ σχότος. [Plut. IV 15 3. 5] Οἱ Στωιχοὶ ὁρατὸν εἶναι τὸ σχότος ὑπολαμβάνουσιν: ἐχ γὰρ τῆς ὄψεως ἐξιχνεῖσϑαι εἰς (αὐτὸ) αὐγήν. xal οὐ ψεύδεται ἢ ὅρασις" βλέπεται γὰρ ὑπ᾽ αὐτῆς τὸ σχότος, προέρχονται δὲ ix τῆς ὄψεως ἀχτῖνες ὁμιχλώδεις " Τὸ μὲν σχότος συνάγει πως xal συγχρίνει τὴν ὕρασιν xal ἀμβλύνει, τὸ δὲ φῶς διαχρίνει xal ποδηγεῖ τὴν ὅρασιν ἡμῶν ἐπὶ τὰ ὁρατὰ διὰ τοῦ μεταξὺ ἀέρος. διὰ τοῦτο μὴ ὁρᾶν ἡμᾶς ἐν τῷ σχότει ἀλλ᾽ αὐτὸ μόνον | τὸ σχότος. 97 Περὶ ἀκοῦς. [Plut. IV 16 1. 2. 3. 5] Ἐμπεδοχλῇς τὴν ἀχοὴν γίγνεσϑαι xarà ἔμπτωσιν τῶν πνευμάτων τῷ χονδρώδει, ὅπερ φησὶν ἐξηρτῆσϑαι ἐχ τοῦ ὠτὸς χώδωνος τρόπον αἰω- ρούμενον χαὶ τυπτόμενον. ᾿Αλχμαίων ἀχούειν ἡμᾶς φησι τῷ χενῷ τοῦ ὦτός. τοῦτο γὰρ εἶναι τὸ περιηχοῦν χατὰ τὴν τοῦ πνεύματος εἰσβολήν" πάντα γὰρ τὰ χενὰ ἠχεῖν. Διογένης τοῦ ἐν τῇ χεφαλῇ ἀέρος ὑπὸ τῆς φωνῇς τυπτομένουι Πλάτων πλήττεσϑαι τὸν ἐν τῇ χεφαλῇ ἀέρα, τοῦτον δ᾽ dva- χλᾶσϑαι εἰς τὸ ἡγεμονιχὸν xal γίνεσθαι τῆς ἀχοῆς τὴν αἴσϑησιν. 98 Περὶ ὀσφρήσεως. (Plut. IV 17 1. 2) ᾿Αλχμαίων ἐν τῷ ἐγχεφάλῳ φησὶν εἶναι τὸ fyepovuxóv* τούτῳ οὖν ὀσφραίνεσθαι ἕλχοντος διὰ τῶν ἀναπνοῶν τὰς ὀσμάς. ᾿Ἐμπεδοχλῇς ταῖς ἀναπνοαῖς ταῖς ἀπὸ τοῦ πνεύμονος συνεχχρίνεσϑαι ὥσπερ ἐπὶ τῶν ῥευμα- τιζομένων. 99 Περὶ γεύσεως. (Plut. IV 18 1. 2] ᾿Αλχμαίων οἴεται τῷ ὑγρῷ τῷ ἐν τῇ γλώττῃ χρίνεσϑαι τοὺς χυμούς. 631 909 810 1 piv om. B |] ὑφ᾽ AB || 2 οἷον ἐπὶ II. AB || 8 ὄψιν om. B || τεταγμένην B. || 4 πυχνῶς xal πάλιν πληγεῖσαν A: πυχνῶς καλεῖν πλη- γῆσαν Β 7 αὐτὸ om. AB || 8 αὐτήν AB || 9 de Galeni additamento dixi Prol. p. 16 || cv- γάπτει corr. corrector Voss, ad Plutarchi locum cf. Prol. p. 38 || 9 συγχινεῖ AB: συγ- xpíivet corrector Voss. || 10 διὰ τὸ AB: cor- rexit corrector Voss. || 11 τῷ om. B 18 πτῶσιν B || 14 χόνδρῳ $c AB || φήσω A: om. sed lacuna decem litt. indicata B || 14 ὠτὸς ὡς τρόπον A: χρωτός κῶλον ὀςρό- τρόπον B || 15 τυπούμενον B || τὸ κενὸν B: τὸ χαινὸν A || δὲ τοῦ B || 17 τῆς om. A || 18 τυπουμένου B 21 UA || τούτου A: τοῦτο B || 22 D xowtóg A: ἕλχον B || διοχλῆς B || 23 πνεύ- ματος corr. ex πνεύμονος B post quae ad- duntur xal τοῦ σώματος B 26 τὸ ὑγρὸν A: item post in τῶ ὑγρῶ correctum B || τὸ ἐν A 638 GALENI HISTOR. PHILOS. 99—102 Διογένης τῇ ἀραιότητι xal διὰ τὸ συνάπτειν τὰς διὰ τοῦ σώματος εἰς αὐτὴν φλέβας διαχεῖσϑαι τοὺς χυμοὺς ἑλχομένους εἰς τὴν αἴσϑησιν xal τὸ ἡγεμονιχὸν χαϑάπερ ἀπὸ σπογγιᾶς. 100 Περὶ φωνῇς. (Plut IV 19 1. 4] Πλάτων φωνὴν ὁρίζεται πνεῦμα διὰ στόματος ἀπὸ διανοίας ἠγμένον : 811 xal πληγὴν ἀέρος διὰ τῶν ὥτων ἐγχειφάλῳ xal στόματι μέχρι ψυχῆς δια- 312 διδομένην. | Οἱ δὲ Στωιχοί φασι τὸν ἀέρα μὴ συγχεῖσϑαι ἀπὸ ϑραυσμάτων, ἀλλὰ συνεχῆ Ot ὅλου μηδὲ xevóv: ἐπειδὰν πληγῇ τῷ πνεύματι, χυματοῦται χατὰ χύχλους εἰς ἄπειρον, ἕως πληρώσῃ τὸν περιχείμενον ἀέρα, ὡς τῆς χο- λυμβήϑρας τῆς πληγείσης Ap ᾿χινουμένης xal χυχλοειδῶς xal σφαιροειδῶς. ν ᾿Αναξίμανδρος τὴν φωνὴν γίνεσϑαι πνεύματος ἐμπεσόντος μὲν στερεμνίῳ ἀέρι, τῇ δ᾽ ὑποστροφῇ τῆς πλήξεως μέχρι τῶν ἀχοῶν προσενεχϑόντος, xal) xal τὴν λεγομένην ἠχὼ γίγνεσθαι. 101 Εἰ ἀσώματος ἣ φωνὴ xal πῶς ἦχος γίνεται. [Plut. IV 20 1. 3] Πυϑαγόρας χαὶ Πλάτων xoi ᾿Αριστοτέλης ἀσώματον εἶναι τὴν ι» φωνὴν ὑπολαμβάνουσιν. οὐ γὰρ τὸν ἀέρα, τὸ δὲ περὶ τὸν ἀέρα xal τὴν 313 ἐπιφάνειαν χατὰ ποιὰν πληγὴν γίνεσϑαι φωνήν. | Οἱ δὲ Στωιχοὶ σῶμα εἶναι τὴν φωνήν. πᾶν γὰρ τὸ δρῶν ἢ ποιοῦν σῶμα εἶναι" xa γὰρ f, φωνὴ xal δρᾷ xal ποιεῖ, ἀχούομεν γὰρ αὐτῆς xol αἰσθανόμεϑα προσπιπτούσης" πᾶν τὸ χινοῦν xal ἐνοχλοῦν σῶμά ἐστιν" χηλεῖ δὲ ἡμᾶς εὔμουσος φωνή. m» 102 Πόϑεν αἰσϑητιχὴ γίνεται ἢ ψυχή. (Plut. IV 21 1—4] Οἱ Στωιχοί φασιν εἶναι τῆς ψυχῆς μέρος ἀνώτατον τὸ ἡγεμονιχόν, | 34 ἀπὸ δὲ τοῦ ἡγεμονιχοῦ ἐστί τινα τείνοντα ἐπὶ τὰ ἄλλα μέρη τῆς ψυχῆς, ἃ ποιεῖ τὴν αἴσϑησιν ἐνεργεῖν. διόπερ ὅρασιν λέγουσι πνεῦμα διατεῖνον ἀπὸ ἡγεμονιχοῦ μέχρι ὀφθαλμῶν, ἀχοὴν δὲ πνεῦμα διατεῖνον ἀπὸ τοῦ ἥγεμονιχοῦ 35 μέχρι τῶν ὥτων" τῶν δὲ λοιπῶν τὸ μὲν σπερματιχόν, ὅπερ xal αὐτὸ πνεῦμά ἐστι, διατεῖνον ἀπὸ τοῦ ἥγεμονιχοῦ s Ὁ o * φωνητιχόν, ὅπερ ἐστὶ τὸ 1 καὶ ἀποσυνάπτειν B || 2 φλέβας xal A || ὃ ὑπὸ A 6 πληγὴν ἢ μέρος A: πληγῆς ἢ μέρος B || τῶν τῶ ἐγχεφάλω A || διαδιδομένης Α: διαδιδόμενον B || 7 δὲ om. B || τὸν ἀέρα μὴ A: τὰ ἐν αὐτῇ B || ϑραύσματος AB || 8 ἅμα AB || τοῦ πνεύματος AB || 9 πληρώσει A: πληρώς B || lO τῆς [om. A] πληγῆς AB || 11 μὲν om. A || 12 προενεχ- ϑόντων A 15 ἀριστοτίλης B || 16 τῶ δὲ A || παρὰ τῷ ἀέρα B: περὶ τῶ ἀέρι A || 17 γίνεσθαι πληγὴν τὴν B || δὲ om. B || 18 δρὸν 7, ποιοῦν B: ποιοῦν xal δρὸν A || xai γὰρ xal ἡ A || 19 καὶ δρᾷ καὶ om. B || ποιεῖ, σῶμα ἄρα B || 20 κηλεῖ δὲ --- φωνή om. B: καλίδης ἡμᾶς γεμνούσ᾽ φωνή A 21 ψυχή correxi: φωνή AB simili errore ac Porphyr. V. Pyth. 26, 16 N. || 22 μέ- poc τὸ A || 24 ἐνέργειαν B. || ἀπὸ τοῦ B | 25 τῶν ὀφθαλμῶν B || ἀχοὴ A || τοῦ om. A || 26 καὶ μέχρι B || 27 τοῦ om. B | omissa sunt haec: μέχρι τῶν παραστατῶν, τὸ δὲ AB || ὅπερ — p. 639,1. ἡγεμονιχοῦ om. B GALENI HISTOR. PHILOS. 102—105 πνεῦμα διατεῖνον ἀπὸ ἥγεμονιχοῦ μέχρι φάρυγγος xal γλώττης. 639 αὐτὸ δὲ τὸ 910 ἡγεμονιχὸν εἶναι ἐν τῇ σφαιροειδεῖ χεφαλῇ. 103 Περὶ dvazvoTc. (Plut. IV 92 2. 5] 317 ᾿Ασχληπιάδης αἰτίαν τῆς ἀναπνοῆς εἶναί φησι τὴν ἐν τῷ ϑώραχι 5 λεπτομέρειαν, πρὸς ἣν τὸν ἔξωϑεν ἀέρα ῥεῖν τε xai χαϑαίρεσϑαι παχυμερῇ ὄντα, πάλιν δὲ ἀπωϑεῖσϑαι μηκέτι τοῦ ϑώραχος τοιοῦτόν τι ὑποστέγοντος. ὑπολειπομένου δέ τινος ἐν τῷ σώματι ὑπὸ λεπτομεροῦς ἀεὶ βραχέος (οὐ γὰρ ἅπαν ἐχχρίνεσϑαι) χαὶ πρὸς τοῦτο | πάλιν τὸ ὑποχείμενον ἢ βαρύτης s τοῦ ἐχτὸς ἀντεπιφέρεται " ταῦτα δὲ σιχύαις ἀπειχάζει. - 8 τὴν δὲ χατὰ προ- 10 αίρεσιν ἀναπνοὴν γίνεσθαι συναγομένων τῶν ἐν τῷ πνεύμονι πόρων" ταῦτα γὰρ τῇ ἡμετέρᾳ προαιρέσει ὑπαχούειν. Ἡρόφιλος δὲ δύναμιν ἀπολείπει περὶ τὰ σώματα χινητιχὴν ἐν νεύροις xal ἐν ἀρτηρίαις xal μυσί: τὸν οὖν πνεύμονα νομίζει προορέγεσϑαι διαστολῆς τε χαὶ συστολῆς. φυσιχὴν ἐνέρ- γειαν μὲν οὖν εἶναι τοῦ πνεύμονος τὴν ἔξωϑεν τοῦ πνεύματος ὁλχήν, ὑπὸ 15 δὲ τῆς πληρώσεως τῆς ἔξωϑεν γιγνομένης ἐφέλχεσϑαι μὴ δυνάμενον εἰς τὸν ϑώραχα τὸ περιττὸν ἀναπέμπειν, τὸν δὲ εἰς τὸν ἔξωϑεν ἀέρα ἀπωϑεῖν. 104 Περὶ παϑῦν. (Plut. IV 23 1. 2] 319 Ἐπίχουρος τὰ πάϑη xal τὰς αἰσθήσεις ἐν τοῖς πεπονθόσι τόποις. ρ f tà δὲ ἡγεμονιχὸν ἀπαϑὲς εἶναι νομίζει. Στράτων δὲ χαὶ τὰ πάϑη τῆς 30 Ψυχῆς xal τὰς αἰσθήσεις ἐν τῷ ἡγεμονιχῷ, οὐχ ἐν τοῖς πεπονθόσι τόποις, συνίστασϑαι | τῶν δεινῶν xal τῶν ἀλγεινῶν τὴν ἐνέργειαν. 320 105 Περὶ p avtcxz;c. (Plut. V L1. 2, 5] Πλάτων xal οἱ Στωιχοὶ τὴν μαντιχὴν slodooct xal γὰρ ϑεό- πεμπτὸν εἶναι, ὅπερ ἐστὶν ἐνθεαστιχὸν xal χατὰ τὸ ϑειότατον τῆς ψυχῆς. 35 ὅπερ ἐστὶν ἐνθουσιαστιχόν, xal τὸ ὀνειροπολιχὸν xal τὸ ἀστρονομιχὸν xal τὸ ὀρνεοσχοπιχόν. Ξενοφάνης καὶ ᾿Ἐπίχουρος ἀναιροῦσι τὴν μαντιχήν. Πυϑαγόρας δὲ μόνον τὸ ϑυτιχὸν οὐχ ἐγχρίνει. ᾿Αριστοτέλης χαὶ Δι- χαίαρχος τοὺς ὀνείρους εἰσάγουσιν, ἀϑάνατον μὲν τὴν ψυχὴν οὐ νομίζον- τες, ϑείου δέ τινος μετέχειν. 1 post γλώττης repetit compend. ττῆς Α 4 αἰτίας B || ὃ χαϑέρεσϑαι B. Plut. xal φέρεσθαι || 6 ὑποστέγον A || 8 ἐκκχλίνεσϑαι B || 9 ἐντὸς AB || ταῦτα δὲ .. txza; [la- cuna duarum litterarum relicta post δὲ] A: ταῦτα ἱχταῖς B || 10 ἀπηνῆ AB || 1l ὑπα- xo)u B || δύναμιν om. B || ἀπολείπειν A || 12 γοῦν B || 19 προορέγεσθαι B: προσορέγε- σϑαι A cf. ad p. 413410 || διὰ πολλῖ A || in φυσιχὴν latet φυσιχῶς cf. p. 413211 || 14 μὲν συνεῖναι ΑΒ || ὁλκὴν τοῦ πνεύματος B || ἀπὸ B || 15 quvópevov AB 19 δὲ post τὸ om. B || 23 καὶ τὴν A || 24 ὥσπερ À || 25 ὀνειροπολιτιχὸν Β || 26 ópvto- νοσχοπιχόν B || 27 δὲ om. A || πυτιχὸν AB || οὐχ ἐνειρήνει A: spat. virr litter. rel. B || ἀριστοτέλης δὲ A || δίαρχος AB ut p. 613,15 || 28 νομίζονται B GALENI HISTOR. PHILOS. 106—109 320 106 Πῶς ot ὄνειροι γίνονται. [Plut. V 21.2.5] Anpóxptzos ὀνείρους γίνεσϑαι χατὰ τὰς τῶν εἰδώλων παρατηρήσεις. xt Στράτων" ἄλλη τις φύσις τῆς διανοίας ἐν | τοῖς ὕπνοις αἰσϑητιχωτέρας μὲν τῆς ψυχῆς γινομένης, δι’ αὐτὸ δὲ τοῦτο γνωστιχῆς γινομένης. Ἡρόφιλος τῶν ὀνείρων τοὺς μὲν ϑεοπέμπτους xav' ἀνάγχην γίγνεσθαι, τοὺς δὲ qu. 5 σιχοὺς εἰδωλοποιουμένης τῆς ψυχῆς τὸ συμφέρον αὐτῇ xal τὸ πάντως ἐσό- μενον" τοὺς δὲ συγχριματιχοὺς αὐτομάτως xav εἰδώλων πρόσπτωσιν, ὅταν ἃ βουλόμεϑα βλέπωμεν" * φιλούντων γίγνεται τὰς ἐρωμένας ἐρώντων ἐν ὕπνοις. 107 Περὶ οὐσίας σπέρματος. [Plut V 31.2.5. 4. δ. 6] ᾿Αριστοτέλης σπέρμα εἶναί φησι s s * χινεῖν ἑαυτὸ πρὸς τὸ ἀπο- w τελέσαι τὸ τοιοῦτον, οἷόν ἐστιν ἐξ οὗ συνεχρίϑη. Πυϑαγόρας ἀφρὸν τοῦ χρηστοτάτου αἵματος ἢ περίττωμα τῆς τροφῆς. ᾿Αλχμαίων ἐγκεφάλου »m μέρος. Πλάτων τοῦ νωτιαίου μυελοῦ ἀπόρροιαν. | Ἐπίχουρος ψυχῆς xal σώματος ἀπόσπασμα. Δημόχριτος ἀφ᾽ ὅλων τῶν σωμάτων xal τῶν χυ- ριωτάτων μερῶν οἷον τῶν σαρχιχῶν ὀστῶν ἰνῶν. "» 108 Εἰ σῶμα τὸ σπέρμα. [Plut V 4 1.2. 3] Λεύχιππος καὶ Δήνων σῶμα εἶναι" ψυχῆς γὰρ εἶναι ἀπόσπασμα. Πυϑαγόρας xai Πλάτων χαὶ ᾿Αριστοτέλης ἀσώματον μὲν εἶναι τὴν δύναμιν τοῦ σπέρματος, σωματιχὴν δὲ ὕλην τὴν προχεομένην. Στράτων χαὶ Δημόχριτος χατὰ δύναμιν εἶναι σωματιχήν. » 109 Ei xai αἱ ϑήλειαι προΐενται σπέρμα. [Plut. V 5 1. 2] Πυϑαγόρας καὶ Δημόχριτος xal Ἐπίχουρος xal τὸ ϑῆλυ προΐεσϑαι σπέρμα. ἔχει γὰρ παραστάτας ἀπεστραμμένους. διὰ τοῦτο ὀρεχτιχῶς ἔχει περὶ τὰς χρήσεις. ᾿Αριστοτέλης xal Ζήνων xal ὕλην μὲν δγρὰν προΐεσϑαι χαὶ ἀπὸ τῆς γυμνασίας ἱδρῶτας, οὐ μὴν σπέρμα πεπτιχόν. ΠῚ ——— - 3 αἰσϑητιχωτέρα B || 4 δι αὐτοῦ δὲ τού- του γνωστιχὴ γινομένη B || 5 γίγνεσθαι χατ' ἀνάγχην B || 6 καὶ ---ἴ αὐτομάτως om. A || 1 αὐτὸν ὅτι xat! εἰδώλων ἐστὶ B: xar εἰδώλωσιν supra scripto super «3 ea nota quà etiam ἐστὶ breviari solet A || ὅταν ἀπολ- λύμεϑα βλέπομεν AB: in proximis intercidisse videtur (ὡς ἐπὶ τῶν) φιλούντων χτλ. || 8 γίνεσθαι Β΄, εἰς ὕπνους A 10 aut scribendum τὸ δυνάμενον κινεῖν aut τὸ χινοῦν || χινεῖν — τοιοῦτον om. B qui lac. tx litt. indicat || δ᾽ αὐτὸ A l| 11 τὸν A | ἀφρῶ A || 12 «t τῆς B || 15 σαρχινῶν A 17 γὰρ εἶναι om. B. || 19 8& —20 σωμα- τιχήν om. A || DAry τὴν παρεχομένην B 21 αἱ om. A || 23 γὰρ xal B || ἀποστρεμ- μένους AB || διὰ τότε ἠρεχτιχῶς B || 25 ἱδρῶτος B Ld 10 15 GALENI HISTOR. PHILOS. 110—115 110 Πῶς αἱ συλλήψεις γίνονται. (Plut. V 6] ᾿Αριστοτέλης ὑπολαμβάνει τὰς συλλήψεις γίγνεσϑαι προελχομένης ὑπὸ τῆς χαϑάρσεως τῆς μήτρας, τῶν δὲ χαταμηνίων ἐπισπωμένων ἀπὸ παντὸς τοῦ σώματος μέρος τι τοῦ χαϑαροῦ αἵματος, ὡς συμβαίνειν τὸν τοῦ ἄρρενος γόνον. μὴ γίγνεσϑαι τὰς χυήσεις παρ᾽ ἀχαϑαρσίαν μήτρας ἢ ἐμ- πνευμάτωσιν ἢ φόβον ἢ λύπην 7T, ἀσϑένειαν τῶν γυναιχῶν ἢ δι᾽ ἀτονίαν τῶν ἀνδρῶν. 111 Πῶς ἄρρενα γίνεται xal ϑήλεα. (Plut. V 1 1, 3. 1] Ἐμπεδοχλῆς οἴεται xoi ᾿Ασχληπιάδης ἄρρενα xal ϑήλεα γίγνεσϑαι παρὰ ϑερμότητα xal ψυχρότητα" ὅϑεν ἱστορεῖται τοὺς μὲν πρώτους ἄρρενας ἀπὸ ἀνατολῆς xal μεσεμβρίας γίγνεσϑαι ix τῆς γῆς, τὰ δὲ ϑήλεα πρὸς ταῖς ἄρχτοι. Παρμενίδης δ᾽ ἀντιστρέφει, πρὸς ταῖς ἄρχτοις ἄρρενα γίγνεσϑαι, τοῦ (γὰρ) πυλνοῦ μετέχειν πλείονος, τὰς δὲ πρὸς τὰς μεσημβρίας δι᾽ ἀραιότητα. [Ἱππῶναξ δὲ εἰ μὲν f γονὴ χρατήσειεν, ἄρρεν, εἰ δὲ $ ὕλη, ϑῆλυ. 112 Πῶς τέρατα γίνεται. (Plut. V 81.2.3] Ἐμπεδοχλῆς νομίζει σπέρματος ἔλλειμα παρὰ τὴν τῆς χινήσεως ταραχὴν 7, παρὰ τὴν εἰς πλείω διαίρεσιν 7, παρὰ ἀπόπνευσιν τέρατα γίγνεσϑαι. Στράτων παρὰ πρόσϑεσιν ἣ ἐμπνευμάτωσιν. Τῶν ἰατρῶν δέ τινες παρὰ 30 τὸ διεστράφϑαι τὴν μήτραν ἐμπνευματουμένην. 118 Διὰ τί πολλάχις γυνὴ συνουσιάζουσα οὐ συλλαμβάνει. [Plut. V 9 1—3] Διοχλῆῇς ὃ ἰατρὸς παρὰ ϑερμασίαν ἢ παρὰ ψῦξιν ἢ ὑγρασίαν ἢ ξηρό- τητα ἢ πλεονασμὸν ἢ ἔνδειαν ἢ παράλυσιν τῶν μορίων. Οἱ Στωιχοὶ 041 323 25 παρὰ λοξότητα τοῦ | μορίου μὴ δυναμένου εὐθϑυβολεῖν τὸν γόνον, ἢ διὰ τὸ mw 9 προελχομένης --- 5 γίγνεσϑαι om. A || προελχομένου B. || ὃ τῆς μηνιαίας Β || 4 συμ- βαίνει B. || 5 τόνον B || μίγνεσϑαι .... μὴ γίγνεσθαι τὰς κτλ. post μίγνεσθαι, quod est insequentium vocum corrupta scriptura, ex- stat lacuna quattuor litterarum B || χυήσεις A: χινήσεις B || περὶ χαϑαρσίαν AB || 6 ἀσέλγειαν B || ἀτόνειαν B: ἀγωνίαν A 8 xal ϑήλεα γίνεται B: γίνονται xal ϑή- λεα A. || 9 ἐμπεδοχλῆς οἴεται xal d. A ex qua verborum collocatione Asclepiadem [ex c. 114] postea additum esse probabile est: ἐμπεῦ, xal ἀσχλ. οἴονται B || ἄρρενα xal ϑήλεα A: ordine matato B || 10 πρὸς B || ϑερμότητος ' Diels, Doxographi graeci. xal ψυχρότητος A || ἱστόρηται Β || τοὺς μὲν πρὸς τοὺς AB || 11 àx om. B || 12 τοῖς bis B || 13 post τοῦ om. γὰρ AB || τοῦ πλείστου μετέχειν πλείονος AB || 14 τὴν με- σημβρίαν A 10 γίνονται Α || 17 σπέρματα A || παρὰ A: περὶ B || 18 περὶ B || 19 zepl .......... ἢ ἐμπν. lacuna decem litt, relicta B. || τινες δὲ A || Bucrpégüat B || 20 ἐμπνευματω- μένην A 21 γυνὴ πολλάχις B || 23 παρὰ post ἣ om. B || 25 περὶ B || τῶν μορίων B || μὴ-- À 642,1 ἀσύμμετρον om. B [| εὐθύβο A 41 042 GALENI HISTOR. PHILOS 113—116 ἀσύμμετρον τῶν μορίων. Ἐξρασίστρατος παρὰ τὴν μήτραν, ὅταν τύλους ἔχῃ T, σάρχας ἢ εὐρυτέρα ἢ μιχροτέρα τυγχάνῃ οὖσα. 114 Πῶς δίδυμα γίνεται. (Plut. V 10 1.2. 3.4] Ἐμπεδοχλῆς οἴεται δίδυμα xal τρίδυμα γίγνεσθαι χατὰ πλεονασμὸν xai περισχισμὸν τοῦ σπέρματος. ᾿Ασχληπιάδης παρὰ τὴν τῶν σπερμάτων διαφορὰν ὥσπερ τὰς χριϑὰς τὰς διστίχους xal τριστίχους. Ἐξρασίστρατος διὰ τὰς ἐπισυλλήψεις γίνεσϑαι. Οἱ Στωιχοὶ παρὰ τοὺς ἐν τῇ μήτρα τόπους" ἦταν γὰρ πρῶτον x«i δεύτερον ἐμπέσῃ τὸ σπέρμα, τότε γίνεσϑαι τὰς ἐπισυλλήψεις xal διδύμους xal τριδύμους. «- » 115 Πόϑεν γίνονται τῶν γονέων ὁμοιώσεις xal τῶν προγόνων. 1 [Plut. V 11 1 (2) 5,4] Ἐμπεδοχλῆς ὁμοιότητα οἴεται γίγνεσθαι χατ᾽ ἐπιχράτειαν τῶν σπερμάτων, ἀνομοιότητα Of, ὅταν μὲν ἀπὸ τῶν δεξιῶν μερῶν τῆς μήτρας τὸ σπέρμα ἀποχριϑῇ τοῖς πατράσιν, ὅταν δὲ ἀπὸ τοῦ ἀριστεροῦ ταῖς μη- τράσιν. Οἱ Στωιχοὶ ἀπὸ τοῦ σώματος ὅλου xal τῆς ψυχῆς φέρεσϑαι τὸ σπέρμα xal τὰς ὁμοιομερείας ἀναπλάττεσϑαι ἐξ αὐτῶν τοὺς τύπους xai χαραχτῆρας, ὡς ζῳγραφία ἀπὸ τῶν ὁμοίων χρωμάτων, ὁμοιότητα τοῦ τιχτομένου. προίεσϑαι δὲ xal τὴν γυναῖχα σπέρμα, xdv ἐπιχρατῇ (:5) τῆς γυναιχός, ὅμοιόν ἐστι τῇ μητρί. — 5 116 Πῶς ἄλλοις ὅμοια τίνεται τὰ γεννώμενα. (Plu. V 12 1.2.3] Ὁ Ot μὲν πλεῖστοι τῶν | ατρῶν τυχιχῶς χαὶ ἐχ τοῦ αὐτομάτου, ὅταν διαψυγῇ τὸ σπέρμα xal τὸ τοῦ ἀνδρὸς xal τὸ τῆς γυναιχός, ἀνόμοια γίνεσϑαι. Ἐμπεδοχλῆς τῇ χατὰ τὴν σύλληψιν ὄψει τε χαὶ φαντασία τῆς γυναιχὸς 88 μορ᾿φοῦσϑαι τὰ βρέφη" πολλάχις γὰρ ἀνδρίαντων xal εἰχόνων ἠράσϑησαν xal ὅμοια τούτοις τετόχασιν. Οἱ Στωιχοὶ χατὰ συμπάϑειαν τῆς διανοίας m χαὶ ῥευμάτων χαὶ ἀχτίνων εἴσχρισιν γίγνεσϑαι τὰς ὁμοιότητας. 1 περὶ Β ᾿ ἔχει Β || 2 σάρχα A || τυγχάνει οὖσα ΑΒ 3 γίνονται A || 4 γίγνεται A: om. B || xal παρασχισμὸν Α: om. B || 5 περὶ B || τοῦ σπέρματος B || ὃ κύϑρας A: χιϑάρας B || 7 περὶ B || 8 ὅτε & πρῶτον B || τὸ om, B || 9 τοὺς ἐπισυλλήψει διδύμους xal τριδύμους B 10 πόϑεν γίνεται τῶν γονέων A: πῶς γί- vovzat γονέων Β [{ὑμοίωσις Α || καὶ τῶν προ- γόνων om. B || 12 οἴεται A: εἴωϑε B || τοῦ σπέρματος B || 13 ὅτε AB item 14 || 14 σπέρμα προστιϑῇ AB || τοῦ om. A || 15 τοῦ om. B || τῆς om. B || 16 αὐτοῦ A || τόπους AB || 18 τὸ addidi 22 τὸ τοῦ ἀνδρὸς A: τῷ ἀνδρὶ B qui sta- tim. xal τῇ Tovatxi ἀνόμοιον || 23 δὲ τῇ χατὰ τὴν σύλληψιν B || τὴν post xazà om. A || 24 γὰρ B: οὖν A || 25 τετόχαν AB || στωι- xoi δὲ B || 26 ῥεύματος A GALENI HISTOR. PHILOS. 117—120 643 117 Πῶς στεῖραι γίνονται qovatxsc xal ἄνδρες ἄγονοι. [Plut. V 131—5] Οἱ lacxpol στείρας φασὶ γίγχνεσϑαι παρὰ τὸ τὴν μήτραν στενωτέραν εἶναι 3 ἀραιοτέραν ἢ διάστρηφον ἔχειν τὸν σχηματισμὸν T, παρὰ τὸ παρέπεσϑαι δυσχρασίαν μοχϑηράν. Διοχλῆῇς OU ἀτονίαν τῶν ἀνδρῶν T, διὰ τὸ μηδ᾽ 5 ὅλως προΐεσθαι γονὴν ἢ παρὰ τὸ ἔλαττον εἶναι τοῦ δέοντος T, παρὰ τὸ ἄγονον εἶναι xai χαϑάπερ ἔχλυσιν τῶν μορίων. Oi Στωιχοὶ αἰτιῶνται τὰς συμφύτους εἰς ἑχάτερον τῶν πλησιαζόντων δυνάμεις τε xal ποιότητας. 118 Διὰ τί αἱ ἡμίονοι στεῖραι. [Plut. V 15 1.2.3] ᾿Αλχμαίων τῶν ἡμιόνων τοὺς ἄρρενας ἀγόνους παρὰ τὴν λεπτότητα 10 τῆς σαρχὸς xai ψυχρότητα. τὰς δὲ ϑηλείας παρὰ τὸ ἄνω μὴ ἀναχύπτειν τὰς μήτρας. Ἐμπεδοχλῆς δὲ διὰ τὴν σμιχρότητα xai στενότητα τῆς μήτρας ἀπεστραμμένως προσπεφυχυίας τῇ σαρχί. Διοχλῆῇῆς δὲ μαρτυρεῖ λέγων πολλάχις ἑωραχέναι τοιαύτην μήτραν ἐν ταῖς ἀνατομαῖς τῶν ἡμίονων xai ἐνδέχεσϑαι διὰ τὰς τοιαύτας αἰτίας χαὶ τὰς γυναῖχας στείρας εἶναι. 15 119 Ei τὸ ἔμβρυον ζῷον. [Plut. V 15 1.2(2.4)5) Πλάτων ζῷον εἶναι τὸ ἔμβρυον ὑπείληφε" xal γὰρ xal χινεῖσϑαι ἐν τῇ γαστρὶ xal τρέφεσϑαι xal αὔξεσϑαι. Οἱ Στωιχοὶ μέρος εἶναι γαστρὸς τὸ ἔμβρυον χαὶ ἄπνουν εἶναι ἐν τῇ γαστρί. πρώτην δὲ ἀναπνοὴν τοῦ ζῴου γίγνεσϑαι χατὰ τὴν ἀποχύησιν τῆς μὲν περὶ τοῖς βρέφεσιν ὑγρασίας ἀπο- 80 χωρούσης, τῇ δὲ ἐπεισόδῳ τοῦ ἐχτὸς ἀέρος γινομένου εἰς τὰ παρανοιχϑέντα τῶν ἀγγείων. διὸ τίχτεσϑαι μὲν τὰ βρέφη ἐνθερμανθϑέντος τοῦ ἐμφύ- τοῦ ϑερμοῦ, εὐθέως προχυϑέντος τοῦ βρέφους τὸ ψυχρὸν εἰς τὸν πνεύμονα ἐφέλχεσϑαι. Ἡρόφιλος" χίνησις ἀπολείπεται φυσιχὴ ἐν τοῖς ἐμβρύοις τοῦ πνευματιχοῦ, τῆς δὲ χινήσεως αἴτια τὰ νεῦρα τοῦ ζῴου Ἰίνεσθαι. ὅταν 25 προχυϑέντα προσλάβῃ τοῦ ἀέρος. 120 Πῶς τρέφεται τὰ ἔμβρυα. [Plut. V 16 1.2] Δημόκριτος xal Ἐπίχουρος διὰ τοῦ στόματος τρέφεσθαι" εὐϑὺς | Ἰοῦν ἐπὶ τὸν μαζὸν φέρεσθαι τῷ στόματι" εἶναι γὰρ xal ἐν τῷ σώματι 320 331 1 γίνονται om. B || 2 στείραν AB || 6 17 τὰς πρὸς τὸ ἔμβρυον AB || 18 πρώτην αἰτιῶν A || 7 εἰ B || ἑχάτερα A B: πρῶτον A || 19 περὶ τὰ βρέφη B || 20 À γινόμενον B || zapayÜüéven A: παροιχϑέντα 9 ἀτόνους A || περὶ B || 10 95 A ||] B || 21 αἰτίων AB |; διὸ AB: Plut. Διο- 11 τῆς μήτρας A ]| Ἐμπεδοχλῆς — μήτρας γένης || ἐχϑερμανϑέντος B || 22 «585 A || om. A || 12 ἀπεστραμμένη AB || προῦσπε- 20 διεφέλκεσϑαι B || 24 αἰτιᾶται τὰ AB || φυκυῖα B || μαρτυρῶν λέγει, om. πολλάχις 20 προσβῆ AB B || 14 τὰς αἰτίας ταύτας A 28 xal iv τῷ cópatt B 41 644 GALENI HISTOR. PHILOS. 120—122 ϑηλὰς ἐπινενεμημένας xal στόματα, δι’ ὧν τρέφεσϑαι. Οἱ Στωιχοὶ διὰ τοῦ χορίου χαὶ ὀμφαλοῦ: ὅϑεν τοῦτον εὐθὺς ἀποδεῖν, ἵνα διὰ τοῦ στόματος αἰσϑητῶς τρέφηται. 121 Τί πρῶτον τελειοῦται τοῦ βρέφους. [Plut. V 111. 3. 3. 4. 5, 6] .« Ot Στωιχοὶ ἅμα ὅλον γίνεσϑαι νομίζουσιν. ᾿Αριστοτέλης πρῶτον τὴν ὀσφὺν ὥσπερ τρόπιν νεώς. ᾿Αλχμαίων τὴν χεφαλήν, ἐν T ἐστι τὸ ἥγεμονιχόν. Οἱ lavpol τὴν χαρδίαν, ἐν Tj xal φλέβες xal dptrpíat oí δὲ τὸν μέγαν δάχτυλον τοῦ ποδός" οἱ δὲ τὸν ὀμφαλόν. 122 Διὰ τί τὰ ἑπταμηνιαῖα γόνιμα. (Plut. V 18 4.5.6.3. 2] .- 85) ᾿Αριστοτέλης xal ἱπποχράτης οἴεται, ἐὰν πληρωϑῇ f$ μήτρα ἐν τοῖς ἑπτὰ μησί, ταύτην προχύπτειν xal τότε γόνιμα γίνεσϑαι, ἐὰν δὲ προχύψῃ μὲν $ μήτρα, T φαίνηται ἀσϑενήσαντος τοῦ ὀμφαλοῦ διὰ τὸ ἐπίπονον αὐτὰ 333 γίγνεσθαι s s * ἐὰν δὲ μείνῃ ἐννέα μῆνας ἐν τῇ μήτρᾳ [ποιεῖ], προ- χῦψαν τότε ὁλόχληρόν ἐστιν. Πόλυβος ἐν ἑχατὸν ὀγδοήχοντα δύο ἡμέραις γίνεσθαι γόνιμα τὰ ἔμβρυα. τὰ δὲ ὀχτάμηνα μὴ ζῆν, ὅταν προχύψῃ μὲν i τὸ βρέφος τῆς μήτρας, ἐπὶ πλέον δὲ ὃ ὀμφαλὸς βασανισϑῇ διατεινόμενος" ἄτροφον γὰρ γίνεσϑαι τὸ ἔμβρυον " τοῦ τρέφοντος αἴτιος 6 ὀμφαλός. Οἱ δὲ μαϑηματιχοὶ τοὺς ὀχτὼ μῆνάς φασιν ἐστερῆσϑαι πάσης γενέσεως, τοὺς δὲ ἑπτὰ συνδετιχούς. τὰ δὲ ἀσύνδετα ζῴδια ἔχειν τοὺς οἰχοδεσποτοῦντας φαύλους τῶν ἀστέρων" ἄν γάρ τις τούτων τὴν ζωὴν xal τὸν βίον χληρώσῃ, Ὁ δυστυχεῖς ἔσεσθαι σημαίνει. ἀσύνδετα δέ ἐστι ζῴδια ὀχτὼ ἀριϑμούμενα-" 334 χριὸς παρϑένος, ἀσύνδετοι δὲ δίδυϊμοι πρὸς σχορπίον xal χαρχίνος πρὸς ὑδροχόον, ζυγὸς πρὸς ἰχϑύας. Διοκλῆς xal Ἐπίχουρος xal τὸν ὄγδοον μῆνα εἶναι γόνιμον, ἀτονώτερον δέ. Τίμαιος καὶ δωδεχάμηνά φησί τινα χύεσϑαι παρὰ τὴν ἐπίσχεσιν τῶν χαταμηνίων τὰ πρὸ τῆς συλλήψεως, οὕτω 3 xai ἑπτάμηνα νομίζεσθαι οὐχ ὄντα προγεγενημένης τῆς συλλήψεως, δυνα- μένης δὲ τῆς μήτρας εἰς χαταμήνια χαὶ μετὰ σύλληψιν. 1 ἐπινενοημένας AB: correxi ἐπινενεμημένας mammas dispersas per corpus || στόμα AB || 2 γωρίου AB || τοῦτο A || 3 τρέφεσϑαι A 5 πρῶτον om. B || 6 ὀσφὴν et τρόπον B || 8 post ὀμφαλόν in mrg. recens legitur scho- lion: ὁ δὲ γαληνὸς αὐτὸς τὸ ἧπαρ' ix τῶν ϑρεπτιχῶν δυνάμεων χαὶ τῶν ἐμμηνίων, καϑὰ φησὶν οὗτος εἰς τὸ περὶ δυσπλάσεως ([) ἐμβρύων [περὶ χυουμένων διαπλάσεως IV 6585qq. K.] 9 ἑπταμηναῖα B: ἑπτάμηνα A || 10 ἡ μήτρα post μησί collocat B || 11 τοῦτο προ- χύπτει καὶ τὸ γόνιμον γίνεται A: τοῦ (super- scripsit T) προχύπτειν xal τότε γόνιμα γίνε- σϑαι B || προχύψεν ἡ B || 12 φαίνεται Β. μὴ τρέφηται Plut., unde μὴ τρέ haustum videtur praecedente μήτρα || ἀσϑενήσαντος B: ἀσϑε- νήσαντα A || 13 ποιεῖ AB || προχύψαντα A || 14 πολύβιος B: τὸ λύχιος A || 15 olov προχύψαν AB || μὲν om. B || 16 τὸ βρέφος repetitum post βρέφος B || τε AB || ἐβασανίσϑη AB || 17 γίνεσϑαι B: γίνεται A || 18 ὑστερεῖσθαι B || 19 δὲ post τὰ om. B || ζῶα A || οἰχοδεσπότας B || 20 πληρώση A: πληρώσει B || δυστυχὴς B: δυστυχῆ A || 21 haec quae secuntur con- fusa sunt || 23 iy8óv A || 24 τί (super- scr. p) A || 24. 25 κύεσθαί τινα B || παρά τε A: περί τε B || 25 τὰ πρὸ τῆς nolo mutare, cum de Plutarcho non constet GALENI HISTOR. PHILOS. 123—126 645 128 Πῶς ἐγένετο xà ζῷα xal εἰ qgüapzd. [Plut V 19 1.2.3. Ἐπίχουρος" el ἐγένετο ὁ χόσμος, γενητὰ xal τὰ ζῷα xai εἰ φθαρτὰ s s αὶ γενητός, ἐχ μεταβολῆς τῆς ἀλλήλων γίγνεσϑαι. μέρη γὰρ εἶναι τοῦ χόύσμου ταῦτα, ὡς ᾿Αναξαγόρας xal Εὐριπίδης" ᾿ϑνήσχει δ᾽ οὐδὲν 5 τῶν γιγνομένων, διαχρινόμενον δὲ ἄλλο πρὸς ἄλλο μορφὰς ἑτέρας ἐπέ δειξεν᾽. 320 Δημόκριτος γεγενημένα εἶναι τὰ (qa συστάσει T εἰ δὲ ἕν ἄστρον πρῶτον sos τοῦ ὑγροῦ ζῳογονοῦντα. 124 Πόσα γένη ζῴων. (Plut. V 20 1. 4] Πλάτων xai ᾿Αριστοτέλης τέσσαρα εἶναι ζῴων γένη λέγουσι χερσαῖα 1. ἔνυδρα πτηνὰ οὐράνια" xal γὰρ τὰ ἄστρα ζῷα εἶναι: xal αὐτὸς ὁ χόσμος ζῷον λογιχὸν ἀϑανατον. ΠΠυϑαγόρας xai Πλάτων λογιχὰς μὲν εἶναι xot [τὰς] τῶν ἄλλων ζῴων τῶν ἀλόγων τὰς λεγομένας ψυχάς, οὐ μὴν λόγῳ ἐνεργεῖν διὰ τὴν δυσχρασίαν τῶν σωμάτων χαὶ διὰ τὸ μὴ μετέχειν τοῦ φραστιχοῦ λόγου, ὥσπερ ἐπὶ τῶν πιϑήχων χαὶ χυνῶν" νοοῦσι μέν, οὐ δύναν- 16 tat δὲ φράζειν ἃ νοοῦσιν. 125 Ἔν πόσῳ χρόνῳ μορφοῦνται τὰ βρέφη. (Plut. V 21 1] 851 Ἐμπεδοχλῆς ἐπὶ μὲν τῶν ἀνθρώπων ἄρχεσθαι τῆς διαρϑρώσεως ἀπὸ τῆς ἕχτης τριαχοστῆς ἡμέρας, τελειοῦσϑαι δὲ τοῖς μορίοις ἀπὸ πεντη- χοστῆς μιᾶς. ᾿Ασχληπιάδης δὲ ἐπὶ μὲν τῶν ἀρρένων διὰ τὸ ϑερμοτέραν 20 εἶναι τὴν χρᾶσιν, τὴν διάρϑρωσιν γίγνεσϑαι ἀπὸ ἕχτης xal εἰχοστῆς, πλη- ροῦσϑαι δὲ ἀπὸ τῆς πεντηχοστῆς. τῶν δὲ ϑηλέων ἐν διμήνῳ γίνεσθαι τὴν διάρϑρωσιν διὰ τὸ ἐνδεὲς τοῦ ϑερμοῦ. 120 Ἔχ ποίων στοιχείων συνίσταται ἕχαστον τῶν ἐν ἡμῖν μορίων. [Plut. V 22) 25 Ἐμπεδοχλῆς τὰς μὲν odpxac γίγνεσϑαι τῇ ἰσοχρατείᾳ τῶν τεττάρων στοιχείων. τὰ δὲ νεῦρα ἐχ πυρὸς xai γῆς ὕδατος διπλασίων μιχϑέντων. 2:8 1 xai ἡ φϑορά AB || 2 xai τὰ ζῷα γε- νητά A || ἡ φϑορὰ A: εἰ φϑαρτὰ B. voluit fortasse xal φϑαρτά, εἰ δ' ἀγένητος || 4 ϑνήσχει Plutarchus: αἴλῇσ B quod videtur ex maiuscula litterarum forma 8NHC»at cor- ruptum: De A, unde ὅλως coniecerat Nauck || 5 διαχρινόμενα A. || δὲ ἄλλοσε B || πρὸς ἄλλο B: πρὸς ἄλλον A || 6 συστάσει---ζῳογονοῦντα om. B: de vocabulis his sensu carentibus vid. Plut. p. 431 n229 Prol. 16. 16? 189 11 piv om. B || 12 τὰς delevi ]| τῶν ἀλόγων vera lectio mendosae τῶν ἄλλων substituenda videtur || 13 iwpq^ A || τῶν φραστιχῶν λόγων B 16 ζωογοῦνται τὰ βρέφη «al μορφοῦνται B || 17 ἐπὶ τῆς τῶν AB || διαρϑώσεως om. artic. B || 18 πεντήχοντα μίας A: va B || 19 ϑερμό- À τερον B. || 21 ϑή A: ϑηλείων Β || δίμηνα A: τετάρτῳ μηνὶ B 24 μερῶν A || 25 τῇ ἰσοχρατείᾳ ex τὴν ἰσοχράτειαν correctum B: τῆς ἰσοχρατείας A || T, 26 ὕδατι διπλάσιον B || μιχϑεν AB 646 GALENI HISTOR. PHILOS. 126—130 τοὺς δὲ ὄνυχας γίγνεσϑαι τοῖς ζῴοις Ex τῶν νεύρων, χαϑ᾽ ὃ τῷ ἀέρι cuvé- τυχε ψυχϑέντων τῶν λοιπῶν στοιχείων. χομένου τοῦ αἵματος xal παρὰ τὸ λεπτύνεσθϑαι διαχεομένου. ἱδρῶτα xal δάχρυον γίνεσϑαι τη- 127 Πότε ἄρχεται τῆς τελειότητος 6 ἄνϑρωπος. [Plut V 23 1] Ἡράχλειτος xab οἱ Στωιχοὶ ἄρχεσθαι ἡμᾶς τῆς τελειότητος περὶ 5 τὴν δευτέραν ἑβδομάδα, περὶ ἣν ὃ σπερματιχὸς χινεῖται πόρος" χαὶ γὰρ τὰ δένδρα τελειοῦται, ὅταν ἄρχηται χαρπὸν φέρειν. ᾿Αριστοτέλης δὲ χατὰ τὴν πρώτην ἑβδομάδα, xal! ἣν ἔννοια γίνεται χαλῶν τε xal αἰσχρῶν xai διδασχαλίας ἀρχή. Ἕτεροι δὲ νομίζουσι τελειοῦσϑαι ἡμᾶς τῇ τρίτῃ ἑβδομάδι, ὅταν χαὶ γένεια σχῶμεν χαὶ τῇ ἰσχύι χρώμεϑα. 10 339 128 Πῶς ὕπνος γίνεται xal Üdvacoc. [Plut. V 24 1.2.1] ᾿Αλχμαίων ἀναχωρήσει τοῦ αἵματος εἰς τὰς αἱμορροούσας φλέβας ὕπνον γίγνεσθαι, τὴν δὲ παντελῇ ἀναχώρησιν διὰ τῆς ψύξεως ϑαάνατον φέρειν. Ἐμπεδοχλῆς τὸν μὲν ὕπνον χατάψυξιν τοῦ ἐν τῷ αἵματι ϑερμοῦ σύμ- MEtQOV . . e. eee eS, τὴν δὲ παντελῆ ϑανατον. Πλάτων xoi οἱ Xtet xoti τὸν μὲν ὕπνον γίγνεσϑαι ἀνέσει τοῦ αἰσϑητιχοῦ πνεύματος, ὅταν δὲ παντελὴς γένηται ἀναισϑησία τοῦ αἰσϑητιχοῦ πνεύματος, ϑάνατον συμβαίνειν. 129 Πότερον ὁ ὕπνος τοῦ σώματος T, τῆς ψυχῆς. [Plut V 25 1,2] ᾿Αριστοτέλης τὸν ὕπνον σώματος εἶναι καὶ ψυχῆς - αἴτιον δὲ αὐτοῦ 3x τὸ ἀναϑυμιαϑὲν ἀπὸ τοῦ ϑώραχος ὑγρὸν | εἰς τοὺς περὶ κεφαλὴν τόπους ἐχ Ὁ τῆς ὑποχειμένης τροφῆς. ψύξεως. Üdvarov δὲ γίγνεσϑαι διὰ τῆς παντελοῦς χατα- ᾿Αναξαγόρας χατὰ χόπον τῆς σωματιχῆς ἐνεργείας γίγνεσϑαι τὸν ὕπνον" σωματιχὸν γὰρ εἶναι τὸ πάϑος" εἶναι δὲ xal τῆς ψυχῆς Üdva- toy χατὰ χωρισμόν. 130 Πῶς αὔξεται τὰ φυτὰ xal εἰ ζῷα. [Plut. V 26 1.2. (3) 4] Θαλῆς xai Πλάτων τὰ φυτὰ ἔμψυχα ζῷα" φανερὸν δὲ ix τοῦ σα- 5 841: λεύεσϑα! xai ἐν ταῖς συναγωγαῖς ἧχειν | μετὰ βίας χαὶ πάλιν σφοδρῶς ] χαϑὸ τῷ μέρει συνέτυγε B: χαϑὰ τοῖς ζώοις συνέτυχε τῷ μέρει Α || 2 ἱδρῶτα δὲ δάχρυ B || ὃ διὰ τὸ Β 9 φασι περὶ τὴν εὑδομάδα B || 7 δὲ om. A || 8 xai χαλῶν A || καὶ post αἰσχρῶν om. Y A || 10 ὅτε AB || γέ A || daxoopev AB 11 γίνεται post ϑάνατος ponit B || 12 ἀνα- χώρησιν B || αἱμορρυούσας AB || 14 «aca ψύξιν A || τοῦδε ἐν B. || ϑερμῷ AB || 15 post σύμ- μετρον lacunam 1x litterarum indicat B. inter- cidit γίγνεσθαι || τὴν δὲ παντελῇ] τὴν ἐπαγ- γελίαν AB || 16 αἵματος B. || 17 γίγνηται A 18 τοῦ σώματος ὁ ὕπνος A || 20 ἀναϑυ- μιασϑὲν ΑΒ 24 xai τὰ B. || 30 ἥκειν AB cf. ad Plut. " GALENI HISTOR. PHILOS. 150—132 641 ἀναχαλᾶσϑαι, ὥστε xal συνέλχειν βάρη. ᾿Δριστοτέλης ἔμψυχα μέν, οὐ μὴν ζῷα s x x* δρμητιχὰ εἶναι xal αἰσϑητιχά, ἔνια δὲ & x ἔμψυχα. πᾶσαν γὰρ ψυχὴν ὁρμητιχὴν εἶναι s ἃ ἃ αὐτομάτως γεγενῆσθαι δίχα ψυχῆς. Ἐμπεδοχλῆς τὰ δένδρα πρῶτα τῶν ζῴων ἐχ τῆς γῆς ἀναφῦναι, 5 (plv) ἥλιον περιπολεῖν, διὰ δὲ ἀμετρίαν τῆς χράσεως τὸν τοῦ ἄρρενος xal ϑήλεος περιέχειν λόγον. αὔξεσϑαι δὲ ὑπὸ τοῦ ἐν τῇ γῇ ϑερμοῦ διαιρούμενα, ὥστε γῆς εἶναι μέρη" xal γὰρ τὰ ἔμβρυα τὰ ἐν τῇ γαστρὶ τῆς μήτρας εἶναι μέρη. τοὺς δὲ χαρποὺς περιττώματα εἶναι τοῦ ἐν τοῖς φυτοῖς ὕδατος χαὶ πυρός. xai τὰ μὲν ἐλλιπὲς ἔχοντα | τὸ ὑγρὸν ἐξιχμαζομένου τούτου τῷ ϑέρει se 10 φυλορροεῖ, τὰ δὲ τέλειον παραμένει ἀεὶ φύλλοις τεϑηλότα ὥσπερ ἐπὶ τῆς δάφνης χαὶ τῆς ἐλαίας. τὰς διαφορὰς τῶν χυμῶν παραλλαγὰς γίγνεσϑαι τῆς πολυμερείας xal τῶν φυτῶν διαφόρως ἑλχόντων τὰς ἀπὸ τοῦ τρέφοντος ὁμοιομερείας ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἀμπέλων" οὐ γὰρ αἱ διαφοραὶ τούτων ποιοῦσι τὸν οἶνον διαλλάττειν, ἀλλὰ τοῦ τρέφοντος ἐδάφους. 15 131 Πῶς γίνεται πυρετὸς xal ἐπιγίνεται. (Plut. V 29 1.2.3] ᾿Ερασίστρατος 6pí(Cexat τὸν πυρετὸν χίνημα αἵματος παρεμπεπτωχότος εἰς τὰ τοῦ πνεύματος ἀγγεῖα ἀπροαιρέτως | γινόμενον χαϑάπερ ἐπὶ τῆς ϑα- 9 λάττης, ὅταν μηδὲν αὐτὴν χινῇ πνεῦμα, ἠρεμεῖ. Διοχλῇς ἐπιγέννημα εἶναι τὸν πυρετόν" ἐπιγίνεται δὲ τραύματι xal βουβῶνι. Ἡ ρόδοτός φησιν ἐνίοτε 30 μηδεμιᾶς αἰτίας προηγησαμένης πυρέττειν τινάς. 132 Περὶ νόσων. (Plut. V 30 2.3] Διοχλῆς αἰτίας πλείστας τῶν νόσων OU ἀνωμαλίαν γίνεσϑαι τῶν ἐν τ. τῷ σώματι στοιχείων χαὶ τοῦ χαταστήματος ἀέρος. Στράτων διὰ πλῆϑος τροφῆς γίνεσθαι τὰς νόσους. 1 post ἀναγαλᾶσϑαι lacunam xiv litt. nescio qua de caussa indicat B || βαρεῖ A || μὲν οὖν ζῷα AB. de lacunis cf. Plut. [| 2 xai om. B || 3 ὁρμητιχὴν ψυγὴν B || intercidit enuntiati aliquantum haud dubie propter homoeoteleuton ὁρμητιχήν — λογικήν — cf. Plut. || 4 πρῶτον B || ix ζώων ἀναφόον- Tat ὀλίγον περιπολεῖν B: τῶν ζώων ix τῆς γῆς ἀναφύναι ὀλίγον περὶ πολύ A ]| 5 τὸν om. B {|{|6 ἔχειν B || τῶν ἐν τῇ γῆ ϑερ- μῶν A [1 9 ἐλλειπὲς A || ἐξηχμαζομένου AB || 10 φυλλοφορεῖν B || τέλειον B. quod λ πλεῖον propius est cf. Plut.: τέ A || zapa- μένει A || 12 διαφόρων A || τῶν τρεφόντων A || 13 τῶν om. B || 14 διαλλάττοντα A 15 πῶς πυρετὸς γίνεται inscribit B || 18 χινῇ αὐτὴν πνεῦμα A: αὐτὴν πνεῦμα xtv B || 19 ἐπιγίνεται γὰρ πράγματι B || Ἡρό- ὅοτος immo Ἡρόφιλος cf. Prol. p. 39 || ἐνίοτε om. B || 21 titulum om. B || 23 τοῦ ἀέρος B || ἀέρος. Στράτων ex nomine Ἐξρασίστρατος nescio an a Galeno effictum sit. in fine capitis addit Charterius Πυϑαγόρας φησὶ τὰς νόσους γίνεσθαι xtA. quode cf. Prol. p. 240? 648 GALENI HISTOR. PHILOS. 133 133 Περὶ γήρως. [Plut V 30 s. 6] Ot Στωιχοὶ xal ot ἰατροὶ παρὰ τὴν τοῦ ϑερμοῦ ὑπονόστησιν. ᾿Ασχληπιάδης δέ φησι τοὺς Αἰϑίοπας λέγειν γηρᾶναι διὰ τὸ [ψύχεσθϑαι] * τὰ σώματα ὑπὸ τοῦ ἡλίου διαφλεγόμενα, τοὺς δὲ ἐν τῇ Βρεττανίᾳ ἑχατὸν “5 εἴχοσιν ἐτῶν γηρᾶν διὰ τὸ στέγειν ἐν αὑτοῖς τὸ πυρῶδες. τὰ μὲν | γὰρ τῶν s Αἰϑιόπων σώματα ἀραιότερα διὰ τὸ χεχαλάσϑαι ὑπὸ τοῦ ἡλίου, τὰ δὲ ὑπὸ τὴν ἄρχτον πεπυχνῶσϑαι xal διὰ τοῦτο πολυχρόνια. 1 γήρους B || 2 καὶ οἱ om. B || καὶ οἱ ἰατροὶ fictum est ex Plutarchi male excerpto συμφώνως || 3 δὲ om. B || λέγειν fi. e. ἃ ἐτῶν (vel corrupte ἔτει) cf. δὰ Plut. locum p. 4334 17] γηρᾶν xal διὰ τὸ ψύχεσϑαι AB nisi quod B λέγειν omisit || ὃ ψύχεσθαι ex in- feriore loco (cf. Plut. διὰ τὸ χατεψῦχϑαι μὲν τοὺς τόπους) delatum; intercidit ὑπερϑερμαί- νεσϑαι || 4 διαφλεγόμενον ΑΒ || 5. στέλλειν A {{{αὐτοὺς om. ἐν B || 7 τὸν ἄρχτον A || 1 subscribitur in A γαληνοῦ περὶ τοῦ παρ᾽ ἱπποχράτει χώματος: — EPMEIOY ΔΙΑΣΥ͂ΡΜΟΣ ΤΩΝ EZQ ΦΙΛΟΣΟΦΩ͂Ν NOTARUM INDEX Vindobonensis philos. et phil. gr. XIII Ness.,, XX Lamb. s. XIV vel XV M Monacensis DXII s. XV [U Ottobonianus graec. CXCI s. XV L Leidensis XVI Qu. 486 s. XV HERMIAE IRRIS. GENTIL. ΡΠΙῚΠΟΒ. 1. 2. 3 651 EPMEIOY ΦΙΛΟΣΌΦΟΥ διασυρμὸς τῶν ἔξω φιλοσόφων. 1 Παῦλος 6 μαχάριος ἀπόστολος τοῖς τὴν ᾿Βλλάδα τὴν Λαχωνιχὴν παροιχοῦσι Κορινθίοις γράφων, ' d ἀγαπητοί, ἀπεφήνατο λέγων " ' $, σοφία τοῦ χύσμου τούτου μωρία παρὰ τῷ Üsp, οὐχ ἀσκόπως εἰπών" δοχεῖ γάρ » μοι τὴν ἀρχὴν εἰληφέναι ἀπὸ τῆς τῶν ἀγγέλων ἀποστασίας. Qv ἣν αἰτίαν οὔτε σύμφωνα οὔτε ὁμόλογα οἱ φιλόσοφοι πρὸς ἀλλήλους λέγοντες ἐχτίϑενται τὰ δόγματα. 2 Οἱ μὲν γάρ φασιν αὐτῶν ψυχὴν εἶναι τὸ πῦρ, οἱ δὲ τὸν ἀέρα [οἵ Στωιχοί], οἱ δὲ τὸν νοῦν, οἱ δὲ τὴν χίνησιν, [Ἡράχλειτος] οἱ δὲ τὴν dva- τὸ ϑυμίασιν, οἱ δὲ δύναμιν ἀπὸ τῶν ἄστρων ῥέουσαν, οἱ δὲ ἀριϑμὸν χινητιχόν [Πυϑαγόρας], ot δὲ ὕδωρ γονοποιόν [Ἵππων]. οἱ δὲ στοιχεῖον ἀπὸ στοιχείων οἱ δὲ ἁρμονίαν [Δείναρχος], οἱ δὲ τὸ αἷμα [Κριτίας], οἱ δὲ τὸ πνεῦμα, ot δὲ τὴν μονάδα [Π]υϑαγόρας], χαὶ p οἱ παλαιοὶ τὰ ἐναντία. πόσοι λόγοι περὶ τούτων, ἐπιχειρήσεις πόσαι, πόσαι δίχαι σοφιστῶν ἐριζόντων μᾶλλον T, 15 τἀληϑὲς εὑρισχόντων:; 3 ᾿Αλλὰ γὰρ ἔστω στασιάζουσι μὲν περὶ τῆς ψυχῆς ἡ s x τὰ δὲ λοιπὰ περὶ αὐτῆς ὁμονοοῦντες ἀπεφήναντο" Y xai ἄλλοι τὴν ἡδονὴν αὐτῆς ὃ μέν τις ἀγαϑὸν xaÀsi, ὁ δέ τις χαχόν, ὁ δ᾽ αὖ μέσον ἀγαϑοῦ xal χαχοῦ, τὴν δὲ φύσιν αὐτῆς, οἱ μὲν ἀϑανατόν φασιν, οἱ δὲ ϑνητήν, οἱ δὲ πρὸς ὀλί- 3 τον ἐπιδιαμένουσαν, οἱ δὲ ἀποθηριοῦσιν αὐτήν, οἱ δὲ εἰς ἀτόμους διαλύουσιν, 1 Ἑρμείου τοῦ φιλοσόφου Darmarius || 3 τὴν Ἑλλάδα — παροιχοῦσι delevit cum Men- zelio Otto, sed cf. Clem. Strom. VI p. 526 P. τοῖς Ἑλλαδιχοῖς ἐχείνοις γράφων Κορινθίοις. τὴν Λαχωνιχὴν Ἑλλάδα a potiore nominat Peloponnesum. παροιχοῦσι ut littoris ac- colis cf. Isoer. 4, 162 || 4 Κορινθίοις γρά- «wv I 3 19 || 5 οὐχ --- ἀποστασίας suspecta Menzelio, sed cf. Neander allgem. Gesch. d. chr. Relig. u. Kirche ? t. 12 p. 923. 1162 || 7 οὐδὲ --- οὐδὲ ante Wolfium 9 οἱ μὲν --- γονοποιόν ex [lustin.] coh. ad gent. c. 7 p.8 cp cf. Prol. p. 261 || πῦρ, οἱ δὲ Menzel: πῦρ οἷον atque δημό- xpttog supra τὸ πῦρ positum VMO. inde in continuum recentiores codd. receperunt. Menzelius nomina huius capitis omnia re- secuit addita a scholiasta ex Nemesii c. 2 p. 67 || οἱ Στωιχοὶ om. cod. Anglic.: articu- lum om. L || 12. 13 οἱ δὲ ὃ στοιχείων ἀρ- μονίαν Menzel, similiter οἱ δὲ τῶν τεττάρων στ. ἁ. Otto [cf. Aetii Placit. IV 2 7]. at cf. Prol p. 261 ubi στοιχεῖον πρὸ στοιχείων con- ieci || 19 Δείναρχος pro Atxaíapyoc, errore * scholiasta ex Nemesio p. 68 tralato || οἱ δὲ τὴν μονάδα interpolatori vindicat Men- zel || xai ἄλλοι αὖ τὰ ἐναντία Menzel post Galeum, xai ἄλλοι πολλοὶ αὖ tà ἐναντία sive xal ἀλλοι πάλιν xà ἐναντία post Maranum Otto, quod laudo si scribatur πάλιν αὖ cf. p. 652,7 || 15 δίχαι Usener: δὲ xat vulgo || σοφιστιχῶν V l7 περὶ τῆς οὐσίας τῆς ψυχῆς Menzel: post ψυγῆς intercidisse puto τί ἐστιν || 18 vat, ἀλλα coniecit Usener, οὐ μὴν ἀλλὰ Menzel, Seiler xai μὴν ἄλλοι cf. p. 6523, 26. desidero καίτοι t. ἡ. || 21 οἱ δὲ ἀποϑηριοῦσιν Pytha- gorei ut apud Epiphanium IIIS p. 590, 12 μεταβαίνειν τὴ» Ψυχὴν εἰς πολλὰ ζῷα Porphyr. V. P. 19. sed fortasse Platonis quoque me- minit (e. g. Tim. 42c Republ. X p. 618 sq.), cuius sunt proxima, 652 HERMIAE IRRIS. GENTIL. P HILOS. 3—6 οἱ δὲ τρὶς ἐνσωματοῦσιν, οἱ δὲ τρισχιλίων ἐτῶν περιόδους αὐτῇ ὁρίζουσιν. xal γὰρ οἱ μηδὲ ἑχατὸν ἔτη ζῶντες περὶ τρισχιλίων ἐτῶν μελλόντων ἐπαγγέλλονται. 4 Ταῦτα οὖν τί χρὴ καλεῖν; ὡς μὲν ἐμοὶ δοχεῖ, τερατείαν ἢ ἄνοιαν 5 ἢ μανίαν T, στάσιν T, ὁμοῦ πάντα. εἰ μὲν τἀληϑὲς εὑρήχασιν, ὁμονοησά- τωσαν ἢ συγχατατιϑέσθϑωσαν, χἀγὼ τότε ἄσμενος αὐτοῖς πεισϑήσομαι, εἰ δὲ ἀντισπῶσι τὴν ψυχὴν xal ἀνθέλχουσιν ἄλλος εἰς ἄλλην φύσιν, ἕτερος δὲ εἰς ἑτέραν οὐσίαν, ὕλην δὲ ἐξ ὕλης μεταβάλλουσιν, ὁμολογῶ ὑπεράχϑεσθϑαι τῇ παλιρροίᾳ τῶν πραγμάτων. νῦν μὲν ἀϑάνατός εἰμι xal γέγηϑα, νῦν δ᾽ αὖ 13» ϑνητὸς γίνομαι xal δαχρύω" ἄρτι δὲ εἰς ἀτόμους διαλύομαι, ὕδωρ γίνομαι, [xai] ἀὴρ γίνομαι, πῦρ γίνομαι" εἶτα μετ᾽ ὀλίγον οὔτε ἀὴρ οὔτε πῦρ, ϑηρίον με ποιεῖ, ἰχϑύν με ποιεῖ, πάλιν οὖν ἀδελφοὺς ἔχω δελφῖνας. ὅταν δὲ ἐμαυτὸν ἴδω, φοβοῦμαι τὸ σῶμα xal οὐχ οἶδα ὅπως αὐτὸ χαλέσω, ἄνθρωπον 7, xóva ἢ λύχον T, ταῦρον ἢ ὄρνιν ἢ ὄφιν T, ὃράχοντα T, χίμαιραν" εἰς πάντα γὰρ 1 τὰ ϑηρία ὑπὸ τῶν φιλοσοφούντων μεταβάλλομαι, χερσαῖα ἔνυδρα πτηνὰ πολύμορφα ἀγρια τιϑασσὰ ἄφωνα εὔφωνα ἄλογα λογιχά" νήχομαι ἵπταμαι [πέτομαι] ἕρπω ϑέω χαϑίζω. ἔτι δὲ ὁ ᾿Ἐμπεδοχλῆς xal ϑαάμνον με ποιεῖ, ὅ Ὅπου τοίνυν τὴν ἀνθρώπου ψυχὴν ὁμογνωμόνως εὑρεῖν οὐχ οἷόν τε τοῖς φιλοσοφοῦσι, σχολῇ Y ἂν περὶ τῶν ϑεῶν ἢ περὶ χόσμου δύναιντο 0 τἀληϑὲς ἀποφήνασθαι. xol γὰρ ταύτην {τὴν) ἀνδρείαν ἔχουσιν, ἵνα μὴ τὴν ἐμπληξίαν εἴπω. οἱ γὰρ τὴν ἰδίαν ψυχὴν εὑρεῖν οὐ δυνάμενοι, [οὐ] ζητοῦσι τὴν τῶν ϑεῶν αὐτῶν, χαὶ οἱ τὸ ἴδιον σῶμα οὐχ εἰδότες τὴν τοῦ χόσμου φύσιν περιεργάζονται. 6 lavo γοῦν περὶ τὰς ἀρχὰς τῆς φύσεως ἀνϑίστανται ἀλλήλοις. ὅταν 25 μὲν ᾿Αναξαγόρας παραλάβῃ με, ταῦτα παιδεύει: ἀρχὴ πάντων 6 νοῦς xal οὗτος αἴτιος χαὶ χύριος τῶν ὅλων χαὶ παρέχει τάξιν τοῖς ἀτάχτοις χαὶ χίνησιν τοῖς ἀχινήτοις χαὶ διάχρισιν τοῖς μεμιγμένοις χαὶ χόσμον τοῖς ἀχόσμοις. ταῦτα λέγων ᾿Αναξαγόρας ἐστί μοι φίλος xal τῷ δόγματι πείϑομαι. ἀλλ᾽ ἀνθίσταται τούτῳ Μέλισσος xai Παρμενίδης. ὅ γε μὴν s» Παρμενίδης καὶ ποιητιχοῖς ἔπεσιν ἀναχηρύσσει τὴν οὐσίαν ἕν εἶναι xal ἀίδιον xal ἄπειρον xal ἀχίνητον xal πάντῃ ὅμοιον. πάλιν οὖν εἰς τοῦτο τὸ | τρισενσωματοῦσαν ΥΜΟ() corr. Seiler. significatur Plato Phaedr. p. 2494 || 2 οἱ δὲ τρισχιλίων idem ibid. 5 τι ἀληϑὲς vulgo: correxi cf. v. 20 et p. 651, 16 || 7 ἄλλως codices: corr. Seiler || 8 μεταβάλλουσαν V MOL: corr. Wolf || γὰρ ἄχϑε- σϑαι codd.: corr. Menzel || 11 xal ante ἀήρ del. Menzel || ϑηρίον μὲ ποιεῖ xzÀ. ef. Aen. Gaz. p. 14. 15 [Prol. p. 262'] || 17 zécopat eiecit Menzel, ὑπερίπταμαι est p. 656,12 || ἔστι δὲ ὁ codices: corr. Menzel. ἔστι δὲ ὅτε Wolf || 17 Ἐμπεδοχλῆς v. 380 K. 384 St. cf. p.558,22 Tertull. d. anima c. 32. cf. Karsten p. 274 19 τοῦ χόσμου suadet Otto || 20 τὴν add. Menzel || 21 εἰ γὰρ codices: corr. Seiler || ob del. Worth: Seiler ἐχζητοῦσι. Menzel ἀναζητοῦσι 25 τῶν πάντων coni. Otto cf. p. 653,10 || 29 ἀνθίσταται VMOL: ἀνϑίστανται cod. An- glicanus || τούτου codices: corr. Wolf || 50 ποιητιχοῖς inducebat Worth. huic scriptori condonandum || 31 παντὶ codd.: corr. Wolf HERMIAE IRRIS. GENTIL. PHILOS. 6—11 653 δόγμα οὐχ οἶδ᾽ ὅπως μεταβάλλομαι" ὃ Παρμενίδης τὸν Avataqópav τῆς ἐμῆς (νώμης) ἐξήλασεν. 7? Ἐπειδὰν δὲ ἡγήσωμαι δόγμα ἔχειν ἀχίνητον, ᾿Αναξιμένης ὑπο- λαβὼν ἀντιχέχραγεν: ἀλλ᾽ ἐγώ σοί φημι" τὸ πᾶν ἐστιν ἀήρ, xal οὗτος πυχνούμενος xal συνιστάμενος ὕδωρ xal 47 γίνεται, ἀραιούμενος δὲ xai ὧν διαχεόμενος αἰϑὴρ xal πῦρ, εἰς δὲ τὴν αὑτοῦ φύσιν ἐπανιὼν ἀήρ [T ἀραιός, εἰ δὲ xal πυχνωϑῇ, φησίν, ἐξαλλάσσεται]. xal πάλιν αὖ τούτῳ μεϑαρμόζομαι χαὶ τὸν ᾿Αναξιμένην φιλῶ. 8 Ὁ δὲ Ἐμπεδοχλῆς ἄντιχρυς ἕστηχεν ἐμβριμώμενος xal ἀπὸ τῆς Αἴτνης μέγα βοῶν" ἀρχαὶ τῶν πάντων ἔχϑρα xal φιλία, $, μὲν συνάγουσα - 0 ἣ δὲ διαχρίνουσα " xal τὸ νεῖχος αὐτῶν ποιεῖ τὰ πάντα. ὁδρίζομαι δὲ αὐτὰ xai ὅμοια xal ἀνόμοια. xal ἄπειρα xal πέρας ἔχοντα, xal ἀίδια xal γινό- 7r μενα. τοῦ πυρός. ES γε ὦ Ἐμπεδόχλεις, ἕπομαί cot xal μέχρι τῶν χρατήρων 9 ᾿Αλλ᾽ ἐπὶ ϑάτερα Πρωταγόρας ἑστηχὼς ἀνϑέλχει με φάσχων" 16 ΄ ὅρος καὶ χρίσις τῶν πραγμάτων ὃ ἄνθρωπος χαὶ τὰ μὲν ὑποπίπτοντα ταῖς αἰσϑήσεσιν ἔστιν πράγματα, τὰ δὲ μὴ ὑποπίπτοντα οὐχ ἔστιν ἐν τοῖς εἴδεσι τῆς οὐσίας. τούτῳ τῷ λόγῳ χολαχευόμενος ὑπὸ Πρωταγόρου τέρπομαι, ὅτι τὸ πᾶν ἢ τὸ πλεῖστον τῷ ἀνθρώπῳ νέμει. 10 ᾿Αλλαχόϑεν δέ μοι Θαλῇς τὴν ἀλήϑειαν νεύει ὁριζόμενος ὕδωρ 0 τοῦ παντὸς ἀρχήν. xal ix τοῦ ὑγροῦ τὰ πάντα συνίσταται xal εἰς ὑγρὸν ἀναλύεται, xal ἢ γῇ ἐπὶ ὕδατος ὀχεῖται. διὰ τί τοίνυν μὴ πεισϑῶ Θαλῇ τῷ πρεσβυτάτῳ τῶν Ἰώνων; ἀλλ᾽ 6 πολίτης αὐτοῦ ᾿Αναξίμανδρος τοῦ δγροῦ πρεσβυτέραν ἀρχὴν εἶναι λέγει τὴν ἀίδιον χίνησιν xal ταύτῃ τὰ μὲν γεννᾶσϑαι, τὰ δὲ φϑείρεσϑαι. χαὶ δὴ τοίνυν πιστὸς ᾿Αναξίμανδρος ἔστω. 5 11 Καὶ μὴν οὐχ εὐδοχιμεῖ ᾿Αρχέλαος ἀποφαινόμενος τῶν ὅλων ἀρ- χὰς ϑερμὸν xal ψυχρὸν; ἀλλὰ xal τούτῳ πάλιν 6 μεγαλόφωνος Πλάτων οὐχ ὁμολογεῖ λέγων ἀρχὰς εἶναι ϑεὸν xal ὅλην xal παράδειγμα. νῦν μὲν xal δὴ πέπεισμαι. πῶς γὰρ οὐ μέλλω πιστεύειν φιλοσόφῳ τῷ τὸ Διὸς ἅρμα πεποιηχότι; χατόπιν δὲ αὐτοῦ μαϑητὴς ᾿Αριστοτέλης ἕστηχε ζηλοτυπῶν 30 τὸν διδάσχαλον τῆς ἁρματοποιίας. οὗτος ἀρχὰς ἄλλας ὁρίζεται τὸ ποιεῖν καὶ l γνώμης ex p. 655, 4 addidit Menzel. Pla- toniea ellipsis ut xatd Te τὴν ἐμήν et ἡ T ἐμὴ wx4 ab Ottone male excusatur 3 ἡγήσομαι ante Wolfium || 5 xal γῇ V: xal ἀὴρ ceteri libri || 6 ἀραιός---ἐξαλλάσσεται delevi periphrasin sic fere restituendam ἀραιω- ϑεὶς δὲ xal πυχνωϑείς, φησίν, ἐξάλλάσσεται || 7 φῇ i. e. φησίν codd.: φύσιν Wolf || 8 αὐτῷ τούτῳ V: αὐτῷ τοῦτο vulgo: corr. Menzel 9 ἐμβριμούμενος ante Menzelium || 11 xai τὸ νεῖχος χτὰ. cf. Karsten Emped. p. 379 intercidit fortasse στοιχείων mentio ante καὶ 19 νέμει VMOL: deteriores μένει 20 μηνύει Gale. poeticum verbum non mo- vendum est || 21 ἀρχή Menzel distinguens ante ὕδωρ || 22 πεισϑῶ V: πείϑω ante Sei- lerum || 23 πρεσβυτέρῳ ante Menzelium qui conferri iubet [Iustin.] l. l. c. 5 p. ΘΕ ὃ πρεσ- βύτατος τῶν κατ᾽ αὐτοὺς ἁπάντων Θαλῆς || τοῦ ὑγροῦ cf. Prol. p. 262! 26 εὐδοχιμεῖν codd.: corr. Seiler || 27 co5- too codd.: corr. Seiler || μεγαλόφωνος ex [Iustino] coh. ad gent. c. 31 p. 30 c. indidem cetera usque ad πεποιηχότι cf. Prol. p. 262 || 29 τῷ τοῦ vulgo: correxi || 31 τὸ ποιεῖν xal τὸ πάσχειν categoriarum intempestive me- minit, sed ex proximis cum Menzelio scri- bendum videtur τὸ ποιοῦν xal τὸ πάσχον 654 e 10 20 30 HERMIAE IRRIS. GENTIL. PHILOS. 11—15 τὸ πάσχειν. xal τὸ piv ποιοῦν ἀπαϑὲς εἶναι τὸν alüépa, τὸ δὲ πάσχον ἔχειν ποιότητας τέσσαρας, ξηρότητα ὑγρότητα ϑέρμότητα ψυχρότητα" τῇ γὰρ τούτων εἰς ἄλληλα μεταβολῇ πάντα γίνεται καὶ φϑείρεται. 12 Κεχμήχαμεν ἤδη μεταβαλλόμενοι ἄνω xal χάτω τοῖς δόγμασι. πλὴν ἐπί γε τῆς ᾿Αριστοτέλους γνώμης στήσομαι xal μηχέτι μοι μηδὲ εἷς λόγος ὀχλείτω. ἀλλὰ τί δῆτα πάϑοιμ᾽ dv; νευροσπαστοῦσι γάρ poo τὴν ψυχὴν dpyatórepot τούτων γέροντες. Φερεχύδης μὲν ἀρχὰς εἶναι λέγων Z3va χαὶ Χϑονίην xal Κρόνον" Ζῆνα μὲν τὸν αἰϑέρα. Χϑονίην δὲ τὴν γῆν, Κρόνον δὲ τὸν ypóvov* 6 μὲν αἰϑὴρ τὸ ποιοῦν, ἢ δὲ γῇ τὸ πάσχον, ὃ δὲ χρύνος ἐν ᾧ τὰ γινόμενα. ζηλοτυπία τοίνυν τῶν γερόντων πρὸς ἀλλήλους. ταῦτα γάρ tot πάντα ὁ Λεύχιππος λῆρον ἡγούμενος ἀρχὰς εἶναί φησι τὰ ἄπειρα xal ἀειχίνητα xal ἐλάχιστα " xai τὰ μὲν λεπτομερῇ ἄνω χωρήσαντα πῦρ xal ἀέρα γενέσθαι, τὰ δὲ παχυμερῇ χάτω ὑποστάντα ὕδωρ xal γῆν. 13 Μέχρι ποῦ τὰ τοσαῦτα διδάσχομαι μηδὲν ἀληϑὲς μανθάνων : πλὴν εἰ μή τί γε Δημόκριτος ἀπαλλάξει με τῆς πλάνης ἀποφαινόμενος ἀρχὰς τὸ ὃν χαὶ τὸ μὴ ὄν. χαὶ τὸ μὲν ὃν πλῆρες, τὸ δὲ μὴ ὃν χενόν. τὸ δὲ πλῆρες ἐν τῷ χενῷ τροπῇ Y, ῥυϑμῷ ποιεῖ τὰ πάντα - ἴσως ἄν πεισϑείην τῷ χαλῷ Δημοχρίτῳ χαὶ βουλοίμην dv σὺν αὐτῷ γελᾶν, εἰ μὴ μετα- πείϑοι με Ἡρ ἄχλειτος χλαίων ὁμοῦ xal λέγων: ἀρχὴ τῶν ὅλων τὸ πῦρ, δύο δὲ αὐτοῦ πάϑη ἀραιότης xal πυχνότης, ἢ μὲν ποιοῦσα ἢ δὲ πάσχουσα, ἢ μὲν συγχρίνουσα T, δὲ διαχρίνουσα. ἱχανῶς ἔχει μοι xal ἤδη μεϑύω ταῖς τοσαύταις ἀρχαῖς. 14 ᾿Αλλά us παραχαλεῖ xdxsiüsw Ἐπίχουρος μηδαμῶς ὑβρίσαι τὸ χαλὸν αὐτοῦ δόγμα τῶν ἀτόμων xal τοῦ χενοῦ. τῇ γὰρ τούτων συμπλοχῇ πολυτρόπῳ xal πολυσχηματίστῳ τὰ πάντα γίνεται xal φϑείρεται. οὐχ ἀντι- λέγω Got βέλτιστε ἀνδρῶν Ἐπίχουρε" ἀλλ᾽ ὁ Κλεάνθης ἀπὸ τοῦ φρέατος ἐπάρας τὴν χεφαλὴν χαταγελᾷ Goo τοῦ δόγματος xal αὐτὸς dvipd τὰς ἀληϑεῖς ἀρχὰς ϑεὸν χαὶ ὕλην. χαὶ τὴν μὲν γῆν μεταβάλλειν εἰς ὕδωρ, τὸ δὲ ὕδωρ εἰς ἀέρα, τὸν δὲ ἀέρα (ἄνω) φέρεσϑαι, τὸ δὲ πῦρ εἰς τὰ περίγεια χωρεῖν, τὴν δὲ ψυχὴν δι᾿ ὅλου τοῦ χόσμου διήχειν, ἧς μέρος μετέχοντας ἡμᾶς ἐμψυχοῦσϑαι. 15 Τούτων τοίνυν τοσούτων ὄντων ἄλλο pot πλῆϑος ἀπὸ Λιβύης ἐπιρρεῖ, Καρνεάδης xal Κλειτόμαχος xal ὅσοι τούτων ὁμιληταὶ πάντα τὰ | τὸν αἰϑέρα obelo notavit Menzel cf. v. 8 || 2 ἔχον codd.: corr. Menzel || τὰ πάντα Otto || 3 γίνεσϑαι xat φϑείρεσϑαι Menzel, sed cf. v. 25 et p. 653, 22 4 μεταμελλόμενοι VMOL: corr. post Ga- leum Menzel || 5 ἔτι codd.: eorr. Seiler || 6 ἐνοχλείτω Menzel [{νευροχοποῦσι codd.: correxit Usener || 7 τούτου malit Menzel || μὲν sc. νευροσπαστεῖ || 10 ζηλοτυπία VM(O): ζηλοτύποι L: ζηλοτυπούντων οὖν γερόντων πρὸς ἀλλήλους, ταῦτά γέ c9 πάντα x. Menzel || 11 φασι V || 12 dxíivrza ante Ga- leum cf. Hippol. ref. I 121 (supra p. 564,27] ἄπειρα εἶναι καὶ ἀεὶ χινούμενα Laert, TX 30 14 ποῦ MVO(L) ef. p. 656, 15: τοῦ Men- zel || 17 ῥυϑμῷ retinni cf. p. 314 5: ῥυσμῷ Seiler || ποιεῖν coni. Wolf, sed cf. v.3 | 19 μὲν codd.: μὲ corr. Seiler || 21 x2v codd.: corr. Menzel ex Seileri versione 25 γίνεσϑαι xal φϑείρεσϑαι Menzel, sed cf. v. 9. 11. || 26 φρέατος cf. Diog. VII 168 | 27 ἀνιμᾷ VMO: ἀνειμῶ (L?) || 98 μεταβα- λεῖν vulgo: correxi || 29 ἄνω addidit Wor- thium secutus Menzel 33 ἐπιρρεῖ ex. Platonis (Phaedr. p. 223») imitatione HERMIAE IRRIS. GENTIL. PHILOS. 15—17 τῶν ἄλλων δόγματα χαταπατοῦντες, αὐτοὶ Ob ἀποφαινόμενοι διαρρήδην dxa- τάληπτα εἶναι τὰ πάντα xal ἀεὶ τῇ ἀληϑείᾳ φαντασίαν [ἀεὶ] παραχεῖσϑαι ψευδῆ. τί τοίνυν πάϑω τοσούτῳ χρόνῳ ταλαιπωρήσας; πῶς δέ μου τῆς Ἰνώμης ἐχχέω τὰ τοσαῦτα δόγματα; εἰ γὰρ μηδὲν εἴη χαταληπτόν, ἀλήϑεια μὲν ἐξ ἀνθρώπων οἴχεται. ἢ δὲ ὑμνουμένη φιλοσοφία σχιομαχεῖ μᾶλλον T, τὴν τῶν ὄντων ἐπιστήμην ἔχει. 16 Ἄλλοι τοίνυν ἀπὸ τῆς παλαιᾶς φυλῆς Πυϑαγόρας xal ot τούτου συμφυλέται σεμνοὶ χαὶ σιωπηλοὶ παραδιδόασιν ἄλλα μοι δόγματα ὥσπερ αυστήρια, xal τοῦτο δὴ τὸ μέγα καὶ ἀπόρρητον [τό αὐτὸς ἔφα" ἀρχὴ τῶν πάντων ἢ μονάς. ἐχ δὲ τῶν σχημάτων αὐτῆς xai ix τῶν ἀριϑμῶν τὰ στοιχεῖα γίνεται. xai τούτων ἕχάστηυ τὸν ἀριϑμὴν- χαὶ τὸ σχῆμα xai τὸ μέτρον οὕτω πως ἀποφαίνεται" τὸ μὲν πῦρ ὑπὸ τεσσάρων xal süxoct τρι- Ἰώνων ὀρϑογωνίων συμπληροῦται τέσσαρσιν ἰσοπλεύροις περιεχόμενον. ἔχαστον (δὲ) ἰσόπλευρον σύγχειται ἐχ τριγώνων ὀρϑογωνίων ἕξ, ὅϑεν δὴ xai πυραμίδι προσειχάζουσιν αὐτό. 6 δὲ ἀὴρ ὑπὸ τεσσαράχοντα ὀχτὼ τριγώνων συμπληροῦται περιεχόμενον lgemAsópote ὀχτώ. εἰχάζεται δὲ ὀχταξδρῳ, ὃ περιέχεται ὑπὸ ὀχτὼ τριγώνων ἰσοπλεύρων, ὧν ἕχαστον εἰς ξξ ὀρϑογώνια διαιρεῖται, ὥστε γίνεσϑαι τεσσαράχοντα ὀχτὼ τὰ πάντα. τὸ δὲ ὕδωρ ὑπὸ ἑχατὸν εἴχοσι (τριγώνων συμπληροῦται, ἴσοις xal ἰσοπλεύροις εἴχοσι) περιεχό- μενον, εἰχάζεται δὲ εἰχοσαέδρῳ. ὃ δὴ συνέστηχεν ἐξ ἴσων xal ἰσοπλεύρων τριγώνων εἴχοσι xal íxaxóv. 6 δὲ αἰϑὴρ συμπληροῦται δώδεχα πενταγώνοις ἰσοπλεύροις xal ὅμοιός ἐστι δωδεχαέδριῃ. f, (δὲν γῇ συμπληροῦται ἐχ τρι- γώνων μὲν ὀχτὼ xal τεσσαράχοντα περιέχεται δὲ xal τετραγώνοις ἰσοπλεύροις ἕξ. ἔστι δὲ ὁμοία χύβῳ. ὃ γὰρ χύβος ὑπὸ ἕξ τετραγώνων περιέχεται, ὧν ἕχαστον εἰς ὀχτὼ τρίγωνα (διαιρεῖται, ὥστε γίνεσϑαι τὰ πάντα ὀχτὼ xal τεσσαράχοντα. : 11 Τὸν μὲν δὴ χόσμον ὁ Πυϑαγόρας μετρεῖ. ἐγὼ δὲ πάλιν ἔνϑεως γενόμενος τῆς μὲν οἰχίας καὶ πατρίδος χαὶ τῆς γυναιχὸς καὶ τῶν παιδίων χαταφρηωνῶ xai τούτων οὐχέτι pot μέλει. εἰς δὲ τὸν αἰϑέρα αὐτὸν αὐτὸς ἀνέρχομαι xal τὸν πῆχυν παρὰ [υϑαγόρου λαβὼν μετρεῖν ἄρχομαι τὸ πῦρ. οὐ γὰρ ἀπόχρη μετρῶν 6 Ζεύς, ἀλλ᾽ (εἶδ μὴ xai τὸ μέγα ζῷον τὸ μέγα σῶμα f, μεγάλη ψυχὴ αὐτὸς εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνέλϑοιμι xal μετρήσαιμι τὸν αἰϑέρα, οἴχεται ἢ τοῦ Διὸς ἀρχή. ἐπειδὰν δὲ μετρήσω xai ὁ Ζεὺς παρ᾽ ἐμοῦ μάϑῃ, πόσας γωνίας ἔχει τὸ πῦρ, πάλιν ἐξ οὐρανοῦ χαταβαίνω xal φαγὼν ἐλαίας xal σῦχα xal λάχανα τὴν ταχίστην ἐπὶ τὸ ὕδωρ στέλ- λομαι xal χατὰ πῆχυν xal δάχτυλον xal ἡμιδάκτυλον μετρῶ τὴν ὑγρὰν οὐσίαν χαὶ τὸ βάϑος αὐτῆς ἀναμετρῶ, ἵνα χαὶ τὸν Ποσειδῶνα διδάξω, πόσης ἄρχει 655 [^] — [LU -- b 35 2 fortasse τῇ ἀληϑεῖ φαντασίᾳ || alterutrum ἀεὶ abundare vidit Seiler || 3 τοσοῦτον χρόνον Menzel: tuetur vulgatam Otto || 4 μηδέν ἐστι malit Menzel, sed cf. v. 20 || 5 σχιαμαχεῖ Menzel 9 τό" αὐτὸς ἔφη libri: correxit Otto. ἀπόρ- prov αὐτὸς ἔφα τό Menzel || 14 δὲ inseruit Seiler || 19 τριγώνων — εἴχοσι inseruit. se- eundum Worthium Otto || 21 εἴχοσι c δὲ x py codd.: restituit Worth [{πενταγώνοις V: πενταγωνίοις vulgo !| 22 δὲ addidit Menzel || 25 εἰς δ΄ τρίγωνα ὥστε codd.: corr. Worth || γίνεσϑαι VOL: vulgo γίνεται || πάντα x5 codd.: corr. Worth 26 οὕτω μετρεῖ Seiler || 30 ἀλλὰ μὴ codd. : corr. Seiler || 32 δὲ πάλιν p. deter. codd. 656 τὺ HERMIAE IRRIS. GENTIL. PHILOS. 17—19 ϑαλάσσης. τὴν δὲ γῆν ἅπασαν ἡμέρα μιᾷ περιέρχομαι συλλέγων αὐτῆς τὸν ἀριϑμὸν χαὶ τὸ μέτρον χαὶ τὰ σχήματα. πέπεισμαι γὰρ ὅτι τοῦ χό- σμὴῦ παντὸς οὐδὲ σπιϑαμὴν παρήσω τοιοῦτος xal τηλιχοῦτος ὦν. οἶδα δὲ ἐγὼ xal τῶν ἀστέρων τὸν ἀριϑμὸν χαὶ τῶν ἰχϑύων xal τῶν ϑηρίων xai ζυγῷ τὸν χόσμον ἱστὰς εὐχόλως τὸν σταϑμὸν αὐτοῦ δύναμαι μαϑεῖν. 18 ᾿Αμφὶ μὲν δὴ ταῦτα μέχρι νῦν ἐσπούδαχεν ἣ ψυχή μου τῶν ὅλων ἄρχειν. προχύψας δέ μοί φησιν Ἐπίχουρος" σὺ μὲν δὴ κόσμον ἕνα με- μέτρηχας, ὦ φιλότης, εἰσὶ δὲ χόσμοι πολλοὶ xal ἄπειροι. πάλιν οὖν ἀναγ- χάζομαι μετρεῖν οὐρανοὺς ἄλλους αἰϑέρας ἄλλους, χαὶ τούτους πολλοὺς. ἀγε δὴ μηχέτι μέλλων ἐπισιτισάμενος ὀλίγων ἡμερῶν εἰς τοὺς Ἐπιχουρείους χόσμους ἀποδημήσω. . τὰ μὲν οὖν πέρατα Τ᾿ηϑὺν xal Ὠχεανὸν εὐχόλως ὑπερίπταμαι. εἰσελϑὼν δὲ εἰς χόσμον χαινὸν [xal] ὥσπερ εἰς ἄλλην πόλιν μετρῶ τὰ πάντα ὀλίγαις ἡμέραις. χαἀχεῖϑεν ὑπερβαίνω πάλιν εἰς τρίτον χόσμον, εἶτα εἰς τέταρτον xal πέμπτον xat δέχατον xal Éxatocthy xal yt λιοστὸν xal μέχρι ποῦ ἤδη γάρ μοι σχότος ἀγνοίας ἀπαντᾷ xal ἀπάτη μέλαινα χαὶ ἄπειρος πλάνη χαὶ ἀτελὴς φαντασία χαὶ ἀχατάληπτος ἄνοια. πλὴν τί μέλλω xal τὰς ἀτόμους αὐτὰς ἀριϑμεῖν, ἐξ ὧν οἵ τοσοῦτοι χόσμοι γεγόνασιν, ἵνα μηδὲν ἀνεξέταστον παραλείπω μάλιστα τῶν οὕτως ἀναγχαίων xai ὠφελίμων, ἐξ ὧν οἶχος xal πόλις εὐδαιμονεῖ: 19 Ταῦτα μὲν τοίνυν διεξῆλθον βουλόμενος δεῖξαι τὴν ἐν τοῖς δογμα- σιν οὖσαν αὐτῶν ἐναντιότητα χαὶ ὡς εἰς ἄπειρον αὐτοῖς καὶ ἀόριστον πρό- εισιν f; ζήτησις τῶν πραγμάτων καὶ τὸ τέλος αὐτῶν ἀτέχμαρτον xal ἄχρηστον, ἔργῳ μηδενὶ προδήλῳ xal λόγῳ σαφεῖ βεβαιούμενον. ] τὴν μὲν codd.: xal τὴν μὲν Wolf et Menzel: correxi || παρέρχομαι ante Menzelium || 3 πάντα codd.: corr. Maranus || οἶδα xzÀ. cf. oraculum Delphicum Herod. I 47 || 5 ἐπὶ ζυγῷ Wolf ἢ προσχύψας eodd.: corr. Seiler |, 9 εἰ- πεῖν codd.: μετρεῖν corr. Menzel. in mentem veniebat ἐπιέναι || οὐρανοὺς πολλοὺς vulgo: correxi || 10 μέλλ᾽ VL: μέλλων ceteri || ἐπισιτισάμενος VM: ἐπισιτιασάμενος vulgo || 11 ἀποδήμησον libri: correxi || πέρατα me- minit Homeri S 200 || 12 x«i delevi || 13 elc γ' κόσμον sic MVOL: εἰς κόσμον ante Menzelium || 15 ἀνοίας L || ἅπαντα codd.: corr. Wolf || 16 ἄνοια VM(O)L cf. p. 6524: vulgo ἄγνοια || 17 εἰ μέλλω codd.: correxi |. xai Seiler: xatà codd. || 16 οὕτως ἀριϑμεῖν L et duo codd. Marani (VO): αὐτὰς Ὁ || 19 εὐδαιμονᾷ ante Seilerum I Numeri uncinis inclusi priores huius editionis paginas, posteriores versiculos in- dicant. litterulae sublimes *^ et b singularum paginarum dextram laevamque partem significant, litterae n adnotationis, t testimoniorum numeros praecedunt, qui ad ipsorum (non contextus) versiculos spectant. N DICES SCRIPTORUM SIGLA Aétii Placita Arii Didymi Epitomes fragm. phys. Theophrasti Physicorum Opinionum fragm. eiusdem de Sensibus fragm. Ciceronis de Deorum natura I ecloga Philodemi de Pietate I ecloga Hippolyti Philosophumena (Refutat. I) Plutarchi qui ferebantur Stromateon fragm. Epiphanii ΠῚ eclogae Galeni quae fertur Historia philosopha Hermiae gentilium philosoph. Irrisio primus tantum versus notatur. Diels, Doxographi graeci. locorum indicatorum quantumcunque spatium est, 42 I INDEX NOMINUM ABULFARAGIUS in hist. dynast. num Pla- tarchi Placitis utatur 28 Hi 231 (572, 20) quot numerentur 173. 245 G 3 (099, 4) AcADEM!CI unde dicti Hi 231 (512, 20) G 4 (602, 6) Aca- demici antiqui semper humanum genus ACADEMIA Academiae in Aetii Placitis rari 185 fuisse existimaverunt 157 (Academici cum Platone) de animarum post mortem statu 199 Academia vetus divinationem probavit 224 (Academici) sensus neque καταλήψεις neque συγχαταϑέσεις esse A IV 8 15 (3965 5) cf. 185 quomodo visus fiat A IV 133 (40358 cf. ^D b5) sa- pientem λόγῳ percipere A IV 91s (398 524) sensus sanos, sed minime A IV 91 (396517) de nulla re sententiam ferendam Hi 23 3 (512, 26) &accuratos (Academici quidam) τὸ οὐ μᾶλλον et τὴ τοιόνδε di- 3 (5013, 1) ACHAIA crebris terrae (454, 2) ACHILLES falso Statius vel Tatius apellatus cebant Hi 2: motibus nota D 13 11 commentarium in Aratum scripsit, cuius excerpta exstant 15 quando vixe- rit 18. Stoicam disciplinam ex Diodoro Alexandrino per Eudorum transvexit 19sqq., placita ex Plutarcho parum ac- eurate excerpsit 22sqq. 20. 22. 26. 231 ADRASTEA. etymologia D 29 (465, 2) apud Platonem Hi 19 19 (569,21) ApRAsTUS Aphrodisiensis 18 AFRICA AÀ IV 16 (385, 28) 490,6 (654, 32) AEGIRA fluctibus mersa 490, 3. 5 cf. 108 ARGOSPOTAMOE. aérolithus qui illie decidit a Diogene memoratur A 11] 18 9 (8422553 b12, t b8) A&gOeYPTUS À IV 11 (384, 21) 4 (385, 13) b (385, 23) 6 (385, 26) Thales inde Mi- loci corriguntur He 15 letum profectus A131 (276*10) pyra- mides intus quater vel quinquies imaginem A IV 2023 (410420) Aegyptii sacerdotes et astro- logi Hi 131(565,6) de Nilo 228 AIV 17 (386 s 1) Pytha- goram Hi 2 18 (558, 10) de principatus sede 204 ab ariete zodiacum vocis reddunt numeros mensu rüásque docuerunt ineipiunt 196? AELIUS nescio quis de iride 231? AENESIDEMUS. sceptica ei ratio vindicatur 210sq. num veri falsique normam sta- tuerit 211 substantiam dixit 210 χατὰ Ἡράχλειτον de snimae sede opinatus 209 spud Photium ex- cerptus 211 a Sexto compilatus 209sqq. AEscHYLUS de Nilo 228 (bis) ARTHALIDES. Pythagoras ante Troica Aetha- liden fuisse se dixit Hi 2 11 (551, 6) A&gTHER et Dies Noctis liberi Hi 26 3 (515, 1) AETHIOPIA À IV 13 (385 26) AETHIOPES mature senes À V 30 6 (4434106) AETIUS. quot sint Aétii 49. Περὶ ἀρεσχόντων liber 47sqq. 241! a 'Theodoreto 45, Ne- mesio 49, Plutarcho Stobaeoque excerptus aéra animae apud Hesiodum 80 de exemplaris pravitate DO Placita vetusta transcripsit 181 sqq. 129 quae fuerit ordinandi ratio 66 sq. num prooe- mia εὖ Aétio sint profecta 56 sq. 178 Placita quomodo composita sint 178 sqq. infeliciter excerpta 63 Aétius a sectarum censura alienus 99 eclecticus Peripateti- corum scholis eruditus 100 quando fuerit 100 scholastico colore scripsit 178 falso idiotismos latinos adhibuisse accusatur 101! iudicia philosophorum unde hausta sint 180 Aristotele usus 217 Stoico de fato libello usus 178 atomorum doctores mále noverat 219 biographum arcessivit 180 Aétii Placita eduntur p. 267—244 42* 660 A&TIUS AETIUS RHETOR ἃ Philippo "Thessalonicensi elogio honoratus 49! Placita non scripsit 100 ARTNA mons He 8 (653, 10) AGAMEMNO Homericus iniusta passi hominis exemplum A I 7 10 (301^11) AGATHARCHIDES Cnidius Heraclidis Lembi anagnosta epitomen mirabilium confecit 149 de Nilo 227. 228 AGATHENOR Xenocratis pater A I 7 30 (3045 1) AIDONEUS (28119) ALcINOI (rectius Albini) Platonicorum dog- matum isagoge ex Ario excerpta 10 ALCMAEO Crotoniates 129 C 1127 (53333) principia contrarietates 250 deos stellas animatas dixit 129.130 solem pla- num esse ἃ II 224 (35258) Inna quomodo deficiat A II 293 (259517) planetas fixis stellis obviam ferri A II 162 (345419)3 (345526) de anima 202 A IV 22 (88654, th6) C 11 27 (533*3) principatum esse in cerebro A IV 171(407:252) desen- sibus 223 ThS 25 (506, 19) visus quo- modo fiat Α IV 1312 (404522) ΤῊΒ 26 (506, 28) oculis ignem inesse unde ap- pareat ThS 26 (507, 1) auditus quomodo fiat A IV 16 21 (406421 521) ThS 25 (506, 23) gustare nos lingua ThS 25 (506, 26) A IV 18 1 (407*12) olfactus quomodo fiat A IV 17 1 (40722 52) ThS 25 (506,95) in cerebrum omnes sensns coire ΤῊΒ 26 (507,3) ἡγεμονικόν 190! sentire aliud atque intellegere 'ThS 25 (506, 21) homines intellectu a ceteris animalibus differre ΤῊΝ 25 (506, 19) semen cerebri partem A V 33 (417210) matris quoque semen statuit 190 de con- formatione partus 190 A V 173 (427*8) eur mares feminaeve nascantur 191 cur mulae steriles A V 141 (424330) fetus corpore suo ut spongia nutrimenta reci- pere A V 163 (426228) de sanitate et morbo 223 A V 30 ! (4423351) somnus morsque quomodo fiant A V 241 (435412) ALCMAN i. e. Alemaeon 386 tb6 ALRXANDER ÁPHRODISIENSIS tria principia Platonis statuit 485, 4 Theophrasti Opi- niones citat 483, 8B de Xenophane Theo- phrasti opinionem pronuntiavit 43], 9. n^9 de Platonis temporis definitione Empedoclis 88.90 4A I 3290 I INDEX 492,2 in metaphys. p. 24, 5 Bon. Th0 6 (482,5) in meteor. f. 91 τ ThO 23 (494, 4) eiusdem libri locus corrigitur 226?, item de mixt. 114 Alex. 8 Simplicio in phy- sicis excerptus 1125sq. δ eodem im- merito accusatus 113 ALEXANDER MackEbo Dandamin Brach- mánem convenit Hi 24 7 (514, 1) ALEXANDER PHILALETHES medicus 148? Asclepiadeus librum de semine et Περὶ τῶν ἀρεσχόντων scripsit 185sq. de pulsu 186 ' ALEXANDER PoLvHisTOR de Pythagorae principiis 181! compilator diligens 83? ἐν Διαδοχαῖς 150? ALEXANDRIA quam vim in philosophiam eclecticam habuerit 81 ibi Pythagorea philosophia diu culta 150 Alexandri- norum acrosticha 85! AMINIAS Pythagoricus Parmenidis magister 148 AMoR A [98 13 (296 4290) Hesiodeus 26 1 (015, 3) AMMoONIUS. Pseudo - Ammonii Aristotelis biographi stupor 14 AwAPHE cum Delo a falso Philone con- fusa 108 AwNAXAGORAS Hegesibuli f. 228 A 135 (21951) ΤΟ 4 (418, 18) Hi 8 1 (561, 23) EII4 (589,30) Clazomenius 94. 129. 228 A I 85 (21941 51) ThO 4 (4183, 18) Hi 81 (561, 23) E III 4 (589, 30) G 18 (610, 23) Mileto profectus Athenas venit G 3 (599,5) libri initium quale fuerit 166 AIS35 (28033) verba citantur 419, 1.2 ab Homero doctus (?) 94 suc- cessor Thaletis (?) 94 cum Anaximandro compositus ThO 4 (479, 4) elementa cor- poralia similiter exposuit ThO 4 (479, 15) Anaximenis auditor 173 ThO 4 (478, 18) Ο 11236(532*10) 6 8 (599,4) a Dio- gene Apoll. compilatus ThO 2 (411, 1) Archelai in principiis auctor ThO 4 (480,1) Hi 91 (563, 15) praeceptor 114 6 8 (599, 6) quatenus in sensibus Empedocli similia docuerit ThS 35 (509, 13) paulo post eum Empedocles floruit ThO 3 (411, 17) quando ipse fuerit Hi 8 i3 (563, 10) Euripidem docnit 94 cum Eu- ripide iunctus 112 A V 19 5 (430110) atheus 171 physicus 228 vaticinatus esse dicitur Hi B 13 (563, 12 cf. Zeller I* 811") a Philodemo significatus 128 a Cicerone NOMINUM male intellectus 125 ab Heraclito allegor. scriptore cum Xenopbane confusus 94, idem cum Anaxarcho G 3 (601 nb8). opinionum e Theophrasto excerptarum conspectus 137 sqq. principia duo statuit μῖξιν ἁπάντων et νοῦν ThO 4 (419, 12) causam addidit principiis ThO 4 (478, 20) εἴ. A 135 (28046) principia materialia infinita, unam caussam motricem ΤΟ 4 (419,10) principia homoeomerias 250 ΑἹ 80 (279 1252) 418, 21 cf. nb8 E III 4 (589, 30) G 18 (610, 23) homoeomeriae falso ex- plicatae 174 «à ὁμοιομερῇ πολυσχήμονα ATI144 (312520) causas materiales in- finitas Hi 81 (561, 26) ThO 4 (478,20) ἄπειρα statuit propter exiguitatem Hi B 1 (561,26) de materia A192 (307t53) terram principium statuit(?) 94 aéra den- sum et frigidum, aethera tenuem et calidum ThS 59 (516, 6) cf. A II 133 (3412312510) doctrina de aere infinito in Laertio in- versa 167 de mixtione ΑἹ 17 2 (31548 b20) omnia in omni ThO 4 (479,1n*10) cuius plurima sunt, ea vere unum quod- que esse ΤΟ 4 (479, 2) in discretione ἀπείρου cognata inter se coniungi ThO 4 479,4) ex victu simplici varia nasci A I 35(21936b4) mentem (νοῦν) principium omnium ΤῊ 38 (510, 10) He 6 (652, 25) infinito praeposuit 129 caussam motricem perhibuit ThO 4 (479, 7) Hi 81 (561, 24) He 6 (652, 26) mentem apertam simpli- cemque C 1127 (532326) infinitam C 112€ (532*183? cf. n b17) omnibus mixtis ordinem fecisse Hi 8 1 (561, 25) Ph 4*5 (532511) He 6 (652, 27) omnia ordinare135 (2804252) Ph 4 28 (532510) He 6 (652, 26) mente rerum discriptio- nem et modum confici C 11 26 (532411) caelos ceteraque discreta creari ThO 4 (479, 9) eam ordinasse res immotas AIT5(299419) omnia moveri et illa movente similia coire Hi 82 (561,27) esse aliquod animal C 11 2e (232320) e materia fabricatorem fecisse mundum 1711 animum divinum omnium effectorem 178 AI 115 (3024 11) qua quaeque causa fiant ignotum hominibus A I 297 (326 43 b, t b1) circularem motum caelestia ordinasse Hi 82 (562, 11 mundum unum esse A IL 12 (32157, tb4) mundum in- ANAXAGORAS 661 terire A I146(331b 13) ortum interi- tumque χατὰ τὸ ποσὸν fieri A I 242 (320520) cur mundus inclinarit A II 51 (33134526) solem lapidem igneum Hi 8 6 (562, 14) A II 20 e (849 4 4 5 6, t b4) qualis quantusque sit 165 Peloponneso maiorem esse Hi 8 8 (562, 20) A II 213 (35149 10) aére repulsum conversiones. facere Hi 89 (562, 24) A II 232 (352318 b15; Anaxagoras fort. significatur de solis defectione A 11 245 (354315) Innam lapidem igneum Hi 86 (562, 14) habentem montes cet. A II 259» (356 37516, t 56) cf. 26. 16D cur terrena sit et Ψψευδοφανής A 11 302 (351*12514) Hi 8 10 (562, 21) sub sole esse collocatam Hi 8 7 (562, 19) et ab eo collustratam Α II 25 5 (358521) Hi 88 (562, 20) lunam variare frigore Hi 89 (562, 25; quomodo deficiat A II 29 6.1 (360514. 23) ThO 19 (493, 3) Hi 89 (562, 22) de corporibus subluna- ribus A II 29 7 (360523) Hi 8 6 (562, 15) astra lapides igneos esse Hi 8 ὁ (562, 14) quomodo deficiant et collustrentur primus docuit Hi 8 10 (562, 26) aethera igneum lapides e terra attractos stellas fecisse Α II 133 (341^ 12 b 10, t b4) astra subter terram circumferri Hi 88 (562, 22) ab oriente ad occidentem A II 16 1 (34516 520) stellarum calor cur non sentiatur Hi 87 (562, 17) de circulo lacteo A III 1 5 (36531313) Hi ὃ 10 .562, 28) cometis A III 2 2 (366413513) stellis cadentibus A III 29 (367 * 1059) 201 Hi 810(563, 1) tonitru sim. A III 34 (368310513) Hi 8 11 (563, 4) 225 nu- bibus cet. A IIL 42 (37151) ventis Hi 811(563,3) iride A ΠΙ 5 11 (323228) terram ex gravibus concretam subsedisse, levia aethera petiisse Hi 8 ? (5602, 4) terram aére incluso moveri ἃ III 15 4 (319418) cur suspensa in aére vehatur Hi 83 (562, 7) Hi 812 (563, 7) terram planam Hi 83(562, 5) de terrae motibus A ΠῚ 15 4 (379218) Hi 8 12,563, 5) terram cavam aqua esse repletam Hi 55 (562,11) mare unde ortum sit A III 162 (3812320) aqua per terram percolata amarum fieri ThO 23 (495, 7) aquae ter- restres unde veniant Hi 83 (562, 8) flu- vii H85(862,10) de Nilo 226. 227. 228 (sexies; A IV 13 (385^5) Hi 85 (562, 12) θ62 ANAXAGORAS animam aeri similem A IV 32 (387510, 1017 cf. 316) non interire A IV 71 (392 tb2) extrinsecus insinuari A IV 511 (392 bl) sensus unde fiant A IV 96(39751) sensum contrariis effici ThS 1 (499,3) 27 (507,7) 31 (508,5) sensum cum dolore fleri A IV 9 16 (398518) ThS 17 (504, 9) 29 (507, 21) 31 (508, 8) sen- tiendi acumen a (sensuum) magnitudine repetendum ΤῊΒ 29 (807, 26) 34 (508, 28) 37 (510, 3) sensus fallere A IV 9 1 (396 ^14) visus quomodo fiat ThS 27 (507, S) lucem esse causam ἐμφάσεως '(ThS 37 (509, 29) visum nocti conco- lorem fecit 'ThS 37 (509, 27) anditum sono ad cerebrum perlato ΤῊΝ 28 (507,19) olfactum respirando ThS 28 (501, 19) tactum gustumque contrariis ThS 28 (501,14) de coloribus ΤῊ 59 (516, 12) vox et echo quomodo fiat A IV 195 (409317) semen unde exeat 190 matris semen statuit 190 fetui cerebrum pri- mum increscere 190 aetherio calore membra disponi 190 per umbilicum ali fetum 191 mares feminaeve quomodo formentur A V 74 (420^ 1: Hi 812 (563,8) 191 de similitudine liberorum 193 de animalium origine A V 193 (4302 1) Hi 8 12 (1563, 8) 171. 172 nutrimentis A V212(440211) quam habeant ratio- nem A V 2053 (432311) num malora melius sentiant 'ThS 29 (507, 96) 34 (509,2) somnus et mors num corporis an animae sint 205 A V 2523 (487 ^8) ANAXARCHUS Abderita G 8. (601,13) 7 (604, 14) (Diogenis Smyrnaei) disciplinam nemulatus G 3 (601, 18 cf. n b4) scepticus G 1 (604, 14) Pyrrhonem sceptica pbilo- sophia imbuit G 3 (601, 14) finem suae sectae εὐδαιμονίαν dixit G 4 (602, 2) ANAXIMANDER Praxiadae f. AI353 (97153) ThO 2 (476,4 n^9) Hi 61 (559,16) E III 2,1589,95) Milesius 199. 189 AI33 (2112153) ThO 2 (476,4. n b9) Hi 61 (559, 16) E IIL 2 (589,25) quando natus sit Hi 6 7 (560, 11 cf. Mus. Rh. XXXI 24) 'Thaletis popularis et sodalis 119 He 10 (603,93) successor 110 auditor 173 Hi 6 1 (559, 15) discipulus et successor ThO 2 (416, 4 cf. n25) familiaris PI 2 (579, 7) G 3 (599,3) idem Anaximenis magister 113 G3(599,3) Anaximander ab Aristo- I INDEX tele cum Anaxagora compositus 476, 15 itemque & Theophrasto ThO 4 (419,3) quatenus eum imitetur Anaxagoras ThO4 (419, 15) cum Anaxagora confusus G 100 (638, 10) poeticis vocabulis usus ThO 2 (476,11) eius liber iam Alexandrinis rarus 219? opinionum e Theophrasto ex- cerptarum conspectus 133sqq. principium ἄπειρον 119. 129. 170. 250 Hi 61 (559,16) AI33 (27125514) EHI2 (589,25) G 18 (610, 12) principium et ele- mentum ἄπειρον Hi 62 ThO 2 (416,5) (559,20) aeternum et vegetum Hi 6 1 (559, 17) vitaperatur 1 8 8 (271415511) primus nomen ἀργῆς invexit ThO 2 (416, 5. n*16) Hi 6 2 (559, 20) prineipium non ex iv elementis sumpsit ThO 2 (416,6.11) ex infinito omnia nasci eoque reverti 119 ΑΙ 895 (211 49 56) PI 2(579, 8) E III2 (589,25) id fieri χατὰ τὸ γρεών 'ThO 2 (416, 9) ereata iniuriae sibi poenas dare ThO 2 (476,9) immensum omnium initium . . . se- minaliter in se habens.. .omnium genesin: ez quo immensos mundos 171 ex suis prin- cipiis quasque res nasci 173 ex ἀπείρῳ cae- los eorumque mundos factos ThO 2 (416,7) Hi 6 1 (559, 17) P1 2 (519, 9) ἄπειρον omnes complecti mundos Hi 6 1 (559, 18) principia singulorum infinita 173. 174 in diseretione ἀπείρου cognata inter se coniungi (Ὁ) ThO 4 (479, 4 cf. n 4195) perpetuum ἀπείρου motum ortum inte- ritumque efficere He 10 (653, 24 cf. 263!) eum caelorum ortum effücere 'ThO 2 (476 nb8) Hi 6 2 (559,21) (Anaximander signi- ficatus videtur) mundum rotae instar mo- veri A II24 (329 t*5 cf. p. 46) contrariis perpetuo motu secretis res nasci ThO 2 (4176,14) mundus ex calido frigidoque quomodo secernatur Pl 2 (519, 13) A II 115(3402a4b8) deus quid sit 125. deum mundo mon praeposuit 173 universa caelestia deos 129 ' caelos innumerabiles deos A I 712 (3023153) deos nativos longis intervallis orientes occidentesque C 10 25 (531410) deos iunumerabiles mun- dos C 1025 (531 ^13) mundos innume- rabiles 172. 173 A IL 13 (327 510, t ^8) pari intervallo distare A II 18 (329 ^3) mundum interire A II 46 (331512) ortum et interitum fieri mundis ex immenso saeculorum spatio revolutis Pl 2 (579, 10) NOMINUM tempus quid sit Hi 6 1 (559, 19) mundos modo dissolvi modo gigni 173 infinitos mundos nasci et interire A 133 (2/7410 b5) deastrorum natura 156 A II 137 (342 58, tb1) Hi 64 (559, 25) P12 (519, 16) unde moveantur ThO 23 (494, 5. 495, 1) stellas suis quamque sphaeris ferri A II 165 (345 422 b30) de stellarum ordine A II 156 (34547 h9) Hi 65 (560,5) de astris doctrina explicatur 29 in Laertio adulterata 167 eius πρηστὴρ quid sit 25sq. de solis natura A II 20 1 (34833 b2,tb]l) origine P1 2 (579, 16) magni- tudine Hi 65 (560,4 cf. 687?) A II 211 (351 Δ "13, ει) defectiones unde fiant 200 Hi 64 (560,2) A I1 242 (854 4353) de lunae natura A II 25 1 (808 418 b16) origine Pl 2 (579,16) variae formae unde fiant Hi 64 (560,3) suam lucem habere A II 28 ) (3582656) de de- fectione A II 25 1 (355 490 b22) A II 29 1 (3592313513) detonitru cet. A III31 (367223522) fulmina quomodo fiant Hi 67 (560,10) de ventis A III 71 (314 419) ThO 23 (494, 5. 495, 1) Hi 67 (560,8) imbres unde fiant Hi 6 7 (560, 8) terram λίθῳ xíow comparabat A III 102 (316 424) cf. 133. 218. terram suspensam manere propter similem omnium distan- tiam Hi 63 (559, 23) de terrae forma Hi 63 (559, 24) eam cylindro similem esse alti- tudine tertiaria Pl 2 (579, 11) eius superiorem aream nos habitare Hi 63 (559,25) mare unde ortum sit A III 161 (3811315) ThO 23 (494,6) primi hu- moris esse in cavis locis residua ThO 23 (494,9. 495,1) animam aéri similem A IV 82(887 517) de animalium ortu Hi 66 (560, 6) homines primo piscibus similes Hi 6 6 (560, 7). 189 animalia primo in aqua nata, tum in siccum exisse A V 194 (430135) homo cur ex aliis bestiis generatus sit ΡῚ 2 (519,117) ANAXIMENES Eurystrati f. A I 34 (27855) ThO 2 (416,16. 477 n310) Hi 1 1 (560, 13) Eurystati (sic) f. E III 3 (589, 28 cf. ad 218 5) Milesius 129 E III 8 (589,98) Hi 7 1 (560,18) A 184 (278 1955) ThO 2 (476, 16. 477 n*10) Lam- psacenus 91h Anaximandri sodalis ThO 2 (476,16) successor 170 discipulus et successor 173 Θ 3 (599, 3) confusus ANAXIMENES 663 cum Anaximandro 355t22. primus ezisti- matur physica induzisse (?) 91. 92! quando floruerit Hi 7 » (561,21 cf. Mus. Rh. XXXI21) opinionum e Theophrasto excerptarum conspectus 135—137 principium aéra statuit 91ab 170 A I 34 (278*1056) P1 3 (0179,21) E III 3 (089, 29) G 18 (610, 12) He 1 (653, 4) vituperatur A134 (218 416 b12) aéra infinitum 113 ThO 2 (476, 17) Hi 71 (560, 13), sed ea quae ex eo orerentur definita 119 immensum, qualitatibus defi- nitum ΡῚ 3 (579, 22) simplicem A 134 (2182171513) de aéris specie Hi 12 (560,16) contrarias oriendi causas calidum et fri- gidum Hi 74 (561, 1) ex aere omnia AIS4(21841157) Ph 34 5 (53253 cf. 531n517) E III 3 (589, 99) eoque re- verti A I134(21831157) inde deos divi- nsque nasci Hi 7 1 (560, 15) tum deos cetera creare Hi 7 1 (560, 15) 113 aeris πύκνωσιν et μάνωσιν induxit ThO 2 (417, 1 n δῷ, 7) Hi 1 3 (560,19) P1 3 (019, 23) He 1 (653, 5) a?ra in ignem extenuari, in ventum nubem aquam terram lapides condensari ThO 2 (411,2 n*2.13) Hi 713 (560,19) He 1 (0603, 5) motu perpetuo vices effici ThO 2 (411, 4) Hi 1 ? (560, 18) Hi 1 2 (560,18) Pl. 3 (580, 1) Anaximenes significatur de materia A I1 9 6 (3081311510) deum aéra 129. 129! A I 1 13 (30255) deus Anaximeneus quid sit 125 C 1026 (531211) Ph 342 (53152) eum gigni C 106 (531 418 cf. nb14) deum i. e. aéra sensu orba- tum esse (7) Ph. 344 (53259) mundos innumeros A II 13 (327510, tb&) inte- rire mundum A II4«c (331512) (Anaxi- menes significari videtur) mundum μυλο- εἰδῶς moveri A II 2 4 (329153 cf. 46 caelum esse extremum terrae circulum A IL 11 1 (339314521) astra ignea A 11 13 9» (342515) in aére vehi Hi 1 4 (561, 8) ex terrae vaporibus incensis facta Hi 7 5 (561, 4) ex terra orta PI. 3 (580, 3) circum terrae oram moverj A 16 e (34641 b1) Hi ἴ 6 (561,8) de eonversionibus A II 23 1 (3522315 ^12) propter longam distantiam ea non calefa- cere Hi 7 6€ (561, 12) (Anaximenes for- tasse signifie.) de planetis A II 14 4 (344 *6 cf. n*6) de stellis fixis A II 14 8 " Ww p 664 ANAXIMENES (344242 cf. n*4 p5) corpora, quae videri nequeant, circumferri A II 13 10 (3425 16) Hi 75 (561, 6) solem planum A I1 22 1 (35246 54) igneum A II 20 2 (3485 8) in aire vehi Hi 7 4 (561,3) esse terram motu incensam Pl. 3 (580, 4) de solis magnitudine 351tb6 defectione 201 Hi 76 (561, 10) ἐπισημασίας sole fieri A 1I 192 (347319511) lunam igneam A II 25 2 (35659, tb1) in aére vehi Hi 14 (561,3) de iride 931 A III 5 10 (313223) Hi 78. (561,18) de tonitru cet. A III 32 (36851) Hi 78 (561, 17) de nubibus sim. ἃ ΠῚ 4 1 (370*14 b26) Hi 17 (561,14) de ventis Hi 77 (061, 12) de grandine cet. Hi 7 7 (561,15) terram primum factam Pl 3 (580, 1) 119 τραπεζοειδῇ A III 10 ὃ (31131) planam in aére vebi Hi 7 4 (561,2) PI 3 (580,2) in aqua natare unde motum fieri A III 15 8 cf. 9 (380 810) 225 motum calore et frigore ef- fii Hi 7 8 (561, 19) siccitate et umore A III 15 ὃ (319*14) animam aera dixit 202,12. 210. 213. 214 aéri similem A IV 32 (387^ 10, tb 16) anima ut aére nos contineri A 134 (27841359) ho- minem aéra esse 481, 16 ANDREAS medicus principatum sustulit 204 ANDRONICUS pragmatica Aristotelis scripta edidit et in vulgus extulit 187 quando Aristotelem ediderit 216? ^ Andronici schola post Ciceronem floruit 217 ANECDOTUM Venetum medicum 233 AwoNYMUs Florentinus de Nilo 227? sqq. ANTIOCHUS quintae academiae princeps G 3 (600,4) Lucullo familiaris 82? Sosus liber 119 a Cicerone adhibitus 119? ANTIPATER Diogenis Babylonii discipulus 224 68 (600,10) Illibri de divinatione 224 Posidonium instituit G 3 (600, 11) fatum deum dixit A I 27 e (322 ^13) ANTIPHON (sophista) de tempore A I 22 6 (318522) de solis natura A II 20 15 (35153) de lunae luce A II 28 4 (8358 48 b 13) defectione A II 29 3 (359 b 17) mare unde sit amarum A III 16 4 (2381228) ANTISTHENES Atheniensis, Thraessa matre usus E III 26 (591, 35) Socraticus, tum cynieus E III 26 (591,36) G 3 (600, 4) iv τῷ Φυσιχῷ citatur Ph 7329 (53857) C 13 82 (53829) I INDEX plures esse xatà νόμον deum, unum φύσει Ph 7331 (53810) C 12 32 (5384 11) turpia aliorum non licere sectari E III 26 (591, 36) urbis muros infirmos, animae muros stabiles E III 26 (591, 37) AwToNIUS Diogenes 557 nbh4 APELLES lemma corruptum A IV 10 3 (399513 cf. nh7) ΑΡΙΟΝ Plistonices 86 APOLLO Pythagoreus est monas 96* Chry- sippeus Ph 12,25 (546 21) a Diogene sol explicatus Ph 15, 22 (549 b6) APOLLODORUS Archelai pater A I36 (2805 9) Hi 91 (563, 14) E III 5 (590, 1) APOLLODORUS ATHENIENSIS grammaticus ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ ϑεῶν D 32 (467, 1) — Pythagoream dixit opinionem luciferum vesperumque eundem esse D 32 (467, 1) chronica adhibita a Sosicrate 153 ab Hippolyto in usum vocata 148 falso bibliothecae scriptor perhibitus 65 AFPOLLODORUS ATHENIENSIS (Stoicus, sed non grammaticus cf. Papiro Ercol. c.53 p. 82 Comp.) a Zenone Epicureo male- dictis fixus 126 APOLLODORUS ConRcYRAEUS ignotae aetatis 100! de maris aestibus A III 17 $ (388 b24) APOLLODORUS ÉPICUREUS περὶ τῶν φιλο- σόφων αἱρέσεων 19. 19} APOLLODORUS PERGAMENUS Augusti prae- ceptor 82, 84 quando vixerit 84? AProLLopoRUs (SELkUcI!A Babylonia ori- undus cf. Papiro Erc. c. 5l. p. 18 Comp.) ἐν τῇ Φυσιχῇ τέχνῃ citatur D 24 (460, 6) 25 (461, T) κίνησις et σχέσις quid sit D 24 (460,6) primarios motus esse rectum et circularem D 24 (460, 9) tempus quid sit D 26 (461, 7) AFOLLODORUS (nescio quis, fortasse Stoicus Babylonius) de anima 204 APoLLoNIUs Moro 86 APOLLOPHANES novem partes animae ad- gnovit 205 APOLLOTHREMIS Diogenis Apolloniatae pater 228 APosTOLIUS, Michael in "Violario quod continuavit Arsenius Eusebii ex Plutarcho excerptis usus est 33 ARABIA A IV 16 (385, 21) ARATUS. versus de zodiaco citantur A166 (294 35—14) a cancro initium facit zo- NOMINUM diaci 196? citatur ἐν τοῖς Φαινομένοις A II 193 (347515) versus de ἐπιση- μασίαις A Π 193 (347 324517) Scholia Arátea Posidoniana repetunt 2305sqq. loci tentantur 231. 232 ARCESILAUS Crantoris auditor G 3 (599, 20) mediam academiam instituit G 3 (599, 20) nihil eomprehendi 172 deo soli verum contingere E III 29 (592, 6) ARCHIDAMUS v. J32n 510 ARCHEDEMUSs mundi principale in terra esse Α IL 4 17 (332 b 96 sed cf. Alexander ap. Simpl. de cael. p. 229 531 Karst.) ARCHELAUS Apollodori f. AI36e (28029) Hi 9 1 (563, 14) E ΠῚ 5 (590, 1) Miltonis f. E HI5(590, 1) Atheniensis 129 A I 356 (28029) ThO 4 (479, 17) Hi 91 (563, 14) E III 5 (590, 1) 6 3 (599, 6) Anaxagorae auditor 174 de mundi ori- gine propriam sententiam tulit, de principiis eum Anaxagora consensit TThO 4 (479, 18) materiam mixtam et principia eadem atque Anaxagoras docuit Hi 91 (563, 15) Anaxagorae discipulus G 3 (599, 6) Anaxagorae discipulus Soeratis institutor 'ThO 4 (479, 17) Socratis magister 174 Hi 10 1 (564, 12) 181 (567, 1) 6 3 (599,1) physicorum ultimus Hi 10 1 (564,11) opinionum e Theophrasto excerptarum conspectus 139sq. principium aéra immensum A 136 (28021053) πύχνωσιν xal μάνωσιν A 136 (2802105. mentem infinito prae- posuit ut Anaxagoras 129 eum non procreasse mundum A I 7 1 (302 49) deum aéra mentemque A I 7 14 (30239) in mente inesse μῖγμα Hi 91 (563, 16) ab ea homoeomerias agitatas 174 ca- lidum frigidumque | movendi principia Hi 92 (563, 16) He 11 (653, 21) secun- daria principia ignem et aquam A 136 (280231155) mundum ex calido frigi- doque constare A IL 4 5 (331510) innu- meros mundos Α II 13 (827511, t ^9) mundum interire A IL 46 (2331 518) ex terra omnia facta E IIL5 (590,2) num principium eam statuerit 177 ex aqua aera terramque secerni Hi 92 (563, 18) terram lacum olim fuisse Hi 9 4 (563, 26) eam stare in medio mundi Hi 9 8 (5623,20) caelo inclinato solem terram collustrasse, aéra pellucidum, terram 665 ARISTOBULUS siccam fecisse Hi 94 (563,24) astra igneas massas A 1118 ὁ (342b1) ex aere incenso orta Hi 93 (563,22 solem máximum, tum lunam Hi 9 8 (563,23) de tonitru cet. A ΠῚ 35 (368522) mare aqua per terram percolata fieri 495 nb animam aeri similem A IV 32 (387 510, tbl7) animalia e limo orta Hi 95 (564, 2) mente uti Hi 96 (564, 5) ho- mines vitae cultum invenisse Hi 9 6 (564, 6) AncuiPPUS Pythagorae discipulus incendium effugit Hi 2 17 (558, 8) ARcHYTAS "Tarentinus 187 Pythagoreus personatus 188 confusus cum rei rusticae scriptore 183 causam in numeris ponit 112 semper humanum genus fuisse 187 AREUS PA6US A I 12 (298 4310) ARISTAGORAS [immo Aristarchus] visus quo- modo fiat A IV 13 5 (404 h1 cf. Addenda) ARISTARCHUS Samius mathematicus A I 155 (313516) auditor Stratonis A I 155 (313b17) solem stare, ut terra circume- unte defectiones fiant A II 24 8 (355 *,5) de solis et lunae distantia 63 de colore AIIb5s (313516) in umbra colorem non esse AI 15 » (314512 de visu A IV 188 (404 b 1) cf. Add, 1. c. ARisT!AS Chius [immo Oenopides Chius] de Nilo 228 ARisTIPPUS Cyrenaeus ΡῚ 8 (581,22) E II122 (591, 22) G 3 (600, 11) a Socratica doc- trina profectus sectam Cyrenaicam con- didit G 3 (600, 11), cui suum nomen dedit 4 (602, 8) ab Aristotele fere ne- glectus 107 finem bonorum dixit vo- luptatem 158 E III 23 (591, 23) malorum dolorem ΡῚ 9. (581, 22) domesticum ma- lum bonumque curandum ΡῚ 9 (582,3) voluptati se dedit G 4 (602,10) helluo E III 23 (591, 22) AnRisTO (Cuivs) Zenonis discipulus C 14 37 (54339) eius doctrina deflexa 8. Ci- cerone 124 dei nec formam posse in- tellegi nec sensum habere C 1437 (543211) deus animans necne sit dubitat C 14 21 (543 4 14) ARISTO ÁLEXANDRINUS Academicus, tum Peripateticus 82 Eudoro similis de ca- tegoriis et de Nilo libros scripsit 81* 245 * 229 ARISTOBULUS num falsarius 151 666 AÁRISTOPHANES ARISTOPHANES poeta comicus significatus ATI 4 (299412) ARISTOPHANES BYZANTIUS τῶν Δριστοτέλους περὶ ζῴων epitomen fecit 103. 149 ARISTOTELES Nicomachi f. A I 322 (28547 b7, tb2) 390 t h2 E III 31 (592, 9) Sta- girites 187. 188. 195 A I8 2» (268^ b, tb2) 305 t*3. 387tb1 Macedo Stagiris oriundus E ΠΠ 81 (592, 9) Thraex E III 31 (592, 10) Platonis amieus 212 di- scipulus 305 t 44 He 11 (653, 80 auditor Hi 201 (070, 8) cum eo de deo consentit C 1333 (539 ^6) consentit praeter psy- chologiam Hi 203 (570, 20) ab eius di- sciplina deseivit G 3 (600, 19) Theo- phrastum scholae praefecit G 3 (600, 20) Peripateticus 195 Peripateticorum pater 112 in Lyceo ambulantes instituit, unde Peripatetici dicti Hi 20 7 (511, ὃ) G4 (602,3) Analytica et Physica a Philo- demo citata 216sq. quae finguntur 'Epwro- αποχρίσεις Plutarchi Placita expilaverunt 31 liber περὶ γενέσεως xal φϑορᾶς num leetus sit Ocello 187. 188 περὶ ζῴων epitome 103 περὶ χόσμου subditus liber quando scriptus 94! περὶ τῆς τοῦ Νείλου ἀναβάσεως 220 — fragm. additur 226 3 Aristoteles latinus de Nilo 226 tentatur 221 περὶ Ξενοφάνους Ζήνωνος Γοργίου liber neque Aristoteleus 109 neque Theophrasteus 109sqq. quando et a quo scriptus sit 113 eius codex Vaticanus 109? Πολιτιχὰ et Üixovoutxà Theophrasto tributa 216* Romanis mature nota 216? ἐν τῷ Περὶ τῆς Πυϑαγόρου φιλοσοφίας Α 1186 (316518) Περὶ τῆς Πυϑαγόρου φιλοσοφίας 215 de Pythagoreis ΑἹ 18 6 31615 cf. 411) Pythagorei quid de lunae defectione iudicarint xatà τὴν ᾿Αριστοτέλειον ἱστορίαν Α II 291 (3601) cf. p. 215. Ἐπιτομὴ τῶν ῥητόρων 119! ἐν τῷ τρίτῳ Περὶ φιλοσοφίας Ph 759 (53955) C 18 88 (5839 54) Περὶ φύσεως 215 ἐν τετάρτῳ Φυσιχῆς ἀχροάσεως AII186(316b14) ἐν τοῖς περὶ τῆς φυ- σιχῆς ἀχροάσεως xal οὐρανοῦ A 111 ὃ (ϑ40 "»ὼ sed cf. p. 215sq.) liber ab inter- polatore Plutarchi fictus 14? Aristoteles octavo a. u. saeculo lectus 216 ab Aétio saepe adhibitus 215. 21'7 eategoriae p. Chr. n. philosophandi principium 153 philosophiam in artem redegit Hi 201 I INDEX (510, 3) quomodo philosophiam diviserit AI pr.3 (213,25) dialecticae philo- sophise auctor Hi 51 (559, 14) logicae praecipue incubuit Hi 201 (570,9) quo- modo physicos partitus sit 105 principfum et elementa discrepare ΑἹ 21(215*1552) dequattuor causis AI 114(31055) εἶδος num motum et corpus sit D2 (4453, 2) quid differat εἶδος, μορφή, ἐντελέχεια, τὸ τί ἣν εἶναι, οὐσία ἡ κατὰ τὸν λόγον, ἐνέργεια Ὁ 3 (448, 14) de ἐνδελεχείᾳ 203 de ideis A I 10 4 (909 Ὁ) principia deum materiam E III 31 (592,1: de materia D 2 (448, 1) materiam cor- pore praeditam A I 95 (305 t b9 cf. 30824) principia ἐντελέχειαν (εἶδος) ὕλην στέρησιν AIS:s(985aBbB,tb2) un principia materiam et contraria 417, 16 duo prin- cipia τὸ ποιεῖν (aethera) et πάσχειν (εν qualitates) He 11 (653, 31) quattuor causas νοῦν φύσιν dvd xrjv τύγην ΑΙ 292 (325 ν) duo principia τάξιν ἀταξίαν A1293 (82054) elementa οὐσίαν et ix συμβεβηχότα (categorias) Hi 20 1 (510,10) αἴτια πρῶτα et χατὰ συμβεβηκός AII113 (31041 sed cf. II 4 (810 8} elementa xatà τὰς δυνάμεις et χατὰ οὐσίας A 1 322 (286 b11) iv elementa eum quinto aetherio 203 A I 322 (28539 b), tb3) iv elementis χυχλοφορητιχὸν σῶμα addidit G 15 (610, 18) quintum elementum 172. 216. 251 A I1 732 (305 45h13) Hi 204(570,23) qualis sit aether D9 (450,17) de v elementorum ordine AIIT5(336212512) de deo AITs (380024259) Ο 18 82 (589236) de deo summo D 9 (450,15) mentem divinam dieit C 1333 (539 ^ 7) deum sine corpore C 18 525 (540^ 8) aethera dicit C 13 35 589 *15 cf. A&t. 1 132). in aethere suam quemque sphaeram moventes collocatos esse D 9 (450, 12) mundo praeficit re- ctorem C 1333 (539 ^ 10). mundum deum esse 130 C 1333 (58949) animam sum- mum universi patrem i. e. mundi animam deum dixit 180 de natura A 112 (214224) tempus definitur D 6 (449,15) de tempore et motu D 1 (450, 1) corpus defin. Ὁ ὃ (449,9) de simplicibus cor- poribus D 5 (449, 4) in infinitum seca- bilia num sint A I 163 (31533 ^5) cor- puscula minute contusa λόγοις ἀσωμάτοις NOMINUM congeri (Ὁ) D 4 (449, 1) tria esse μεγέϑη, sex qui μέγεθος habeant D 5 (449,6) ἐπιφάνεια, γραμμή defin, D 5 (449, 1) quid grave et leve sit A I 12 3 (310 819 526) locus quid sit A I 192 (31736) de loco D 5(449, 10) vacnum nusquam esse A1194(338*20) de vacuo, loco, mo- tibus, immenso A I 186 (316 b 14) quid sit motus A 1232 (3193353) eius ge- ner& A 1232 (81955) de elementorum motibus A II 7 5 (336 ^ 15) A I 12 3 (341151) τύχη quid sit A 129 2 (32521 bl1,tbl) τύγη et αὐτόματον quid diffe- rant A 1293 (325 ^4 ^ 16) de fato AI292(325519) mundum unum esse A1I 12 (3297 ΝΒ, tb6) mundum sempi- ternum ἃ IJI 51 (332a8 ^29) Hi 206 (510, 34) quid dextra laevaque sit pars A II 101(339245b8) duos mundos mor- talem et immortalem E III 31 (592, 13) caelestia mente praedita, terrestribus ordinem xat συμβεβηχὸς obtingere A II 3.4 (380 δῷ ν8) de universi sphaerica in- stitutione A T7232 (305 8.6) sphaeras ani- mantes esse A I732(300b9) caelestia nutrimentis non egere A II 175 (346316 b21) caelum ex quinta essentia constare AIL113 (3402151) ex aethere constare D 9 (450,17) astra ex quinta essentia A IL 13 13 (343 5 1], tb 1) aer unde calidus fiat D 10 (450, 21) stellas suis quamque sphaeris ferri A II 16 4 (345b25) de planetarum fixarumque stellarum motu D8(450,8) fixas nonnullas terra ma- iores D 8 (450, 10) solem ex quinto corpore globum A II 20 11 (849 a6, t b9) D 10 (450,22) unde deficiat D 10 (451,12) de conversionibus A II 23 e (353 112) dies noxve quomodo flant D 10 (451,8) de anni spatiis D 10 (451, 10) lunam in confinio aeris sitam partim ex quinta essen- tia constare ἃ II 257 (356 b 10) terrestres sordes esse admixtas A II 30 6 (362 b 1) mense cursum peragere A II 257 (356512) terra minorem ἃ II 26 3» (351 5 11 cf. t56) suam habere lucem, sed tenuiorem A II252 (358 b9) de defectione A II 29 ὁ (36049 514) sublunaria perniciei obnoxia A II 4 12 (3323354) Hi 20 e (510, 32) providentiam sublunarem non esse 130. 131? (cf. Corssen de Posidon. 42sq.) super lunam providentiam, subter valere for- ARISTOTELES 661 tunam E III 31 (592,12) de circulo laeteo A III 17(365321521) cometis et πωγωνίαις À III 23 (366216 b16) de iride parheliis cet. D 14 (454, 26) im- bribus nivibus cet. D 11 (451,19) ventis AIIL 74 (397551) τυφῶνες πρηστῆρες χεραυνός ἀργής ψολόεις quid sint D 12 (452,12) de tonitru cet. A III 3.14 (31041 08) deterrae motu A III 155 (3919323) D 13 (458, 11) de aquarum virtutibus D 14* (add. ad p. 155) de maris aestibus A III 171 (382 416 53) de Nilo 228 deanima212 ἐντελέχειαν ese 219 AIV 26 (38731 51, t b1.5) E ΠῚ 31 (592, 14) immortalitatem tollit 262 AIV '14 (898 t^ 7) animam universi immortalem, singulorum interire Hi 20 6 (070,33) manere paulisper post mortem tum in quintum corpus resolvi Hi 20 4 (5170,22) de eius motu A IV 62 (392 Δ1 011) de partibus 205 G 24 (615, 2) animae V vires esse ἃ IV 43 (390 t^2) de principatus sede 207 A IV 5s (391 tb17 cf. p.204") desensu A IV 86 (395 b1) D 15 (456,3) quinque esse sensus D 15 (455,33) de sensu communi A IV 102 (39935b6) A IV 86 (395b1) D 15 (456,2) de mente et sensu criteriis D 16 (456, 9) sensum errare περὶ τὸ συμβεβηχός AIV 90 (390 ^20) φαντασία quit sit et unde nominetur D 16 (456,5) Aristo- teles [immo Theophrastus opinor cf. Priscian. metaphr. de sens. et phant. p. 245, 1sq. 247, 2 Wimm.] de visu au- ditu olfaetu gustu tactu D 17 (456, 13) de visu 49? colore A I 15 10 (314 ^h 14) in umbra colores esse, sed non videri AIIbD10 (814518) voci corpus non esse A IV 201 (409425) de divi- natione AV14(41631) de somno 200 somnus et mors utrum corporis sint an animae A V 251 (437320) ani- malium iv genera A V 201 (432 44 53) plantas animatas, sed non animalia esse A V 262(483*312b9) plantas animalia esse negavit, quamvis Ψυχιχῆς φυτιχῆς καὶ ϑρεπτιχῆς participes A IV 7 7 (393 tbl5) animal a planta sensu differre D 15 (455, 33) animalium genus semper fuisse 188 item hominum 187 semen quid sit A V31(417232) eius vim corpore carere, materiam corporalem esse A V 668 ARISTOTELES 42(417320) feminae num emittant A V 52 (418310) conceptio quomodo flat vel non fiat A V61(418*325) infan- tem natura formari 190 cor primum increscere 190. 1903 coxam (?) A V 172 (42726 cf. p.190?. 198) de septem- mestribus cet. 195 A V 18 1 (128 416 1) octavo nono decimo undecimo mense nasci posse 195 quando sit homo perfectus A V231(4395 n*4) bona interna, ex- terna, corporis distinxit Hi 20 5 (510, 26) 1v animi virtutes Hi 205 (570, 80) mala ex bonorum oppositione nasci Hi 206 (570, 31) ARISTOTELICI v, ARISTOTELES ARISTOXENUS musicus idemque philosophus 202 de Pythagora citatur Hi 2 12 (557,9) ab Ocello compilatus 187 de Hipponis patria 189 de anima 202 Anir qui noti sunt enumerantur 86? Απιῦβ Dipvwvs Alexandria oriundus 8054. Stoicus 8] inter Augusti familiares re- ceptus BÜsqq., cuius doctor et suasor exstitit 82 Liviam consolatus est Druso mortuo 84 unde geminum nomen traxe- rit 86sq. Epitomes divisio 72sq. quibus indiciis Ariana adgnoscantur 73 sqq. de titulo περὶ αἱρέσεων 78sq. num Clementi lectus sit 19 fragmenta physica 69 col- lecta sunt p. 445—472 Stobaei ecl. ethi- cae de Peripateticorum et Stoicorum philosophia inde excerptae 69 sqq. eclo- gis ex Aristotele Stoice tinctis utitur 188 ARNoRIUS adv. nat. II 9 futtile compendium philosophorum adhibuit 172 AscLEPIADES Bithynus G 18 (610, 22) me- dicus celeberrimus 232 instrumentis chi- rurgicis usus 206? ultimus in vetustis Placitis 185 principia ὄγχους 251. 252 ἀνάρμους ὄγχους G 18 (610, 22) de motu AI23s(320b14) respiratio unde fiat A IV 22 2 (412219) animam συγγυμνασίαν τῶν αἰσϑήσεων 213 A IV 2 s (387a 158) eam totum corpus circumdare G 24 (613, 9) principale tollit 204 de semine 233 num fetus animal 233 intra quod spatium formentur À 212 (433*12) ma- res et feminae unde gignantur (?) G 111 (641 cf. n3 11) gemini trigeminique quo- modo nascantur A V 10 2 (421428) Ae- thiopes cur mature consenescant, Bri- tanni sero À V 30 ὁ (443*16) I INDEX AscLEPIODOTUS Nicaeensis Posidonii disci- pulus et epitomator a Seneca compila- tus, idemque ab Aeliano 19 AsrA 490,6 AsToN Crotoniata Pythagoreos libros fe- cit 150 ATHENAE. ᾿Αϑήνησι exemplum categoríae Hi 20 2 (510, 15) ATHENAGORAS in supplicat. pro Christianis allegoricis scriptoribus usus est 90 Pla- tonis Cratylo de Iunonis etymologia 90? Plutarchi Placitis 4 86. locus castigatur 90? ATHENODORUSs Tarsensis E III 43 (593,11) Chrysippum et Zenonem secutus est E III 48 (593, 11) a Catone Romam ductus 82? ATHOS MONS. ex monasteriis codices Mos- quam transvecti 33! ATLANTICUM mare À III 171 (386232057) 6. 9 (383 411. 235 18. 32) ATLANTIS insula Platonica 490, 6 Ἄτροπος unde dicta A I 28 3 (324 52) AUGUSTUS. praeceptor eius Arius 82 sqq. ipse Hortationes ad philosophiam scripsit S3 Augustea aetas quibus philosophiae studiis delectata sit 84 AveusTiINUs Varronis 200 et Ciceronis stu- diosus 174? locus explicatus 174! de civ. dei VIII 2. philosophos enumerat 1735sq. BasvLoNi magi Hi 13 1 (565, 6) BaccHus cur sit cultus Α L615 (297 43) Ph 10, 12 (514 ^21) BamsARORUM philosophia in Graeciam esse invecta Alexandriae credebatur 147 B&Rosus cum Epigene iunctus 196 de luna 200 ἡμιπύρωτον σφαῖραν A II 25 12 (356 b23) suam habere lucem A II 281 (35857) deficere obseura parte ad nos versa A II 292 (359415 ^15) Brtosow Heracliti pater A 155 (292 tb3) Βλέσων vocatur E III 20 (591, 13) Buiossrus C. Ti. Graccho familiariter usus 82? BogTHus Sroicus 100' apud [Philonem] περὶ ἀφϑαρσίας χόσμου 107 deum aethera AITss (303515) caelum videri dum- taxat latius quam altius A II 81 5 (363512) de cometis ἃ III 2 1 (386746 b5) animam ex aere et igne 213 NOMINUM BogTrHus PERIPATETICUS Xenarchi aequa- lis, quocum de primo expetendo consentit 100? BRACHMANES cur nudi vivant Hi 24 2 (573, 7) animalium esu abstinent Hi 24 1 (573,4) mulieres liberosque non habent Hi 24 3 (513,15) ultra fluvium nati quomodo degant Hi 24 4 (513, 15) deum lucem et λόγον, quo naturae secreta sapientibus patefieri Hi 24 3 (578, 8) deum (λόγον) corpus ut vestem habere, quo dempto oculis cerni Hi 24 4 (518,20) Hi 24 2 (513, 1) deum se solos intellegere Hi 24 2 (573, 11) collaudant Hi 24 3 (512, 14) in corpore bellum esse, quod sibi depugnan- dum esse Hi 24 s (513, 22) cf. 1 (514, 2) homines cupiditatum servos, quas qui vicerit, ad deum venire H1 24 6 (513, 25) corpore relicto tamquam pisces in aéra exsiliunt solemque conspiciunt Hi 24 1 (514,4) gloriam animae amiculum abie- cerunt Hi 24 2? (573, 13) mortem con- temnunt Hi 24 3 (513, 13) BRITANN: sero consenescunt A V 320 6 (444 11) BumA fluctibus mersa 490, 3. 5 CaEgLIUS Aurelianus tentatur 1953 Καιρός Pythagorae heptas 98 CarLANUS a Brachmanibus descivit Hi 24 7 514 CartiMACHUS Cyrenaeus A TL 71 (298 41) in iambis Euhemerum carpit A I71 (29841) versus A I 73 (29922) CarrLiPPUS de zodiaco 196? CarrLtisTHENES Peripateticus de Nilo 228 (bis) CaLLisTRATUS cum Stratone confusus 250? CamwEADES ex Africa oriundus He 15 (654, 39) Hegesini successor G 3 (600, 1) novae academiae conditor G 8 (600,2) Arcesilae consensit E III 30 (592, 8) nihil comprehendi 172 He 15 (655,2) veris semper falsa mixta He 15 (655,2) CasToR PortLcxQUR quid significent A I6 15 (297132) Ph 831 (548 ^1) stellae in na- vibus apparentes A II 18 1. 2 (347 31 51) Cassius DiowvsiUs Uticensis 216? CaTiLIUS qui et Nicanor, Nicanoris f. epi- grammatarius non est Arii nepos δῦ de nomine 56 CuRYsIPPUS 669 CEpRENUs Hippolyti philosophumena ex- cerpsit 156 CgLsrNUs Eudori f. scripsit συναγωγὴν δογμά- τῶν πάσης αἱρέσεως φιλοσόφου 184} CgLsus, A. Cornelius Cestorum scriptor 183sq. Opiniones collegit 184 CgLTAE Hi 20 1 (514, 6) Druidas ut vates venerantur Hi 2 17 (558, 9) 252 (514, 9) CkNsoRINUS de die natali e Varrone excerptus 186 varii loci tentantur 189 sqq. C&gRES Xenocratea A I130 (304b19) ut frugam inventrix culta a Prodico perhi- betur Ph 10, 12 (544 521) a Chrysippo terra explicata Ph 12,26 (046522) Iupiter terrester a Diogene B. explicata Ph 15,32 (549 » 16) CHaLcipiUsS in Tim. Aristotele usus 170. 252 CHALDAEORUM genethlialogia 196 nono de- cimoque mense nasci 195 CHA0s unde dictum 91b Hesiodeum Hi 26 2 (915, 6. 29) X9ov(n nomen telluri a Pherecyde datum Hi 12 (504, 8) CnHmisTIANI. eorum sectae e graeca phi- losophia profectae 144 de christianae simili Stoicorum doctrina 255 de chri- stianorum graecorumque philosophorum rixa 2595q. CunvsipPus Solensis 9252] E III 39 (598, 1) Zenonem secutus est E III 39 (593, 2) cum eo eongruens syllogismis et defi- nítionibus studebat Hi 21 1(571,8) Cle- anthis discipulus G 3 (600, 9) Diogenem B. instituit G ὃ (600, 10) Heraclitum suis opinionibus aecommodavit Ph 14, 16 (548 b 1 cf. 125), item Orphei Musaei He- siodi Homeri Euripidis fabellas C 15 41 (54725) Ph13,16 (54715) Euripidem ci- tat A IV 125.6 (402 321,29) ipse citatur ἐν τῷ δευτέρῳ Περὶ κόσμου, ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ Περὶ ὅρων καὶ ἐν τοῖς Περὶ τῆς εἱμαρμένης Α 128 3 (323 b13 οἵ, 3283*11) ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ ϑεῶν Ph 11,15 (545 510) Ph 13, 29 (547528) C 1541 (5417 4.9) ἐν τῷ δευτέρῳ Ph 13, 16 (547 h15) C 15241 (54735) ἐν τοῖς Περὶ προνοίας Ph 15,4 (548527) ἐν τῷ πρώτῳ Περὶ φύσεως Ph 14, 18 (548 b9) ἐν τῷ τρίτῳ Ph 14,23 (548 012) iv τῷ πέμπτῳ Ph 14,31 (548 529) ἐν τοῖς Περὶ φύσεως Ph 14,14 (548b5) ἐν ταῖς Φυσικαῖς τέχναις D 32 610 CnunYsIPPUS (466,22) ἐν τῷ Περὶ Χαρίτων Ph 14,5 (547 h35) de divinatione τι libri 224 de oraclis 1 liber et 1 de somniis 224 elementum trifariam definitur D 21 (458,28) 1v elementis omnia esse effigiata 92519 D 21(458,12) de eorum sedi- bus et naturis D 31 (465, 19) aera sub luna immotum collocatum esse D 31 (466, 14 cf. nb3, ubi addas Alexandrum Polyh. apud Diog. VIII 26) aethera esse mundi principatum D 29 (465, 8) aethera omnia esse eundem patrem filiumque Ph 13, 26 (547526) obsía quid sit D 20 (458, 1) τὸ ὃν deünitur πνεῦμα D 28 (463, 14) αἴτιον quid sit D 18 (457, 11) deum principium, purissimum corpus, providentia omnia permeantem Hi 21 1 (511,9) deos humana forma non esse praeditos Ph 12, 28 (546524) animam universi deorum nominibus accommodat Ph 15, 4 (548 27) deum universum esse C 1539 (54632) legem Ph 13, 13 (547 b12) solem lunam cet. C 15 39 (546 b1) Ph 13,9 (547 b8) aquam terram aéra C 15 39 (545 425 cf. 544. 2) eius vim in ratione et nátur&e animo positam C 15 39 (549 49) naturam C 15 39 (545 1411) cf. Ph 11, 32 (545 5h28) animum per universum fusum C 15 39 (545413) mundum C 15 39 (545 ^12) Ph 11, 27 (545 522) principatum C 15 39 (545 ^15) fatum et necessitatem C 15 3» (545 ^19) aethera C 15 39 (545 821) ignem C 15 39 (045 a 21) Ἅιδην (i. e. 'Aónv) explicat caliginosum aera Ph 12,3 (547, 2) Martem Vuleanum Saturnum Apollinem explicat Ph12,16 (546 ^16) Gratias quomodo ex- plicet Ph 14, 8 (547 538) Iovem circum terram aéra Ph 13, 1 (546 532) Iovem aethera, Neptunum maris a&ra, Cererem terram C 15 40 (546 *9) Iovem principa- tum universí animam et providentiam et naturam et fatum nominari Ph 11,28 (545 524) eundem rationem omnia ad- ministrantem universique animam Ph 11,16 545511) legem Ph 14, 6 (041 h36) C 15 4» (546 * 16) bellum Ph 14,28 (548 b19) Ζεύς (Ma) cur dictus sit D 30 (465, 12) de Minerva Ph 106, 18 (549536) ᾿Αϑηνᾶν olov ᾿Αϑρηνᾶν Ph 16,28 (55053) Μοῖραι unde dictae A I 283 (328 b27) Νύχτα primam deam Ph 14, 19 (548510) I INDEX Rheam Iovis et matrem et filiam Ph12,16 (546 510) 13, 31 (541530) deos mares feminasve non esse, sed nominari Ph 19, 1 (546 b4) homines in deos versos putat Ph 13, 15 (541^ 13) eorpora in infinitum secari Α I 16 4 (31558) de motu D 22 (459, 11) primarios esse motus rectum curvumque D 22 (459,11) τόπος κενόν χώρα definitur D 25 (460,18) vacuum esse immensum D 25 (460,21) tempus definitur D 26 (461, 23) immen- sum esse 26 (461, 27) D 25 (460, 26) quattuor anni spatia definiuntur D 26 (462, 5) de isemeriis et tropis D 26 (462, 10) de fato A 1283 (323239 510, 151) de fato et necessitate A I 27 3 (3232b56,tb5) mundus definitur D 31 (465, 14) animatum esse 11, 91 (545522) animans rationale et deum Ph 15,1 (548524) ἕνα τῶν φρονίμων συμπολιτευ- ὄμενον ϑεοῖς xal ἀνθρώποις Ph 14, 22 (548 b 13) ἐχπύρωσις quid sit 172 Ὁ 36 (468 492) D 36 (468 b], 469 33) quid sit φϑορά D 36 (468214) astra in aethere collocata D 31 (466, 3) de pla- netarum fixarumque stellarum numero et ordine D 31 (466,5) astra divina et animata providentia regi D 31 (466, 4) ἀνατολή, δύσις def. D 33 (466,22) sol definitur D 33 (467, 12) ex igne eum constare 21 (459,2) globosum 33 (461, 13) luna quid sit D 34 (467, 17) ex igne et a&re constare 21 (459, 2) globosam 34 (467, 15) unde nutriatur 34 (467,18) deficere terrae umbra obiecta A II 29 5 (360 »27) σελήνην et μῆνα idem Ph12,15 (546, 11) μήν et μείς quid sit D 24 (461, 19) de nebula cet. D 35 (468, 1) de fulgure sim. A HII 3 13 (369b 34) terram mundi velut ossa D 31 (465,20) imam, in medio positam D 31 (466, 16) de anima 204 corporalem dixit 213 octo partes adgnovit 205 rationem ex 1" partibus constare Ph 16, 30 (550 ^6) principale in pectore esse Ph 16, 15 (549 b33) visus quomodo fiat A IV 153 (406 44 b4) tenebras cerni posse A IV 155 (406214 b 13) φαντασία quid sit A IV 121 (401214, thb5. 11) φανταστόν A IV 1253 (402 ^6, tb1 cf. 401 t b3) gavraattxóv A IV 12 4 (402 410, t ^5) φάντασμα AIV 125 (402*317,t57) vocem ex NOMINUM capite emitti Ph 16, 20 (549521) ani- malia ex iv elementis concreta D 21 (458,31) finem τὸ ἡδυπαϑὲς esse (?) E III 39 (593, 4 cf. 177) iueundum ge- nerale ratione, speciale etiam sensibus percipi A IV 9 13 (398 b5) εὐνομία iusti- tia, coneordia, pax quid sit Ph 12 4 (546 b 1) legem dicit fatalem necessitatem sempiternam veritatem C 15 40 (546 490) incestas leges sanxit E III 39 (593, 1) humana carne vesci sivit E III 39 (593,3) CickRO de deorum nat. I 10 25sqq.. editur 53131— 54933 de libri titulo 121? index philosophorum num ex Philodemo excerptus sit 1215qq. ibi librum alle- gorias complexum excerpsit 90? igno- rantia et perversitate compilavit 123 sq. duas academias distinxit 245 Aenesidemum non cognoverat 212. de Lucullo 119 5ηη.; qui 'Theophrastearum Opinionum vestigia ostendit 120 et partim ex Antiochi Soso 1198, partim ex Clitomacho haustus est 121 errat in Anaxagorae homoeomeriis 120 Lucull. 26 82 explicatur 683, item 39 12s 'ThO 18 (492, 9) de anima opiniones Tuscul. I 9 collectae 202sq. 211 de divin. loeus [1 35] expl. 224 CincEs allegoria 98 CiTiUM Cypri urbs E II 5 (587, 14) CrLAUuDiANUS Mamertus de stat, an. locus illustratur 262 CugANTHES Assius 92b Tyro oriundus Zenonis pater (!) E I1 5 (588, 12) Zenonis cum Aristone auditor C 1457 (543216) eius successor G 3 (600, δ) eius de anima doctrinam proponit D 39 (470, 25) Chry- sippum instituit G 3 (600,9) alluditur ad cognomen Φρεάντλης He 14 (654, 26) Orphicorum ceterorumque poetarum fa- bellas suis de deis opinionibus accommo- davit Ph 13,23 (547522) Περὶ ἡδονῆς citatur C 14 37 (543 429 cf. n 514) principia deum et materiam He 14 (654,21) 1v elementa statuit 92b eorum vi- ces He 14 (654,29) unus Stoicorum ignem dixit cono similem A I]14 5 (312 b22) διακόσμησιν describit D 38 (470, ὃ) τόνος quid sit D 38 (410, 10 n 311) éxzpuoty statuit D 36 (468 bl, 469133) deum mundum vel naturae mentem vel aethera C 1432: (5439318) mundi animam A I 717 (302b15) deos μυστικὰ σχήματα cet. CoMoED!IA 611 E 1Π 31 (592, 31) eorum formam fingit C 1437 (54421) astra divina dixit C 14 3: (54422) ab oriente ad occi- dentem moveri A II 16 1(345 416) stellas cono similes A II 142 (344 481, tb1) principatum mundi esse solem D 29 (465, 5) in sole esse mundi principatum AII 416 (382523) eum esse ἄναμμα νοερὸν ἐχ ϑαλάττης Α II 20 «4 (349 b4) de eius igne 221! lunam igneam glo- bosam D 34 (467,16) de anima 212 universam mundum permeare atque eíus nobis particulam contingere He 14 (654,30) ratione nihil esse divinius C 14 37 (544 ^4) Ph 9, 11 (544 1) hoininem solam animam esse E III 37 (592, 31) mentem extrin- secus insinuari A IV ὃ 11 (89252) vo- luptates honestum esse EIII 37 (599,30) de parentum eum liberis similitudine 212 de divinatione 224 de carmi- num vi 221 CrgMENS Alexandrinus philosophorum de deo placita Protreptic. 544 enumerat 129sq. illorum philosophorum index duplex 130, quorum alter Ciceroníana exhibet 132 successionis stemma (Strom. I 63) cum Pseudo-Galeno comparatum 244sq. cf. 18 num latine doctus fuerit 132 locus tentatur 130! Clementis personati Recognition. VIII 15 illustratur 250sq. CrgoMEDES cyclic, theor. scriptor 242! ex Posidonio excerpsit 21 CriipkMUs de sensibus quid opinatus sit ΤῊΝ 38: de visu ΤῊΝ 38 (510, 5) de uuditu (510, D) auditum sensa ad men- tem transmittere (510, 9) de olfactu (510, 6) de gustu (510, 1) CriNOMACHUS eristicus G 7 (604, 16) CLrrToMACHUS ex Africa oriundus He 15 (604,32) novae academiae socius G 3 (600,29) Tulliani Luculli fons 121 idem in libro De deorum natura 121? atheorum indicem confecisse videtur 58 Clito- machus et Clinomachus confusi G 7 (604, 16) a Sexto vituperatus 211 omnia ἀκατάληπτα, veris semper falsa mixta He 15 (6565, 2) CLopnivs, Sex. Neapolitanus M. Antonii triumviri magister de deis scripsit 127! KAwo39 unde dicta A I 283 (324 b4) Κοῖος A 1614(296 1327) Hi 26 2 (576, 16) ComoEDiAE veteris poetae ΑἹ 4 (299. 14) 612 CowsTANS CowsTANS Lucae filius Plutarchi Placita arabice vertit 2786. ConpvLIo 8 Catone Pergamo Romam ductus 821 ΟΟΒΙΝΤΗΙ ad quos Paulus scripsit He 1 (651, 3) CRANTOR Arcesilaum instituit G 3 (599, 19) quomodo Platonis de mundo doctrinam explicet 486 n δῷ CRATES ATHENIENSIS Academicus cf. 599 nb22 CRATES MALLoTRES Pergameni Attali amicus 82? de stellarum collocatione A II 156 (945 ^8) de maris aestibus A III 17 7 (88822) cf. 119 (383 526) CnaTES TuH&BANUS EIII28 (592,4) cy- nicus E III 28 (592, 4) paupertatem liber- tatis esse E III 28 (592, 4) CnaATiPPUS de divinatione 224 Kpetoc AI61«4(296227 Hi 26 2 (0515, 16) CnrTIAS. ὁ εἷς τῶν τριάχοντα 214. sanguinem dixit animam 213. 214 ex sanguine eam constare 212 et aqua (?) A IV 8 14 (389 tb8.11) Empedoclei versus falso auctor 214 Critiae versus cur Euripidi in Pla- eitis attribuantur 59! CRiTOLAUS Phaselita E ΠῚ 35 (592, Q0) Pe- ripateticus 213 Aristotelem sequitur E III 35 (592, 20) a [Philone] r. ἀφϑαρ- σίας κόσμου adscitus 107 de quinta essentia 213 quid sit tempus AI226 (318522) deum νοῦν ἀπ᾽ αἰϑέ- poc ἀπαϑοῦς A I1 21(303 b6) de anima 219 ex quinta substantia 2129 CRoNus cognomen Diodori A I 235 (320 ^ 1) CRoTow Hi 2 16 (551, 31) Curipo (Ilódoc) A I 615 (296 420) CvcrLor&s apud Hesiodum Hi 26 2 (515, 21) CvwicA secta inventa ab Antisthene G 3 (600, 6) unde nominata G 4 (602, 5) CvRENAICA philosophia G 3 (600, 13) unde dicta G 4 (602, 8) CvRiLLUS contra Iulian. Plutarchi Placitis usus 10 exemplar habuit perbonum 11 DAMASCENUS, Ioánnes, qui falso florilegii Laurentiani scriptor perhibetur, Stobaeo usus est. indicis magna utilitas 44 ex Stobaei eclogis Aé&tianis excerpta edun- tur in Stobaeana Aétii parte. — I. Dam. I INDEX qui dicitur de haeresibus ex Epiphanio excerpsit E I (587 na4) DaMasiPPUsS Democriti pater A I 3 16 (285 tb) Hi 131 (565, 5) E III 14 (590, 30) DawaA:r τρισμάχαρες Δαναοί A 8 8 (28348) DANDAMISs quem Alexander adiit, a Brach- manibus cultus Hi 24 7 (514, 1) D&tiANIRA A I10 (301 418) DELUs ex mari emersit ΤΟ 12 (486, 18) 8. Pindaro celebrata 481,1 cur Ponti filia dicatur a Pindaro 487,5 Anaphe vocata (?) ThO 12 (486, 21) cf. 108 DgM&TRIUS MAGNEsIUS errat de Heraclidis Lembi patria 148? eius διαδοχὴν citat 149? DgMETRIUS (ÉPicUREUS?) atomos innu- meros, vacuum immensum A I 1533 (316 14 b4) DgMocRiTUS Damasippi f. A 8 16 (285 tb) Hi 131(565,5) E HL 14 (590, 30) Ab- derites 129. 170. 189. 256! A I 3 1s (285 tb6) ThO 8 (484, 2) Hi 131 (565,5) PIT (581, 1) E III 14 (590, 80) Leucippi so- dalis ThO 8 (484, 1) Hi 13 1 (565, 4) eius doctrinam firmavit G 3 (601, 10) similis ei in elementis 119 εἴδωλα elementis Leucippi Metrodorique addidit 129sq. cum Platone iunctus 171 aab illo ne- glectus 106. gymnosophistas adiit Hi 131 (565,0) Babylonios magos et Aegyptios sacerdotes adiit Hi 13 1 (565, 6) εὐ Pyrrhoniis confusus 177? idemque cum Onomacrito G 18 (610,15) Democriteorum successio 171 citatur ἐν τοῖς περὶ τῶν εἰδῶν ΤῊΒ 51 (514, 4 cf. n 83) περὶ ἰδεῶν 951 Μέγαν διάχοσμον Leucippo tribuit "Theophrastus 103! Σοφιστιχὰ nihili 235 verba citata A IV 19 5 (408 δῷ 1) Demo- criteae glossae A IV 195 cf. 219 ΤῊΝ 50 (013,96) 51 (513,99) 55 (615, 6. 7. 14) 58 (515,96) 63(511,11) 71(520,2) 19 (523, 8) He 18(654, 17) Homeri glossam attulit ThS 58 (525,26) p 218 citavit AIV 193 (405327) propter obscuritatem vitu- peratus ThS δῖ (515, 15) omnia ridebat Hi 13 4 (565, 19) He 13 (654, 15) 25554. patrimonium fratribus divisisse anctor dicitur Theophrastus 108! opinionum e Theophrasto excerptarum conspectus 143 principia τὰ ναστὰ xal τὸ xevóv A 1316 (285 b4 t b 7) vacuum et plenum 169 plenum (ὄν) et vacuum (μὴ ὄν) ThO ὃ NOMINUM (494,2) Hi 133 (565, 7) He 18 (654, 16) vacuum et atomos 171 atomos G 15 (610, 20) nihil affirmavit nisi de atomis v8cuo et immenso G 7 (604, 19) Parmeni- dea ratione reiecta atomos invenit ThO 13 (491, 19) atomos innumeras, vacuum immensum A 1183 (3163454) cur ato- morum formae innumerae sint 454,11 elementa infinita ThO 8 (484, 8) (Demo- critei) non in infinitum secabilia A I 162 (3154153) ingentes atomos num do- cuerit 219, 252 A L126 (311 522) «à πρῶτα dzaüy A 198 ὃ (30823153, tb1) (Democritei) eas colore carere A I 15bu (314 b24) num gravitate carere dixerit 219 A I315(275*14) AI 126 (311 ^19) de earum motu ΑἹ 126 (311 520) res in vaeno semper moveri Hi 132 (565,5) motus unum esse genus A 123.3 (31934 b30) atomorum concursiones 112 quae ex atomis nascuntur ϑέσει τάξει σχήματι diversa esse συμβεβηχότα A IV 98 (391 b16) διαταγή ῥυϑμός προτροπή (διαϑιγή ῥυσμός τροπὴ) A L158 (31455) diffe- rentiae atomorum ῥυσμὸς τροπὴ διαϑιγή 454,4 cf. αὶ Δῦ plenum in inani τροπῇ ἢ ῥυϑμῷ omnia facere He 13. (654, 17) ἄμορφον ὕλην A 196 (308212512) ideas prineipia (7) 251 deum νοῦν ἐν πυρὶ σφαι- ροειδεῖ ΑΙ 1.16 (302 33 b 13) eundem scien- tiam intellegentiamque nostram C 12 22 (53653) vel naturam imagines fundentem (536 21) vel imagines earumque circumi- tus C 12 22 (535 * 23) (Democritus, immo Diogenes alii) mundi animam AIZ (80235) de mixtione A I 17 2 (315 38520) similia similibus fieri itaque mutationes effici ThO 8 (454,5) grave et leve magnitudine discerni ThS 61 (516, 25) grave leve durum molle natura esse ΤῊ ΘᾺ (519, 8) grave in mixtis id esse quod habeat minus vacui, leve quod plus ThS 61 (516,27) leve esse tenue ThS 62 (516, 29) durum esse spissum, molle rarum ΤῊΝ 62 (516,81) plumbum cur ferro gravius molliusque sit 'ThS 62 (517, 2) calidum frigidumque non na- tura, sed figuris mutatis fleri ThS 63 (517, 11) 68 (519, 7) (Democritus Par- menidi adiunctus) de necessitate AT 253 (321*6) ΑἹ 26 2 (321316) PI 7 (581, 10) de fato A 129: (326 t ^2 cf. Diels, Doxographi graeci. D£MocniTUS 613 nb9) universum infinitum neque natum 110 universum cur infinitum sit et im- mutabile Pl 7 (581, ἢ mundos atomis fleri et destrui 112 mundum χιτῶνι et ὑμένι cireumvolutum A II 12 (336 ^1 b4) globosum A IL 22 (399 bH) immensum E III 14 (590,30) super vacuo iacere E HII 14 (590, 31) quamdiu floreat Hi 134 (565, 18) mundos inter se illidentes perire Hi 133 (565, 14) maiore minorem vin- cente A IL 42 (331321) ortum inter- itumque χατὰ τὸ ποσὸν fieri A I 242 (320 ^20) nihil sempiternum C 12 29 (536 1) mundum anima providentiaque carere A II 32 (3302151) esse innumeros A IL 13 (321 313^ 12, tb 10) Hi 132 (565, 9) varia magnitudine Hi 13 2 (565, 9) ἴῃ variis loeis variis condicionibus esse Hi 133 (5065, 11) quosdam animalibus plantis aquis carere Hi 133 (565, 14) distantias impares Hi 133 (565, 11) astra lapides dixit A II 134 (341 ^15, tb6) de eorum ordine Hi 13 4 (565, 15) A II 155 (844 1]4 h12) ab oriente ad occidentem stellas moveri A II 16 1 (345^16) de animalibus caelestibus A V 202 (43249) solem lunamque facta Pl 1 (581,11) sol qui terrena primo fuit natura quo- modo ignem ceperit P1 1 (551, 11) massam igneam A 1I 206,2 (34934 b8, tb5) de eius conversione A I1 237 (353513) solem lunamque in aliis mundis maiora, iu aliis nulla Hi 132 (565, 9) de lunae origine PI 1(581,11) igneam massam habentem montes cet. A II 25 ? (35637 b 16, t b 7) cur terrena appareat A II 293 (361 21) cireulum lacteum ex multis stellulis formari 280 A ΠῚ 1 ὁ (365411517) de cometis A III 22 (366*13513) de to- nitru cet. A ΠῚ 8 11 (369512) terram astris prius creatam Hi 134 (565, 15) de forma A ΠῚ 105 (3/7123) cur inclinata sit A III 122 (317328) de motu A III 15 1 (319 48) 12 1 (380213) de Nilo 228 (quater) A IV 14 (385 48) deanima 203 A IV 35(38822b5,tb8) spiritum insertum atomis 213 corpus esse ThS 58 (515,27) ex sphaericis atomis 214 cum corpore interire A IV 1 4 (398 48, tb6) λογιχόν et ἄλογον ubi posuerit A IV 4 ὃ (390214) de eius sede 209 principatum in toto capite sedere A IV 51 (39133) p. 614 D&MocRiTUS in cerebro A IV 51(391t55) cf. 203. 207 sensus unde fiant A IV 9 6 (397 52) similibusne an contrariis fierent, non diiudicavit ThS 49 (518, 10. sensum co- gitationemque corporis mutationes esse A IV 8 5 (394 b 26) mutatione effici 'ThS 49 (513,11) ubique tactu effici ThS 55 (515,9) sensorum varietatem ex figuris explicari ThS 64 (517, 19) affectio- nes esse et fieri reapse ΤῊΝ 71 (520,1 cf. na2) sensa non natura, sed sensibus gigni ThS 60 (516, 15) 63 (511, 8) dispa- riter affectis disparia apparere ΤῊ 69 (5019,21) nihilo magis alterum altero veritatem assequi ThS 69 (519, 22) τὰ αἰσϑητὰ νόμῳ esse A IV 9 8 (397 59) sensus fallere A IV 91 (396514) nihil verum praeter elementa Α IV 98 (397512) φαντασία quomodo fiat ThS 63 (517, 8) νοῦν et Ψυχὴν idem esse dixit A IV 512 (39255) cf. 161 cogitare nos anima convenienter mixta "ThS 58 (515,23) tres sentiendi gradus distinxit A IV 104 (399 31215) sensuum affectiones plures esse perceptis A IV 105 (399519 cf. nbl16) etiam mortuos sensus participes esse A IV 47 (390319 cf. n312) AIV 920()955b21) de imaginibus 123sq. 111 eis sensum cogitationemque effici A IV 8 τὸ (295 31 b25) de effluviis (ἀπορροαῖς) ThS 50 (513,20) visum imaginibus cieri A IV 13 1 (40322 ^2) vel impresso aére effici 'ThS 50 (513, 18) 51(513,28) speculorum imagines quo- modo fiant A IV 14 2 (405? 1059) oculum visa reliquo corpori tradere ThS 54 (514, 28) cognatas naturas optime videre, sed discoloribus visum affici ThS 54 (514,31) de coloribus A I 158 (31451) ThS 73 (520, 14) mixtis ThS 76 (522, 1) au- ditum aere in inane inruente fieri ΤῊΝ δῦ (515, 4) quales acerrime audiant 'ThS 56 (515, 9) sonos per totum corpus intrare ibique transfundi ThS 55 (515,5) 51 (515,11) de saporibus eorumque figuris ThS64 (517,20) gustum aliis alium esse ΤῊΝ 63 (517, 13) de amaro iudicium idoneum ferri posse ΤῊΝ 71 (520,2) de odore ΤῊΣ 82 (524, 18 cf. nb1) de voce A IV 193 (408221) ThS 55 (515,8) de somno 205 somnia imaginibus efüci A V 21 (416^7) praesensionem I INDEX futurorum probavit 224 de animalium origine A V 196? cf. 431 n 329 et p.16. 189 nullum animal ratione expers esse AIV 512 (392 b6) homines ex aqua li- moque procreatos 189 de semine dictum 283 unde exeat 190. 233 corpus esse AV43(418231) ex toto corpore fingi A V36(417215) feminas quoque emit- tere A V51(418235) alvum cum eapite primum fetui increscere 190 — primum umbilicum 427 n*8 quomodo nutriantur A V 161(426 317) quomodo mares fe- minaeve nascantur 191 A V 7 6 (420414) finem dixit εὐθυμίαν E III 14 (590, 31) dolores fines malorum E III 14 (590, 32) iustum et iniustum quid sit E III 14 (590, 32) leges esse malum inventum E III 14 (590, 33) sapientem legibus parere vetuit E III 14 (590, 34) DkMocRiTE! cf. DEMOCRITUS DkMosTHENEs medicus 148? DiAeoRAS Melius AIT1(297214) deos negavit A I 71 (297 8 16) DiaLECTIiCI de indicio G 9 (605, 10) DiANA (Ἄρτεμις) Pythagorae dyas 96 a Diogene luna explicata Ph 15, 23 (549 b) DicaEARCHUS Messenius 187 A III 17 ? (382512) Peripateticus 224 inimicitiae cum Aristotele 187* falso Κλέαρχος 87 εν vel Δείναρχος 38159 nominatus de maris aestibus A III 112 (382512) de Nilo 228 de snima 2035. 209 A IV 27 (387 45 b6 tb 7,9) mortalem G 24 (613,15) de principatu 204 de divinatione 224 AVI1A4(41621) semper humanum ge- nus fuisse 187 homines gradatim ad hanc aetatem descendisse scribit 185 DipvyMUS ÁLEXANDRINUS νέος γραμματικός a Suida citatus 86 DipYMUS ARIUS v, ARIUS DipvMUS ATkiUs 8 Suida nominatus, num idem ac Didymus Arius 86 sqq. DibYMUS CHALCENTERUS num in Sympo- siacis ΥἿι᾽ sapientum apophthegmata te- tigerit 19 DipvMos HkRAcLIDIS F. num περὶ Πυϑα- γοριχῆς φιλοσοφίας scripserit 79 sq. Dio nomen a Posidonio exempli gratia usur- patum D 27 (462, 21) Dio CunvsosToMus sophista philosophans 203 sq. "NOMINUM DiocLEs MacNEsiUs quatenus Laertio usui fuerit 162 sq. Dioctgs CanvsTIUS 195. mularum dissectio- nem commemorat À V 14 3 (495 a9) cum Empedocle confusus G 49 (622,9. cf. 631, 22) de principatu 204. 204! morbi unde fiant A V 302 (4434553) de febri A V 992 (441317) unde semen 233 de septemmestribus 195 octavo mense nasci posse 195 A V 183 (42838) desexuum diversitate 194! «cur mulieres post coitum non concipiant A V 9 1 (42138) viri unde infecundi fiant A V 132 (494 a12) cur mulae steriles A V 143 (495 29) DiocHARTES Pythagoreus Parmenidis ma- gister 148 DiopoRUs ALEXANDRINUS mathematicus Posidonii discipulus 19, senarium nu- merum adamavit 20 per Eudorum Achilli innotuit 19sqq. de lacteo 230 Dioponus CroNvs cogn. AT3 27 (28956) AI237 (320517) G 18 (611, 1) unde cognomen habeat Cronus 148? Diodorus Cronus et Stilp. apud Ptolem. Sotera 52? principia ἀμερῃῇ 250. 202, 3022 τὰ ἀμερῆ, innumera, sed finita A 1327 (2890) AI1383(31258) minima corpora esse principia G 18 (611, 1) de motu A 1237 (320 5 1) Diopomvs EnRETRIENSsIS ignotus Hi 2 12 (551, 8) Diopnomvs Sicurvs de Nilo Agatharchide usus 221, 298 a 'Theophylacte descriptus 9983 Dioponus TvRiUs (Critolai discipulus) deum νοῦν ἀπ᾽ αἰϑέρος ἀπαϑοῦς AT 121 (30356) Dioporus Stoicus Ciceronis contubernio usus 82? DioGENES i. e. ANTONIUS Diogenes de Pythagora 551 nb4 DrockNES APoLLONIATES 1370. 190. 197, 998 (ter) A 132€ (28954, tb5) A IV 35 (388513) ThO 2 (411, 5) PI 12 (583, 1) G 18 (610,13) Apollothemidis f. 228 Anaximenis alter auditor 174 cui similiter aerem deum dixit 129 eclectica ratione Anaxagoram — Leucippumque X secutus ThO 2 (411, 6) Homerum laudat Ph 6^2 (536 51) fere minimus natu Ionicorum ThO 2 (411,5) opinionum e Theophrasto excerptarum conspectus 144 princi- DIOGENES ÁPOLLONIATES 615 pium aera 170 P112 (583,1) 6 18 (610, 13) immemrsum A I 3.26 (23955, tb6) immensum sempiternum ThO 2 (411,8) ex eo condensato vel extenuato cetera formari ThO 2 (417, 9) ei vitam rationem sensusque deberi ThS 39 (510, 12) 46 (519, 11) aéra deum C 12?» (536212) Ph6b7 (53656 cf. nb20) internum particulam dei esse ThS 42 (511, 12) compotem divinae rationis 174 Homerum lovem omnia scire recte di- xisse Ph 652 (536b1 cf. Philemon ap. Stob. ecl. I 10 10 p. 286 Η. οὐχ ἔστιν τό- πος | οὗ μή 'στιν ἀήρ᾽ ὁ δὲ παρὼν ánav- ταχοῦ | πάντ᾽ ἐξ ἀνάγχης οἵδ᾽, xtA.) om- nia moveri Pl 12 (583,1) universum immensum, mundum finitum A II 16 (328a5b7) de mundi fabrica PI 12 (553,2) interire A IL 413 (331 513) in- numeros A IL 13 (327 » 11, tb10) PI 12 (583,2) unde inclinatio A II 8 1 (337 a4b26) astra pumicea mundi spira- menta esse A II 135 (341317 516, tb11) aquam maáris evaporatam ventos fleri et sidera movere "ThO 23 (494, 5. 495, 1) sol quomodo factus sit ΡῚ 12 (583,5) pumiceum A II 20 10 (349 5 18, t ^8) fri- gore exstingui A II 23 4 (35335 h6) lunam pumiceum 4vappa A II 25 10 (356b19) cometas stellas esse A III 28(36128b7) de lapidibus cadentibus A II 139 (3422158 tb5) de tonitru cet. A III 38 (368534) ventos aqua maris evaporata effici '(ThO 23 (494, 5. 495,1) mare esse aquam in cavis locis residuum ThO 22 (494, 9. 495, 1) primi humoris reliquias ThO 23 (494,5. 495, 1) unde sit amarum ThO 23 (495,1) de Nilo 298 (ter) sensus similibus effici (Ὁ) ThS 39 (510,12) sensuum varietatem effici respiratione et sanguinis mixtione ΤῊΒ 41 (512,22) de visu ThS 40 (510,19) 41 (512, 19) sole propellente aére visum affüci ThS 54 (514, 26) quibus sit acer- rimus 'ThS 42 (511,9) auditus quo- modo fiat A IV 16 3 (406 ^25 P 25) ThS 40 (510, 18) quibus sit acerrimus ThS 41(511,4) gustus quomodo fiat A IV 18 2 (4017515) 'ThS 40 (510, 22) lingua morbos et colores animalium signi- ficari ThS 43 (511,20) olfactus quo- modo fiat ΤῊΝ 239 (510, 14) cui acerrimus 43 * 616 DIOGENES ÁPOLLONIATES sit ThS 41 (510,295) tactum non ex- plicavit ThS 40 (510, 23) voluptas dolorve quomodo fiat 'ThS 43 (511, 14) 41(512, 22) linguam voluptatis optimam iudicem ThS 43 (511,19) de anima AIV32(381511 cf. nbh6) s (388513) non interire A IV 71(392 tb2) de prin- cipatu 202,12 A IV 5 τ (39115) cf. 204! [Krische p. 493! immerito Stoicum intellexit] cogitare nos aére puro 'ThS 44 (511,23) 46 (512, 11) mentem humore tolli ThS 44 (511,26) oblivionis quae sit causa 'ThS 45 (512, 7) sanitas ala- eritas cet. quomodo fiant 'T'hS 43 (511, 18) de somno et morte A V 24 3 435^1) partus ex patris semine nasci 190 quo- modo hominis partes enascantur 190 quot mensibus fetus formentur 197 per cotyledonas ali 191! infantes quomodo primum respirent A V 154 (42645) cur sint imprudentes et iracundi ΤῊΒ 45 (6012, 3) bestias ratione uti, sed ut furentes A V 205 (432223) ThS 44 (511, 26) inter se intellegere nequire ThS 44 (512, 1) plantas non cogitare cum aéra recipere nequeant ΤῊ 44 (512, 1) DiocEgNEs Banvrowivs 224 C 15 41 (54821) Ph 15, 14 (548 537) E III 40 (593,5) 6 3 (600, 10) Chrysippi &uditor G 3 (600, 10) successor 224 Antipatrum in- stituit G 3 (600, 10) liber de divinatione 224 ἐν τῷ Περὶ τῆς ᾿Αϑηνᾶς C 15 4 (548 12) Ph 15, 15 (548 538) apud [Phi- lonem) π. ἀφθαρσίας χόσμου 107 deum esse mundi animam A I 7 17 (302515) deos humana forma non esse Ph 15, 25 (549 »25) Iovem mundum complecti ut animam hominem Ph 15, 19 (549519) in iw elementa (Neptunum, Cererem, Iunonem, Minervam) dividi Ph 15, 28 (549 b 12) esse mundum Ph 15, 18 (54952) solem Apollinem, lunam Dianam dixit Ph 15,22 (5496) de Iovis partu Mi- nervaeque partu C 15 41 (54843) cf. Ph 16,18 (519 »36) maximum annum esse cccuxv annorum Heracliteorum (cf. A Π 32 3] A II 32 4 (36433 ^7) omnia voluptati tribuit E III 40 (593, δ) Dioe£NEs, LARRTIUS v. Laertius DtoegNEs ΒΙΝΟΡΕΝΒΙΒ E ΠῚ 271 (592, 1) Cynieus E III 27 (592, 1) Antisthenis sectator G 3 (600, 6) Zenonis praeceptor I INDEX: G 8 (600, 6) bonum sapientibus proprium, cetera nugas esse E III 27 (592,2) DroegNES SwvnNARUS 1570 Smyrnaeus (Democriteus) vel Cyrensaeus E III 17 (591, 8) Metrodori auditor 601 n b4 Pro- tagorae consensit E III 17 (591, 3) Pla- citorum fortasse hoc ad eum referendum: sensa esse νόμῳ nec quidquam verum praeter elementa A IV 9 s (397 512) DioeRgRNiANUS apud Eusebium Stoico de fato libello usus 178 Diowvsi0s Arii Didymi f. 82 Diowvsius astronomus de zodiaco 1963 DiowvstiUus Alexandrise episcopus Περὶ φύ- σεως 219*. 252 Di0oscomiDis unicus eodex perditus (Ὁ) 237! DioTriMus Tvnius 100! ὁ ἐ διοχρέίτιος A II 113 (346 b16 cf. 346 n b4) stellas a sole collustrari ἃ II 1753 (8346516) DioriMUs SrTorcus Zenonis Epicurei ae- qualis 346 n b11 DnguripAE philosophiam Pythagoream a Za- molxide didicerunt Hi 2 17 (558, B) Hi 251 (514,6) ex tesseris et numeris vatici- nabantur Pythagorica arte Hi 25 2 (514,9) magia utuntur Hi 25 2 (514, 13) EcLECTICI. de eorum studiis 129 EcrHANTUS Syracusanus A I3 19 (286 b5, tb13) Hi 15 1 (566,11) Pythagoreus A I 319 (286 b5, tb13) 133 (818 410) principia τὰ ἀδιαίρετα xal τὸ κενόν AIS1i9(286b6) Pythagoricas monadas corporales primus dixit A I 3 18 (286 57) atomorum qualitatem finitam, multitu- dinem infinitam Hi 152 (566, 14 cf. P13 p. 579, 22) atomorum varietate (magni- tudine forma vi) res fieri Hi 15 1 (566, 12) corpora divinitus moveri Hi 15 2 (566, 15) divinam vim νοῦν et animam dicit Hi 152 (566, 16) mundum unum esse AII12(32756) ex atomis constare, providentia autem administrari A II 33 (330b5) divinae mentis imaginem, unde et globosum Hi 15 2 (566, 17) terram rotae instar circum centrum moveri AIILI133 (378510) in medio mundo cireum centrum ad orientem versus tor- queri Hi 152 (566, 18) veritatem ho- mines non assequi Hi 15 1 (566, 11) EL&cTRA Euripidea A IV 12 € (402429) NOMINUM EMPEDocLES Metonis f. ΑἹ 320 (286 ^19) E HI19(591,8) Agrigentinus 129. 170 A1I320(286319) ThO 3 (471, 1) P110 (582,4) E III 19 (591,8) ab Aetna vociferans He 8 (653,9) Parmenidis seetator ThO 3 (477, 18 nh16) et in car- minibus imitator 477 n b17 idem Py- thagoreorum ThO 3 (417, 18 cf. n b20) promiscuae cum BHeracliteis et Pytha- goreis opiniones apud Hippolytum 1455q. de sensibus quatenus similiter Anaxagorae disputaverit TbS 35 (509,13) 1v ele- menta Stoicis praeivit 98b citatur ἐν τῷ πρώτῳ Φυσιχῶν A I30 (326213) versus de hominis sanguine 204 Critiae adscriptus 214 de iv elementis A I 320 (28726) desphaero 313 nh3 de vacuo AII1823 (3163252) de natura A I 30 (826 a14—21) de clepsydra significatur AIV 221(412 2117) versus de φιλίᾳ et νείχει atque elementis ThO 3 (418, 9) 6T. 68St. significari videntur E III 19 (591, 10) de metensomatosi Hi 3 2 (558, 20) de olfactu 'TbS 22 (505,26) de cogi- tando cet. ThS 10 (502, 11) de voluptate et dolore ThS 16 (503,31 —504,3 cf. 504 n1) Empedocles paulo post Ana- xagoram floruit ThO 3 (477, 17) cum Hestiaeo confusus À IV 13 5 (403 ^ 8) cf. p. 64 de iv elementis 88 sqq. 92* 93b 119, 170.251 A 137 (287^1) (Empedocles ex coniect.) A I 7 28 (3035 22) ThO 3 (411, 11) PI 10 (582, 4) E ΠῚ 19 (591,8) elementa 1v aeterna, sed quae συγχρίσει et διαχρίσει augeantur minuanturve ThO 3 (478, 1) στοιχεῖα πρὸ στοιχείων 228. 261 AI131 (3123151) Α1118 (815 110 b23) elementis non firmas esse sedes À 11 76 (336120 b 16 cf. 478, 4) quatenus v1 principia proposuerit ThO 3 (478, 6) Prol.93?.129 principia φιλίαν et νεῖχος AIS320 (287*3) (Emped. ex coniect.) AITSss (303523) ThO 3 (418,4) Hi 31 (558, 16) P1 10 (582, 5) G 18 (610,18) E III 19 (591, 12) He 8 (653, 10) φιλία opp. φϑίσις ThS 20 (505,10 cf. n*16) vtixoc omnia facere He 8 (603,11) ἔ- y9pav ante elementa fuisse (Ὁ) E III 19 (591, 10) deum elementa, mixta eadem mundum (Emped. ex coni) Α1 18 303 524) C 12 29 (530 ^12) de elemen- EMPEDOCLES 611 torum nominibus 88. 89, 90sqq. daemones terrestres res administrare Hi 3 1 (558,14) monadis ignem rationalem esse deum (?) Hi 3 1 (568, 16 cf. p.145) elementa dein- ceps orta, unde mundi singula formata A I1 63 (394 *1) elementis primum mixtis aéra circumfusum tum ignem P1 10 (582, 5) omnia ex igne facta quo reverti omnia (9) Hi 31 (558,17) quid sit necessitas A 1261 (3212313 517), (Empedocles ex coni.) A I 7 28 (303 521) mundum ex materia fabricatorem fe- cisse 171 mundum unum, universi par- tieulam, reliquum ἀργὴν ὕλην AIÓ2 (291351554) A I112 (32755) ovo si- milem dixit A II 31 4 (363 ^10) cf. II2 1 (329 13) interire certamine νείχους et φιλίας A IL 4 8 (331518) ortum interi- tumque xatà τὸ ποσὸν fieri A I 24 2 (320 414 b20) quomodo terra mundusque inclinarit A IL 8 2 (33825 b6) mundi quid dextra laevaque pars A II 10 2 (33948 b16) caelum quomodo compactum sit A II 11 2 (339 416 b24) latius quam al- tius esse Α IL 31 4 (363 b6) aerem gla- cialem 198! cireum terram ferri hemi- sphaeria et igneum et ex aéra et igne mixtum (noctem) PI 10 (582, 10) terram sublunarem malis refertam, supra puriora esse loca Hi 4 3 (559, 3) hiems et aestas unde fiant A II1 81 (810 413 b14) diem primitus x tum vii mensium spatium exaequasse A V 18 1 (421218) astra ex igne, quem aer primitus excusserit A II 132 (34138 b6) de stellis fixis et planetis A II 18 11 (342 80 b19) soles duos esse A II 20 13 (350^ 1 ^7) de so- lis natura P1 10 (582, 11) magnitudine A1I212? (351518, tb9) eius circuitum esse mundi finem A IL 14 (32531 51) de conversionibus A II 23 3 (35321 b1) quomodo deficiat A II 24 7 (354 520) de solis lunaeque distantiis A II 31 1 (36224 520) cf. 638 lunam aere igne concretum ἃ II 25 15 (351 b2) PI 10 (582, 13) δισχοειδῇ A II 21 3 (35823 53) & sole collustrari Α II 28 5 (358 b21) P110 (532,14) de tonitru cet. A III 37 (368 28) mare terrae sudorem A ΠῚ 16 8 (381225) ThO 23 (495, 4) sensus unde fiant A IV 9 ὁ (3973151) ThS 7 (500,19) 12 (502,25) ThS 1 618 EMPEDOCLES (499, 2) ThS 13 (503, 3) sensus singulos ad similitudinem rettulit ThS 2 (499,12) unde sensus singuli non aliena perci- piant ThS 7 (500,20) visus quomodo fiat A IV 134 (403 ^14) ThS 1 (500,23) ἀπορροαί A IV 13 4 (103517) unde cognoscantur ΤῊΝ 20 (505, 6) reprehen- duntur ThS 20 (505,2) de colore All153(31336b8) effluviis ad visum ferri ΤῊΒ 1 (500,28) ThS 9! (527, 1) album ignis, nigrum aquae esse ThS 59 (516,10) speculorum imagines quo- modo fiant A IV 14 1 (405 3353) audi- tus quomodo fiat A IV 16 1 (406316 b]16) ThS 9 (501, 11) 21 (505,12) ol- factus quomodo fiat A IV 172 (407 *5 55) ThS 9 (502, 1) 21 (505, 15) sensus fallere A IV 9 1 (396512) cogitare et sentire idem A IV 5 12 (392, h4) ΤῊ 23 (506,3) 25 (506,22) de anima 202 eam esse sanguinem 212. 213 sanguine cogi- tari ThS 10 (502, 13) 23 (506, 7) animam ex aetherio et aerio mixtum A IV 3 13 (389 tb6) quomodo ingenia mixtione elementorum differant ThS 11 (502, 14) 24 (506, 12), (Empedocles ex coni.) ani- màs divinas, quas qui habeant, divinos A I 7238 (303 ^28) immortalem eam esse tradidit 205 A IV 71 (39253) in omnia animalia verti Hi 3 2 (555, 3) etiam in fruticem Hi 8 2 (558, 22) He 4 652,17) principatum circa sanguinem 2071 A IV 5 κ (391 417, 1015) PI 10 (582, 14) alium alio praestare san- guinis varia diffusione Pl 10 (582, 16) de respiratione A IV 22 1 (411, ^26) de somno 205 et morte A V 24 2 (435 ^17) 25 4 (437 ^19) de somniis placitum Varroni tributum 198. 199 animalium genera quo quod- que tendat A V 19 5 (431 40) homines olim e terra natos 189. 159! A V 18 1 (427317) animalia primo nata mutila, tum simulacris similia, tum integra, deinceps inter se propagari 159 A V 19 5 (430 ^ 21) matris quoque semen ad- gnovit 190 de septemmestribus 195 A V 181 (421317) unde mares feminaeve gignantur 191. 192! A V 7 1 (419312) mares primos ad orientem et meridiem versus ortos, feminas ad septentrionem A V11(4192314) monstra quomodo I INDEX nascantur A V 8 1 (420420) gemini trigeminique quomodo nascantur 194 A V 10 1 (4212325) de similitudine liberorum exposuit 192sq. A V 1l 1 (422 10) unde dissimiles parentum fiant A V 12 2 (423211) cur mulae ste- riles ΟἽ A V 141 (425 88 cf. n32) fe- tum esse animal ἄπνουν À V 153(425323) quomodo primum respirent A V 15 3 (425225) quando formetur A V 21 1 (433 ^1) cor primum increscere 190 ani- malium partes singulae qua elementorum mixtione formentur A V 22 1 (434241) de animalium nutrimentis et incrementis A V211 (44024) homines qui nunc sunt primis conlatos infantium instar esse A V 271 (440 8) nullum animal ratione expers Α IV 5 12 (392 b6) unde noctu vel interdiu acrius videant ThS 8 (501, 1) 18 (504, 14) plantas prius na- tas quam sidera cetera animalia A V 26 4 (438221) de incremento, fructibus, fo- lis, sapore A V 264 (43924) appe- titum cibi inopia fieri A IV 9 14 (298b8) voluptates et dolores unde nascan- tur A IV 9.15 (398510) unde animalibus A V281/(440216) cognata in tactu vo- luptatem efficere ThS 16 (504,5) gau- dere dolere, cognoscere ignorare quo- modo fiat ThS 9 (502, 5) EMPiRICI MEDICI etiam octavo mense natos interdum servari A V 18 3 (428 868) Eruonvus rerum scriptor de Nilo 225 (quater) de Nilo A IV 1 ὁ (385324) EricHARMUS Helothalis f. 150. octavo mense nasci negavit 195 EPicuRUs Neoclis f. 170 A 18 18 (2651, tb12) 3881515 PI 3 (581, 17) E III 44 (593, 13) Atheniensis 110 A 1818 (255 1*1, tb12) PI 8 (081,11) Athenis edu- catus E III 44 (593, 13) quinta aetate post Democritum fuit A I 31s (285 tb 12 cf. 42) cum Democrito iunctus 11] Epicureae sectae nomen dedit G 4 (601, 20) Epicurei sunt dogmatici G 7 (604, 13) de pietate scripserunt praesertim post Po- sidonium 127! KEpicureus quidam contra deos disputat A I 7 1—10 (211213) cf. 58sq. idem Platonem et Anaxagoram propter deorum opinionem increpat A I 1 7 (30024) Epicurei ne ab eclecticis quidem respecti 245 Epicuri epistula δὰ Pythoclem NOMINUM suspecta 225 severa philosophia spreta ad rationem non laudabilem descendit G3(601,15) libidinose vixit cum mu- lieribus palam congressus E III 44 (593, 13) cum Empiricis confusus G 122 (644, 23) principia qualia docuerit Α I 3 18 (2853357, tb13) atomos et vacuum Hi 221(511,26) He 14 (654, 24) atomos innumeras, vacuum immensum A I 183 (316 4555) cf. 318 (285 610) (Epicurei) atomos et individua et ὁμοιομερῇ et ἄπειρα EI(5883,1) in inani moveri A I3 18 (285 29) principia atomos 250 6 18 (610, 21) E I1 (589,8) definiuntur Hi 222 (512, 8) unde dictae A I3 18 (286 a8 "1, tbl) rv naturas sempiternas ἄτομα xevóv ἄπειρον ὁμοιότητας ΑἹ 134 (306 à 16 15) atomos formam magnitudinem gravitatem habere ΑἹ 818 (285 412) σχήματα ἀπε- ρίληπτα A I3 18 (28015) τὰ πρῶτα ἀπαϑῆ Α195 (808 tb2) cur nihil ex nihilo fiat PI 8 (581, 18) ex atomis omnia E ΠῚ 44 (593,19) atomorum et vacui nexu omnia fieri et interire He 14 (654,25) atomorum concursu deos elementa et animalia, quae ibi vivant [cf. p. 614, 2] gigni Hi 22 2 (571,28) de gravitate AII125 (31127511 cf. p. 52) de ato- morum motibus A I1 22 5 (311*10514) quot motus genera Α 123 4 (31936 532) nomine tantum differre xevóv τόπον χώραν ATI2902 (31851 cf. 31739) deos ἀν- ϑρωποειδεῖς͵ sed λόγῳ ϑεωρητοὺς A T7234 (306 413512) G 16 (608, 19) deum ae- ternum nihil providere Hi 223 (512, 5) 130 G 16 (609, 6) nemini negotia fa- cessere G 16 (609, 1) beatum sine ne- gotiis Hi 223 (572,9) cf. A I 1 7 (300 48) in intermundiis sedere Hi 22 3 (512, 7) eius motus artis finibus esse inclusos 6 16 (609, 8) num imagines in deorum numero Epicurei referant 124 deorum superstitionem tollit P18 (581, 17) E III 44 (593,15) daemones manesque ne- gavit AIB83(307215) universum ex atomis constare ortu carens et sempiter- num 170.112 universum corpus immu- tabile immensum P158 (5851,20) uni- versum initio ovo simile fuisse, sed spiritu compressum discissum esse, unde atomos et mundum procreatum E II EPIcURUS 619 (589,129) mundum fieri gignente et intereunte vicissim natura E II (589, 10) Epicurea (vel Democritea) de mundi ori- gine doctrina A I 4 (289 35—29129) de eius forma nihil affirmat A II 2 3 (329 δ) tum tenuia esse extrema tum densa A II 13/836 34b8) innumeros A II 13 (327 113512, tb11) He 18 (656,8) in im- menso esse E III 44 (593, 20) alios mo- veri alios non moveri A IL 73 (3366 b10) impari intervallo distare ἃ IL 18 (329 b3) interire A II 410 (331 44 524) interitum ortumque χατὰ τὸ ποσὸν fleri AI242 (320314521) providentia mundum carere ἃ IL 32 (3302152) (Epicurei) E I (587, 3) omnia fortuito fieri Hi 223 (572, 1) E IL (539,9) E II (589, 7) E III 44 (593, 15) κατ᾽ ἀνάγχην, “κατὰ προαίρεσιν, χατὰ τύχην omnia fleri AI295(3826b3) ἄστατον αἰτίαν A 1296 (326 31b5) tempus quid sit A I 225 (318519) de astris nihil pro certo affirmavit A IV 13 16 (3432314515) de animalibus caelestibus A V 202 (432 49) de solis natura A II 20 14 (350 321 521) forma A II 226 (352312' magnitudine AI1I215(3523151) de nubium sim. origine A III45(37133519) de terrae motu A III 15 1 (33133) unde sensus fiant A IV 311(38955) AIV 956(39752) αἴσϑησις et αἰσϑητόν definitur A IV 82 (394239510) de αἰσϑήσεως φαντασίας, δοξῶν veritate ἃ IV 9 5s (39626 b26) sensum cogitationemque imaginibus effici AIV 810(395525) (Epicurei) de visu 49? visum imaginibus cieri A IV 131 (4032252) in umbra colorem non esse AII159(314^12) speculorum imagines quomodo fiant A IV 14 ? (105 410 59) quid sit vox A IV 192 (40839) ani- mam ex atomis 212 mixtam e iv ma- teriis A IV 311(38826 b21, th 15) aéra extrinsecus respirando attractum G 24 (613,11) eam ex igne spirituque 213 san- guinem (?) esse Hi 22 5 (512, 15 cf. n b8) mortalem G 24 (613, 15) de animarum post mortem statu 199 animam cum corpore interire A IV 1 4 (393 48, t6) Hi 225 (5172,14) de principatus sede 204 A IV 55 (391 410, t b13) λογιχὸν et ἄλογον ubi posuerit A IV 4 ὁ (390214) affectus sensusque ubi passi sunt, oriri, 680 ErpicURUS principatum non pati A IV 232 (414228 sed cf. n ^12) veri falsique normam statuit 211 (Epicurei) de somno 205 de somniis 198 divinationem su- stulit 244 A V12(415317) semen animae corporisque excerptum A V 35 (417213) feminas quoque semen emit- tere 190 AV51(418*55) de hominum 189 et animalium origine A V 192 (430 a6) fetus natura conformari 190 quo- modo nutriantur A V 16 1 (426317) (Epicurei) plantas non animatas, sed fortuito motas A V 263 finem bo- norum voluptatem Hi 22 4 (512, 12) P1 8 (581,21) 158 (Epicurei) E I (587,2) ad sensa pertinere voluptatem et dolorem AIV 911(397534) sapiens quomodo percipiat A IV 9 19 (398525 cf. Plin. epist. I 10 nisi sapiens non potest per- spicere sapientem) mortem contemni iussit E III 44 (593, 19) iudicia post mortem non esse Hi 22 5 (512, 17) omnes invitos vitiosos esse E III 44 (593, 16 cf. 171) EPiCUREI v. EPicURUS EriDicUS mundum natura factum A II 4 4 (331 58) 100! EPricENES Byzantius 195 astrologus 196 de cometis 225sq. A ΠῚ 26 (3674453) de septemmestribus 195 nono mense nasci negavit 195 EriPHANII de philosophis excerpta eduntur p. 585—593 scriptor de successione 116 ignorantissimus 115 ERAsIiSTRATUS medicus instrumentis chi- rurgicis usus 206? de principatus sede 204. 207. 208 A IV 5 3 (391 ^6, tb&) morbi unde fiant A V 30 3 (4433855) de febri A V 291(44123) mulieres viro congressae cur non concipiant A V 92 (421 419) geminos trigeminosque super- fetantibus nasci A V 10 3 (42224) EnATOSTHENES ἐν τῷ Ἑρμῇ 18 de tempore A1213 (3183658) sol et luna quan- tum à terra distent A II 31 3 (362 39 b25, tb4) de lacteo 230. 230! de Nilo 226. 221 Ἔρεβος apud Hesiodum Hi 26 2 (515, 6) ERETRiICA philosophia G 3 (600, 16) Ἔρως A L6 13 (206220) Hi 26 2 (515,3) EuBoEAKE speluncae terrae motibus insignes D 13 (454, 2) I INDEX EvusuLvs (ignotus) de anima 212 EvctLiDEs Megaricorum princeps αὶ 3 (600,13) eristicus G 7 (604, 15) ÉUDAEMONICA secta unde nominata sit G 4 (602, 1) EvupEkMus de Platonis temporis definitione 492, 2 Evponus Alexandrinus Academicus quando vixerit 82 eclecticus 51 Platonis de mun- do doctrinam explicat 486 na6 Aristo- teli operam navavit idemque Pythago- reis 81* partitionem philosophiae scri- psit 71 de Arato scripsit Diodoro ma- thematico usus 22 de Nilo cum Aristone certatim scripsit 82! 245* 229 ab Achille excerptus 22 Evpoxus de Nilo 228. 229! quode Ae- gyptiorum sacerdotum opiniones affert AIV 17 (386231) de ἐπισημασίαις A II 19 3 (347 321 513) Eu£gNoR (medicus cf. Athen. II p. 46 Ὁ) de septemmestribus 195 EunkMERUS à Callimacho risus A I 7 1 (291311) eius opinio a Theophilo per- versa 59! EuNAPIUs Sotionem legit 148 EvruonBvs. Pythagoras se Euphorbum fuisse dicebat Hi 2 11 (557, 6) 3 3 (558, 24) Eun1iPIDES auditor Anaxagorae, philosophus scenicus 172 Anaxagorae perpetuo iunctus 94 versus ex Antiopa 90. 92. 92! ex Cadmo 90. fr. 836 citatur A V 19 3 (430 1 10) 490, 22 tentatur 430 n^8. 490 n^3 versus spurius 92! Critiae versuum falso auctor dicitur 5D9! A I 67 (294 411) 7 2 (298 ^15. 25) Euripides immo Critias Sisyphum deorum irrisorem induxit A I 1 2 (2985 ^48) Orestis vv. 255, 259 citantur ἃ Chrysippo A IV 12 5. e (402 421. 29) a Chrysippo ipejus de deis opinionibus accommodatus Ph 13, 21 (547 h20) ter- ram et aerem principia induxit 925 in Archelao Helenaque de Nilo dixit228 (ter) EunvPHowN Cnidius septemmestria negavit 195 A V 18 7 (429 * 1) EuRYvsTRATUS Anaximenis pater A I 3 4 (218 »5) 'ThO 2 (416, 16. 411, na10) Hi τι (560, 13) E ΠῚ ὃ (589, 28 cf. ad 21855) Eus&Bivs Alexandri Pamphilique bibliotheca usus videtur D in Praepar. evang. ex Plut. Placitis multa accurate excerpsit 6sqq. exemplar illud mancum fuit 7, NOMINUM mendosum 8, sed posterioribus paulo melius 9, omnino vulgare 10. 35 Pr. E. codices examinantur 158 sqq. compendio philosophorum κατὰ διαδοχὴν conscripto usus 169! quod Theophrastea continet 169sq. excerpta ex Plutarchi Stromat. I 7 16sqq. eduntur p. 571—583 EvTHYMENES Massiliensis A IV 12 (38521) 228 (ter) de Nilo 226. 228 (quater) A IV 1.2 (385 ἃ 1) cum Pythea confusus G 88 (634, 14) ExAMYAS Thaletis pater 228 ThO 1 (415,3) FavoniNUS sophista philosophans 254? de Pythagora et Parmenide 492, 7 n ^9. 11 GaEgA Uranon peperit apud Hesiodum Hi 26 2 (575,5) Oceanum Coeum ceteros Hi 26 2 (575, 15) Gaeae filii apud Pla- tonem Hi 191 (568, 4) GALENUS Parmenidem Empedoclemque con- fudit 192! locus in Hippocr. d. nat. hom. XV 25 exstat ThO 5a (481, 14), de ele- mentis sec. Hippocr. I 9 ThO 14 (491,22) de Plac. Hippocr. et Plat. p. 318 K. corri- gitur 15! Hypotyposis empirica 235. 236 Galeni personati Isagoge dialectica 258 Ὅροι ἰατριχοί 258 Περὶ εἰδῶν φιλοσοφίας ineditus 258! Historia philosopha ex Plutarchi Placitis maximam partem excerpta 12. 252, sed inscite, quam- quam exemplar fuit perbonum 13, editur p. 595—648. disputatur de ea 233— 258 de codicibus versionibus editionibus 233 ,—241 scholicum est commentarium 242 quando scripta sit 16. 258 — 258 cur inter Galeni scripta recepta 258 eiusdem fuit compendium logicum 242 βὴ. de successionis stemmate 244 Sexto Em- pirico num usus sit 246sqq. de perfecto perverse usurpato 256 sq. GALLIA ἃ III 1i 6 (353311 5h18) Gawezs flumen 513 n^11 GrgLLiUS de voce et vi oculorum placita collecta 19 ! Γάμος Pythagorae hexas 96 G&MiN1 epitome Posidonii de meteoris com- mentarii 19! de iride 231? ab ariete zodiacum incipit 190 ὃ GEOMETRARUM de visu placitum 49? H&gRACLIDES PoNTICUS 681 GieANTES Hesiodi Hi 26 2 (515,22 cf. nb 13) Grvcas, Michael Cyrillum Theodoretumque compilavit 32 GRAECIA Laconica He 1 (651,3) GRAECI ThO 1 (475, 11) ad decem usque numerant A I1 35 (281 ^14) Romana ae- tate geminis nominibus usi 86 GRATIAE Chrysippeae Ph 14,8 (541 b5. 8) Ἅιδης (Αἰδης) quomodo a veteribus sit ex- plicatus 89. a Chrysippo Ph 13,2 (54752) H&gCATAEUS ABDERITES Pyrrhonis disci- pulus Ptolemaeo Lagi f. familiaris 82? H&caTA&US (MiLEsiIUS) de Nilo 226. solem ἄναμμα νοερὸν τὸ ix ϑαλάττης A II 20 16 (351 59) H&cATO Rhodius 211} Hg6ESANDER Delphus Sotione usus videtur 148! HzoExsiAs Cyrenaeus E II1 25 (591,31) unde πεισιϑάνατος dictus E III 25 (591,34) amicitias gratiasque negavit E III 26 (591, 31) HzreESIBULUS Anaxagorae pater A 135 (219 51) ThO 4 (478, 18) Hi 8 1 (561,23) E III 4 (559, 30) H&g6EksiNUSs ultimus mediae academiae pro- fessor G 3 (600, 1) H&LicE fluctibus mersa 490,3. 5 HELOTHALES Epicharmi pater 150 HERACLEA Pontica propter terrae motum nominata D 13 (454, 12) HgRACLEO Glauci filius Aegyptius gramma- ticus scripsit ὑπόμνημα εἰς Ὅμηρον, quod Probus excerpsit 91?sqq. Stoico alle- goriarum scriptore Vitruvio vetustiore usus est 95 HgRACLiDES DipvMti Pythagorei pater num μουσιχὴν εἰσαγωγὴν scripserit 151? HgRAcLIDES LeMBUSs Serapionis f. Alexan- drinus Sotionis διαδοχὰς in vilibros co- artavit 148sq. item Satyri vitas 149 de Ptolemaeo Philometori familiaris 82? unde cognomen Λέμβος 148? Heraclides Pythagoricus περὶ φιλοσόφων αἱρέσεων scriptor num Heraclides Lembus sit 149sq. ab Alexandro citatus utrum Lembus sit an Ponticus dubium 150? HgRAcLiDES PoNTICUS PHILOSOPHUS 213, 15. 25; 214 A I115 (32854) A ΠῚ 26 (366321529) A III 133 (318410) C 1244 682 H&RACLIDES PONTICUS (541254) G 18 (610,21) ex Platonis schola C 12 34 (54133) de Pythagora scripta 152 de eo falsa prodit Cicero 124 elementa ὄγχους 252 ἀνάρμους ὄγ- χοὺυς G 18 (610, 32) Democriti εἴδωλα amplexus 180. 131 terram caelumque deos esse C 1231 (541212) planetas di- vinos esse C 1234 (511 8.8) tum mundum deum, tum mentem divinam esse C 1234 (54125) infinitum mundum A Π 15 (323b4) astrum quodque mundum esse A 13 15 (8432759, t^ 7) lunam esse terram nebula círeumdatam Α II 25 13 (356 ^10 b25, t b9) de cometis πωγωνίαις δοχίσι κίοσι cet. A ΠῚ 2 5 (366 ^21 529) terram rotae instar circum centrum mo- veri ἃ III 133 (318 Δ10) de maris aesti- bus A IIL 171 (382*16 b3) sensus unde fiant A IV96(397*3153) lumen ani- mam dixit 213, 15. 16. 25 A IV 3.6 (383 b9, t5 12) aetherium corpus animam 214 HEgRACLIDES PONTICUS GRAMMATICUS 151? HgRAcLIDES TangNTINUS 186! HgRAcLiTUS Blosonis f. AI55(292 158) Blesonis (sic) E ΠῚ 20 (591, 13) Ephe- sius 129. 110. 256! A I55(292 tbi) ThO 1 (415, 15) Hi 41(558, 27) E III 20 (591, 13) Metapontinus (? 283 t1 cum Empedocle ex Pythagorae schola pro- fectus 145 Pythagoreis iunctus 152. 178 cum Empedocle consensit Hi 4 2 (558, 30) cuius dicitur aequalis(!) 152! Stoicissans 118} 221! Chrysippi opinionibus accom- modatus Ph 14, 16 (543 b 7) melancholia captum libros scripsisse auctor est Theo- phrastus 103! omnia flebat Hi 4 1 (558, 21) He 13 (654, 19) 255sq. ὁ σκοτεινὸς 915, 941}, 152!. physicus 213 fragm. mutilum A I 27 1 (32254) dieta 163 libri laudes 163 cum Empedocle confu- sus ab Hippolyto 145 Heraclitus falso lectus pro Heraclide 343 n ^4. 356410 principium iguem statuit 912b 119, 110. 214 A 13 1 (28341853) ThO 1 (415,14) He 13 (654,19) principium mundi ignem A 155(292t55) ex igne omnía consistere in eumque reverti 163. 169. 172. 180. A I3 1 (284231 283^4) E ΠῚ 20 (591,13) ignium conversionibus res fieri 172 omnia esse πυρὸς ἀμοιβήν 169 ThO 1 (175,18) ἐχπύρωσις Α18 1 I INDEX (284*9bT7) contraria vicissitudine co- niuncta esse, quae exsistunt 163. 163* discordiam et amicitiam principium esse Hi42 (559, 1) ψηγμάτια induxit A 1132 (81226 b6) cf. p.221. 223 num aer principium putarit 210. 250 ternis ele- mentis vicissitudinem effici 163? ignis πύχνωσιν et μάνωσιν esse 'ThO 1 (415, 14) He 13 (654,19) πύχνωσιν xal μάνωσιν num docuerit 164 — materiam variabilem AI92 (307510, tb3) cf. AI 96(3081]0 b10) qnietem tollit, motumque aut per- petuum aut brevem induxit A I 23; (320*5b11) omnia omnibus concurrere neque quidquam stare Hi 4 ? (559, 2) de necessitate 168 A I 2 (30359) 27 1 (3224952, tb2) 28 1 (323*251) de deo 125 AIT3 (30858) ignem deum 129 rationalem Hi 4 2 (559,1) Iovem bellum Ph 14,28 (548 5b 19) omnia animarum dearumque plena 163 uni- versum unum semper motum finitum ATI55s(292158) τὸ περιέχον quid sit 210 terram sublunarem malis refertam, supra puriora esse loca Hi 4 3 (559,3) mundum unum esse A II 1 2 (32757, tb5) ex igne quomodo formetur A I31 (2844a2b2) ΤΙ 4 5 (331 b5) mutationes statis. temporibus ex fato fieri ThO 1 (416,1) caelum igneum A II 1] « (34055) astra πιλήματα πυρός A II 13$ (3429 b6) nutrimenta num docuerit 164 A TIL1T4 (2462135 15) magnum annum xvii milium annorum esse A II323 (364 41 hb5) cf. 324 (364 45559) de solis natura A II 20 16 (351 5 9) cf. 16. 351 n'*3 G 62 (626, 10) de solis lunaeque lumi- nibus A II 286 (35953151) quantus sit 214 (351411520,t512) 163. 221 σχα- φοειδῇ 222 (3523856, tb3) quomodo deficiat 24 3 (3543556) lunam igne- am esse Α IL 25 3 (356 tb2) σχαφοειδῆ Ὡ12 (808 Δ1 2) deficere χατὰ τὴν τοῦ σχαφηειδοῦς στροφὴν A II 29 s (359417 511) detonitru cet. A IIL3 9 (36953) mare terrae sudorem, unde amarum 495 n^J sensus et ratio quomodo fiant 210 sensum contrariis effici ThS 1 (499,4 cf. n ^5) veri falsique normam statait Aenesidemo teste 211 se omnia scire, ceteros nihil Hi 41(555, 29) animam esse αἰσϑητιχὴν ἀναϑυμίασιν D 39 (411,2) NOMINUM igneam 212. 214 A IV 3 4 (388 t6) scintillam stellaris essentiae 213 aera 210 animarum cum fiuviis comparatio (fr. 42 B.) D 39 (411,2) anima mun- dana et animalis unde fiat A IV 3 12 (889 a3, tb1) cf. 210? post mortem in universi animam resolvi Α IV 7 2 (392 414. 08) de principatu 203. 209 quando bomo perfectus sit A V 231 (434 ^15) H&RACLITI ALLEGORIAE 895sq. unde hau- stae 95 unde appellatae sint 94! HagRoPHiLUS περὶ σφυγμῶν 156! H&gRcULES À I 615 (297 δῷ) 1 10 (801416) HERMARCHUS. contra Empedoclem scripsit 127! HERMIAs Ammonii pater 259 HgnMiAs gentilium philosophorum irrisionis scriptor quando scripserit 259 sqq. Pseudo- Iustini coh. ad gentil. compilavit 261 sq. de editoribus et codicibus 263 Hgnwippvs Callimacheus Pythagoricis de- ditus 150 sq. num calumniator? 151 Pe- ripateticorum indices confecit, magica tractavit 151 : HeRMOTIMUS Samius. Pythagoras H. se fuisse dicebat Hi 2 i1 (557, 1) HRODES ATTiCUs. de éius nominibus 57! H&ROoDES MaeNvs amicum Nicolaum ba- buit 82? HgnRoporvs ὁ συγγραφεὺς A IV 1 5 (385a 15) de Nilo 226 sqq. 228 (quinquies) A IV 15 (385418) loci tanguntur 523 n ^ 13. 21 cum Herophilo confusus G 131 (647,19) HgROPHILUS medicus, vivorum prosector 206? motus duo genera ἃ I 23 6 (320 a3 b9) de principalis sede 203 A IV ὃ 4 (39138,tb11) de respiratione A IV 223 (413^ 7) fetus quomodo primum respi- rent A V 155 (426410) somnia quo- modo nascantur A V 23 (416314) de febri A V 29 3 (441422) HgsiopUs a Musis de natura instructus Hi 26 1 (514, 14) eas invocavit Hi 26 2 (514, 19. 27) 'Thaleti opinionem de prin- cipio suggessit 91 * Theogonia citatur ATI61 (296223) C 14 τ6 (042 422) Hi 26 2 (514, 19) versus a veteribus gram- maticis correcti 0o n^1O cf. 514 n bz) a Chrysippo ipsius theologiae accomo- datus C 15 41 (54747) Ph 13,20 (541 b 19) HksTIAEUS Perinthius A 1223 (315 ^15) Hirro 683 A IV 135 (403519) quid sit tempus A 1223 (318515) ἀχτινείδωλα visum ef- ficere A IV 13 5 (403519 cf. a8) HicETAS Syracusanus 168 ThO 18 (492, 9) Pythagoreus A III 9 2 (376 * 10) caelum stare, terram moveri ThO 18 (492, 9) 168 duas terras, hanc et antichthona A III 9 2 (316 410) HrkgRA (Aeolia insula) terrae motu nota D 13 (454, 13) HiPPARCHUS de zodiaci ordine 196? visus quomodo fiat A IV 139 (404^1 ^3 tb1) cum Hippaso confusus 212. 213 HirPAsus Metapontinus 91*. 129. 170 A I 31 (2832317) 5 5 (292t52) ΤΟ 1 (415, 14) G 18 (610, 13) Heraclito con- iungi solet 475 n δ Pytbagoreis iunctus 152. 178 librum mysticum scripsit in Pythagorae calumniam 150 principium ignem 912b, 170 A I31 (28331853) G 18 (610, 13) unde omnia πυχνώσει xal μανώσει fieri ThO 1 (415, 15) deum ignem 129 universum infinitum et semper motum 168 unum semper motum finitum A 15 5 (2902 tb3) mundi mutationem statis temporibus fieri 168 ad ThO 1 (416n52) animam igneam (Hip- parchus) 212. 213 A IV 34 (38853, tb 5) HiPro Reginus Hi 16 1 (566,20) 6 18 (610,14) Metapontius 159. 195 sive Samius 159 ἄϑεος cognominatus 214. itemque ThO 1 (415, 3) principia ignem et aquam G 18 (610, 14) frigidum (aquam) et calidum (ignem) Hi 16 1 (566, 20) ignem aqua genitum et victa illa mundum procreasse Hi 16 1 (566, 21) aquam cur principium dixerit ThO 1 (475, 8) animam ex aqua constare 212. 214 A IV 39 (388 b15,tb14 cf. 389 t b9) modo cerebrum, modo aquam dicit Hi 16 2 (566, 22) se- men ex humido constare Hi 16 2 (566, 23) unde exeat 189 ex patris semine partus nasci 190 feminae num emittant A V 5 3 (418 410) infantium ossa a patre, carnem a matre nasci A V 53 (418420) caput inerescere primum 190 mares feminaeve unde formentur 191. A V 73 (419324) 1 τ (420 ^ 17) per cotyledonas ali fetum 191 quot mensibus infans formetur 197 & septimo mense nasci posse 195 gemini quomodo nascantur 194 684 HiPPOBOTUS HiPPoBoTUs biographus 245 HirPocRATES Cous 195 instrumentis chi- rurgicis usus 206? spiritum tenuem ani- mam 213 de principalis sede 203 A IV 51 (391154) de semine 233 Hippo- crates (Asclepiades) de tempore quo fetus formentur 433 t^5 (H. personatus) de androgynis 194? de septemmestribus cet. A V 18 4 (428316 1) decimo mense nasci negavit 195 HiPPOCRATES PYTHAGORICUS 230 sq. HiPPonvTUus Refutationis auctor, cuius l. I Philosophumena nominatur Origeni ad- scriptus 144', 144? quale habeat con- silium 145, duos fontes conflavit 145. 153 de Theophrasteis 153sq. ex Sexto ex- cerpsit 92! de Philosophumenon edi- toribus 154, codicibus 155 a Cedreno excerpta 156 eduntur p. 551—516 ΗΙΡΡΟΝΑΧ i. e. Hippon AV 73.7 (419 324 517) HowsgRvus philosophorum doctor 94 'Thalem oceanum omnium principium esse do- cuit J8^^ Xenophanem aquam et terram elementa docuit 934b Empedoclis φιλίαν xal νεῖχος significavit 89 versus p 218 a Democrito citatus A IV 19 3 (408227) versus non servatus ab eodem significa- tus ThS 58 (515, 26 cf. n h17) v. 350 ci- tatur à Chrysippo A IV 12 6 (402 134) ab eodem ipsius de deis opinionibus accommodatus C 15 4 (547 » 7) Ph 13,20 (541519) — T 179 citatur ΑἹ Το (301412) P541 A III 52 (3123858) principium statuit Tethyn i. e. aquam 91 *b A I32 (21122b1) versus de Oceano Tethyeque [S 201— 302] 170. 171 He 18 (656, 11) 1v elementa singillatim significavit 94b duplex principium, terram et aquam (H 99] 922b aethera aere altiorem, aethere cae- lum 95 olympum altissimum purissimum semper splendidum 95sq. de Iove om- nisecio Ph 653 (53652) de Nilo 229! de reticentia 97 *b Homericum πρόχροσσος et χρόσσα explicatum 523n310 "Vita Pseudoplutarchea apud Stobaeum ex- cerpta 88sqq. unde hauserit 95 ^AA- ληγοριχῶς qui explicaverunt 90 sqq. quomodo cum Aétio cognati 181? 95 Scholia de Xenophane citata 492? [917] de cometis I INDEX HvNaAiNUS Isaci filius interpretum Arsbum princeps 27 HvprATI!A 12? 254? 598 πη 419 ΗΥΡΕΒΙΟΝ A I 6 14 (296327) Hi 262 (515, 16) HyPsicLEsS mathematicus cf. Addenda ad p. 18 IAPgTUS AI614 (2962327) Hi 262 (515, 16) Invcus Reginus primus ἑωσφόρον eundem ac ἕσπερον esse dixit 19? InAEUs Himerensis 249 IniuwM Hi 353 (558, 25) [νηὶ Hi 13 1 (565,5) philosophi Hi 241 (513,3) serpentes cum elephantis pu- gnantes 487, 25 IoaNNES DAMASCENUS v. Damascenus IoaNNES IrALUSs 598 nb16 IoaNNES LaunENTIUS Lydus v. Lydus IoawNES PHiLOPONUS v. Philoponus Iow (Chius) lunam ex altera parte translu- cidam, ex altera obscuram A Π 251 (356 521) IowEs. eorum μητρόπολις A L3 7 (280511) philosophia 173. 178 a Milesio Thale no- minata A 181 (28041357) G 3 (599, 1) IoskPHus de bello Iud. ab Hippolyto de- scriptus 145 IosgPPUs hypomnesticon 149 gatur 152 IRENAEUS philosophorum compendio usus 11 Ini5 Thaumantis f. Platonica A III 523 (372 26 b6) IsipomiANUS Achillis magister 18 cf. Ad- denda ad ἢ, l. Is:ponus Damascii praeceptor cf. Addenda ad p. 18 Is:poRUS de natura rerum scriptor 19954. ITALIA cum Sicilia olim cohsesit ThO 12 (489, 25) philosophia 173. 178 A I3? (283411) Hi 2 1 (555, 16) 16 (551,31) G 3 (601, 3) IrHAGENES Melissi pater A T1314 (285 t1) E III 12 (590, 24) IusA pseudepigrapha Pythagoreorum coemit 150! 187 Iuwo Ἥρη φερέσβιος Empedoclis A I35» (28128) 22, R9 aera Platone explicata (Cratvl. 404 c) cf. 90? a Zenone ex- plicata C 1436 (543 32) Iupiter aerius a Diogene B. explicata Ph 15,33 (549511) locus casti- NOMINUM IvrrrER Musarum pater Hi 26 1 (574, 15) aetheris dominus He 17 (655,30) Ho- mericus a Diogene laudatus Ph 658 (536 5 2) Pherecydeus (aether) He 12 (654,8) Heracliteus (Chrysippeus) Ph 14,28 (548519) Empedocleus A I 3 Ὁ (28738) Philolai Διὸς οἶχος A II 1 7 (88751) Platonicus pinnato curru ve- vehens Hi 197 (568, 3) He 11 (653, 29) Xenocrateus A I 730 (804 b5) Panchaeus ab Euhemero fictus A 171(298a24) a Zenone explicatus C 14 36 (54321) a Chrysippo aether explicatus C 15 40 (546 ΑἹ Ph 12,94 (546 524) a Chrysippo cireum terram aér explicatus Ph 13,1 (546 532) cur mundus nominetur D 29 (464, 298) Ζῆνα et Δία nomen unde habuerit Ph 11, 94 (545 h19) D 30 (465, 12) omnis administrare et uni- versi animam esse Ph 11,16 (545511) legem aeternam C 1540 (546 119) Ph 14,6 (547536) marem et feminam Ph 16,58 (549526) a Diogene B. eius partus Minervaeque ortus ad physiologiam tra- ducitur C 15 41 (54833) cf. Ph 16, 18 (549536) in iv elementa (Neptunum, Cererem, Iunonem, Minervam) divisus Ph 15,28 (549512) mundus explicatus Ph 15,11 (54951) — planeta A II 15 4 (433 120 »18) 32 1 (363 410 » 16) IusT:NUs personatus in cohort. ad gentil. Plutarchi Plac. I compilavit 17 ab Hermia Irrisionis scriptore excerptus 17. 261 Λάγεσις unde dictas A I 28 3 (32359) LAcomwicA Graecia He 1 (651, 2) LacTANTIUS Tullianis locis conflatis fumum fecit 121} Varroniana prompsit 193 locus tentatur 194 LagnTIUS Diogenes ad physicos binis scripto- ribus usus biographo et doxographo 168 Theophrastea apparent 108 de indice Laurentiani et Parisini codicis 81? — VII 48 editur ThO 17 (492, 7) IX 21. 22 ThO 6a (482, 14) loci tentantur 150? 171 explicantur 103. 147 LAMPRIAE qui dicitur index librorum Plu- tarcheorum 27 LATONA in fragm. Pindarico 497,2 LAURENTIANUM florilegium s. Damascenus 685 L&UvctiPPUS LrornHANES mares feminaeve unde formentur ΑΥ̓͂ 10 (420 «1 cf. b1) L&guciPPUs Milesius 129 A I3 15 (280 "1) Eleates sive Milesius 'ThO 8 (483, 11) E III 18 (590, 26) Abderites G 3 (601, 9) ἐριστιχός E III 13 (590,26) — Zenonis Eleatae auditor G 3 (601, 9) a quo de- scivit Hi 121 (564, 26) Parmenidem au- divit, sed eum Xenophanemque non se- cutus est ThO ὃ (483,12) Democritum docuit Hi 13 2 (565, T) G 3 (601, 10) eius Μέγαν διάχοσμον scripsisse Theo- phrastus tradit 108! cf. 165! ἐν τῷ Περὶ νοῦ A I 25 4 (321 512) a Diogene Apoll. compilatus ThO 2 (477, ) cum Metro- doro confusus G 44 (621,3) opinionum e "Theophrasto excerptarum conspectus 142 sq. elementa plenum et inane 119. 129 A I 3 15 (285 b 1) Hi 12 1 (564, 28) ThO 8 (488, 21) nihilo magis en$ quam non ens esse ThO 8 (483,19) pariterque ambo causas nascendi ThO 8 (483, 20) μέγα xtvóv Hi 12 2 (564, 29, nb14) (ol ἀπὸ A.) atomos multiformes A I 14 18 (312518) atomos infinita et semper mota elementa, quorum formae sint innumerae ThO 8 (483, 16) Hi 12 1 (564,27) He 12 (654,11) &tomos innumeras, vacuum immensum AII183(316234b4) atomos in vacuo ferri ThO 8 (483, 21) de necessitate 165 A I 25 4 (321 b10) Hi 122 (565,3) levia ignem aeremque, gravia aquam terramque conformare He 12 (654, 12) omne in immenso esse E III 13 (590,27) mundi quomodo fiant Hi 12 2 (564,29) eum yttówt et ὑμένι circumvolutum esse A IL 72 (336 ^21 h4) innumeros mundos AILI13 (327512, t^ 10) globosum A IH 2 2? (382943 b8) anima providentiaque carere A II 3 2 (330 ^ 1) interire A I1 46 (831514) generationem et mutationem non cessare ThO 8 (483, 19) astra quo- modo fiant Hi 12 ? (565, 2) de tonitru A III 3 10 (369 b9) terram τυμπανοειδῇ A III 10 4 (317 42) cur inclinata sit AIII 121 (377*22) sensum cogita- tionemque corporis mutationes esse A IV 8.5 (394 26) imaginibus effici A IV 810 (890 41 b25) visum imaginibus cieri A IV 13 1 (403 52) speculorum imagines quomodo fiant A IV 14 2 (405 686 LEUCIPPUS b9) animam ex sphaericis atomis 214 igneam A IV 37 (388511) veritatem nullius rei, sed speciem esse E III 18 (590, 21) τὰ αἰσϑητὰ esse νόμῳ A IV 98 (397 9) nihil verum esse praeter ele- menta A IV 9 5 (397512) somnum mortemque corporales affectiones A V 25 8 (437*13) semen corpus AV 41 (411 419) LiPARA terrae motu ab Hiera insula cine- ribus obruta D 13 (454, 13) Lowe:NUS qui dicitur de sublimitate 101 LowN6iNUS s. xii exeuntis librarius 577 Lucaw: Commenta Bernensia Varroniana repetunt 198 LucurLLUs Aristoteleos commentarios col- legit 216? LxcE&uM Hi 20 τ (511, 1) Lvcus Iasensis Pythagoreus 151 Lvpus, Ioannes Laurentius Senecae de Nilo c. excerpsit 228? Plutarchi Placitis usus quale exemplar usurpaverit 17 cor- rectus locus 99! Lvsis Pythagorae discipulus incendium ef- fugit Hi 2 17 (558, 1) MacRonius (S. Scip. I 14) locus illustratur 213 sq. Maw!iLIUs qui dicitur astronomicon poeta 101 num Varrone usus sit 196? Mans A II 154 (344220 5 18) 32 1 (363210 b11) Chrysippeus Ph 12, 16 (546 512) MATHKEMATICI principia esse corporum fines G 18 (611,2) de stellarum collocatione A II 15 5 (34524 h5) planetas fixis stel- lis obviam ferri A II 16 2 (345319 523) Mercurium vesperum solem aequali esse eursu A II 16 7 (3462344) Jluciferum vesperumque eundem A II 16 7 (346 ^7) de solis distantia A II 31 2 (86241 523) de lunae defectione A II 29 6 (36029 b15) cur luna terrena videatur A II 30 7 (362b5) de speculorum imaginibus A IV 14 3 (405 b 15) (astrologi) de virme- strium cet, genitura A V 18 5 (429213) MaxiMus Tyrius sophista philosopbans 254 Mkbp!cr quidam unde monstra nascantur ΑΥ 88 (421 43) liberi unde dissimiles parentum À V 121 (423.812) unde ste- riles mulieres et viri infecundi A V 13 1 I INDEX (424 34) fetui primum cor crescere A V. 114 (4271 510) MEGARA. Μεγαροῖ exemplum categoriae Hi 20 2 (510, 16) Megarici G 3 (600, 13) MrarETIUS de natura hominis unde com- pilatus 50. 208 correctus 208? MzrLissus Ithagenis f. A I 3 14 (285th]) E ΠῚ 12 (590,24) Milesius AIS3n (285tb52) Samius E ΠῚ 12 (590,24) Par- menidis familiaris A I 314 (2850 t*2) He6 652, 29) Empedocleam doctrinam refert AI'T3s(303520,nb2) principium infinitum 119 de universo, motu ficto, deis 1058 unum esse omne E ΠῚ 12 (590,94) deum ἕν χαὶ πᾶν Α 117 (308519) mundum unum A IL 1: (327 b6, t, ὃ) finitum, universum infini tum A II 16 (328 b 7) immensum A I3 (285 t b4) sempiternum A II 4 11 (23251) ortum interitumque negat A I 24 1 (320 111517) nihil stare, sed omnia φϑαυτὰ ἐν δυνάμει E III 12 (590, 25) sensus fallere A IV 9 1 (396 hb13) MzLiTA Hi 14 5 (566, 6)! ΜΕΜΡΗΙΤΙΟΙ philosophi de Nilo 228 MkNEDEMus Eretriensis G 3 (600, 16) Sil- ponis successor G 3 (600, 16) eristicus G 1 (604, 16) MgNoboTUs medicus empiricus Aeneside- mea Sexto tradidisse videtur 211' ΜΕΝΟΝ Aristotelis discipulus ᾿Ιατριχῆς συ- ναγωγῆς Scriptor 232 MzgRcuniUs planeta A II 15 4 (23452353) 32 1 (363412 ^18) MxTis cur dicta sit Stoici explicant Ph 16, 14 (549 ^ 14) MgToN Empedoclis pater A I 3j 20 (256219) E ΠῚ 19 (591, 8) MgTROpoRUs Cuius 129, 170 A 1 3 (285 b5, t^9) A II 15 ὁ (345 38) ThO 8 (484, 13) P111 (582,18) E III 15 (590,35) Theocriti f. A L3 17 (285 bb) Democriti discipulus 170 (601 n b4! Democritum in principiis secutus 'ThO 8 (484, 14). Epi- curi praeceptor A II 1 3 (327314) sed cf. Prol. p. 922 A I1 5 4 (292 ^]) in Pla- citis non alius nisi Chius 22 principia plenum et vacuum 129. 110 plenum (ὄν) et vacuum (μὴ ὅν) ThO 8 (484, 15) τὰ ἀδιαίρετα xal τὸ xc vóv AT31: (28555, tb 10) atomos in- numeros, vacuum immensum A I 18: NOMINUM (31645 55) τὰ πρῶτα ἀπαϑῆ Α 19 83 (808 tb2) universum cur seternum, immensum, immotum sit P1 11 (582,18) mundum esse aeternum 198! atomis fabricatur et destruit 172 innumerabiles mundos quomodo effecerit A I 54 (292 19b1) aquam ex aere fleri, qua so- lem extingui Pl 11 (522,23) astra ex clara aqua P] 11 (582, 24) de stellarum forma (Ὁ) A II 145 (344 "δ cf. Addenda) de ordine A II 156 (245 a7 cf. 344 5) fixas a sole collustrari A II 17 1 (346 310b11) de stellis velis insidentibus (Διοσχούροις) A IL 182 (234127) solem aqua extinctum tum rursus accensum P111(582,24) igneum A II 20 s. 8 (349 34b10, tb5) aéris faecem A IIL 956 (310 419) defectiones quomodo fiant Pl11 (582,25) noctes diesque unde fiant P1 11 (582, 25) lunam a sole col- lustrari A II285 (358522) de circulo lacteo A III 13(365*7b7) destellis cadentibus 4A III 2 10 (367 314 ^13) de tonitru simil. A III 3 3 (368 Δ1 b4) de nubibus A IIL 43 (3713156) P1 11 (582,22) de iride 231sq. A III 512 (81426) de ventis A III 7 5 (37525) ter- ram aquae faecem A III 95 (376 *17) de eius motu ἃ III 156 (380 ἃ 7) mare unde sit amarum A III 165 (38224) ThO 23 (495, 7) Hi 14 4 (066, 31) sensus fal- lere AIV 91(396b15) E III 15 (590, 35) MkkTROoDORUS (LAMPSACENUS) Epicuri au- ditor G 3 (601, 17) περὶ ϑεῶν 121! 1x libri πρὸς τοὺς σοφιστάς 203 MgTRODORUS quidam ab Aemilio Paulo ad erudiendos liberos vocatus 82? MicHAEL v. APosTOLIUS et GLYcASs et PsgLLUS MirgTUs Ἰώνων μητρόπολις A 137 (280512) eo profectus ex Aegypto Thales Α 181 (2176 411) MiNEgRYA Pythagorae bheptas 96 Iupiter aetherius Ph 16,5 (549 523) ἴῃ pectore natam Chrysippus dicit Ph 16, 18 (549536) etymologia Chrysippea Ph 16, 28 (550 b3) Τριτωνίς et Τριτογένεια unde dicta Ph 16, 29 (550 b5) a Diogene explicata Ph 15, 16 (548539) C 15 4 (54931) Ph 16,5 (549 b 23) MiNucius Felix Ciceroniana repetivit 132 NICOMACHUS 681 MNaAsEASs Zenonis Citiensis pater A I 325 (28923151, t5b2) MNEMosYNE Musarum mater Hesiodea Hi 26 1 (514,15) 2 (515, 11) MNEsARCHUS (Stoicus) τὸ ἰδίως ποιόν et τὸ χατὰ τὴν οὐσίαν distare D 21 (463,5) deum mundum ex aere conflatum A I 124 (303513) Stoicorum de partibus animae doctrinam emendavit G 24 (615, 6) 206 MwErsARCHUS Pythagorae pater 152! AI 38(280218513) E III 8 (590, 8) Mocuus Phoenix 249. 250! Moscu:io methogicus 207! sede 203 MuHAMMEDESs Isaci filius in libro Kitáb al-Fihrist Plutarchi Placita adhibuit 28 Musa& Iovis et Mnemosynes fllise Hi 26 1 514, 15) MvusaRUs Chrysippi theologiae accommo- datus C 15 41 (547 87) Ph 13, 18 (547^ 11) de principatus NausiPHANES Pyrrhonis auditor 601 n b6 NE&gocLEs Epicuri pater 170 A L3 18 (2852], tb12) 388 t 515 PI 8 (531, 17) E HI 44 (593, 13) N&gMEsiUs in libro de natura hominis Aétii Placitis usus 49 ipse a Meletio ex- cerptus 50 NgPTUNUS aquae dominus He 17 (650, 36) Xenocrateus A I 130 (204 5b 18) ᾿Ασφάλειος ogdoas Pythagorae 96 maris aer a Chrysippo explicatus C 15 40 (546 410) a Chrysippo aer terrester et maritimus explicatus Ph 13, 4 Iupiter maritimus a Diogene B. Ph 15. 29 (549513) Ngssas Chius 11] Νῇστις Empedoclea 85. 90. 93 A I 3 Ὁ (287 410) NicAGO0RAS Cyprius de Nilo 228 (bis) NicaNoR Arii Didymi f. 82 huius non vi- detur filius Catilius epigrammatarius 85 NicoLAUS DAMASCENUS Peripateticus He- rodis amicus 827, eiusdem et filii ma- gister, compendium Aristoteliae philoso- phiae fecit B4! Theophrsstum secutus est 180! iv τῇ Περὶ ϑεῶν Xenophanem commemoravit 4581, ἢ NicotAus REgG:NUS medicus interpres la- tinus 235 sqq. NicoMACHUS Aristotelis pater A I ὃ 22 (288 * 1 b 7,tb2) 390 ἐνῶ E III 31 (592,9) 688 NiLUs NiLUs. de eo veterum opiniones et libri 226sqq. A IV 1(384219) Hi 85 (562,12) NuMENrIUS Eusebii a Theodoreto cum Ario confusus 41! NvwPHaAk Hesiodese Hi 26 2 (575, 12) Νὺξ Hesiodea Hi 26 2 (515, 6. 1) OcgANvs He 18 (656, 11) 170. 171 OcRgLLUs sive Occelus 187? Lucanus 187 l. de universi natura a Varrone citatus 1815sq. Aristoxeni Πυϑαγοριχὰς ἀποφάσεις et Aristotelis de gen. et int. librum com- pilavit 187 quando scriptus sit 187 8 Philone personato lectus simulatur 107 a Stobaeo Aitianis inlatus de luna 356 b25? cf. p. 100. 216? semper humanum genus fuisse 187 OxwoPripEs Chius 228 (ter) Chius A II 122 (3414151) G 18 (610,15) principia ignem et aquam G 18 (610, 15) deum esse mundi animam A I 7 17 (302516) zodiaci obliquitatem se invenisse conten- dit A II 12 2? (341 4151 cf. Eudemus ap. Theon. p. 198, 14 Hiller. magnum an- num LIX annorum esse Α II 32 2 (363 b29 cf. 418) de lacteo 230 de Nilo 228 (quater) OrrMPus Hesiodeus Hi 26 2 (575, 1) OmoMaAcRiTUS ἐν τοῖς Ὀρφιχοῖς terram ignem aquam principia G 18 (610, 15) OnxrsTES Euripideus A IV 12 5 (402*21) OnickNES falso Philosophumenon auctor traditur 144 OnPrnHkUs Chrysippi theologiae accommo- datus C 15 41 (541236) Ph 13, 11 (547 b16) ταῦτα τὰ δόγματα (astrum quodque mundum esse) ἐν τοῖς "Üpptxol; φέρεται A IL 13 15 (343210 ^13) versus Empe- docleus 204 ORTHOMENRS Xenophanis pater AIS31 (284152) Hi 14 1 (565,20; E III 9 (590,15) PaMPHILA 251 PawaAEgTIUS Rhodius E III 41 (593,6) P. Scipionis familiaris 82? Posidonii doctor 224 mitioris disciplinae auctor 255 apud [Philonem] περὶ ἀφϑαρσίας κόσμου 107 deorum irrisor 177 E III 41 (593, 7) mundum immortalem et vegetum E III 41 (098, 6) aeternitatem quam ἐχπύρωσιν I INDEX credere maluit D 36 (469 b 7) ἐχπύρωσιν credidit (Ὁ) 172. 173 sex partes animae agnovit 205 sq. dubitavit de divinatione 224 E III 41 (593, 1) PANARETUS Arcesilai discipulus ab Euer- gete alitus 82? Παντέλεια Pythagorae decas 96 PanMwENIDES Pyretis f. ThO 6 (482, 7) 6a (482, 14^ E III 10 /590, 18) (Pyrrhetis) AIS31 3 (2841512) Eleates 129. 169. 170 AI313 (284 th 12) ΤΟ 6 (482,1) 62 (482, 14) PI 5 (580, 20) E III 10 (590, 18) Xenophanis nominatur auditor 166 socius 170 familiaris A I 3 13 (284: b12) PI 5 (580,20) successor ThO 6 (482, 7) illius doctrina acquievit G 3 (601, 1) Pythagoreos audivisse dicitur 146 Anaximandrum audivit (7? ThO 6a (482, 15) cf. 108. 142. 146. 166 cum eo confusus 171 Leucippum instruxit ThO 8 (483, 13) Empedocles eum secta- tus et imitatus est ThO 3 (471 18 nh16. 17) principia a Democrito vituperata ThO 13 (491, 19) versibus usus He 6 (652,830) versus de uno A I 3 13 (284: b15) PI 5 (580,24), de universo 311 n 515. 3138n5^3, de hominum mente secundum mixtionem efficaci ThS 3 (499, 18—21), de veritate opinionibusque 483, 5. versus tentatur 193! opinionum e Theophrasto excerptarum conspectus 1415q. philosophiam duplicem docuit veri- tatis et opinionis ThO 6a (483, 4) prin- cipia calidum et frigidum 166 ThO 6a (482, 20) principia calidum frigidumque ThS 11(520, 7 π 415) elementa ignem terramque statuit 119. 166 A 1313 (284 1510) duo principia ignem (causam) terramque (materiam) ThO 6 (482, 13) ignem (creatorem) terramque (materiam) ThO 62a (482,18) Hi 111 (564,21) ignem vel lucem, terram vel tenebras ThO 6 (48210) 477,13 ἄπειρον principium E III 10 (590, 18) 117 deus quid sit ΑΙ 73. (808517) terram ignemque deos 129. 130 coronam continente ardore C 11 2s (534 *14) primum deum non animatum, ge- neratos ab illo deos cupiditates esse ho- minum Ph ὅ 41] (084 56) bellum, discor- diam cet ad deum revocavit C 1] Ὁ (534323) de necessitatis vi et no- minibus A 1253 (32136 ^6, εν 4) unum NOMINUM omne aeternum Hi 111(564, 19) praeter ens nihil, non ens nihil, ergo unum esse ens ThO 7 (483, 10. π 54) PI 5 (581,2) omne non natum, immotum, globosum 169. 170 Hi 11 1 (546, 20) 2 (564, 93) et sempi- ternum et infinitum et immotum et πάντῃ ὅμοιον He 6 (659, 31) idem esse ὅμοιον locum in se non continens immo- tum et finitum Hi 11 1. 2 (516, 24) uni- versum aeternum immotum et verum P15 (580,21) ortum interitumque negat AI?9?41(3202311517) ortum per falsam opinionem videri Pl 5 (581,1) uni- versum xat' ἀλήϑειαν et xazà δόξαν quomodo differat ThO 6 (482, 10) uni- versum aeternum putavit simul originem rerum explicans 'ThO 6 (482, 8) mun- dum unum esse A II 1 2 (827 h6, t hj) sempiternum ἃ II 4 1 (33251) quo- modo institutus sit A II 7 1 (33527 b4) corrumpi Hi 111 (564,22) caelum quo- modo compositum sit A II 7 1 (335 ^ 7 54) extremum terrae cireulum A II 111 (339 b91) igneum A IL 114 (340 ^5) astra Tüdj4ata πυρός A 1I 13 κ (34256) de eorum ordine A IL 157 (345 ^ 14) stellas terrestribus vaporibus ali (7) A II 17 4 (346 b 18) vesperum et luciferum eundem dixit A II 157 (345 5 15) 492 n hb6 solem igneum Α ΠῚ 208 (349 10) solem lu- namque ex lacteo orbe secreta A II 205a (849512) lunam igneam A II 253 (356 59, tb2) solem aequare À II 26 2 (357 a6b9, tb5) a sole collustrari A IL 262 (351 47510) A II 28 5 (358520) cur terrena sit et Ψευδοφανής A II 30 4 (361 b24) de circulo lacteo A III 1 4 (265 al0b10O) terram ex aere condensato factam ΡῚ ὃ (581,4) globosam et in medio positam 166 ThO 17 (492 n 321) primus rotundam (492, 8) sive globosam dixit ThO 17 (492 n321) zonas habi- tabiles primus distinxit A III 11 4 (317 415) cf. 62 de motu eius A III 15 7 380 413) terram principium (Ὁ) 251 sensus unde fiant A IV 9.6 (397 51) similibus effici ThS 1 (199, 2) etiam fri- gido solo effici 'ThS 4 (500, 1) mortuum PHAEDRUS 689 plicat 'ThS 3 (499, 14) sentire et cogi- tare idem 166 A IV 512 (39254) ThS4 (499, 22) ThO 6a (483, 1) appetitum cibi inopia fieri A IV 914 (398558) ani- mam ex terra et igne 213 igneam AIV 84 (358b3,tb5) principatum in toto thorace A IV 5 5 (391210, εν 13) nullum animal ratione expers A IV 512 (392 b6) ThS 4 (500,5) de somno 205 de animalium origine 189 homines ex limo prognatos 166 ThO 6a (482, 19) semen unde exeat 180 matris quoque statuit 190 mares in septemtrione olim natos, feminas in meridie A V 12 (419 219) mares feminaeve quomodo formen- tur 191] AV 74(420a1) parentum quo- modo liberi similes fiant 193 A V 112 (422 320) de senectute A V 304 (443b 1) PauLus apostolus. citatur 1 epist. ad Co- rinthios He 1 (651, 2) Πέλαγος Gaea prognatum Hi 26 2 (515, 13) P&LoPoNNkEsus 490,2 sole minor A II 213 (35329) Hi 88(562,20) ibi crebri sunt terrae motus D 13 (454, 2) P&gRiIPATETICI unde dicti Hi 20 7 (571,4) G 4 (602, 3) cum Pythagoreis confusi 115 quomodo philosophiam diviserint A I pr. 3 (214, 1) αἴτια αἰσϑητά et νοητά AII1LIs(310b14) πωγωνίαι cet. unde fiant A IIL2 5 (367 3151) αἴσϑησιν qua- drifariam distinguunt A IV 5S 4 (394 b 22) sensus αἰσϑητηρίων viribus fieri A IV 9 7 (89151) neque ἄνευ συγχαταϑέσεως neque συγκαταϑέσεις esse A IV 5 14 (396 b 7) ad cogitata pertinere iucunda et iniueunda AIV 912 (39851) animam ex quinta essentia 212 de animarum post mortem statu 199 divinationem probaverunt 224 semper humanum genus fuisse 1587 P&RsARUS Stoicus Antigono familiaris 82' Zenonis auditor C 15 28 (544 410) E III 38 (592, 34) Prodici de deis opi- nionem probavit Ph 10, 7 (5441, b 16) ἐν τῷ Περὶ ϑεῶν Ph 9,34 (5115 9) a Phi- lodemo significatus 123, 13 deos esse, & quibus utilitas ad vitam inventa esset, vel res utiles C 15 35 (544 4) Ph 9,28 (544 53) frigida et silentium sensibus percipere ThS 4 (500, 4) sensus fallere 170 A IV 91(396511) PI 5(581, 1) cogitatio- nem ex calidi frigidique contentione ex- P&TOsiRIS et Nechepso 196? extr. PHaAEDO Eleus Socraticus G 3 (600, 17) PHAEDRUS elegans homo Zenoni Epicureo oppositus 126 περὶ ϑεῶν 121. 126. 530 Diels, Doxographi graeci. 44 696 PHAETHON PHAETHON ἐπὶ τοῦ xazà Φαέϑοντα ἐμπρησμοῦ ΑΠΙ12 (364 a 26, 365 b 1) PugnECYDES Assyrius G 18 (610,11 cf. n*318) Pythagorae magister 262 terram prin- cipium G 18 (610, 11) E III 7 (590, 1) principia Ζῆνα (aethera) Χϑονίην (terram) Κρόνον (tempus) He 12 (654, 1) PuiLiPPUS Opuntius quid Pythagorei de lunae defectione iudicarint rettulit A II 294 (360b3) PuiLo IupAEUSs. de providentia l. I inter- polatus 1sq. idem dialogi specie pri- vatus et excerptus 4 de confus. ling. loci corriguntur 463 n b4. 464 na4 Philo stoieissans 8 Philo personatus περὶ ἀφϑαρ- σίας χόσμου rhetor Philonisque imitator 101} ridiculi errores arguuntur 108 num ' Theophrasti Opinionibus usus sit 106 ex eo libro excerpta de mundo 108? loeus castigatur 107? [Philo] de mundi incorr. p. 510sqq. Mang. editur ThO 12 (486, 3) Purto LanissARUS quartae academiae prin- ceps G 3 (600, 4) moralis philosophiae partitionem proposuit ab Ario compi- latam $0 PuirLopEMUs Pisonis familiaris 82* homo mitis 122 urbanus 123 doctissimus a Cicerone praedicatus 127 plura sua seripta ex Zenonis scholis compilavit 127 τῶν φιλοσόφων σύνταξιν scripsit 127 num indicum Herculanensium auctor sit 245! rhetorica contra sophistas scripsit 253 περὶ εὐσεβείας 1215sqq. de titulo 529sq. expletus 125. 126. e. 34 — 17 eduntur p. 529— 550 PurrnoraAus Pythagoreus A I3 τὸ (283 b1) A IL 90 12 (34938 521, t b11) A III 113 (311210) 13 2 (318 a6) principia πέρας et ἄπειρον A I 8 10 (283b1) necessitate et harmonia omnia fieri 168. de mundi ordine A II 11(936 520) igni primam, antichthoni secundam, terrae tertiam sedem esse A III 11 3 (Τῇ 410) ignem centralem ἑστίαν, Διὸς οἴχον, μητέρα ϑεῶν al. vocat A IL 17 (336520) ignem extremum (ὄλυμπον) n centrali diversum esse A II 77 (33153) ὄλυμπον, χόσμον, οὐρανόν distinxit A II 77 (331 511) decem sidera cireum centrum volvi A II 17 (33155) mundi prin- cipatum in medio igne deum collocasse I INDEX AIIA415 (332519) mundus unde ni- triatur A I1 53 (3333758) duplicem interitum A IL 53 (3332754) de solis natur& A II 20 12 (34948521, t b 11) solem lunamque cum terra circum ignem moveri A III 132 (31828) luna cur terrena appareat A II 301 (36152) ter- ram circum ignem oblique moveri A III 132(31826) de terrae motu 168 ani- mam harmoniam 213 PuiLoPONUS, loannes. eius de anima com- mentarius unde fluxerit 214. 214! de anima locus illustratur 214 de Pytba- goreorum doctrina αἴσϑησιν tetrada esse ad AI3s (283n39) ῬΗΙΚΟΒΟΡΗΙ aulicae vitae qui dediti fuerint 82? philosophus christianorum cognomen 259 philosophorum pallium 2535sq. PuiLosTRATUS Academicus Ario suppli- cavit 80 sq. Puo&BsE& Hesiodea Hi 26 2 (575, 18) PHoTiUs Stobaei corpus integrum vidit, cuius indicem confecit 44 — Aenesidemi Pyrrhonios libros excerpsit 211 ῬΗΥΒΙΟΙ à terra mundi ortum coepisse ἃ II 6 1 (333 316 cf. Stoici b 15) PrNDARUs. eius de Delo versus ThO 12 (486, 21) 108 PLACITA vestusta ab Aátio transcripta 181sqq. exeunte ἃ. u. c. saeculo collecta 201 unde compilata sint 2145qq. PLATO Aristonis f. AI322 (2287217 b], t^]. Atheniensis 187 A I 3 z1 (2872311) E III 22 (591,17) Socraticorum maximus Hi 18 1(561,3) vetustae academiae auctor G 3 (599,14) veteribus dignitate prae- stat, aetate inferior ThO 9 (454,19) de eius aetate Hi 8 13 (563, 12) pythago- rissans in mundo formando A Il6«€ (83523) cum Democrito imagines cre- didit 171 Xenocrati theologiam praeivit AITs (304521) Aristotelem instituit 6 3(600,19) Aristoxeno de anima opi- nionem suggessit 202 de animae pro- creatione ἃ Theophrasto vituperatus 'ThO 10 (485,6.13) citatur in Clitophonte Hi 19 “1 (569,96) Legum libris C 12:3» (081 44.16) Hi 19 ὁ (567, 28) Phaedone Hi 19 12 (568, 20) Phaedro Hi 19 1 (568, 3) 19 (569, 21) (Phaedri loci signi- ficantur) He 3 (652,1 cf. 652 na2) 1] (6069,99 cf. 262) Republ. Hi 19 1» (569,21) NOMINUM G 10 (605,21) (ἐν τῇ Πολιτείᾳ immo Κλειτοφῶντιυ) Hi 19 21 (069, 26) "Theaeteto Hi 19 17 (569, 14) àv Τιμαίῳ citatur 490,6 € 12 30 (537232. 15) (excerpta Hi 197 (568, 2. 4) 10 (5685, 14) ὁ μεγαλόφωνος AITs(299210) He 11 (658, 21) cf. 17. 262 primae philosophiae praecipuam ope- ram dedit, sed etiam historiae naturali ThO 9 (484, 21) moralem philosophiam coluit Hi 17 (566, 21) physicen ethicen dialecticen miscuit Hi 182 (567, 6) 1923 (510, 6) principium et elementa differre AI21 (2752152) principia deum, materiam ideam A I 3 z1 (2872171, tb2) (Platonici) deum materiam εἶδος E I (587,8) III 92 (591, 17) mate- riam causam exemplar 455, 4 deum ma- teriam exemplar Hi 19 1 (567, 1) He 11 (653, 27) triplex αἴτιον A I 11 2 (309 2114 b12) cf. 170. deum primam causam, alteram vires, tertiam ex utrisque mate- riam E II 6 (585, 26) duo principia ma- teriam (πανδεχές), causam (deum et bo- num) ThO 9 (485,2) materiam et deum 171 deus quid sit A I 7 31 (304 δῷ 523) anquiri non oportere C 12 30 (531 33) patrem mundi nominari non posse C 12 20 (53123) ^a sapientibus solis intellegi posse Hi 193 (567, 15) vel unum om- nia permeantem vel plures (Iovem Urani Gaeaeque filios) dixit Hi 19 ὁ, τ (507,21) unum et multos E 1I (585, 22. 24) (Pla- toniei) ex uno plures E I (587, 13) deum sine eorpore 128 C 12 so (53727) G 16 (608, 16) et forma Hi 19 3 (567,14) bonum et ducem vitae G 16 (609, 10) mundum esse C 12 30 (531*16) mundi mentem A I3 21 (288 32 b2) animos et eos, quos maiorum institutis accepimus C 12 »» (537 418) caelum astra terram O 12 30 (537217) ad suum exemplar mundum fecisse A 174 (299211) ὁοοτ- pora turbata ordinavisse A I76 (299 a22) creatorem et gubernatorem uni- versi Hi 19 1 (567, 8) omnia ex eo fleri EII (588,24) Iunonem aéra esse Ph 16,1 (549519 εἴ, Cratyl. p. 404c Prol. p. 907?) deos genitos dei voluntate aeter- nos Hi 19 8 (568, 6) ἐναιϑέριοι, ἐναέριοι, ἔνυδροι δυνάμεις A I 7 31 (30554) de daemonibus et manibus I 5 2 (30729) PraTO 691 τ Hi 19 9 (568,9) idea quid sit A I321 (288a4b4) 10 3 (300 21) D 1 (4472151) incorporales formas 172 exemplar esse dei cogitationem, ^ad cuius similitudi- nem omnia creavit Hi 19 2 (561,13) G 11 (610, 3) materiam initium et deo σύγχρονον Hi 19 4 (567,18) E II (588,29) τὸ ὑποχείμενον πρῶτον γενέσει xal φϑορᾷ ΑΓ 8 91 (888 "»8) δεξαμενὴν et nutri- cem A 19 4 (30855,tb4,a4) Hi 19 1 (567, 10) eam esse δυνάμει corpus, cui si accedant figurae et qualitates, corpus perfici Hi 19 3 (567, 17) inde iv ele- menta secerni, unde cetera συγχαρίματα (animalia, plantas) Hi 19 1 (067, 11) elementa 1y 251 σώματα, non στοιχεῖα dixit A I 174 (310 414) de v (vel iv) elementorum ordine A II 7 4 (33628) frigidum calidumque definitur 'ThS 53 (524, 20) 81 (525, 29) igni esse proprium quod cerni, terrae quod tangi queat ThO 21 (493, 9. nb 12) ignem aquam aerem inter se mutari, terram immuta- bile A I 17 4 (315214527) quid grave et leve sit A I 12 5 (310213520) ThS 83 (024, 27) 83 (526,5) durum et molle ΤῊ 83 (524, 24) 81 (526 1) locus quid sit A L 19 1 (31142523) vacuum nus- quam esse Α II 9 4 (2388320522) de motu Α I 23 1 (3182316 b30) III 15 10 (3804 94) tempus quid sit A I 21 2 (318 24b6) 221 (318 a9 b11) γενητὸν χατ᾽ ἐπί- votav A 1228 (3153 13526) universi mo- tum et cireumitum 'ThO 15 (492,1) pro- videntiam saepissime ad suam rationem adhibuit 'hO 20 (493,5) et providentiam et necessitatem statuit A I 25 5 (321 210 b15) necessitas quid sit A I 263 (321218519) fatum arbitriumque homi- num simul inducit A I 2753 (32225 cf. 32229) Hi 19 19 (569, 19) τύγη quid sit A I 29 1 (324 4016, tb8S) mundum unum esse A T5 3 (201219) II 1 2 (221 b8,tb6) haec doctrina refellitur A 1523 (291226) νοητὸν παράδειγμα ὑρατοῦ AT 1 981 (3055b1.3) ΑἸ 4 (3342410 b1) unde nutriatur A I1 5 2 (23324) ex ma- teria factum 171 materia πανδεγῇ a deo sempiternum mundum factum esse 119 perspieuitatis gratia factum dixit ThO 11 (485, 19. 90) factum sed immortalem G 11 (609,14) 198? num factus et inter- 413 692 PraATO iturus sit A II 4 2 (33058 cf.a17) Hi 19 4 (561,5) (Platonici) factum esse et interiturum E I (557, 8) E II 6 (585, 95) E 1Π 22 (591,17) (Platonici quidam) et interire (partes) et non interire (to- tum), currus exemplo illustrarunt Hi 19 5 (561,22) primum ψυχήν, alterum σωμα- τοειδές Α 11 6 4 (334412 53) quid dextra laevaque sit pars A II 10 1 (339 a4 57) 'infra' vel 'supra' non valere A II 10 1 (339, b 7) 'ThS 83 (524,26) sidera igneum deorum genus appellat 129! dei prolem A I 131 (30056) ignea ceteris admixtis elementis A II 13 11 (34239 523, tb10) mundum stellasque ex se ali A II 116 (346219524) de collocatione A II 15 4 (344 *11 ^15) cf. II 16 5 (34524 P6) solem vesperum Mercurium aequali cursu esse ἃ II 16 1 (840 ^4 cf. 346 b4) ἐπισημασίαι unde fiant A 1 19 1 (347 31357) solem ex plurimo igne, sed etiam ex aliis elementis constare ἃ II 90 5 (34923,tb1) de solis conversio- nibus A II 23 ὁ (353412) lunam ex igne maiorem partem constare A II 256 (356 35 b 8) de defectione A II 29 e (360 a39b14) Irim 'Thaumantis f. dixit A III 52(3123656) de fumo ThS 85 (525, 15) 90 (527,1) nebula ThS 85 (525,16) 90 (597,1) terrae non convenientem in medio locum dedisse, qui ignem centralem deceret, seniorem poenituit ΤΟ 22 (494,1. na5) de terrae motu A III 15 19 (3802327) de ma- ris aestibus A III 17 5 (385345 512) unde aqua dulcis et amara oriatur A III 16 6 (38228) sensus definitur A IV 83 (394 2315 b16, t b10) similibus effici 'ThS 1 (499, 3) sensorum naturam ad- gnovit ThS 60 (516, 15) sensus fallere AIV91(396515) sensu singula pura esse, cum suum cuique elementum re- spondeat A IV 9 10 (397326) de visu et auditu tantum dixit ThS 5 (500, 1) visus quomodo fiat A IV 13 1 (40427 b14,tbh&) ThS 5 (500,9) de colore A I154 (31338513) ThS 5 (500, 9) 86 (525, 19. 20) 91 (521, 6) auditus quomodo fiat A IV 16 4 (106 328 b28) ΤῊΒ 6 (500,14) de voce A IV 19 1 (407222513) 20 1 (409 325) ThS 6 (000, 14) 85 (525, 17) 91 (527, 3) de I INDEX odoribus ΤῊΝ 85 (525, 11) 90 (526,23) de saporibus 'ThS 54 (525, 4) 89 (526,18) de anima A IV 2 5 (386416, th15.16) eam corpus αὐγοειδὲς esse Hi 19 10 (565,14) corpore carere G 24 (613,13) cratera animae statuit Hi 19 10 (568, 14) essentiam se moventem 213 de eius motu A IV 6 1 (3923459) Hi 19 16 (568,12) n aut 11 partes esse A IV 41 (389, 410 t b17) duas 205 de triplici animo eiusque principatu 202 sq. (Platonici) animam tripartitam E I (587,10) E II1 22 (591,19) G 24 (615, 1) τὸ Aoqtxóv non perire, τὸ ἄλογον perire A IV 15 (393 2310,tb9) immortalem esse 205 A IV 11 (392312, t53) Hi 19 10 (568, 12) 201 (510,21) G 24 (0613,15) (Platonici) divinam E I (581, 9) III 22 (591,15) semper in motu nec umquam interitu- ram G 24 (613,16) de animarum post mortem statu 199 post mortem iudicium Hi 19 1 (568, 17) G 24 (614,9) ho- nestas post mortem praemio, improbas poena affici Hi 19 1 (δ08, 18) statis temporibus ex alio in aliud corpus trans- fundi Hi 19 12 (568, 19) E II (588,21) He 3 (651, 20 cf. 601 n^16) (Platonici) in varia corpora vel bestiarum EI (531,13) post mortem eis dignos con- cedi locos, probas cum Iove aliisque deis versari, improbas aeternis poenis eruciari Hi 19 13 (D68, 25) meliores inter astra recenseri G 24 (614, 9) de prin- cipatus sede 203. 200 A I1 6 3 (293414) IV 81 (391 8 391 tb5) mentem extrin- secus insinuari A IV 5 u (39251) de somno et morte A V 244 (43629) de somniis 198 divinationem duplicem credidit A V 11(4152]0) animalium 1v genera À V 20 1 (48223453) quate- nus eis sit ratio A V 20 4 (432415) etiam plantas animalia dixit A IV 76 (893t512) V 261 (43836 b3) semper humanum genus fuisse 157 unde semen 238 A V 8 4 (417311) eius vim corpore carere, materiam corporalem esse A V 43 (411290) fetus num animal sit A V 151 (425310) finis sapientiae quis sit Hi 19 17 (569,16) bona nisi animae non vera esse Hi 19 15 (568,29) ea ad felicitatem sufficere Hi 20 » (510,25) felicitatem esse quam simillimum fieri dei Hi 19 17 NOMINUM (569, 13) virtutes perfectum et beatum hominem reddere Hi 19 16 (569, 12) sim- plices esse neque umquam sibi obstare, vitia varia et interdum contraria Hi 19 18 (569, 16) 1v virtutes Hi 19 16 (569, 6) 205 (570,30) ἄμεσα, ἔμμεσα, μέσα Hi 19 14 (568, 26) 20 3 (570, 19) ἀχρότητας easdemque μεσότητας Hi 19 16 (569, 4) vitia exaggeratas aut minutas virtutes Hi 19 ?3 (570,3) peccata invitos nos facere ignorantia boni Hi 19 20 (569,92) cur peccantes puniantur Hi 19 22 (569,30) iucundum et iniucundum def. ThS 54 (595,1) mulieres communes E III 922 (591, 20) (Platonici) E I (557, 10) Platonis Scholiasta Placita Plu- tarchi excerpsit 31 PrATONICI cf. PLATO PruTARCH! Chaeronensis de Aristoteleis libris narratio 216 qui apud Syros Ara- besque eius ferebantur libri 28! Homeri Vitae scriptor a Stobaeo nominatur 9isqq. exstitit olim sub eius falso no- mine maior Vita Homerl, unde et Sto- baeus et quae exstat [Plutarchi] Vita Homeri hauserint 87—99 unde maior illa hausta sit 95 x oratorum Vitae 27! Placita eduntur p.267—444 ea non Plutarchus excerpsit, sed fraudulentus homo illius nomine abusus 65 eadem fraude συναγωγὴ ἱστοριῶν παραλλήλων sub- dita 65' Placitorum epitomator quando vixerit 66 — Aétium in universum recte excerpsit, sed quaedam interpolavit 61, pauca omisit 62, plura transposuit 62 sq. Stobaeo liberior est et neglegentior in verbis οὐ lemmatis 68 compilatus a Philonis interpolatore 1, Athenagora 4, Eusebio 5, Cyrillo 10, [Galeno] Hist. phil. scriptore 252sq. in antiquo exemplo fortasse ab ipso epitomatore lemmata secundaria margini adscripta erant 11. 64 interpolationes 9 codicum arche- typus in extremis corrosus erat 16 co- dicum archetypus quando confectus sit 91. 38 μονόβιβλος 838 emendationes an- tiquas in margine scriptas propagavit 94 universae memoriae stemma 40 co- dicum duae classes 33sqq. de Budaei versione J8sq. editiones recensentur 41 nostrae editionis ratio exponitur 43 Stromateis Plutarcho falso adscripti PosipoNivs 693 157 qua ratione compositi 157! ex Theo- phrasti Opinionibus excerptum fragm. 157 editur p. 511—583 Por&Mo Crantoris magister G 3 (599, 15) successor Xenocratis G 3 (599, 17) deum mundum esse A I 7 29 (303 b30) Porriux. onomastici locus (II 226) ex So- rano compilatus 207 sq. Porvsus medicus, quo tempore formentur fetus A V 185 (42921) etiam octavo mense natos interdum servari A V 183 (428 ^8) PorvcmATES tyrannus Sami Pythagorae causam dedit patriam relinquendi A I 3 9 (283 ^14) Hi 2 1 (555, 15) PowTus Deli insulae pater 487, 3. ὃ He- siodeus Hi 26 ? (515, 14) (Euxinus) par- heliis notus ἃ III 5 u (37425) PonrHvRiUs 'Theophrastum secutus 180! & Theodoreto citatus 47. 45 a Cyrillo 10.48 Historiae philosophae fragm. in cod. Patmio ex Cyrillo collecta 11! Ho- mericae Vitae falso scriptor habitus 98sq. Porphyrii lemma falso Placitis adscriptum AII31 cf 48! scholiis Homericis in- latum 98! PosrpoNius Apamensis E III 42 (593, 9) Antipatri discipulus G 3 (600, 11) ab Aristotele qui dicitur de mundo et Ario similiter excerptus 7 [Philoni] 7. ἀφθαρσίας χόσμου fortasse fons fuit 107 ultimus fere Placitorum philosophus 100. 185 eius discipuli pristinorum opiniones collectas suaque oratione expressas vi- dentur tradidisse 224 Μετεωρολογιχὴ στοιχείωσις 21 libri v de divinatione 224 librum περὶ χενοῦ non scripsit 9 eius scholae a discipulis in vulgus elatae 19 οὐσία quid sit D 20 (458, 11) τὸ ἰδίως ποιὸν augeri minuive D 27 (162, 22. 21) quomodo ab οὐσίᾳ differat 27 (462,1) οὐσίαν nec minui nec augeri, sed mutari D 21 (462,90) de generatione et in- teritu D 27 (462, 13) αἴτιον quid sit D 18(457,14) deus quid sit A I 7 19 (802522) Iupiter primus A I 28 5 (324 14b11) de daemonibus T7! vacuum quo mundus resolvatur non immensum AII95s (938218519) tempus defini- tur D 26 (461,15) quatenus immensum D 26 (461,13) naturam altero, fatum tertio loco post Iovem collocat A I 285 694 PosiDONIUS (32424b11) ἄστρον def., dist, ἀστήρ D 32 (466, 18) de solis lunaeque magnitudine A II 26 1 (35756)? cf. p. 68' (Posidonius?) de lunae forma et varietate A IL 271(3017 514) ex igne aéreque mistam A II 255 (856 b5) ventos luna moveri A III 1723 (2*3 ΡΒ) maris aestus ventis effici A III 17 4 (388 b8) de circulo lacteo 230 A III 15 (366 4101 cf. P. Corssen de Pos. Rh. Cicer. auctore Bonn. 1878 p. 45sqq.) de Nilo 221sqq. visum σύμφυσιν dixit A IV 133 (403512) animam ideam dixit 213 in duodecim (Ὁ) partes animam dissecuit 206 animas divinitus in corpora alia atque alia insinuari 557 nb13 de fi- nibus bonorum falsa memoria 177 di- vitias et sanitatem summa bona (E III 593, 9) PorAMo Alexandrinus eclecticae sectae in- ventor στοιχείωσιν seripsit, quando vixerit 81* PRAXAGORAS unde semen veniat 233 PaAxrADES Anaximandri pater A 1 8.3 (21153) ThO 2 (416,4 n 9) Hi 6 1 (559, 16) E LII (555, 25) PnaxirHANES Rhodius E III 34 (592, 19) ''heophrastum sequutus est E ΠῚ 34 (592, 19) PnisciAN: Lydi quaestiones ad. Chosroem corriguntur 17 cf. I. Freudenthal Helle- nist, Stud. ΠῚ p. 246 Pnon: ad Vergilii eclogas commenta 905qq. castigantur 90? 91' PnocLus in Tim. p. 138B. editur ThO 20 (493, 4) in "Tim. p. 176 ThO 10 (455, 6) PnRopicus a Persaeo citatus Ph 10,1 (514 b16 de deis 126 deos 1v elementa solem, lunam, unde vitam omnibus suppetere E IIL 21 (591, 15) deos esse res salu- tares et rerum utilium inventores Ph 10,3 (544 ^ 12) ProwkTHEUS à "Theophrasto primus phi- losophiae auctor nominatus ad 'ThO 1 (41 ἃ 819) cf. Ciceron. Tusce. V 3 8 I 19 45 PRor^GoRAS Menandri (sic) f. E III 16 (591, 1) Abderita G 3 (601, 11. n ^3) E IH 16 (591, 1) Democriti auditor G 3 (601, 11. n b3) philosophiae artes (Ὁ) in- venit G 3 (601, 12) a Philodemo car- ptus 123. eum Pythagora confusus 201 I INDEX de deis dubitavit C 12 29 (535117) Ph 22,1 (53553) deos deumque nega- vit E III 16 (591, 1) sensus fallere A IV 91 (396515) hominem rerum men- suram He 9 (653, 15) sensibus subiectas res veras esse He 9 (653,16) PsELLUS, Michael antea Constans, quando vixerit 29! scripsit Ἐπιλύσεις Guvtónox φυσιχῶν ζητημάτων et παντοδαπὴν De δασχαλίαν 29, quibus libris titulos Plu- tarcheorum capitum distribuit 30. Idem Ἐπιλύσεις διαφόρων ἐρωτημάτων ecloga ex Plutarchi Placitis petita ornavit 30. quali exemplari usus sit 30 sq. PrToLEMARUS de zodiaci ordine 196 tabula fixarum stellarum 196? ῬΥΒΕΒ (Pyrrhes) Parmenidis pater ΤῸ 6 (482, 1) 62 (482, 14) E III 10 (590, 15) ALIS (2841512) PvaRHOo EÉlidensis E III 18 (591, 5) Ana- xarchi auditor G 3 (601, 14. n b5) Nau- siphanis doctor 601 n ΡῈ scepticam com- munivit G 7 (604, 15) academicorum (Pyrrhoneorum) auctor Hi 23 1 (572, 21) placita aliorum collecta impugnavit E ΠῚ 18 (591,5) ἀκχαταληψίαν invexit Hi 23 1 (512, 22) nihil esse verum, sed vi- deri Hi 23 2 (512, 24) omnia fluere Hi 28 2 (512, 25) PvnaRuoNi philosophi Hi 23 1 (572, 22) Pvauuus Delius Pythagoras Pyrrhum se fuisse dicebat Hi 2 11 (557, 7) PvruHAGORAS Mnesarchi f. A I 3 8 (2802418 b13) E ΠῚ 8 (590, 8) Samius 172. 113. 187. 105. A 1358 (280*518b513) Hi 2 1 (555,14) E ΤΗ 8 (590, 8) patriam pro- pter Polycratem reliquit A L3» (283213) in ltaliae urbe consedit ibique mor- tuus est Hi 21 (555, 16) Crotone cum discipulis concrematus periit Hi 2 16 (591, 31) in Media (I) obiit E ΤΙ (589,3 cf. 115) Pherecydi mancipatus 262 nu- meros et mensuras ab Aegyptiis didicit Hi 2 1$ (558, 10) Pythagoras Zaratae auditor Hi 2 12 (551, 9) in Italia scho- lam aperuit, unde Italica secta nominata 1:3 AI3» (283411) Hi 2 1 (555, 14) G 3 (601,4) Zamolxis eius servus qui illo mortuo ad Celtas venit Hi 250 1(514,5) inde Pythagorea innotuit apud Druidas philosophia Hi 2 1; (555,9) Pythagoras Heracliti EÉmpedoclisque ma- NOMINUM gister Hi 3 3 (558,24) 145 discipulos esotericos et exotericos distinxit Hi 2 4 (556, 2) Pythagorei fuerunt esoterici, Pythagoristae ceteri Hi 2 17 (558, 6) dis- cipulos silere iussit Hi 2 3 (555, 22) 2 16 (558,3) He 16 (655, 8) in hypogeis Hi 218 (553, 13) v annorum silentium do- cuit E I (587, 6) E ΠῚ 8 (590,11) ab Aegyptiis translatum Hi 2 18 (508, 12) de animae suae migrationibus quid sit fabulatus Hi 2 11 (557,6) Euphorbum cet. se fuisse dicit 262 Hi 3 3 (558, 24) deum se nominavit E I (557, 1) E III 8 (590,11) nihil in scriptis reliquit Ph 4 51 (533 b] cf.nbh26) quid scripserit refert He- raclides 150 Alexandriae, ubi studia Py- thagoreorum diu culta, pseudepigrapha emerserunt 150 alia Iubae regi venierunt 150'. 187 doctrina falso adscripta vel adulterata 128, 181 Pythagorei cum Peripateticis confusi 175 E t (587,2) n (088, 80) philosophiae nomen invenit 118 A I3 $ (280218 514) mathema- tum auctor A IV 13 10 (404510) in phy- sieis astronomiam geometriam musicam arithmeticeam coniunxit Hi 2 2 (555, 11) magicae incubuit Hi 2 5 (556, 4) physio- gnomicen invenit Hi 2 5 (556,5) de Py- thagorica arte ex numeris vaticinandi Hi 25 2 (514, 11) principia monada et dyada A L 38 (28136 4) numeros elementa 250 vel principia 963b G 15 (611,2) numeros et harmonias A 1358 (281a2b]) (Pytha- gorei) numeros initium omnium 119. 171 causam in eis ponit 172. vim maximam esse 202 eos coire 172 de 1v partibus numero monade potentia cubo cet. Hi 29 556,93 par impar quid valeant 90 ἃ» monada principium arthimetices philo- sophiam continere Hi 25 (556,6) EI (591,2) He 16 (655,8) monada infinitum omnes numeros, qui fieri possunt com- plecti Hi I 26 (506, 7) νοῦς cur sit μονάς Α18 5 (282 4106} L 715 (30238518) mo- nada deum Hi 22 (555,19) bonumque ALITas (20226517) 96b de monade, dyade, triade, tetrade cet. Hi 2 ὁ (556, 10) ἐπιστήμη cur sit dyas AI38(252229) dyada daemonem malumque AIT 18 (30228520) 965 dyada — ὑλιχὸν πλῆϑος AITi5 (302210521) δόξα cur trias sit PYTHAGORAS 695 AI38(28327) (Pythagorei) iusiurandum per tetrada AIS3s(282aT5]) Hi22^» (556, 20) — quaternationem genesin πια- tremque omnium 111 de decade ΑἹ 8.8 (281212510) Hi 28 (556,16) elementa geometrica ΑἹ 8.8 (281 4 »8) ex mo- nadis figuris et numeris elementa He 16 (655, 10) elementorum quae sint figurae He 16 (655, 12) (Pythagorei) formas tv elementorum sphaericas, summi ignis cono similem A I 14 ? (312*115^14) γνώ- μονες 91. αἴτια πρῶτα et χατὰ συμβεχηχός AIII3(31021b]) ideas in numeris, harmoniis, geometricis elementis A I 102 (30953) deum νοῦν ποιητιχὸν αἴτιον AIS3s(28129p57) unum E II (588, 31) monada, qua omnia facta E III 8 (590,9) corpus esse i. e. mundum, oculos astra EII(589,5) de daemonibus et manibus 1 8 24 (ΟἹ 49) (Pythagorei) de materia AI9S2(30122258, tb2) (οἱ ἀπὸ Πυ- ϑαγόρου) corpora secabilia in infinitum AII161(314a241530) (Pythagorei) de vacuo A TL 186 (316516 cf. a11) extra mundum esse Α IL 91(338a13 13) ἴῃ mundo esse (Ὁ) G 30 (616, 16 ef. p. 13) tempus quid sit A IL 21 1 (3152254) quid motus A I231 (318216 ^30) pro- videntiam statuit E I (557,2) de necessitate ΑἹ 252 (32134 54, th D) (Pythagorei) de fato cf. 326 πρὸ uni- versum primus χόσμον nominavit A II 11(32738b2) mundum principium materiale A I38(281a10 58) unum A II 1 2 (321 55, ε 4) eius harmoniam invenit Hi 2 2 (505, 20) (Pythagorei) sphaerae similem (?) A I 142 (912 514) quomodo ex v formis gignatur A II 6 5 (234217 bN) ab igne nasci coepisse A II 62 (383420520) num ortus sit A IL 41 (330 à 15 b 16 cf. t b3) ortum interitumque corporibus mutatis fieri A I 24 5 (320 a29b29) quid dextra laevaque sit pars AI1L101(339245^3) super lunam im- mortalia, subter mortalia E I (557,5) E HI ὃ (590, 11) caelum primus χόσμον appellavit 492, 7 in vw zonas divisum AIL121(34027 511 cf. 181) (Pytha- gorei) zodiaci obliquitatem perspexit primus A IL 122 (340221525) ζῳδιαχός et μεσημβρινὸς χύχλος A II 12 1 (340 2315 b19 cf. p. 151) primus luciferum vespe- 696 PY THAGORAS rumque eundem dixit 492 n ^6 (Pytba- gorei) D 32 (461, 1) (Pythagorei) astrum unum quodque mundum esse A II 13 15 (3432159, t b4) (Pythagorei) solem esse globosum A II 225 (35259) de conversionibus A I1 236 (353212) (Py- thagorei) quomodo deficiat A II 246 (254517) lunam χατοπτροειδὲς (Theod. πετρῶδες) σῶμα A IL 25 πὶ (5T 411, tbl1) a sole collustrari A II 285 (353 b20) Pythagoreorum vetustiorum οἱ iuniorum de defectione variae opiniones AIL 294 (3602151) (Pythagorei) cur terrena appareat A II 30 1 (26124 ^2) (eidem) quindecies tanto maiora esse animalia et plantas et diem A II 301 (3614755) magnum annum LIXx an- norum esse Α IL 32 2 (360451) Pytha- gorei de lacteo cireulo variant A III 12(264222b]15) (eidem) de cometis 230 A III 21 (3662656) (eidem) de iride A IIL 12 (365255) cf. 312 na3 (eidem) terram circum ignem torqueri 494 na1 rotundam primus dixit 492, 8 in v zonas divisit A III 14 1 (318 421) (Pythagorei) mare trans fervidam zonam esse, unde lunae lumen reflectatur A II 301 (361510) sensus cur tetras sit AISSs(283310 cf. 2898 na9 "Theo Smyrn. ed. Hill. p. 98, Ὁ) sensus fallere A1V91(396512) sensa singula pura esse, cum suum cuique elementum natura respondeat A IV 9 10 (391526) visus quomodo fiat A IV 1310 (404 9) (Py- thagorei) speculorum imagines quomodo fiant A IV 143 (405315515) (Pytha- gorei) de colore AI15 αὶ (3133456) 157 (31392313521) voci corpus non esse A IV 201(409225) animam nu- merum se moventem A IV 2 3 (386 à13 b8,tb8. 10. 12) harmoniam 213 mo- nada (? 261! tetrada A 135 (282212) duas vel tres partes esse A IV 4 1 (389 2510,tb16) ζωτιχὸν et Aoqtxóv distinxit A IV 510 (391 323) cf. p. 204. 207. Py- thagorei v partes adgnoverunt A IV 45 (390 tb15) principatum circa cerebrum positum 207 mentem extrinsecus in- sinuari A IV 5 11 (39251) τὸ λογιχὸν non perire, τὸ ἄλογον perire A IV 75 (393 410, tb9) animam non interire 205 A IV 11(392212, tb 1) immortalem dixit I INDEX Hi 211 (507, 5) E IL(589,2) per uui- versum commeare, ex quo animi nostri carperentur C 1127 (53339) de metem- psychosi 199 Hi 2 11 (551,5) vel in bestias E I (587,6) II (589,2) ΠῚ 8 (590, 11) He 3 (651, 20. 651 ἡ 514) di. vinationem probavit 224, sed τὸ ϑυ- τιχὸν respuit A V 153 (410 419) ΕἸ (587,3) E ΠῚ 8 (590, 10) de morbis (ἡ 240? 641 nll homines animalia- que semper fuisse 187. 188 in anima- libus quatenus sit ratio A V 204 (432215) differentiae unde fiant A I 15 : (313317 b25) semen spumam sanguinis A V 3: (417 a6) eius potentiam corpore carere, ma- teriam corporalem esse A V 4 2 (417 120) feminae num mittant A V ὃ 1 (41835) de formandis infantibus 197 abstinere de animalibus iussit E I (587,3) III 8 (590,10) vino E I (587, 4) III 5 (590, 10) fabis Hi 2 14 (557, 20) E ΠῚ ὃ (590, 10) cf. 150? PvrHAGORE!, PxTrHAGORICI, PvTBRAGO- RISTAE cf. Pythagoras PvrTHEAS Massiliensis A III 173 (889 «1 b4) maris aestus luna fieri A III 11: (383 41 b4) QuapRATUS apud Achillem citatus 15 QosTA ibn Lüqà v. Constans Lucae filius Rzge:UM urbs unde nomen traxerit ThO 12 (4*9, 21) Ru&kA a Chrysippo explicata Ph 12, 12 (546519) a Chrysippo Iovis et mater et filia dicta Ph 13, 31 (547 080) Hesiodea Hi 26 2 (515, 11. 23) rhetorum pallium 254 Ruopus ex mari emersit ThO 12 (486, 18) ΕΟΜΑΝΙ ab ariete zodiacum incipere unde didicerint 196? extr. Rurus liber περὶ ὀνομασίας τοῦ ἀνθρώπου 205} a Polluce adbibitus 208 SaBiNUS de Xenophane a Galeno carptus 451, 15 SaMus patria Pythagorae A I 3 9 (253214) SaPIENTES septem 119. 170. 118 Hi 1 ! (550, 1) E ΤΙ (559, 22) NOMINUM SaTuRNus Hesiodeus Hi 26 23 (575, 19) Pherecydeus (Κρόνος — χρόνος) He 12 (654, 8) Chrysippeus Ph 12,22 (546^ 17 οἵ, Etym. m. s. v. Κρόνος) de S. planeta A II 15 4 (344 à 19 b 17) 32 1 (36329 15) 2 (364 b 1) SckrTiCA secta uude dicta G 4 (602, 1) ScHAHRASTANIUS in libro de haeresibus Plutarchi Placita adhibuit 28 ScvTHiNUs iamborum scriptor Heraclitea versibus inclusit 222 SELEUCUS Erythraeus. A II 1 5 (32854) mathematicus contra Cratetem gramma- ticum scripsit A III 177 9 (383 b26) mun- dum infinitum A IL 15 (3282454) de maris aestibus A III 17 » (383417 26) SENECA Sotionis discipulus 256 Naturales quaestiones ex Asclepiodoto Nicaeensi Posidoniana doctrina implevit 19. 225 Theophrastum saepe commemorat 229 de geminis 195! SgnAP&I bibliotheca 12 SERAPIO HkRACLIDIS Lembi pater 148? SE&RAPIO MATHEMATICUS de solis magmi- tudine 63? SExTUs Empiricus cum Probo comparatus 91, unde eius error castigatur 92! 'Theo- phrastea repetiit 93? Aenesidemea ex- pressit 209sqq. Stoicorum inimicus 252 num Galeno historiae ph. scriptori ad manum fuerit 245 sqq. ab Hippolyto descriptus 145 adv. math. vir 349 il- lustratur 209 sq. philosophorum catalogi 248 sqq. SiciLiA. olim. Italiae. conexa fuit 'ThO 12 (489, 25) Situs Epicureus 126 cf. Gomperz Jen. Lit- teraturz. 1875 n. 539 Sigo Seth. σύνοψις — φυσιχῶν τε xal φιλο- σόφων δογμάτων 29! SiMPLICIUS in Theophrasti Physica com- mentatus est 100! de physicorum codi- cibus 104? ab Alexandro "Theophrasti Opinionum eclogas accepit 104. 112 sq. manca philosophorum veterum exem- plaria habuit 112? contra christianos philosophos tutatus 259 sq. "Theophrasti ex eo Opin. fragmenta eduntur 415 sqq. SiNorE Ponti urbs E III 27 (592, 1) Sisvpuus Critiae A I 72 (295211) SocnRATES Sophronisci f. Atheniensis 257 ἃ ὃ Sophronisci et Phaenaretes f. E III 6 SPEUSIPPUS 691 5)90, 4) cf. 110. 117! Archelai discipu- lus 174 discipulus Hi 10 1 (564,12) Hi 18 1 (567, 1) G 3 (599, 7) Platonis ma- gister 114 Hi 18 1 (567, 3) Socrates Pla- tonieus de iusto G 10 (606, 1) Xeno- phonteus C 12 30 (537226) magnae scho- lae auetor Hi 151 561,2) moralis phi- losophiae auctor Hi 5 1 555,18) Hi 11 (566,27) E ΠῚ 6 (590,5) G 1 (591,4) dialecticam invenit G 1 (597, 16) scripta non reliquit Hi 18 1 (567,3) divina- tionem probavit 224 γνῶϑι σαυτόν do- cuit Hi 18 1 (557, 2) suum cuique fa- ciendum esse E III 6 (590,5) Socratis nomen in Plutarchi Placita fraudulenter induetum 14 exempli c. usurpatum D 27 (463, 11) SocnATIci G 3 (599, 10, 600, 4. 12. 14. 18) SopPATER sophista 257 SoruisTAE philosophantes 253 sq. 254* SorHocL&s de Nilo 2253 (bis) SonANus (Ephesius) methodiceae medicinae instructissimus auctor 207 mitior chirur- gus 206? liber περὶ ἐτυμολογιῶν τοῦ σώ- ματος τοῦ ἀνθρώπου ex Orione et Me- letio restituendus 208 ἐν ταῖς τῶν Ἰατρῶν διαδοχαῖς 206? latine versus a Caelio Aureliano 193 eius de anima 1v libri & Tertulliano compilati 207 septem partes animae cognovit 205 sq. SosicRATES Apollodori Chronicis usus 153 SorTi0 ALEXANDRINUS quando vixerit 147 διαδοχῶν libros xii scripsit 141 Theo- phrasti Opinionum epitoma usus 166 a Xenophane Pyrrhonis sectam suspendit 146 cf. 148, ab Eunapio laudatus 148 ab Athenaeo et Stoicorum catalogi Her- cul. compilatore cum Nicia coniunctus 148! eius in Hippolyto vestigia 148 in Laertio 168 Sorio S&NECAE praeceptor 256 Περὶ ὀργῆς 256 Srgs (EXr) A I 6 15 (296221) Sr&usiPPUS Platonis ἀδελφιδοῦς 3591522 Platonem avunculum subsecutus C 12 32 (538215) G 3 (599,14) quomodo Pla- tonis de mundo doctrinam explicet 486 n ^4 arthritico morbo affectus Xenocratem successorem constituit G 3 (599, 16) deum νοῦν ἰδιοφυῆ A I 7 20 (30353) vi animali omnia regi C 12 32 (538 ^11) animas bonorum divinas, sed deo infe- 698 SPEUSIPPUS riores Ph 7 b1 (53815) bestiis immor- talem animum dedit 539 n ^3 SrHAERUS Stoicus Cleomenis Ptolomaeique Philopatoris familiaris 82? tenebras cerni posse A IV 15 1 (405526) SroRus ignotus 231! SriLPo Megarieus G 3 (600,15) Megaricae philosophiae inventor G 3 (600, 15) Me- nedemum successorem habuit G 3 (600,16) SrToBARUS, Ioannes quemadmodum electa sua diviserit 48 de eclogarum editio- nibus 43 de eclogarum archetypo (A) et codicibus 44 Plutarchi Vitam Homeri excerpsit 88 Didymi Arii epitomen com- pilavit 69sqq. Placita Aótii quomodo suo libro distribuerit 66 in capitibus concinnandis licenter grassatus est 67 commissuras dissimulavit 65 lemmata parum curavit 68! interpolavit 216. 216? non sine ratione compilavit 175 φιλοπλάτων 1D ex Aétio eclogae eduntur p. 261—443 index libri 1 restitutus 210—212 ΘΤΟΙΟΙ unde dicti Hi 20 7 (571,2) G4 (602, 6) de vetustis opinionibus Stoi- corum verbis expressis 233sq. a Xeno- crate deorum interpretationem repetive- runt A I 730 (304 520) quid sit σοφία et φιλοσοφία A I pr.? (213412) G 5 (602,16 cf. n^24) tri- partita philosophia A I pr.? (21318) iv elementa G 18 (610, 16) unde omnia effigiata tradunt 92h gravia leviaque elementa A I 124 (3113153) πῦρ τεχνιχόν AITsm (302151) D 33 (467,4) 34 (461,15) αἴτιον τὸ πρῶτον motum A I 1112 (310512) αἴτια σωματιχά A DL 1104 (31026) σπερματιχοὶ λόγοι A I 122 (306 33bj) causam ignotam menti humanae AI29:(32623b7, ἐνῷ) deum ma- teriamque principia 477, 14 deus quid sit A L 61 (292221 cf. I 7 1? Posidonius) AIG:(8305215514) νοῦν et universi animam E 1 (587, 17) IL 5 (588, 4) eius corpus universum, oculos astra E I (557, 18) mundum et astra et terram A I 733 (3062 9b 9) mentem esse per mundum per- meantem A I 7 33 (30645 b5) summum in aethere A I 133 (306210510) aéra eius partem E II ὃ (588, 7) deum esse igneum spiritum omnibus se adsimilantem G 16 (609, 12) omnibus innatum et per- I INDEX meando singulis adsimilari G 16 (608,4) per vilissima permeare 130 principium, purissimum corpus, providentia omnia permeantem Hi 21 1 (571, 9) omnibus providentem G 16 (609,5) cur ἀνϑρω- ποειδεῖς putentur A I6 16 (297 43) propria specie carere G 16 (609, 1) de eius vir- tutibus D 29 (464, 27) unde eius notitiam ceperint A 162 (29831) ex astrorum cursibus A L6 s (294 421) 10 (295216) cultus trifariam inventus A I 6 5 (29546) ex utilitate et noxa A I6 12 (296311) ex factis affectionibusque A I 6 13 (29617) ex poetarum fictione A I 6 14 (296 327) ex beneficiis mortales deos habitos ATI Θ 15 (290 180) de daemonibus et ma- nibus 182 (307310) de providentia D 29 (464, 26. 465, 3) de fato A 125: (32421,tb3) fati vim currus canisque exemplo illustrant Hi 21 2 (571, 11) de fato et necessitate A I 27 4 (32249 cf. 273) εἱμαρμένη cur nominetur 108 D 23 (465,1) de materia A I92 (307423 b9,tb4) corpus esse A 19 7 (308514, tb11) (Stoici ut videtur) de corpore D 19 (457, 17) corpora omnia esse et solida Hi 21 5 (511, 22) aéra con- tinuum esse nec vacuum habere A IV 19 4 (40948) nihil vacuum Η 215 510,23) quid differant xevóv τόπος γώρα A1201(317a953]1) vaeuum quo mun- dus resolvatur immensnm A II 9 2 (335 a16 b10) παράϑεσις μῖξις χρᾶσις σύγχυσις definiuntur D 28 (463, 20) ἀντιπαρέχτασις corporum expl. D 235 (463, 27) de tem- pore A 1227 (318211524) natura quid sit G 20 (611, 17 cf. nbS) uni- versum corpus esse E I (581, 15) πᾶν et ὅλον quid differant A IL 17 (328237 510) mundus varie definitur D 29 (464, 11) Prol. p. 20 unum eumque τὸ πᾶν et τὸ σωματιχόν esse A T5 1 (291 41951) ex igne constare E I (581, 16) globosum mundum A I 6 3 (29323 10) AIL21 (32042 b6G cf. tb]1) de eius specie A I1 6 2 (20326) de colore A164 (293216) deum esse D 29 (464, 11) EI (587, 15) (Stoici veteres) ἐχπύρωσιν fore D 36 (46828225) A ΤΙ 4 τ (331 ^16) Hi 31 (558, 18) non omnem augeri vel minui A II 4 1n (3382b14) ἐκχπύρωσιν mundi totius vel partis Hi 21 4) (511,20) NOMINUM itentidem destrui reficique D 37 (469,12) G 11 (609, 15) κάϑαρσις quid sit Hi 21 4 (071,20) caelum patrem, terram ma- trem A I6 11 (29622) de luminum ter- restris et caelestis motu ἃ I 12 4 (311b) stellas globosas A II 14 1 (343*18b18, tb5) alias aliis superimpositas esse A 1I 15 2 (344212510) eas dei partes esse E IIS (585, 7) de nutrimentis 164 A II 11 4 (346313) solem dvappa νοερὸν ἐκ ϑαλάττης A IL 20 4 (24921) dei partem esse E IL 5 (585, 7) globosum A 11 22 3 (352310 cf. t2) de meatibus A II 23 5 30323859) solem lunamque terra maio- res A IL 26 4 (357247) de defectione incredibile quiddam docuisse dicuntur 201 lunam ex igne aéreque mixtam AIL25 5 (30624355) διὰ τὸ ἀερομιγὲς terrenam videri A II 30 5 (361 417 h28) globosam A II 27 1 (351*10b14) ob- scura quippe nebulosa luce A II 28 3 (958b11) de defectione A II 29 e (360 49b15) de magno anno D 31 (469,15) hiems et aestas unde fiant A III ὃ 1 (316213514) circulum lacteum te- nuatum aethera supra planetas colloca- tum G 14 (629, 18 cf. p. 15) de tonitru sim. A ΠῚ 3 12 (36921529) de ven- torum natura et nominibus A III 7 2 (3914223) terram unam finitam A III 93 (316212) globosam A III 10 1 (376 322) motum aqua effici A III 15 2 (319 ἃ 11) inde mundum fieri coeptum. AII 6 1 (898 ἂν 15) terram (?) esse mundi prin- cipatum D 29 (465, 5) sensus definitur AIVS81(393216b31523) sentire ho- mines in principatu tamquam in charta notiones inscribentes A IV 11 1 (40024) quomodo sapiens percipiat A IV 9 17 (398 b21) affectus esse, ubi passi sunt, sensus in principatu A IV 23 1 (414225) sensum communem ἐντὸς ἁφὴν vocant A IV 858 (990 »10) sensus corporum esse A IV 8» (2905520) αἴσϑησιν esse συγχατάϑεσιν xal χατάληψιν A IV 8 12 (396 b3) sensus veros, phantasias non omnes veras A IV 9 4 (396233 23) v sensus À IV 10 1 (3994253) visus quid sit A IV 21 3 (41133) tenebras cerni posse ἃ IV 15 2 (4052327 529) auditus A IV 21 3 (41135) de voce AIV 194 (40048) vocem corpus esse SToici 699 A IV 20 2? (41025) quid sit vocalis sen- sus A IV 214 (411318) olfactus A IV 91 8 (411 817) gustus A IV 21 3 (41129) tactus A IV 213 (4112310) de anima A IV ὃ 3 (388a215b1,tb1, 8) δύναμιν φυτιχὴν animam nominare noluerunt AIV (8 (998 εν 30) ψυχή unde dicta Hi 21 ὃ (571, 15) spiritum, sed corpus praedicabant 212 (quidam) aera 214 dei partem et divinam E II (588, 7. 11) λόγος, ἐννόημα, φάντασμα explicantur A IV 11 4 (400 428) ἐννοήματα quid sint D 40 (472,5) ἔννοιαι opp. προλήψεις À IV 11 3 (400211) (Stoici a Zenone) ideas ἐννοήματα A I 10 ὁ (309 29) bestiis obtingere φαντάσματα, nobis et deis àv- νοήματα A IV 115 (401231) unde me- moria et peritia gignantur A IV 11 2 (400 8 10) animam ex vim partibus constare A 1V 44 (390235, tb6) ex principatu vit partes exire A IV 21 2 (410 480) tv par- tes esse G 24 (615, 3) (quidam Stoico- rum) decem partes docuerunt 205sq. de principatu (ἡγεμονικῷ) A IV 4 4 (390 3]10,t512) summam animae partem prin- cipatum esse (ἡγεμονιχὸν vel λογισμόν) A IV 21 1 (410 425) D 39 (411, 15) de eius sede 201 A IV ὃ 6 (391212, tb185) A IV 21 4 (411322) (Stoici quidam) principatum in capite esse Ph 16, 12 (549 b30) de animarum post mortem statu 199 animam immortalem, sed corpus Hi 21 3 (511, 11) G 24 (613, 16) sapien- tum animos permanere 205 animam in- doetorum paululum post mortem manere, sapientium usque ad ἐχπύρωσιν A IV 13 (39321,tb]1) animam interire, sed paul- lisper servari; honestorum et impruden- tium animas differre D 39 (411, 18) eam durare dum mundi singulae vicis- situdines constant G 24 (613, 11) μετεν- σωμάτωσιν docent Hi 21 3 (511, 19) cor- pora interire, animas ex alio in aliud corpus transfundi E I (581,20) II (585,9 cf. 175) animas improbas post mortem in alia corpora migrantes purgari G 24 (614, 10) E II (555,9) mortuorum ani- mas in aere esse D 39 (411, 13 cf. Ad- denda) animam universi statuerunt D 39 (411, 10) mortalium animas quae aut in vivis aut (mortuorum) in aere sint, eum universali anima conerescere D 39 100 ΒΤΟΙΟΙ (411,10) de divinatione 224 plera- que genera adgnoscunt A V 11 (415314 n?20) de somno 205 de somno et morte A V 244 (43629) de senectute A V 305 (443312) plantas non ani- matas, sed fortuito motas A V 263 se- men quid sit 233 A IV 21 4 (411214) spiritu semen comitante infantem figu- rari 190 ex patris semine partus nasci 190 (Stoici?) feminas quoque semen emittere A V 114 (42335 cf. π 88) pa- rentum quomodo liberi similes fiant AV113 (422324) (Stoici?) dissimiles AV1223(423222) gemini trigeminique unde nascantur A V 104 (42235) mu- lieres. viro congressae cur non conci- piant A V 9 2 (421215) sterilitas et in- fecunditas unde fiant A V 13 3 (424221) fetum non esse animal, sed corporis partem A V 15 2 (425418) infantem totum una figurari 190 A V 17 1 (42125) fetus ex umbilico nutriri A V 16 2 (426 123) quando sit homo perfectus A V 23 1 (494 318) virtutes tres principales A I pr. 2 (213 ^16) STRATO Lampsacenus E III 33 (592, 16) physicus 204. 209. 318 nh4 C 12 35 (541 421) G 18 (611,3) propriam physio- logiae rationem invenit G 3 (601, 1) Stratoneus fortasse libri Pseudaristotelei nZZl auctor 118 elementa calidum et frigidum AI 931 (288519) calidum E ΠῚ 33 (592, 16) principia esse qualitates G 18 (611,3) deos caelum et terram 129! in na- tura vim divinam sitam esse C 1235 (541222) illam causas gignendi augendi minuendi habere, sed sensu figurave carere C 1235 (541424) corporis partes num infinitas dixerit 177 de gravitate AI127(311523) vacuum non extra mundum A I 184 (316 ΝΒ) locus quid sit A I 193 (317 27) tem- pus quid sit A 1 224 (818517) mundi partes infinitas E III 33 (592, 17) eae- lum igneum A IL 114 (240b5) a sole stellas collustrari A II 172 (346514) de cometis A III 2 4 (366313526) de tonitru cet. A III 3 15 (510 Δ8 "15) sensus non ubi passi sunt, sed in prin- cipatu cieri A IV 233 (41531) colores a corporibus exeuntes aéra concolorem I INDEX illis reddere A IV 13 7 (463526) ani- mam per sensualia emicare 200 prin- cipatum in superciliorum meditullio 201, 9201 AIV 52 (39135,tb 7) de somno 200 somnia quomodo nascantur A V 22(416210) semen corpus esse A V 43(418231) de septemmestribus 155 monstra quomodo nascantur A V 81 (420231) animalia ratione praedita E III 33 (592, 16) STRABO de Aristotelis librorum fatis 216 SukrToNn Pratum 129 SvRACUSARUM latomiae Hi 14 5 (566, 4) TAGABENA fluvius Indiae (corruptum ver- bum) Hi 24 1 (513, 1) TaNTALUS de sole 165 TanRTARUS Hesiodeus Hi 26 2 (515, 2) TaTiANUS philosophorum irrisor 262 TAuRUs ap. Philop. adv. Procl. VI 8. 91 editur ThO 11 (485,17) et XIII 15 ThO 21 (193, 1) T£LAv6ES Pythagorae f. 152! (T&RTULLIANUS Varronis de mundo aeterno opfnionem inpugnat 198! ad Marc.I13 de philosophorum deis disputavit 123! de anima liber 208sqq. de animae substantia locus c. 5 explicatur 213 sq. 252! loci tentantur 205. 206? T&THvs Hi 26 2 (515, 18) Homerica 91 15 110. 171 He 18 (656, 11) THALES Examyae f. 228 ThO 1 (415,3) Milesius 91b, 93b. 129. 111. 178. 155. 298 (bis) A 122(215418b5) I3 1(216 a552) τ (280510) ThO 1 (475,3) C 10 ?s (531*51) Hi 11 (555,1) E ΠῚ (589,22) G 2 (599, 1) in Aegypto phi- losophatus Miletum venit A I 32 (276210) unus e vir sapientibus 119. 170. 118 Hi 1 1 (555, 1) E ΠῚ (589, 22) ab Ho- mero doctus 93ab 94, 170 ab Hesiodo 91b magister Anaximenis (?) 91b Anaxi- mandri Hi 6 1 (559, 15) P1 2 (519, 1) philo- sophiae princeps AI31(2162 7) primus naturalem — historiam Graecis — aperuit ThO 1 (415,11) Hi 11 (555,1) primus de divinis rebus quaesivit C 10 25 (5312) astra primus observavit Graecorum Hi 1 4 (556, 1) Ionicorum philosophorum prin- ceps 113 A I3 1 (276s8) τ (270216 .^11) G 3 (595, 22) He 10 (699, 25) eius NOMINUM successio Hi 5 1 (559, 12) physica phi- losophia a Th. ad Archelaum floruit Hi 10 1 (564, 11) scriptor exstitit 173 nihil praeter Ναυτιχὴν ἀστρολογίαν in scriptis reliquisse dicitur ThO 1 (415, 13 cf. n b2 219?) posterioris sapientiae auctor falso creditus 181 de "Thaletis deo coniectura ab Aristotele proposita, tum a posterioribus propagata 128? ei opinio Anaximenea tribuitur ab Hippolyto 145 Croesi aetate floruit Hi 1 4 (555, 12) fabula de 'Thraessa serva eum illudente Hi 1 4 (555, 9) principium et elementa non differre AI22(2152318b5) principium aquam 91ab. 93b. 94. 167. 170. 214. 251 AI 31(216a5b2) C 10 25 (531233) Hi 11 (555,2) E ΠῚ (589,23) G 18 (610, 12) He 10 (653, 20) cur aquam princ. dixerit AIS31(217621356) 220 'ThO 1 (415, 3) ex aqua dixit constare omnia 119. 111. 112 aquam rerum esse principium et hinc omnia elementa mundi ipsumque mundum et quae in eo gignuntur. existere 113 ex aqua omnia nasci eoque reverti AIS31(216»51253) PI 1 (579,5) E III (089, 23) ex humido omnia eoque re- verti He 10 (653, 21) ex aquae con- cretione et dissolutione omnia Hi 12? (555,3) 118. 174 omnia fluere cum aqua fluente Hi 13 (555,5) τὸ πρῶτον αἴτιον immotum Α L116(310^10) deus quid sit 125 per aquam vim divinam permeare A IL 711 (301 b3) aquam deum 129. 129! deum quod initio et fine ca- reat Hi 1 3 (555, 7) deum esse mentem, quae ex aqua cuncta fingeret C 10 25 (531 14) νοῦν τοῦ χόσμου AT Yu (301221 b]) mundo deum non praeposuit 113 universum animatum et deorum plenum 164 AI ?11(200152) de daemonibus et manibus A I 8 ? (30729) (a 'Thale profecti philosophi) de materia A I 9 2 (30742258, t b2) cf. AI 9 e (308 110510) (οἱ ἀπὸ Θάλεω) corpora in infinitum secabilia A I 161 (31421 b30) (Θαλῆς xal οἱ ἀπ᾽ αὐτοῦ) de mixtione AII11(31536b17) physici a Thalete ad Platonem vacuum negarunt A I 131 (815220532) de necessitate AI251 (32129 cf. 59) mundum unum A IL 12 (32121155, tb3) caelum in v zonas TukoDORUS. CYRENARUS 101 divisum A II 121 (34027 b 11 cf. p. 181) ζῳδιαχὸς et μεσημβρινὸς χύχλος A IE 121 (340215b19 cf. p. 181) astra terrena ignis plena A II 13 1 (34126 b4, t b1) eorum motus aqua fieri Hi 1 2 (555, 5) solem terrenum esse À II 209 (349 b 17, tb7) primus quomodo sol deficiat ape- ruit A II 24 1(353220 5 17) cf. 53. 113 lunam terrenam A II 258 (356 b 15, tb4) 2 sole collustrari A II 28 5 (358 a 15 5 19) de defectione A II 296 (360514) ventos aqua fieri Hi 12 (555,4) terram unam esse A III 9 1 (27625) globosam A III 10 1 (316222) (ol ἀπὸ θάλεω) mediam A III 111(37127) supra aquam iacere ThO 1 (415,9) He 10 (653,22) de eius motu 225 eum effici aqua A III 15 1 (919 88) Hi 12(555,4) de Nilo 226. 228 (sexies) A IV 11 (384420) animam aquam 212. 214 primus ἀειχίνητον ἣ αὐτοχίνητον dixit A IV 91 (380 410 ^2, tb1.4) ho- minem aquam dixisse tradit Sabinus 481,16 animalium principium gene- randi putavit 188 plantas animalia esse A V 26 1 (43826 b3) TuEANO Pythagorica 195 Pythagorae suc- cessit 152! de septemmestribus 195 ΤΉΚΜΙ5Β Hesiodea Hi 26 2 (515, 17) TuEgM:ISTIUS sophista philosophans 254 'QTu&o Srorcus Arii apud Augustum suc- cessor BD scripsit ὑπόμνημα τῆς ᾿Απολ- λοδώρου φυσιολογιχῇῆς εἰσαγωγῆς 54 TuHEO nomen a Posidonio exempli gr. usur- patum D 27 (462,22) '(lTaEOCLYMENUS Homericus A IV 12 6 (402 2234) (THEOocRITUS Metrodori Chii pater A I 317 (286 h5) (TukoponEkTUs Aétii Placitis usus 45sqq. quae sit eclogarum ratio 47 titulum Plutarcheae Epitomes cognovit 10 sed eam non excerpsit 48 summarium phi- losophorum (II 9—11) ex exili διαδοχῶν compendio duxit 170 TukoponUs CvnENARUS AI71(297215) deos negavit A I 71 (291 410) ἄϑεος E III 24 (591, 25) honestum esse bea- tum; infelicem etsi sapiens sit vitandum, divitem, etsi stultus, sectandum E III 24 (591,28) mundum patriam E III 24 (591,28) ad vitia adhortatus est E III 24 (591, 21) 102 TuHEODoRUsS METOCHITA Tukoponvs MgTrocurTA. Plutarchi Placita significavit 32 TusopoRnvs PhRiIscIANUS in Physicis Dioclea servavit 185 '(Tugoponus Ptolemaeo Lagi f. honoratus 82? (cf. Zeller II? 293*] TurkorniLvs florilegio usus 59 TukornnRAsTUS Eresius 130 E III32 (592,15) Aristotelis discipulus 130 successor G 3 (600,20) eum sequitur E III 32 (592, 15) cum Eudemo historiae studia ab Aristo- tele incohata continuavit 102 delectare Aristoteles repetentem putat Cicero 105 praecipue ab magistri metaphysicis pen- det 106!, 119 de atomorum doctoribus ThO 14 (491,22) de Platonis cosmo- gonia Th 11 (485, 17) contra disputavit - 'ThO 21 (493, 8n 5 12) psychologiam vitu- peravit 'ThO 10 (485, 6. 13. n*14) num Zenonem impugnaverit 106 sqq. Φυσιχῶν δοξῶν xvii libros scripsit, quorum quae fuerit ratio 103. 1523, singularibus antea libellis physicos tractaverat 102 huius operis antiqua epitome 102 successiones non neglexit 104? quid omiserint phi- losophi indicare solet 164 glossarum ser- vator219 excerptorum conspectus 133 sqq. Opin. fr. 19. exstat A II 29 7 (360 b23) cf. p. 138. 211 vestigia in Ciceronis Lu- eullo [37 11$] 119, de deorum natura [I 10 25—15 41] 128 in Ario Didymo 11 cf. Ind. p. 667 532 Opiniones num ab Aétio lectae sint 217 sqq. in [Plutarchi] Stro- mat, excerptae 151 sq. in Laertio Dio- gene 161sqq. in Hippolyto 163 apud Sextum vestigium 93? citantur ἐν τῷ Περὶ τῶν φυσιχῶν δοξῶν 'ThO 11 (485,17) ἐν ταῖς τῶν φυσιχῶν δόξαις ThO ὃ8 (482,1. na1) ἐν τῷ πρώτῳ [Περὶ τῶν φυσιχῶν 'ThO 6 (482, 5) ἐν τοῖς Φυσιχοῖς A II 80 5. (348 512) 'ThO 6a (483,2) ThO 18 (491, 19). ἐν τῇ Φυσιχῇ ἱστορίᾳ ThO 4 (479 n 7) ἐν τῷ πρώτῳ τῆς Φυ- σικῆς ἱστορίας ThO 1 (453, 9) ἐν τῇ Ἐπι- τομῇ ThO 6a (482,10) fr. περὶ αἰσϑή- sey. ex Opinionibus excerptum 114 quomodo inscribatur 114! quae sit par- titio 1050 qui adhibeantur codices 115 497 de editionibus 118 ἐν τῷ Περὶ 'Ava- ξαγόρου δευτέρῳ 4T9a 8 περὶ Δημοχρίτου 103' Ἠϑιχοὶ γαραχτῆρες 103 libri de Nilo fortasse scriptor 226 sq. de interitu I INDEX mundi opiniones collegit 'ThO 12 (487,3) cf. 106 πυρίδιον vox Theophrastea 158. 220 quomodo philosophiam diviserit A I pr. 3 (273, 25) primas causas in physicis rimandas non esse 'ThO 10 (485, 6 n314) quot causae A I29 4 (325 b29) de deo 130. 131 menti, caelo, sideribus divini- tatem tribuit C 12 86 (541415) de fato A1294 (825530) de lacteo 229 sem- per humanum genus fuisse 187 '(lTHEOPHYLACTES Simocatta de Nilo 228? (Tura Hesiodea Hi 26 2 (515, 11) ÜTuHRAESSA serva Thaletem inter astra ob- servanda lapsum irrisit Hi 1 4 (555,9) THRASYALCES Thasius de Nilo 223 TuRAsvLLUS Tibeni astrologus 101 Plato- nicas fictas epistulas recepit 187 THRASYMACHUS ex Platonis Republ. citatus G 10 (605, 22) TirwAEUS Tauromenitanus A III 116 (353 5117) de maris aestibus A III 17 € (353 2a10b17) septemmestres partus explicat A V 18 3 (49841) TiMAGORAS Epicureae sectae corruptor 185 À IV 13 6 (408 b22) quando vixerit 100! visum non simulacris, sed effluviis effici A IV 136 (403 522) TrwARCHUS Alexandrinus 82? 'IMorREUS cum Timaeo confusus p. 634,16 ΤΑΙΤΟΝΙΒ et Tritogeneia unde Minerva dicta Ph 16, 29 (550 ^5) TRorcUM bellum Hi 2 1 (551, 6) Tuskno Q. ad eum Panaetius de dolore patiendo seripsit (Cie. de fin. IV 9 3) et Hecato Rhodius de officiis 211? 'TuskRO, L. Ciceronis familiaris ad eum Pyrrhonios libros misit Aenesidemus 201. 211, item Varro loghistoricum eius no- mine designatum 201. 211 TvRANNIO Amisenus aetas studiaque Aristo- telea 216? 'Tz&TzkEs, Ioannes Plutarchi Placitis com- pluries usus est 31 UnaANUS ex Gaea Oceanum Coeum ceteros procreavit Hi 26 2 (075,15) eius filii apud Platonem Hi 19 1 (568, 4) NOMINUM VanRO de Empedocle iocatur 1891 duas academias distinguit 245 de suae aetatis philosophis 202 loghistoricos quando ediderit 201 novorum librorum auceps 188 in dividendo nimius 81" etymo- logiae a Lactantio servatae 197 scriptoris laudes 199? loghistorici Atticus et Tu- bero a Censorino excerpti 186. 188 a Clemente citatus 132 a Lactantio usur- patus idemque in Commentis Lucani 198 mundum aeternum esse et ovo simile 198! de somniis 198 Varro et Ari- stoteles iuncti de conceptu citantur 198 VgNvus A 16 13 (296 420) planeta A II 15 4 (345 411) 32 1 (363212518) ᾿Αφροδίτη Pythagorae hexas 96 V&sTA a Zenone explicata C 14 36 (543 49) VETERES poetae et sophistae rationem χατὰ τὴν διάϑεσιν definiunt ΤῊΝ 72 (520, 15) ViTRUVIUS philosophorum index (VIII praef) . unde sumptus 94. 94! Varroni fortasse Berosi memoriam debet 200 VurcaNus Chrysippeus Ph 12, 20 (546 b16) eur Minervae partui adstiterit Ph 16,24 (549 542) XANTHUS personatus de Zarata 151 XENARCHUS Peripateticus 81. 100 A IV 3 10 (388516) Arii et Augusti amicus 100 Boetho aequalis 100? 184 Strabonis magister 100? aetheris motionem ἐν ταῖς πρὸς τὴν πέμπτην οὐσίαν ἀπορίαις im- pugnavit 100? cum Boetho de primo expetendo consentit 100? de anima A IV 310 (388 b 16) 100 XEgNocRATES Agathenoris f. A I 730 (304 b1) Chalcedonius A I 323 (288 t b6 cf. 129?) 130 (304 b]1) tertius a Platone, Speusippi Platonis ἀδελφιδοῦ discipulus 389 th21 Speusippi successor G 3 (599, 10) Pla- tonem in theologia imitatus Stoicis ma- teriam praebuit A I 730 (304 b20) quo- modo Platonis de mundo doctrinam ex- plicet 486 π δ Aristotelis condiseipulus C 1334 (540215) unde ob verecundiam ab illo non nominatim citatur 106 De natura deorum citatur C 13 94. (5410218) philosophiam ad turbas vitae se- dandas inventam (κα 8 (605,7 cf. na) 246 de musicorum numerorum inventione XENOPHANES 108 151? principia τὸ ἕν xel τὸ ἀέναον ATI323 (288516, tb 7) ἀμερῇ τὰ ἐλάχιστα AII133(312b8) tempus quid sit A I 222(318513) AI173(315523) deos monada et dyada A I 130 (30452) pla- netas fixasque stellas, solem, lunam 130. 181 C 18:4 (040320) caelum astraque deos, sub luna daemonas A I 7 90 (304 b10) de stellarum positura A II 151 (344 410 08) de animae natura 202, 212. 213 A IV 2 4 (38611, tb10. 13) αἰσϑητιχὸν et λογιχὸν distinxit A IV 42 389 tb21) de principatus sede 203 ani- mam non interire A IV 7 1 (392 153) mentem extrinsecus insinuari A IV 511 (3922) semper humanum genus fuisse 181 etiam bestiis immortalitatem tribuit 539 n ^3 XENOoPHANES Orthomenis f. A IL 3 12 (284 tb2) Hi 14 1 (565, 20) E III 9 (590, 15) Colophonius 92ab, 93b, 170. 994. 354 [20 AIJ31 (281 152) ThO 5 (480,5) Hi 141 (565, 20) PI 4 (580,6) E ΠῚ 9 (590,15) G 3 (600,5) 18 (610, 14) ab Homero aquam et terram principia di- dieit 93*b Eleaticae sectae auctor A I 3 12 (284 tb3) G 3 (601,4) scepticae philosophiae incubuit G 3 (600,5) cf. τ (604, 17) Parmenidis magister ThO 5 (480, 6) ΤΟ 6 (4852, 1) 6a (482, 14) Pl 5 (550,20) Leucippus ab eius doctrina descivit 'ThO 8 (483, 13) Ana- xagora paulo antiquior 119 ad Cyrum usque vixit Hi 141 (565, 90) veteribus paucissimis notus 112 quid de eius principio 'lTheophrastus ^et Aristoteles senserint 109 sqq. versus ex libro Περὶ φύσεως de terra principio A I 3 12 (284 b12) 481 nhiT de mari A III 44 (211 bi) duo versus de deo immoto 'ThO 5 (481,4) de principio cogitante 'ThO 5 (451,13) de terra et aqua 481 nb19 de ἀχαταληψίᾳ Hi 141 (565,21) signifi catus E III 9 (590, 10) lemma in Cice- ronis Lucullo confusum fortasse cum Anaxagora 121! «cum Xenoerate G 57 (624, 26) doctrina de elementis, mundis infinitis, nubibus, deo, universo, anima misere in Laertio corrupta 168 4 Lac- tantio fraudulenter perversa 121! opi- nionum e Theophrasto excerptarum con- spectus 140sq. 104 XENOPHANES principium unum et omne ThO 5 (480,4) unum et omne deum 'ThO 5 (450, 8S) deum aeternum esse et unum et ὅμοιον Hi 14 ? (565, 25) unum esse omne, globosum, finitum, sempiternum, immotum A 1312 (284 t5 3) unum esse omnia, nec mutabile, deum numquam natum sempiternum conglobata figura 119 unum omne sine mutatione esse Hi 142 (565, 24) principium finitum et globosum unde dixerit ThO 5 (451,9. 11 cf. n9) deum finitum et globosum esse Hi 142 (565, 26) unum esse deum, finitum, ra- tionale, immutabile G Y (604, 19) prin- cipium neque finitum neque infinitum neque motum nec immotum posuit 4580, 4 deum esse unum, non genitum, nec in- finitum nec finitum nec motum nec im- motum quomodo demonstraverit 450,9 principium infinitum et immotum statuisse Nicolaus tradit 451, 1 mente adiuncta omne infinitum deum C 11 2$ (534 »5) deum omnibus sensibus praeditum Hi 143 (565, 26) omnia cogitare 'ThO 5 (481,12) deos usquequaque audire et videre ΡῚ 4 (580, 16) deorum neminem regnare Pl4 (580, 14) nulla re egere ΡῚ 4 (580, 15) universum sempiternum 110 omne semper ὅμοιον cur numquam factum sit ΡῚ 4 (580,8) ortum interitumque negat ΡῚ 4 (580, 1) nihil fieri aut interire aut mo- veri Hi 142 (565, 24) non ens esse ne- gavit P1 4 (580,9) nihil de nihilo Pl 4 (580,9) principium terram 922 AI 312 (284510, tb?) ex ea omnia nasci 110 P14(580,1*) Hi 143 (565, 29) globo- sam esse ThO 6a (452, 17) primam esse positam A III 112 (37148) in medio si- tam 'ThO 6a (482, 17) infra infinitam, suprà ex &ére igneque aptam A III 9 4 (316214) infinitam nec aére caeloque circeumdari Hi 14 3 (565,25) PI 4 (580,17) principia terram et aquam 928» 92? G 18 (610, 14) E III 9 (590,15) olim omnia limum fuisse Hi 14 ὁ (566,6) ter- ram mari misceri Hi 145 (566, 1) eoque paulatim dissolvi Hi 14 5 (566, 1) P1 4 (580,12) in montibus conchas inveniri, in Syracusanis latomiis pisces in lapidem versos, item Pari aphyas, Melitae tabulas bestiarum marinarum Hi 14 5 (566, 4) mare colluvie amarum esse Hi 14 4 (565, I INDEX 30) mundos 'aqua obrutos interire, tum siccatos renasci Hi 146 (566, 8) mun- dum sempiternum Α II 4 u (3323151) innumeros A IL13(327 b11, tb9) astra ex nubibus densatis cottidie incendi A II 1314 (34392153, t5 3) de stellis. velis insidentibus (Διοσχούροις) A II 181 (347 1401) de solis origine A II 2053 (348 1310b10,tb4) ex igniculis humidae eva- porationis condensari ThO 16 (492,4 — A IL 203 (348 12) eum cottidie ex- stingui A II 24 4 (3544911) ex igni- culis cottidie colligi Hi 14 3 (565, 97) PI 4 (550, 13) solem et cetera astra ex nubibus fieri ΡῚ 4 (580, 18) solem salutarem, lunam superfluam esse A II 80 5 (802 Ν14) multos esse soles lunas- que A II 24 » (355 δῷ b5) Hi 14 3 (565,29) defectio quomodo fiat A II 24 9 (355*8 b7) mirificas narravit defectiones A II 244(354*115^13) lunam esse nubem condensatam A II 254 (356 41 bj) suam habere lucem A II 28 1 (35857) sub interlunia exstingui A II 29 12 (360512) de cometis cet. A IIL2 u (361 311516) de fulgure A III 36 (368 b25) de nu- bibus simil. A III 44 (27159) sensus fallere A IV 91 (398 510) neque minus rationem P1 4 (520, 11) 146. 148 verita- tem sustulit E III 9 (590,16) de sensibus doctrina (?) Ph 4 45 (53451) animam ex terra et aqua 213 de somno 2095 divi- nationem sustulit 224 A V 12(415217) hominem terram dixisse tradit Sabinus 451, 16. omnes ex terra et aqua genitos 'ThO 5a (481 π 15) homines interire, cum terra mari obruta sit Hi 14 6 (566, 7) XENOPHON ἐν τοῖς "Axopvnpove)pagty citatur Ph 641 (53751) C 12 x3 (537425) a Cicerone male excerptus, melius a Philo- demo 124 deos modo unum modo plures Ο 1231 (53824) solem esse C 12: (53833) vel animum C 12 a1 (53533) formam dei quaeri non oportere C 1231 (53841) formam dei non cerni, sed opera Ph641(53151) dei ministros ut fulmen et ventum non cerni Ph 141 (53853) ZAMOLXIS Thrax Pythagorae servus post Pythagorae mortem ad Celtas venit Py- thagoreae ibi doctrinae doctor Hi 251 NOMINUM (514, 1) incendium effugit et Druidas instruxit Hi 2 17 (558, 8) ZARATAS Chaldaeus (i. e. Zoroaster cf. 151) Pythagoram docuit Hi 212 (557, 9) duo principia patrem (lucem), matrem (tene- bras) Hi 2 12 (557, 11) musicam mundi harmoniam docuit Hi 2 13 (557, 13) solem cireumitum harmonia quadam conficere Hi 2 13 (557, 14) duos daemonas esse caelestem et terrestrem aquam et ignem emittentes Hi 2 13 (557, 16) fabae re- ligionem Pythagoram docuit Hi 214 (551, 20) ZgNo EtgATES 170 E III 11 (590, 20) P16 (581,5) 6 3 (601, 8) 1 (604, 14) eristi- cam invexit E III 11 (590,20) G 3(601,8) scepticus G 7 (604, 14) quid placuerit 171 P1 6 (581, 5) deum ἕν xal πᾶν A I2: (303519) vacuum non esse E III 11 (590,21) motum cur negaverit E III 11 (590, 21) ortum interitumque negat A I 24 1 (320 811 517 terram immotam E III 11 (590, 20) Ζεκο EricuREUS maledicus 126 sq. Z&gNo SToicus 202 A 1723 (203511) Mna- seae f. AI 325 (289 3151, t b2) Cleanthis Tyro oriundi filius () E Π 5 (588, 12) Citieus 91b. 925, 188 A I325 (28921 bl,tb2) 1275(322 tb9) E Π 5 (588,13) III 36 (592, 21) G 3 (600, 7) Romae (ἢ) versatus, tum Athenis in Stoa docuit EII5(588,14) in Poecile porticu do- cebat, unde Stoici Hi 207 (571, 2) quando vixerit 106? Diogenis auditor G 3 (600,7) Cratetis discipulus A I3 2s (289 tb2) auctor Stoae E ΠῚ ὅ (568,11) A I3 35 (289 152) G 3 (600, 7) Cleanthis ma- gister G 3 (600, 8) Chrysippus eum in doctrina de elementis secutus D 21 (458, 13) ἐν τῷ Περὶ φύσεως A I 215 (322 59) Hesiodi Theogoniam interpretatus est C 1436 (542222) ydo; interpretatur 91b cum Zenone Eleata confusus 175! E II 5 (587, 16) III 11 (590, 20) principis deum et materiam A I 8 25 (289 3151, t^3) deum principium, purissimum corpus, providentia omnia permeantem Hi 211 (571,9) ei corpus esse G 16 (608, 19) aerem et aetherem 129! aethera C 14 36 (542*311) νοῦν χόσμου πύρινον A T7323 (303511) divi- Diels, Doxographi graeci. Z£&NOo Sroircus 105 nam rationem per omnem naturam re- rum pertinere C 14 20 (542 416) E III 36 (599, 22) Iovem Iunonem Vestam inani- mes res significare C 14 36 (54321) deis templa construi vetuit E III 36 (592,21) naturalem legem divinam C 14 36 (54222) recta imperantem, prohibentem contraria C 14 36 (542 ^4) astra annos menses divina esse C 14 30 (542319) Ph 8,1 (54251?) materiam deo σύγχρονον EIIS (588,17) iv elementa 92b, 25] A T8325 (2893151) aera ignemque gra- vitate carere, sed e medio aptos esse D 23 (459, 92) ignis duo genera D 33 (467,4) eum recta moveri Α I 14 6 (31351) αἴτιον quid sit D 18 (451,4) οὐσία quid sit D 20 (451,25) λόγος σπερματιχός qui et εἱμαρμένη vocatur D 20 (458, 2) μῖξις xal χρᾶσις quo- modo fiat D 28 (470, 3) vacuum intra mundum non esse, sed extra immensum AII85s(31638b]]) de loco cf. AI 201(311531) tempus definitur D 26 (461,4) de fato AI255 (32259,t59 cf. 324 n ^5) fatum esse et γένεσιν, unde omnia regi E IL 5 (558,18) de libero arbitrio E III 36 (592,95) universi διαχόσμησιν ipse describit D 38 (469,26) mundum unum esse A II 1 2 (327 "8, tb6) mundi partes in medium tentas D 23 (459,19) ἐχπύρωσιν credidit 172 D 36 (4685925. 46922) quomodo mun- dum interiturum effecerit 3! interitum mundi universi negavit 198! caelum igneum A IL 11 4 (34056) astra def. D 33 (467,3) sol quid sit D 33 (467,3) de solis lunaeque duplici motu D 33 (467, 8) sol quando deficiat D 33 (467, 10) luna quid sit D 33 (467, 3) 34 (461, 14) quando deficiat D 33 (467, 10) terram in medio librari D 23 (459,23. 460,2) sensus fallere A IV 91 (296 b13) sensum vocalem τὸ φωνᾷεν dixit A IV 21 4 (411317) de coloribus AII55s(313211^19) ἐννοήματα a veteribus [Platone] ἰδέας appellari dicit D 40 (472, 1) AL 10 5 (20939) anima quid sit 202 G 24 (613, 13) consitum spiritum 212 concretum corpori spiri- tum 218 αἰσϑητιχὴν ἀναϑυμίασιν D 39 (471,1) diuturnum spiritum E III 36 (592, 27) non prorsus immortalem E 45 106 Z&gNo Srorcus — Z&No SToICcUS ALTER I INDEX NOMINUM III 36 (599, 98) νοῦν immortalem E III 36 modo fiat D 39 (470, 90) animalium (592, 22) mortuos animalibus vel igni principium generandi statuit 188 pue- similes E III 36 (592,28) tres partes ros amari non vetuit E III 36 (592,24) animae 205 divinationem probavit —Zgwo Sroicus ALTER Chrysippi discipulus 294 semen definitur D 39 (410,17) et successor de ἐχπυρώσει iudicium co- AV4A41(4112a19) feminae num emit- hibuit D 36 (46923) tant A V52 (418110) conceptio quo- II INDEX VERBORUM ἀβαρής. (ἀέρα, πῦρ) D 23 (459, 25. 460,2) ᾿Αβδηρίτης ThO 8 (484, 2) Hi 13 1 (565, 5) P1 7 (581,1) E ΠῚ 14 (590,30) 16 (591,1) G 3 (601,9. 13) 7 (604, 14) ἀγαϑός (opp. φαῦλος) A I 8 2 (807213) τἀγαθόν Pythag. A I 7 18 (302 αἵ ν 18) Plat. 'ThO 9 (485, 3) τὸ d. οἰχεῖον παντὶ σοφῷ Diog. Cynic. E III 27 (592, 2) — 4. def. G5 (603,5) d. ὄντως τὰ περὶ ψυχήν Plato Hi 20 5 (510, 25) d. (περὶ ψυχήν, περὶ σῶμα, τὰ ἐχτός) Hi 19, 15 (568,99) Arist. Hi 20 5 (570, 28) d. μέγιστον εἶναι πλοῦτον xal ὑγείαν E III 42 (593,9) d. ψυγῆς He 3 (651, 19) ἅπαν φύσει πρὸς τὸ βέλτιον ThS 32 (508, 15) βέλτιον τοῦ χείρονος ThS τὸ (519, 28) — ἀμείνους πρὸς τὸ ὁρᾶν 'ThS 50 (512, 23) — ἄριστα χεχρᾶσϑαι xal βελ- τίστην εἶναι ΤῊΒ 8 (501, 10) — βέλτιστε ironice He 14 (654, 26) — τὸ χράτιστον (numen deorum) A I 6 16 (297 29) ἄγαλμα D 8 (448, 25) ἄγαν φρονεῖ (Eurip. immo Critias) A I 72 298226) d. περισφιγγομένης A. II 6 3 (33423) 4. ἠκριβωχέναι G 1 (604, 14) ἐπὶ πολὺν ἄγαν τόπον D 10 (451, 18) 11 (452,6) d. ξηρός — d. ψυχρόν ex Arist. D 13 (453, 24) οὐχ d. μιχρῶν 'ThS 685 (517, 26) ἀγαπητός He 1 (651,4) ἀγγεῖον D 25 (460, 22, 24) — (humani cor- poris) A IV 22 1 (41223) V 15 3 (42624) τὰ τοῦ πνεύματος Erasistr. A V 291 (441 25. 12) ἄγγελοι christ, He (651, 6) ἄγειν. ἦγεν πρὸς τὸ μετέωρον A 14 2 (290 4 0) ἄγεσθαι πρὸς ἀλλότριον τόπον 'ThS 88 (526, T) ἄγε δή He 18 (656, 9) ἀγένητος (in libris saepe ἀγέννητος). ἀγένη- τὸν (vers. Parm.) A I 3 13 (254 th16) cf. Pl ὃ (680, 24) Hi 11 1 (564, 20) ἀγένητα (coni. ἀδιάφϑαρτα) A I 3 18 (2853459) D 1 (441238bT7) d. χόσμος A V 19 2 (430^ 1) D 81 (469, 22. 23) γέ- νεσις ἀγενήτου πράγματος 'ThO 10 (485, ἢ) ἀγήρως Hi 61 (559, 17) ἀγήρω (τὸν κόσ- μον) E III 41 (593, 6) ἀγκιστροειδ ἧς (atomus) A I 318 (28626) ΠῚ ? (3366) ἄγκος (σελήνης) A II 30 3 (361 592) ἀγκυλομήτης Κρόνος Hesiodi Hi 96 2 (515, 19) ἀγνοεῖν A I1 1 (24222; opp. φρονεῖν ThS 23 (506,11) τὸ ἀγνοεῖν τοῖς ἀνο- μοίοις (εἶναι) Emp. ΤῊΒ 10 (502, 5) ἄγνοια (opp. φρόνησι) 'ThS 9 (002, 10) ἄγνοιαν τοῦ παντὸς βίου καταγινώσχων Hi 41 (558, 31) d. xal σφάλμα Hi 19 20 (569, 25) ἀγνοίας σχότος He 18 (6D6, 15) ἀγνύναι. ἀγνυμένας τὰς μορφὰς τῶν σχη- μάτων ΤῊΒ 19 (523, 8 nb4) ἄγνωστον εἴ τινές εἰσι ϑεοὶ λέγοντας Ph 22,1 (535 b3) ἄγονος. (ἄνδρες) A V 13 (4942359) 14 1 (424231) (σπέρμα) A V 13 2 (424215) (ὁμίχλην) ἄγονον ὕδατος νεφέλην D 11 (451, 33) ἀγορεύειν E II 5 (559, 3) ἄγριος. ἄγρια ϑηρία (opp. τιϑασσά) He 4 (652, 16) ἀγωγὴ (βίου) G 3 (600, 9) ἀεί (in libris melioribus saepe αἰεί). ὑφ᾽ ἑχάστης ἀεὶ πόλεως A L6 9 (295214) ἀειχίνητος A IV 2 1 (386211 b3t53. δ) G 24 (618, 16) ἀειχίνητον (πᾶν Heracliti) AI550(292153) (ψυχή) A IV 61 (392 34 b9) τὸ d. ἀϑάνατον Plat. Hi 19 10 (568, 11) τὰ ἀειχίνητα Leuc. He 12 (654, 12) ἀειφανής (χύχλος, syn. ἀρχτιχός) A II 12 1 (340311 ^16) ἀέναος (in libris saepe ἀένναος). ἀενάου φύ- σεως (vers. Pyth.) A L3 s (282210 νῦ) 45 * 108 ἀέναος Hi 2 » (556, 20) ἀ. ὕλη Xenocratis A I 3 25 (288 b16) ἀεροειδής v. ἀερώδης ἀερομιγής. τὸ ἀερομιγές (σελήνης) A II 80 ὃ (361 411 528) ἀερώδης (var. ἀεροειδής in libris). τὸ depó- δὲς A II 11 2 (3392 18 b27) ΠῚ 3 4 (368 3125h15) 45 (371^25) IV 32 (3812316 b11,tb18) n (38837522,tb1T7) ἀεροει- δές (coni. ἀμαυροφανές) A II 28 3 (358 bi1) λέγεσθαι ἀέρα τὸ ἀερῶδες πᾶν Stoic. D 21 (458,27) hine ἀερῶδες i. q. ἀήρ A IV 221 (41222) V 15 3 (426 a3) 24 3 (436 ^7) ἀερωδεστέρα (σελήνη) D 81 (466, 13) ἀέρωμα. διὰ τὰ πρόσγεια ἀερώματα τοῦ αἰϑέρος (i. e. διὰ τὸ πρὸς γῇ ἀεροῦσϑαι τὸν αἰϑέρα) A II 306 (26252 cf*n 53) ἄδεχτος ὕπνου AIS38 (300426) 4, χαχοῦ παντός A 11 3 (300210) ἄδηλος A V 29 2 (441 811) G 1 (597,5) ἄδηλος xal ἄστατος αἰτία A I 29 2 (395 a3b3,tb3) τ (3264458, tb3) ἄδηλον ὄψει Hi 12 (560, 16) ἀδηλοῦν. ἀδηλουμένη xal ἀφανὴς οὖσα 486, 22 ἀδιαίρετος. ἀδιαίρετα A I 8 v (285b6, tb 10) ἀδιαίρετα σώματα (Ecphanti) A I 319 (286 hb6) Hi 15 1 (566, 12) ἀδιάλειπτος ThO 8 (483,19) ἀδιαλείπτως Hi 26 1 (574, 12) ἀδιάφϑαρτος. ἀδιάφϑαρτα (coni. ἀγένητα) A IS31s (280 ὁ 4 50) 6 16 (609, 8) ἀδιερεύνητος 488,3 ἀδιχεῖν ΑἹ (208 21) d. ἀχούσιον Pla- tonis Hi 19 21 (569, 30) ἀδικήματα AT T2 (298220) ἀδικία Hi 19 950 (569, 24). διδόναι δίχην ἀλ- λήλοις τῆς ἀδιχίας Anaximandri ThO 2 (416, 10) ἄδικος. ἄδιχον τὸ ἐναντίον τῆς φύσεως De- mocr. E ΠΙ|14 (590,33) ἄδιχα βιβλία (Callim.) A I 71 (98 46) ἀδύνατος. ἀδύνατόν ἐστιν D 31 (409, 94) D 18 (457, 5.8) (om. ἐστίν ΑΙ 8 4 (278319515) D 36 (468,16) ThS 48 (518, 14) ἀδύνατον λέγειν ϑεοὺς ἀνϑρωπο- td Ph 15, 21 (549511) ἄδυτον. ἀδύτοις χαταγείοις Hi 2 18 (557,13) ἀήρ. τὸν περὶ τὴν γῆν ὑγρὸν ἀέρα A II 20 τὸ (351 Ν4) P12 (519, 15) τὸν περὶ γῆν ἀέρα χατεψυγμένον D 20 (402, 9. π ἃ 8) ἀ. γῆς Il INDEX , ἀπόχρισιςἩ A IL 7 1 (335 b17) ἀὴρ ἐν ἑαυτῷ περιέχων τὸ πυρῶδες ἐξανέϑλιψε ΑΠ|13.2 (24123957) ἔχ τινος δὲ τοῦ ἀέρος (i. e. ex summo are ubi est utriusque confinium) πὸρ ἐξάπτειν (?) D 38 (470, 2) cf. He 1 (653, 6) — ὁ πέριξ 4. D 14 (454,32) ἀέρος ῥύσις A III 71 (374 ^19.24) ἀὴρ ἀβαρής D 23 (459,25) ef. ThS 22 (506,2) ἀκχίένητος χειμῶνος xal ϑέρους D 13 (453,94) d. ὑπομένειν (αἰϑέρα περιφέρεσθαι) Ὁ 31 (465, 19. ef. 466 n3) ἀὴρ ὁμογενής A IV 13 u (404*9516,tb10) 15 3 (406 «10 10) ἀέρα τὸν μεταξὺ τῆς ὄψεως xal τοῦ ὁρω- μένου τυποῦσϑαι TbS 50 (5183, 19) εἰ A IV 13 n (404312518,1512) 153 (406 35) τὸν περιχείμενον ἀέρα (opp. ὁ μεταξὺ ἀήρ) Chrys. A IV 15 2 (400 48 b9) d. εὐδιάχυτον ὄντα xal εὔτρεπτον A IV 1311 (404.412}19, 12) 4. ἀπο- μάττεται χαϑάπερ χηρός ThS 52 (514,5) ὁ ἐχτὸς ἀήρ (opp. ὁ dv ϑώραχῇ A IV 295 (414217) ἀέρα τὸν πλεῖστον ἕλχουσιν οἱ δύσπνοοι cet. ThS 21 (505,22) τὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἀέρα ἀναπνεῖν τὰ Qa ThS 44 (511,91) ὄζειν μᾶλλον τὸν λεπτὸν d. ThS 30 (507, 82) ἀὴρ ἐμπίπτων (sc. ταῖς ἀκοαῖς) Th 538 (510, 5) ἀὴρ ὁ ἐν τοῖς ὠσὶν κινηϑεὶς ὑπὸ τοῦ ἔξω ΤῊΣ 40 (510,18) 41 (511,6) ἀέρος κίνησις (φωνή) ThS 59 (16, 8) cf. A IV 16 3 (406 426 b96) zo- xüíat τῶν ἀέρων A I 157 (313419527) dip νότιος (opp. ὁ πρὸς ἄρχτον) D 14 (455,2) ἀέρι χαϑαρῷ xal ξηρῷ ThS 44 (511,23) ἀὴρ χαϑαρώτερος A II 28 6 (359 ^7 b7) ἀέρος καϑαριότης 'ThS 48 (518, 0) ἀέρος ὑπὸ τοῦ ἡλίου λεπτυνομέ- νου Hi81 (563,3) ἀέρα ποιῆσαι δια- φανῇ τὸν ἥλιον Hi 9 4 (563,26) ἀέρος ἐπιχρατοῦντος τῇ πυχνώσει A ΠΙ 8 1 (315314515) d. παχὺς xal ὁμιχλώδης À III 18 1 (384 ^4) D 35 (468, 1) ThS 80 (524, 2) 81 (524, 5) ἀήρ (i. q. nebula epicorum usu) ThS 8 (502, 9 cf. n 323) ἀέρος φϑοραί 457, 18 ϑάνατος 481,21 dfp Anaximenis expl 918», 110 ATIS4(21521056) II 23 1 (352215 512) III 4 1 (310 2315521) ThO 2 (417,1) Hi 7 1 (560, 13. 16) P13 (519,21) E III 3 (589, 28) G 18 (610, 12) He 1 (653,4) ef. "Ind. I (p. 663 b6) γῆν ἐπ᾽ ἀέρος ὀχουμένην itemque ἄστρα Hi 1 4 (561,2) VERBORUM d. πυχνούμενος ὕδωρ xe γῆ γΊνεται, διαχεόμενος αἰϑὴρ καὶ πῦρ He T7 (653,5) ΡΙ 8 (580,1) ef. ThO 2 (411,2 δῷ. 13) Hi 1 3 (560,19) ἀέρα λέγω τὸν ἄνϑρωπον 481,15 ἀέρα ϑεὸν εἶναι 129. 1291 AI 7 15 (302 bb) C 10 39 (531 ^17) Ph242 (531 b2) — ἀήρ Anaxagorae expl. (dist. αἰϑήρ) ΤΙΝ 59 (516,6) cf. AILI133 (347 312510) d. στερέμνιος A IV 19 5 (4092318) ἀέρα ἰσχυρότατον ὄντα φέρειν ἐποχουμένην τὴν γῆν Hi 8 3 (562, T) 12 (563, 1) (terram moveri) τοῦ ἄνωϑεν ἀέρος εἰς τὸν ὑπὸ γῆν ἐμπίπτοντος Hi 8 12 (562,6) — ἀἠρ Archelai AI 36 (28031053) deus A IL 1 4 (30259) — ἀήρ Diogenis Ap. 170 A L3 :» (2895) IV 16 3» (407325525) ThO 2 (471, 8) S 39 (010, 12) 46 (512, 11) P112 (533, 1) G 18 (010,12) ἀὴρ νοητιχός A V 20 5 (432 «24. ὁ ἐντὸς ἀὴρ αἰσϑάνεται μιχρὸν ὧν μόριον τοῦ ϑεοῦ ΤῊΒ 42 (011, 12) ef. 40 (510,20) 47 (512, 19) ἀέρα — Διὰ νομίζειν C 12 29 (536 312) Ph 6^7 (536 b6) ἀὴρ ἐλάχιστος ἐν τῇ χεφαλῇ ΤῊ 41 (510,26) τῷ περὶ τὸν ἐγχέφαλον ἀέρι 'ThS 39 (510, 14) — ἀὴρ ὑπὸ μὴ τριγώνων συμπληροῦται Pythagor. He 16 (655, 15) — ἀήρ Emped. i. e. Ἥρη φέρεσβιος A I 3 20 (287 414) ἀέρος συμπαγέντος ὑπὸ πυρός A IL 11 2 (239217525) ϑερμομι- γοῦς A II 20 15 (350213513) ἀὴρ cov- εἐὐστραμμένος A II 25 15 (32752) ἠέρος ἄπλετον ὕψος ThO 3 (478,13) cf. Pl 10 (582,6) E III 19 (591,9) — ἀέρα ποιεῖν νεφέλας cet. Metrod. P1 11 (582, 22) — εἰς ὑμοιοσχήμονα ϑρύπτεσθϑαι σώματα Atom. A IV 195 (408320 cf. 12) — ἀήρ Stoi- corum E II 5 “088, 7) Δία elvat τὸν περὶ τὴν γῆν ἀέρα, τὸν δὲ σχοτεινὸν Ἅιδην, τὸν δὲ διὰ τῆς γῆς καὶ ϑαλάττης [Ποσειδῶ Chrys. Ph 131 (546, 32). ἀήρ Diog. Bab. expl. Ἥρα Ph 15,34 (549518) ἐὰν πολ- λάκις ᾿ἀήρ᾽ λέγῃ τις ἐρεῖν Ἥρα (cf. Plat. Cratyl.] Ph 16, 2 (549 »21) ἀϑάνατος. τὸ ἀϑάνατον (dist. τὸ ἐγγὺς ϑα- νάτου) ΑΙ 8 (ϑ00 1217) ἀϑάνατος ψυχή A IV 22 (38655) V 14(41624) Hi 1910 (56*, 11) 20 4 (570, 21) E III 22 (591,18) G 24 (613, 15) ἀϑάνατος ψυχή, σῶμα δὲ Stoicorum Hi 21 8 (011,1 EIL ὃ (588, 11) 4. (opp. ϑνητός) φύσις ψυχῆς He 3 (001,20) ἀϑάνατον ζῷον (xóspoc( ἀίδιος 109 A V 201 (43228) cf. G 17 (609, 15) ἀϑανάτους (ϑεούς) Hi 19 s (568, 6) ἀϑανατίζειν. ἀϑανατίζεται (opp. φϑείρεται) 490,91 ἀθέμιτος. τῆς ἀθεμίτου γνώμης E II 1 (589,1) ἄϑεος ("Ixzov) ThO 1 (475,7) (Θεόδωρος) E III 24 (591, 25) ᾿Αϑηναῖος AIS36(250a9) 18 (28522, t5 12) 21 (287211) ThO 4 (470, 17) Hi 9 1 (563, 14) PI 8 (581,17) E III 5 (590, 1) 22 (591,17) 26 (591,35) cf. 44 (593,12) G 3 (599, 6) ἄϑραυστος (syn. ἀπαϑής, ἄτομοῦ A L3 18 (286 a 9) ᾿Αϑρηνᾷ. ᾿Αϑηνᾶν οἷον ᾿Αϑρηνᾶν Chrys. Ph 16, 27 (8508) ἀϑροίζειν A LA 2 (259215) III 1 τ (365 98) D 33 (467, 12) 34 (467, 11) Hi 6 7 (D60,8) 12 » (564, 29) 142 (565,97) τὸν ἥλιον Ex πυριδίων ἀϑροίζεσϑαι PI 4 (550, 14) ἀϑροισμός PI 10 (582, 11) ἀϑρόος (var. in libris Züpouc). ἀϑρόος xai muxvóg Α IIL 74 (315 b8) ἄϑρουν ἐχπέσῃ τὸ πνεῦμα A ΠΙ 3 15 (27054) ΤῊΒ 80 (510,15) ἄϑρουν (opp. εἰς μαχρὰ διανε- νεμημένην) ΤῸΝ 05 (011,12) πάϑος ΤῊΝ 84 (525,2) ἀδρόα ἀνάδοσις D 11 (451, 32) ἀϑρόον εἰσιέναι τὴν φωνήν ΤῊ 56 (515, 13) ἀϑρόαι ἐμπτώσεις D 13 (453, 12) ἀϑρόως φερομένης D 11 (151, 22) ἀϑρόως προσπίπτουσαν D 14 (455,24) αἰγιαλός A IV 19 5 (408 4 90) D 28 (463,23) 480, 20 αἰγόχερως zodiaci ΑἸ ὃ 6 (294. 49) αἱγο- χερῆι ibid. (a10) αἰγόχερων V 18 6 (429 223) Ἅιδης. dv ἄδου διχαστήρια Hi 19 u (568,17) 22 s (512, 11) ἀίδιος, opp. γενητός D 29 (764, 16) He 8 (653, 12) ἀΐδιον καὶ οὔτε πλείω γινομένην οὔτε ἐλάττω D 20 (457,26 cf. 458,5) ἐξ ἀιδίου D 29 (465,2) 37 (469,195) d(bióv ἐστι τὸ πᾶν ThO (482, 8) Hi 111 (564, 19) 2(564, 93) He 6 (652,31) ἀίδιον (Anaximandri ἄπειρον) Hi 6 1 (559, 18) ἀίδιος οὐσία D 1 (441211) ὁ κχόσμος A1I51(3333252) ϑεός A IV 170 (398 219) ἀΐδιον πῦρ (sed περιοδιχόν) A I 722 803b5) ἀ. ἀέρα ThO 2 (411, ) Mov — xal νόμον A 1282 (323a 7 b T) ἡ ἀίδιος δύναμις Chrys. D 21 (459, 1) ἀΐδιος χί- νησις A 192 2 (318b 14) 237 (32027) IV 110 22 (386 b4) 'ThO 2 (476, 15) ThO 2 (476 n h11) ἀιδιότης τοῦ κόσμου D 36 (469, 9) αἰδοῖον Hi 246 (513, 21) αἴϑαλος D 12 (453, D) αἰϑήρ. αἰϑέρα πρῶτον διαχριϑῆναι A IL 63 (3884 41) αἰϑέρα πύρινον A II 13 3 (341 313511) ἀέρα ἐν τῷ ἀπείρῳ αἰϑέρι A II 1315 (24939 b11 cf. n b9) ἀπὸ τοῦ αἰϑ. ἀκτῖνες Α IL 20 10 (349 b 19) αἰϑ, mept- φερόμενον D 31 (465, 18) ai. ἐπιπολάσαι ἄνω E IL 8 (589,17) αἰϑέρας πολλούς He 18 (656,9) — Αἰϑήρ Hesiodeus Hi 26 2 (515, ὴ «i9. Pherecyd. (ες) He 12 (654, 5) — αἰϑήρ Parmen. (dist. τὸ πυρῶ- Bec, syn. οὐρανός) A II 15$ (345516) — αἰϑ. Emped. A1320(2872313) IL 63 (354 41) — aito et ἀήρ dist. Anaxag. ThS 59 (016,6) — aio συμπληροῦται δώδεχα πεν- ταγώνοις Pyth. He 16 (655, 21) — αἰϑήρ Aristot. deser. D 9 (450,12) A IL 80 ὁ (3623) He 11 (654, 1) ἀπαϑής A IL 75 336 312 512) cf. Critol. A I 1 21 (305 b 7) — αἰϑήρ Stoic. A I 125 (303 15) Chry- sippi D 31 (466, 1. 3) ai8. χαϑαρώτατος (ἡγεμονιχὴὺν τοῦ κόσμου) Chrys. D 29 (465, 9) ef. 31 (466, 1) aid. (i. e. Ze) Ph 12, 94 (546520) ἅπαντά τ᾽ ἐστὶν αἰϑήρ, 6 αὐτὸς ὧν xal πατὴρ καὶ υἱός Ph 13,26 (δ41 595) αἰϑ. Diog. Bab. (Αϑηνᾶ) Ph 16, 5 (549 093) all éptoc. αἰϑέριον φῶς (opp. περίγειον) ΑΓ 124 (31159) αἰϑ. ὕψος 486, 12 αἰϑέριον μέρος ιϑερμόν) εἰς ἀερῶδες (ψυχρόν) Ana- xag. A ΠῚ 34 (368212515) αἰϑέριον i.e. πέμπτον σῶμα Arist. A I 322 (2:8 310510) 7 5) (30524512) cf. A 1231 (3232454) IV 45 (390 tb 17) αἰϑερώδης A IV 910 (391 b20) αἷμα A IV 191 (4084252) 'ThS 6 (500, 15) 85 (525,17) αἵματος γεννητιχὰἘἙ ΑἹ 8 δ (219515) σύστασις A IV ὃ 8 (391417) τροφῆς περίττωμα A V 3.2 (417 3481 αἷμα καϑαρόν A V ὁ τ (419. 43) αἵματος τηχο- μένου A V 221 (434. 414) αἵματος ἀνα- . χωρήσει εἰς τὰς αἱμόρρους φλέβας A V 241 (430312) αἵματος φορά 'ThS 11 (002,90) ef. A IV 291 (412.410) ὁ ἀὴρ μίσγηται τῷ αἵματι ΤῊΒ 48 (511, 15 cf. 17) ef. 47 (512, 22) αἵματι φρονεῖν Emp. TbS 10 (502, 13) 93 (506, 7) P1 10 (592, 15) ἀίδιος IH INDEX αἷμα (ψυχή) Critiae A IV 314 (389 t^12. 8) cf. He 2 (651, 13) αἱματωπός. αἱματωποὺς — κόρας Eurip. A IV 12 s (402 ^23) alpóppouc φλέβας A V 241 (435213) αἰνίττεσθαι A 1323 (288517) 487,5 αἱρεῖν, αἱρεῖ ὁ λόγος Platonis Hi 19 21 (569, 80) αἱρεῖσθαι eligere G 24 (614, 16) eli- gere consilium αἰτία ἑλομένου Platonis Hi 19 19 (569, 21) αἱρετός (opp. φευχτός) E II124 (091,90) G 5 (003,3) τὸ δι᾿ ἑαυτοῦ αἱρετόν G 5 (603, 3) αἵρεσις. elpraüat τριχῶς G 1 (603,22) secta philosopha A IV 8 10 (885511) 18 ὁ (403 523) D 21 (455, 13) 29 (465,8) 36 (408, 9. 469, 1) Hi 231 (572,20) E II5 (588, 18) ap. φιλοσοφουμένων Hi 24 1 (513,3) ἡ Ἰωνιχὴ atp. AI31(217655) Ἰταλιχή A 8.9 (283311) Πυϑαγόρου Hi 3.1 (85, 10) αἱρέσεων scriptores 19 αἴρειν tollere, τοῦ πληροῦντος ἀρϑέντος D 25 (461, 3) αἰσϑάνεσθαι ἡμᾶς παϑούσης τι τῆς αἰσϑήσεως D 15 (456, 3) (opp. διανοεῖσθαι) A V 90 s (43321) τὸ αἰσθάνεσθαι χαὶ τὸ φρονεῖν ὡς ταὐτὸ λέγει Parm. 'ThS 4 (499, 22) αἰσϑάνεσθϑαι ἀεί ΤῊΒ 13 (503, 11) 14 (503,19) πάντα αἰσθήσεται ΤῊΒ 12 (503, 2) αἰσϑανόμενόν ἐστιν (τὸ μέγα) ΤῊΒ 31 (510, 3) αἰσϑητός A IV 84 (394 b24) A IV 9» (891522) αἰσϑητά, opp. νοητά A T 3i (808 56) 117 (310515) IV 95 (396211 531) 11 (397 534 cf. $12; Hi 2932 (512,24) αἰσϑητός (opp. λόγῳ ϑεωρητός) A DL 151] (314 ν21) 23 ὁ (320339) αἰσϑητός χόσμος A Π 42 (2312151) ΕἸ (687, 15) αἰσϑητὰ τὰ κατὰ φύσιν, opp. ἰδέαι) Ὁ 1 (4472252) AT101 (30952) αἰσθητά (opp. αἰσϑήσεις) ThS 6 (500, 18) — περὶ αἰσϑητῶν placita A IV 8 (893. 4 141) ThS 59—-91 (516, 3sqq.) εἰ αἰσϑητὰ τὰ ζῷα placita A V 20 (4322249) αἴσϑησις χριτήριον τῶν αἰσϑητῶν D 16 (456, 10) οὐ τὸν ψόφον καὶ τὴν φωνήν, ἀλλὰ τὴν ἡμετέραν αἴσϑησιν ἔοιχεν ἀφο- ρίζειν "ThS 91 (521, 6) συγγυμνασία τῶν αἰσϑήσεων A IV 28 (381 a7 ΝΒ) αἴσϑησις (coni. νόησις) Atom. A IV δ 10 (39522 b26) (dist. φαντασία) A IV 94 (39624 VERBORUM b24) (coni. φαντασία, dist. δόξα) Epi- euri A IV 9 5 (3962626) (opp. ἐπαί- σϑημα i. e. αἰσϑητόν) Epic. A IV 82 (394210511) αἰσϑήσεως πάντα πάϑη ποιῶν (opp. φύσεως) Democr. ThS 60 (516, 16) πρὸς τὴν αἴσϑησιν (opp. xa9' αὑτά ποιεῖν φύσεις) ThS 68 (519, 11) — αἴσϑ. σύνθετος Arist. D 15 (456, 2) ali. χοινή A IV 8 6 (39552) — αἴσϑ. xov, Stoicis ἐντὸς ἁφή audit A IV 8 7 (395 517) αἴσϑησις i. e. ἡγεμονικόν Stoic. D 39 (A71, 16 cf. 8) — ἐκ τῶν φαινομένων χατὰ τὴν αἴσϑησιν ThO 1 (475,4) ἐπὶ τὴν αἴσϑ. ἄναγειν A 3. 5 (219 418) αἰσϑήσεως (sc. ὀσφρήσεως) μὴ ὑγιαινούσης 3, μὴ ἀνεῳ- μένης ThS 21 (505, 19) αἴσϑ. ἡ χατ᾽ ἐνέργειαν D 10 (4δῦ, ὃ) τὰ ὑποπίπτοντα ταῖς αἰσϑήσεσιν He 9 (603,17) περὶ αἴσϑησεως placita A IV 8 (393 414»1) ThS (499—521) A IV 3.1 (3890b6, δ᾽ 4 5 (3901520) 11 (4002 1) D 15 (455,33) — αἰσϑήσεις πόσαι placita AIV 10 (39921 51) — εἰ ἀληϑεῖς pla- cita A IV 9 (396 241b11) P1 4 (580, 10) 5 (581, 1 E III 15 (590, 36) αἰσϑητήριον A IV B 1 (394a1. δ b 1. 5, tb6) 9 τ (39758) 212 (4l1al) D 39 (411, 8) ThS 24 (509, 1) 52 (520, 18) αἰσϑητιχός. αἰσϑητιχόν πᾶσι τοῖς μορίοις Hi 14 2 (565, 26) αἰσϑητιχώτερος "ThS 29 (507, 26) αἰσϑητικωτέρας (γινομένης τῆς διανοίας) A V 3.2 (410 411) --- αἰσϑητιχὴ ἡ ψυχή expl. A IV 91 (410 222) — αἰσϑη- τιχὴ ψυχῆς ἐνέργεια Arist. A IV 4 3 (390 tb4) αἰσϑητιχὴ ψυχή (dist. φυτιχή χαὶ ϑρεπτιχή) A IV 1 τ (399 εν 1) τὸ αἰσϑητιχόν πενταπλοῦν ἐοιχέναι D 15 (455, 32) — αἰσϑητιχόν (opp. λογιχόν ψυχῆς) Xenocr. Mnesarchi A IV 4 2 (389tb24) G 24 (615, 9) — αἰσϑητιχὰ μέρη Stoic. A IV 44 (39026) G 24 (615, 8) αἰσϑητικὸν πνεῦμα A V 24 4 (436 à 10. 15) αἰσϑητιχὴ ἀναϑυμίασις (ψυχή) Zenonis D 39 (411,2) τὸ αἰσϑητιχόν Epicuri A IV 3 τι (389 "ἢ ἃ 2) αἰσχρός. αἰσχρὸν xal ϑεομισὲς ἡ καχία Plat. Hi 19 21 (569, 21) αἰσχύνη Tovatxós (pudenda) Hi 2 15 (557,29) αἰτία. αἰτίαν ἔχει A 112 (214329) δι ἣν αἰτίαν A I Pr.2 (273317) αἰτίαν προσ- ἄπτουσιν (ὕδατι τῶν σεισμῶν) A III lo 1 (31929) ἀνατίϑησι (4A) A III 17 2 αἴτιος 111 (882 »12) 8. (383 56) μηδεμιᾶς αἰτίας προηγησαμένης A V 293 (44] 128) τὴν ἐλλείπουσαν αἰτίαν ἀνεπλήρωσε (Anaxa- goras) ThO 4 (478,20) αἰτίας πάντων ἐπιζητῶν ThO 10 (985,11) τῇ ἀπὸ τοῦ προνοοῦντος αἰτίᾳ κατεχρήσατο ThO 20 (493, 5) αἰτίᾳ τοῦ — εἰρηκέναι (i. q. ἕνεκα) Hi 2 μ (557, 26) αἰτία xai ἀρχή D 1 (447217) (dist. ἀρχή G 19 (611, D) μηδεμίαν ἀρχὴν ἔχειν τὰς αἰτίας τῶν νῦν γυηνομένων Democr. PI 1 (081,9) (dist. αἴτιον) Stoie. D 18 (451, 12. (opp. ὄργανον) 'ThS 24 (506,14) οὐχ αἰτίαν μέν, τρόπον δέ τινα αἰτίας AI2292(325b13) αἰτία χρηστιχή A I 26 1 (321 414 ^17) ἄστατος A 1 29 6 (3262155) ὑπὸ τῶν ἔξωϑεν αἰτιῶν A V 301 (442^11) ἀρχτιχή A ΠῚ 4 4 (311 b10) τὰς αἰτίας τῶν πραγμάτων πῇ piv ἐφ ἡμῖν, πῇ δὲ οὐκ ἐφ᾽ ἡμῖν E III 36 (592, 25) αἰτία ἡ παρ᾽ ἡμᾶς (opp. ἡ εἰ- pappévg) A I 27 3 (32241) συμπλοχή vel εἷρμός αἰτιῶν Stoic. A I 27 4 (322 412) 284 (32421, π δῷ, tb4) — αἰτία (syn. λόγος) Chrys. A I 28 3 (223523) — αἰτίαι ὃ Arist. (νοῦς φύσις ἀνάγκη τύχη) A 129 2 (325 ^1) αἰτ. κατὰ συμβεβηχός A I 292 (8252151,t52) — αἰτία χινήσεως καὶ γενέσεως ThO 4 (419, 11). αἰτίας πρώ- τας ThO 8 (484, 15) τὴν πᾶσαν αἰτίαν ἔχειν τῆς τοῦ παντὸς γενέσεως PI 2 ἰδ 19, 8) αἰτία δραστιχὴ et ὑλιχή G 18 (610, 8, 9) αἰτιολογεῖν ἱπωγωνίαν cet.) A IIL 2 5 (366 423531) τῶν κατὰ τὸ ϑερμὸν xal τὸ ψυχρὸν αἰτιολογούντων 'ThO 13 (491, 20) αἰτιολογεῖται (pass.) A III 5 12 (314 a3 cf. na2) αἰτιολογία A V 81 (420226) αἴτιος (τοῦ ποιεῖν, τοῦ πάσχειν A I3 3 (28933) μεγάλης συμφωνίας A I 6 10 (295220) τῆς κινήσεως A I 732 (305213) αἰτία τῶν ola ἐστὶν αὐτή (ἰδέα) A T1101 (808b11) αἴτιος πάντων ἐστίν (Ζεύς) D 30 (465, 18) πάντων αἴτιος καὶ κύριος Ph 11,25 (545 590) cf. He 6 (652, 26) αἴτιον ἐπέστησε τὸν νοῦν τῆς γενέσεως ThO 4 (419, 8) αἴτια εἶναι τοῖς γινομένοις τὸ ὃν xal τὸ μὴ ὄν ThO 8 (483,20) αἵ- τιος πρῶτος γίνεται τῆς μαϑήσεως Hi 1 4 (555, 9) αἴτιον εἶναι xal ὅτι τὰ παιδία ἄφρονα 'ThS 45 ,512, 3) αἴτιον αὐτοῦ om. 112 αἴτιος ἐστ A V 25 1 (436 421) ef. D 11 (452,4) τὸ δὲ αἴτιον" εἴ τις χτλ. A 13. 8 (281 219) περὶ αἰτίων placita A I 11 (809411 8) def. A I 11 1 (309212 hb9) D 18 (451,4. 1. 11. 14) G 19 (611, 8) αἴτιον (τὸ ποιοῦν, opp. ὕλη) A I 3 3 (21824) 4 (2182 19 bl16) 5 (28021b]) τὸ ποιητιχὸν αἴτιον (opp. τὸ παϑητιχόν τε xal ὑλιχόν) A 8 8 281 ἢ "7) αἴτιον xal ποιοῦν (opp. ὕλη) 'ThO 6 (482, 13) Hi 11 1 (564, 22; αἴτιον xai xtwoov 'ThO 9 (485,3) αἴτια τάνω- τάτω A V 203 (443 b6) αἴτια τῶν πρώ- xwv 'lThO 10 (485, 5) τὰ πρῶτα αἴτια, opp. κατὰ συμβεβηχός A I 11 3 (31022 b]1) αἴτιον πρῶτον (placita) A I 11 6—$ (310 b10) πρῶτον αἴτιον (δεύτερον, τρίτον) Plat. E II 6 (588, 25) αἴτιον δραστιχώτα- τὸν (θεός, G 16 (008, 15) αἴτια σωματιχά Stoie. AT115 (810 80) αἴτια |Metro- dori ἄτομοι A 4 (292 Δ18 b 10) αἰτιᾶσθαι i. e. αἴτιον ἡγεῖσϑαι A IL 307 (36256) III 17 ὁ (3832 12519) 7 (383 »23) V 133 (424321) ThS 80 (524,2) αἰτιώδης (ἀρχή) G 8B (605,2) ThS 8l (524, 6) αἰχμάλωτος. αἰχμαλῴτους τῶν ἰδίων συγ- γενῶν πολεμίων Hi 24 e (513, 26) αἰχμητής (Hom.) A I 7 10 (301 215) ᾿αἰών. τὸν ἔμπροσθεν αἰῶνα A I 1 8 (300219) αἰῶνος tixóva Plat. A I 21 2 (31324 b6) ἐξ αἰῶνος A 11 (τὸ 44) 7 8 (300224) PI ὃ (580,1) ἐξ ἀπείρου αἰῶνος Anaxi- mandri Pl 2 (519, 11) αἰώνιος ϑεύός AI TS (200223) ὕπνος A I 7 5 (300225) διακόσμησις A Π 4 13 (332 b8) χόλασις Hi 19 15 (568, 25) alé pa τῶν ὑδάτων A III 17 5 (3532512) ale peiv, αἰωρούμενον xal τυπτόμενον (χώδω- vog δίχην) A IV 16 1 (406 à 19 b 1t) Αχαδημαῖκός Hi 231(572,90) G3 (002,6) Δ χαδημία locus Hi 39 1 (12, 30) ἀρχαία G 3 (599, 14. 19) μέση 3 (899, 20) νέα 3 (600, 1) νεώτεραι 3 (600, 3) ἀκαϑαρσία τῆς μήτρας A V 61 (41926) ἀχανὃ ὠδὴς A V 194 (4302106) ἄχαρπος A V 23 1 (43526) ἀχατάληπτος. ἀχατάληπτον πλῆϑος D 31 (466, 0) ef. Hi ὃ. 6 (506, 8) ἀχατάληπτα τὰ πάντα Academ. He 15 (655,1) d. ἄνοια He 18 (656, 16) ἀχαταληψία sceptica Hi 14 1 (565, 21) 23 1 (012, 22) H INDEX ἀχαταπαύστως D 37 (469, 18) ἀχατονόμαστος Α IV 3 n (359a151,.5) ἀχέραιος. (σχῆμα) ΤῊ 61 (5185, 20) ἀκινησία σώματος (μονή) D 22 (459, 14) ἀχίνητος Als (300220) 99 (803511) Hi 11 2 (564, 24) E III 11 (590, 21) He6 (602, 27) ἀκίνητον τὸ πρῶτον κυκῶν Arist. D 11 (451,8) λόγος A I 3 32 (305 312) ψυχή AIV 62 (39921511) wi ἀκίνητος τῆς μεταβατιχῆς κινήσεως A IV 6 1. (3920) ἀκίνητον δόγμα He 7 (653,3) ἀκήρατον τὸ σύγχριμα A II 30 5. (901 ^15 529) e (362 52) ἀχμάζειν Hi 13 3 (565, 12) ἀκοή. sensus ἀχοῆς ὀξυτέραν elvat τὴν ὅρασιν A III 8 13 (369 ν40) — placita A IV 16 (406215 h15) 9 10 (397530) 21 3 (4l 35) D 15 (456,1) ef. 11 (566, 15) ΤῊΒ 5 (500,8) 6 (500,14) 8 (501,11) 21 (505,12) 40 (510, 18) aliisque locis — ἀχοή sen- tiendi instrumentum ThS 9 (501,13) sae- pius ἀχοαί A IV 19 2? (408216) s (409 120) ThS 56 (515, 12) ἀκολασία, opp. σχαιότης Hi 19 16 (569,10) ἀχόλαστος E III 44 (593, 14) ἀχολουϑεῖν magistro 482, 16 fato Hi 21: (511, 16) ἀκολουθεῖν τῷ ἀγενήτῳ xal τὸ ἄφϑαρτον Hi 19 4 (001, 19) cf. 22 5 (512,11) ἀκόλουθος. τῇ ὑποϑέσει ThS 29 (507, 27) ᾧ ἀχόλουθον Hi 22 4 (512,11) ἀκχολού- ϑων διχῶν Hi 19 11 (568, 19) ἀχολούϑως τούτοις D 21 (462, 19) ef. 29 (464,26) ἀχοπιάτως Ph 15,12 (518536) ἄκοσμος. κόσμον τοῖς ἀχόσμοις (παρέχει) He 6 (652, 21) ἀκούειν xal ὁρᾶν καϑόλον xal μὴ xarà μέρος (τοὺς ϑεούς) ΡῚ 4 (580,16) ἀκού- ομεν φωνῆς A IV 20 2 (4102 7) ἀκούειν ὀξύτατα 'ThS 41 (511,4) 56 (515,9) dxe»- εἰν τινός de discipulo 482, 15 saepe apud G velut 3 (600, 7) — ἀχουέσθω (Plut, τοῦτ᾽ ἔστ᾽ A I 7 31 (304 28). τὴν ἐντελέχειαν ἀχουστέον ἀντὶ τῆς ἐνεργείας A IV 26 (381 4 b4) — ἀχουστά D 11 (451, 1) ἀχούσια Hi 19 20 (569,22) E III 44 (593,11) ἀχουσίως Hi 19 22 (569,31) ἀχουστής Δ. ΤΌ δ (318 "117) G 3 (599, 19 001, 9) ἀκουστιχός. ἀκουστιχόν μέρος ψυχῆς AIV 4 4 (39021 cf. tb9) Axpayavrivoc A 1320 (286219) ThO 3 (411, 17) P1 10 (582, 4) E ILI 185 (591,8 VERBORUM ἀκραιφνὴς λαμπηδών A ΤΠ s (3139385b8) ἄκρατος. τὰ βόρεια ἄχρατα, xà δὲ μεσημ- βρινὰ χέχραται A ΠῚ 12 2 (371331) ἀχριβής. ἀχριβεῖς αἰσϑήσεις (dist. ὑγιεῖς) AIV 92 (396519) ef. ThS 34 (509, 3) 40 (510, 25) ἀκχριβεστάτους χατὰ τὰς ai- σϑήσεις ThS 11 (502, 16) τοῖς ἀχριβέσι τῶν φιλοσόφων G ὃ (601, 17) cf. 6 (603, 8) 22 (612, 10) ἀχριβέστερα (τὰ σχήματα) ΤῊΝ 13 (521,9) xarà τὸ προσεχὲς καὶ ἀχριβές A IV 4 1 (390 42) — ἀχριβῶς οὐχ ἐπιστάμεϑα E III 15 (5:0, 26) ἀχριβέστε- pov ὀσφραίνεσθαι ΤῊΝ 3o (509, 16) ἀχριβολογεῖσϑαι ΤῊΝ 6 (500, 15) ἀκριβοῦν λόγον 458, 10 τὴν ἀπορητιχήν G 1 (604, 14) ἀκροᾶσϑαι (τούτου) de discipulo G 3 (600, 9. 11. 17) ἀχρόασις Σωχρατιχή G 3 (600,12) Φυσιχῆς ἀχροάσεως Arist. A II 113 (34052) ἀχροατής Hi 6 1 (559,15) 10 1 (564, 12) 18 1 (561, 1) 20 1 (510,8) G 3 (599, 7. 600, 10) 24 (614, 12) ἀκρόδρυον Hi 24 1 (513, 5) ἄκρος δάχτυλος 490, 11 d. σοφία Hi 19 17 (569,16) ἀχροτάτη εὐφροσύνη Hi 22 3 (5012, 10) κατ᾽ ἄκρον Hi 25 1 (574, 6) ἀχρότης. ἀχρότητες (opp. μεσότητες) Hi 19 16 (569, 4) ἀκτημοσύνη E III 25 (592, 5) ἀκτινείδωλον Hestiaei A IV 135 (403210 521) ἀκτίς. ἡλίου ἀκτίνων A III ὃ 9 (31318) 10 (318 420) D 10 (451, 15) εἰς ὃν (ἥλιον) ἀπὸ τοῦ αἰϑέρος ἀχτῖνες ἐναποστηρίζονται A Π 20 10 (349519) ὅρασιν εἶναι χατά τινων ἀχτίνων ἔχχρισιν A IV 13 2 (408 35 b 5. 9) cf. IV 134 (403515) V 12 5 (423224) ἀχτῖνας ἀφ᾽ ἑχατέρου τῶν ὀφθαλμῶν ἀπο- τεινομένας A IV 123 8 (4042153, t b2) ἀχτῖνες πύριναι, οὐχὶ μέλαιναι xal ὁμιχλώ- δεις A IV 155 (400 812 519) ἀκωλύτως E ΠῚ 8 6 (092, 24) ἀλαζών (Callimach.) A I 1 1 (2986) ἀλγεινός A IV 23 3 (41526) ἀλγηδών (opp. ἡδονή) A IV 9 15 (398 b14) PI 9 (52, 1) ἀλής confertus. dÀé ex Callim. A I 7 1 (298 48) ἀλέα. τό τε φῶς xal τὴν ἀλέαν A II 20 12 (349524, 350tb2) (opp. πάγος) D 13 (458, 23) ἀλλοιοῦν 113 ἀλλά. ἀλλά yt A Y'íL 8 (200226) ἀλλὰ — γε ThS 70 (519, 27) ἀλλὰ --- piv in transitu 'ThS 21 (505, 12) 33 (508, 21) 12 (520,13) ἀλλὰ μὴν in assumptionis initio A II 5 1 (3334151) ThS 32 (508,18) in argu- mentationis progressu ΤῊΝ 16 (503, 30) de ἀλλά respondente praecedenti μὲν v. μέν ἄλεκτος 490,232 ἀλήϑεια τυφλῶσαι τὴν ἀλήϑειαν A I $2 (295 493) τὴν dA. ἐλέγχειν ThS 69 (519,90) τῆς dÀ. τυγχάνειν ΤῊΝ 69 (519,22) ταῖς ἀληϑείαις A IV 15 2 (40623252) εἶναι xav ἀλήϑειαν ΤῊΒ 71 (520,2) E III 13 (590, 258) — xev ἀλήϑειαν (opp. χατὰ δόξαν τῶν πολλῶν) Parmenid. ThO 6 (482,10) 6^ (453, 4) ἀληϑείης εὐπειϑέος 4823, ὃ τὰς αἰσθήσεις ἐχβάλλει ἐκ τῆς ἀληϑείας Parm. Pl 5 (581,2) cf. κατὰ τὴν τῶν πραγμάτων ἀλήϑειαν PI 5 (580,23) — τῇ ἀληϑείᾳ φαντασίαν παραχεῖσϑαι Ψψευδῇ Academ. He 15 (655,2) ἀλήϑεια (syn. λόγος) Chrysippi A I 28 3 (323 b23) ἀλήϑεια (dist. ἀληϑές) σῶμα G 13 (606, 13) ἀληϑής AIV 9 8 (397 b13) ἀληϑεῖς τὰς δόξας Ph 4 “ὃ (53451) ἀρχάς He 14 (084, 28) ποτέρως ἔχει τάληϑές ΤῊΒ 60 (516, 16) οὐχ ἀληϑές (c. infin., omisso ἐστί) ΤῊΝ 22 (506, 1) 90 (526,21) xaxd 1εὲ τὸ ἀληϑές ThS 33 (508,925) ἀληϑῶς λέγει G 18 .θ00, 20) (opp. μυϑιχῶςφ) Ph 6 b5 (536 b5) — ἀληϑές expl. (dist. ἀλήϑεια οὐσίᾳ συστάσει δύναμει) 6 13 (606,12) ἀληϑὲς οὐδέν εἶναι Pyrrhonis Hi 23 2 (012,94) cf. A IV 9 8 (897 b13) τὰ πάντα εἶναι — οὐδὲν ἀληϑές Xenophanis E III 9 (590, 16) ἐφιχτὸν μόνῳ τῷ Dep, ἀνθρώπῳ δὲ οὔ Arces. E ΠῚ 29 (592, 6) ἀληϑινός Hi 15 1 (566, 11) ἄλλῃ. ἄλλοτε ἄλλῃ Xenoph. ThO 5 (451, 5) ἀλληλοτυπία Democr. A I 126 (311 b 20) ἀλληλουχία. τῆς τῶν σωμάτων ἀλληλουχίας A 1 18 6 (311 5 16) ἀλλοειδής PI 2 (019, 18) ἀλλοῖος ThS 74 (521, 15) ἀλλοιοῦν. pass. A I318 (25527) 'ThS 23 (506, 6) ἀλλοιοῦσϑαι οὐσίαν (opp. αὔξεσθαι μειοῦσϑαι) Stoic. D 21 (462, 21) τῷ ἀλ- λοιοῦσϑαι ποιεῖ τὸ αἰσϑάνεσϑαι Dem. ThS 49 (513, 11. 12) xdi, τῆς αἰσϑήσεως ἀλλοι- ουμένης 'ThS 63 (011, 9) ἀλλοιουμένης τῆς γῆς ἐπὶ πλεῖον Hi 1$ (601, 20) — ἀλ- λοιωτὴν (ὅλην) ΑΙ 92 (307 ὁ 23 "11) 114 ἀλλοίωσις ἀλλοίωσις μίξεις xaz' ἀλλοίωσιν A IL 171 (31527518) (coni. μεταβολή) A L2323 (319510) d. κατὰ τὸ ποιόν (opp. συνα- ϑροισμός) Atom. A I 24 2 (320 420 526) τῶν στοιχείων (coni. τροπή, ἀνάλυσις) ΑἹ 243 (320225 ν32) χατ᾽ d. μεταβολή (dist. κατὰ διαίρεσιν, σύγχυσιν, ἀνάλυσιν) Stoice. D 26 (462, 16) d. ὑπὸ τῶν ἐναν- τίων εἶναι ΤῊΒ 32 (508, 6) ἐν ἀλλοιώσει γίνεσϑαι τὴν αἴσϑησιν vel τὸ φρονεῖν ΤῊΝ 2 (499, 6) 23 (506, 5) 12 (520, 14) à. τῶν αἰσϑήσεων 'ThS 12 (520, 21) ef. 63 (511, 11) ἀλλοτριοῦν. ἠλλοτριῶσϑαι πρὸς ἄλληλα A IV 9 15 (998 b 15) ἄλλος. ἄλλο πρὸς ἄλλο (l. ἄλλου) διαχρινό- μενον Eurip. A V 193 (430 413) γίνεσθαι ἅμα τῶν αὐτῶν ἀνατολὴν xal δύσιν πρὸς ἄλλους τε xal ἄλλους (h.e. sidera dum nobis occidunt, aliis oriuntur versaque vice) D 32 (466,23) xat' ἄλλο μέν — κατ᾽ ἄλλο δέ alias — alias (Democr.) A IV 199 (408 481) πρὸς ἄλλο (opp. καϑ᾽ αὑτό) 'ThS 69 (519, 19) τὴν ἄλλην φυσιολογίαν (abundanter additum) PI 9 (552, 1) ἄλλως γίνεσϑαι τὸ ὁρᾶν 'T'hS 52 (514, 10) τὸ αὐτὸ φαίνεσϑαι τοῖς μὲν πιχρόν ---τοῖς δ᾽ ἄλλως 'ThS 69 (519,14. 10) καὶ ἄλλως οὐχ εὔλογον 'ThS 53 (514, 20) καὶ ἄλλως se. φησίν D 22 (459, 12) ἄλλοτε ἄλλως AII123(310221528) 292 (325512) ἄλλως τε x1» συμβαίνῃ ThS 14 (503, 14) d. τε καὶ εἰ ΤῊ 12 (520, 18) d. τε εἰ xal 'ThS 53 (514, 16 cf. πὶ 412) ἄλλοτ᾽ ἄλλως (opp. ἁπλῶφ) A 1123 (310221528) (opp. πάντως. dist. χατὰ τὴ πλεῖστον) A D 202 (325512) ἄλλοτε ἄλλῃ Xenoph. ThO 451,5 ἄλλοτε μὲν --- ἄλλοτε δ᾽ αὖ Emped. ThO 3 (418, 9) ᾿ ἀλλότριος (opp. οἰχεῖος) τόπος AT 122 (310215 b22) ThS 88 (526, 7) ἀλλοφρονεῖν Homeri 'ThS 55 (515, 26 cf. nbh15) ἀλλόγρως (opp. ὁμόχρως) 'ThS 21 (501, 11) D0 (513, 21) 54 (514, 32) ἀλογεῖν. ἀλογήσαντες (τῶν μύϑων) 455,15 ἄλογος φύσις Atom. A 11 3 ? (33023453) ἀλόγῳ φύσει τῆς διανοίας ἐν τοῖς ὕπνοις ΑΥ 29 (416210) φορᾷ d. φέρεσθαι E IIL 31 (592, 12) ἄλογον ζῷον AIV 812 (392 ^6) 8 ὁ (395 b11) 104 (399213516) 115 (40121) 19 1(40824b4) V 103 (42225) 2041 (432215) 212 (433 *20) H INDEX D 39 (471, 23) 4. ϑηρία He 4 (652, 16) ἄλογα xal ἄψυγα (opp. λογιχά) A 1295 (3254210522) τὸ ἄλογον ψυγῆς AIV 41.6 (39021, tb]18, 411) 7 5 (898 «13, tb11) 86 (395 b9) ἄλογον (om. ἐστί, sequ. infin;) 'ThS 54 (514, 30) cf. ThS34 (509, 4) ἀλόγως (syn. μηδενὸς ἔξω βουλευ. ϑέντος) ΑἹ 293 (325 521) ἁλμυρός (χυλός) expl. ThS 66 (515,9) 8 (525,8) 89 (526,90) (opp. πότιμος) ThS 7& (007,17) 4. ϑαλάττης ὕδωρ A ΠῚ l6« (382212) 'ThO 23 (495, 3) Hi 14 4 (566,1) ἁλμυρίς ThS 66 (518, 12) ἁλμυρότης (ϑαλάττης) ThO 23 (195, 1) ἁλουργής A ΠΙδ 7 (3973245) 8 (313213 13) D 14 (455, 14) ἁλουργός D 14 (455, 6) ἄλς. ἐξ ἁλὸς ἔμπορος ἰχϑύς Emp. Hi 3: (008,929) ἅλες D 14a (Add. p. 455) ἅλας ὀρύττεσϑαι (iv γῇ) ThO 23 (495, 9) ἁλυκχίς, εἰς ἁλυχίδα xai πιχρίαν Α ΠῚ 16? (381 423) ἁλυχός D 142 (add. p. 455) ἀλυσιτελής G 1 (591,11) ἅλως (cireum solem, lunam) χαλεῖται ὅτι ἐστὶν ἅλῳ (areae) προσεοιχώς A TIE 181: (384 ^11) 2 5 (300 824) 18 1 (84. 1) D 14 (4/4, 26) ἄλυτος ex Plat. Hi 19 8 (568, 8) ἅμα τῇ dvarvor, 'ThS 28 (507, 19) ἅμα xal paene i. q. τὲ ---χαί A L 7 11 (301 52) 28 3 (32459) II 30 2 (8018 18 ΡνἹ5) IV 3 10 (388b 19) πολλὰ ἅμα καὶ τάναν- τία 'ThS 36 (509, 20) xal ἅμα — ἐπὶ πάν- των ΤῊΒ 90 (526, 24) xal ἅμα (sc. ἄν τις ἀπορήσειεν) 'T'hS 23. (506, 5) ἅμα μέν — ἅμα δέ ΤῊΝ 69 (519, 13) P1 5 (550, 20. 21) dpa δέ 'ThS 24 (509, 5) 35 (509, δ) 81 (524, 4) ἅμαξα exemplum Platonicum Hi 19 5 (561,23) ἁμαρτάνειν (in philosophorum censura) AT2 2 (271621) 33 (211 315 b 11. 27822) 4 (255821612) 17 (900 44) ápaptávor σιν ἀχουσίως Hi 19 τ (569, 31) ἁμαρτήματα ἀκούσια Plat. Hi 19 20 (569,22) ἀμαυροῦν A II 258 4 (355212 bIT. 16) τὰς ὄψεις ThS 14 (503, 16) ἀμαυρός. ἀμαυροτέραν φαίνεσθαι A 1L 286 (359 à959) D 14 (455,11) cf. 13 (454, 13; opp. λαμπρότερα A ἢ 30 1 (362 10) ἀμαυροφανής A II 28 3 (955 P 11) dp Xo xciv (opp. ὀξυωπεῖν ThS 8 (501,5) VERBORUM ἀμέλει πάντες A III 2 5 (366 325 ν8) ἀμελεῖν. τῆς φυσιολογίας ἠμέληχεν. ἃ 1 (091, δ) ἀμερής (syn. ἁπλοῦς) G 24 (015,4) ἀμερῆ σώματα ΑΙ 8 27 (28957) 9 e (308213 b13) 13 2 (31226) 3 (312*9) IV 9 9 (391520) E I (588, 1) G 18 (611, 1) ἄμεσος. ἄμεσα (opp. μέσα, dist ἔμμεσα) Hi 19 14 (568, 27) 20 s (570, 19) ἀμετάβλητος ATI322 (208210510) 38 3 (3245^2) P1 7 581,5) G 1 (604, 19). γῆν εἷς τι τούτων ἀμετάβλητον Α 1 11 4 (315 417 529) ἀμετάϑετος A T1282 (3242) ἀμέτοχος χενοῦ Α18 18 (280 Δ4 "8, 256 à 13b 3) ἀμιγής (πάσης ὕλης) ΑἹ ἴ δῖ (30426 b) (syn. χαϑαρός) A I 15 10 (314 510) ἀμι- γέστερα σχήματα ΤῊΝ 73 (521, 9) ἀμιγὲς τοῖς ἄλλοις ΤῊΝ 61 (518 490 n) ἄμμος D 28 (408, 23) ἀμοιβὴ πυρός Heracl. ThO 1 (475, 15) cf. p. 169 ἄμοιρος (τοῦ νοῦ) D 15 (456,3) (ζῴου) G 24 (614, 2) ἀμοιρεῖν (ὑγροῦ) Α18 1 (216219b11) ἄμορφος (ὕλη, coni. ἀνείδεος) A 1 22 (215311) 9 4 (30825 b5) ὁ (08* 11 b L1) D 20 (455, 9) ἀμουσία (opp. εὐμουσία) A IV 20 2 (110213) ἄμπελος A V 26 4 (439218) ἄμπωτις (placita) A III 11 (35221451) ἀμυντήριον 491, 10. ἀμφίκυρτος (σελήνη) A IL 271 (301 b18) ἀμφισβητεῖν. τὸ ἀμφισβητούμενον syllo- gismi Α1 8 s (2532) ἀμφισβήτημα 490, 12 dp. góttpoc. ἀμφότερον βασιλεὺς τ᾽ ἀγαϑὸς χρατερός τ᾽ αἰχμητής Hom. A LI $ 1 (301212) ἀμφοτέρως λέγεται περὶ αὐτοῦ 'ThO 8 (483, 11) ἀμφοτέρως ἔστιν ὑπο- λαβεῖν ΤῊΝ 49 (513, 15) ἄν scriptor Epicureus non posuit A I 7 4 (299 215) 8 (300425) 9 (300430) [I 6 3 (29221)] mire positum εἰς ὁ ποίαν ἕξιν ἂν εἰσέλθῃ "ThS 67 (519, 2) μέχρις ἂν οὗ ThS 15 (529,19) xdv elliptice 4*8, 29 ἀναβαίνειν. ἀνέβη ἐπὶ τὰς ἀτόμους 'ThO 13 (491,21) ἀνάβασις Νείλου A IV 1 (354,19) ἀναβάσει τῇ πρὸς μήχιστον ὕψος 491,3 scalae 'ThS 19 (523,9 cf. n323) ἀναϑλίβεν — 715 ἀναβλύζειν intr. ἀναβλύσαι τὸ ὕδωρ A II 6 3 (334 2 4) ἀνάγειν (τὴν ἀναϑυμίασιν cet.) D 11 (451,23. 30. 452,4. 5) ThO 23 (495,2) ἅμα τῷ ἀναπνεῖν ἀνάγοντα τὸ πνεῦμα 'ThS 25 (506, 250' πάντα ἀνάγειν ἐπὶ τὴν αἴσϑησιν ΑΙ185 Τ9, 18) εἰς πρόνοιαν A I 25 5 (321516 cf. 410) εἰς τὴν ὁμοιότητα 'ThS 2 (499, 13) d. ἅπαντα εἰς τὴν ἀρχήν ΤῊΝ 43 (513, 8) εἰς τὰ σχήματα ΤῊΒ 61 (518, 9) εἰς ῥυϑμόν Hi 2 2 (555, 21) ἀναγκάζειν Hi 21 2 (511,15) ἀναγχάξομαι He 18 (656, 8) ἀναγκαῖος. εἰχότα λόγον ἢ ἀναγκαῖον 'ThS 86 (525, 25) ἀναγκαῖον ἡγούμεϑα A I Pr. ! 21321) 11(214 320) ἀναγκαιότατον πάν- twv G 6 (603, 14). τῶν οὕτως ἀναγχαίων xal ὠφελίμων He 18 (606, 18) ἀναγκαῖον (om. ἐστί sequ. infin) A I Pr. 5 (274 23) 18e (311511) D 21 (463,6) 6 3 (599, 18) ἀνάγκη. ὑπὸ ἀνάγκης (dist. ὑπὸ τύχης et ϑεῖα) AII12(211227) (coni. ἐχ λόγου, opp. μάτην) Leuc. A I 254 (321 514) xat ἀνάγ- xy» A V 23 (416215) D 31 (469, 22) ἐξ ἀνάγκης 491, 12 χατά τινα εἱμαρμένην ἀνάγκην ThO 1 (416,2) cf. Hi 212 (511, 14) ἀνάγχην ἔχειν Hi 19 5 (568,6). 10 (568, 15) — ἀνάγχη (om. ἐστί sequ. infin.) Α1815 (28621) ThS 13 (503, 7) 14 (503, 19) 15 (5083,29) 19 (504,24) 52 (514, 12) 53 (514, 19) 69 (519,16) 11 (520, 11) ἀνάγχη πᾶσα lptv φαίνεσθαι A ΠΙ 56 (312233 533) περὶ ἀνάγκης placita A I 25. 26 (321 411) ef. 7:2: (303591) 98 3 (393 24) 299 » (325 ^1 515) 4 (22651) 5 (326 3) IL 71(335516) V 301 (4432251) Ph12,1 (545 h31) Hi 122 (565,3) P1 1 (581, 11) ἀνάγνωσμα G 2 (598, 17) ἀναγράφειν 484, 18 ἀναγραφή A IV 112 (40021) ἀναδέχεσθαι τὰς μεταβολάς D 3i (469, 20) τὸν ἀέρα ΤΗΝ 41 (512, 2) ἀναδιδόναι. ἀναδιδομένης τῆς ἀτμίδος D 1] (451,21) Hi 67 (560, 10) ἀναδιδόναι (f. 1. ἀποδιδόναι) τὴν ἀντίληψιν A IV. 13» (104 νϑ 40, tbD) ἀνάδοσις ξηρά (syn. ἀναϑυμιάσις) A TII 14 (875 b6) cf. D 11 (451, 32) ἀναζωπυρεῖν intr. A II 131 (94323 ^5) ἀναϑλίβειν A IV 221 (412213) 116 ἀναϑυμίαμα ἀναϑυμίαμα D 33 (467, 13) 34 (467, 17) ἀναϑυμιᾶν, fere pass, velut ἀναϑυμιώμενον ὕδωρ cet. ΑΙ 3 11 (984 28 ν0) 4 5 (290 4 18) IL 63 (23446) III 39 (36956) 166 382212) V 251(436222) ἀναϑυμιώμεναι ψυχαί Heracl, D 39 (411,35) ἀναϑυμίασις ὑγρά A II 205 (348211. 49 b2) 286 (859 25b5) ΠῚ 314 (37022 59) 56 (31222929) D 11 (451, 19) ThO 16 (499,6) ὑδατώδης A III 73 (31525) ξηρά A TIL 17 (365221521) 3. 5. (366 116b16) 31 (2102259) 74 (J15b1) 155 (380 44) D 11 (452, 19) 13 (453,11) ἀναϑυμίασις ϑερμή Arist. D 13 (454, 23) χαπνώδης xai πυρώδης D 13 (452,12) 14a (Add. p. 455) éx τῆς ἀπὸ γῆς (ν. 1. ἐπιγείου) ἀναϑυμιάσεως A 11 17 4 (346 414 519) A IIL 1: (365529) ἀναϑυμίασιν ἐπινέμεται A 11 235 (303 23 10 511). (ἥλιος) τὸ πῦρ τὸ τοῦ ἡλίου etc. τρέφεται ταῖς τῶν ὑδάτων à. Α1 81 (216221514) τροφὰς τοῦ χόσμου A IL ὃ 8 (338 «11 ^11) cf. D 39 (411,11) πνεῦμα ἐχ πολλῶν συνιυυσῶν ἀναϑυμιάσεων A ΠῚ 7 4 (3154) ψυχὴ — ἀναϑυμίασις Heracl. A IV 3 i2 (38924, (52) D 29 (471,5) He 2 (651,10) ἃ. αἰσϑητιχὴ Zenonis D 39 (411, 2) dist. ἡ ἐχτὸς xal ἡ ἐν αὐτοῖς (ζῴοις) Heracl. A IV 3 i2 (289 26, t b4) ἄναιμος. (ζῷα, opp. ἔναιμα) 'ThS 23 (506, 1) 47 (512, 23) ἀναιμότατα τῶν μερῶν ThS 23 (506, 8) ἀναιρεῖν ΑἹ 88 (21824) 73 (29921) 237 (32026512) 24 1 (320212517) V 12 (415217) D 37 (469,93) ThO 10 (485,11) 'ThS 91 (521 n ^2) Hi 14 e (5606, 7) ἀναίρεσις (opp. γένεσις) D 27 (462,24) ἀν. Σωκράτους D 97 (463, 19) ἀναιρετιχός A L 18 6 (31113) ἀναίσϑητος ΤῊΒ 32 (508, 21) 63 (517,13) 81 (525,3) ἀναίσθητοι (l. αἰσϑητοί A I 8 s (282219) ἀναίτιος Hi 19 19 (569, 21) avaxaAlónctettv Hi 2 15 (551,98) ἀναχηρύσσειν He 6 (652, 30) ἀναχλᾶν τὰς αὐγὰς πρὸς τὸν οὐρανὸν A ΠῚ 1.2 (365a4b4) κατ᾽ ἀναχλωμένας γραμ- μάς A IIL 5 3 (812 4160»10) ἡ λαμπη- δὼν ἀναχλωμένη A ΠΙ 58 (818 “8 ν 8) τὰ ἀναχλώμενα ὡς τὰ χατοπτριχά A ΠῚ 5.6 (319 Δ97 97) ἀναχλᾶσϑαι τὸν ἀέρα ΑἿΟΙΝ 16 4 (406 490 »80) τὴν ὄψιν D 14 I INDEX (455,12) A II 5 « (3122335935) τὴν φωνήν 'ThS 53 (514, 11) ἀνάχλασις ἐνόπτρου sim. A 1I 2012 (X 23 b5) 20 15 (350 4 15 5 15) 30 1 (361 511) τῆς ὄψεως εἰς τὸν ἥλιον Α IIEL 2 1 (365 3105^10) cf. III 5 9 (373220520) n (313 428) D 14 (454, 29. 455, 6) ἀνά). ἐν ὕδατι cet. ThS 36. (509, 24) aix). τοῦ φωτὸς τῶν ἄστρων Hi 8 10 (62,8) ἀνακόπτειν A IV 11 (254225) ἀναχουφίζειν. pass. τῆς λύπης ThS 40 (512, 10) dvaxpobetv A III 15 n1 (331 255) ἀνακυχλοῦν. ἀναχυχλουμένων τῶν χόσμων xal οὐρανῶν ΡῚ 2 (519, 11) ἀναλαμβάνειν τὰ ϑρεπτιχά A V 102 (126 499) πάντα ἀναλαβοῦσα εἰς εἀυτὴν (ἡ v» σις) D 31 (469, 13) ἀναλλοίωτος D 9 (450, 18) ἀναλογία. ἀναλογίαν ἔχει A IV 86 (395 12) cf. D 11 (452, 9) κατ᾽ ἀναλογίαν D 20 (458, 1) 94 (460, 11) ἀναλογίζειν (corruptum) A IV 105 (399 b21 cf. nh16) ἀνάλογος. κατὰ τὸ ἀνάλ. D 21 (458,24) ἀνάλογον γίνεσθαι χἀπὶ τοῦ αἰϑέρος D 2* (463,16) ἀναλόγως A II 22 4 (36036 bU) IHE 14 1,375221) ἀναλοῦν. ἀναλοῦσϑαι ἐν τῇ ἐχπυρώσει A T 3 1 (284 410 bS) στοιχεῖον ἀναλωϑήσεται 48, 1 ἀναλύειν. ἀναλύεσθαι εἰς ὕδωρ sim. A 131 (216213) 4 (218 412 b8) 11 (254 413) 1 :s (308526) IL 92 (3383171511) ΠῚ 7 4 (3ibh9) D 36 (465, 11) Hi 3 1 (558, 18) E HI 1 (559,24) He 10 (653,21) ἀναλυομένης xal διαχεομένης (χιόνος) A IV 1 4 (385210) ἀνάλυσις. ἀνάλυσιν λαμβάνειν (i. e. ἀναλύ- εσϑαι) D 21 (458,29) δέχεσθαι D 2] (459,5) — ἀνάλυσις τῶν στοιχείων A I 24:3 (320 226 b3:J) (coni. χύσις εἰς ἀλλο) Chrys. D 21 (458, 11) τὴν εἰς πῦρ ἀνά. λυσιν τῶν ὅλων Stoic. D 36 (465,21; 39 (411, 20) ἀναμιγνύναι A IV 125 (40329 b20) ΤῊΣ 38 (510,6: ἀναμεμῖχϑαι (opp. εἰλιχρινὲς ὑπάρχειν) A IV 99 (397 522) ἀναμιμνήσπκειν. ἀναμιμνῃσχομένοις ΤῊ 45 (012, 8) ἄναμμα A II 204 (34921 4) 16 (351 217 n ^3) 25 10 (356 519) VERBORUM ἀνανεοῦν. τῶν ὄντων ἀνανεουμένων G 11 (009, 18) ἀναξηραίνειν A III 16 1 (381217) Ὁ 31 (469, 13) 486, 94 ἀνάπαλιν D 10 (451, 11) 32 (466,21) ThS 88 (526,15) E Π 5 (588,9) ἀνάπαλιν ἔχειν ἐπὶ τῆς ὁμίχλης ThS 90 (527, 2) ἀνάπαυλα (ποταμῶν) A III 110 (383514 521) ἀναπαύειν. ἀναπαυομένης (Ὁ) τῆς ὕλης G 17 (609, 17) ἀνάπαυσις οὐσίας D 37 (469, 19) ἀναπέμπειν. ἀναπέμπουσιν ὕμνους Hi 943 (518,15) ἀναπέμπεσϑαι εἰς τοῦτον τὸν κόσμον Hi 19.12 (568, 21) εἰς ϑεόν G 94 (614, 10) ἀναπεταννῦναι. τοῦ οὐρανοῦ μᾶλλον dva- πεπταμένου A II 314 (363 b 10) 5 (363513) ἀναπέτεσϑαι. ἀναπτῆναι A V 19 5 (431 ῃ 819) ἀναπιμπλάναι. A IV 14 (3852315) D 17 (456, 18) ἀναπλάττειν. ἀναπλάττεσθαι (med.?) A V 11 3 (422 ^26) ἀναπληροῦν. ἀναπληροῦται ἡ δεχὰς dx τῆς τετράδος ΑΙ 8 8 (281 510) τὴν ἐλλεί- πουσαν αἰτίαν ἀνεπλήρωσε 'ThO 4 (418, 20) ἀναπλήρωσις (opp. ἔλλειψις) A IV 915 (398 b12) ἀναπνεῖν ThS 22 (505,23) 25 (506, 25) 30 (507, 32) 44 (511, 27) 41(512,23) dva- πνεῖν χαϑαρόν ΤῊΒ 44 (511,98) 48 (513,2) ἀναπνεῖν τὸν οὐρανόν Pyth. A I 186 (316 112518) cf. I1 91 (33831414) dva- πνέει (sic) 'ThS 21 (505,11) ἀναπνεῖν (l. ἀναπτῆναῦ A V 195 (48129) ἀνάπνευσις τοῦ ἀέρος ΤῊ 90 (526, 26) ἀναπνοή (i.e. ἐχπνοή et εἰσπνοή) A IV 221 (411226 cf. 41926. 9) 17 1 (407 44 b4) 2 (4012555) V 153 (425125) 489,29 ThS 9 (502, 1) 28 (507, 19) 46 (512, 18) 41 (519, 22) διὰ παντὸς σώματος ThS 47 (512, 24) βαρεῖα A IV 17 2 (4012157) ἀναπνοὴ πυρός i. e. ἥλιος A IL 11 (380 b19) — περὶ ἀναπνοῆς placita A IV 22 (4112251) ἀναπόδειχτος (συλλογισμοῦ Stoic. expl. 6 15 (607, 8) ἀναποδίζειν retro ire vel retro computare 51? ἀναποδοῦν Ὁ A I 3 s (281216. 20 b13 cf. Prol. 51. 59) 111 ἀνάπτειν. ὑπὸ τοῦ πυρὸς ἀνημμένον A II 20 14 (35123152) III 2 1 (361 36 b δ) ἀνάπτει τὰς αἰσθήσεις τῷ ἀέρι ThS 39 (510, 12) cf. 46 (512, 11) ἄναρϑρος (ψόφος) ThS 41 (511, 8) ἄναρμος. ἀνάρμους ὄγκους Asclep. G 18 (610, 22) ἀναρπάζειν A II 133 (341215513) D 12 (452, 26. 29) ἀναρρηγνόναι 489, 27 ἀναρροφεῖν τοὺς ποταμούς A III 5 2 (372 112512) ἀνασχευάζειν redarguere E IL 6 (588, 29) ἀνασπᾶν (sc. ἀέρα) ΤῊΒ 85 (525, 14) ἀνάστασις. d. τὴν ποιοῦσαν ἐνιαυτὸν τὸν μέγιστον Stoic. D 37 (469, 14) corruptum Hi 21 5 (511,24) ἀναστρέφειν D 12 (452,24) Hi 924 4 (513, 11) δαίμονες ἀναστρέφονται Hi 8 1 (558, 15) ἀγάτασις ἀφ᾽ ἡμῶν i. e. ὅψος A II 31 4 (363 b$) ἀνατέλλειν A I 6 8 (295253) III 2 1 (366 139b9) Hi 9 4 (564, 1) ἀνατιϑέναι ἡλίῳ τὴν αἰτίαν A III 172 (382 b12) s (383 b6) ἀνατίϑησι ταῦτα τοῖς σχήμασι ThS 64 (517, 19) ἀνατολή def. Chrys. D 32 (466,22) ἀνα- τολάς τε xal δυσμάς (δύσει) A I 6 10 (295222) II 13 n (343 1450) 90 i5 (35154) D 14 (455,28) Ph 8,5 (54255) ἀνατολή caeli regio A III 7 2 (3751) V 11 (419215) Hi 152 (566, 19) πρὸς ταῖς ἀνατολαῖς A 11 24 4 (354 410513) iz ἀνατολάς A ΠΙ 13:3 (3182314) ἀπ᾽ ἀνατολῶν ἐπὶ δυσμὰς φέρεσϑαι A II 16 1 (345417520) dz' ἀνατολῆς ἐπ᾽ dvaco- λὴν ἥλιον φέρεσθαι D 33 (467, 8) ἀνατολικχός. (μέρη A II 101 (389 235b4) ἀνατομή A V 143 (425210) ἀνατρέπειν (τὰ ὄντα) ThO 10 (485, 12) τὰς δόξας E III 18 (591, 6) ἀνατρέχειν. ἀναδραμόντος τοῦ ὕδατος εἰς τὸν σπόγγον D 28 (464,6) metaph. Hi 5 (559, 12) 17 (566, 26) ἀναφαίνειν. ἀνεφαίνετο τὰ ζῷα cet. Hi 9 5 (564, 4) ἀναφέρειν. εἰς τὸ μετέωρον ἀνεφέρετο A I 4 2 (200 a4) ἀναφέρει παλαιὰν δόξαν ThS 31 (501,1) ἀναφέρων τὴν φαντασίαν πρὸς ἄνϑρωπον ThS 64 (517,21) $»- μάτων ἀναφερόντων πρὸς ἕν τέλος G T ἀναφέρειν 118 (604, 4) τὰ ἀναφερόμενα εἰς Ὀρφέα Ph 13, 17 (54717) cf. 4 υθ (538 b4) ἀναφορὰ πνεύματος Α ΠΙ 2 6 (361 343) ὑδατώδης A HI 43 (37123257) πρώτη d. ἀναϑυμιάσεως A III 14) 31552) ἀναφύειν. δένδρα Ex γῆς ἀναφῦναι A V 264 (438 422) ἀνα χαλᾶν. ἀναχαλωμένην τὴν γῆν ὑπὸ τοῦ πυρός A I 3 n (2842654) IV 16 (385 ^25 cf. n*315) V 30 ὁ (44426) τοὺς χλάδους εἴχειν xol πάλιν σφοδρῶς ἀναχα- λᾶσϑαι A V 26 1 (488 510 "17) ἀναχαλασμός A V 34 4 (480 411) ἀναγχάσχειν τὰς μήτρας (vox Alemaeonis) A V 14 1 (425 41) ἀναγεῖν 481,21. 491,4 ἀναγωρεῖν (ψυχήν) εἰς τὴν τοῦ παντὸς d. A IV 12 (392215,tb7) ἀναχώρησις αἵματος εἰς τὰς αἱμόρρους φλέ- Bac (opp. διάχυσι) A V 24 1 (435512) ϑαλάττης 486, 4 ἀνδρεία Hi 19 1& (569, 7) 20 s (570, 30) He 5 (652, 21) ἀνδριάς A 1553 (29224) V 122 (423 421) ἀνδρόϑηλυς 194? ἀνείδεος ὕλη, coni. ἄμορφος A I 2 2 (215 b17) 9 4 (2308*5 ^5) D 2 (448, 3) Hi 19 3 (561, 15) ἀνειδωλοποιεῖν. ἀνειδωλοποιουμένης ψυχῆς τὸ συμφέρον αὐτῇ A V 23 (416216) ἀνειμάρϑαι (Ll. ἀνείμαρτα) A 1274 (322 314 cf. na5) ἀνέλχειν. ἀνελχομένου ἐκ τῆς ϑαλάττης τοῦ ὑγροῦ A ΠῚ 4 4 (311 511) ἀνεπιστρεφής (τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων) AIT: (800 419) ἀνεπίφϑονος G 3 (599, 13) 16 (608, 9) ἄνεμος βίαιος A V 291 (441 58) σφοδρός D 13 (453,14) ἐμπίπτων Hi 6 7 (560,11) ἄνεμοι sunt φυσιχά A T 12 (21523) ἀνέ- piov συστροφαί A ΠῚ 8 9 (3909 »4) ὁρμή D 13 (453,18) ἐτησίαι A IV 1 1 (3542320) 4 (385214) περὶ ἀνέμων placita A III 7 (374 2318) 11 4 (38358) D 18 (454,14) ThO 2 (411,2) Hi 6 3 (560, 20) τ (560,8) 11 (561, 12) 8 11 (563, 3) ἀνεξέταστος He 18 (656, 15) ἀνεπιτεχνήτως (syn. φυσιχῶς) A IV 113 (400 2 19) ἀνέρχεσθαι εἰς τὸν αἰϑέρα cet. He 11 (655, 29. 81) ἀναφέρειν II INDEX ἄνεσις τοῦ αἰσϑητιχοῦ πνεύματος AÀ V 944 (436 4 10. 14) ἀνεύϑυνος Hi 22 s (572, 18) ἀνευρύνειν τὸ στόμα A V 162 (490 595) ἀνέφιχτος G 1 (597, 4) ἀνήρ. τὸν τέλειον ἀ. A Pr. 3 (214 33 εἴ. 17) ἀνήρ (opp. γυνή) A V 53 (418219) ssepius — πῶς ἄγονοι οἱ ἄνδρες placita A V 13 494 a2) ἀνϑεῖν Hi 2 15 (557, 26) ἀνϑελιγμός A III 155 (380 25) ἀνϑέλχειν He 4 (652, 7) 8 (653, 15) ἀνϑήλιος explic. A III 6 (814 49) ἀνϑιστάναι. ἀνθεστῶτα ἀέρα A III 37 (365 b29) ἀνϑίστανται ἀλλήλοις He 6 (659, 24, 29) ἄνϑος (χυάμου) Hi 2 15 (557, 26) ἄνϑραξ. ἀναζωπυρεῖν --- χαϑάπερ τοὺς ἄνθραχας A II 1314 (348 δ4 νῦ, t6) ΤῊΒ 15 (521, 21) ἀνθϑρώπειος. ποδὸς d. A II 21 4 (351 411 521) ἀνθρώπινος βίος sim. A I Pr.2 (2732323) 17(300213) 273 (32236) 293(32559) ἀνθρωπίνῳ λογισμῷ A 129 7 (3262458) ϑείων τε xal d. ἐπιστήμην A I Pr. 2 (213 1312) ἀνθρωπίνων ἐπιστρεφόμενον A TT: (30026) ἀνθρώπινον γεννηϑέν Al6u (291 21) ἀνθρωποβορεῖν Chrys. E III 39 (593, 3) ἀνθϑρωποειδής. d. ϑεοί A T6 16 (29723) 134 (30621817) Ph 12, 32 (546 ^29) 15, 26 (549 b 10) ἀνϑρωπόμορφος (ϑεός) G 16 (608, 19) ἄνθρωπος τέλειος ΑΙ 3 (2Ὡ92 492) ζῴων χάλλιστον ΑἸ τὸ (291 Δ0) τῶν ἄλλων διαφέρειν ὅτι μόνος ξυνίησι ΤῊΒ 25 (506,90) τοὺς vOv ἀνθρώπους τοῖς πρώτοις συμ- βαλλομένους βρεφῶν ἐπέχειν τάξιν A V 271 (440 18) ἀνθρώπων γένος ὀψιγονῦν 488,12 τὰ xav ἄνθρωπον οἰχονομεῖται AIT: (30129) ἄνθρωπος et ἵππος exempla logica A 1 3s (282221.22) D 1 (44726. 13 b5) 40 (472, 3) placita A V 18 (491218) 23 (494116 b4) ThO 5a (481, 15) Ga (489,19) Pb 13, 14 (547 »13) Hi 6 e (560,7) P12 (519, 18) E ΠῚ 37 (592, 31) He 9 (653, 16) ἀνθυποχώρησις εἰς τὸ ἐχτός A IV 221 (412 27) ἀνηβᾶν 485,23. 491,15 VERBORUM ἀνήκειν τὰς φλέβας εἰς γλῶτταν 'ThS 43 (511, 90) ἀνιᾶν. ἧδοντ᾽ ἠδ᾽ ἀνιῶνται ThS 10 (502,12) ἀνιέναι. ἀνεῖσϑαι (τοὺς πλανήτας, opp. συν- δεδέσϑαι) A II 18 n (34938921) (δαί- μονα) ἀνιέναι τὴν γένεσιν dx τῆς γῆς Hi 2 13 (551, 16) ἀνιέναι in. altum. ire τὸ χατὰ τὴν ἀναϑυ- μίασιν ἀνιὸν πνεῦμα D 18 (458, 20) ἀνίκητος αἰτία xal βιαστιχή A 1 91 4 (822 410) ἄνιχμος ThS 50 (513, 26) 56 (515, 11. 14) ávty às He 14 (654, 21) ἀνιστάναι. ἀνίστασϑαι τὴν ἰχμάδα ἐχ γῆς Hi 1 5 (561,5) ἀνίσχειν. ἀνίσχοντος τοῦ ἡλίου D 10 (450,92) ἀνίσχουσαι (νῇσοῦ 486, 20. 489, 19 ἄνοια He 4 (652, 14) 18 (656, 16) ἀνοιγνύναι. μὴ ἀνεῳγμένης πως τῆς αἰσϑή- σεως ΤῊΒ 21 (505, 19) ἀνταναχλᾶν χαϑάπερ ἐπὶ τῆς σφαίρας τῆς βαλλομένης εἰς τοῖχον A IV 20 2 (410216) ἀντανάκλασις τῆς ὄψεως AIV 143 (405 a15b16) ἥλιος --- ἐστι τοῦ πυρὸς ἀντανά- κλασις Emped. P110 (582,12) ἀντανισοῦν Hi 19 5 (561, 26) ἀνταποδιδόναι A IV 22 5 (414 491) ἀνταπόδοσις (τῶν εὐεργεσιῶν) Ph 14, 10 (548 b 1) ἀνταποφέρειν Hi 8 τι (008 n a8) ἀντάπωσις (τοῦ ἀέρος) A II 23 2 (352218 b16) ἀνταρκτιχός (χύχλος οὐρανοῦ, syn. ἀφανής) A IL12 1 (340 «14 b18) (ζώνη γῆς) A III 14 1 (318223) ἀνταύγεια Philolai A TI 90 12 (249210 523. 350 tb 1) οἵ, II 29 4 (360 41) (ἥλιος Empedoclis) A II 20 13 (350 212. 19 ^ 12. 19) 212 (351, b18) ἀντεπεισιέναι A IV 22 1 (412215) ἀντεπείσοδος A IV 221 (41227 ef. 1) ἀντεπεισφέρειν A IV 22 2 (412221) ἀντεπιχράτεια τοῦ νείχους xal τῆς φιλίας Emp. A Π 4 5 (331 5 19) ἀντεπιστροφή χειρὸς ἐπὶ τὸν ὦμον A IV 14 2 (405322522) εἰδώλων (v. 1. ἀντι- περιστροφή) 142 (405314 513) ἀνοιδεῖν τὴν ϑάλατταν A III 17 1 (382 320 b 1) ἄνοιξις (opp. ἐπίφραξις) πόρων Hi 6 5 (960, 4) ἀνομία A T ἴ 2 (298218) ἀντιμεϑιστάναι 119 ἀνομίλητος G 6 (603, 19) ἀνομογενής (opp. ὁμογενής) 478, 17 ἀνόμοιος ThS 15 (503,97) 74 (521,11) τοῖς ἀνομοίως διαχειμένοις ἀνόμοια φαί- νεσϑαι ΤῊΒ 69 (519, 21) ἀνόμοια γίνεσϑαι τὰ παιδία A V 121 (423215) ἀνομοιότητες (γονέων) A 11 1 (492218) ἀνώλεϑρος G 17 (609, 14) ἀνταχολουϑεῖν τὰς ἀρετὰς ἀλλήλαις Hi 19 18 (569, 16) ἀντέρεισις D ὃ (449, 10) ἀντέγειν πρὸς τὰς τῶν ὑετῶν φοράς (τὰ ὄρη) 489,15 ἀντέχεσθαι τοῦ ὑπονοτιζομένου (ἀέρος) A II 90 15 (351 ^ 7) ἀντηχεῖν ἀέρα (praecedit ἠχεῖν τὸ χενόν) ΤῊΒ 25 (506, 25) ἀντιβλέπειν πρὸς τὸν ἥλιον ThS 18 (504, 11) ἀντιγράφειν. Σέλευκος — ἀντιγεγραφὼς Kpd- crt A III 179 (38326) ἀντίδιχος 490,12 ἀντίϑεσις, ἀντιϑέσεις ἔγραψεν E TIT 18 (591,6) ἀντιχεῖσθϑαι v. ἀντιτιϑέναι ἀντιχόπτειν τῇ δίνῃ A III 17 » (388 418 ν28) ἀντιχράζειν He 7 (653, 4) ἀντιχρύ. xat' ἀντιχρὺ τῇ ἀνταυγείᾳ ἑαυτοῦ τεταγμένον A TI 90 15 (800 1010) TII 51 (31431) ἀντιχρὺς ἡλίου Α ΠῚ δ (312 334 "}4) 9 (31331117) ἀντιχρὺς ἔστηχεν He 8 (653, 9) ἀντιχυμαίνεσθαι τὰ πελάγη A III 175 (383 48 b16) ἀντιλαμβάνειν. med. sensu percipere τῆς ἀστραπῆς ἀντιλαμβάνεσθαι Α ΠΙ 3 15 (369 ν89) ἀντιλαμβανόμεϑα ἡμῶν αὐτῶν AIVB7(395b18) ἀντιλαμβάνεσϑαι χρώ- ματὸς D 14 (455, 13) — corripere Hi 2M (551, 24) ἀντίλαμψις p. 228. 404 n hb ἀντιλέγειν He 14 (654, 95) ἀντίληψις C αἰσϑητηρίου (v. ἀντιλαμβάνεσϑαι) AIVS81(993a1754) τὴν ἀντίλ. πρὸς τὸ ὁρατιχὸν ἀναδιδόναι A TV 13 9 (404 δ5 bU, tb 1) ἀντίληψις (fort. ἀντίλαμψις) τοῦ διαφανοῦς A IV 13 12 (404 529) ἀντιληπτιχός τῶν ἔξωϑεν A IV 8 3 (394 219520, th 12) ἀντιμετάληψις. ταῖς ἀλλήλων ἀντιμετα- λήψεσι A IV 99 5 (413295) ἀντιμεϑιστάναι. τὸ μὴ ἀντιμεϑιστάμενον εἶναι μαλαχόν ΤῊΒ 87 (526,4 cf. πὶ 55) 120 ἀντιμεταρρεῖν ἀντιμεταρρεῖν (τὸ περιττὸν εἰς τὸν πνεύ- μονα) transit. A IV 223 (413321) ἀντίξους. ἀπὸ τῶν ἄρχτων ἐπὶ τὸ ἀντίξουν τέμνει A II 12 1 (840 419 523) ἀντίπαλος 489,91 ἀντιπαρήχειν. ἀντιπαρήχοντος πελάγους ΑἾΨ ΤΙ (384 .24) ἀντιπαρήχειν σῶμα διὰ σώματος D 98 (463, 28) ἀντιπαρέχτασις Stoic. D 28 (463, 24. 26 cf. 27. 30) v. 511 n ^ 12 ἀντιπαρεχτείνειν. αἱ ἐν ἡμῖν (ψυχαὶ δι’ ὅλων τῶν σωμάτων ἡμῶν) Stoic. D 28 (463, 28) ἀντιπάσχειν. ἀντιπασγόντων ἀλλήλοις τῶν σωματιχῶν μερῶν Α ΙΝ 22 3 (413223) ἀντιπέραν Hi 24 4 (513, 16) ἀντιπεριιστάναι. ἀντιπεριισταμένων ἀλλή- λοις τῶν σωμάτων Arist. A I 186 (317 517) ἀντιπερισπᾶν A III 17 1 (382232259) 9 (383 321531) ἀντιπερίστασις. τὴν τοῦ ψυχρηῦ mavcayó- ϑεν ἀντιπερίστασιν Arist. A III 15 5 (379 224) ἀντιπερίστασις τῶν ὡρῶν expl. A IV 1: (38622) ἀντιπεριστροφή (v. 1. ἀντεπιστροφή) εἰδώ- λων A IV 14 3 (4053 14 b13) ἀντιπίπτειν. ἀντιπίπτοντος τῇ ϑερμότητι Ψύχους ἃ IL 28 4 (3533556) A IV 195 (409, 18) ἀντίπνοια D 12 (452, 23) ἀντιποιεῖσθαι. τῶν δοξῶν ἀντεποιήσατο ΡῚ ὅ (580, 21) ἀντιπρόσωπος. πνέοντας τῇ Αἰγύπτῳ ἀντι- προσώπους Α IV 11 (384 421) τύπος ThS 52 (514, 14) 53 (514, 16) ἀντίρρησις 488,19 G 24 (613, 4) ἀντισπᾶν. ἀντισπῶσι τὴν ψυχήν He 3 (652, 1) ἀντισπασμὸς τῆς θαλάσσης A ΠῚ 17 7 (388 »22) ἀντιστρέφειν. ἴριν ἀντεστραμμένην τῇ ϑέσει τῶν γρωμάτων D 14 408, 15) ἀντιστρόφως (sc. λέγε) A V 73 (419219) ἀντίταξις Ph 12, 19 (546 5 15) ἀντιτείνειν obniti 489,8 ἀντιτιϑέναι. ἀντιτίϑεται (med. opponit) τις αὐτῷ πρὸς τοῦτο Hi 19 22 (569, 30) — ἀντιχείμενος (opp. ὅμοιος) 'ThS 8 (500,29) Hi 82 (562,4) G 13 (606,12? 15 (607,12)— ἀντίϑετος. τῶν ἀντιϑέτων (μερῶν) A III 121 (317296) ἀ. ἐπίπεδον γῆς Hi 6 3 (559,95) ἀντιτυπεῖν D 12 (453,5) 38 (410, 7) H INDEX ἀντιτυπία ὕλης AT262 (391 416) 6 33 (612, 20) ἀντιτυπιχός 493, 8 ἀντίτυπος ὄγχος A I 12 1 (3102105195) ἀήρ A II 23 1 (352 316513) ἀντιφαίνω ThS 26 (507, 2) ἀντιφέρειν. τοὺς πλανήτας τοῖς ἀπλανέσιν ἀντιφέρεσϑθαι A II 16 2 (345320524. εἰ IV 13 1 (404 5 17,t ^ 11) ἀντίφραξις A II 29 4 (3602254) ἀντιφράττειν. σελήνης ταῖς ἡμετέραις ὄψεσιν ἀντιφραττούσης D 10 (451,13) Hi ὃ νυ (562,94) γῆς Hi 8 9 (562,22) σελήνης ἀντιφραττομένης (?) A II 296 (360 4 11522 cf. p. 53) ἀντίχϑων Pythag. A IL τ (83159) 291 (3602355) III 92 (376 410) 11 3 (377 112) ἄντοιχος. τοῖς ὑπὸ τὸν χειμερινὸν τροπιχὸν ἀντοίχοις A IV 17 (8386 46) ἀντροειδής (χοιλότητας) A ΠῚ 15 11 (38129) ἀνύπαρκχτος D 21 (462, 15) 40 (412,5) ἀνυπαρξία G 12 (606, 9) ἄνω expl Chrys. D 31 (466, 17) ἄνω s- ρεσϑαι ΤῊΒ 84 (525,9) Hi 9 2 (563, 19) χινεῖσθϑαι A 1125 (311 31216). γίνεσθαι A II 243 (35421 b8) αὔξεσθαι D 33 (410,8) τὴν ἄνω τάξιν λαβεῖν PI 12 (553,5) ὁ ἄνω χόσμος E III 31 (592, 13) ἄνω xal χάτω A 1 232 (319 Ρ18) He 12 (654,4) βαρὺ xal χοῦφον τῷ piv ἄνω xal χάτω διορίζειν οὐ δεῖν ΤῊΣ 83 (524,26) εἰς τὸ ἀνωτέρω A III 8 1 (375215516) εἶναι ἀνωτάτω τὴν ἀρετήν A I Pr.2 (213 215) ἀνωτάτω ϑεός A I 1532 (30502259) ἀνωτάτω πάντων A I 133 (306 *310 510) IL 71(335522) ἀνωτάτω πῦρ Pythag. A II 17 (33153) (ἀνώτατον) I 142 (312213516) cf. IV 211(410a26) dvo- τάτω — τετάχϑαι A. II 15 ὁ (345 4859) xatà τὸν ἀνωτάτω λόγον (opp. κατὰ τὸ προσεχὲς καὶ ἀχριβές) A IV 4 1 (389211) ἀνώτατον (τῆς ψυχῆς) μέρος AIV 21: (410 420) ἀνωτάτω εἶναι τὸν ἥλιον Hi 65 (560, 5) ἄνωθεν χάτω A II 106 (339510) D 14 (455, 29) 490,84 Hi 8 12 (008, Ὁ) ἄνωθεν — δεῦρο ThS 88 (526, 19) ἄνωθεν ἐξ ἀπείρου χρόνου ΡῚ 1 (581, 10) ἀνωμαλία A V 302 (44336 b4) D 14 (455, 31) 488, 20 ἀνώμαλος D 13 (453,93) 31 (465,22) VERBORUM ἀνώμαλον συγχριτιχόν Α II 30 7 (362 b6) συγχρίματος A TII 3 11 (269 5 13) cf. IL 302 (361212514) ἀνωμάλως συγχεῖσϑαι ThS 62 (511, 4) ἀνωμαλότης τοῦ συγχρίματος Α II 302 (361 412514) ἀνώνυμος A II 180 (342 h 10) ἀν φοιτος (ἀὴρ xal πῦρ) D 23 (459, 27) ἀξιόπιστος Hi 2 18 (558,11) ἄξιος γέλωτος Hi 13 4 (565, 19) xav' ἀξίαν Hi 19 12 (568, 20) ἀξιοῦν credere 'ThS 69 (519, 19) ἀξίωμα logieum G 9 (605,10) 13 (606, 19) ἀοίκητος A II 81 (3353253) ἀόρατος. ὑποσελήνους δαίμονας ἀοράτους ΑΤΊ 80 (804. 51) ἀόρατα σώματα συμ- περιφερόμενα ἄστροις A Π 13 10 (342b 15) Hi 8 7 (562, 16) ὁμίχλη ἀόρατος (ThS 85 (525, 15) ἀοράτως ἐπερχομένων A Π 24 4 (354 ^ 16) ij ἀόριστος (opp. ὡρισμένος) ThO 2 (476, 18 cf. n b22) Hi 19 7 (568, 1) (xal xac' εἶδος xal χατὰ μέγεϑος) ThO 4 (419, 13) ἀριϑ- μὸς τὸ γένος ἀόριστος Hi 2 6 (556,8) ἀόριστος δύας A 1.3 8 (281275) T 18 (302 29h20) ἀόριστον τὸ ὅμοιον ThS 19 (504, 27) ἀπαϑής (syn. ἄϑραυστος) A I 3 18 (286 49. 1253) (αἰϑήρ, opp. παϑητά, mop cet.) AIT (30857) II 7 5 (3362 13 ^13 (τὸ ἡγεμονικόν) A IV 23 2 (414 230) (οὐσία) 491, 22 (opp. παϑητιχόν) ThS 2 (499,8) τὰ ὑπεράνω τῆς σελήνης ἀπαϑῇ E ΠῚ 8 (090, 12) (opp. ἔχειν ποιότητας) He 11 (654, 1) ἀπαϑῇ τὴν αἴσϑησιν (nihil pas- sam) ThS 19 (504, 29 cf. n 12) ἀπαϑανατισμός ψυχῶν E II 7 (589,2) ἀπαιδευσία E III 44 (593, 16) ἀπαίδευτος (opp. σοφός) τῶν dm. ψυχή Stoic. A IV 13 (393 54) ἁπαλός ThS 40 (510, 23) 43 (511, 19) ἀπαλλαγή G 24 (614, 16) ἀπαλλάττειν. ἀπαλλαγεῖσαν ψυχὴν τοῦ σώ- ματος D 39 (411,19) G 24 (014,9) ἀπαλ- λάττεσϑαι χαχίας Hi 1922 (069, 22) τῶν ἀλυσιτελῶν G 1 (597,12) τῶν βλαβερῶν G1(597,17) ἀπαλλάξει με τῆς πλάνης He 13 (654, 15) ἀπαλότης ΤῊΝ 25 (506, 28) ᾿Ἀπαμεὺς E III 42 (593, 9) ἀπάνευϑε πόνοιο Xenoph. ThO 5 (481, 13) Diels, Doxographi graeci. ἄπειρος 121 ἀπαντᾶν. πρὸς τὴν τοσαύτην εὑρεσιλογίαν 488,18 ἀπαντᾶ μοι σχότος ἀγνοίας He 18 (656, 15) ἁπαξάπαντα 490,19 ἀπαράβατος A 1284(3242329, na2) dra- ραβάτως D 29 (465, 2) ἀπαρτίζειν. ἀπαρτιζόντως D 26 (461, 19 ef. 20) ἀπαρτισμός. κατ᾽ ἀπαρτισμόν (syn. ἀπαρτι- ζόντως, opp. ἐν πλάτε) D 26 (461, 20. 31 cf. 12) ἅπας. quo discrimine '(ThS ἅπας et πᾶς usurpaverit v. s. πᾶς. — πρὸς ἅπαν (opp. πανταχόϑεν) A II 10 1 (339 b 14) ἀπάτη μέλαινα He 18 (6506, 15) ἀπειχονίζειν D 1 (441517) ἄπειρος. ἄπειρα (opp. πέρας ἔχοντα) He 8 (603,12) xat' ἀριϑμόν (opp. ὡρισμένα κατὰ μέγεθος) A I 327 (289 b8) τῷ πλήϑει (opp. τῷ μεγέϑε) A I 183 (31626 b6) 6(317 20) cf, 54(2922125^4) 478,16 ἄπ. iv μεγέϑει xal ἐν σμιχρότητι ThO 4 (419 n*311) ἄπ. λέγει χατὰ τὴν σμιχρό- τῆτα Anaxag. Ηἰ 81(001 nb17) τῷ μὲν μεγέϑει ἄπειρον, ταῖς δὲ περὶ αὐτὸν ποιό- τησιν ὡρισμένον ΡῚ 8 (579,92) ἄπειρα (dist. ἀπερίληπτα) ΑἹ 8.8 (282 419) 18 (286 45) ἄπ. ἐφ᾽ ἑχάτερα D 26 (461, 28) γῆν εἰς ἄπ. ἐρριζῶσϑαι A. III 9 4 (3762 15) 112 (37138) εἰς ἄπ. διαιρεῖσϑαι D 5 (449,4) τμητὰ εἰς ἄπ. A T 16 1 (31422 531). εἰς ἄπ. elvat τὴν τομὴν A I 16 2 (31552) D 26 (461,30) τοὺς ἐπ᾽ ἄπ. δυναμένους ἐλϑεῖν ἀριϑμούς Hi 2 6 (556,9) εἰς ἄπ. προϊέναι A II 24 9 (355313 b12) ThO 10 (485, 9) He 19 (656, 21) ἄπειρον Anaximandri A 1323 (27728 b5. 278452) ThO 2 (476,5) Hi 6 1 (559,16) 2 (559,20) P1 1 (519, 7) E III 2 (589,95) G 18 (610,12) ἄπειρος ἀήρ Anaximenis ThO 2 (476,17) Hi 11 (560, 14) P13 (579, 22) Archelai A I 3 6 (280 3110b4) Diog. Ap. A I 3 ?e (289 h5) ThO 2 (4711, 8) ἄπ. τὰ μείγματα Ana- xagorae Ph 4236 (532512 cf. ThO 4 (479, 14) τὸ ἄπειρον Parm. E III 10 (590, 13) He 6 (652,30) Philolai, opp. πέρας A I 3 10 (283 b2) ἄπειρα Diod, Croni A 8 21 (289 b'7) ἄπειρον et ἄπειρα Leucippi cet. AIT73(30/21b51) 126 (311521) ThO 8 (484, 8. 11) Hi 121 (564, 27) E I (588, 1) G 1 (604, 91) He 12 (654, 12) ἄπειρον 46 122 χενόν Stoie. A I 185 (316 à 10513, tb 12) II 92 (338 416 ^ 16) D 25 (460,24) G 17 (609, 17) — ἄπειρος ὁ xóspoc A I Pr. 3 (214 ^10) E III 14 (590, 30) ἄπειροι xójpo A I 3 5 (27931151) Hi 18 2 (565, 9) ἐν τῷ ἀπείρῳ A II 153 (327 31513) ἐν ἀπείρῳ τὸ πᾶν E III 13 (590, 27) ἄπειρα τὰ μέρη τοῦ χόσμου E III 33 (592, 11) ἀπειρία 484, 13 ἀπεχδύειν. ἀπεχδυσάμενον τὸ σῶμα ὃ περί- χεῖται Hi 24 5 (5123, 22) ἀπελαύνειν D 13 (453, 26) ἀπεμφαίνειν dissentire. μηδὲν τῶν προειρη- μένων ἀπεμφαινούσας Hi 5 (559, 8) ἄπεπτος ἐχνεφίας Arist. D 12 (452, 21) ἀπέραντος A T1323 (271213510) ἀπεργάζεσθαι (syn. ἀποτελεῖν) A ΠῚ 3 7 (368531) IV 20 2 (410220) D 13 (453, 13) ἀπειργάσϑαι pass. D 1 (447 426 h19) cf. 10 (451, 9. 16) ἀπεργάζεσθαι αὐτὸν τέλειον (reddere) Hi 19 16 (569,13) G 6 (603, 20) 11 (606, 5) ἀπερίληπτος coni. ἄπειρος A I 8 s (282 2319) ἀπερίλ., οὐχ ἄπειρα Epicuri A I 318 (286 ^5) 125 (311 41 511 cf. Prol. p. 52) ἀπερισχέπτως xal ῥᾳθύμως 490, 30 ἀπέχειν τὸ ἴσον ἀλλήλων A II 18 (32853) διπλάσιον Α II 31 1 (236224 520) σταδίων μυριάδας cet. A II 31 3 (363 3151) ἀπέ- χονται τῶν διὰ πυρὸς βρωμάτων Hi 24 1 (518, 5) ἀπεχϑής E III 24 (591, 80) ἀπεψίαι A V 80 5 (448 49) ἀπηλίωτης ἀπὸ τοῦ ἡλίου nominatus A III 13 (31522) ἀπιέναι, ἰόντα τε xal ἀπιόντα D 10 (451,11) ἀπίϑανος D 27 (463,10) Ph 10,1 (544 b 10) ἀπλανής. ἀπλανεῖς ἀστέρες A II 13 11 (342 a6b20) τὰ ἀπλανῆ (sc. ἄστρα) A II 153 (3442414 ^13) D 8 (450, 10) (opp. πλα- νώμενα) D 9 (450, 13) 31 (466, 4) ἀπλα- νῶν ἀστέρων κύχλους Anaximandri Hi 6 δ (6θ0, 6) — τίς ἡ οὐσία τῶν ἄστρων πλα- νητῶν xal ἀπλανῶν placita A II 13 (341 48 υ8) ἄπλετον ὕψος Emp. ThO 3 (418, 13) ἁπλοῦν (cum compositis) quando dici coeptum sit 438 n 415 ἁπλοῦς. ἁπλαῖ χινήσεις A DL 232 (319b 16) αἰσϑήσεις (opp. χοινή) A IV 8 6 (395 55) ἄπειρος II INDEX 102 (3993859) ἁπλᾶ χρώματα (opp. μιχτά) ThS 18 (504, 14). 18 (520, 95) τὸ (521, 26) 19 (522, 27) (opp. σύνθετοι) 418, 16 ΤῊ 82 (524, 14) (syn. μονοειδής) AIS4(21824117513) 5 (279 36) (en. ἀμερής, ψυχή) G 24 (615,4) rà (τὸ πρῶτα) Epic. Demoer. A I 12 s (311:* b12) ThS 71 (520, 11) σώματα Aristot. D 5 (449,4) ἁπλοῦν τὸ ἀληϑές 6 13 (606, 17) ἁπλῶς opp. ἄλλοτ᾽ ἄλλως AT123 (310 190) opp. xaü' ἕχαστα D 142 (Adà p.455) omnino ΤῊΒ 34 (508, 28) 62 (516, 29) 91 (529, 9) ἁπλῶς πάντα ThS 19 (523,3) P1 7 (581, 11) ἁπλῶς δέ in initio periodi ThS 27 (507, 11) 32 (508, 16) 62 (511,5) 69 (519,17) αἰσϑάνεσθϑαι xui ἁπλῶς ἀλλοιοῦσϑαι ThS 49 (513, 13) ἁπλῶς εἴρηχε (opp. ἐπὶ πλεῖστόν εἰσιν ἡμμένου ThS 59 (516, 12) οὐχ ἁπλῶς... ἀφώριει ThS 88 (526, 6) 89 (526, 17) οὐχ ἁπλῶς (opp. πρὸς τὸν τόπον) 'ThS 88 (526,14) ἁπλουστέρως G 2 (598, 16) ἄπνους (ἔμβρυον) A V 153 (425224) ἀπό. τρίτην ἀπὸ Διός A I 28 5 (324 211 1I) τὸ ἀπὸ τύχης καὶ ταὐτομάτου AI29:3 325 25 517) ἀποβαίνειν (ἐξ ὑγροῦ ἐπὶ τὸ ξηρότερον) A V 19 4 (430 418) ἀποβάλλειν. ἀπεβάλλετο eiciebatur e coetu Hi 2 16 (558, δ) ἀποβλέπειν. (εἰς τὸν λύχνον) A III 5s- (313322522) (πρὸς τὸν οὐρανόν) Hi 14 (555, 9) ἀποβράττεσθαι 486,27 ἀπογίγνεσθαι i. q. φϑείρεσϑαι G 22 (612,15) ἀπογινώσχειν improbare A I 18 1 (315321 33) II 13 τὸ (843 à 14 ^ 15) D 27 (462, 15) ἀπόγονος (ἀέρος Anaximenis) Hi T 1 (560,15) ἀπογραφή A IV 11 1 (40037) ἀποδειχνύναι. μορφὰς ἀπέδειξεν Eurip. A V 19 8 (480 414) 490,24 syllogismo A I ὃ 8 (28343) G 8 (605, T) ὁ πάντα dr» δειχτὰ νενομικχώς ThO 10 (486, 10) ἀποδειχτιχός G 15 (607,6) ἀποδεῖν (τὸν ὀμφαλόν) A V 16 2 (420 625) ἀπόδειξις AI3 8(282231) ThO 10 (485,11) Hi 14 5 (566, 3) G 8 (606, 3. 6) ἀποδέχεσϑαι probare A IV 13 4 (403515) ἀποδεχτέος A 135 (28026) ἀποδημεῖν He 18 (656, 11) ἀποδιδόναι. χίνησιν τοῖς πᾶσιν A 1 297 VERBORUM (320 ^ 13) II 7 5 (336215) οὐ προσήχου- σαν τῇ γῇ χώραν ΤῊΒ 41 (512,22) — ἀποδοίη τῇ μορφῇ τὴν αἰτίαν ΤῊΒ 24 (506, 10) definire τοῦτον τὸν ὅρον A I 3 s (282226) D 22 (159, 16) τὰς ἀρχὰς τὰς αὐτάς ThO 4 (480, 1) γένεσιν ThO 6 (482, 9. 19) τὰς οὐσίας ThO ὃ (454, 9) μεταβολήν ΤῊΝ 14 (503, 18) τὴν γνῶσιν (τῷ ὁμοίῳ) 'ThS 15 (009,22) cf. 21 (505,16) 60 (516, 17) 64 (517, 19) 68 (519, 6) 71 (520,5) 12 (520,15) 82 (524,8. 16) 91 (597, 8 nb3) — πῶς τὸ μέλαν ἀποδίδωσιν 'ThS 81 (524,2) περὶ τὴν ἀχοὴν ἀποδῷ... γίνεσϑαι ΤῊΒ 21 (505, 12) 41 (512, 22) τὸ αἰσϑάνεσθϑαι τῇ ἀναπνοῇ ΤῊΝ 47 (512, 22) ἑχάστρ τὸ σχῆμα ἀποδίδωσι ΤῊΒ 72 (520, 16) πρὸς τὰ μεγέϑη τὴν συμμετρίαν ΤῊΒ 35 (509,12) ἅπαντα πρὸς τὰ mdi ThS 60 (516, 20) τὰ αἰσϑητὰ πρὸς τὰ πάϑη τῆς αἰσϑήσεως ThS 61 (516, 23) — ἰδιωτιχῶς ThO 13 (491,19) οὕτως ΤῊ 57 (515, 21) ὡσαύτως ΤῊ 61 (518,19) ΣΤ (526,1) ὁμοίως ἐπὶ πάντων ThS 12 (520,22) Β1 (525, 98) χαίπερ ἐπιχειρήσας λέγειν οὐχ ἀποδίδωσιν ThS 54 (515, 1) ἕως ἂν σε- λήνη τὴν τελείαν πανσέληνον ἀποδῷ A II 294(36025b8) ἀποδιδόναι (1. ἀναδιδόναι) τὴν ἀντίληψιν πρὸς τὸ ὁρατιχόν A IV 18 9 (404 a 6) ἀποδιδράσκειν (465, 3) ἀπόδοσις definitio D 29 (464, 10) ἀποδόσεις γεγονέναι i. 6. ἀποδεδόσϑαι D 21 (459, 6) ἀποϑηριοῦν (ψυχήν) He 3 (651,21) ἀποϑνήσκειν. τὰς τῶν ἀποθανόντων ψυχάς D 39 (411, 13) τὸ ἀποθανεῖν σοφῷ λυσι- τελές Hegesiae E III 25 (091, 34) ἀπο- ϑνήσκειν τρόπον τιν᾽ ἀέρα 481,19 ἀποϑραύειν (μέρη τῶν ὀρῶν) 488, 25 ἄποιος (ὕλη) A 194 (3082656) D 20 (458,8) Hi 193 (567,11) G 11 (010, 4) (στοιχεῖα) A T 158 (314 b3) cf. 11 (314 b26) ἀποχαϑαρτικός 'ThS 84 (525, 8) ἀποκαίειν Hi 93 (563, 22) ἀποκχαϑθϑιστάναι Chrysipp. D 21 (459, 9) ἀποχαλύπτειν. ἀποχαλύψασθαι A I 72 (298 49) ἀποκατάστασις Stoic. D 31 (469, 16) ἀποκλείειν Pl 2 (519, 16) ἀποκχρίνειν. ἀποχριϑῆναι τὸν ἥλιον ix τοῦ γαλαξίου sim. A II 208a (349b 13) 301 (361a10b8) (ὡγρὸν τοῦ Üeppoo) A LII unde ᾿Αδράστεα Ὁ 29 123 164(38221) IV 223 (1142317) (ὁ γό- vo) A V 112 (422321) ThS 8 (501,9) Hi 6 4 (559, 26) τ (560, 3) οὐρανοὺς ἀπο- χεχρίσϑαι ἐξ ἀπείρου Anaximandri PI 2 (519, 9 cf. 14) cf. eiusdem ἀποχρινομένων τῶν ἐναντίων διὰ τῆς ἀιδίου κινήσεως ThO 2 (416, 14) P110 (582,6) Hi 92 (563, 17) ἀποχριϑήσεται πάντ᾽ εἰς μίαν οὐσίαν 481,8 ἀπόχρισις γῆς (i. e. ἀήρ) A IE 71 (335 b17) IV 223(413*222) responsum G 10 (605, 20) ἀποκρύπτειν. τὸ ἀποχρυπτόμενον περὶ σε- λήνην A Π 95 4 (25829 ν]14) ἀποχρύψαι πάντας obscurare fama "ThO 1 (415, 12) ἀπόκρυψις μηνιαία σελήνης A TI 29 5 (360 ν19 411}}10) ὑπὸ γῆν D 22 (466,27) ἀποκύήησις A V 1Ὁ 5 (495326) ἀπολαμβάνειν accipere ἀπείληφε τὸ τέλος D3(448,22) Hi 33 1τὸ δῦ3, Ὁ) includere D 13 (453, 15) PI 10 (552, 13) ἀπολείπειν (Μίλητον) G 3 (599,5) ἄπει- pov οὐϑέν A I 18 6 (311 b19) δυνάμεις ἀπολείπει περὶ τὰ σώματα A IV 22 3 (418 aT) χίνησιν ἀπολείπει φυσιχὴν τοῖς ἐμ- βρύοις A V 155 (420 910) cf. ΡῚ 4 (580, 7) ἀπολείπουσιν abs. (deficiunt) 'ThS 2 (499, 12) ἀπολείπεται πολλῶν ἄλλων (caret aliis multis) D 2 (418, Ὁ) ἀπολείπεται πολλῶν πρὸς πίστιν ΤῊΒ 46 (512, 11) ἀπόλειψις ϑερμοῦ D 11 (451, 22) ἀπολήγειν. ἀπολήγοντος yivog; D 26 (462, 5) ἀπόληψις. ἐν ἀπαλήψει γινομένης τῆς ξηρᾶς ἀναϑυμιάσεως A III 155 (38023) ἀπολίϑωοσις (ἁλῶν) D 14a (Add. p. 455) ἀπολλύναι. ἀπόλλυσϑαι ὅλον τὸν ἄνϑρωπον Hi 225 (512,10) σάρχα πάντων EI (581, 19) ᾿Απολλωνιάτης A L 326 (289b4) ThO 2 (411, 5) P1 12 (583, 1) G 18 (610, 13) ἀπομάττειν. b dip καϑάπερ χηρὸς ἀπομάτ- τεται 'ThS 52 (514,6) τὴν αὐτοῦ σοφίαν ἀπομαξάμενος Hi 18 2 (567, 4) Ἀπομνημονεύματα Xenophontis Ph 642 (541, 2) ἀπονεύειν deorsum inclinare A. V 8 1 (420 424 cf. Theophr. C. P. III 22 ?) ἀπρονοησία E IL 8 (589, 7) ἀποπαλμός. xav ἀποπαλμόν Epic. A I 125 (311517) ἀποπαλμός 46 * 124 ἀποπλήττειν. ἀποπληττόμενον (med.) τὸν ἀέρα ThS 54 (514, 26) ἀποπνεῖν πνεῦμα D 13 (454, 1) ἀπορεῖν διὰ τί... ThO 10 (485,15) ThS 19 ἀποπλήττειν (502, 26) περὶ τὴν φρόνησιν ΤῊΒ 928 (506,3). . περὶ τῶν ὀσμητῶν εἰ ἔστιν εἴδη ThS 90 (526, 23) περὶ πάντων G 1 (004, 17) ἀπορητιχός. ἀπορητιχῇς μᾶλλον ἢ δογματι- κῆς φιλοσοφίας G 3 (601,5) Τ (604, 15) ἀπορία πλείστη περὶ τῶν ἀρχῶν ThS 82 (524,15) ἀπορίαν τινὰ ἔχει ΤῊΒ 34 (509,2) 19 (522, 26) τοῖς ἀναμιμνῃσχο- μένοις τὴν ἀπορίαν εἶναι περὶ τὸ στῆϑος ThS 45 (512, 9) ἄπορος. ἐδόχει αὐτῷ ἀπορώτατον ΑΙ 9.5 (219 33 ^3) ἁπορρεῖν (xapzoX) A V 152 (495321) — (ὀσμήν) Emped. ThS 9 (502,3) ef. 15 (508, 27) (τοῦ πυρός) 20 (505,5) (opp. συγχρίνεσϑαι) 20 (505,11) — Platon. A IV 131 (40439 ^15, t^ 10) ἀπορρηγνύναι 456, 10 PI 2 (579, 16) ἀπόρρηξις A ΠΙ 8 15 (370517) ἀπόρρητος He 16 (655, 9) ἀπορρίκτειν D 12 (452, 26) τὴν κενοδοξίαν Hi 24 2 (513,13) ἀπόρροια (vel dmoppof) τὸ alcüdvectat τῇ ἀπορροίᾳ γίνεται ΤῊΒ 1 (499,0) ἀπόρ- poat. A IV 8 11 (38651) 18 ὁ (403524) — Emped. A IV 13 4 (4035^17) 14 1 (40523 ^3, ThS τ (500, 28) 20 (505, 2. 4. 1) — ἀπορροὴν ἅπαντος del q(vecta: Demoer. 'ThS 50 (513,20) 51 (514,3) 59 (516, 9) 74 (521, 13. 14) 80 (523, 16. 18) 81 (524, 5) — Blatonis ThS 5 (500, 10) 90 (526, 25) ἀποσβεννύναι D 38 (470, 6) ἀποσχίασμα A II 30 ὃ (361 521) ἀπόσπασμα ψυγῆς xal σώματος (σπέρμα) ΑΥϑ0 (411418) 41 (411 320) D 39 (410, 18) ἀποστασία τῶν ἀγγέλων He 1 (651, 6) ἀπόστασις (ἀέρος) ΑἹ 4 (293221) (ἡλίου) Π 949 (055215513) (μήτρα) A V 92 (491 418) 132 (424320) ὁμοίαν πάντων ἀ. Hi 6 4. (559,23) τὴν πλείονα ἡμῶν αὐτοῦ γενομένην Hi 76 (061,11) (γῆρ) Hi 8 τ (562, 11) ἀποστατεῖν Hi 24 7 (514, 3) ἀποστερεῖν τῶν αἰσϑητῶν τὴν φύσιν ThS 60 (516, 15) ἀποστήματα (placita) A IL 31 (36221519) Il INDEX ἀπόστολος (Paulus) He 1 (651,3) ἀποστρέφειν D 13 (453,20) παραστάτας ἀπεστραμμένους A V ὅ 1 (418 7) ἀποτάττειν. οὐδὲν ἀποτεταγμένον [{διυον) ἔχει σχῆμα οὐδὲ ποιότητα xal αὑτήν D 20 (458, 9) ἀποτείνειν. ἀποτεινομένας ἀκτῖνας A IV 13s (404 "2 b4, t b2) ἀποτελεῖν. ἀποτελεῖσθαι ὕδωρ A 131 (2M Α 00) ἀστέρων φύσιν ἀπετέλουν A T4: (290217) γαλαχτοειδὲς χρῶμα A IL]: (365211511) τὸν διαυγασμὴὸν A III 31 (361229528) cf. 3.3 (368 48 50) 181 (384229) A IV 14 (380214) V 31:1 (μὺ 318) ἀποτελέσματα (opp. αἴτια vel ἀρχαί ἔστοι- γχεῖα}) ΑἹ 9.3 (21 422 59) ὅ 4 (292 18 510) 11 1 (309 412) G 11 (610,5) 19 (611, 7. 8. 10. 14) item explicandum A II Pr. (32735) [non recte Prol. 100,32] ἀποτέμνειν. ἀποτέμνεσθαι (med.) τῇ φάσει ΤῊΒ 5 (500, 5) ἀποτιθέναι. ἀποθέμενοι τὸ σῶμα ΗἸ 341 (514, 4) ἀποτίκτειν A V 122 (493221) ἀποτομὴ (γῆς) A II 24 » (35551059 εἰ. a B b) (νήσων) 489, 19 ἀποτρέπειν (τῶν xaxàv) G 1 (597,6) ἀποτυποῦν ΤῊΝ 50 (513, 27) ἀποτύπωσις ἡ ἐν τῷ ἀέρι Democr. ThS 51 (513, 28. 514, 3) ἀπουσία D 13 (454, 23) ἀποφαίνειν (τὴν ψυχὴν ἀναϑυμίασιν) D 35 (411, 0) ἅπαντας φιλοσοφίας ἐπιϑυμητὰς ἀπέφηνε G 3 (599, 10) ἀποφαίνεσθαι de- clarare, docere saepissime in doxogra- phis velut A I 3 1 (276 46 53) 3 (218 3) 5 (22922.94 53) 19 (28658) 4 5 (291 231353) 712 (302 b3) 25 (3035 15) ThO 1 (415,9) 6 (482,9) cet. ἀποφαίνεται λέ- [ov A IL 28 3 (323 b16) ἀποφαίνεσθαι μηδέν Hi 23 1 (572, 23) ἀπόφασις A II 29 4 (36053) ἀποφατιχός G 15 (607, 14) ἀποφέρειν. ἀποφερομένων (?) Hi 8 11 (563, 4) ἀποχεῖν. ὕδατος περιστροφῇ τοῦ ἀέρος ἀπο- χυϑέντος A IL 5 8. (388 29 b6, 10) ἀποχρῆναι. ἀπόχρη μετρῶν b Ζεύς Heli (655, 30) ἀποχώρησις. ἀ. λαμβάνειν A IV 22 1 (411 à29) V 15 3 (42621) ἀποχωρίζειν. ἀποχωρίζεσθαι ταῦτα ἀπ᾽ VERBORUM ἀλλήλων D 28 (464, 4. 5) G 24 (614, 11) ἀποψυχροῦν A IILA 2 (37155) ἀπροαιρέτως (opp. προαιρέτως) A I 29 ὃ (325524) V 29 1 (44126) 6 24 (614, 7) ἀπρονόητος (syn. τυχαῖος) A I 4 1 (289 410) E ΠῚ 31 (592, 12) ἀπροσδόχητος (συμπέρασμα) G 10 (605,21) ἅπτειν. ἅπτεσθαι expl. D 17 (156,21). γει- τόνων 491, 10 ἁπτόμενα adhaerentia 'ThS 1 (500, 22) ἅπτοιτο (dist. ἐναρμόττοι) τὸ ὅμοιον ΤῊΒ 15 (503,21) cf. 29 (507,22) — ἁψάμενος τῆς περὶ φύσεως ἱστορίας ThO 9 (485,1) ἐπὶ πλέον ἧπται τῶν χατὰ μέρος ΤῊΒ ὃ (500, 7) (opp. ἁπλῶς εἴρηχε) ThS 60 (516, 13. 16) --- ἁπτόν D 17 (456, 22) ThO 21 (493, 9) ἁπτιχός (ψυχῆς μέρος) A IV 4 4 (390 28 cf. t b 10) ἀπωϑεῖν A IV 222(4112224) D 13 (453,32) ἀπωθοῦντα τὸν ἥλιον ἀφ᾽ ἑαυτοῦ τὸν ἀέρα ThS 54 (514, 26) cf. Hi 89 (562, 25) ἀπύρωτος A II 292 (359216 b 16) ἄρα in conclusione D 7 (450,5) 10 (451, 7) '(ThO 7 (483, 10) E I6 (588,28) εἰ μὴ dpa D 26 (461, 25) εἰ ἄρα ThS 35 (509, 10) ὡς ἄρα 495,1 ἀραιοῦν (opp. muxvoov) 'ThO 2 (417,2) Hi 713 (560,19) 5s (561,5) τ (561,13) PI 11 (582, 23) Hi ὁ (653,5) 1 (653, 5) dpatóc (syn. pavóc, opp. zuxvóg) A II T1 (335a9b6) 182 (380 45b9) 20 sa (349 b 14) 281 (35841) 2 (35859) 307 (36258) III 14(3652310510) IV 16 (380428) V 306 (44424) D 11 (451,33) 31 (466, 1) ThS 11 (502,18) dpawrépa μήτρα A V 93 (421 421) 131 (42426) ἀραιότης opp. πυχνότης A III 12 1 (277224) 15 τὸ (3813252) IV 182 (407315) V 12 (419 423) He 13 (654, 20) ἀραιότητες xarà τῆς γῆς D 12 (453,6. 12) ἀραίωμα. διὰ τῶν πολυχένων ἀραιωμάτων Democr. ἃ ΠῚ 211 (300 b17) τὰ διὰ τοῦ αἵματος sc. παλινδρομοῦντος lacunae quae recedente sanguine fiunt. A IV 221 (412 211) ἀραίωσις (opp. πύχνωσις) PI 3 (579, 23) ἀργὴς Ζεύς Emped. A L3 20 (287 48) — i. e. χεραυνός Arist. D 12 (453, 1) ἀργός G 24 (614,2 cf. nal) ἀργὴ ὕλη Em- ped. A I1 52 (291218) ἀργύριον Hi 216 (557, 2) dpxeiy 125 ἀργυροχόπος ΑἹ 8 4 (218224 520) ἄργυρος ΑἹ 3 (278222518) Θηρίχλειον ἀργυροῦ διαλλάττει Ὁ 8 (448,25) ἄρδην ἀνατρέπει ThO 10 (4*5, 12) ἀρέσκειν. περὶ τῶν ἀρεσχύντων.... δογμάτων A I tit. (21322. 3) ἀρέσχει αὐτῷ A I 730 (804 ^14) V 29 1 (441 ^ 14) 23 (460,3) 28 (463, 20. 27) 29 (465,5) 36 (468, 8. 225 b26) μᾶλλον ἀρέσχουσαν αὑτῷ τὴν ἀιδιότητα D 36 (469,1) οὐδενὶ δόγματι ἠρέσχετο E III 18 (591, 7) ἀρετή. μίαν xal ἀνωτάτω (τέχνην) τὴν ἀρετὴν AI Ῥυ. 3 (218415) ἀρετὰς τρεῖς, φυ- σικὴν ἠϑιχὴν λογιχήν A I Pr. 2 (213216) ἀρετή (opp. σοφία) A II 7 τ (331522) ἀρετὰς πάσας ἔχοντα ϑεόν D 29 (464, 28) τὴν ἐπὶ τῇ ἀρετῇ ἡδονήν Hi 93 4 (012,14) ἀρεταί Platonicorum expl. Hi 19 16 (569,4) ζῆν xav' ἀρετήν G 5 (602, 18) ἀρϑριτιχός. (νοσήμασι) G 3 (599, 15) dpt- ϑμεῖν A 13s (28121512). ζῴδια ὀχτὼ ἀριϑμούμενα A V 18 6 (429 491) ἀριϑμητιχός. ἀριϑμητιχή Hi 2 2 (555, 18) 5 (556, 6) ἀριϑμητιχοί Hi 2.6 (556, 12) ἀριϑμὸς κινήσεως D 6 (419, 15) 1 (450, 1) ἀριϑμὸς πᾶς ἄπειρος D 26 (461,9) xac ἀριϑμόν (opp. κατὰ μέγεθος) A I3 7 (289 b8) ἑπτὰ τὸν ἀριϑμόν D 31 (466, 6) οἶδα τῶν ϑηρίων τὸν ἀριῦμόν He 17 (656, 4) τὸν τῆς τετράδος suppl. ἀριϑμόν Α18 8 (281323518 cf. 28222) doctrina Pythagorae A I 3 8 (28132 b1) 10 2 (30954) Hi 2 2 (555,19) 6 (506,8) G 18 (011,2) ἀριϑμοῦ φύσιν δεχάδα ΑἹ 8 8 (281213b11) χατὰ piv μονάδα ἐν τοῖς δέχα, κατὰ δὲ δύναμιν ἐν τοῖς τέσσαρσι A 1 3 s (28233) ἀριϑμὸς ἑαυτὸν χινῶν (ψυχή) A IV 23 (386 ^13 bS,tbB3. 11.12) cf. 5 (336317, tb17) He 2 (651,11) ἀρ. expl. νοῦς A IV 253 (386214 9) ἀριϑμούς τε καὶ μέτρα ὑπο- ϑέμενος Hi 2 5 (556,5) 18 (558,20) ἐκ τῶν ἀριϑμῶν τὰ στοιχεῖα He 16 (655, 10) series ἀριϑμὸς μονὰς δύναμις κύβος Hi 2 » (556, 24) 10 (551,3) ἀριστερός A V 14.5 (42024.9) τὴν εἰς ἀριστεράν (χινεῖσϑαι) D 24 (460, 12) ἀριστεύειν A T6316 (201 58) 'Aptactzztxós (afpeau) G 3 (602, 8) ἀρκεῖν πρὸς τὸ ἔχπωμα γενέσθαι A 13 4 (218 422 018) πρὸς τὴν εὐδαιμονίαν Hi 20 5 (510,26) ἀρκεῖ ὑπογραφιχῶς A Illi 120 (309 Ν10) dpxobpevot dxpobpbot; Hi 24 1 (513, 5) ἀρχτιχὸς χύχλος, syn. ἀειφανής A IE 121 (40211514) (ζώνη γῆς) A ILL 14 1 (318 4228) — ἀρχτιχὴ αἰτία A ΠῚ 4 4 (371 h 10) ἄρχτος. πρὸς ἄρχτον A IV 14 (385239) D 14 (455,28) ἐξ dpxvou A II 32 2 (364 b4) ἄρκτος καὶ νότος πέρατα τῆς ἕλιχος Add. p. 8098 Ρ12 ἐπιχλιϑῆναι τὰς ἄρχτους A 1I 832(33836 ^7) πρὸς ταῖς ἄρχτοις A II 232 (352219h16) ΠῚ 73(31529) V V1.2 (419217. 20) ἀπὸ τῶν ἄρχτων A II 121 (340219523) III72(21523) ὑπὸ τῶν ἄρχτων A V 306 (444 ^6) ἅρμα πτηνόν Platonis Hi 19 7 (065,3) He 11 (653, 29) ἁρμάτειος τροχός Anaximandri A II 20 1 (348 44 b3 cf. tb 1) 251 (355 432 Ρ18) ἁρματοποιία Platonis He 11 (652, 31) ἁρμόζειν v. ἁρμόττειν. ἁρμονίαι, syn. συμμετρίαι ἀριϑμῶν Pythag. ΑΙ 8 8 (251 δ4 "8) 10 1 (309 « δ) Hi 22 (565, 30) 15 (601, 14) ἁρμονία τῶν ὃ στοιχείων ψυχή Dicaearch. A IV 271 (357 ab b6, tb 7..10) cf. He 2 (651, 13) ἁρμόττειν. πεπήγασιν ἁρμοσϑέντα Emp. 'ThS 10 (502, 11) ἁρμόζοντος [r. 1. ἐναρ- μόττοντος) A IV 9 6 (39134) ἁρμόττειν i. q. ἐναρμόττειν ΤῊΝ 14. 15 (503, 19. 23 cf. n312) ἁρμόττειν ἡμῖν G 16 (608, 13) ἀροτιχός G 19 (611, 13) ἁρπάζειν E III 24 (591, 27) ἀρραγής. τὰ τῆς ψυχῆς τείχη ἀρραγῇῆ E ΠῚ 26 (591, 35) ἀρρενιχῶς ὀνομάζεσϑαι Ph 12, 12 (546 hi5) ἀρρενόϑηλυς 194? ἄρρην (ἄρσην) (placita) A V 53 (418215) 141 (424231) 212 (433212) Hi B 12 (563, 8) ἄρρενος καὶ ϑήλεος λόγον τὰ δένδρα περι- ἔχειν Emp. A V 264 (4139 22) ἄρρενας ϑεούς Ph 12, 9 (546 "9) Ζεὺς ἄρρην Ζεὺς ϑήλυς Ph 10, ὃ (049,20) ἄρρενα πατρὸς ἔχουσαν τάξιν (μονάδα) Pyth. A I 73 (3043) cf. Hi 26 (506, 11) τ (250, 13) ἀρτηρία (opp. φλέψ) AI35(2/8a9bG) IV 223 (41829) V 114 (421211) ἀρτηριαχός (χοιλία τῆς καρδίας) A IV 57 (391 415) ἄρτι He 4 (652, 10) ἄρτιος ἀριϑμός Hi 2 ὁ (556, 12) τ (556, 15) ἀρτιότης Hi 20 5 (510, 25) ἄρτος AI30(2i92'1 55) ἀρχεῖν H INDEX ἀργέτυπος ἥλιος opp. ὁ φαινόμενος Emped, A II 20 13 (3502157) ἀρχέτυπα τῶν αἰσϑητῶν (ἰδέαι) Platonis D 1 (447220) ἀρχαῖος (χωμῳδία) A L 14 (299213) (dxa- δημία) G 3 (599, 14) οἱ ἀρχαῖοι (Thales cet) A I 1171 (31526) (Plato) D 40 (412,2) οἱ ἀπὸ τῶν ἀρχαίων (7?) A IV 55 (395522) ἀρχαιότεροι τούτων γέροντες He 12 (654, 7) ἀρχαιοτάτη δόξα ΤῊΝ 1? (520, 14) dpyétqovoc (πάντων τὸ ὕδωρ d.) Καὶ ΠῚ (589, 22) ἄρχειν dominari A I Pr.3 (214214). dpyty xal χρατεῖν πάντων (Anaxag.) Ph 4:3 (532 b9) προνοεῖν τῶν ἀρχομένων xat ἀρετήν (ϑεόν) Stoie. G 16 (609, 6 cf. p.245) φιλοσοφίας auctorem esse Hi 2 1 (555, 13) AI31(27627) ὧν ἄρξας princeps Hi 231 (512, 21) — ἄρχεται liber Anaxagorae AIS35(28023) ἄρξομαι ἐντεῦϑεν A III Pr. (364217) ἄρξασϑαι ἀπὸ γῆς τὴν γένεσίν φασιν A IL 61 (333 316 b 15). (τῆς κινήσεως) A II 321 (363 523). (τῆς διαρ- ϑρώσεως) A V 21 1 (4839 ὁ 8) (τῆς τοὶ είο- τητος A V 281 (434319) (τῆς πνοῆς) D 13 (453,19) (τῆς γενέσεως) Hi 14« (560, 9) (χοσμοποιεῖν) A II 6 tit. (233 114514) (μετρεῖν) He 17 (655, 29) ἀρχὴ dominatio He 11 (655,32) — initium opp. τελευτή D 6 (449,16) 37 (469, 18) ΤῊΒ 85 (525, 19) Hi 13 (500, 1) Pl 11(532,19) (φιλοσοφίας) G 8 (605, 1) ἀπό τινος ὡρισμένης ἀρχῆς ThO 10 (455, 13) ἀπὸ μιχρᾶς ἀρχῆς ἐφ᾽ ὅλην μετήνεγκε τὴν αἴσϑησιν ΤῊ 33 (308, 27) ἀπό τινος ἀργῆς (opp. ἐξ αἰῶνος) A I 1 2 (215 35) ἵνα ἔχ τινος ἀρχῆς ποιησώμεϑα τὸν λύγον G 2 (098,4) ἀρχὰς συνορᾶν principia constituere G 3 (600, 2) ἔχει ἀρχήν τινα Α11} (Τὸ 48) — ἐξ ἀρχῆς principio Hi 26 2 (514,28) G 1 (597,2) denwo G 24 (614, 14) εὐθὺς ἐν ἀρχαῖς ATPr.i (219a) xat' ἀργὴν principio A III 16: (381220) κατ᾽ ἀρχάς ΑΙ Τὺ (299220) III 1 2 (2654252) 12 4 (818 410) Hi 66 (060,8) P12 (079, 17. 19). τὴν ἀρχὴν omnino Hi ὃ 12 (563, 7) 233 (512, 21) περὶ ἀργῶν placita A I 3 (2063351) ἀρχὴ μία xal χινουμένη 'ThO 1 (415, 1664) ᾿Αναξαγόρας μετέστησε τὰς περὶ τῶν ἀργῶν δόξας ThO 4 (475, 19) Platonis ThO ? VERBORUM (485, 1) ἀργὴν ἀρχῆς ἐπιζητεῖ Plato 'ThO 10 (458,6) ἅπαντα προϑυμούμενος ἀνάγειν εἰς τὴν ἀρχὴν Diog. ΤῊΝ 48 (513, 8) ἀρχαί Aristot. D 3 (445, 13) — ἀργὴ λέγεται τριχῶς G8 (605,2) cf. A I 22 (215421511) ἀρχῆς nomen ab Anaxi- mandro inveetum 'ThO 2 (476,6) Hi 62 (559, 21) ἀργή dist. στοιχεῖον A L2 (21521851) 26 1 (321214'b18) ἀρχήν τε καὶ στοιχεῖον τῶν ὄντων IThO 2 (476, 4) cf. Hi 6 2 (059, 90) (dist. αἰτία) G 19 (611,5) 4. τῶν ὄντων ΑΙ 31 (2276 Ὁ 52) 3 (21125 b4) 4 (218 49 56) 5 (21921, 94 b].22) i$ (25543 b 7) τῶν πάντων AT 311(283a1854) 12 (284510) E I (558,2) τοῦ παντός Hi 11 (555,2) 3 1 (508, 16) 51 (501, 24) al ἀρχαὶ τῆς φύσεως He 6 (052,24) γενέσεως A 11 (27527) Ὁ 81 (469,29) PI 3 (580,3) ἀρχὴ κινήσεως xal ἠρεμίας Arist. A I 11 (274225) 2 (1 39,10) II 10 1 (33926 b5) (χινή- σεως xal στάσεως) D 2 (448,1) τῆς χι- νήσεως ΡῚ 10 (582,10) Hi 9 2 (563, 16) 19 10 (568, 12) G 24 (613,10) ἀρχαὶ ὑλιχαί 'ThO 4 (179, 10) Hi 8 1 (561, 26) δραστιχαὶ xal ὑλιχαί G 16 (608, 12). ἀρχαὶ xab δυνάμεις E III 19 (591,11) ἀρχαί (τὸ λευχὸν xal τὸ μέλαν) 'ThS 59 (516, 11) τὰς ἀρχὰς οὐχ ἐναντίας ποιεῖ ΤῊ 89 (024,18) τὴν ἀρχὴν τῆς ἀριϑμητιχῆς τὴν φιλοσ'φίαν περιέχειν Pyth. Hi 2 5 (556, 6) ἀρχηγός. Ζήνωνα ἔσχον ἀρχηγὸν τῆς Στοᾶς E II 5 (588, 11) φιλοσοφίας G 3 (601, 9) τὸ ἀρχηγὸν ποιήσεως D 18 (457,15) τῇ τοῦ πρώτου ἀρχηγοῦ τῆς γενέσεως αὐτῶν φύσει Hi 1 3 (555, 6) ἀρχικός. dpytxàc δυνάμεις (opp. στοιχεῖα) A I3 2 (28739) ἀσάλευτος E III 26 (591, 38) ἀσαφῶς ἀφορίζειν ΤῊΒ 57 (515, 15) ἀσέβεια. ἀσέβειαν παρυφαίνουσιν (583, 10) ἀσεβής. ἀσεβεστάτης γνώμης E IL 7 (599, 1) ἀσεβῶς Hi 24 τ (514, 3) ἀσϑένεια A III 3 3 (36838 b11) τῶν qo- ναιχῶν A V 6 1 (419357) ὄψεως D 14 (155, 14) ἀσϑενεῖν. ἀσϑενοῦντος τοῦ ὀμφαλοῦ A V 1814 (428 οὶ 56) ἀσὺενής. ἀσϑενέστερος (opp. ἰσχυρότερος) A IL 28 4 (3083125 17) ἀσϑενέστερον τὸ μεσημβρινὸν τοῦ περιέχοντος A III 12 2 E II 5 121 (811228) (ψυχή) A IV 73 (398 48, tb4) (σπέρμα) A V 15 (419 420) (αἷμα) ThS 43 (511, 17) ἀσϑμα. τοῦ ἄσϑματος ἡ κίνησις ThS 9 (502, 2) ἀσχεῖν σιωπήν E I (597,6) ἄσχησις. ἄσκησιν ἐπιτηδείου τέχνης A I Pr. 2 (213214) G 5 1602, 19) occupatio, stu- dium Hi 25 1 (514, 1) ἄσκιος ThS 13 (521,4. 8) 78 (522, 18) 19 (523, 9) ἄσκοπος. οὐχ ἀσχόπως εἰπών He 1 (651, 5) ἀσχός A IV 19 2 (4033198) ἄσμενος πεισϑήσομαι He 4 (652, 6) ἀσπίς D 12 (453, 7) Hi 3 5 (558, 25) ᾿Ασσύριος (i. e. Zope) G 18 (610, 11) ἄστατος (coni. ἀδηλος) αἰτία A I 29 2 (325 a3 b3) e (3262155) ἀστεῖον (opp. κίβδηλον A I 7 10 (301 510) ἀστερίζειν. τούτους ἠστερικέναι (v. 1. ἦστε- puxévat) A II 18 5 (311216) ἀστερόεις Arati, Hesiodi A I 6 ὁ (294 212) Hi 26 2 (515, 9) ἀστεροῦν. τούτους ἠστερωχέναι A II 13 3 (351514) v. ἀστερίζειν ἀστερωπός (σέλας) Eurip. AI 67 (294218) ἀστὴρ (dist. ἄστρον) D 32 (466, 20) ἀστέρων ποιχυλία A 162 (29329) cla τῶν ἀστέ- pev τὸν ἀριϑμόν He 17 (656,4) οἰχοδε- σποτοῦντες À V 180 (429 417) φωτίζον- ται A II 17 saepius — ἀεὶ ϑέοντας A I 6 1 (29628) placita A II 13 (3412353) I 3 1 (276 a21b13) 4 8 (290217) 7 90 (304512) 33 (306 ^95 9) II 19 (347 * 1056) V 20 1 (432 «1 b5) D 9 (450, 16) 10 (451,3) 31 " (466, 4) 32 (466,18) Ph 13, 12 (547, 11) Hi 1 2 (555,5) 2 2 (555, 21) 6 4 (559,25) 14 (561,3) 5 (561,4) ὁ (561,8.12) 86 (562, 14) τ (562, 15. 17) 8. (562, 91) 12 2 (565, 2) 13 4 (565, 15. 16) P1 2 (519, 17) 8 (580,3) 11 (582,25) E II 5 (088, 7) 1 (589, 4) 8 (589, 20) ἀστραπή (placita) A III s (367 320519) Hi 6 τ (560, 10) 7 8. (561, 17) ἀστρολογία ναυτιχή Thaletis ThO 1 (475, 14) ἀστρολόγος Hi 13 1 (565,6) astrologi im- peratorum aetate gratissimi 100 sq. ἄστρον. ἄστρα ἰδίως ἥλιον καὶ σελήνην M- γεσϑαι Posid. D 32 (466, 10) sed nullo fere discrimine utroque nomine utuntur ἄστρον 128 ἄστρον doxographi. (opp. αὐγή) A III 1 s (366 41 02) μέγιστα xal λαμπρότατα A III 1 7 (365 24) λαμπετόωντα Hesiodi Hi 26 2 (514, 24) τὰ ἄστρα χαὶ ὁ οὐρανός ThO 21 (493, 9) ἄστροις ἐγχαταλέγεσϑαι 6 34 (614, 10) δύναμιν ἀπὸ τῶν ἄστρων péoo- σαν (ψυχήν) He2 (001, 11) — placita v. 8. ἀστήρ ἀστρονομία Hi 2 2 (555, 18) ἀσυμμετρία Emp. ThS 15 (503, 28) ἀσύμμετρος. τὸ ἀσύμμετρον τῶν μορίων A V 92 (421217) 1323 (424.819) ἡ xpà- σις Emp. ThS 14 (503,14) τοὺς πόρους ἔχουσιν 'ThS 15 (508, 26) ἀσυμφυὴς (μόρια) Emped. A V 19 5 (430 829) ἀσύμφυλος (opp. ὁμόφυλος) A V 18 ὃ (424 421) ἀσύνδετος πάσης γενέσεως (opp. συνδετιχός) astrologorum A V 18 ὁ (429 414, 16. 20. 22. 29) ἀσφαλής. ἀσφαλέστερον εἰπεῖν G 2 (598,10) ἀσφαλτώδης D 142 (Add. p. 455) ἀσχημάτιστος (ὅλη) A I 94 (808 40 56) Hi 194 (567, 10) ἀσχολεῖν. ἀσχοληϑεὶς περὶ τὸν τῶν ἄστρων λόγον Hi 14 (555,8) ἀσώματος (opp. σῶμα, dist. σωματιχόν) D 2 (448, 4) 25 (460,27) τὸ ἀσώματον Democriti A I 92 (20823 cf. π 41) (ϑεός) Platonis Hi 19 8 (0601, 15) G 16 (608, 18) Qéqov Stoie.) AIT73 (800 Νῦ cf. nb2) IV 89 (395 b 23) D 4 (449,2 cf. 13) (οὐσία) A I321 (288245) 101 (308316 b17) (αἴτια) A T1113 (310222) (φωνή) AIV 20 (40922051) (ψυχή) AIV 31 (381212) saepius G 24 (613, 12) (ἀληϑές) G 13 (606, 14) ἄτακτος (ἀνθρῴπων βίος Eurip. immo Crítiae) AITs (298216) (ἐνέργεια) A 1297 (326b 12) παρέχει τάξιν τοῖς ἀτάχτοις He 6 (652, 20) ἀτάχτως κινούμενα (opp. ἑστηχότα) A 1 16 (299 434) 8 (300 420) ἀτάλαντος Emped. ThO 3 (418, 14) ἀταξία (opp. τάξις) A 1716 (800 41) 292 (325 5) II 1 7 (337 ^21) ἅτε c. participio D 29 (165, 19) ThS 56 (515, 13) ἅτε δὴ c. part. A III 12 1 (317 a24) 155 (38027) € (380* 10) 10 (380b 7) ἅτε δὴ βεβαιωτήν (om. ὄντα) A IV 13 10 (404 b 10) ἀτέχμαρτος He 19 (656, 22) II INDEX ἀτελής A IL 17 (331523) V 23 1 (43525 (7) He 18 (656, 16) ἄτεχνος (πῦρ, opp. τεχνιχόν Stoicor.) D 33 (461, 5) ἀτμίζειν, ἀτμιζομένου ὕδατος D 38 (410,2) ἀτμίς D 11 (451, 21. 32. 452, 12) 494, 7 Hi 6 7 (560,10) ἀτμός. νέφη ix τῶν ἀτμῶν πιλοῦσϑαι A IV 1 4 (3885 411) cf. 371 π 41 Hi 6 7 (560,5) ἀτμώδης (ἀναϑυμίασι) D 11 (451,19 ef Ps. Ar. d. mundo 4 p. 394 414) ἄτομος. ἄτομα σώματα A I 4 1 (28949) unde τὰ ἄτομα, saepius al ἄτομοι (sc. οὐσία). ἄτομος unde dicta A I 3 18 (296 11051) — Leucippi Democriti Epicuri ἄτομοι A I 3 18 (28629) 5 4 (292219 b1l) 7 s (3073151) 9 2 (3082254) 14 » (3125158) 18 3 (316*6 56) II 31 (33042) 7 2 (33656) III 4 4 (37123 b19) cf. n 31) IV 9 8 (397 514) ThO 8 (483, 17) 13 (491, 21) Hi 22 1 (511,27) 2 (572,3) E I (588,1) II 8 (589, 8. 16) ΠῚ 44 (593,20) ἃ 3 (601,10) 17 (604, 20) 18 (610, 21) He 3 (651, 21) 4 (652, 10) 14 (654,24) 18 (656, 11) — d. ἀπαϑεῖς ἄϑραυστοι A I 3 s (286 ὁ 9) χοσμιαία AI126 (311522 cf. p. 219) πολυσχή- μόνα A L14 3 (3125 18) ἄπειρα τῷ πλή- ϑει A I 18 3 (3164656) ἀγχιστροειδῆ A II 12 (336 b6) cf. I 3 15 (286 a6) ἀτονία A V 61 (11929) 153 (4938 411) ἄτονος. ἀτονώτερον ὄγδοον μῆνα A V 18 2 (428 410) ἀτοπία (περὶ τὸν λόγον) 490, 20 ἄτοπος ἡ ἀποτύπωσις ThS 51 (513, 25) 53 (514, 18) ἄτοπον om. ἐστί sequ. infin. A T 11 (214 221) cf. ὃ 4 (29213952) sequ. infin. c. artic. Theophrasteum velut ἅτο- πὸν τὸ οἴεσθαι ΤῊΒ 21 (505, 12) 23 (506, 7) 24 (509,12) 54 (014, 26. ?7) 51 (515, 16) 68 (519,5) 69 (519, 19) 32 (524, 5) 91 (527, 8) ἄτοπον δὲ xal toot πρῶτον μὲν τὸ... ThS 87 (525,25) οὐϑὲν ἄτοπον, εἰ πειρωμένῳ μὴ γίγνοιτο ITbS 86 (525,25) τῶν ἀτοπωτάτων G 24 (614,6) ἀτόπως (sc. ἔχει) ThS 18 (504, 14) εἴρη- xev ΤῊΝ 21 (505, 15) ἀτενίζειν αὑτῷ A I 74 (299215 cf. n 310) ef. p. 59. 18, 101 ἀτρεκής. τὸ ἀτρεχὲς ἄδηλον Xenophanis E III 9 (590, 17) ἀτρέμα (μένε) Eurip. A IV 12 ὁ (40230) VERBORUM ἀτρεμής Parmen. A L3 13 (284 tb 16 483,6) PI 5 (580, 24) ἄτρεπτος xal ἀναλλοίωτος D 9 (450, 15) iude Ἄτροπος cf. 324 n b2 (Cornut. c. 13] ἀτροφεῖν 481, 22 ἀτροφία A V 131 (42429) ἄτροφος (ἔμβρυον) A V 18 4 (428 428 » 1) 5 (429 a 11) αὐγασμὸς ἡλίου A III 5 10 (373 424) αὐγή (ἡλίου) A II 2012 (350246) III 12 (36544b4) 8 (300 δῷ νῷ) ὃ 12 (374 Ὁ) Hi 15 (561,19) τὰς ἀπὸ τῆς ὑγρᾶς dva- ϑυμιάσεως αὐγάς Heracliti A II 28 ὁ (259 δά υ4) (ἀστραπή) Hi 18 (001, 18) αὐγὴν προχεῖσϑαι ἐχ τῆς ὁράσεως A IV 151 (405 28) 2 (406 81 Ν1) αὐγοειδής (σῶμα) Hi 19 10 (568, 15) αὐϑιγεν ἧς (ποταμῶν) 491, 1 αὐἹθυπόστατος ThO 10 (485, 8) αὐλὸς πρηστῆρος (i.e. ἀχρηφύσιον) Anaxi- mandri A II 201 (34838) 30 1 (255 ^21) αὐλώδης Hi 64 (560, 1) v. αὐλός αὔξειν. αὔξεσθαι A 8 5 (279214 b11) (opp. μειοῦσϑα) A II 4 14 (332 b 14). (χατὰ πρόσϑεσιν ἢ ἀφαίρεσιν) D 21 (462, 20) G 19 (611, 11) (dist. ἀκμάζειν, opp. φϑένειν) Hi 13 3 (565,12 cf. Addenda ὅθ, 3) (τὴν γῆν) A ΠῚ 122 (311 480) (τὸ ἔμβρυον) A V 15 1 (425 410) 18 1 (427321) cf. D 39 (470,93) (xà φυτά) A V 96 (438 44 01) (τὰ ζῷα) A V 2171 (440 40) (dva- ϑυμιάσεως) D 13 (4523,29) (τὸν Νεῖλον) Hi 85 (562, 12) αὔξεσθαι ἄνω D 38 (410, B) αὐξηϑὲν ἔτι ThS 8 (501, 6) — ἐπὶ τὸ συλλογιστιχώτερον τὴν φιλοσοφίαν ηὔ- ξησαν Hi 211 (911, 7) αὔξη. περισσή ἐστι (γῇ) τοῖς καρποῖς xal τῇ αὔξῃ A III 122 (818 41) αὔξησις τῶν ζῴων xal φυτῶν D 10 (451,5) (placita) A V 21 (14023) αὖὔξ. xal μεί- ect; A 1232 (31958) D 20 (458,5) 27 (162, 22) μῖξις, αἴσϑησις, αὔξησις Emp. 'TThS 12 (503, 8) πρὸς γένεσιν αὐξήσεως (ἀριϑμῶν) Hi 2 10 (556, 25) αὐξητιχός (πῦρ) D 33 (467,0) (χίνησις) G 22 (612, 15) αὖος (abwv ξύλων, opp. χλωρῶν) ThS 15 (521, 21) αὔρα. τὰς ἀπὸ τῶν ἀστέρων αὔρας (v. 1. αὐγάς) A1I44(290230) αὐστηρός 'ThS 84 (525, 7) αὐτάρχεια Α V 3023 (443 « 10) αὐτός 129 αὐτάρκης (βίος) Hi 24 1 (018, 4) abrapxec dist. ἄπειρον A IL 93 (3383 19 ν20) αὐ- τάρχως Hi 17 (566, 20) αὐτεξούσιος G 24 (614, 8) τὸ αὐτεξούσιον μετὰ τῆς ἀνάγχης ποιῶν Hi 21 2 (511, 13) αὐτίχα γοῦν in exemplo A III 5 1 (312 a3b3) αὐτοχίνητος (ψυχή) A IV 2 1(386a11 3 tb5) 2 2s (386b4, tb4) 3 1 (387213) Hi 19 10 (568, 12) αὐτοματισμός opp. εἱμαρμένη Epic. Hi 22 3 (512, 1) E II 8 (539, 9) αὐτόματος. τὸ αὐτόμ. dist. τύχη Arist. ΑΙ 29 8 (820 4 510) ἐχ τοῦ αὐτομάτου A II δι (981 1 029) V 2 3 (416219) αὐτομάτως (coni. τυχιχῶς) A V 121 (493 2 19) αὐτός. Σωχράτην αὐτόν (opp. τὴν οὐσίαν) D 27 (463,13) αὐτὰ (sua sponte) ἐμ- φαίνεται τὰ εἴδωλα ThS 51 (514, 4) — αὐτὸς (i.e. dominus) ἔφα Pyth. He 16 (655, 9) — αὐτὸν αὑτῷ τὸν χόσμον τὸ τρέφον παρέχεσϑαι A II 5 2 (333 ^4) αὐτὴ ἐξ αὐτῆς (opp. ἔξωϑέν τὸ D 31 (469,25) αὐτὸς αὑτὸν ThS 53 (514, 14) cf. He 17 (655, 28) αὐτὴ ἐφ᾽ ἑαυτήν Hi 2 10 (556,26) — αὐτὸ τοῦτο τὴν τῆς φύσεως δύναμιν AII1(2742323) αὐτὸ τοῦτο ἄνθρωπον (opp. οἱ ἐπὶ μέρους) ΑΙ 8 8 (982 420) αὐτὸ τοῦτο ΤῊΒ 14 (503, 19) 21 (505, 15) 82 (524, 12) τοῦτο αὐτό ThS 46 (512, 14) — αὐτὸ μόνον 489,19 — μὴ εἶναι ταὺ - τόν...μηδ᾽ ἕτερον, ἀλλὰ μόνον ob ταὺ- τόν D 27 (408, 1) τοὺς αὐτοὺς ἡμᾶς εἶναι ταῖς οὐσίαις D 21 (463, 10) ὡς ἢ ταὐτὸν 7, παραπλήσιον ὃν τῇ αἰσϑήσει τὴν φρόνησιν 'ThS 10 (502,8) τὰ μὴ ταὐτὰ ThS 49 (513, 14) 63 (517,13) ταὐτὰ λέγειν syn. ἀφομοιοῦν 'ThS 90 (526, 26) ταὐτό... ὥσπερ 'ThS 53 (514, 17) εἰς τὸ αὐτὸ A 14 1 (289212) ἐπὶ τὸ αὐτὸ A IV 19 3 (409 32) ἐν ταὐτῷ AI423 (289215) ThO 5 (451, 3. 4) ἐν ταὐτῷ ἀϑρόα 490,16 — κατὰ ταὐτὰ xal ὡσαύτως (Stoica formula) A I 215 (322 b11) II 4 13 (332 ^10) D 22 (459, 14) ἑαυτοῦ. πνεῦμα κινοῦν ἑαυτὸ πρὸς ἑαυτὸ xal ἐξ αὑτοῦ D 25 (403, 14) χαϑ᾽ αὑτὸ τὸ ὕδωρ ὑποστάν A 4 4 (291 40) ἐντε- λέχειαν χαϑ᾽ ἑαυτὴν οὖσαν ἅμα xal μετὰ τοῦ σώματος συντεταγμένην (τὴν Ψυχὴν) Peripat. A IV 310 (888 ^19) αὐτὰ xal' αὑτὰ AIV 115 (101 ^6) ποιότητα xaÜ' 130 Οααὐτός αὑτήν D 30 (408,10) τῷ ἐναντίῳ xa" αὑτὸ ''hS 4 (000, 3) χαϑ᾽ αὑτό (opp. κατὰ συμβεβηχός) ΤῊΒ 22 (505, 292) χαϑ᾽ αὑτὰ διορίζει τὴν φύσιν (syn. ταῖς οὐσίαις) ThS ΟἹ (516,22) χαϑ᾽ αὑτὰ ποιεῖν φύσεις (opp. πρὸς ἕτερον) ThS 68 (519, 9) cf. 69 (519, 18) αὐτοτελῶς λεγομένου τοῦ πυρὸς στοιχείου " o) μετ᾽ ἄλλου γάρ D 21 (458,21) αὐτοφυής G 24 (613, 19) αὐχμός ξηρᾶς πλῆϑος ἀναϑυμιάσεως D 13 (453, 20) αὐχμοὶ ξηρότητα γεννῶσι A ΠῚ 15 3 (319 à 10) ἀφαιρεῖν. τὰ piv ἀφαιρῇ, τὰ δὲ προστιϑῇ ThS 75 (522,23) ἀφαιρεϑέν (τῆς ὕλης εἶδος) D 2 (448,10) ἀφαιρεῖται τὸ ὅμοιον ΤῊΝ 15 (503, 24) τὰ φυτὰ ἀφηρῇσϑαι τὸ φρονεῖν ΤῊΝ 44 (512, 2) ἀφαιρεῖται ἡ ὑγρότης τὸν νοῦν ΤῊΒ 44 (511, 26) ἀφαίρεσις (opp. πρόσϑεσις) A 1232 (31959) V 82 (42121) ἀφάλλεσθαι (σπινθῆρας) Hi 8 10 (563, 2) ἀφανής (ἀνταρχτιχὸς κύχλης) A II 121 (40 314518) (πόλος, opp. ὁ αἰεὶ φανερός) D 8 (450, 10) (9o) A II 13 » (342a159) (ὑπηρέτας ϑεῶν) Ph 73 (53553 n b16) ἐχδαπανᾶται ψυχὴ εἰς τὸ ἀφανές (Ὁ) E III 80 (592,29) δόχησις ἐπὶ πᾶσι τέτυχται μάλιστα τῶν ἀφανέων Xenophanis E III 9 (510, 17) cf. G 3 (601, 7) ἀφανίζειν D 12 (453,5) τὸ δαιμόνιον Ph 9,30 (044 bb) ἀφανίζεσϑαι Hi 206 (510, 34) ἀφεγγής (opp. διαυγής) A IH 25 16 (306522) ἁφή placita A IV 86 (395513) 9 10 (397 533) 121 (401224) 21 ὁ (411210) D 15 (456, 1) cf. 17 (456,21) 'ThS 2 (499, 9) 15 (503, 23) 20 (505,4) 55 (515,8) 59 (516, 4) Τῷ (520, 22) 19 (523, 2) ἡ ἐντὸς ἁφή Stoic. (i. e. ἡ κοινὴ αἴσϑησις Arist.) A IV 87 (395 ^ 17) ἀφϑαρσία A T7 (300212) IV 1 (392211) ἄφϑαρτος (opp. γενητός, ὁ χόσμος) AI 53 (291495. 29247) placita A II 4 (330 818 ν]0 saepius) (coni. μαχάριος) AIT? (30028) (ψυχή) A IV 71(392212, th4 saepius) οὐ μὴν δὲ ἄφϑαρτον δι᾽ ὅλου λέ- γει ψυχήν E ΠΙ 36 (592,28) ἄφϑαρτος χατὰ μέρος ἐπισχευαζομένη (ἅμαξα) Hi 195 (001, 38) ἀφϑάρτους κατὰ γένος φύσεις ATIT(306217516) ἄφϑιτος. ἀφϑέτῳ ϑάλλων βίῳ Critiae A I 12 (298225) I INDEX ἄφϑονος (ὕδωρ) 491, 10 ἀφίεναι. ἀφεϑῇ σπέρμα εἰς τὴν μήτραν D 39 (410, 20) ἀφικνεῖσθαι A IL321(963524). εἰς γνῶσιν G 24 (614, 15) ἀφιστάναι. ἴσον ἀφεστῶσαν A TIT 155 (350 414) ἀφεστάναι τῶν ϑερμῶν τὰ ἐν τῷ ἀέρι D 14 (Add. p. 455) ἀφομοιοῦν (χόσμον πρὸς ἰδέαν) Plat. D1 (441225 b18) (πρὸς τὴν δύναμιν τὸν γυ- λόν) 'ThS 12 (520,17) (coni. ταὐτὰ λέγειν) comparare 'ThS 90 (526, 26) ἀφορίζειν. πρῶτος ἀφώρισε τῆς τῆς τὸς οἰχουμέντυς τόπους ὑπὸ ταῖς δυσὶ ζώναις A IH 114 (377518) (τὴν διαφοράν) 'ThS 25 (506,20) et saepe ut 60 (516,11; 63 (517, 8) 86 (525,26) 91 (521, 6) dz» ρίζειν περὶ κούφου ThS 59 (526, 17) τὸ βαρὺ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ᾽ ἐπὶ τῶν γεωδῶν ἀφώριχει ΤῊ 85 (526,5) χαϑ᾽ ἔχαστον ΤῊΝ 60 (δ10, 14) ἐπὶ τοσοῦτον ThS 26 (001,6) ἀσαφῶς ΤῊΒ 57 (515,15) ὅλως οὐδὲν ἀφώριχεν ΤῊΒ 3 (499, 14) 40 (510,23) ἀφώρισται ἐν τοῖς ὁμοίοις γένεσιν κατὰ τὸ μέγεϑος ΤῊ 35 (509, 11) ἀφορμή. ἀφορμὰς διδόναι Hi 10 2 (564, 11) ἀφοσιοῦν (Ποινὰς 'Eptvbac) A I 612 (296 « 1) ἀφρός (αἵματος i. e. σπέρμα) Pyth. A V 3? (411 46) ἀφροσύνη Hi 19 16 (569, 8) ἄφρων ThS 44 (511, 31) E ΠῚ 24 (591, 27) (παιδία) ΤῊ 45 (512, 3) ἀφρόνων xai ἀλόγων ζῴων D 39 (471, 23). (opp. σπου- δαῖοι) Stoic. D 39 (471,91) ἀφρονεστάτους ThS 11 (502, 11) ἀφύη Hi 14 5 (566, 5) ἄφωνος (opp. εὔφωνος) He 4 (652, 16) ἀφώτιστος D 10 (451, 16) dy avc 491, 7 ἀχϑοφορεῖν A TT: (300215) ἀγλυώδης D 13 (454,29) D 14 (154, 21.32. 455, 19) ἄχρηστος He 19 (656, 22) dy pt παντὸς εὐθυπορεῖν A II 29 3 (3532953) ἄχρι τοῦ ἐγχεφάλου 'ThS 28 (501, 20) áypovoc brevis vitae A V 18 ὃ (429 420) ἄχγρως A I 15 n (314525) ἀχώριστος. τὸ γὰρ πῦρ dy. elvat τῆς ὕλης D 10 (451, 1) τῶν σωμάτων dy. εἴδη A I 10 2 (309 46) ἁψίς Anaximandri A II 201 (315 458) 251 (355 122 18) VERBORUM ἄψυχος (γεννᾶσθαι τὰ βρέφη) A V 154 (42625) (dist. ἄλογα, opp. λογιχά) A I 23 3 (325 310523) IV 191(40825 5) (opp. ἔμ- voya) ThS 12 (502, 98) 36 (509, 93) 45 (513,2) ἄψυχον τὸν πρῶτον ϑεόν Ph 532 (54 b6) ἀψύχοις ϑεοὺς συνοιχειοῖ Ph 13,0 (541 b6) ἄωρος A V 231 (43525) Βαβυλώνιος E ΠῚ 40 (593,5) G 3 (600, 10) βαδίζειν (ἐπὶ γένεσιν χόσμου τὸ πῦρ Stoic.) AITs (300 411) τὴν αὐτὴν ἐβάδισε ὁδόν 'ThO 8 (488, 13) βάϑος (σώματος, dist. μῆχος, πλάτος) ΑἹ 12 1 (310210 ^18) D 5 (449, 6) 19 (451, 11) G 23 (613, 1) (κόσμου, opp. ὕψος) A IL 101 (339 ^ T. 10) γῆς, ὅσον ἂν εἴη τρίτον πρὸς τὸ πλάτος P12 (019,13) (τῆς ὑγρᾶς οὐσίας) He 11 (0δδ, 80) εἶδος διῆχον διὰ βάϑους D 3 (448,17) κατὰ βάϑους D 144 (Add. p. 455) εἰς τὸ βάϑος ὑπεῖχον ThS 87 (526, 4) βαϑυδίνης Hesiodi Hi 26 2 (515, 15) βαίνειν. ἐφ᾽ ὧν ἕχαστος (sc. ἀστήρ) βέβηχε A II 16 5 (345223 582) βαραϑρώδης 490, 8 . βαρεῖν. βεβάρηται (γῇ) A III 122 (37821) βάρος (dist. σχῆμα, μέγεϑος) A 13 18 (285 213) (φυσιχόν) A 112 7 (311 h24) βάρος ἔχειν A T 12 5 (311231013) D 93 (459, 22) ὑπὸ βάρους χινεῖσϑαι cà σώματα Hi 15 2 (566, 14) βαρύνειν. βαρυνϑεῖσαν τὴν γῆν A III 13 4 (318 219) βαρύς. (ἀναπνοή) A IV 17 2 (401 1» 7) (φωνήν) ΤῊΒ 85 (525, 18) τὸ λεπτὸν ἀπορ- ρέον ἀπὸ τῶν βαρέων (Ὁ) ποιεῖ τὴν ὀδμήν 'ThS 82 (524,18) τὰ βαρύτερα ὑπεχάϑιζεν AI42 (289217) Hi 82 (002, 3) E II 8 (559, 18) βαρὺ et χοῦφον (placita) A I 12 2 (310 413) 4 (3112456) ThS 59 (516,4) 61 (516,95) 71 (520, 10) 83 (524, 26) βαρύτης (opp. xovgócrc) A I 12 ? (310217 b25) A IV 22 2 (412230) D 2 (448, 7) βασανίζειν. ἐπὶ πλέον ὁ ὀμφαλὸς βασανισϑῇ A V 18 5 (429211) βασιλεύειν (ἐν οὐρανῷ τὴν povába) A I 7 30 (304 b4) βασιλεύς A I 110 (301212) βορέας 7131 βάσις. βάσιν ἔχον μιχράν ThS 57 (526,2) (ἐγχεφάλου) A IV 5 41 (391 49) βαστάζειν Hi 24 1 (572,6) βέβαιος. μηδὲν βέβαιον E ΠῚ 12 (590, 25) βεβαιοῦν He 19 (656, 23) βεβαιωτής τῶν μαϑημάτων A IV 13 16 (404 ^ 10) βεβαιωτιχός G 1 (604, 6) βεχχεσέληνος (Δήρου ex Aristoph.) A I 1 4 (299213) βελονοειδής ThS 11 (522, 16) βησσήεις (οὔρεα) Hesiodi Hi 26 2 (515, 12) βία. βίᾳ AIIIOs (372223593) ThS 31 (508, 11) 84 (525,2) Hi 7 s (561,17) μετὰ βίας ΤῊΒ 55 (515,8) βιάξεσϑαι act. βιασάμενον ἐκπέσῃ (i. e. βίᾳ) A III 31 (267225524) υἱ (369,93) 51 (315316517, 3762151) D 13 (454, 11) βίαιος (coni. χαλεπός) A L6 12 (296 217) βιαίαν (v. 1. βίαιον) ἔμπτωσιν A. ΠῚ 2 10 (367 10 514) (ἄνεμος) A. V 29 1 (44129) βιαιοτέρα πίλησις A IE 7 1 (335 17) — βιαίως D 12 (452, 291) 'ThS 65 (518, 1) βιασμός E II ὃ (559, 13) βιαστιχός (αἰτία, coni. ἀνίχητος) A E274 (322 411) βιβλίον (dótxa Euhemeri, Callim.) A I 71 (298 26) Βιϑυνός G 18 (610, 22) βίος ἀνθρώπινος A I Ῥε. 2 (213 423) τὰς εἰς τὸν κοινὸν β. εὐεργεσίας A T6 15 (296 431) ἄτακτος (Eurip., immo Critiae) ΑἹ 2 (298216) (ἀφϑέτῳ eiusdem) A I ' 2 (208 295) (coni. ζωή) A V 15 ὁ (429218) (Βραχμάνων) Hi 24 4 (518,10) (ἄριστος) G 5 (602, 18) ὃς τὴν Κυνιχὴν εἰς τὸν βίον παρήγαγεν G 3 (600, 6) βιοτεύειν A T Pr.3 (274214) βιοῦν. βεβιωχέναι χρόνον E IL (558, 14) τὰς ἄμεινον βεβιωχυίας G 24 (614, 9) βλάβη G 5 (603, 6) βλάπτειν. τὸ βλάπτον xal ὠφελοῦν A D 612 (296 ^ 13) βλαστάνειν. ἄρρενα βλαστῆσαι A V 12 (419 ^20) intr. 491, 15 βλέπειν syn. ὁρᾶν A III 5 o (3/2a22522 saepius) coni. cum ὁρᾶν A V 253 (416 221) βοᾶν. μέγᾳ βοῶν He 8 (653, 10) Βοιωτιχός E III 28 (592, 4) 845p. Boc D 13 (454, 3) βορέας A III 72 (21533) 132 βόρειος (opp. νότιος) A IL 8 2 (33847 58) III 12 2 (317 431) D 14 (455, 21) Bou dv (morbus) A V 29 2 (441 ^20) βούλεσθαι λέγειν ThO 4 (479, 13) 8 54 (514, 25) 55 (515,2) 66 (518,11) οὔτε τὴν αἰτίαν λέγει... βουλόμενος (i. e. καίπερ 8.) ΤῊΒ 91 (521, 5) βουλεύειν, μηδενὸς ἔξω βουλευϑέντος (syn. ἀλόγως) A I 39 8 (325 ν98) βούλημα G3 (601, 7) βούλησις τοῦ ϑεοῦ Hi 19 8 (568, 6) βράγχιον plur. A IV 222 (41324 cf. ἢ. 88) βραδυπορεῖν τὸν ἥλιον A V 181 (421220) βραδύς. βραδεῖα xal ταχεῖα χίνησις D 7 (450,3) βραδυτέρως Hi 96 (564, 9) βραδυτής (opp. τάχος) D 26 (461,5) βρα- δυτῆτες G 6 (603, 13) βρασμός D 13 (453, 13) βραχύνειν. βραχύνηταί τι ix μείζονος G 22 (612, 17) βραχύς. λεπτομεροῦς del βραχέος (ὑπολειπο- μένου) AIV 222 (4122328) βραχυτάτη ἡμέρα D 10 (451, 10). βραχὺ τέτρηται τῇ dxoj ThS 41(511,5) ἀπὸ βραχέος πρὸς τὸ μεῖζον G 22 (612,16) κχατὰ βραχύ sensim. Α ΠῚ 5 6 (212331531) — ὡς βραχέως εἰρῆσϑαι A II 20 15 (350 ^ 19b 17 ef. p. 53) ὡς dv βραχέσι πειρώμεϑα λέγειν G 24 (613, 1) βρέφος A IV 22 1 (411 328) V 12 2 (423 418) 13 s» (424221) 15 3 425326) 4 (42635) 18 5 (429 29) βρεφῶν ἐπέχειν τάξιν A V 27 1 (440210) βρίϑειν 489,9 βροντή (placita) A ΠΙ 3 (307220519) Hi 8 n (563, 4) βρότειος (χρούνωμα) A I3 20 (287211. 15) βροτός. (ἀνθρώποισιν) Emp. A I 30 1 (326 230) βρύον 490,4 βρῶμα Hi 24 1 (513,4) βωμός Philolai ignis centralis A II 7 7 (331 ^2) βόρειος γάλα (οὐσία) D 3 (448,18) γάλα ἐχούσης exemplum G 9 (605, 17) — i. q. γαλαξίας χύχλος A III 1 (364 b 11) τ (36D b 30) γαλαχτοειδής (χρῶμα) A III 1 4 (365211 b 11) γαλαξίας χύχλος A II 71 (3350 520) 20 88 (349 513) (om. χύχλος) III 1 1 (3642321 IH INDEX 514) Hi 8 10 (562, 28) — placita A III 1 (864218511) Hi 8 10 (562, 28) cf. p. 299 γαμετή E I (557, 11) III 22 (591,21) γάμος Plat. E 22 (591, 20) γάρ. εἰ γάρ i. q. εἴπερ ΤῊΒ 23 (406,4 c. ῃ 44) cf. ἐπειδὴ γάρ 486,22 γαστήρ Hi 25 6 (513, 27) uterus A V 14 : (245 46) 15 1(425 2416) 2 (42536. 18) 5 (415 1425) 17 (4213452) 21 (4334652) Hi 26 1 (574, 18) γαστρίμαργος E III 23 (591, 22) γείτων 490, 20. 491, 17 γελᾶν. ἐγέλα πάντα Democritus Hi 13 : (565,19) cf. G 6 (603, 17) He 13 (654, 18) ef. p. 255 γελοῖον (om. ἐστίν) ThO 10 (485, 15) γέλως Hi 18 4 (565, 19) γενεαλογεῖν A III 52 (312a 7 b 7) Hi 197 (968, 4) γένεσις (Homer.) ΑἹ 82 (27724 b]) γ. διδόναι D 31 (459,4) (ἡ ὑφισταμένη) A133 27i 214 511) (φιλομεταβόλου) A IL 7: (337 b18) γενέσεις πρῶται A V 19 5 (430 1421) (ἀγενήτου πράγματος) ThO 10 (485,7) T. τῶν αὐθυποστάτων ThO 10 (485, 8) ἐτέ- pae ποιότητος D 258 (464, B) ἀσυνδέτους πάσης γενέσεως astrol. A V 18 6 (429 414) qp. αὐξήσεως Hi 2 10 (506,25) γενέσεως ἀρχή D 81 (409, 29) ἐξ ἧς τὰ πάντα διοιχεῖται καὶ πάσχει ϑιοῖο. E IL 5 (088, 18) τὰ x»- ριώτατα τῆς γενέσεως εἶναι ϑερμόν τε xai ψυχρόν Hi 73 (501,1) 17. τῶν ὅλων ΑἹ 1 (209 421) τοῦ παντός A 1381 (323 15) τῶν ὄντων ThO 6 (482, 9) τῶν φαι- νομένων 'ThO 6 (482, 12) y. ζῴων A I 8085 (302 Ν10) V 19 tit. (4302151) 4 ϑρώπων ThO 65 (482, 19) xóspo» ΑἹ 1 88 (3064252) II 6 1 (333 ^ 11h19) 'ThO 4 (479, 18) 11 (480, 2) γένεσιν xai μεταβολὴν ἀδιάλειπτον ἐν τοῖς οὖσι ϑεωρῶν ThO 8 (483, 19) Hi 121 (564, 217) (coni. χίνησις) ThO 4 (479,8. 11) (opp. ἀναί- ρεσις Stoic.) D 21 (462, 24) (opp. φϑορά) ATI321 (285233 b4) 91 (307 3206) 302 (326223) D 31 (462, 13) ThO 2 (416,8) G 22 (612, 13) (dist. οὐσία, opp. φϑορά) Hi 6 1 (559, 19) περὶ γενέσεως xal φϑορᾶς placita A 121 (320 ^ 10 ^ 16) γενικός. γενιχωτάτας τρεῖς ἀρετάς A T Ῥτ, 9 (218 516) γενιχὸν ἡδύ (opp. εἰδεχὸν xal προσπῖπτον) Chrys. A IV 915 (898 55) VERBORUM γενιχῶν (i. e. χυριωτάτων) μορίων A V 22 (434 ^3 2) γέννα. γέννῃ τε χράσει τε Emp. Th$S 16 (504, 2) Ἱενναῖος iron, 488,21 Ἱεννᾶν. γεννᾶσθαι πάντα ΡῚ 8 (519, 23) cf. AI122(915226513. 14) ἐγέννα τὴν ὑγρὰν φύσν ΑΙ 4 4«(29] 42) ἐγέννησεν τὴν τῶν ἄλλων φύσιν ThO 4 (479, 9) (χόσμους) AI33(27621057) 4 4 (291 49) (γῆν) Α145 (290 125) ἀνέμους, νέφη sim. Hi 17 (561,13. 14) ξηρότητα A III 153 (819 ^» 16) ἀνθρώπινον γεννηϑέν A I 615(29721) ὃ ἄνθρωπος A IV 111 (400 34) 181 (4972377) τὰ ζῷα A V 192 (43028) ἄρρενα A V 7 (419 a 10 5 1) τὰ βρέφη A V 1Ὁ 4 (420 15) γόνιμα A V 18.4 (428 419 "4) τὸ γεννώμενον (sc. παι- δίον) A V 114 (42327) οἱ γεννώμενοι A V 12 (42331052) γυναῖχες, ἐξ ὧν- περ γεννῶνται xal γεννῶσιν Hi 24 4 (573, 19) γεννᾶσϑαι σάρχας ἐκ τῶν στοιχείων A V 221 (49424) γεννᾶν τὰ σπέρματα tà Bévópa A V 251 (435 4) ἀνάπαλιν γεννωμένας (ψυχάς) E IL 5 (588, 10) «à γεννώμενα τοῖς χλωθϑομένοις παραπλησίως διεξάγεται A 1 283 (324 b 7). γεννωμένους ϑεούς Ph 524 (534 b&) γεννητιχός A 135(219215). τὰ γεννητιχὰ τοῦ πυρός Democr. A III 3 11 (309 410. 22) γεννήτωρ A I 614 (296 526) γεννιχός nobilis 601,3 qívoc. τὸ μὲν γένος ᾿Αϑηναῖος Hi 91 (568, 14) γένει Θρᾳχός Hi 25 1 (014, 8) (opp. εἶδος) A IV 115 (401 54) D 24 (460, 9. 10) «à Ἰένη τῶν χρωμάτων IV primarii col, A T 15 7 (3132 13 ^21) (coni. εἴδη) A 138 (282 2524) ἐν τοῖς ὁμοίοις γένεσιν ἀφώρισται ΤῊΒ 35 (509, 11) ὅσα τοῦ αὐτοῦ γένους ThS 87 (525,29) οἱ πάντες ἀριϑμοὶ λη- φϑέντες ἀπὸ γένους τέσσαρες Hi 2:8 (506, 10) χατὰ γένος ἀφϑάρτους φύσεις Epic. A I 4 34 (ϑ00ὺ 1716) τὸ γένος ἕν τὸ πᾶν E ΠῚ 12 (590,24) γένος (Ὁ γόνος) A V 11 3 (428 41) γεοειδής ν. γεώδης γέρων ἀλαζὼν (Euhemerus Callimachi) A I {1 (298 56) — He 12 (654, 7) γεύεσθαι διὰ τοῦ μεταξὺ τῶν γευστῶν ὑγρῶν Arist. D 17 (456, 20) γεῦσις (placits) A IV 18 (407 411 511) cf. ἢ 73 9 10 (397 532) 213 (41129) D 15 (456,1. 23) 11 (456,20) ThS 19 (504, 30) 20 (505, 4) 40 (510, 22) γευστιχός A IV 44 (39027 cf. tb10) γεώδης (ἄστρα) A II 13 1 (341236 b4, t52) 10 (342517) 20 9 (3495 17, tb 7) 24 1 (353 519, 354 41) 257 (356 14) 30 (361 22) Hi 75 (561, 7) (yop/c) ThS 84 (595,6) τὸ γεῶδες (convenit ἁφῇ) A IV 9 τὸ (397 b33) τὰ γεώδη generaliter ΤῊΝ 88 (526, 6. 15) γεωλόφος 486,8 γεωμετρία Hi 22 (555, 18) γεωμετριχός Pythag. A I 102 (309 b6) γεωμιγής A ΠΙ 26 (367 5554) γεωφανής (σελήνη) A II 301 (36153) γηρᾶν A V 305 (443215) ὁ (44422) γῆρας (placita) A V 20 4—6 (44357 212) γηράσχειν A V 306 (443 417) [3 elementum Pherecydis (X0ov(5) E III 5 (510, 2) G 18 (610, 11) He 12 (654, 8) — Pythag. He 16 (655,22) — Onomacriti G 18 (610, 16) Xenophanis A I3 12 (284 b10tb7) Hi 143(565,30) P14 (580, 17) E III 9 (590, 14) G 18 (610,14) γῆς μῖξιν πρὸς τὴν ϑάλασσαν Hi 14 5 (566, 1) 6 (566,8) — Parmen. σχύτος ThO 6 (482 nb19) Empedoclis ᾿Αιδωνεύς A I 3 Ὁ (28729) — dp πυχνούμενος Anaximenis ThO 2 (471, 3) saepius — Archelai E III 5 (590,2 cf. p. 177) — γῆς ἴδιον τὸ ἁπτὸν Plat. ThO 21 (4934. nh14) — τὸ βαρύ ThS 88 (526, 13) τὸ ξηρόν Epic. E IL 8 (589, 18) pars mundi: οὐρανοῦ xal γῆς E I (587, 18) IL5 (99,5) περὶ γῆς [εἰ μία, σχή- ματος, ϑέσεως, ἐγχλίσεως, κινήσεως, διαι- ρέσεως} placita A III 9—14 (376 40 h3) ef. A143 (290225) τὴν παρ᾽ ἡμῖν γῆν A IL301(36126b5) γῆς διαφορά D 148 (Add. p. 155) μονὴ ἐν τῷ χόσμῳ περὶ τὸ τούτου χέντρον χαϑιδρυμένης ἰσοχρατῶς Stoie. D 23 (459,23) 31 (465,19) cf. E III 11 (590,20) τὸ ἡγεμονικὸν τοῦ χόσμου Stoic. D 29 (465,8) def. Stoic. D 31 (465, 21) γῆς ἀνωμαλία 486,4 ἐφ᾽ ὕδατος χεῖσϑαι ThO 1 (415, 9) Hi 14 561, 2) 10 (653, 22) P13 (580,2) He 10 (653, 22) — σφαιροειδής ΤΟ 62 (482, 17) ac saepe, στρογγύλη ThO 17 (492, 8) Hi 63 (559, 24) πλατεῖα Hi 7 4 (561, 2) 83 (562, 5) P138 (580,2) — χινεῖσϑαι Hicet. ThO 18 14. τῆ (492, 9) --- μέσον χόσμου χινεῖσϑαι περὶ τὸ αὑτῆς χέντρον Ecphanti Hi 15 2 (566, 18) οὐ προσήχουσαν τῇ γῇ τὴν μέσην χώραν τοῦ παντός Plat. ThO 22 (494, 2) — γῆν μετεώρον Anaximandri Hi 6 3 (559, 22) — τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος ἐγεννᾶτο ix τῆς Tüs A V 151(4212 18) γεγονέναι τὰ ἄστρα ix γῆς Hi Το(601, 4) 134 (065,16) ef. 3 (580, 1) τὴν γῆν ὑποστῆναι ix τῶν Ba- ρέων παγέντων Hi 82 (562, 3) cf. AI 43 290225) χοίλην xal ἔχειν ὕδωρ ἐν τοῖς χοιλώμασιν Hi 8 5 (002,11) χεῖσϑαι ἐν μέσῳ οὐδὲν μέρος οὖσαν τοῦ παντός Ατ- chelai Hi 9 3 (563, 231) λίμνην εἶναι 8 sole siccatam (eiusd.) Hi 9.4 (563, 26) γῆν ἄπειρον Xenophanis Hi 143 (565,28) ΡῚ 4 (580,17) γῆ Anaximandri expl. Pl 2 (519, 12) τὴν γῆν τοῦ πυχνοῦ κχαταρρυέντος ἀέρος γεγονέναι Parmen. PI 5 (581, 4) dea l'ai' εὐρύστερνος Hesiodi Hi 26 2 (514,30) Stoicorum A I 133 (306 3959) μήτηρ credita A L6 11 (290 4) γῆν ἢ τὸ ἐν αὐτῇ πνεῦμα (Δήμητρα) Ph 12,26 (546 Ρ22) 15,32 (549 516) (Ῥέα) Chrys. Ph 12, 24 (546 520) γηϑεῖν. γέγηϑα He 1 (652, 9) γήινος (πύχνωμα) A II 20 14 (350 421 b21) (σελήνην) Hi 8 τὸ (562, 27) γίγνεσϑαι (γίνεσϑαι, γείνεσϑαι). στάχυν γενη- ϑῆναι Α 1 4 (2392 411) γινόμενα (opp. ἀίδια) He 8 (653, 12) τὸ γενόμενον πᾶν ἀνάγκην ἔχειν φϑαρῆναι Hi 19 10 (568, 15) κατὰ τὸν χρόνον γίνεσϑαι τὰ γινόμενα Zeno D 26 (461,5) μήτε γίνεσϑαι μήτε συνε- στάναι Hi 222 (512, 2) ὡς οὐ γινομένων dÀÀ' ἐνυπαρχόντων πρότερον ΤΙΟ 4 (419,7) τὰ μὲν γεγονότα γέγονε, τὰ δὲ γινόμενα γί- νεται, τὰ δὲ γενησόμενα γενήσεται A 1283 (323214 "»30) πάντα τὰ γενόμενα καὶ τὰ γινόμενα καὶ τὰ ἐσόμενα Ph 8 48 (582 b 6) ef. 4241 (53257) Hi 7 1 (560,14) Pl 7 (581, 11) τὰ γενόμενα τῆς ἀταξίας A II 7 : (337 b21) — ἀνωτέρω γενέσθαι A ΠῚ 155(38022) (ἐν τῷ ἀλλοτρίῳ τόπῳ) AI122 (310216522) ὅταν ὁ ἥλιος γέ- νηται εἰς δυσμάς (v.l. ἐν δυσμαῖς) A III 56(912233b33) ἐν τῇ πάσῃ οὐσίᾳ γί- νεται i. e. resolvitur in. universam οὐσίαν D 31 (469,14) ὑπὸ τὴν γῆν ὁ ἥλιος γι- νύμενος A ΠΙ 15 (265215515) Hi 16 (561,10) γενόμενος μετὰ τούτους Hi 31 (558, 14) — ἐγένετο vixit Hi 14 (555, 12) H INDEX natus est. Hi 67 (560,11) γεγενῆσθαι natum esse Hi 8 13 (563, 12) ροβ χαὶ ἧ- μισυ ἡμέρας γίνεσθαι εἰς τὰ γόνιμα A V 185 (499 42) γίνεσθαι τεσσαράχοντα τὰ πάντα He 16 (655, 18) --- γείνατο Hesiod. Hi 96 2 (515, 21) γενητός (in libris saepe γεννητός) στοι- γεῖα τῶν γενητῶν A 1322 (288 P 11) opp. ἄφϑαρτος ΑΙ ὃ 8 (292 48) 222 (31813) I141 (33121616) velut χόσμος A V 191 (430 ^4) 'ThO 11 (485, 19. 30) E III 22 (591,18) γενητός χατ᾽ ἐπίνοιαν οὖ χατὰ χρόνον A IE 4 1 (330 b 16). γενητοί mortales A I 614 (2962324) γινώσχειν μηϑὲν ὑπὲρ αὐτοῦ Ph 9,33 (544,1) ef. 4 41 (534 ν8) γνῶϑι σαυτόν Socratis Hi 181 (01,2) ἀφ᾽ οὗ τὴν ΚΚυρηναιχὴν φιλοσοφίαν ἔγνωμεν Ο 8 (600, 13) γλισγρός TbS 66 (518, 4) γλυχύς (ὕδωρ) A ΠΙ 10 6 (5382 410) AIV i? (38533) Ὁ 14* (Add. p.455) ThO 23 (495,2) τὸ qÀoxó (sc. ὅδωρ ϑαλάστητ) Α ΠῚ 4 4 (311}18) τὸ γλυχὺ καὶ ὀξὺ ThS 28 (δ01, 10) ὃ ἡμῖν γλυχύ, τοῦτ᾽ ἄλλοις πιχρόν ΤῊΒ 63 (517,14) γλυχὺς χυλός expl. Demoer. ΤῊΒ 65 (511,26) Plat. 'ThS 84 (525, 11) ἡλῶττα saporum iudex A IV 181 (407213) 2 (407215) 213 (411210) 4 (411290) 'ThS 38 (510, 7) 43 (511, 19) 44 (512, I) 84 (525,10) 86 (525,22) αἰτία τοῦ εὖ λέγειν ΤῊΒ 24 (506, 14) cf. 11 (502, 23) 24 (506,15) σημεῖα τοῖς χάμνουσιν ἐπ᾽ αὐτῆς ThS 43 (511, 20) γνώμη A I323 (91133) 7 2 (298214) τούτῳ προσέϑεσαν τὴν γνώμην ThS 2 (499, 9) τῆς ἀϑεμίτου qv. E II 1 (589, 1) τῆς ἐμῆς qv. ἐξήλασεν He ὃ (653,2) γνωρίζειν saepe i. q. αἰσϑάνεσϑαι velut τὰ συγγενῆ 'ThS 1 (499,5) 7 (500,27) 10 (502, 10) 28 (507, 16) 50 (513, 27) γνώριμος i. e. γνωστός À IV 9 18 (398 524) 488, 26. — familiaris, discipulus Hi 13 1 (565,4) G 3 (599, 9) γνῶσις (αἰσθήσεων) D 16 (456,9) ThS 3 (499, 15) 15 (503, 92) 11 (504, 10) ἔχειν τινὰ γνῶσιν ThS 4 (500, δ) qv. ἀληϑινὴν λαβεῖν Hi 15 1 (566,12) εἰς Tv. ἡμᾶς ἄγει G 9 (605,14) 6 11 (606, 4) εἰς rv. dg- χόμεναι G 34 (614, 15) γνωστιχός A V 2 2 (416213 cf. 35) 5 (602, 17) VERBORUM γονεύς. τῶν γονέων al ὁμοιώσεις πόϑεν γί- vovzat (placita) A V 11 (4223131) 12 (423 410 52) γονή semen A I 31 (2i62a15b7) V7 (4202117) generatio D 20 (458,2) γόνιμος (σπέρματα) A V 102 (42223) (τὰ ἑπταμηνιαῖα) A V 18 tit. (42721652) Ἰόνιμα γεννᾶσϑαι A.V. 18 4 (4282 19 54) 5 (42923) e (429228) (ὄγδοος μή) A V 18 3 (428 49) (ἀριϑμόν) Hi 2 10 (556, 25) τὸ ix τοῦ ἀιδίου γόνιμον ϑερμοῦ τε xal Ψυχροῦ Anaximandri Pl 2 (019, 13) γραμματιχός A III 15 7 (353522) γραμμή A I161(31551) 4(315^ 11) D5 (449, 6) 24 (460, 15) ὁρῶμεν κατὰ γραμ- μὰς 7) xav! εὐθείας ἢ xatà χαμπύλας 7, xat ἀναχλωμένας, γραμμὰς δὲ λόγῳ ϑεω- ρητὰς xal ἀσωμάτους A III 53 (312214 b14) γονοποιός (ὕδωρ) He 2 (651, 12) γόνος (i.e. σπέρμα) A V 61(41924) 92 (421 410) 1323 (4242318) γόνοι σπερματιχοί AV111(4222317) (mulieris) A V 112 (422221) d. ἀνθρωπίνου ὀσμήν Ηἰ 3. πὶ (551, 25) γοῦν ad exemplum rationem confirmans in- ducendum A I353 (21121359) 5 (21926 b4) 211(32254) [34052] II 19 53 (841 b15) IV 12 5 (402 421) 17 2 (407 31 ^ 7) 202 (410218) D 11 (452,3. 16) 12 (453,7) 13 (454, 1) 14 (455, 8) 28 (464, 4) ἤδη γοῦν D 13 (454, 9) αὐτίχα γοῦν A III 51 (391223853) — iyitur P13 (580, 4) γράφειν. in verbis scriptoris citandis γράφει (γέγραφεν) usitatum A I 18 6 (316 ^15. 81751) 271(32254) 301 (326212) 20 ὃ (349 b 1) ef. καϑάπερ αὐτὸς γράφει A IIT 34 (369 b 22) γράφει διαρρήδην A IIL 4 4 (811 b17) --- συμπεφορημένως γέγραφε ThO 2 (411,6) --- γράφειν exempl. categ. ποιεῖν Hi 202 (510, 17) γραφή. ἐν γραφαῖς χαταλιπεῖν 415, 13 γυμνός Hi 242 (513, 1) γυμνοσοφισταί ἐν Ἰνδοῖς Hi 13 1 (565, D) γυνή A V61(41928B) γυναιχῶν εὐμορφία AV 190 (431 13) (χοινάς Platonis) E I (581, 18) III 22 (591, 20) γυναιξὶ συνών E ΠῚ 44 (593, 14) γυναῖχες στεῖραι (pla- cita) A V 13 (424 1311) γυρός Hi 63 (009, 24 cf. p. 218) γωνία ΤῊ 83 (524, 22) He 17 (655, 33) γωνιοειδής ThS 61 (515, 16. 18) δεῖν 135 γωνοειδής ThS 65 (517, 22. 25 cf. nh16 Hist. pl. I 101) δαίειν. δάσσαντο Hesiodi Hi 26 2 (574, 25) δαίμων ἀφϑίτῳ ϑάλλων βίῳ (Eurip. immo Critiae) ΑἹ 9 (2985 420) δαίμονι ῥέξαι πᾶν δυνατόν Callim. A I 13 (299 44) (syn. τὸ xaxów, opp. ϑεός) ΑἹ 18 (302 af) (ὑποσελήνους ἀοράτους) A I 130 (301 b13) ὃ. χυβερνῆτις A IT 71 (335 b 15) περὶ δαιμόνων xal ἡρώων placita A I8 (307 34) 1 1 (301 hb2) 18 (302 39) 20 (304 b13) 82 (207210) II 71 (335515) cf. I 253 (391t55) Hi 213 (551, 16) 3 1 (558, 14) 19 » (568, 9) δαιμόνιος. τὸ δαιμόνιον (i. e. ϑεός) Ph 9,31 (544 b 6) δακρύειν He 4 (652, 10) báxpuov. δαχρύοις τέγγει Emped. AIS3 (281210) expl. idem A V 22 1 (434213) δαχτύλιος (εἰς xnpóv ἐχτυποῦ A IV 202 (410 ^ 10) δάχτυλος μέγας τοῦ ποδός A V 175 (421 312) δάχτυλον ἀποχοπείς 490,17 κατὰ δάχτυλον μετρεῖν He 17 (ὑδῦ, 35) Δαμασκηνός A81, T bapvà Hesiodi Hi 26 2 (515, 5) δαπανᾶν 481, 1 δαπανωμένης (syn. συντριβο- μένης) E II 8 (589, 10) δάφνη A V 264 (439213) δέ in apodosi bipartitae periodi ThS 11 (502,19) τὸ δὲ δὴ ThS 23 (006,6) εἰ δὲ δὴ ThS 52 (514,5) ᾿ δείδειν. δεδοιχὼς τὸν Ἄρειον πάγον ΑἹ 2 (298 49) δειχνύναι. δειχτέον ΤῊΒ 52 (014, 10) δείλη D 14 (454, 31) δειλία Hi 19 16 (569, 11) δεῖν. ἑξήχοντα ἑνὸς δέουσιν A II 32 2 (363 419) πεντηχοστῆς μιᾶς δεούσης A V 211 (433210) δεῖν ἀμφοῖν πρὸς τὴν ὑπό- στασιν D 2 (448,11) ἔδει γίνεσθαι sim. ThS 28 (506,12) τῷ (520,18. 20. 94) δεήσει εἶναι D 38 (469, 238) ἔλαττον τοῦ δέοντος A V 91 (491 210) 132 (424 214) δέον ace. abs. ΤῊΒ 5 (500, 10) --- δεόντως D 32 (466,21) δεόντως dv λέγοιτο 489, 18 δεῖσϑαι τροφῆς A II 17 5 (246216521) (συμμετρίας) ThS 3 (499,17) (πίστεως) 136 ThS 31 (508, 1) 91 (527,11) τῶν ἐξη- γουμένων) G 2 (598,8) δεινός A IV 23 3 (41525) δεινότατος παί- δων Hes. Hi 26 2 (515, 19) δεῖξις (v. 1. διάταξις) A I 10 1 (308219, 2309 b 1) δεισιδαιμονία E II 6 (588, 23) δέκα. μέχρι τῶν δέχα A T1358 (281214.17 b 12. 14) δεχάμηνος. ἡμέραν ὁπόση νῦν ἐστιν ἡ be- χάμηνος Α V 18 1 (427 521) τὰ δεχά- μῆνα A V 18 1 (421 324) ὁ (429227) δεχάς Pythagorea A I 3 8 (281313511) Hi 2 * (556, 18) δεχτιχός τοῦ σώματος D 5 (449,12). &ex- τιχὰ μόρια D 271 (462, 26) δελφίς He 4 (652,12) δέμνιον A IV 126 (402 431) δένδρον A T65 (293225) ἄρχεται τελειό- τήτος A V 23 1 (435 33) πρῶτα τῶν ζῴων Emp. A V 26 4 (438321) δένδρων xo- πέντων D 143 (Add. p. 455) περιφυῆναι s. ὡς τῷ δένδρῳ φλοιόν Anaximandri ΡΙ 2 (519, 15) δεξαμενή Platonis A I94 (808 47 "1) 191 (31724525) Hi 19 1 (567,9) δεξιός. δεξιὰ (opp. ἀριστερὰ) τοῦ κόσμου A II 10 (339211) saepius — τὸ éx δέ- ξιᾶς xal ἐξ εὐωνύμου D 19 (451,20) τὴν εἰς δεξιὰν χινεῖσϑαι D 24 (400, 12) δεξιὰ μέρη τῆς μήτρας sim. A V 7 4. δ (490 «9. 3. 8) Hi 8 12 (563, 9) δέος. μετὰ δέους καὶ καταπλήξεως A II 182 (341 2 8) δεσπόζειν. οὐ γὰρ ὅσιον δεσπόζεσϑαί τινα τῶν ϑεῶν PI 4 (580, 15) δεῦρο μᾶλλον 7, ἐκεῖσε ῥέψειεν A LIT 15 7 (380 a 16) δεῦτε (Callimach.) A I 7 1 (29843) δεύτερος οὐδενός τὴν διάνοιαν G 3 (600,14) δέχεσθαι. τόπους τοὺς δυναμένους δέξασθαι AIA423 (29029) (τὰ σπέρματα) AT6 τὶ (2962 7) (τὴν ἀνταύγειαν A II 90 12 (349 19522, tb 12. τὰς αὐγάς A IL 28 6 (359 a4b4) (ἔξωϑεν ἀέρα) A IV 22 3 (41424) τὸ μὴ δεχόμενον ἕτερον εἰς τὸν αὐτὸν τόπον σῶμα D 5 (449, 11) αἱ δεδεγμέναι ταῦτα γῶραι 488,16 ὃ, γλῶτταν τοὺς χυμοὺς ΤῊΒ 25 (506,27) (opp. διιέναι) ΤῊΒ 50 (513,22) ὃ. χύσιν xal διάλυσιν εἰς αὑτό D 21 (458,20 cf. 459, 5) — δέ- ξασϑαι pro vero recipere A Tí « (300292 δεῖν H INDEX δή. manifesto ὁρῶμεν δή Α IIL 53 (3124M b14) (praecedit in protasi ἐπειδὴ) D 2 (448,2) χατὰ τοῦτο δή D 14 (455, 10) τὸ δὴ τοιοῦτον D 17 (456,22) τοιούτου δὴ πυρός D 33 (467,7) διὸ δή D99 (464, 28) — seilicet αἰϑέρα, πέμπτον δή τι σῶμα AIITs(336218) — igitur (quo ad propositum reditur) A I 1 2 (21517) δὴ τοίνυν D 5 (449,9) — δή relativo iunctum in Ario crebrum D 15 (455,37) 17 (457,2) 31 (466,16) 33 (467,6) 35 (468,92) 40 (412, 6) ὅσων δή ThS 19 (508,2) ἅτε δή Aétianum A III 121 (311294) 155 (38022) 15 6 (380210) : (380 ^7) IV 13 10 (404 b 10) — τὸ δὲ δή ThS 23 (506, 6) οὐδὲ δὴ ThS 98 (501, 16) εἰ δὲ δὴ ThS 52 (514, 5) — δὴ ἄν con tractum o) 34v 'ThS 19 (593, 2) Δήλιος Hi 211 (551, 7) δῆλος. δῆλον (om. ἐστί) ἐκ... A 154(292413 515) 6. 2 (293 4 D 36 (465, 14) δῆλον εἶναι D 21 (463, 6) ΤῊΒ 21 (505,13) — δῆλον ὡς ΤῊ ut ab adverbio δηλονότι discernat eo sensu quo alii δῆλον ὅτι adhibere solet: ΤῊ 13 (503, 11) 39 (510, 18) 52 (514, 7) 10 (519, 25) δηλοῦν. δηλῶσαι AI11(274320) οὐ δη- λοῖ τὰς σωματιχωτέρας αἰσθήσεις ThS 31 (510,3) apparere intr. (cf. Ind. Arist. 114213) A T 11 4 (3105) Δημήτριος (ἄρτον) A L3 5 (217997 εἰ. n 89) δημιουργεῖν. τὰς χεῖρας αἰτίας τοῦ 5. ThS 24 (506, 15) D 3 (443, 28) — sensu Platonico D 1 (447 326 cf. »18) Hi 19 2 (567, 14) τὸ δημιουργῆσαν ἐξ οὐσίας Stoic. D 31 (469, 90) τὸ πᾶν δεδημιουργῆσϑαι PI ἴ (581, 8) δημιουργὸς ϑεός Philol. A II 4 (332522) Platonis D 1 (447518) 493, 7 Hi 19: (553,2) — λόγον δημιουργὸν τῶν ὄντων ATITs (308b9) δημιουργοῦ τάξιν ἔχειν (opp. ὅλης) ThO 62 (482, 18) δηνάριον A IV 115 (40127. 9 cf. p. 101) δήπου Hi ?1 2 (511, 15) δῆτα. τί δῆτα He 12 (654,6) διά. διὰ μαχροτέρου per longius intervallum ThS 41 (511,1) v.s. πολύς. διά cte ὡρισμένου χρόνου (syn. περιοδιχῶς) A TII 21(366a8b8) Bux παντός semper A III 11 (564220513) 5 n (31432) 6 24 (614, 18) — δέ αὐτὸν πάντα, inde Δία Chrys. VERBORUM D 30 (465,13) διὰ τοῦ πλήϑους i. q. διὰ τὸ πλῆϑος A T3 2» (288 5 11) διαβαίνειν πρὸς tà xaxà μέρος AIV Pr (384 ^17) διαβάλλειν τὸν λόγον PI 4 (560, 11) διαβεβαιοῦσϑαι med. τοιοῦτόν τι διεβεβαι- coro D 28 (463,14) Hi 91 2 (D71, 11) E III 44 (593, 19) διαβιοῦν Hi 24 2 (513, 7) διαβοᾶν. διαβεβοημένος G 3 (599, 14) διάγειν (sc. τὸν βίον) G 1 (597,6) διαγνωστιχός G 1 (591, 10) 12 (606, 8) διάγραμμα. τοῖς διαγράμμασι παραχολου- ϑοῦμεν γινομένοις ΤΟ 11 (486, 1) διαδέχεσθαι τὴν αἵρεσιν Hi 2 1 (555, 16) G 3 (600, 16) διαδιδόναι. πληγὴν δ (cov... μέχρι ψυχῆς διαδιδομένην A IV 19 1 (40823 b2) ΤῊ 25 (506, 27: 40 (510, 19) διαδοχή (φιλοσοφία) A I3 1 (21629) 7 (280214 bB) xarà διαδοχὴν ἀναδραμεῖν ἐπὶ τὰ δόξαντα τοῖς μετὰ Θαλῆν Hi 5 (559, 11) διαδοχὴν καταλελοιπότων G 3 (599, 11) διάδοχος τῆς σχολῆς D 36 (469, 4) 416,4 G 3 (600, 1) διαδύειν. ταχὺ xal πάντῃ διαδύεσθαι ThS 65 (517, 23) διαδύνειν ΤῊ 65 (518,2) διαζευγνύναι. γενέσεις ἀσυμφυέσι τοῖς μο- ρίοις διεζευγμένας A. V 19 5 (480 424) ἡ T... διεζεύχϑη 489, 80 ἐχ διεζευγμένων log. G 15 (607, 17) διαϑεῖν D 10 (451, 11) 20 (458, 1) διάϑεσις (σχημάτων) ThO 8 (484,8) (syn. xpàcw) ThS 4 (500,1) 19 (504,25) 35 (509, 12) 39 (510,16) 64 (517,17) 12 (590, 15) διαϑέσεις σπουδαίας animae, Ze- nonis Ph 8,33 (543 53) 59. ἠϑιχή So- eratis G 1 (597, 9) cf. 3 (600, 7) δια ϑιγή Democr. ThO 8 (484, 5) διάϑρυψις ὑετοῦ πεπηγότος D 35 (468, 3) διαίρειν in altum. efferre A V 264 (439 25) τῶν διηρμένων πρὸς ὕψος 486,9 ἐδιῆρε Ὁ διέχρινε) A 135 (28025) διαιρεῖν dividere A I 610 (295215) 12 (296 1312) (xatà σφαίρας) A I 7 82 (30526) (εἰς πέντε ζώνας) A III 14 1 (378222) ΙΝ 41.890 41) (ὀνόματα εἰς σημαινόμενα sim.) G 14 (607, 8) εἰς ἐξ ὀρϑογώνια τρί- [ova He 16 (655, 11) (εἰς ἄπειρον) Ὁ 5 (449,5) (coni. συγχεῖσϑαι) Stoic. D 20 Diels, Doxographi graeci, 191 (458, 1 cf. δ) — distinguere (τὸν ἀέρα xal τὸν αἰϑέρα) 'ThS 59 (516,6) (τοὺς pa- ϑητάς) Hi 2 4 (506, 2) — ezponere (xà τῆς ὄψεως πάϑη) ThS 19 (504, 26) (τὴν δια- φοράν) ThS 12 (520,24) — med. διελέσϑαι τὴν πραγματείαν A I Pr.1(21828) τὴν φιλοσοφίαν A I Pr.3 (214 a2) — διαιρετὸς χρόνος D 6 (449, 17) διαίρεσις def. G 14 (607, 1) (Jj εἰς πλείω) A V 81 (490 193) (οὐρανοῦ) placita A II 12 (34026510) (γῆφ) placita A III 14 (318 120) — διαιρέσεις philosophiae variae 10. 81* διαίρεσις (opp. σύγχυσις) Stoic. D 20 (458, 5. 7) (dist. ἀλλοίωσις, ἀνάλυσις) D 21 (462,16) (ἀτόμων) Hi 22 2 (512, 4) — distinctio D 26 (461, 30) διαιρετιχός (opp. ἑνωτιχός) A T1320 (281 8 4) δίαιτα Hi 95 (564, 5) διακαίειν. διαχεχαυμένος χύχλος A II 30 1 (361512) (ζώνη) A III 14 1 (37923) (ὥραν ἔτους) D 26 (462, ἢ) διάχαυσις ἀστέρος A III 12 (364223 b16) διακεῖσθαι v. διατιϑέναι διάχενος (πάϑος Stoie.) A IV 19 (401 tb7) (ἑλχυσμός Chrys.) A IV 12 4 (402 410, tb5) 5 (402218, tbR) διαχόπτειν (τῷ τῆς χροιᾶς συντόνῳ τηλι- χαύτην ἀέρος ἀπόστασιν) A I 6 4 (293221) (ἀκτῖνας εἰς τὸ πέραν) A III 5 10 (373226) διαχοσμεῖν. διεχόσμησε (νοῦς) Anaxagorae ΑΙ ϑ νυ (280 18) 7 υ (2399 4 91) ὁ (30022) Ph 4« 7 (532513) Hi 81 (561, 25) 191 (567,8) D 31 (469, 16) 38 (470, 9) διαχόσμησις (coni. διάταξις τοῦ χόσμου) A II 4 12 (332 58, 12) D 29 (464, 14. 17) 81 (465,16. 466,2) 36 (468298528) 38 (469, 277. 470, 9) διαχραδαίνειν τοὺς τόπους (ἀναϑυμίασιν) D 13 (458, 15) διαχριβοῦν ThS 82 (524, 13) διακρίνειν secernere (ἄστρα) Arat. A II 193 (34722519) (ἰσϑμοῖς) διεχρίνοντο al λίμναι 491, 6. (xa9* ἕν ἔχαστον) ThS 61 (016, 26) (τοὺς χυμούς) AIV 18 1 (407 414) (ζῴων γένη) A V 195 (431 46) cf. Hi 96 (564, 6) (ἡμέραν xal νὐχτα) A V 264(43921) (ix πάντων ἕν) D 38 (410, 15) (τὸν αἰϑέρα) A IL 63 (334 42) (τοὺς κόσμους ὑπὸ τοῦ νοῦ) 'ThO 4 (479,8) (ἀλλο πρὸς ἄλλο [1. ἄλλου) Eurip. A V 193 (430 1313) 490,23 (ἄτομα) E II 8 (589, 16) 41 διαχρίνειν 138 (ὑγρὸν εἰς ἀέρα) A III 15 2 (319212) (χόσμον εἰς ταύτας τὰς φύσεις) D 31 (466, 3) — (διὰ τὴν λεπτομέρειαν) A 1Π 4 4 (311 ν13) (coni. λεπτύνειν, opp. πυχνοῦν τὸν ἀέρα) D 13 (454, 21) ThS 54 (014,97) cf. He 13 (654, 21) — διαχρῖνον (τὸ ϑερμόν) ThS 83 (524,21) τὰ δὲ ϑερμαινόμενα xal διαχρίνοντα δριμέα ΤῊΒ 84 (525, 9) διαχρινόμενα ὑπὸ τοῦ νείχους Emped. ThO 3 (478,6) G 18 (611,20) He 8 (653, 11) διάκρισις (opp. σύγχρισις, syn. φθορά) Ana- xag. A I 302 (326 323) ef. A I1 242 (320 317523) ThO 3 (478,3) 84 (525,4) G 20 (611, 18) He 6 (562,27) (τοῦ ἀπείρου) ThO 4 (419, 4) κατὰ τὴν πρώτην διά- χρίσιν Α II 132 (841 410 58) διαχριτιχός (opp. συγχριτιχός) ThS 86 (525, 21) διαχούειν de discipulo 482, 14 διαλαγχάνειν (τὴν ἰσχύν) D 31 (465, 22) διαλαμβάνειν (μηϑὲν περὶ ϑεῶν) Ph 11, 10 (545 b 5) διαλάμπειν (διὰ νεφῶν ἥλιος) A III 5 12 (31426) (τῇ χρόᾳ) ThS 18 (504, 23) διαλανϑάνειν Hi 225 (012, 18) διαλέγεσθαι collogui 10 (005,20) dispu- tare. (ἀληϑῶς ὑπὲρ τοῦ ϑείου) Ph6b6G (536 50) G 2 (598, 5) διαλεχτιχός (μέρος φιλοσοφίας, syn. Aoytxóv) AIPr.2 (2132324) διαλεχτιχοῖς λόγοις ΑἹ (691, 10) διαλεχτιχῆς (ἦρξεν "Aptaco- τέλης) Hi 5 (559, 14) διαλεχτιχὴν ἐπινε- νόηχεν Σωχράτης G 1 (091,10) — δια- λεχτιχοί G 2 (598, 11) 9 (605, 10) διάλλαξις μιγέντων Emp. ΑΙ 801 (326 419) διαλλάττειν intr. differre Τὸ 3 (448,24) διηλλαγμένον τὸ ἀληϑὲς τῆς ἀληϑείας τριχῶς 6 13 (606, 13) διαλύειν (coni. διαχεῖν) Chrys.: D 21 (458, 15. 17. 25) cf. 487, 12. (εἰς πῦρ) ThO 1 (415,11) (εἰς ἀτόμους) He 3 (651,21) 4 (652, 10) διάλυσις (coni. χύσις) Stoic. A II 9 3 (338 119521) D 21 (458,20) (τῶν τοῦ ὅλου μερῶν) 486,5 (τοῦ σώματος) 6 24 (614, 10) διαμαρτάνειν ἐν πολλοῖς ThS 24 (506, 18) πολλὰ τῶν εὐλόγων ThS 48 (018, 8) διαμάχη 489,1 διαμένειν (ταὐτὰ) D 20 (458, 1) (αἱ ποιότητες) D 28 (464,3) (ὕδωρ) D 38 (410, 2) (τὰς διαχρίνειν II INDEX ψυχάς) D 89 (471,13) (ἡ τύπωσις) ΤῊΝ 53 (514, 21. 38) (φιλοσοφία) Hi 101 (564, 12) πρὸς πλείονα χρόνον A III 2 3 (366 b19) μέχρι Κύρου Hi 14 1 (565, 21) (ἐς ἀεὶ . ἄτρεπτον) D 9 (450, 18) (ἀϑάνατον) G 24 (613, 17) (ἐπὶ τῆς αὐτοῦ αἱρέσεως) 6 3 (599, 15) — διαμίμνει ex. Democrito ser- vavit 'ThS 55 (515, 6) διαμερισμός A I283 (323 521) διάμετρος (σελήνη κατὰ διάμετρον ὑπὸ τὸν ἥλιον γένοιτο) D 10 (451, 14) διαμονή. ἡ χαϑ᾽ ἑαυτὸ διαμονή D 10 (451,6) διαμορφοῦν (opp. εἰδοποιεῖν) D 3 (448,19) διανέμειν. τὰ ϑεῖα διανενεμημένα χατὰ σταί- pac D 9 (450,18) εἰς λίμνας 491,5. εἰς μαχρά (opp. ἄϑρουν) ΤῊ 63 (517, 12) διανέμησις A 1283 (324 56) διανιέναι. διανιεμένου (opp. πηγνυμένου) τοῦ ὕδατος Hi 1 2 (555, 4) διανιστάναι tollere 489, 13 διανοεῖσθαι A T6160 (297210) G 16 (605, 18) (opp. αἰσϑάνεσθαι A. Υ 205 (43311) ΤῊΒ 32 (508, 16) διανοητιχός (χίνησι) A I 23 4 (32055) χινήσεις (dist. αἰσϑήσεις) Ar. D 16 (456,8) (ψυχῆς ἐνέργεια) A IV 43 (390 t bb) διάνοια A IV 191 (407323514) ἀλόγῳ φύσει τῆς διανοίας A V 22 (416210) δια- volac συμπάϑεια A V 123 (423 122) (i.q. αἴσϑησις) ThS 3 (499,16) 24 (506, 16) (dist. aisünsu) ΤῊΝ 33 (008,26) χοινὴ αἴσϑησις ποσὴν διανοίας ἀναλογίαν ἔχει AIV 86(395512) (τὰ ζῷα χείρω τὴν δ.) ThS 44 (511, 26) διάν. τοῦ ϑεοῦ (ἰδέα) Plat. Hi 19 2 (567, 12) διάν. φιλοσοφω- τέραν ἔχειν G 2 (598,15) δεύτερος τὴν ὃ, γέγονεν G 3 (600, 14) διαπέμπειν εἰς τὸν νοῦν ThS 38 (510, 10) διαπερᾶν Hi 24 4 (513, 11) διάπλασις. 5. (v. lect. διαπλασμόν) λαβεῖν A I 9 18 (285 26) διαπλασμός v. διάπλασις διαπλάττειν D 3 (448, 21) διαπλύνειν (τὴν γῆν ὕδωρ) ThO 23 (495, ἢ διαπνεῖν. διαπνεομένου τοῦ ϑερμοῦ A IV 41 (390 428) τὸ διαπνεόμενον ἔξω πνεῦμα D 18 (454, 3) Bram vof, A IL 185 (941218 b17, tb ]2 D 14. Add. p. 455) διαπορεῖν. διαπορήσειεν, εἰ δυνατόν ἐστι ΤῊΒ 14 (503, 12) 85 (609,10) διηπόρησεν περὶ τούτων ἐπὶ πλεῖον Pl 6 (081, 5) VERBORUM διάπυρος (xà ἄστρα) A II 13 5 (34118) 6 (34251) 20 e (34925 b 7, tb 7) 7 (349 bB) (σύστασις) A III 2 3 (2366317511) (9o) A III 3 5 (368 523) διαρϑροῦν pass. (opp. τελειοῦσϑαι τὰ Ép- βρυα) A V 21 2 (433 218) διάρϑρωσις (ipBphov) A V 21 1 (43328) 2 (433214) διαριϑμεῖν ΤῊΝ 27 (507, 8) διαριϑμησά- μενος ΤῊΒ 10 (602, 9) διαρρηγνύναι. διαρραγῆναι τοὺς τόπους D 13 (454, 10. 14) διαρρήδην γράφει sim. A IIL 4 4 (311 17) D 38 (469, 26) He 15 (655, 1) διασαφεῖν 'ThS 81 (524, 1) διασκίδνασθαι Diog. Ap. ThS 45 (512,9) διασπᾶν. τὴν διασπασθεῖσαν (ἅλω, opp. ἐπι- μένουσαν) D 14 (455, 2) διασπείρειν. διασπέιρομένην πρὸς ἡμᾶς αὐγήν A II 20 12 (3582355) διασπειρομένου πνεύματος À III 15 τι (381239) τὸ ἄλο- qov καϑ᾽ ὅλην τὴν σύγχρισιν τοῦ σώματος διεσπαρμένον Atom. A IV 4 6 (3904 18) διάστασις (περὶ σῶμα) D 2 (448,5) τρεῖς (πλάτος βάϑος μῆχος) D 19 (451,93) ἡ χατὰ τὸ πλάτος A IL 31 4 (36359) χατὰ μίαν διάστ. D 5 (449, 9) — (opp. μῖξις) τῶν στοιχείων Emp. A I 30 1 (326 h 11) διάστημα. τὸ μεταξὺ B. τοῦ περιέχοντος xal τοῦ περιεχομένου A 1193 (311528) τὸ χάτωϑεν ἄνω 5. A II 10 1 (33959) τὸ μεταξὺ τῶν χόσμων A II 1 8 (3294) διαστήματα κόσμων ἄνισα Hi 13 3 (565, 11) xatà τὸ ὃ. τῆς ὑποχειμένης τροφῆς διέρ- γχεσϑαι τὸν ἥλιον A OIL 28 5 (858 Δ8 Ρ9) (ὄψεως καὶ ἀκοῆς χοινόν) A IV 8 6 (395 b14) (τὸ μέγιστον τοῦ σώματος) D 19 (451, 18) (χινήσεως) D 26 (461, 4. 8. 15. 23) (τῆς τοῦ κόσμου κινήσεως) A 1212 (818 ον 7) ἐκ τοσούτων διαστημάτων ϑεω- ρεῖται A 164 (293222) πῶς ἐμφαίνεται τὰ ὃ. ThS 54 (515, 1) διαστολή (νέφους) A ΠῚ 81 (3607 428 527) --- διαστολή τε xal συστολή A IV 223 (412 all. 4139324) διαστολαὶ δύο A IV 223 (414 1 13) διαστρέφειν A V 83(42128) 13 1 (424 210) διασῴζειν. (τὴν αὐτὴν διάταξιν) A Π 4 15 (3832 ν12) διασωϑῆναι PI 2 (579,20) διαταγή (i. e. διαϑιγή Demoer. expl. τάξις) A I 158 (31455) διαφέρειν 139 διάταξις (syn. διαχόσμησις) τοῦ xóspou A II 4 13 (332 ^ 12) D 29 (464, 15) διαταράττειν A III 155 (38025) διατάττειν. τὸν τὰ πάντα διαταξάμενον (νοῦν) ATI35(2802252) περὶ τούτων διετάττετο οὕτως D 12 (453, 10) διατείνειν. (ἐπὶ τὰ ἄλογα) A IV 8 6 (395 b10) (ἀπὸ ἡγεμονιχοῦ μέχρις ὀφθαλμῶν) A IV 21 5 (41125. 7. 9. 11. 19) (ἐπὶ πολὺν τόπον ὃ. τὸ πάϑος) D 10 (451, 18) (πόρρω) D 11 (452,19) (εἰς πάσας τὰς αἰσϑήσεις) D 16 (450,8) (τὴν ἀπ᾽ αὐτῆς δύναμιν εἰς τὰ περίγεια), D 81 (400, 14) Διὸς τὸ μὲν εἰς τὴν θάλατταν διατεταχὸς [Ποσειδῶνα Diog. Bab. Ph 15,29 (049 b 13) διατελεῖν ἐναλλὰξ χινούμενα τὰ στοιχεῖα ThO 8 (418,4) (ἀγαϑόν) G 16 (609, 9) διατηρεῖν Hi 12 1 (564, 26) διατηρητιχός 461 nà8 διατιϑέναι. ῥευστικῶς διαχειμένη ἡ ὑγρὰ φύσις Al44 (291 32) προσφερῶς δια- χεῖσϑαι τοῖς μεμηνόσι ΑΥΥ 20 5 (438 48) τῶν ὁμοίως τούτοις διαχειμένων D 24 (460, 14) cf. ThS 69 (519, 21) διατμίξζειν τὰ πνεύματα A ΠῚ 44 (311 16) διατρέχειν Hi 17 (566, 26) διατριβή. διατριβὰς ποιεῖσϑαι Hi 20 7 (511, 1) 93 1 (512, 21) διάττοντες (placita) A III 2 (366 à4b4^ διαυγάζειν A ΠΙ 33 (368348) διαυγασμός (ἀστραπῆς) A ΠῚ 3 1 (367 229 b28) διαυγής A II 25 n1 (856 521) III 5 4 (312 a19b19) ΤῊΝ 18 (521, 2) 11 (522, 12) διαυλοδρομεῖν D 13 (454,8) διαυλωνίζειν (τὸ πνεῦμα) D 14^ (Add. p. 455) διαφαίνειν. διεφάνησαν apparuerunt 486, 20 διαφανής. τὸ διαφανές def. Arist. A I 15 τὸ (314 ^15) D 17 (456,13) cf. ThS 96 (507, 2) 80 (528, 18) διαφανοῦς ἀντίληψις À IV 18 1 (404 b22) — - διαφανεῖς ol ὀφθαλμοί ThS 38 (510, 4) (ἥλιον) Hi 9 4 (568,26) — διαφανῶς A IV 4 1 (390 221) διαφέρειν ἀλλήλων A IV 11 1 (401 214) (πλεῖστον ὅσον) A 1 2 (215 219). (τοσοῦ- τὸν ὅσον) ThS 48 (513,5) (τοσοῦτον, ὅτ D 3 (448,10) 8. τι τὴν ϑέσιν 'ThS 62 (517, 1) ὃ. τι τὴν ἀπορροὴν τῷ ποιὰν 41 140 εἶναι ThS 14 (521,14) πολὺ ὃ. ἐκείνων ThO 1 (415, 12) οὐ πολὺ τοῦ αὐτοῦ φρο- νήματος Hi 2 1 (555,17) (οὐχ ὀλίγον) ThS Οἵ (519,3) τί διοίσει τὰ ἔμψυγα πρὸς τὸ αἰσϑάνεσθϑαι τῶν ἄλλων ΤῊΒ 12 (502, 26) ef. 80 (523, 11) ἀνθρώπους ὃ. τῷ κχαϑαρώτερον ἀναπνεῖν ἀλλ᾽ οὐ τὴν φύσιν ThS 48 (513, 1) (τῷ λυπηρῷ cet.) ThS 85 (595,19) (xarà τὴν σύγκρισιν) A IV 9 15 (398516) ef. G 2 (599,90) b. ἀέρα μανότητι xal πυχνότητι xatà τὰς οὐσίας ThO 2 (477,1) διαφέροντα ἀλλή- λων ϑέσει cet. A IV 9 8 (3917,»17) ix πέμπτης xal διαφέρουσης τοῦ πυρὸς οὐσίας D 10 (451, 1) διαφερούσας κινήσεις D 22 (459, 18) διαφεύγειν Hi 2 17 (558, 1) διαφϑείρειν. οὐδέποτε διαφϑαρησομένην {ψυ- χήν) G 24 (613, 16) διαφϑορά (ciborum) A V 303 (44356) διαφλέγειν. Αἰϑίοπας διαφλεχϑέντας A V 80 ὁ (443* 19) διαφορά. (τῶν χρωμάτων) A I 15 7 (313 415 23) s (31459) ThS 79 (523,2) (σπερμάτων) A V 102 (422 41) (χυμῶν) A V 26 4 (439 414) (χυλῶν) ThS 89 (526, 19) διαφορά (v. 1. διαφορότης, syn. ἑτερότης A 1231 (31821. 319530). àa- φοράν τινα ἔχειν ThS 13 (503, 7) τῶ (520,93) ἐὰν μὴ προσϑῇ τινα διαφοράν ThS 12 (503, 4) διάφορος varius AT66(29423) ThS 46 (512, 15) (opp. ὁμόχρως) ThS27 (501, 10) ef. 76 (522, T) (syn. ἐναντίος) ThS 49 (513,12 cf. 10) τοῖς διαφόροις xaxà τὴν ἁφήν ThS 19 (523,9) — διαφόρως A I 6 τὸ (29737) D 33 (467, 10) διαφορότης (v. 1. διαφορά) A I231(319 b 30) διάφραγμα A IV 58 (391220, tb22) 9 (391 222) διαφύειν. διέφυ Emp. ThO 3 (476, 12) διαφωνεῖν ἑαυτῷ ThS 13 (503, 10) διαχεῖν. πνεῦμα τὰ νέφη διαχέαν A III 45 (371524) ἀναλυομένης xal διαχεομένης χιόνος AIV 1 4 (985 10) τοὺς χυμοὺς διαχεῖσϑαι A IV 182 (401 418) αἵματος τηχομένου xal παρὰ τὸ λεπτύνεσϑαι δια- χεομένου A V 22 1 (434 415) 24 3 (496 a2) νέφος διαχεχγυμένον D 35 (468, 1) διαχεῖσϑαι χατὰ πᾶν (ψόφον) ThS 51 (515, 11) διαχεῖν ὅλως (Ὁ) τὸ σῶμα xal οὐ βι- διαφέρειν II INDEX αἰως ΤῊ 65 (518, 1) ϑερμαίνειν χαὶ διαγεῖν ΤῊΒ 67 (518, 11). ϑερμανϑῆναι xai διαχεῖσϑαι (?)) 18 (522, 13. ef. Addenda) διαχυϑῇ (ἀήρ) εἰς τὸ ἀραιότερον Hi 1i (560, 20) — διαχεῖν (opp. συνιστάναι, syn. ἀραιοῦν) He (653, 6) (coni. διαλύκον) Chrys. D 21 (458, 25) διάχυσις (αἵματος, opp. ἀναχώρησι) A V 24 1 (435 414) διαχυτιχός (opp. συστατιχός) ThS 84 (595, 11) διαχωρισμός (ψυχῆς) A V 2523 (431112) (τοῦ πυρώδους) A V 25 4 (437 590. 4353» διαχωριστιχός (opp. ἑνωτιχός) E III 19 (591, 12) διαψύχειν A V 121(493214) διδασχαλεῖον Hi 182 (561,5) διδασχαλία A IV 1153 (4002320) V 931 (435 4 9) . διδάσχαλος ThO 5 (480,6) Hi 33 (558,94) διδάσχειν pass. AI6929(295211) Hi 26: (574, 20) He 13 (654, 14) διδαχή A T610(295 415) διδόναι (δύναμιν) ThO 3 (478, 7) (δίχην xai τίσιν ἀλλήλοις τῆς ἀδιχίας Anaximandri) ThO 2 (410, 9. cf. G 24 (014, 8) — &- δόασι concedunt G 11 (610,5) 18 (610, 10) δίδυμος, δίδυμα xal τρίδυμα (placita) A V 10 (42122353) δίδυμοι zodiaci A I16« (294 ^14) V 1856 (4292423) — δίδυμος testiculus (δεξιός, ἀριστερός) A V 15 (420 a8) διεγκόπειν Ὁ 13 (454, δ) διεχπίπτειν ἔξω ThS 56 (515, 15) διεχπνοή (v. l. ἐχπνοή) Anaximandri A II 24 2 (30424) διεχτρέχειν. διεχδραμεῖν D 12 (453, 8) διελέγχειν 490, 14 διεξάγειν. τὰ γεννώμενα τοῖς χλωϑομένοις παραπλησίως διεξάγεται (per vitam) A I 28 3 (324 b 1) διεξαγωγή Stoie. D 31 (469, 17) διεξέρχεσϑαι. (περὶ τῶν ἰδεῶν ὡδὶ διεξήρ- γχετο)ὺ D 1 (447 41) G 18 (610, 8) He 19 (656, 20) διεξιέναι (ὁ ἀὴρ χατὰ πᾶν τὸ σῶμα) ΤῊ 49 (511, 16) (ὁδῷ καὶ συμφώνως διεξιού- σης τῆς περίοδου) D 38 (410, 15) ὃ. συγ- χαταϑετιχῶς G 7 (604, 12) διέξοδος erpositio (φυσιχή) A I Pr. ! (213 410) VERBORUM διέρχεσθαι (ἥλιον) A II 235 (353239 10) (κεραυνὸς δ ἱματίων) D 12 (453, 9) (σώ- ματος δι᾿ ἑτέρου) D 38 (410, 4) διὰ πλεί- στοῦ χενοῦ 'ThS 55 (515,5) — erponere διῆλθον διὰ πλειόνων G 16 (608,5) περὶ τῆς οὐσίας G 16 (608, 17) διευτονεῖν ThS 1 (500,22 cf. nb5) διέχειν (πλεῖστον ἀπ᾿ ἀλλήλων) Emp. ThS 16 (504, 2) διηϑεῖν. (ἥλιον) διηϑοῦντα πρὸς ἡμᾶς τὸ φῶς A II 90 12 (349310523, tb 1). τὰ γεννη- τιχὰ τοῦ πυρὸς διηϑεῖται A ΠῚ 3 11 (369 518) (διὰ τῆς γῆς) A ΠῚ 16 5 (38224) ThO 23 (195,4) Hi 14 4 (566, 1) ὅλην διηϑημένην A I 15 10 (314^ 15) διήκειν (διὰ τοῦ ὑγροῦ δύναμιν Delay) Stoice ATTn (30153) διῆκον (v. 1. ἐνδιῆχον) δι ὅλου τοῦ κόσμου A I 733 (306 b5 a5) τὸν διὰ τῆς οὐσίας τοῦ παντὸς διήχοντα (yov) A I1 98 1 (3283252) -- διήχειν ἀπὸ χεφαλῆς μέχρι διαφράγματος A TV 59 (391221) ἀπὸ τοῦ ἡγεμονικοῦ μέχρι τῆς χόρης A IV 15 s (400 a7 "1) (διὰ βάϑους) D 3 (443, 11) (ἐπὶ πλεῖον) D 31 (465, 24) (διὰ πάντων τὴν πρόνοιαν ϑεοῦ) Hi 21 1 (511,10) διήχειν (? διοικεῖν) πάντα τὸ ϑεῖον E HIE 36 (592, 24) (ἐπὶ [Ὁ διὰ] πάν- των) G 16 (609, 4) (ψυχὴν δι᾿ ὅλου τοῦ κόσμου) He 14 (051, 30) διηνεχῶς G 16 (609, 2) διηχεῖν (τὸ xevóv) A IV 16 2 (406 323 523) διηχής. τοῦ μεταξὺ διηχοῦς Arist. D 17 (456, 10 cf. Prise. metaphr. p. 245,1 Wimmer) διιέναι τὸ πνεῦμα διὰ παντός ΤῊΒ 44 (511, 29) (διὰ παντὸς τοῦ σώματος) ThS 45 (512, 4) 41 (019, 34) δι᾿ ὧν διιέναι (sc. πῦρ) ThS 1 (500, 25) διιχνεῖσϑαι τὸν ψόφον ἄχρι τοῦ ἐγχεφάλου ThS 28 (501, 20) διιστάναι τὰ τέως διεστῶτα πελάγη 459,29 διιστᾷ τὰς νεφέλας (ἄνεμος) Hi 6 7 (560, 11) cf. Hi 7 8 (561, 17) — τριχῇ διαστατόν A TL 121 (31029517) G 22 (612, 19) διισχυρίζεσθαι G 16 (609, 7) δίκαιος (θεός) D 29 (464, 98) xazà τὸ δί- χαιον ἀπονέμεται A 1 28 3 (324 Ν1) τὸ δοχοῦν δίχαιον οὐχ εἶναι δίχαιον Democr. E III 14 (590,32) οὐδὲ δίχαιον παριδεῖν G 3 (600, 14) διχαιοσύνη Hi 19 16 (569, 7) 20 5 (510, 30) 141 διχαστήριον (ἐν Ἅιδου) Hi 19 11 (568, 17) 22 5 (572, 11) δίχη poena Hi 19 τι (568,18) διδόναι δί- χὴν xal τίσιν ἀλλήλοις τῆς ἀδιχίας Ana- ximandri 'ThO 2 (470, 9) οἵ, G24 (614, 8) — lis He 2 (651,15) — δίχη dea facta A L6 26 (2062321) δίχη Parmen. AI2553 (32138 b8, tb5) II 71 (335516) Chrysippi Ph 12, 4 (546 ^1) δίχην instar (ἐργάτου sim.) A I 77 (300 414) s0 (304 b8) Π 4 15 (332521) 7 (33521259) HI29 (367211510) 132 (3918213) IV 161(406219^19) ἘΠ 8 (559, 12) διμερής (ψυχή) A IV 4 1 (389211, tb17) 6 (390 2 14) δίμηνος A V 212 (438 818) δινεῖν. δινούμενος χαταφέρηται D 12 (452, 12) δίνη. τῇ δίνῃ (v. 1. τῷ Bp) Α ΠΙ 179 (383 a 19 cf. b28) δίνησις A Π 237 (353 b14) δῖνος (v. l. δίνη) A ΠῚ 17 » (383028) διοιχεῖν, τῶν ἐν tu χόσμῳ προνοίᾳ διοιχου- μένων A I 28 3 (323518) cf. II 3 (319 210511 saepius) E II 5 (5858, 19) Epicur. E I (589,3) Hi 3 1 (558,15). vulgare apud Stoicos velut τὸν τὰ ὅλα διοιχοῦντα ϑεόν D 29 (464, 27. 465, 2) 31 (460, 5) 31(469, 19). Ma... τὸν ἅπαντα διοιχοῦντα λόγον Chrys. Ph 11, 17 (545, 13) διοίχησις (ζῴων, praec. γένεσις) A II 30 8 (362,517) (τῶν ὅλων) D 29 (469, 1) Hi 2 3 (555, 22) διοιχητιχός (τοῦ παντὸς τάξιν) ΑΙ 28 3 (323 41011) 609,6 διόπερ A I6 9 (29526). in ThS saepius διό, sed διόπερ 12 (508, 1) 32 (508, 20) 41 (511, 2) 88 (526, 9) διορίζειν (τάξει xal ϑέσει) ThS 60 (516,20) (τοῖς σχήμασι) 'ThS 69 (519,13) (τοῖς μεγέϑεσιν) ThS 71 (520, 11) (τῷ ἄνω xal χάτω) 'ThS 83 (524,26) πότερον... ἤ οὔ, xal τίς ἡ διάϑεσις οὐδὲν ἔτι διώριχεν ThS 4 (500, 1) περὶ δὲ γεύσεως xal ἁφῆς οὐ διορίζεται xad ἑκατέρον οὔτε πῶς... γίγνονται 'ThS 9 (502, 4) περὶ αἰσϑήσεως, πότερα... ἤ ΤῊΒ 49 (513, 10) διορισμός. ὁ χαϑ᾽ ἕχαστα ὃ, Chrys. A I 28 3 (32154) (σημειώδης) D 26 (461, 18.21) εἰ μή τις λεχϑείη περὶ τούτων ὃ. ΤῊΒ 19 (505,2 διορισμός 142 διόσχουροι Διόσχουροι ἀστέρες expl. A II 18 1 (247 a4 b]) διότι quia AI37 (280 Δ10) IV 4 τ (391 321) αἰσϑητὸν γὰρ εἶναι, διότι xal σωματι- xóv Α Π| 42 (331a 152) διότι (quia) prae- cedente vocali ponere solet 'ThO 4 (419 n 311) 'ThS 16 (504, 1) 73 (521, 1) item- que pro simplici ὅτι (dass) vocali prae- cedente ThS 37 (510,2 π 88) 42 (511, 13) 68 (519, 11) 77 (522, 11) δίπηχυς Hi 20 2 (570, 15) διπλάσιος. πυρὸς xal γῆς τῶν διπλασίων μιχϑέντων A V 221 (43427) διπλάσιον ἀπέχειν À II 31 1 (36224 520) διπλοῦς, διπλὴν τὴν μὲν.. «τὴν δὲ A 12923 (325 58) (ἴρις) Ὁ 14 (4δῦ, 16) δισχοειδής (σελήνη) A IL 213 (3583253) (5) A III 105 (311 48) δίσχος solis A II 241 (354 δῷ b2 cf. p. 53) 5 (354216) 8 (300 δά b4) » (300 498) δίστιχος (χριϑαῦ A V 102 (42222) διττός (φϑορά) A IL 53(33327 4) διττοὺς ἡλίους A II 20 12 (349 h25) δίχα τῶν ἀνδρῶν A V ὅ3 (418 419) (μυρίων ἄλλων) 491,12, 11 (ταύτης) Pyth. E ΠῚ 8. (090,9) δίχα τῶν Emp. ThO 3 (418, 14) eiusdem δίχα φορεύμενα (ThO 3 (418, 10) διχάζειν εἰς δύο ἡμισφαίρια E II 8 (589, 15) διχότομος (σελήνη) A II 27 1 (357 b15) διχῶς λέγεσθαι A IV 82 (294212513) 95 (396 a 11 531) to civ med. G 24 (614,5 cf. n ^23) διώχειν (τὸ αἰσϑάνεσϑαι) 'ThS 31 (508, 13) δόγμα AIL 18 10 (343211513) D 36 (408, 29) (483,3) E I1 5 (588, 15) δογμάτων Πλατωνιχῶν ἐξηγητήν G 3 (599, 11) (εὑρε- τὴν) G 3 (600,15) δογμάτων πρόσχλισιν G 1 (604, 3) δογματίξζειν D 36 (468, 21) E I (537,3) ΠῚ 43 (593, 12) G 7 (604, 18) δογματικός (φιλοσοφία, opp. ἀπορητιχή) G ὃ (600,5) (αἵρεσις) G 1 (604, 5) δοκεῖν, videri xal ἔστι xal δοχεῖ ThS 88 (526,8) (opp. ἀληϑὲς elvat) Hi 232 (512, 24) τὸ δοχοῦν δίχαιον οὐχ εἶναι ὃ. E III 14 (590, 32) — opinari ὁρᾷ δὲ οὐδέν, ἀλλὰ δοχεῖ μόνον A IV 12 5 (402a25) 18 4 (218 418 ^14) Hi 14 5 (566, 2) — placere ol; ἔδοξε Α II 29 4 (360 b6) D 29 (465,8) δοκεῖ ἡμῖν ἐχϑεμένους Hi 5 (009, 11) τὰ H INDEX τοῖς φυσιχοῖς δόξαντα Hi 11 (566,26) τὸ δοχοῦν A 163 (291 419) — δοχεῖ, Eos, δόξειεν dv ut ab Aristotele ita a Theo- phrasto etiam in rebus certis modestius usurpatum velut 'ThO 4 (419, 10) 8 (453, 14) S 29 (507,22) 31 (508, 6) 34 (509,3) 34 (509, 5) 39 (510, 13) 49 (512, 12) 60 (516,21) τὸ (519,28) 11 (520,4) 87 (526, 3) 90 (526, 24. 521,2) δόκησις Xenophanis E ΠῚ 9 (590,17) 13 (590, 21) cf. τὸ (590, 31) δοκιμάζειν. ἔστι δὲ τοῦτο δοχιμάσαι y ἔργων A ΠΙ 5» (313 "10 410) δοχίς. περὶ δοχίδων placita A III 2 (356 ab) cf. 5 (366324 532) δόκος δ᾽ ἐπὶ πᾶσι τέτυχται Xenophanis Hi 14 1 (565, 23) δοκός G 19 (611, 14) δολοφονεῖν A T7 10 (301 215. 18) δόξα fama 'ThO 9 (484,20) — placitum AIT2(298212) IV 1310 (40429) ἢ 3) (467, 2) 'ThO 4 (418, 20) 5 (480, 8) 44, 11. 495, 6 ThS 1 (499, 1) 2 (499, 11) 5 (500,12) 36 (509, 17) 31 (510,1) 55 (516,1) 12 (5020,14) Hi 12 1 (564, 96) 20 5 (570, 29) P195 (580,21) Φυσιχῶν δοξῶν libri Theophrasti v. s. Theo- phrastus Ind. I — opinio νόμῳ, τοῦτο δ᾽ ἐστὶ δόξῃ xal πάϑεσι τοῖς ἡμετέροις AIV 98(397 11) ὅόξα (i. e. τριὰς Py- thag) AI3s(283a6) cf. IV 4 5 (390 tb20) δόξα τῶν πολλῶν (opp. ἀλήϑεια) Parm. ThO 6 (482,11) 6^ (4*3, 4) cf. 4537 (dist. αἴσϑησις, φαντασία) Epic. A IV 95 (396 27 21) δοξάζειν opinari 'ThO 6 (452,10) E HI 17 (591,4) 43 (5923, 11) saepius — praedi- care (ϑεὸν ἰδίᾳ φωνῇ Hi 24 3 (513,14) 25 2 (514, 10) δοξαστιχός D 15 (456,3) δορυφορία. κατὰ δορυφορίαν τῶν τροπιχῶν χύχλων A II 23 ὁ (353 415) δοῦλος Hi 25 1 (514, 1) δρᾶν. τὸ δρῶν ἢ xal ποιοῦν σῶμα A IV 20? (410 46) δραστιχός (opp. παϑητιχός) D ὃ (449,14) (ἀρχαί, opp. ὑλικαί) G 16 (608, 12) $pz- στιχώτατον αἴτιον (ϑεύς) G 16 (608, 15) δραστικὴ αἰτία G 18 (610, 8) δραχοντώδης (xópag Eurip.) A IV 12: (402 323) (πνεῦμα) E II 8 (589, 20 cf. 12 et p. 115) VERBORUM δράκων He4 (652, 14) xatà τὴν Ἰνδιχήν 481, 25 δριμὺς ThS 63 (517, 15) δριμέα expl. ThS 61 (518, 15) 84 (525, 10) 86 (525, 22) δριμύτης ThS 65 (517,23) δρειμύτητος ἀπολαύων Ph 15,12 (545 535) δρόμος ἡλιαχός A IIL12 (ϑ0ῦ α« 9 58) 8pó- μου (σελήνης) περίοδον D 34 (467, 19) δροσίζειν. τὸ δροσίζον A ΠΙ 5s (31315 b15) ἐν νέφει δεδροσισμένῳ D 14 (455,15) δρόσος (placita) A ΠΙ 8.4 (310524) D 11 (451, 19. 25) 35 (468,2) πεπηγυῖα D 35 (468, δ) δυάς. ἡ ἀόριστος Pythag. A 8 8 (281 αἵ 5, 2822 29) 1 18 (30229520) Hi 2 «(556,12) Xenocr. A I 1 20 (304 52) δύειν. ἐδεδύχεσαν χατὰ τῆς ϑαλάττης 486, 19 δύεται ἥλιος Hi 9 4 (564, 1) δύναμις potentia Hi 20 5 (570, 29). πεντε- χαιδεχαπλάσια τὰ ἐπ᾽ αὐτῆς (σελήνης) ζῷα τῇ δυνάμει A IL 801 (361 2657) σώμα- τὸς δυνάμει ζωὴν ἔχοντος A IV 2 6 (387 a3 08) (ἀσυμφύλους) A V 13 3 (424221) (τῆς αὐξήσεως) D 10 (451,5) ὃ. ποιητι- χὴν δίδωσι ThO 3 (478, ) (συναπτιχὴν τῶν μερῶν cet) Ph 8,1 (542,1) (ϑεία) Hi 15 2 (566,16) (πληχτιχή) ΑἹ 4 2 (29025) (τῆς φύσεως) A TL 11 (274 323) (τῶν δέχα ἐν τοῖς τέσσαρσι A 1 8 s (281 418 515) ϑεία (Ionicorum) A I 11 (802 51) 15 (302 b 7) χινητιχὴ τῆς ὕλης (i. e. εἰ- μαρμένη) Zenonis A I 27 5 (322 ^ 10, tb) cf. 283 (323 49 b 10) — (opp. ὅλη) A V 42 (4172322) (ἀσώματος A V 4 2 (411222) D 5 (449, 13) — δυνάμεων ὑγροῦ ξηροῦ ψυ- γροῦ ϑερμοῦ mtxpoo γλυχέος xal τῶν λοι- πῶν A V 301 (44223452) δυνάμεις (βα- ρύτητες cet.) Aristot. D 142 (Add. p. 455) δυνάμεις (χυλῶν) ThS 67 (518,19) 12 (5020,16) (ἐναιϑέριοι Platon.) A I 7 31 (305, »4) δύναμεις ix ϑεοῦ Plat. E IL 6 (588,26) (opp. ἐνέργημα Epicuri) A IV 8 2 (3942410 11) (αἰσϑήσεως) A IV ὃ 1 (394 ^3 b3) ψυχῆς (opp. ὄργανον σώματος) AIV83 (394217518) (ϑείας, τὰς ψυ- χάς Speusipp.) Ph 1 b4 (538514) (ywo- στιχήν) G 5 (602,17) (δ ἧς ζῶμεν, ψυ- χήν) G 34 (618, 9) ἡ ψυχὴ ὃ. ἀπὸ ἄστρων ῥέουσα He 2 (651,11) — facultas ἐπ- genii ThS 11 (502,24) 24 (506,13) — χατὰ τὰς δυνάμεις (opp. χατὰ τὰς οὐσίας) Α18 2 (288 11) δυνάμει (opp. ἐνεργείᾳ 148 Arist. A I 15 10 (3145 19) Hi 19 3 (567,16) οἵ, πάντα φϑαρτὰ ἐν δυνάμει E III 12 (590, 25) (opp. ἐντελεχείᾳ) Arist. A I 16 2 (315 3355) D 3 (445, 21) ὁ ἀριϑμὸς xatà μὲν μονάδα ἐν τοῖς δέχα, κατὰ δὲ δύ- ναμιν ἐν τοῖς τέσσαρσι A 13.8 (28225) — potentia arithmetica Hi 2 9 (556, 24) 10 (556,26. 557,13) — auctoritas ThO 9 (484,90) — significatio D 18 (457, 6) δυναμοδύναμις Hi 2 10 (556, 26) δυναμόκυβος Hi 2 10 (507, 1) δυνατός. δυνατόν (om. ἐστί sequ. inf.) A I 7 3 (39924) saepe in ThS velut 36 (509, 20) 51 (514, 2) δυνατὸν ὃν ThS 72 (520,24) δυνατῶς Hi 23 (555, 24) δυσαρεστεῖν. τῇ [lokuxp. τυραννίδι δυσα- ρεστήσας ΑΙ ϑ9 (28315) δυσδίοδος ThS 13 (521, 1) δύσις. διχῶς λέγεσθαι D 32 (466,25) (opp. ἀνατολή) A II 13 M (3432559) D 14 (455, 28) def. Chrys. D 32 (466,23) — περὶ δύσιν (opp. ἕωϑεν) D 14 (454,31) δυσχολία 'ThS 14 (503, 18) δυσχόλως G 19 (611, 14) δυσχρασία τῶν σωμάτων A V 204 432218) δυσμή. ἀπὸ δυσμῶν ἐπ᾽ ἀνατολάς A TII 133 (318 414) δύσπνους ΤῊΒ 21 (505, 20) δυσπρόσοδος G 6 (603, 19) δυστυχεῖν E III 24 (591, 29) δυστυχής A V 186 (429219) δυσχεραίνειν G 16 (608, 8) δύσυδρος (χωρία) 491,8 δυσχερής. τὰ συμβαίνοντα δυσχερῃῇ ΤῊ 4 (500,6) 35 (509,15) δυσχερῶς Hi 2 18 (555, 12) δυσώδης. δυσωδέστατον 487, 17 δυτιχός (μέρη) A II 101 (389 41 b77) δωρεά Ph 11,4 (54554) ἐγγίγνεσϑαι ἐᾶν (opp. ἀποφαίνεσϑαι) Hi 298 0 (573, 1) ἔαρ. ἔαρος καὶ μετοπώρου D 18 (453,22) expl. Stoic. D 26 (462, 5) ἑαυτοῦ v.s. ab cóc p. 129b ἑβδομάς πρώτη A IV 114(400225) δευτέρα A. V 981 (43521. 1) ἔγγειος A III 175 (383514) ἐγγελᾶν. d ἐγγελῶσα Hi 1 4 (555, 10) ἐγγίγνεσθαι. ἐγγιγνομένην ἴριν A ΠΙ δ" (313320 cf. n b13) πάϑος τὸ ἐγγεγενη- μένον διὰ τῆς ὁράσεως ἐν τῇ ψυχῇ A IV 144 ἐγγίνεσθαι 12 1 (401219, th16) ἐγγίνεσθαι ἑχάστοις τὰς δυνάμεις ΤῊΒ 24 (506, 13) (τὰς ἀρετὰς ἀνθρώπῳ) Hi 19 16 (569, 12) (τοῖς σώ- μασι τὴν ψυχήν) G 24 (614, 2) ἐγγύς. τὸ ἐγγὺς ϑανάτου ΑΙ 18 (300228) &. οὖσαν ἔτι τῆς γῆς D 11 (452,6) i4. ὑπάρχον τῆς μεταβολῆς D 14 (455,25) τῶν ἐγγύς (ἀχούειν) ThS 30 (507,31) opp. πόρρω 'ThS 30 (508,2) τοὺς ἐγγυτάτω τούτων ΤῊΒ 11 (502, 17) ἐγείρειν τρόπαιον xazà τούτων Hi 24 6 (13, . 98) — ἐγρηγόρει A 118 (300 321) ἐγκαταδύεσθϑαι τοῖς σώμασιν G 24 (614, 13) ἐγκαταλέγεσθαι τοῖς ἄστροις G 24 (614, 10) ἐγκέφαλος (ἡγεμονιχοῦ sedes) A IV 51 (391 εν) 3.4 (39127. 8, t9. 11). 17 1 (407 4252) 19 1 (4082251) V 858 (4117 410) 301 (442 418 510) ThS 6 (500, 15) 25 (506,26) 26 (507,3) 28 (507, 20) 39 (510, 15) 40 (510, 19) 56 (515, 12) 85 (525, 11) Hi 16 2 (566, 22) ἐγχλίνειν. ἐγχλιϑῆναι τὸν κόσμον A IL B I (33726525) (γῆν) A III 12 3 (317 480) ἔγχλισις. ἡ κατ᾽ ἔγχλισιν χίνησις (syn. ἡ μιχτή) A 123.2 (319 921) ἔγχλισις γῆς (placita) A III 12 (311321) II 24 8 (355 a4 b4) ἐγκοσμεῖν, ἐγχοσμούμενον τῶν σχημάτων ἔχαστον εἰς ἑτέραν σύγκχρισιν Demoer. ThO 8 (434, 1) ἐγκρατεύεσθαι ἀπὸ οἴνου E I (587, ἢ) ἐγχρατής G 24 (613, 20) iyxplvetv A I38(25329) 853 (307215) 212(3222a5) V 11 (415215) 3(415 320) ἐγκύκχλιος χίνησις D 24 (460,9. 13) Hi 82 (562, 1) ἐγχυχλίως χινούμενον περὶ τὸ μέσον D 9 (450,19) εἴ, 31 (466,3) 32 (466, 19) ἐγκύπτειν τῇ φιλοσοφίᾳ Hi 25 1 (514, 6) ἐγχειρεῖν. τὴν ἐναντίαν ἐνεχείρησεν στάσιν PI 5 (580, 21) ἔδαφος (τρέφον) A V 26 4 (44021) ἕδος ἀπφαλές Hesiodi Hi 26 2 (514, 30. 515, 10) ἕδρα τοῦ πυρός 489, 11 εἰ τιϑείη, ἐχπληρώσει ΑἹ 88 (281 420. 24) t... ἐχοιμᾶτο, ἐτεϑνήχει (om. dv) A I 18(300225) «el... ἐναλλαγείη, γίνεσϑαι A V 64(42025 cf. 17) el... πληρώσει, γίνεσθαι A. V 243 (436a 1 ? cf. ἐὰν Gb... ἐκλίπῃ 436a 7) el... ζητήσομεν, λησόμεϑα Il INDEX ThO 10 (485,1) εἰ... χωλόεις .. ἂν εἴη ΤῊΒ 19 (504, 24) cf. 47 (512,28) εἰ μή τις λεχϑείη περὶ τούτων διορισμός ThS 19 (505, 1) — εἰ... λάβῃ cet. A ΠῚ 5» (913 al11511) εἰ... εἴ τε ThS 31 (008, 7) εἰ ἄρα ThS 35 (009, 10) 89 (526,15) ἐχρῆν ὁρᾶν εἰ xal μὴ νύχτωρ, ἀλλὰ μεϑ' ἡμέραν 'ThS 53 (514, 22) οὐδαμῶς εἰ μὴ μόνον πρὸς νόησιν A I 18 6 (317 12) εἰ μὴ xai pro εἰ xal μὴ ThS τὸ (519,26) εἰ δ᾽ v» 'ThS 14 (503,16) εἰ δὲ μή aliter ThS 46 (512,14) εἰ δ᾽ οὔ Ὁ) (pro εἰ δὲ μή) Hi 16 5 (558,5) εἴτ᾽ οὖν i. e. ἤγουν EI (587, 2) II 8 (589, 14) εἰδέναι. εἰ ϑεὸν οἶσϑα Callim. A I 73 (299 a3) ef. E Π 6 (588,24) αὐτὸς ὅμως οὐχ οἵδε Xenophanis Hi 14 1 (D65, 23) αὑτὸν τὰ πάντα εἰδέναι Hi 4 1 (558,29) αὑτοὺς μόνους εἰδέναι (τοῦτο τὸ φῶς) Hi 24: (513,12) οὐχ οἵδ᾽ ὅπως He 6 (653,1) τὸ χαϑ᾽ εἱμαρμένην οἵδε Plato Hi 19» (069,22) unde vix defendas τὸν ὄγδοον μῆνα ἴσασι (l φασι) γόνιμον A V 18: (423 49) εἰδιχός (αἴτιον, coni, ποιητιχόν opp. ὑλιχόν) ATI35(281,29) (755, opp. γενικόν, coni, προσπῖπτον) Chrys. A IV 9 12 (398b6) πέντε τὰς εἰδικὰς αἰσϑήσεις Stoic. A IV 10 1 (39932 53) εἰδοποιεῖν (opp. διαμορφοῦν) D 3 (448, 18, 19. 23) εἶδος species, forma. εἶδος ἔχον ὡς αἰσχὺ- νὴν γυναιχός Hi 2 15 (557,29) 1 2 (561,16) species, genus διὰ τριῶν ἐξέϑτγχαν εἰδῶν AIG69 (29527) 10 (290 416) (xcvfjstux) AI234 (31956532) cf. D 24 (460,9) (ὕδατος) ΤῊ 84 (525,5) εἴδη xal γένη χατὰ μονάδας εἰσί A 13.8 (282 ἃ 34) χατ' εἶδος (opp. κατὰ γένος) A IV 11 s (401 42) (coni. xarà μέγεϑος) ThO 4 (419,13) εἴδη οὐχ ἔχειν ThS 80 (525, 12) ἐν τοῖς εἴδεσι τῆς οὐσίας He 9 (653, 11) ἐν τοῖς περὶ τῶν εἰδῶν Democr. ThS 51 (514,4) — εἴδεσιν ἐκμαχτοῖσιν Emp. Th$ 16 (504, 8) — τὰ λεγόμενα εἴδη καὶ τὰς ἰδέας Pyth. A I102 (30958) εἴδη i. e. ἰδέαι Pla. A 194 (20827558) 191 (31723 b24) EI(581,9) ΠῚ 22 (591, 11) y ριστόν (i. e. ἀμιγὲς πάσης ὕλης) Alis (804. 460 217) εἶδος Arist. (syn. ἐντελέχεια, opp. ὕλη, στέρησις) ΑἹ 3.2 (510 480) 32 VERBORUM (2882858) 728 (302 523) 32 (30033 ^ 10) 104 (309 45) IV 2 6 (387 b4) D 2 (445,3) (τῆς ὕλης ἀφαιρεϑὲν D 2 (448, 10). (syn. μορφή, ἐντελέχεια, τί ἦν εἶναι, οὐσία ἡ xarà τὸν λόγον. ἐνέργεια) D 3 (448, 14) εἴδη τῶν σωμάτων (velut σχήματα, πέρατα) A IV 62 (292210 515) εἴδη σύνθετα A IV 86 (395 b3) 102 (399 26 b 7) — τὸν σοφὸν αἰσϑήσει χαταληπτιχὸν ἀπὸ τοῦ εἴδους τεχμηριωδῶς Stoic. A IV 917 (398 ^21) εἰδωλολατρία E II 6 (588, 22) εἴδωλον (zodiaci) A 166(294 23) εἰδώλου A II 20 12 (30035 cf. tb2) — εἴδωλα Atom.: εἰδώλων προσιόντων (προσπιπτόν- των) A IV ὃ 10(395 48. 5527) παραστάσεις AV21(41628) πρόσπτωσις AV23 (410 419) εἴσχρισιν A IV 131 (4032353) εἰσχρίσεις A V 129 (428 424) φὐσις AT ἴ Ὁ (300 416 b15) ef. IV 18 6 (408 b24) 142 (405212511) ThS 51 (514,5) εἰ- δώλοις τὰς ἀχτῖνας ἀνέμιξε (ἀχτινείδιωλον) Hestiaeus A IV 13 5 (403 b 1928) εἰδωλοφανής (ζῴων γενέσεις) Emped. A V 19 5 (430 ^26) εἰχάζειν D 39 (411, 3) He 16 (655, 16) εἴχειν A IL 82 (33825 b6) V 26 1 (4338 310 b6) εἰχῇ xal ὡς ἔτυχε ΑΙ 62 (29324) εἰχονίζειν (ἰδία) A I 101 (308217) εἰχόνισμα Hi 19 2 (561, 13) εἰχοσάεδρον A IL65(3342322513) He 16 (655, 20) tixdv τοῦ βλεπομένου A V 11 3 (42324) tixówov ἠράσϑησαν γυναῖχες A V 122 (423 420) (αἰῶνος) Plat. A I 21 2 (318 a4b6) (συχναὶ ἑνὸς ἀνδρός) D 1 (441311 510) εἰἱλεῖν. εἱλούμενον χύχλῳ D 12 (452, 25) εἱλιχρίνεια τῶν στοιχείων A II 1 7 (337 b12) εἰλιχρινής A IV 99 (391522) D 21 (459,3) 29 (465,9) 31 (466,2) — εἷλι- xptwüe φιλοσοφεῖν G 3 (599, 8) tip dpÜac τὰ piv εἰμάρϑαι (Ll. εἱμαρτά), τὰ δὲ ἀνειμάρϑαι (1. ἀνείμαρτα) A I 27 4 (3222314) — περὶ εἱμαρμένης placita A I 21 28 (322 31 b], t b 1) — praeterea Heracliti ALTs3 Q(303b9) cf. εἱμαρμένην ἀνάγκην 'ThO 1 (176, 2) — Parmen. al. A 1255 (321 «8 b8) 4 (221 11) — (opp. ἡ παρ᾽ ἡμᾶς αἰτία) Platonis A I 27 3 (32225) Hi 19 19 (569, 19) — οὐχ αἰτίαν, τρόπον δέ τινα αἰτίας συμβεβηκότα πως τοῖς τῆς εἶναι 145 ἀνάγκης τεταγμένοις Arist. A I 29 2 (525 512) εἱμαρμένη Stoicorum A I 1 33 (306 a4 b4) D 20 (455, 2) 29 (465, 2) Ph 12,1 (545530) Hi 21 2 (511,11) E II 5 (588, 18) G 24 (614,6) — (opp. αὐτοματισμός Epic.) Hi 22 3 (572, V) — περὶ εἱμαρμέ- vrs scripsit Chrysippus A I 25 3 (323 14) εἶναι. κοῦφα καὶ ἔστι xal δοχεῖ ΤΙΝ 88 (590,8) οὐχ ἔστιν Ὁ 260 (461,3) ἔστι πως ὑπολαβεῖν ΤῊ 20 (505, 3 οἵ. 504,26) 80 (523, 10) — εἶναι idem fere quod γίγνεσθαι velut τὸ φρονεῖν elvat τοῖς ὁμοίοις ThS 10 (502, 5) τὴν ὀσμὴν ἐγγὺς εἶναι μᾶλλον 7| πόρρω ΤῊΒ 30 (508,2) ὑπὸ τῶν ἐναντίων εἶναι 'ThS 31 (508,6) ὁμοίως τῆς ἐμφάσεως οὔσης ΤῈ 40 (510, 22) cf. 41 (511,5) 55 (515,8) — ὅλον ὄν περὶ τὴν συνοχὴν τῆς ἰδίας εὐδαιμονίας A TT (300,210) — τοῦτο δ᾽ ἦν i. f. q. τοῦτο δ᾽ ἐστί A 1112 (309216514 cf. Index Aristot. p. 220445) 1256 (311519) IV 311 (389 b1 cf. ^1) cf. Hi 28 (556, 17) — τὸ τί ἣν εἶναι Arist. D 3 (445, 14. 23) — ἀλλὰ yàp ἔστω He 8 (651,17) — ἔστιν [ἔσϑ᾽ ὅτε A I1 29 7 (360 ^25) — ThO 19 (493, 4) D 13 (453, 20) 14 (455, 16) — elvat abundat G 3 (599, 4 ut γενέσϑαι 599, 5) om. A I 29 4 (325 »32) et saepius velut ὥστε σύμμιχτον Α II 25 15 (351 b4) — ἐστί substantivo adiectivoque neutri ge- neris iunctum omitti solet, si infinitivus subsequitur, v. s. δῆλον, εὔλογον, ἄλογον, εὔηϑες, lxavóv, οἷόν τε, ἀληϑές, ἀνάγχη, ὄφελος al., item post φανερόν sequente ὅτι q. v. τὸ (v ATI Pr.2(21429) τὸ ὄντως ὄν (syn. τάγαϑόν) Plat. A I 731 (304. 43524) — Stoicorum (coni. σῶμα) D 18 (451, 15) 25 (460,19) (opp. συμβεβηκός) D 18 (457, 11. 15) ef. 28 (463, 14) — πᾶν τὸ ἂν ἔχειν τινὰ γνῶσιν ΤῊΒ 4 (500,5) — (πλῆρες) Demoer. ThO 8 (154,3 cf. 10) He 13 (654, 10) àx τοῦ μὴ ὄντος... τι AIJs(21924 cf. 5) τὸ μὴ ὄν ΕἸδεδι. ThO 8 (483, 15) P14 (580,9) — Οεἴ τι παρὰ τὸ ὃν ὑπάρχει, τοῦτο οὐχ ἔστιν ὄν, τὸ δὴ μὴ ὃν ἐν τοῖς ὅλοις οὐχ ἔστιν ΡῚ (581,3) — ὄν (ναστόν) et μὴ ὄν (χενόν) Leuc. ThO 8 (483, 22) οὐϑέν, φησίν, γί- νεται ἐκ τοῦ μὴ ὄντος Epicur. ῬῚ δ (581, 18) — ἐξ obx ὄντων γίνηταί τι 6 32 (612, 14) τῶν ὄντων ϑεωρητιχός A I Pr. ὃ 140 εἶναι (214 24) τῶν ὄντων ἐπιφέρειν ἑκάστῳ τὴν τοῦ εἶναι δύναμιν D 8 (448, 24. cf. 23. 27) τὰ ὄντα saepe apud D ut 8 (448, 23. 27) 20 (451, 25) 26 (461, 6) (φϑορὰς) ἐκ τῶν ὄντων εἰς τὰ ὄντα D 27 (462,18) ἀρχὴν τῶν ὄντων saepissime velut ThO 2 (410, 5) ἀνατρέπει xà ὄντα πάντα 'ThO 10 (4855, 12) περὶ τῶν ὄντων ΤΟ 8 (483, 13) (μεταβολὴν) ἐν τοῖς οὖσι ΤΟ 8 (483, 19) ὄντως Hi 90 υ (590, 25) εἴπερ ΑΙΤΡΌΡΓ. 9 (214 7) saepe in ThS ad- versarii opinio velut concessa proponitur, unde quid consequatur demonstretur 18 (503, 5. 1) 18 (504, 18) 32 (508, 16) 53 514, 21) 69 (519, 16) 70 (519, 24) εἴργειν (ἀδιχήματα) A I 72 (298 490) εἴρειν. εἰρομένῳ λόγῳ Stoic. D 29 (465, 1) εἰρήνη Ph 12,5 (546 ^2) Hi 20 5 (510, 29) εἱρμὸς αἰτιῶν Stoic. A I 28 4 (324 Δ], n22, tb4) εἷς. συνερχόμεν᾽ εἰς ἕν ἅπαντα Emp. ThO 3 (478, 9) ef. G 14 (607,2) εἷς τις D 38 (470, 10) ΤῊΒ 11 (502,21) εἷς ἔχαστος AISs (282225) IV 11 1 (400 41) D 1 (447 312) 479,2 xal ἕν ἔχαστον ΤῊ 61 (516, 26) — μίαν (solam) τὴν ἀρετήν A T Pr.2 (2132315) ἕνα μόνον A 1 38 (282 321) — εἰ ἕν τὸ πᾶν placita A I 5 (291 210) ἕν xal πᾶν Eleat. A I 727 (303519. 20) ThO 5 (480,4) 6 (432, 10) 1 (483, 10) Hi 11 1 (564, 19) 14 ? (565,24) He 6 (652,30) — ἡ τοῦ ἑνὸς φύσις Pythag. AITi (30228519) — ἕν (syn. μονο- quéc cet. Platonis) A I 7 31 (30422 23) — ἕν xal ἀέναον (ὕλη) Xenocratis A I 323 (288516) εἰσάγειν (προστάτην) A I 12 (298212) (γεννή- τορας) A 16 14 (296225) saepe de dogma- tis velut ψηγμάτια, συγχρίσεις, μαντιχήν, πέμπτον σῶμα al. εἰσάγει A I 132 (312 a7) 242 (320418 524) V 1 1 (415,211) ThO 21 (493, 10) Hi 23 1 (572, 23) G 2 (593, 19) 17 (610, 3) — εἰσάγον μιχρὰν ῥοπήν G 19 (611, 14) εἰσαγωγή (νόμων) AIT2 (298219) εἰσα- Ἰωγῆς τρόπον G 24 (613,5) cf. p. 242 εἰσαγωτγιχός (τέχνη) logica introductio 162. 242 cf. Freudenthal hell. Studien III 310 εἰσβολὴ πνεύματος A IV 16 2 (406224 523) εἰσδύειν, ψυχὰς εἰσδυούσας Stoic. E Π 5 (88, 9) - IH INDEX εἰσέρχεσϑαι (αἰσϑητὰ εἰς τοὺς xópox) ThS 1 (500, 13) (εἰς... ἕξων ΤῊΒ 67 (519,3) (τὸ πνεῦμα) ThS 85 (095, 14) εἰς τὸ πεπρωμένον εἰσελϑεῖν (?) Hi 91 : (511,10) εἰσηγεῖσϑαι (τὰ ἄτομα) A IL 8 2 (33012) εἰσιέναι κατὰ πᾶν σῶμα (ἀέρα) ThS 55 (515, 4. 8) (τὴν φωνήν) 'ThS 56 (515,13) (τὸν ψόφον) ΤῊΒ 57 (515, 17). ὡς εἰσιού- σης τῆς φύσεως (χρωμάτων) ΤῊΒ 80 (523, 16) (ἀπορροῆς) ThS 81 (594, 5) i. e. ἐνδῦναι ΤῊ 83 (524, 23 cf. n b9) εἰσχρίνειν, εἰσχρίνεσθϑαι τὸν νοῦν A IV 5u (39253) ἐΐσκρισις τοῦ ψυγιχοῦ ϑερμοῦ A V 25} (431 «15) εἰσπνοή (opp. ἐχπνοή) A IV 22 1 (41219 ef. 6. 17) G 24 (613, 12) εἰσφέρειν. εἰσηνέγχατο γνώμην A II 153 (34617) εἰσέφερε ὃ στοιχεῖα E III 19 (591, 9) εἴσω καϑειρχϑεῖσαν D 13 (453, 14) τὸ εἴσω ὑπομένον A IV 22 2 (412 230) ix τοῦ xat ὀλίγον 481,1 ἔχαστος. ἑχάστου ἑχάστῃ sim. A IV 9 ἐ (39156) 10 (397 »27) 'ThS 10 (502, 9) περὶ ἑχάστης τῶν xatà μέρος ThS 2 (499, 11) (ἐν μέρει) ThS 49 (513,16) τὸ xaü' ἕχαστον (opp. τὸ καϑόλου) D 16 (456,11) ThS 60 (516, 14) Hi 20 e (570,34) εἷς ἕχαστος v. s. εἷς ἐχάστοτε 494,10 ThS 3 499, 18) ἑχάτερος. ἐν ἑκατέρῳ τῶν ἡμισφαιρίων A II 112 8339.Δ19 »891) ἑχάτερος αὐτῶν A III 8 15 (37139520) cf. 17 3 (38356) IV 13 » (40423253) V 13 s (424322) — pluraliter A V 27 1 (440^8) D 6 (449,18) ἄπειρον ἐφ᾽ ἑχάτερα D 26 (461, 28) ixa- τέροις ἑκάτερα ἐναρμόττειν ThS 7 (500,21) ἑχατέρων ἴασιν εἶναι τὸ ἐναντίον ΤῊΒ 8 (501, 9) ἐκβαίνειν (τὸν τόπον) D 24 (460, 10) ἐχβάλλειν. τὰς αἰσθήσεις ἐχβάλλει dx τῆς ἀληϑείας Parmen. PI 5 (581, 1) ἐκβίαζεσθαι (τὸ νέφος) A 1Π 8 ui (369514) ἐχβιασϑέν A III 3 15 (810 516) ἔχγονος. ἔχγονα νοητά... αἰσϑητά Plat. AT 1 31 (305 51. 6) ἐκδαπανᾶν ἐχδαπανᾶται ψυχὴ ὑπὸ τοῦ yp νου E III 36 (592, 28) ἐκδέχεσθαι AIV 223 (414 49) V 142 (425 a B) VERBORUM ἐκδιδόναι. ἐκδεδομένον ἐκ τῆς πυρώσεως Hi 9 3 (563, 99) ἐχδογ ἡ. ἐκδοχὰς παρέχεται πρὸς τὸ διὰ τῶν ἀχτίνων se. ὅρασιν γίνεσθαι A IV 13 4 (403 b 16) ἐκεῖ χωρήσας Hi 251 (514, 8) ἐχεῖϑεν. παραχαλεῖ κἀχεῖϑεν He 14 (654, 23) ἐχεῖσε (opp. δεῦρο) A III 15 τ (380216) ἐχεῖσε ἐναπομένουσιν (Ὁ) Hi 24 5 (013, 11) ἐκϑλίβειν A L4 3 (290219) pass. A 1 42 (290 42) (τοὺς ὄμβρους) A IIIA 1 (320317 b29) (πνεῦμα) D 12 (452,31) ἐχχαίειν A III 58 (313511) 163 (381 326) τῶν ἐχχαιομένων (neutr.) Hi 8 11 (503, 4) ἐχχαλυπτικός (τοῦ λήγοντος) G 9 (605,11) . ἔχκαυσις ἡλιαχή A III 13 (810 40) 161 (381 419) ἐκκχλίνειν (τὸ xaxóv) G ὃ (603, 6) ἔχχλισις (ξῴας xol μεσημβρινάς) A III 172 (383 b3) ἐκχρίνειν. τοῦ ἐχχρινομένου ἐχ τοῦ xa- τόπτρου πυρώδους A IV 141(40526 6) ἐχχρίνεται de aüre A IV 22 2 (412229) ΤῊΝ 45 (512, 5) (xà ἐλάττω τὰ μείζω) ΤῊΝ 88 (524,22) (τὴν φωνὴν ix τῆς χε- φαλῆς) Ph 10,91 (649 539) ἔχχρισις. ἔχχρισιν λαβεῖν ἀέρα Α III 154 (819 4230) (opp. εἴσχρισις) A V 30 8 (497 414) ἐκλάμπειν D 12 (452, 29) ΤῊΒ 26 (507, 1) ἔχλαμψις A ΠΙ 312 (369 32 a4) ἐχλείπειν (ἡ δύναμις μετεωρίζουσα) A 142 (290 14) (τὸ ἀερῶδες ἐκ τῶν φλεβῶν) A V 24 (43621) (τὸν ἥλιον) A IL 241 (353220) (τὴν σελήνην) A II 25 1 (356 2420522) Hi ὃ 9» (562, 22) ἔχλειψις (opp. παρουσία) A V 27 1 (44028) (τοῦ πυρός) ThS 4 (500,3) (ἡλίου et σε- Mjvns) placita A II 24 (253218 b16) 29 (359211511) D 10 (451, 12. 18) 33 (467, 9. 11) Hi 6 4 (560, 2) 8 10 (562,26) P111 (582, 26) ἐχλύειν (μέρος τῆς λαμπηδόνος) A 1Πὅ 8 (313 4311511) ἐχμαγεῖον Plat, AL94(308a8b9). (σφρα- Toc) D 1 (44131059) D 2 (448, 9) ἐχμάττειν (εἰς xnpóv) ΤῊ 51 (514, 1). εἴ- δεσιν ἐχμαχτοῖσιν Emped. ΤῊΒ 16 (504, 3) ἐκνεφίας (ἄνεμος) Arist. A III 14 (370 b8) D 12 (452, 22. 21) 13 (454, 12) ixoóstoc Hi 1921 (569, 29) E III 44 (593, 16) ἐχτρέχειν 141 ἐκπέμπειν (ῥεῦμα) A IV 192 (408 210) ἐκπίπτειν (ἀπὸ τῆς ἰδίας Ebpa;) A IIL 12 (364224 b16) (πνεῦμα νέφει περιληφϑέν) A HI 31 (367226 524). ef. 15 (910 b4) (ὑγρὸν εἰς ἀέρα) A HI 15 2 (319212) οἵ. II 24 » (355 b8 ef. 49) ἐχπληροῦν A 137 (280b8) IV 19 5 (409 a7) V 184 (428211 ^2) D 25 (461,2) ἐχπνεῖν (φλόγας) A Π 137 (342 bD cf, t b4) ix vof, Anaximandri A II 21 1 (351 36 515) 242 (35455) 25 1(35502324521) Hi 64 (560, 1) — (opp. εἰσπνοή) A IV 22 1 (412 26. 14) ἔχπτωσις (πυρὸς ἰσχυρά) A III 3 10 (369 b10) ἐχπυχνοῦν T ἐκπεπυχνωμένος Hi T 7 (561, 13 nb1) ἐχπυρηνίζειν Strat. [cf. Arist. Phys. IV 7 p. 214 333] A TL 12 7 (311 526) ἐκπυροῦν (τὸ πνεῦμα) D 12 (452, 27. 453, 3) ἐκπύρωσις Heracliti A L3 11 (284211 59) Stoicorum A IL 47 (331 411) 92 (338 317517) IV 4$ 3 (303 47, ενὸ) D 36 (468, 6. 28. 469,6) Hi 31(558,19) 214 (511,20) G 17 (609, 16) — (opp. ψῦξις, med. εὐχρασία) A II 81 (338 24 b4) (coni, περίχαυσις) A III 16 6 (352211) ἔχπωμα AT34 (218222518) ἐχρεῖν. ἀσχῶν ἐχρεόντων A IV 192 (108219) ixpof, A IV 11 (384220) ἔχτασις χειρός (opp. ἀντεπιστροφὴ ἐπὶ τὸν ὦμον) A IV 14 3 (405321521) ἐκτείνεϊν. ἐχτεινόμενα ζ μέρη τῆς ψυχῆς εἰς τὸ σῶμα A IV 21 2 (410 431) ἐχκτήχειν ThS 84 (525, 9 cf. nbl) ἐκτιϑέναι exponere AT69 (20527) Ph 15,7 (048, 30) — med. eodem sensu 483, 3. 8 Hi 2 12 (557,10) 5 (559, 11) P1 6 (581,5) 1 (581,9) He 1 (651, 7) ἐχτιμᾶν A T6 15 (29721) ἐχτός (τοῦ κόσμου κενὸν ἄπειρον) saepe ve- lut D 25 (460,25) τοῖς ἐχτὸς σώμασι (sc. τῶν ὀφθαλμῶν A IV 13 » (40423456, t b4) τοῦ ἐχτὸς ἀερώδους A IV 22 1 (41222) τὰ ἐχτός A IV 8 3 (394216517) 22 3 (413421) — ἐχτὸς πίπτειν τῆς ὑστέρας AVDb3(418211) — ἐχτὸς πυρός ez- pers ignis D 10 (441, 4) — μηδὲν εἶναι dAnüéc ... ἐχτὸς τῶν πρώτων στοιχείων AIVO9s(3917b13) — τὰ ἐχτὸς ἀγαϑὰ Hi 19 15 (569, 2) 20 5 (510, 28) ἐκτρέχειν (ἄνω) PI 10 (582, 1) 1418. ἐχτρίβειν ἐχτρίβειν. νεφῶν ἐχτριβομένων A. ΠῚ 3 13 (369 535) ἐχτυποῦν. ἐχτυπούσης (φωνῆς) χαϑάπερ bax- τυλίου εἰς κηρόν A IV 20 3 (410 49) ἐχφαίνειν (διὰ στομίου τὸ πῦρ, 80. τὴν ἁψῖδα) A 1I 20 1 (348 ἃ 1 b6) — (τὴν περὶ φύσεως ἱστορίαν) ThO 1 (415, 11) ἐχφανής. ἐχφανέστατα λέγει D 26 (461,29) ἐκφεύγειν (τὴν δόξαν) Hi 11 1 (564, 20) ἐχφλογίζειν D 38 (410, 5) ἐχφύειν. ἐχπεφυχότα τῆς ψυχῆς A IV 212 (410 431) ἐχφυσᾶν. ἄνεμον ἐκπεφυσηκέναι οἰδήματα γῆς D 13 (454, 14) ἔκφυσις (ὁρῶν) 485, 28 ixytiv (ῥεῦμα πυρός) 490,34 πῶς τῆς Ἱνώμης ἐχχέω τὰ δόγματα He 15 (655, 4) ἐχχύσις (ὑδάτων) ΑΘ τηἱ (290625) (v. Il. ἔχχρισις) ἀχτίνων A IV 1323 (408 "9) ἐχχώρησις A IV 291 (412 413) ἐλαία A V 264 (439 418) He 11 (655, 34) ἔλαιον καὶ ὕδωρ οὐ μίγνυσθαι ΤῊΒ 12 (503, 1) 84 (525, 8) ἐλαιοῦν. ἠλαιωμένον σπόγγον D 28 (404, 4) ἐλαττονάχις D 14 (454, 31) ἐλαττοῦν 487,8 G 19 (611, 11) ἐλαύνειν. ἐλαυνόμενον πνεῦμα D 12 (452, 24) (i.q. κινεῖν) E II 5 (589, 21) Ἐλεάτης ATIS 15 (284t512) ΤΒΟ 6 (482, 1. 14) 8 (483, 11) P1 5 (530, 20) 6 (581, 5) E II 5 (588,16) III 10 (590, 18) 11 (590,20) 13 (590,26) G 3 (601,8) 1 (004,14) --- Ἐλεατιχῆς αἱρέσεως A I3 12 (284 t b9) ἐλέγχειν ThS 41 (012, 20). (τὴν ἀλήϑειαν) ThS 69 (519, 20) ἔλεγχος χατὰ πασῶν αἱρέσεων Hippolyti 551 5ηη. ἐλεεῖν τὸν τῶν ϑνητῶν βίον Hi 41 (558,25) G 6 (603, 11) ἐλευϑερία Cratetis cynici E ΠῚ 28 (592,4) ἐλευϑέριος. ἐλευϑερίως ζῆν E ΠῚ 14 (590, 24) ἐλέφας A81, 26) ἕλιξ, ἔλιχα χινούμενον et τὴν ἕλιχα ποιοῦντα (τὸν ἥλιον) Add. p. 203512 ἔλχειν. ἐφ᾽ ὃ ἑλχόμεϑα A IV 125 (402211) ἕλχοντι τὰς ὀσμάς A IV 11 1 (401 44 b4) (χυμοὺς ἐπὶ τὴν αἴσϑησιν) A IV 182 (407 419) (ἐφ᾽ αὑτὸν τὸ πνευματιχόν) AIV 22 αὶ (414216) (ἀέρα) 'ThS 21 (505, 22) 30 (507, 33) 35 (509, 16) 41 (511, 1) IH INDEX ῥᾳδίως ἑλχόμενον ThS H3 (524,285) xai ἕλχεται xal ἕπεται Hi 21 2 (571, 13) ἑλχυσμός (διάχενος, ψυχῆς) Chrys. AIV 12 4 (402 410, t b5) υ (402 ἃ 18, tb 8) ἐλλαμβάνειν 489, 14 ἔλλαμψις (v. 1. ἔχλαμψις) A ΠῚ 3 i2 (369 a4b32) ἐλλείπειν (ἡ γένεσις) AI33 (2717214*10) (εἰς εὐδαιμονίαν) A I 7 9 (300 680. 801 24) τὰς ἐλλειπούσας ἡμέρας A V 18 5 (4296) (αἰτίαν) 'ThO 4 (418, 90) δυνάμεις ÜXa- πούσας (coni. καταδεεστέρας) Ph 157) (539 b3) χατὰ τὸ ἐλλεῖπον A IV 9 i5 (398 b12) (opp. τὸ ὑπερβάλλον) ThS 32 (508, 20) ἔλλειψις (τροφῆς) A IV 914 (398 ΡΒ) (σπέρ- ματο) A V 81 (420 322) (τῶν ἀποτι- λούντων ἕχαστον στοιχείων) A V 281 (440 411) (ϑερμοῦ) A V 305 (4432313). γνω- ρίζειν χατὰ τὴν ἔλλειψιν τὴν ἑκάστου ThS 25 (501, 18) ἐλλιπής. ἐλλιπὲς ἔχοντα τὸ ὑγρόν A V 264 (439 a 10) ἕλος D 11 (451,29) ἐλπίς dea facta A L 621 (206221) ἐμβαίνειν (ποταμοῖσι τοῖσιν αὐτοῖσιν Heracl) D 39 (411,4 cf. 345 nh8) ἐμβάλλειν (πνεύματα) A III 17 1 (382219 b6) ἐμβάλλοντας ποταμοὺς εἰς τὴν "Azhav- τιχήν A TIE 176 (3833 105 17) ἐμβριμᾶσθϑαι He 8 (653, 9) ἔμβρυον (ἄτροφον) A V 184 (428 323) (uf. τρᾶας μέρη) A V 26 4 (4393 7) εἰ ζῷον (placita) A V 15 (425*14b1) πῶς τρέ- φεται (placita) A V 16 (42621551) τί πρῶτον τελεσιουργεῖται (placita) A V 11 (42123 51) ἐμμέθϑοδος 485, 14 ἔμμεσος (opp. ἄμεσος) Hi 19 14 (568, 27) ἔμπαλιν A HI 2 3 (366 b 22) 491, 10 ἐμπειρία expl. Stoie. A IV 11 2 (100414) ἐμπεριέχειν ΑἹ ὃ (291 322) ἐμπεριλαμβάνειν A T7533 (3062252) ἐμπίπρασθϑαι D 11 (452, 20) ἐμπίπτειν εἰς ἀποτομήν cet. A II 349 (355 49 cf, b&) 29 ὁ (360* 14 h 19) s (360 b29) III 33 (268225) 15 u (381210) 17 » (383223532) V 20 4 (422110) 29 1 (441212) ThS 28 (507,20) 55 (515,3) Hi 1 4 (555,10) 8 n (563,5) ταῖς dxoaig A IV 19 2 (408216) cf. ΤῊΝ 38 (510, 5) VERBORUM ἐμπλάττειν. ἐμπλαττομένων τῶν πόρων ThS 14 (503, 15) ἐμπλάττοντα τὰ φλεβία ThS 66 (518, 6) ἐμπλεῖν. ἐμπλεῖται ϑάλαττα 489,23 ἔμπλεως (πυρός) A 1118 1 (34254 tb3) ἐμπληξία. ταύτην τὴν ἀνδρείαν ἔχουσι, ἵνα μὴ τὴν ἐμπληξίαν εἴπω He 5 (052,21) ἐμπνεῖν. ἀνέμου ἐμπνέοντος ϑαλάττῃ A V 29 1 (44129) ἐμπνευματοῦν. μήτρα ἐμπνευματουμένη ΑΥ̓͂ 83 (42124) ἐμπνευμάτωσις A V 6 1 (4194) 82 (421 42) ἐμπόδιος. ἐμπόδιον πρὸς τὴν ὄψιν ἂν εἴη ThS 53 (514, 20) ἐμποδών. οὐκ ἂν ἦν ἐμποδών ThS 47 (512, 26) ἐμποιεῖν τὴν ἐν ἡμῖν αἴσϑησιν A IV 3 τι (389 40) ThS 14 (503,20) (ἐπερεϑισμὸν τοῦ σπερματιχοῦ χινήματος) A V 195 (43125) Οὐπην) ThS 29 (507,95) (xl- νησιν ThS 55 (515, 4) (χενότητας) ThS 65 (517, 25) ἔμπορος ἰχϑύς Emp. Hi 32 (558, 22) ἔμπρησις (νεφῶν) A III 8 9 (36958) ἐμπρησμός (b κατὰ Φαέθοντα) A III 1 2 (364 126 b19) (opp. καταχλυσμός) 490,33 Pythagoreorum Hi 2 17 (558, 7) ἔμπροσθεν (b E. αἰών) ΑἹ 7 5 (300219) E. xal ὄπισϑεν A III 1510 (380 3260) τὴν É. χινεῖσϑαι D 24 (460, 12) ἔμπτωσις (βιαία τοῦ ἡλίου εἰς τὰ νέφη) A III 210 (267215514). (φωτός vel πυρός vel πνευμάτων εἰς νέφος) A ΠῚ 3 7 (368 528.34) 9(369h5) (ἀναϑυμιάσεως ξηρᾶς) D 13 (453, 12) ἔμπυρίζειν. ἐμπυρισϑεὶς διεφϑάρη Hi 2 16 (551, 31) ἔμπυρος (ἄστρα) A II 13 1 (341 40 b4, t b2) (A9ouc) Hi 8 ὁ (562, 14) ἐμφαίνειν (opp. ἀποχαλύψασθα) A I2 (298 410) διὰ τῶν ποιημάτων A IV 13 10 (404 b12) (xà qotwxoov) D 14 (455, 11. 14) ἀπὸ τοῦ χάλλους τῶν ἐμφαινομέ- wov A I 6 2 (298 48) ἐμφαίνεσθαι in 'ThS creberrimum velut 27 (507,9. 12. 13) 86 (509, 20. 22) 37 (509,25) 40 (510, 19) 42 (511,10) 53 (514,16) 54 (514,32) ἐμφανής G 11 (606,5) 16 (608, 10) ἐμφα- νεστάτη λέξις Hi 19 21 (569, 26) ἐμφανίζειν D 39 (471,2) ἔμφασις (σελήνη) A II 30 (361 3151. 11) 149 (χατοπτριχή) A III 2 1 (366212512) IV 14 (4052151) (πώγωνος) A III 2 3 (366 b25) (εἰδώλων) A IV 14 ? (405312 ^11) velut lptc sim. D 14 (454, 27. 455, 1. 5) (ἡλίου) D 14 (455, 15) (ἀχλυώδης) D 14 (455,24) (ἰριοειδεῖς εὐθείας) D 14 (455, 30) (τῆς χόρης) ThS 27 (507,9) περὶ τῆς ἐμφάσεως xotv ἡ δόξα ΤῊΝ 36 (009, 17) ὁρατά μέν, ἔμφασιν δὲ οὐ ποιοῦσιν ΤῊΒ 36 (509,21) ἐμφάσεως αἴτιον τὸ φῶς ThS 91 (509,28) ἔμφ. ὁ ἥλιος ποιεῖ ThS 54 (514,24. 31) cf. praeterea 27 (507, 23) 47 (512,20) 50 (513,117) 52 (514, 7. 9) 80 (523, 16) — κατ᾽ ἔμφασιν (opp. xa9' ὑπόστασιν) A ΠΙ 5 1 (312 29.5 52, 5) ὁ (314 411) ἐμφερῶς A I 274 (32229) ἐμφράττειν. ἐμφρασσομένων τῶν ἐχπνοῶν Hi 6 4 (560, 2) ἔμφρων. ἐμφρονεστέρους ΤῊΝ 48 (513, 4) ἐμφύειν. ἐμφύεσθαι νοῦν πᾶσιν Hi 9 6 (064, 8) — ἔμφυτον ϑερμόν A IV 221 (41224) V 15 4 (42636) (ϑεός) Stoic. G 16 (609, 4) ἐμφυσᾶν. ἐμφυσώντων χναφέων τοῖς ἱματίοις A IV 192 (408219) ἔμψυχος (τὸ πᾶν) AIT1(30152) (ὁ χό- σμος, placita) A IL ὃ. (32929 510) Ph 11, 21 (545 522) (σφαῖραι, coni. ζωτιχαί Arist.) A IL 34 (33029512) (ζῷα) A V 261 (4382753) (αἰϑήρ) D 9 (450, 19) (ἄστρα) D 31 (466,5) — τὰ ἔμψυχα (opp. ἄψυχα) 'ThS 12 (502,21) 46 (512, 19) 48 (513,2) — ἐμψύχων ἀπέχονται Brachmanes, Py- thag. Hi 241(513,4) E I (587,3) ΠῚ 8 590, 10) Épdoyobv. ἐμψυχοῦσϑαι ἡμᾶς He 14 (654, 31) ἐμψυχρία (opp. ϑερμόν) A IL 45 (331 510) ἔμψυχρος. ἐμψυχρότερος ὁ ἀήρ ThS 53 (514, 23) ἐναέριος (δυνάμεις) A TT 31 (3055) ἐναιϑέριος (δυνάμεις Plat.) A I 7 31 (305b4) (ϑεόν i. e. νοῦν Stoic.) A I 7 33 (30610) ἔναιμος (ζῷα) ThS 23 (506, 8) ἐναλλαχτιχός (σχέσις) A I 29 1 (394 b 20) ἐναλλὰξ χεῖσϑαι ThO 3 (475, 4) 8 1 (500,96) ἐναλλάττειν. ἐναλλαγείη τὰ τῆς καταβολῆς ΑΥ 4 (420 15) ἐναλλάττειν intr. ΤῊΒ 53 (514, 20) ἐναντιοδρομία Heracliti A I 7 22 (303 b10) ἐναντίος. τὰς ἀλγηδόνας γίγεσθϑαι τοῖς ἐναν- ἐναντίης 150 ἐναντίος τίοις A IV 915 (398 b15) ἀποχρινομένων τῶν ἐναντίων Anaximandri ThO 2 (476,14) τῷ ὁμοίῳ ποιοῦσιν τὴν αἴσϑησιν, οἱ δὲ τῷ ἐναντίῳ ΤῊΒ 1 (499,2) ef. 91 (507,7) ἐναντίον ἂν φανείη ΤῊΒ 71 (520,3) χατὰ τοὐναντίον Ὁ 11 (452,16) εἰς τοὐναντίον D 38 (410, 1) συμβαίνει τοὐναντίον ΤῊΝ 21 (505,22) — ἐξ ἐναντίας χειμένην vel ἱσταμένην A III 11 3 (317214) D 14 (455,17) ThS 52 (514, 8) — ἐναντίως ἔχει 'ThS 20 (505,9) ἐναντίως τῇ ὑποϑέσει λέγειν 'ThS 60 (516, 21) ἐναντιότης He 19 (656, 21) ἐγαντιοῦσθαι Hi 19 15 (569, 19) ἐναντίωμα ΤῊΝ 69 (519, 12) ἐναντίωσις Hi 19 23 (510, 4) 20 ὁ (570,31) ἐναξονίζειν. τροχοῦ δίχην ἐνηξονισμένην A III 13 3 (318213) ἐναπογράφειν. εἰς τοῦτο ἐναπογράφεται A IV. 11 1 (40028) ἐναπολαμβάνειν. πυρὸς ἐναποληφϑέντος vé- φεσι A III 3 9 (36959) ἐναποληφϑῆναι ἐν ἡλίῳ τὸ πῦρ ΡῚ 7 (581, 16) ἐναπολείπειν. ἐναπολελεῖφϑαι 486, 25 ἐναπόληψις τῶν χενῶν ΤῊΒ 62 (617, 1) τοῦ ἀέρος ΤῊΝ 14 (521, 15) ἐναποστηρίζειν. εἰς τὸν ἥλιον ἀχτῖνες ἀπὸ τοῦ αἰϑέρος ἐναποστηρίζονται A II 20 10 (349 b 19) ἐναποτυποῦσθϑαι (514, 19) ἔναρϑρος λόγος Hi 24 2 (0173, 10) ἐναρμόνιος ἀριϑμός Pyth. A IV 2 s (586 317, th 17) Hi 2 13 (557, 15) ἐναρμόττειν Empedocleum 222 A I 15 3 (313 «1 510) IV 9 ὁ (397 ^6 cf. a4) (Exa- τέροις ἑκάτερα) ThS 7 (500, 27) (ἀλλήλοις) ThS 13 (503,6) (τὸ ὅμοιον) ThS 13 (503, 11) 14 (503,13) 15 (503, 21) (εἰς τοὺς πόρους) ThS 7 (500,19) τῷ ivap- μόττειν τοῖς πόροις αἴσϑησίς ἐστιν ΤῊΒ 9 (502, 5) 12 (502, 21) 20 (505,5) 35 (509, 14) 91 (527, 8) ἔναυλος. yaplevcac ἐναύλους Hesiodi Hi 26 2 (515, 11) — περὶ τοὺς ἐναύλους xal κοίλους τῶν τόπων D 11 (451, 29) ἐναφανίζειν. ἐναφανίζεσϑαι τῷ πέμπτῳ có- ματι Hi 20 4 (570, 22) ἔνδεια (ϑερμασίας cet.) A V 9 1 (421213) 30 1 (442 412 ν9) ἐνδειχνύναι A IV 121 (401217) ἐνδειχτιχός (σημεῖα) G 9 (605, 12. 15) τὰ σώματα ThS 53 IH INDEX ἐνδεῖν τοῦ ϑερμοῦ A V 212 (433318) i» δέον (opp. ὑπερβάλλον) Hi 19 16 (569, 6) ἐνδεής. ἐπαναπληροῦσϑαι τὸ ἐνδεές ΤῊΒ ἃ (501, 4) ἐνδεέστερον τὸ φῶς ΤῊΒ 18 (504,17) ἐνδεεστέρως ὁ τῆς φωνῆς εἴρη. ται λόγος ΤῊΒ 91 (527,3) ἐνδελέχεια Arist. A I 18 6 (317515) EIIL31 (592,14) etym. D 3 (445, 20) v. ἐντελέχεια ἐνδελεγῶς ὑπάρχειν (ἐντελέχεια) Ar. D 3 (448, 19) ἐνδέχεσθαι τὴν γῆν χινεῖσϑαι sim. A III 15 10 (38022754) V 14 ὃ. (425:12) 'ThS 23 (506,5) 46 (512,14) 52 (514,12) 19 (523,3) 91 (527,11) saepe in Epi- cureis velut ἐχόμενος τοῦ ἐνδεχομένου A II 13 16 (343215516) 2 3 (32915) 22 e (352212) HI 15 n (381323) ἔνδηλος. ἐνδηλότατα adv. Anaxag. 419,2 ἐνδιάϑεσις. ὁ χατὰ ἐνδιάϑεσιν λόγος Stoic. A IV 11 (400 52) ἐνδιδόναι cedere 488, 19 ἐνδιήχειν Stoicorum (τοῖς στοιχείοις δυνά- peg) A I 7135 (30255) 30 (304515) 5 (306 "8 5) ἔνδον ἐν ταῖς πυραμίσιν A IV 202 (410219) ἔνδον ποιήσαντα ψόφον (ἐν ὠσίν) 'ThS 21 (δ0ῦ, 13) — ἐνδοτέρω A I 18 4 (316 ^9) antea (v. s. ἐντός) A V 212 (433215) ἔνδυμα Hi 242 (573, 1) 5 (573, 21) ἐνειχονίξζειν (ἰδέα) A I 101 (308521) ἐνεῖναι χενόν (ThS 65 (518, 4) οὗ dv ivi πλεῖστον ΤῊΒ 67 (519, 1) (τὸ ovO ov τῷ μέλαν) ThS 71 (522, 17). saepius in Ana- xagoreis [ThO 4] 478,23 Ew 418,21. 419,2 cf. 483, Évexd τινος A 129 2 (3252252, tb 3). μι- χροῦ Évexa τοῦτ᾽ ἔστιν (parum hoc eff- citur) 'ThS 41 (512, 24) ἐνέργεια etym. D 3 (448,27) (ἄταχτοκ) A1I297(327512) (ἡ ὕλη) A 1833 (218 a6b3) (τοῦ δυνάμει χινητοῦ) A 123: (31953) (αἰσϑήσεως) A IV 8 4 (394 524) (τοῦ πνεύμονος) A IV 223 (413212) (σω- ματιχή) A V 252 (43129) (dist. δύναμι) Stoic. A IV 81(3942335b3) ἐξ ἐνεργείας (secta nominata) ὡς ἡ περιπατητιχή GÀ (602, 3) ἐνεργείας λῆξιν λαμβανούσης G 17 (609,18) --- ἐνέργεια (syn. εἶδος, ἐντελέχεια) Arist. A IV 2 6 (88724 M, 158) D 3 (448, 15) κατ᾽ ἐνέργειαν AT 132 (305213) III 15 e (38029) D 16 VERBORUM (456, D) τοῦ xav' ἐνέργειαν διαφανοῦς D 17 (456,13 cf. v. 5) ἐνεργείᾳ (opp. δυνάμει) Arist. A I 1510 (314519) Hi 193 (561, 16) ἐνεργεῖν A V 204 (432218) D 8 (448,21) Hi 20 2 (510, 17) ἐνέργημα (opp. δύναμις) Epicur. A IV 82 (394 411 ^12) ἐνθεαστιχός (syn. ἔνϑεος A V 11 (415211) ἔνϑεος. κατὰ τὸ ἔνϑεον ὅπερ ἐστὶν ἐνθεαστι- xóv A V 11(415211) (χόσμος) A V 201 (432 b6) ἔνϑεος γενόμενος He 17 (655,26) ἐνθουσιασμός A V 14 (41622) ἐνθουσιαστιχός (A V 11) 415213 ἐνιαυτὸς ἡλιαχός A II 82 3 (3643256) D 10 (451, 12) 29 (465, 1) — (placita) A II 32 (36325) — μέγας def. A II 32 1 (363 522) D 31 (469, 14) ἔνιχμος D 145 (Add. p. 455) ἔνιος. ἀπ᾿ ἐνίων xal ἐνίοτε ΤῊΒ 33 (508, 23) κατὰ ἔνια πεπυχνῶσθαι ThS 62 (517,4) ἐνίοτε A IL 74 (380 410) ἀπ᾿ ἐνίων xal ἐνίοτε ΤῊΞ 38 (508, 23) 46 (512, 18) ἐνιστάναι. ἐνεστάναι τὸν χρόνον expl. Stoic. D 26 (461, 10) (ἐνιαυτόν) D 26 (461,10) οὐθεὶς ἐνίσταται χρόνος Chrys. D 26 (461, 29) ἐνεστηχός (syn. παρόν dist. πα- ρεληλυϑός, μέλλον) D 26 (461, 9. 14. 32) — ἐνστησάμενος orsus A II Pr. (3276) τὴν πρόοδον ἐνστησαμένους G 2 (598,15) ἐνισχύειν ἑχάστῳ ΤῊΝ 63 (511,12). πρὸς τὴν αἴσϑησιν ThS 67 (519,1) ἐννεαχαιδεχαετηρίς A II 32 2 (363218 b21) ἐννεαχαιδεχαπλασίων A II 25 1 (355 4191) ἐννεάς. laus eius Porphyrio frequens 98. 99 !, sed omnino Homerica 99 ἐννόημα Stoic. A I 105 (309 39) def. φάν- τασμα διανοίας λογιχοῦ ζῴου εἰληφὸς τοῦ- νομα παρὰ τοῦ νοῦ ΑΙ 11 4 (400 «20. 29) s (4014) D 40 (472, 1) ἐννοηματιχός (ὅροι, opp. οὐσιώδεις) G 11 (606, 6) ἔννοια. ἐλάβομεν ἔννοιαν ϑεοῦ A 16 8 (294 121) οἵ. 6 (292320) 6 2 (298 41) 10 (295 117) — Stoicorum A IV 11 tit, (400 22,8) (φυσιχῶς γίνονται, syn. προλήψεις) AIV 113 (400217) τεχνιχαί, quae ἔν- νοιαι καλοῦνται μόνον) A IV 9 3 (400 421) — E. χαλοῦ τε xal xaxoo A V 28 1(435 18) — xav ἔννοιαν G 1 (604, 3) ἐνυπάρχειν 151 ἐνοιχεῖν absol. D 29 (464, 22) ἐνοπτρίζειν. τῶν ἐνοπτριζόντων νεφῶν D 14 (455, 31) ἔνοπτρον A II 20 12 (3502354) D 14 (455, 25 cf. 20) ἑνοῦν 489, 29 ἐνοχλοῦν (opp. κινοῦν, σῶμα) A IV 202 (410211. 12) ἔνστασις. μετὰ τὴν πρὸς τὸ ὑποχείμενον ἔνστασιν A IV 13 2 (40336 νῦ. 10) ἐν- στάσεις ποιεῖται 485, 18 — i. ᾳ. δίαιτα 6 3 (602, 5) ἐνσωματοῦν He ὃ (602, 1) ἐνταῦϑα (opp. ἄνω) ThS 88 (526, 11) ἐντείνειν A IV 153 (40621059) ἐντετα- μένους ἔχειν τοὺς χλάδους A V 26 1 (438 a8bb cf. nb2) ἐντελέχεια — Arist. etym. D 3 (448, 19) πρώτη (i.e. ψυχή) A IV 26 (381 3152, tb1.5) 31(387215) 10 (358b 18) évce- λέχεια (syn. εἶδος et ἐνέργεια) A 122 (215 131) 322 (28828) 165 (31546) IV 26 (3873454, t3) D 3 (448, 14) évce)e- ytía (opp. δυνάμει) D 3 (448, 22) . ἐντελέ- χεια (v. V. ἐνέρχεια) κινητοῦ A 1232 (319 b3) v. ἐνδελέχεια ἐντελής (ἔκλειψιν) A II 24 4 (354213 515) ἔντευξις πρὸς ἀλλήλους G 6 (003, 19) ἔντεχνος (πνεῦμα) G 20 (611, 17) ἐντὸς αὑτοῦ A IV 22 8 (41436) ἡ ἐντὸς ἀναϑυμίασις D 13 (453, 19) τὸ ἐντὸς ὄψεως ΤῊ 1 (500, 24) τὸ ἐντὸς φῶς ὑπὸ τοῦ ἐχτός ThS 8 (501,3) (ἀήρ) ThS 41 (511, 7) ἡ ἐντὸς πλάξ τῶν xopyoieov ThS 13 (521,3) ἡ ἐντὸς ἁφή (Stoic. i. q. Arist. χοινὴ αἴσϑησις) A IV 87 (395517) τὰ ἐντὸς ἀγαϑά (i e. τὰ περὶ ψυχήν) Hi 205 (510, 80) — ἐντὸς γένηται ΤῊ 55 (515, 7) — ἐντὸς τῆς πεντηχοστῆς intra L dies A 212 (433 ^16) ἔντροφος. ἔντροφον εἶναι ἀλήϑειαν τοῖς σπου- δαίοις G 13 (606, 21) ἐντυγχάνειν A III 814 (37023510) IV 145 (4052310 b18) ὅτῳ ἄν ἐντύχῃ D 12 (452, 26) ἐντύπωσις ThS 51 (514, 1) ἔνυγρος Hi 77 (561, 16) ἔνυδρος (δυνάμεις) ΑἹ 731 (30556). (ζῷα) A V 201 (482 δδ ν4) ThS 36 (509, 23) He 4 (652, 15) ἐνυπάρχειν absol ὡς ob γινομένων ἀλλ᾽ ἐνυπαρχόντων ΤΒΟ 4 (419, 7) ThS 22 102 ἐνυπάρχειν (506,9) — (χενὸν ἐν αὐτοῖς) ThS 25 (D06, 24) (πάντα ἐν ἡμῖν) ThS 28 (501, 158) sine praepos. (ταῖς ἀρχαῖς) A I 292 (325 ν4) ef. ThS 48 (513,7) 11 (522,11) Hi 9 1 (563, 16) ἕνωσις 491, 7 Eve ztxóc (opp. διαιρετιχός) A I3 20 (287 24) (opp. διαχωριστιχός) E III 19 (591,12) ἐξάγειν ἐκ τῆς γῆς A IL 8 1 (331 δῷ b28) ἐξαγορεύειν. ἐξαγορευομένῃ δυσχερῶς σοφίᾳ Hi 2 15 (558,12) ἐξειπόντας Hi 5 (559,12) ἐξαιϑεροῦν pass. D 36 (468, 9) ἐξαίρειν. ἐξαίρεται μετέωρος 489, 10 ἐξαιρεῖν. ἐξαίρετον μηδὲν ἔχουσαν εἰς τὸ ῥέψαι μᾶλλον A III 15 10. (380 «80 b 7) ἐξαίσιος Plat. 490, 7 ἐξαίφνης 490,8 ἐξακούειν D 13 (454,8) ἐξαλλάττειν. ἐξήλλαχται (differt) G 13 (606, 19) ἀήρ ἐξαλλάσσεται He 7 (653,7) ἐξαμαρτάνειν G 24 (614, 3) E£dpmvoc (ἔμβρυα) A V 185 (42923) ἔξαμμα D 33 (467, 12) 34. (467, 11) ἐξαναϑλίβειν A II 13 2 (84121058) ἐξαναλίσκειν 487,24. 459, 12 ἐξαναχωρεῖν 490, 10 ἐξαρτᾶν. ἐξηρτῆσθαι τὸ ὠτὸς χονδρῶδες A TV 16 1 (406 415 b 18) ὀχήματος ἐὰν ἡ ἐξηρ- τημένος χύων Hi 21 2 (571, 12) ἐξάπτειν A II 29 4 (3602457) III 2 3 (36618) τὸν ἀέρα D 31 (465,25) cf. P1 11 (582, 23) D 38 (410, 3) ἐξατμίζειν A. TI 7 1 (335518) ΠῚ 16 2 (381223) IV 15 (385 428) V 11 1 (422 419) D 31 (465,25) 494, 6 Hi 6 e (560,6) 8 4 (562, 9) ἔξαψις (opp. σβέσις) A II 13 14 (34335 7) ΠῚ 17 (365 322 b92) 3» (369 b) 12 (369 a2 b30) 13 (369534) 14 (31046513) PI 11 (582, 25) ἐξέγερσις A V 22 1 (435214) ἐξείργειν. φωτὸς ἐξείργοντος τὸν ἀνθεστῶτα ἀέρα A III 3:3 (368 ν29) ἐξείργεσθϑαι 'ThS 78 (522, 19) ἐξελαύνειν He 6 (653, 2) ἐξερᾶν ϑύραζε A IV 223 (414211) ἐξεργάζεσθαι ἄδιχα Hi 193 (568, 26) ἐξετάζειν. ἐξετάζεσθαι τὸ γένος τῶν ἀν- ϑρώπων ἀπὸ τῶν τεχνῶν 490, 25 ἐξευρίσχειν (τὴν Στωιχὴν φιλοσοφίαν) G 3 (600, 8) ἐξηγεῖσϑαι interpretari G 2 (598, 8) H INDEX ἐξήγησις ἐτυμολογιχὴ Chrysippi A 125; (324 » 8) ἐξηγητής (τῶν Πλατωνιχῶν δογμάτων) G3 (599, 17) ἑξῆς. ἐπὶ τὰ ἑξῆς ὁρμήσομεν Hi 103 (564, 17) ἐξιδροῦν τὸ πολὺ νᾶμα A IV 1 6 (385226) ἐξιέναι. ἐξιοῦσαν (ὄψιν, ΤῊ 5 (500,10) (ψυχήν) ἐκ τῶν σωμάτων A IV 72 (392 414) 3 (398 41) ἐξιχμάζειν siccare A V 264 (439210) ἕξις Stoie. A IV 81(39423b3) τῶν xat' ἰδίαν ἕξιν συνεστώτων D 23 (459, 10) ἕξεως ἀσϑένεια 481,13 ἕξις expl. ze ματιχὸς τόνος 487,14 --- ἕξις σχημάτων ThS 67 (019, 2) χατὰ τὰς ἡμετέρας ἕξεις ThS 69 (519, 17) E. ϑεωρητιχὴν αἱρετῶν xal φευχτῶν G 5 (603,3) κχαχὴν ἕξιν σωμάτων G 24 (614, 5) ἔξοδος D 13 (454, 11) ἐξομοιοῦν. ἐξωμοιωμένην τῇ περὶ γῆν φύπι PI 1 (581, 13) ἐξογ f. xat' ἐξοχὴν στοιχεῖον λέγεσθαι D21 (458, 16) ἐξοχαὶ γῆς D 31 (465, 22) ἐξυγραίνειν. ἐξυγρανϑέντος τοῦ παντός (i. e. ξηρανϑέντος) D 38 (410, 1 cf. n 58) ἔξω τι τοῦ κόσμου ΑΙ Ρτ.8 (214 211) ἔξω μεταβολῆς Hi 14 2 (565,25) ἔξω iz γενόμενον (Ὁ) 489, 3. — ἐξωτέρω ATI: (2912295) 184 (316 08) — τὴν ἐξωτάτω περιφοράν A II 11 1 (339315522) DM (455, 11) ἐξωϑεῖν 486,15 (πρὸς τὸ μετέωρον) ΑἹ 43 (290 410) (τὰ ἄστρα) A II 231 (352 216 cf. b13) ἔξωϑεν AI 523 (29225) 18 5 (31639513) ἀντιληπτιχὰ τῶν ἔξωϑεν A IV B 5 (394 1319520,tb12) εἰδώλων ἔξωϑεν προσιόν- τῶν A IV 8 10 (39523527) τὴν ἔξωϑεν τοῦ πνεύματος ὁλχήν A IV 22 3 (413313) ThS (501,8. 12) (opp. αὐτὴ ἐξ abc) D 31 (469, 25) ἔξωϑέν τι προσλαμβάνειν xócpov Hi 13 4 (565, 18) ἐξωτεριχός (opp. ἐσωτεριχός) Pyth. Hi 24 (556, 2) 11 (558, Ὁ) ἐοικέναι sequ. inf. ΤΙΝ 5 (500,5) 94 (506, 18) 35 (509,13) 54 (514,25) 12 (520,13) 80 (523,19) 91 (521,6) Ph511 (534, ὃ) --- πενταπλοῦν ἐοιχέναι (videri) D 15 (455,32) — εἰχὸς ἦν sequ. inf. G 16 (608,4) (om. ἐστῇ A 13 1 (Τὺ 351658) ΤῊΝ 53 (514,23) 70 (519,22) VERBORUM 11 (520,7) 79 (523, 1) --- ἐοικυίας ve- φελοειδεῖ πιλήματι A II 30 7 (362511) εἰχότα λόγον ἢ dva[xaiov Plat. ThS 86 (525, 24) εἰχότως A 8 8 (282230) G 16 (608, 13) ἐπαγγέλλεσθαι. ἀποδώσειν ἐπηγγέλλοντο ThO 8 (484,9) οἱ Περιπατητιχὴν ἐπαγ- γελλόμενοι E ΤΙ 7 (588, 29) ἐπαγγέλλονται περὶ τρισχιλίων ἐτῶν He 3 (052,2) ἐπαγωγή (χλάδων, v. 1. ἐπαναγωγή A V 26 1 (43829 b6) ἐπαινεῖν Ph 652 (536,2) ἐπαίρειν τοῦ Νείλου τὸν ὄγχον A IV 11 (384 322) τὴν χεφαλήν He 14 (654, 27) ἐπαίσϑημα (αἰσθήσεως ἐνέργημα, syn. al- σϑητόν Epicur) A IV 83 (394211 ^12) ἐπαλλάττειν τοὺς πόρους ΤῊΒ 80 (523, 13) (opp. εὐϑεῖς elvat) ΤῊΒ 80 (023,14) (opp. χεῖσϑαι xat' ἀλλήλους) ThS 80 (523, 18) ἐπάλληλος. στεφάνας περιπεπλεγμένας ἐπαλ- λήλους A II 11 (335 48 b5) ἐπαναγωγή χλάδων A V 261 (43829 b6) ἐπαναπληροῦσθϑαι τὸ ἐνδεές ΤῊΒ 8 (501,4) ἐπανέρχεσθαι. ἐπανελθοῦσα D 31 (469, 14. 16) ἐπανιέναι εἰς τὴν αὑτοῦ φύσιν He 6 (653,6) ἐπανισοῦν ThS 8 (501, 3) ἐπάνοδος τῶν ἑπτὰ πλανητῶν A Π 322 (364 b4) ἐπαφή (χειρῶν) A IV 13 9 (404 4456,14) ἐπεί c. infin. in orat. indir. saepius velut ThS 8 (501, 6) — quoniam aliter (omissa protasi hypothetica ex superioribus re- petenda) A 1318 (286 33 cf. na3) ἐπεί vol ye A 113 (29092 7) ἐπεὶ... ye ThS 33 (508, 283) 54 (514, 26) 89 (526, 22) ἐπεὶ οὖν (?) 'ThS 23 (506, 9) ἐπεισάγεσθαι A 1186 (317 52) ἐπεισδέχεσθαι A IV 222 (412220) ἐπεισιέναι (xevóv τῷ οὐρανῷ) A I 186 (816 b16) τοῦ κατόπιν ἐπεισιόντος (πνεύματος) D 12 (452,24) ἐπεισιὸν ἔξωϑεν ΤῊΒ 13 (503, 8) ἐπείσοδος A IV 291 (412 41) V 153 (426 a2) ἔπειτα ThS 47 (512, 21) (om. δέ, enuntiata iungens) ThS 50 (513, 20) 52 (514, 10) praec. πρῶτον μέν ΤῊΝ 13 (503,4) 21 (505, 17) 51 (514,2) 79 (522,28) 81 (526, 1) v. s. πρότερος ἐπερεϑισμός τοῦ σπερματιχοῦ χινήματος A V 195 (431 44) Diels, Doxographi graeci. ἐπίγειος 153 ἐπέρχεσθαι τῷ δίσχῳ νεφῶν A II 24 5 (354 315 cf. π 48) ἐπὶ τὰ ὠφελεῖν πεφυχότα G 1 (591, 17) ἕπεσθαι Hi 21 2 (571, 13) He 8 (653, 13) ἐπέχειν τάξιν (πατρός) A I 10 1 (309 b1) (ἑστίας) A I1 77 (881 510) (χέντρου τῇ περιοχῇ τῆς σφαίρας) A III Pr. (364 210) (βρεφῶν A V 27 1 (440 410) τόπον D 10 (401,10) 97 (463,3) ἐπεχόμενον ὑπὸ σώματος AI203 (317534. 36) — iudicium cohibere D 36 (469, 5) ἐπὶ τῆς αὐτῆς οὐσίας τασσομένας A I 28 3 (323525) ἐπὶ c. gen. in exemplis cre- berrimum velut ἐπ᾿ ἀνδριάντων A 153 (29224) χαϑάπερ ἐπὶ τῶν λαμπτήρων γίγνεται Α ΠῚ 2 4 (3662319 "217) προστι- ϑεὶς τὸ ἐπὶ τῆς ϑαλάσσης A 1Π 3 2 (368 b1) itemque A IV 12 5 (402219) 11 2 (401 29 ^9) 19 4 (409 214) 20 1 (410?1) 2 (410216) 22 1 (412418) 23 » (41525) V 23 (410 491) 20 4 (432 320) 24 4 (436 412) 26 4 (439312) D 13 (454,3) 24 (460, 13) 28 (468, 22. 24) ThO 11 (486, 2) 29 (501, 29) 42 (511,9) 88 (526, 22) G 19 (611, 13) singulariter χαϑάπερ γὰρ ἐπὶ τῆς ϑαλάττης, ὅταν μηδὲν αὐτὴν κινῇ ἠρεμεῖ (sc. ἡ ϑάλαττα) A V 291 (4417) ἐπὶ τῷ Arat. A166 (29426, 18) ἐπί οἱ ibid. (294 a7) ἐπὶ πᾶσι (i. e. τελευ- ταῖον) A 1630 (296 80) D 81 (466, 12) ἄποιον μὲν ὅσον ἐπὶ τῇ ἰδίᾳ φύσει quan- tum per ipsius naturam licet Α19 4 (308a6b7) cf. IL 4 2 (330*17, 33151) ὅσον ἐφ᾽ ἑαυτῷ A T 121 (310311519) — ἔχλειψιν ἡλίου ἐφ᾽ ὅλον μῆνα A IL 24 4 (84 412 »14) αὐτὸν ἔπ᾽ Arat. Α1Θ0 (294 411) ἐπιβαίνειν. ἐπιβεβηχότα τῇ σφαίρᾳ τοῦ παντός A 2 (306 4811) d ἐπιβεβή- χαμεν Hi 63 (559, 25) τῶν ἀφανεστέρων ἐπιβεβηχέναι G 3 (601, 8) ἐπιβάλλειν (αἴσϑησιν ἢ νόησιν μηδενῦ A IV 8 1τὸ (39524528) ἐπιβαλλομένους (med.) πολλοῖς ὀλίγα ἐπιτελεῖν ΤῊΒ 11 (502, 20) ἐπίβασις 491,2 ἐπιβολή (sc. νοημάτων) χαϑ᾽ ἑτέρας καὶ ἑτέ- ρας ἐπιβολάς A 1283 (328 527). ἐπιβολή πρὸς τὸν περιχείμενον ἀέρα A IV 153 (406 49 59) ἐπιβρίϑειν. τοῖς ἐπιβρίσασι δεινοῖς 491, 16 ἐπιβρίσαντος τοῦ πυρός PI 10 (582, 11) ἐπίγειος A II 174 (246 414) 48 154 ἐπιγέννημα (πυρετός) A V 29 (44122) ἐπιγίγνεσϑαι (opp. συμπεφυκέναι) A IV 9 16 (398 519) οἷς φαινομένοις ὁρᾶται ὁ πυρετὸς ἐπιγενόμενος A V 292 (441219) ἐξ αὐτῆς πάλιν ἐπιγινομένης (sc. φύσεως) E Π 8 (089,10) τούτῳ ἐπιγενόμενος ThO 6 (482, Ὁ 9 (484,19) (πολλοῖς ὕστερον χρόνοις) G 1 (591,3) ὃ (599, 9) --- ἐπιγίνεσθαι τὸ ἀληϑὲς xal φαύλῳ G 18 (606, 19) — ἐπι- γίνοιτο τρίτος (accedat) G 19 (611, 15) ἐπιγινώσχειν τὴν ἀσπίδα Hi 33 (558, 25) ἐπιδεῖν. ἐπιδεῖσϑαι μηδενὸς αὐτῶν μηδένα μηδ᾽ ὅλως ΡῚ 4 (080, 15) (τροφῇ) A II 51 (338 «2 52) ἐπίδειξις ostentatio G 2 (598, 11) ἐπιδεχτιχός (φϑορᾶς) G 17 (609, 16) ἐπιδέχεσϑαι (τὴν χύσιν ἢ ἀνάλυσιν) D 21 (458, 11) (διαίρεσιν καὶ σύγχυσιν) D 20 (458, 6) (ἀναίρεσιν) D 27 (402, 24) (μετα- βολήν) Ὁ 28 (408, 18) ἐπιδιαμένειν Hi 204 (070, 32) πρὸς ὀλίγον ἐπιδιαμένουσαν (ψυχήν) He 3 (651, 21) ἐπιδιδόναι ἑαυτὸν xal τοῖς φαινομένοις ThO 9 (484, 22) ἐπίδοσις 488,27 (611, 11) ἐπιειχής G 6 (608, 17) ἐπιζευγνύναι. τῶν ἐπεζευγμένων log. G 15 (607, 11) ἐπιζητεῖν ThO 10 (485, 6. 11. 15) ἐπιϑολοῦν A ΠῚ 5 8 (3172311 5 11) ἐπιϑυμητής φιλοσοφίας G 3 (599, 9) ἐπιϑυμητικχός (εἶδος τῆς ψυχῆς Plat.) A IV 4 1 (39024, 389 tb 20) 7 e (393tb14) E I (587,10) III 22 (591,19) G 24 (614, 12. 615, 1) ἐπιϑυμία ThS 31 (508,13) Hi 22 4 (572, 13) e (018, 27) G 24 (614, 4) ἐπιχαίειν. (ἀέρα) A II 20 15 (351 56) (πνεῦμα) D 12 (458, 1. 2) ἐπιχαλεῖν G 3 (600, 17) ἐπικαταδύειν. ἐπιχαταδυόμενον (opp. mpo- ἀνατέλλοντα) A II 16 7 (346 b 9) ἐπίχλην A T1327 (28956) ἐπικλίνειν, ἐπιχλιϑῆναι τὰς ἄρχτους A II 8 2 (338 ^6 "1) (τὸν οὐρανόν) Hi 9 4 (563, 24) ἐπικχλύζειν 486, 19. 489, 27. 490, 10 Ἐπιχούρειος αἵρεσις A IV 136 (403523) v. Ind, p. 678 ^ sqq. ἐπιχρανίς cerebellum A IV 53 (39127 cf. p. 208 sq.) ἐπιγέννημα εἰς ἐπίδ. πρόεισι G 19 II INDEX ἐπιχράτεια. παρὰ τὰς ἐπιχρατείας A IV 9 9 (991 23) xav' ἐπιχράτειαν A V ἴς- (420 316) 111 (422217) ἐπιχρατεῖν A IIE B 1 (910 414 15) V 114 (423 36) D 13 (453, 21) κατὰ τὸ ἐπιχρα- τοῦν χαραχτηριζομένας ThO 4 (418, 11) ἐπιχρίνειν D 16 (456,11) 490,11 G 94 (615, 1) ἐπίχηρος p. I2! ἐπίχτητος (opp. κατὰ φύσιν) A III 6 (814 216) ἐπιλαμβάνειν τοὺς πόρους ΤῊΒ 26 (507,4) ἐπιλάμπειν. τῆς χόμης ἄνωθεν ἐπιλαμ- πούσης ἀστέρι A 1Π 2.3 (366 Ρ20) ἐπι- λάμπηται pass. (fort. ἐπιλάμπῃ) D 14 (454, 32) ἐπιλείπειν τὰς τέχνας 491, 13 ἐπιλυμαίνεσθαι. πολλὰ τῶν ἐπιλυμαιν- μένων τὸν ἀνθρώπινον βίον χαϑάρας ΑἹ 1 (301 416) ἐπιμαρτυρεῖν absol. ThS 2 (499, 9) 70 (513, 28) ἐπιμελαίνειν D 12 (453, 4) ἐπιμέλεια A IV 1153 (400219). ἐ. ἔχειν μηδενός G 16 (609, 6) ἐπιμελῶς Hi 14 (555, 10) ἐπιμένειν (ἅλως) D 14 (455,2). (xa9' ἑαυτὴν τὴν ψυχήν) D 39 (471,19) (τοῖς αὐτοῖς) ThS 29 (007, 25) G 8 (600, 1) ἐπιμήχης A IV 193 (40921) ἐπιμηχάνησις D 28 (464, 4) ἐπιμιμνήσχειν. ἐπιμέμνηται IThS 18 (522, 22) ἐπινέμεσϑαι. πῦρ ἐπινεμόμενον τὸν ὑγρὸν ἀέρα A II 20 15 (351 08) (τὴν ἀναϑυμίασιν ἥλιος) A II 235 (353311512) ἐπινέμησις. κατ᾽ ἐπινέμησιν φλογός A II 29 4 (360 *4 » 6) ἐπινοεῖν. ἐπινενοηχέναι λέγεται τὴν λόξωσιν τοῦ ζῳδιαχοῦ A II 12 2 (340321525) III 56 (312429 b29) γενέσεις ἐπινοήσομεν ThO 10 (485, 8) 6 1 (597, 9) 3 (699, 20. 601, 10) τὸ ἐπινοούμενον Stoic. D 26 (461, 16) ἐπίνοια. χρόνον γενητὸν κατ᾽ ἐπίνοιαν (Plat.) ΑΙ 229 (818 ν27) γενητὸν κατ᾽ ἐπίνοιαν (opp. χατὰ χρόνον) τὸν χόσμον A II 41 (380 "10, tb3) 3 (381 "5) διαφέρειν τὴν οὐσίαν τῆς ὕλης... ἐπινοίᾳ μόνον Posid. D 20 (458, 11) cf. 2 (448, 1) — ὡς ἰδίαν ἐπίνοιαν σφετερίζεται A II 12 2 (341 3252) ἐπίνοιαν καχὴν τοὺς νόμους E III 14 (530, VERBORUM 33) εἰς ἐπίνοιαν ἐλθεῖν φιλοσοφίας G8 (605, 4) ἐπιορχεῖν E III 24 (591, 27) ἐπίπεδον A III 10 2 (376225) Hi 6 3 (559, 24) ἐπιπίπτειν (τοῖς ὑποχειμένοι) A I 15 5 (813 ^18) ἐπιπλάττειν (τοὺς πόρους) ThS 8 (501, 6) ἐπιπλήττειν (τὸν ἀέρα) A 14 3 (290219) ἐπέπληξαν τῷ Πλάτωνι ThO 10 (485, 6) ἐπιπλοχή A I 27 2 (32258) Hi 2 10 (556,24) ἐπιπολάζειν (τὰ κουφότερα τοῖς βαρυτέροις) AII2; (311524) ThS 66 (578,12) E II 8 (589, 17) ἐπιπολαῖος (opp. διὰ βάϑους) D 3 (448,17) ἐπίπονος A V 18 4 (42832157) ThS 11 (502, 18) ἐπιπρέπειν ex Xenophane ThO 5 (481, 5) ἐπιπροσθϑεῖν absol, A II 29 7 (360525) — ThO 19 (498, 3) τῆς γῆς αὐτῇ ἐπι- προσθούσης A II 29 s (360528) (ταῖς ἀχτῖσιν) D 10 (451, 15) ἐπιπρόσϑησις (τοῦ λευχοῦ ἡ σχιά) ΤῊΒ 81 (524, 3) ἐπιπώρωσις (μήτρας) A V 131 (424 ^8) ἐπιρρεῖν (ὕδατα) D 39 (471,4) (πλῆϑος) He 15 (654, 33) ἐπίρρησις D 16 (456, 1) ἐπίρροια A IV 221 (4122112) ἐπισείειν Eurip. A IV 12 5 (4022422) ἐπισημαίνειν ἐπὶ τέλει εἴρηχεν ὥσπερ ἐπι- σημαινόμενος ΤῊΒ 22 (505, 25) ἐπισημασία ἀστέρων (placita) A II 19 (347 a10 6) (ϑεριναὶ xal yetpeprvaf) A II 19 1 (941 418 ν 1) ἐπισιτίζεσϑαι He 18 (656, 10) ἐπισχευάζειν Hi 19 5 (567, 24) ἐπισκιάζειν ΤῊΝ 18 (521,1) 19 (523, 4) 80 (529, 11) 81 (524, 5) ἐπισπᾶν. (med.) ἐπισπωμένους πλεῖστον (in respirando) ThS 21 (505, 18) ἐπίστασϑαι μηδένα μηδέν E ΠῚ 15 (590,85) ἐπιστήμη. ϑείων τε xal ἀνθρωπίνων ἐπι- στήμην AI Pr. 3 (218 413) (dist. τέχνη) A 13 8 (282 «18. 30) (i. e. δυάς Pythag.) A 13 8 (282229. 28325) cf. IV 4 5 (390t b20) ἐπιστῆμαι ἰδεῶν Plat. D 1 (44724 b4) — ἐπιστήμη πρὸς τὸ βέλτιόν ἐστι ThS 32 (508,15) ἡγεμονικόν ἐστι ἃ 18 (606, 15) ἐπιστρέφεσθαι (τῶν ἀνθρωπίνων ϑεόν) AT 5 3 (300 ^5) ἐπιφάνεια 155 ἐπιστροφή τοῦ τροχοῦ A II 25 1 (355221 b21) xarà τὴν πρὸς ἡμᾷς ἐπιστροφὴν τοῦ ἀπυρώτου μέρους A II 29 2 (809 415 b 15) ἐπίσχεσις τῶν μηνιαίων A V 182 (42823) ἐπισύλληψις A V 103 (42234) 4 (422211) ἐπισυνάγειν. μᾶλλον ἐπισυναχϑέντος (ἀέρος) A III 41 (370 410 528) ἐπισύνϑεσις ἀπαράβατος (αἰτιῶν) Stoic. A I 28 4 (324 42, ἢ 89) ἐπισυνιστάναι. ἐπισυνισταμένας αὐτῷ A TII δ 10 (313 427) ἐπισυρρεῖν. ἀέρος... ἐπισυρρέοντος A IIT 73 (315 ^11) ἐπιτείνειν. πάντα ἐπιτέταται (ἀπὸ τοῦ ἦγε- μονιχοῦ) διὰ τῶν οἰχείων ὀργάνων A IV 4 « (390 811) ἐπιτελεῖν ΑΙ Θ6 (298 420) (ὀλίγα πολλοῖς ἐπιβαλλομένους) ΤῊΒ 11 (502, 20) ἐπιτήδειος. ἐπιτηδείου τέχνης A I Pr. 2 (273 214) cf. ἐπιτηδείας τέχνης G 5 (602, 19) ἐπιτήδευμα (syn. δίαιτα)ρ G 3 (600, 7) mores G 6 (603, 15) ἐπιτιμᾶν 485, 18 ἐπιτολή A I1 192 (2417514) (coni. δυσμαὶ τῶν ἄστρων) A II 191 (347 2315 9) (dist. ἀνατολή) D 82 (466, 24) ἐπιτομή ATtit. (2/824) ἐν ἐπιτομῇ A III Pr. (36439) de epitomarum antiquo usu 102 ἐπιτραγῳδεῖν. ἐπιτραγῳδουμένων ϑεοῖς p5- ϑων 488, 15 ἐπιτρέχειν 489, 26. 490, 35 ἐπιτυφλοῦν obturare 'ThS 66 (518, 6) ἐπιχειρεῖν (xevalc πράξεσι) A T 19 (30126) (λέγειν) ThS 54 (515, 1) (φιλοσοφίαν φυ- σικήν) Hi l1 (555,1) (εἰς ἑχάτερα, μὴ μέντοι ἀποφαίνεσθαι μηδέν) Hi 231 (572, 23) 8 (012, 21) (συνάγειν) G 2 (598, 17) (τοῖς ἄλλοις μέρεσιν) G 4 (602, 14) ἐπιχείρησις He 2 (651, 15) ἐπιχρωννύναι D 12 (453, 4) ἐπιφάνεια σώματος A T14 1 (31229512) 152 (3184557) 16 1 (31551) cf. G 23 (612, 21) est inter τὰ τοῖς σώμασι προσ- torxóva A I 164 (316 »10) (τοῦ χατό- πτροῦ) A IV 141 (405344) ἀσώματος, συγχινεῖται τοῖς σώμασιν Α IV 201 (409 129. 28) (humani corporis A IV 21 8 (411 412) 221(412111) (μέγεϑος ἔχουσα) Ὁ ὃ (449, (15) D 18 (453,16) 24 (460, 15) σωμάτων συναφὴν χατὰ τὰς 48 * 156 ἐπιφανείας D 28 (469, 21) — τετάχϑαι τὰ ἀπλανῆ ἐπὶ μιᾶς ἐπιφανείας D 31 (466, 8) ἐπιφέρειν. χενοῖς ἐπιφέροντος τὰς χεῖρας A IV 19 4 (4022313) ἑχάστῳ τὴν τοῦ εἶναι δύναμιν Ὁ 8 (448, 93). ἐπὶ γῆν ἐπι- φέρηται D 11 (451, 28) ἐπὶ τὴν ὄψιν ΤῊΒ 54 (514, 25) ἐπιφέρεσθαι αὐτῷ τὰ πάντα Hi 12(555,4) τὸ λῆγον ἐπιφέρων 6 15 (607, 11 saepius) ἐπιφϑέγγεσθαι A 88 (282 "1 cf. nb1) ἐπιφορά τῶν οὐρανίων D 11 (452, 20) ἐπίφραξις (opp. ἄνοιξις) πόρων Hi 65 (560, 4) ἐπιφράττειν A II 291 (359214514) D 13 (453, 28) (sc. τὰς ῥῖνας) ΤῊΒ 85 (525, 14) ἐπομβρία (opp. αὐχμοῦ A III 15 3 (379 414) D 13 (453, 28) 486, 13 ἐπονομάζειν A II 11 (335 h16) ἔπος. ποιητιχοῖς ἔπεσιν He 6 (652, 30) ἐποχεῖν. ἐποχεῖσϑαι γῆν τῷ ἀέρι A III 15 s (880 419) Hi 7 4 (561, 4) 853 (562, 7) P1 3 (580, 2) ἑπταχαιειχοσαπλασίων A II 211 (351 38) Hi 6 5 (560, 5) ἑπταμηνιαῖος (διὰ τί γόνιμα, placita) A V 18 (421 415 3) 18 6 (429 80) ἑπτάμηνος A V 181 (421 220) 2 (42844. 5) 6 (499227) ἡ ἑπτάμηνος (ἡμέρα) A V 18 1 (427 224) ἐπωνυμία A III 72 (315225) G 3 (602, 4) ἐπώνυμος πόλις τοῦ πάϑους 489, 27 ἐρᾶν. τῶν τὰς ἐρωμένας ὁρώντων ἐν ὕπνῳ A V 2 s» (410 421) ἐρατεινός Hesiodi Hi 26 2 (515, 18) ἐργάζεσθαι τὴν ἀλλοίωσιν ThS 63 (517, 11) ἐργάτης A 111 (300214) ἔργον. δοχιμάσαι δ ἔργων A. III 5 9 (818 410 »16) E. τοῦ ἀιδίου ϑεοῦ (ψυχή) A IV 15 (393411) οὐχ ὁρᾶσϑαι τοῦ ϑεοῦ τὴν μορφὴν ἀλλὰ τἄργα Ph 646 (538 "1) ἀπὸ τοῦ ἔργου (τοῦ περιπατεῖν [leptratr- τιχοῦ Hi 90 1 (511, 4) ἐρέβινϑος A IV 193 (40924) Ἐρέσιος E III 32 (592, 15) Ἐρετριεύς Hi 2 12 (557,8) ἐρευνᾶν τὰ φύσεως 488, 12 ἐρημία σώματος A I 20 1 (317211533) ἐρίζειν He 2 (651, 15) ἐριστιχός G 7 (604, 15) E III 11 (590,20) 13 (590, 26) (φιλοσοφία) G 3 (601,8) (αἵρεσις) G 7 (604, 1) ἑρμηνεία A 111 4 (31026) ἐπιφάνεια II INDEX ἑρμηνεὺς τοῦ νοῦ (Λόγος) A V 20 3 (432 2 14) ἑρμογλύφος E III 6 (590n23) cf. 176 ubi addas Plut. de nobil. [Stob. fl. 86, 22] ἡ δὲ Σωχράτους ἀδοξία μαίας καὶ ἑρμογλύφου πατρός. de forma ἑρμογλυφεύς 176! ἕρπειν He 4 (652, 17) ἐρυϑραίνειν pass. A III 5 12 (37438) ThS 75 (521, 19) Ἐρυϑραῖος A II 1 4 (32854) ἐρυϑριᾶν. οὐχ ἠρυϑρία E III 44 (593, 14) ἐρυϑρός (χρῶμα) A I 18 8 (313511) ΠῚ 5: (3132959) D 14 (455,9) ThS 715 (521,16) ἔρχεσϑαι ἐπὶ τὸ xaxóv Hi 19 20 (569,96) τῶν ἐπὶ φιλοσοφίαν ἐλϑόντων G 3 (599,12) ἐρωτᾶν λόγους Ph 14, 32 (548 »23) εἰ 490, 14 ἐσθίειν τι τῶν ἐμψύχων Pyth. E ΠΙ ὃ (690, 10) ἐσοπτροειδής A II 2012 (350 1253) ἕσπερος (idem est qui ἑωσφόρος) A II 16: (846 510) 17 7 (845 5160) D 32 (467,2) ἔσπετε Hes. Hi 262 (574, 27) ἑστία τοῦ παντός Philolai A II 7 7 (336510. 21) III 11 3 (377 *11) ἔσχατος. τὸ ἔσχατον τοῦ περιέχοντος Arist. Α1 193 (817 46) (ψυχῆς χιτών) Hi 93 : (513, 13) ἐξαυτοῦ πρώτου.... εἰς αὐτὸ ἔσχατον D 21 (458,10. 20) τὸ ἔσχατον τοῦ πυρός D 88 (470, 7) ἐσωτεριχός (opp. ἐξωτεριχός) Pyth. Hi 24 (556, 2) 17 (558, 6) ἑταῖρος ThO 2 (476, 16) 8 (484, 1) Hi 121 (D64, 96) P1 2 (519, 7) 5 (580, 20) ἑτερογενής (opp. συγγενής) ThS 14 (509,13 cf. 17) ἑτεροίωσις (τοῦ σώματος) A IV 85 (994 b27) αἰσϑητοῦ A IV 86 (395 b1) u (335 b 30) ἕτερος. ἐπὶ ϑάτερα ἑστηχώς He 9 (653, 15) τῷ ἑτέρῳ Ζήνωνι E ΠῚ 11 (590, 20). xal ἑτέρας xal ἑτέρας ἐπιβολάς A 1283 (323 b26) πρὸ τῶν ἑτέρων τοὺς ἑτέρους A TI 152 (844.418 11) ἀφ᾽ ἑτέρου πρὸς ἕτερον AIV 103 (399 4910) ἕτερα xal ἕτερα ὕδατα ἐπιρρεῖ Heracl. D 39 (471,4). μη- Oi» μᾶλλον ἕτερον ἑτέρου τυγχάνειν τῆς ἀληϑείας ThS 69 (619, 22) ϑάτερον ϑα- τέρῳ οὐϑὲν ὅμοιον ἔσεσϑαι ΤῊΒ 18 (522, 94) ἕτερον γίνεσθαι A Π 24 4 (354 39212) πρὸς ἕτερόν ἐστι (opp. καϑ᾽ αὑτά) ΤῊ 65 (019, 9) — ἑτέρως λέγεται D 81 (465,16) VERBORUM ἑτερότης (syn. διαφορά) A I 23 1 (31941 b1) ἑτέρωϑι 6 16 (608, 5) ἐτησίαι A HII 73 (915 48) ἐτησίαι ἄνεμοι À IV 11 (384 490) 4 (385 414) ἔτι δέ ad sententias nectendas frequentat ThS 1 (499, 6) 13 (503, 6. 9) 15 (503,21) 11 (504, 9) 19 (504, 23) 20 (505, 2. 6) 32 (508, 14) 36 (509, 20. 23) 37 (509, 30) 46 (512, 15) 47 (512, 26) 48 (513,6) 50 (513, 25) 53 (514,21) 56 (515,12) 64 (517, 16) 67 (519, 2) 7O (519,24) 11 (520, 1. 7) 74 (521, 13) 80 (523, 14) 81 (524,2) 88 (526,5) 91 (527,5. 9) xal ἔτι ΤῊΣ 59 (516, 7) (om. xa( vel δέ) A IV 20 2 (410210, 13) D 7 (450,4) ThS 16 (504, 5) 23 (506, 8) cf. de caus. pl. I 15 hist. pl. 126 ἔτος. ἔτη τετραπλάσια Α 1I 32 2 (363 528) ἐτῶν À intra XXX annos. A V 306 (443 411. 444 41) ἔτους ὥρα D 26 (462, 5. 6) ἐτυμολογικχός (ἐξήγησις Chrysippi) A 1283 (324 b&) εὖ γε He 8 (653, 13) εὐαγής ThS 18 (521, 4) 18 (522, 20) εὐαισϑησία Hi 205 (570, 25) εὐαίσϑητος ϑίξις A IV 213 (411212) εὐαρεστεῖν. τοῖς αὐτοῦ βουλήμασιν εὐαρεστη- ϑείς G 3 (601, 7) εὐγένεια Hi 205 (570, 29) εὐδαιμονεῖν E I1I 24 (591, 28) He 18 (656, 19) εὐδαιμονία Epicurea A I 7 7 (300*11) 9 (301 21.4) cf. E I (588,2) Hi 19 15 (569, 14) Plat. Hi 205 (510, 26) Anaxarchi G 4 (6002, 2) εὐδαιμονιχός G 4 (602, 1) εὐδαίμων E III 23 (591, 23) εὐδία D 11 (452, 1) 14 (455,3) εὐδιάχυτος (ἀήρ, coni. εὔτρεπτος) A IV 1311 (404 a 19 19 t ^ 12) εὐδιεινός. εὐδιεινοτέραις (χώραις ἣ ὥραις) D 11 (452, 16) εὐδίοδος ThS 14 (521, 13) εὐδίοπτος ΤῊΒ 80 (523, 13) 81 (524, ἢ) εὐδοχιμεῖν, τρόπον ob πάνυ παρὰ τοῖς ἀχρι- βέσι τῶν φιλοσόφων εὐδοχιμηχότα G 8 (601, 17) He 11 (658, 26) εὐεργεσία (al εἰς τὸν χοινὸν βίον) A T6 16 (296 431) ἀνταποδόσεις τῶν εὐεργεσιῶν Ph 14, 10 (9481) εὐεργετεῖν E III 25 (591, 33) εὐμουσία 151 εὐεργετικός (ϑεός) D 29 (464, 27) Ph 11,4 (544 »27) t5epyoc A IV 11 1 (40026) εὐήϑεια 490, 25 εὐήϑης ThS 21 (505,18) 47 (512, 19) 48 (513, 1) εὔϑραυστος (σχήματα) A L3 18 (256 48) εὔϑρυπτος ThS 73 (521,5) εὐθδυβολεῖν τὸν γόνον A V 9 2 (421216) 13 2 (424 4 18) intr. τοῦ σπέρματος εὐϑυ- βολοῦντος (εἰς μήτραν) AIV 14 2 (4251) εὐθυμία E III 14 (590,31) εὐθυπορεῖν (ἥλιον) A II 28 3 (35023 53) £985 zopo« (sim. εὐθύτρυπος) ThS 73 (521,4) eb 05c (γραμμάς) A III 5 3 (312215 b 15) (ἐμφάσεις) D 14 (455,30) (χίνησις) D 22 (459, 17) 24 (460,8) (φλέβες) ThS 50 (518, 26) (πόρους) ThS 74 (521,13) 80 (523, 14) τὴν εὐθεῖαν χινεῖσϑαι D 24 (460, 11) ἐπ’ εὐθείας χινεῖσϑαι Add. p. 353512 xav εὐθεῖαν (opp. περιφερῶς) A I 12 4 (31159) 14 ὁ (31351) (opp. χύχλῳ) A 1232 (319 16) — adv. εὐθὺς iv ἀρχαῖς A I Pr. 1(21347) 490,15 εὐϑὺς τοῦ σώματος ἀπαλλαγεῖσαν (ψυχήν) D 39 (471, 18) εὐθὺς μεταλλάξαντα ΤῊ 48 (818,8) οὐχ εὐθὺς ἐν τῇ χόρῃ γίνεσθαι ThS 50 (613,18) εὐθὺς ἀντιπρόσωποι χεῖνται ΤῊ 56 (514, 16) — εὐθέως statim εὐθέως προχυϑέντος A V 15 4 (42627) 16 1 (426419) 2 (426324) Hi 9 1 (563, 16) εὔϑρυπτος ThS 73 (521, 7) εὐθύτρυπος ThS 73 (521, 2) εὐκίνητος D 29 (465, 9) εὐχινητότατον δι᾽ αὑτοῦ Chrys. D 21 (459, 7) εὐκόλως He 17 (656, δ) 18 (656, 11) εὐχρασία (med. inter ψῦξιν et ἐχπύρωσιν) Α II 81 (338 δά 55) εὔκρατος (ζώνη) A TIE 141(319 25) (ipxt- φαλος) ThS 56 (515, 12) εὔλογος ThS 31 (508, 10) πολλὰ διαμαρ- τάνει τῶν εὐλόγων ΤῊΝ 48 (513, 9) οὐχ εὔλογον 'ThS 53 (514, 20) εὔλογόν ἐστι sequ. inf. G 15 (607, 8) (om. ἐστῇ ThS 15 (503, 22) 18 (504,22) 35 (509, 8) — εὐλόγως A T1358 (283236) D 27 (463, τ) ThO 8 (484, 8) G 24 (615, 10) εὐμετάπτωτος ΤῊΝ 45 (512, 6) εὐμορφία τῶν γυναιχῶν A V 195 (43123) εὐμουσία (opp. ἀμουσία) A IV 20 2 (410 212) 158 εὐνομία dea facta A I6 13 (296221) Ph 12,4 (546 » 1) εὐόλισϑος (coni. λεῖος) A IL 42 (29022) εὐπείϑεια G 1 (597, 14) εὐπειϑής (ἀληϑείης Parm.) 483, 6 εὔπορος. εὐπορώτατον elvat τὴν χοιλίαν ΤῊ 65 (518, 4) εὑρεσιλογία 488, 18 εὕρεσις φιλοσοφίας G 8 (605, 7) εὑρετής (τῶν ἐπιστημῶν) 490, 28. (δογμάτων) G 3 (600, 15) εὑρίσκειν (ἐγγιγνομένην ἴριν) A III 5» (313 a20b20) ὅταν εὕρωσιν (οἱ ἀναμιμνῃσχό- μενοῦ ThS 45 (512, 9) τοὺς εὑρόντας ἢ τροφὰς 7| σχέπας... ὡς Δήμητρα Prodic. ΡΒ 10,9 (044 b18) ἴδιον εὑρηκότες G2 (598,6) 3 (602,8) τὴν ἀλήϑειαν ἡμῖν εὑρῆσϑαι... οὖσαν G 18 (606,18) εὑρι- σχόντων τάἀληϑές He 2 (651, 15) 4 (652,5) εὗρος ποδὸς ἀνθρωπείου Heraclit. A II 21 4 (351 411 ^20) εὐρύνειν. τῆς ὄψεως χαταχλωμένης xal e5- ρυνομένης A III 18 1 (384 26) εὑρυόδειος. εὐρυοδείης χϑονός Hesiodi Hi 26 2 (015,2) εὐρὺς. εὑρύτεροι (opp. στενώτεροι) πόροι ThS 1 (500, 21) (ἀκοή) ThS 41 (511, 7) εὐσέβεια. περὶ εὐσεβείας liber Philodemi 529 sqq. εὐταξία A IL 34(33023115^14) V 3023 (443 210) εὐτεχνία G 11 (609, 15) εὐτονία τῆς περιδινήσεως A II 133 (341 414 b12) εὔτρεπτος (ἀήρ, coni. εὐδιάχυτος) A IV 1311 (404 413 ^19, t512) εὔτρητος (φλεβία) ThS 56 (515,11) 56 (515, 14) εὐτυχεῖν (τὸ χίβδηλον) A I 710 (301 49) εὐφροσύνη Hi 223 (572, 10) εὔχεσθαι τοῖς ϑεοῖς Ph 11,3 (545 53) εὐχρήστως A I 283 (321510) εὐώνυμος. τὸ ἐκ δεξιᾶς xal ἐξ εὐωνύμου D 19 (451, 20) ἐφάπτειν. ἐφαπτόμενον τῶν τροπιχῶν D8 (450, 9) 10 (451, 10) ἐφαρμόττειν. ἐφαρμόσουσιν ol λόγοι 'ThS 88 (526, 11) Ph 15, 11 (548534) ἐφέλχειν. ᾧ ἐφελκχόμεϑα A IV 12 5 (402 tb7) med. A III 315 (37049520) IV 22 3 (413216. 19. 20) V 15 4 (42629) ThS 38 (510,6) G 24 (613, 11) εὐνομία H INDEX ἐφεξῆς ΑΙΤϑ 1 (280 «18 ν1)ὴ D 31 (466,11) τῆς ἐφεξῆς G 3 (600, 4) Ἐφέσιος AID5(292153) ThO 1 (415,15) Hi 4 1 (558, 27) E III 20 (591, 13) ἐφήμερος (σύστασις) D 11 (452, 13) ἐφιχτός E III 29 (592, 6) ἐφίμερος Hi 26 2 (515, 14) ἐφιστάναι. αἴτιον ἐπέστησε τῆς γενέσεως ThO 4 (419, 8) — ἐπέστησεν meditatus est AI 12 (298222) ὁ (30031) ἐφοδεύειν (τὰ πρόσγεια) A ΠῚ 8 2 (810 44) ἔφοδος. ποταμοὺς προωϑοῦντας ταῖς ἐφόδοις A ΠῚ 11 6 (388 419 590) — ratio τὴν ὅλην ἔφοδον ἑκατέρου ΤῊΒ 60 (516, 15) Hi 25 2 (514, 12) ἔφυδρος (τόπος) D 11 (452, 4) Ey 9oc (νείχεος Emp.) ThO 3 (478, 10) Ey9pa Emped. E III 19 (591,9. 12) He 5 (658, 10) ἐχϑρός Emp. ThS 16 (503, 31) ἔχειν. ἔχει τινὰ λόγον ΤῊΒ 31 (508,5) {τινα ἀπορίαν) ThS 34 (009, 1) 19. (529, 95) (δυσχολίαν) imperson. usurpatur ThS ΤΆ (003,18) — τῆς αὐτῆς ἐχόμεναι φύσεως AI4s (290214) ἐχόμενος τοῦ ἐνδεχομέ- νοῦ A II 18 16 (348 4315 ^ 16) τὰ ἐχόμενα contigua D 38 (510,6) τόπον τὸ ἐχόμε- vov (v. 1}. ἐπεχ.) ὑπὸ σώματος A D 20 1 (317 312. 13) — ἔχομεν εἰπεῖν A IV 121 (401222) (γχνώσκειν) G 2 (598,18) — τῶν κατὰ φύσιν ἐχόντων A I 101 (308 b19) ὁμοίως ἔχοντος τοῦ νέφους D M (455, 19) ὡς ἐπὶ τοῦ πυρὸς ἔχει D 28 (408, 25. 21. 404,8) ὁμοίως ἔχειν. xai χατὰ τὰς ἄλλας δυνάμεις ΤῊΒ 11 (502,24) ef. δ1 (515,15) (ἐναντίως) 'ThS 90 (505,9 (οὕτως) ThS 24 (506,11) (βέλτιον περί τὸ ThS 34 (509, 8) — ἔχειν categ. Arist. Hi 20 1 (507,11) ἐχϑαίρειν Hi 26 2 (575, 20) ἕωϑεν D 12 (454, 31) bjoc A ΠῚ 17 2 (28352) τὸν ἑῷον, τὸν αὐτὸν δὲ νομιζόμενον ὑπ᾽ αὐτοῦ xal ἔσπι- pov A IL 15 7 (345 15) ἕως Κύρου διέμεινεν Hi 14 1 (565,20). ἔως dv c. coni. A II 29 4 (360 45 »8) ΤΙΝ 8 (501, 1) c. coni. om. ἄν A IV 19 4 (409 a 13) ἑωσφόρος (b τῆς ᾿Αφροδίτης) A II 10 4 (345 a1b1) 16 τ (3463555) VERBORUM ζέσις A 1320 (287212) ζέφυρος (ἀπὸ τοῦ ζόφου Stoic.) A ΠῚ 72 (376 41) ζηλοτυπεῖν (sectari) ἘῚΠ 36 (591,96) — ζηλοτυπῶν τὸν διδάσχαλον τῆς ἁρματοποιίας He 11 (658, 30) ζηλοτυπία He 12 (654, 10) ζηλωτής ThO 2 (477, 18n ^16) G 3 (599, 4. 600, 6. 601, 12) ζῆν. ὀχταμηνιαῖα μὴ ζῆν A V 185 (429 49) ζὴν γίνεται διὰ τὴν ψυχήν D 18 (457, 8) τὸ ζῆν... τῷ ἀέρι ἀνάπτει Diog. Bab. 'TbS 39 (510, 12) inde Ζῆνα Stoic. D 29 (465, 1) 30 (465, 12) Ph 11,24 (545 ^19) τὸ ζῆν λυσιτελὲς φαύλῳ ἀνδρί Heges. E ΠῚ 25 (591, 33) ζητεῖν A I Pr.2 (273321) ThO 10 (485,8) S 21 (505, 15) 89 (526, 22) ζήτησις. ζήτησιν τοῦτο ἔχει ΤῊΝ 52 (514,14) C. πλείω παραδίδωσι ThS 55 (515,2) He 19 (656, 22) ζητητιχός 6 1 (604, 7) ζόφος (syn. δύσις, unde ζέφυρος) A III 7 2 (814 ^26) ζοφώδης Anaxag. Α II 80 2 (361 31518) 4 (361525) ζυγός trutina. ζυγῷ τὸν χόσμον ἱστάς He 11 (656,5) signum zodiaci A V 18 6 (429 a 26) ζῳγράφημα. πέταλα... ὥσπερ ζῳγραφή- ματα Α IL 14 4 (344 46 cf. £5) ζῳγραφία AI523 (29224) D 3 (448, 18) ζῳγράφος A V 113 (42333) ζῳδιακχός. ὁ καλούμενος ζῳδιαχός A II 12 1 (340216520) 2 (340 322 ^26) ζῳδιαχὸς χύχλος A II 23 e (353, 13) D 8 (450,9) astrologorum ratione partitus A V 18 6 (429 ^16) ζῴδιον (zodiaci) ἀσύνδετα astrolog. A V 18 6 (429216) ζῴδιον ix. ζῳδίου μετα- βαίνοντας D 33 (461, 9) ζωή. τὴν ζωὴν xal τὸν βίον A V 18 e (429 818) (ἡγεμονικόν Stoic.) D 39 (411,8. 16) ζώνη E IL8 (589, 18) ζῶναι (syn. κύχλοι, οὐρανοῦ) A II 12 1 (340a 10 ^14) (τῆς γῆς) A II 24 » (365 38 57) III 14 1 (318 322) Tportxal A III 11 4 (377 420) ζῳογονεῖν. ζῳογονούμενα ὑπὸ τῆς Υῇο A I 6 10 (296 ^ 1) ζῳογονία A V 53 (418216) ζῷον. ζῴοις παραβάλλειν bestiis obicere E ΗΙ 80 (692,23) ἐν tw τὰ ὀστέα D 31 à 19 (465, 20) ἄναιμα (opp. ἔναιμα) ThS 23 (506, 7) 47 (512,23) τὸ λευχὸν ἐνίων γίνεσθαι μέλαν ThS 80 (523, 11) (μείζονα σελήνης) A IL 30 1 (361 4155) — ζῷον τὸ τῆς αἰσθητιχῆς μετέχον ψυχῆς Arist. ΑΙΝ 11 (3931516) (jov λογιχὸν καὶ μαχάριον (ϑεός) A 177 (30038 Ὁ 9 (450, 15) ἀγένητον καὶ ἄφϑαρτον (de idea Plat) D 1 (44743857) ζῷα μέρη τοῦ xó- σμου A V 19 2 (43048) (χόσμος Stoic.) D 29 (464, 12) Ph 15, 2 (548525) (τὰ ἄστρα) A V 20 1 (432a 755) (b ἥλιος) AIPr.3 (27421) — (ἔμβρυον) A V 15 (425214 saepius) — (dist. ἔμψυχα) Ar. A V 26 2 (43831259) τὸ μέγα ζῷον (ἄνϑρω- zo; He 17 (655,30) μείζω αἰσϑητιχώτερα Anaxag. ThS 29 (507,26) ἔνια ὀσφραν- τικώτερα τῶν ἀνθρώπων ThS 41 (511,2) ἄλογον A IV 5 12 (3926) 19 1 (40824 b4) V 103 (422 45) τὰ ἄλλα ζῷα opponun- tur à Theophr. saepe τοῖς ἀνθρώποις ve- lut ThS 43 (511,21) 44 (511,26) 46 (519, 16) πάσας εἰς πάντα τὰ ζῷα μεταλ- λάττειν τὰς ψυχάς Hi 8 8 (558,23) — ζῷον (opp. φυτόν) A II 4 10 (38135 b25) τὰ φυτὰ εἰ ζῷα placita A IV 7 6 (3931512) V 26 (48834b]1) ζῷον αἰσϑήσει διαφέρειν τοῦ φυτοῦ Arist. D 15 (455, 82) ζῷα xal τὰ φυτὰ τῶν τοῦ ὅλου μερῶν ὄντα τυγχάνει D 38 (470,12) ζῴων xal φυτῶν ἐνίους κόσμους ἐρήμους Democr. Hi 18 3 (565, 14) ζῷά τε xal φυτὰ (συγ- κρίματα) Hi 19 1 (567, 11) — ζῴων δια- φοραί unde A I 15 7 (313 417 » 25) ζῴων γένεσίς τε xal διοίχησις A II 30 s (362 b16) ζῴων γένεσις (placita) A V 19 (430 41) D 21 (459, 1) Hi 6 e (560,6) 8 12 (563, 7) 9 5 (564,2) πᾶν ζῷον νοῦ δεχτι- xóv Stratonis E III 33 (592,17) ζῴων γένη πόσα placita A V 20 (432a1 1 cf. p. 431236) 195 (43136) ζῷα ἐν πόσω χρόνῳ μορφοῦται ἐν γαστρὶ ὄντα placita A V 21 (438 461) πῶς τρέφεται xal αὔξεται placita A V 27 (440 ἃ 8) ζῳοποιητιχός A V ϑ1 (421 311) ζωτικός (μέρος ψυχῆς) A IV 510 (391 323) E III 21 (591, 16) G 24 (615, 2) ἡ. ὕλη d ἐστιν ὕλῃ AI231(319b1) oby ἡ ἕτερα ἀλλ᾽ ἡ ταὐτόν τι ὑπάρχει ΤῊΒ 49 160 ἢ (513, 15), jj xal φανερόν ΤῊΒ 64 (517, 16) ἡ... ταύτῃ Hi 194 (567, 20) ἡγεῖσϑαι (τῆς ὑπὸ τὸν οὐρανὸν λήξεως) AT 1 30 (304 b9) τὸ μέρος τὸ ἡγούμενον (ψυχῆς i. e. τὸ ἡγεμονικόν) Zenon. D 39 (411, 8) ἡγούμενον λόγον τῶν ἐν τῷ χόσμῳ Stoic, Ph 9, 11 (544 b1) τὸ ἡγού- μενον log. G 15 (607, 11. 13) ἡγεμονία (ϑεῶν) D 29 (464, 24) ὡς οὐδεμιᾶς ἡγεμονίας ἐν ϑεοῖς οὔσης ΡῚ 4 (580,14) ἡγεμονιχός, περὶ ἡγεμονιχοῦ placita A IV 5 (391241, t52 cf. 223) Alcmaeonis A V 113(49749) Diog. Ap. A IV 182 (407 320) Emped. ΡῚ 10 (582,15) Platonis A IV 16 4 (406230530) Peripatetic. AIV84(394522) Stratonis A IV 233 (41532) Stoic. A IV 44 (390210, t b 11) 8 1 (39426. 7 b6,8 tb4) 11 1 (40025) 153 (406 41 h7) 171 (407 3353) 21 (410 19251) 231 (414221) V 24 4 (436 a 13) D 39 (411,15) Ph 11,28 (545524) 16, 11 (549 ^29, 34) G 13 (606, 15. 10) Epicur. A IV 232 (414 330) — (τοῦ κόσμου) A II 4 1—1: (332 ^18) D 29 (465,5) za- ρεπταιχότος (Ὁ) τοῦ ἡγεμονιχοῦ A V 205 (433 148) ἡγεμών (αἱρέσεως) D 21 (458,13) Ηἰ 9 6 (564, 1 cf. Add.) ἠδέ Emp. ThS 10 (502, 12) ἠδ᾽ αὖ E II 5 (588,9) ἠδ᾽ αὖ πάλιν E II 8 (589, 10) ἥδεσθαι. ἥδοντ᾽ ἠδ᾽ ἀνιῶνται Emp. ThS 10 (002, 12) ἥδεσθαι τοῖς ὁμοίοις Emp. ThS 9 (502, 5) 16 (503, 31) ἥδεσθαι (opp. λυ- πεῖσϑαι) 'ThS 23 (506,10) ἡδόμεϑα τὰ πλείω xal πλεονάχις ThS 31 (508, 12 n214) (ϑεόν Epicuri) Hi 223 (512, 9) ἤδη manifesto ἅπερ ἤδη σχήματα προσαγο- ρεύουσιν A IV 8 9 (390 ν28) — τῶν αἰσϑητῶν ἡδονὰς ἤδη voluptates iam in sensis, non in cogitatis demum inesse À IV 9 11 (397 534 cf. $ 12) τὸ δὲ εἰδιχὸν (ἡδύ) ἤδη αἰσϑητόν iam sensui non cogi- lationi tantum. subiectum A IV 9 13 (398 b 7) —. iam inde A III 4 2 (311 54) τῶν ἐννοιῶν al μὲν φυσιχῶς γίνονται ... αἱ δὲ ἤδη δ᾽ ἡμετέρας διδασχαλίας A IV 11 3 (400219) οὐχέτι éx τῶν ὁμοίων, ἀλλὰ δύ ἀλλήλων ἤδη A V 19 5 (4311) -- aliquando ἤδη γοῦν ἀσπίδος πληγείσης ταχῆναι μὲν τὸ χάλχωμα D 12 (453,6 cf. Aristot. p. 371326) 18 (454,9) cf. Theophr. de lapid. $ 68 II INDEX ἡδονι κός (αἵρεσις) G 3 (602,9) ἡδονή. pU ἡδονῆς ThS 31 (508, 9.15) ἡδονῆς χριτιχώτατον τὴν γλῶτταν 'ThS 43 (511,19) ἡδοναῖς διαφέρουσιν αἱ ὀσμαί 'ThS 90 (526,24) ἡδονῶν τῶν διὰ τῶν σωμάτων αὐταῖς προσγινομένων G 24 (014, 1) ἡδοναί, πόϑεν γίνονται placita A V 25 (440215) (opp. πόνος) Anaxag. A IV 9 16 (398 b 20) --- ἡδονή (opp. λύπη, ὄχλησις) Emp. A IV 9 τὸ (398510) V 28 1 (440219) ThS 16 (503, 30. 504, 4. 6) 23 (506, 12) — Diog. Ap. ThS 43 (511,14) — (opp. λύπη) κατὰ τὸ ὁρᾶν Plat. ThS 84 (525,3) — τέλος ἀγαϑῶν τὴν ἡδονήν Aristipp. Pl 9 (581, 22) E ΠῚ 23 (591, 23) G 3 (602, 10) — ἡδοναὶ τῶν αἰσϑητῶν Epic. A IV 9 n (397 b34) (σοφίας τέλος) Hi 22 4 (512,12) PI 8 (581,21) Hi 22 4 (512,13) EI (588,2) — τὸ ἀγαϑὸν xai καλὸν λέγει εἶναι τὰς ἡδονάς Cleanthes E III 37 (592,30) τὰ σύμπαντα συνίστασθαι ἐξ ἡδονῆς Diog. Bab. E III 40 (593, 5) ἡδύς, ἡδὺ φαίνεσθαι πρὸς τὴν αἴσϑησιν ThS T1 (522,10) (opp. λυπηρός) AIV 91: (39852) 'ThS 84 (525,1) 85 (525,12) ἡδὺ γενιχόν A IV 913 (39855). τῶν ἡδέων εν ν ὀρεχτιχάς G 24 (614, 5. 12) ἡδυπαϑής E III 39 (593, 4) ἠϑικός (Socrates) E ΠῚ 6 (590, 5) (ἀρετὴν) A IPr.2 (213217) (διάϑεσις Socratis) G 1 (591,9) (λόγων, φυσικῶν λογιχῶν) Ph 17, 2 (550 ^11) (φιλοσοφία) Hi 5 (559, 13) ἠϑιχῆς ἦρξε Σωχράτης Hi 5 (559, 13) ἡϑιχόν (sc. μέρος φιλοσοφίας) A I Pr. 3 (213419. 22) Hi 11 (566,27) 6 1 (597, 12) 6 (603, 15) ἦϑος. τὰ ἤϑη χρηστὰ ποιῆσαί G 2 (598, 12) ἦϑος δυσπρόσοδον G 6 (008, 19) ἥκειν G3 (599,6) (εἰς πρῶτα) G 3 (600, 15) Ἠλεῖος G 3 (600, 11) cf. ἀπὸ Ἤλιδος E III 18 (591, 5) ἡλιαχκός (ἐνιαυτός) A II 32 3 (3644156) (δρόμος) A ΠΙ 12 (3603151). (χύχλος) A IL 24$ (3552353) III 13 (3652858) (περιφέγγει) A HI 5n (313229 (ἔχ- χαυσις) A ΠῚ 73(31526) (περιφορῶ A ΠῚ 162 (3812322) (ἔχλειψις) D 10 (451, 18) (αὐγῶν) Hi 7 8 (561, 19) ἡλικία, ἡλιχίας προβαινούσης A V 19 1 (430 VERBORUM 417) οἱ ἐν ἡλιχίᾳ (opp. παιδία) ΤῊΝ 47 (512, 28) ἡλικίαι ΤῊΒ 64 (517, 16) ἡλίχος (praecedente τηλιχοῦτος) A II 215 (352 4151) ἥλιος. placita A II 20—24 (848 41 51 544.) cf. D 10 (450,21) 13 (453,21) 21 (459,2) 33 (467,3.12) Hi 7 4 (561,3) 8 6 (562, 14) 9.3 (563, 23) 14 3 (565, 27) P1 2 (519, 16) 3 (580, 3) 4 (580, 13. 18) 1 (581,11) 11 (582,24) 12 (583,5) — ἥλιος ἀρχέτυπος Empedoclis A II 20 13 (35047757) cf. PL 10 (582, 11) — ἥλιοι πολλοί Xenophanis A II 24 9 (35526 b5) Hi 14 3 (565, 29) — (ἀέρος τρύξ) Me- trod. A IIL 95 (376419) — βραδυπορεῖν Emped. A V. 18 1 (4297220) — ἡλίου σχῆμα Stoic. D 33 (461,13) — (μέγεϑος) Anaxag. Hi 8 8 (562, 20) (ἔκλειψις) Stoic. D 33 (461, 9) ἥλιον χρύπτεσϑαι ὑπὸ τῶν τῆς γῆς ὑψηλοτέρων μερῶν σχεπόμενον Ana- ximenis Hi ἴ 9 (561, 9) ἥλιον ἐχλείπειν Anaxag. Hi ὃ 9 (62, 22) τροπί A V 185 (429 44) ThO 23 (494, 7) Hi 89 (562, 24) τὴν τοῦ ἡλίου σφαῖραν (ubi sit po- sita) D 31 (466, 12) Hi 65 (560, 5) ἐπο- χεῖσϑαι τῷ ἀέρι Anaximenis Hi 7 4 (561, 4) ποιεῖσϑαι τὴν περίοδον ἐναρμόνιον Zarat. Hi 218 (551, 14) (χόσμου ἡγεμονικόν) Cle- anthis D 29 (465, δ) δαδοῦχον εἶναι τὸν ἥλιον eiusdem E III 81 (092, 82) ἥλιον xal σελήνην ὀφθαλμοὺς τοῦ οὐρανοῦ λέγει Pythag. E IL 1 (589, 5) — (ἅλως) D 14 (454, 29) (οὐχ dpa ἀνατέλλει τε καὶ δύεται πᾶσιν) Hi 9 4 (564, 1) (ἀνατολή) Ph 8,5 (542 b5) 8,6 (042 b6) (xuxvoov τὸν ἀέρα Demoer.) ThS 54 (514, 26) (τὴν ἔμφασιν nouit) ThS 54 (514,24) — de sole deo: (Éxyova τοῦ πρώτου ϑεοῦ) Plat. A I731 (805 7) Chrys. Ph 18,9 (547 8) (AzóA- λων) Diog. Bab. Ph 15,22 (549522) (ϑεός) Stoic. E II 5 (588, 7) Prodic. E III 21 (691, 15) — εἰ ζῷον A I Pr. 3 (2141 7) ἧλος. ἥλων δίχην χαταπεπηγέναι A II 14 8 (344 54 $2) ἡμὲν.... ἠδὲ 483,6 ἡμέρα. ἡμέρας (opp. νύχτωρ) ThS 18 (504, 15) iv ἡμέρᾳ (opp. vóxrop) ThS 8 (501, 9.3.6) μεϑ' ἡμέραν ThS 18 (504, 18. 20. 21) 27 (507, 10. 12) 42 (511, 11) 53 (014,22) καϑ' ἑχάστην ἡμέραν A II 13 14 848 42 »4) Hi 1423 (565, 98) ἡμέρα τοσαύτη, ὁπόση νὖῦὖν ἐστιν ἡ δεχάμηνος 161 Emped. A V 181 (427321) ἡμέραν xal vóxta διαχριϑῆναι A V 26 4 (439 41) — ἡμέρα (quomodo fiat) Arist. D 10 (451, 8) 29 (465,7) Ἡμέρη Hesiodea Hi 26 2 (015, 6) expl. Metrod. Pl 11 (582,25) — ἡμέραν τε xal voxta A I 6 10 (295 »21) (vóxza φανῆναι) A II 24 4 (354214 b15) σελήνης A IL 32 1 (363218 19) εἰ ἡμέρα ἔστιν, φῶς ἔστιν ete. G. 15 (607,11) ἡμιδάχτυλος He 17 (655, 35) ἡμικχύχλιον D 11 (455,5) ἡμίονος (στεῖραι, placita) A V 14 (424214) ἡμιπύρωτος (σφαῖραν τὴν σελήνην) A II 25 12 (856 ^23) ἥμισυς. δύο xal ἥμισυ ἡμέρας A V 18 5 (429 42) ἡμισφαίριον (ἕτερον τοῦ χόσμου) Emp. A II 20 13 (35038. 12 58. 12) δύο ἡμι- σφαίρια, τὸ μὲν καϑόλου πυρός, τὸ δὲ μι- χτὸν ἐξ ἀέρος xal ὀλίγου πυρός PI 10 (582, 8) — Epic. E II 8 (589, 15) ἠνεμόεις (Tápzapa) Hesiodi Hi 26 2 (575,2) ἧπαρ ThS 6 (500, 16) ἤπειρος expl. Stoic. D 31 (465,94. 489,25) πλεόντων ἡμῶν ἡ ἥπειρος κινεῖσθαι δοχεῖ ΑἸΠδι (31234 b4) ἠπειροῦν 486, 24. 489, 20 ἥπερ A II 31 1 (3622521) ἠρέμα xav ὀλίγον 486, 19 ἠρεμεῖν (ϑάλαττα) A V 29 1 (44128) (opp. χινούμενον) 480, δ ΤῊΒ 41 (511, 8) (τὴν γῆν) Hi 93 (563, 20) coni. σιγᾶν Hi 2 18 (508, 13) ἠρεμία A I 12 (214225) (opp. χίνησις) A I 22 4 (318517) 23 7 (32035 511) 481, 6 ἥρως (τὰς χεχωρισμένας ψυχὰς τῶν σωμά- των A I8 2 (801 411) placita A I 8 (801 44) ἡσυχάζειν (ϑεόν Epicuri) Hi 22 3 (512, 9) tacere 485, 30 ἤτοι A I 322 (28848) 480,4 ἤτοι μὲν Emp. Hi 83 (558,21) 71e... 7 AI 758 (300 318) 9 (300230) 12 2 (310217 524) IV 9 16 (398519) D 3 (448, 20 ThS 12 (520, 23) ἦτορ (ἀληϑείης ἀτρεμές) Parmen. 483,6 Hesiodi Hi 26 2 (515,21) ἡττᾶσθαι. ἡττηϑεὶς A I 710 (201214) ἧττον ψῦχος D 11 (452, 17) ἥττων τῶν fjbo- νῶν Hi 19 21 (569, 28) ἥσσονα οὐδενός G 3 (600, 5) ἧττον πεπυρωμένον A 1Π 3 13 (31055) τῷ μᾶλλον καὶ ἧττον (διαφέ- ἧττον 162 ἧττον povra) D 11 (452, 10) οὐχ ἧττον... ὅσῳ c. comp. ΤῊ 53 (614,28) οὐϑὲν ἧττον D 14 (454,30) ThS 17 (504,14) 37 (509,29) ὅλως μὴ εἶναι αἴσϑησιν ἣ ἧττον ThS 90 (505,11) — οὐχ ἥχιστα (i. e. οὐχ ἧττον) τῶν ἀρρένων A V ὅ ὃ (418 a 15) ἠύτε Homer. A III 53 (372 399) ἠχεῖν (τὰ xevd) A IV 162 (406 324524) ThS 25 (506,24) τῶν ἠχούντων (dist. φωνούντων, ψοφούντων) Α IV 19 2 (408 411) ἠχοῦντος τοῦ πνεύματος D 13 (454, 1.19) ἠχεῖν ἐντός ThS 9 (501, 13) ἦχος. ἦχον ποιεῖν ΤῊ 9 (502, 1) ἤ. ἐνόντος ἐν ὠσίν ΤῊΒ 19 (504,30) ἦχον εἶναι (coni. ψόφον ἄναρϑρον) ThS 41 (511, 7) ἤχους (an ἠχούς cf. Columell. IX 5 6) ἀπεργάζεται A IV 202 (410210 ἠχώ AIV 195 (409321) ThS 53 (514, 17) ϑαλάσσιος (ζῴων) Hi 14 5 (566, 6) ϑάλαττα. τῆς πέραν τοῦ διαχεχαυμένου x5- χλου.... ϑαλάττης A IL 801 (301}11) ἡ ἔξω 9. A IV 12 (880 42) (Ἀτλαντιχή) A III 171 (38242057) (ῥοώδης) D 18 (453, 31) (ἀναχώρησις) 486,4 σχιζομένη ταῖς χώπαις παραστίλβει A III 3 2 (368 b2) ἄναμμα νοερὸν τὸ ἐκ ϑαλάττης A II 90 4 (849 41 ν4) χαταψύχεσθαι τῷ πλήϑει τῆς ϑαλάττης τὴν ἀπὸ τῆς γῆς ἀναϑυ- μίασιν D 18 (454, 17) ϑαλάσσης ἀναϑυ- μιάματος D 33 (467, 13) περὶ ϑάλασσης πῶς συνέστη xal πῶς ἐστι πιχρά placita A III 16 (381412) 4 « (371 b18) ThO 23 (494, 4) Hi 84 (562,8) 144 (565, 30) ὁ (566, 8) τὴν γῆν εἰς τὴν ϑά- λατταν χωρεῖν Xenoph. Pl 4 (580,12) (Ποσειδῶν) Diog. B. Ph 15, 30 (549 ^14) ϑαλαττοῦν. ϑαλαττωθεῖσα χέρσος 489,23 ϑαλάττωσις 480, 26 ϑαλερός (τοκῆα Hesiodi) Hi 20 2 (575, 20) ϑάλλειν (ἀφϑίτῳ βίῳ Eurip. immo Critiae) AIT12(298225) ϑάμνος (Emped.) Hi 32 (558,22) He 4 (652, 17) ϑάνατος ΑΙ 801 (820 416) (i. e. αἰώνιος ὕπνος) ΑΙ 78 (800 126) — περὶ ϑανάτου placita A V 24 (43521151) 25 (436 418) ϑάνατος ψυχῆς A V 20 2 (431 411) ϑα- νάτου χαταφρονοῦσιν Hi 24 3 (018, 13) ϑάρσος ThS 43 (511, 15) II INDEX ϑαυμάζειν. ἴριν Θαύμαντος.... διὰ τὸ ϑαυ- μάσαι ταύτην Α III 5 2 (312236 6). ἄν τις ϑαυμάσειεν ThS 82 (524, 12) ϑεᾶσϑαι D 14 (455,8) ϑέατρον μυρίανδρον A IV 19 3 (40917) ϑεῖν He 4 (652, 17). ϑεῖον (sulfur) [Ὁ] ThS 17 (522, 15) ϑεῖος quis sit Empedocli A I 7 25 (303525) (ἔχγονα Plat.) A I 7 31 (304 b32) (σώματα Philolai) A II 7 7 (337 56) τὰ ϑεῖα i. ε. (ἄστρα) A IV 2 2 (38636 cf. Add) τὰ ϑεῖα διανενεμημένα κατὰ σφαίρας Arist. D 9 (450, 12) 31 (466,4) (δύναμιν) A T Τὶ (80251) Ph 755 (53951) Hi 15 2 (566, 16) (yoyde) A I 728 (308 527) E ΠῚ 92 (591, 19) ϑεῖα (dist. ὑπὸ τύχης, ὑπὸ ἀνάγ- χης Α112 (214229) ϑείων τε xal d ϑρωπίνων ἐπιστήμη A1 Pr.2 (273312) τὸ ϑεῖον (i. e. ϑεός) κυριώτατον A 16 6 (29725) ϑείου τινὸς μετέχειν A V 14 (416 45) Ph 6 νθ0 (536 Ρ8) E III 24 (591, 26) 36 (592, 24. 32) ϑέλειν. τοὺς ϑέλοντας ταῖς βουλομέναις co εἶναι E I (587, 11) ϑεμιτός (νόμους) E III 39 (593, 1) ϑεολογεῖν i. e. ϑεὸν λέγειν Hi 27 7 (574,2) ϑεομισής Hi 19 21 (569, 21) ϑεόπεμπτος A V 23 (116215 cf. p. 15) ϑεόπνευστος christiana fraude Phocylidi et Plut. de Plac. inculcatum p. 15 ϑεός num omnia facere possit A I 75; (29926) (πρόνοια xal συνοχή) A 1L 4 2 (33143354) ψυχὴ ἔργον τοῦ ἀιδίου ϑεοῦ AIV 15 (898 412) (opp. ἄλογα ζῷα, σοφοῦ A IV 10 4 (399 414 b17) (ὅραστι- χώτατον αἴτιον) G 16 (608, 15) (xósuo» δημιουργός) G 11 (609,12) κατὰ Ow» ἐγγίνεσϑαι τοῖς σώμασι ψυχήν G 24 (614,1) πρὸς τὸν ϑεὸν γωρεῖ Hi 24 6 (573,23) εἰς ϑεὸν ἀναπέμπεσθαι (ψυχάς) G 24 (014, 10) ϑεοὺς πατέρας συστῆσαι A I 6 H (296224) --- Περὶ ϑεῶν liber Persaei Ph 9,84 (54459) Chrysippi Ph 11,16 (545 b11) Nicolai Dam. ThO 5 (481,8) περὶ ϑεοῦ placita A I 7 11—9 (301221 b1) cf. praeterea deus Thaletis Hi 11 (555, 7) — Anaximenis Hi 7 1 (560, 15) — Pythag. A I 718 (30233518) Ηἰ 21 (555,19) E II 7 (589,4) III 8 (590,8) ἑαυτὸν ϑεὸν ὠνόμασεν Pyth. E I (587, ἢ) IL ὃ (590,14) --- (δημιουργός) Philolai AlrL415 (332522) — Heracliti Hi 41 VERBORUM (559,2) — Xenophanis ThO 5 (480, 8) Hi 142 (565,25) P1 4 (580, 14) G 1 (604, 18) — (πρῶτον, ἄψυχον, opp. τοὺς γεν- νωμένους ὑπὸ τούτου) Parmen. Ph 532 (884 b6) — Emped. Hi 8 1 (558,17) — Prodici Ph 10,4 (544 518) E III 21 (591, 15) — μὴ ϑεοὺς slvat Protagor. E III 16 (591,1) item Theodorus E III 24 (591, 26) — χατὰ νόμον εἶναι πολλοὺς ϑεούς, χατὰ δὲ φύσιν ἕνα Antisth. Ph 7 432 (538 b10) — ϑεοῦ τὴν μορφήν οὐχ ὁρᾶσθαι Xenophontis Ph 6 44 (537 b3) --- Platonis AI32(288a1b1) (πρῶτος opp. ἔχγονα) Al7(305b6) ϑεὸς xal τάγαϑόν ThO 9 (485,8) ϑεός, ὕλη, παράδειγμα Hi 19 1 (567, 1) 3 (561,14) cf. He 11 (653, 28) εἷς καὶ πολλοί Hi 196.7 (561, 21) E I (551, 13) ϑεοὶ ϑεῶν Hi 19 7 (068, 2) (γενητούς) Hi 198 (568, 5) (ἀναίτιος) Hi 19 19 (569, 21) ELI(587,8) IL 6 (588, 24) (πρῶτον αἴτιον) E II 6 (588, 26) III 22 (591, 17) G 16 (608, 9. 18) — ϑεὸς ἀνωτάτω Aristot. AIT12321(3053259) D 9 (450, 15) (σφαί- ρας κινοῦντες) D 9 (450, 14) E II (588,31) II 31 (592,10) — Stoicorum AIÓ61 (292222) 133 (306 410510) D 29 (464, 11.19. 20) Hi 211(571,9) (ϑεός i. e. χόσμος) D 31 (465,16) cf. E I (581, 16) ϑεῶν τὴν ἡγεμονίαν ἐχόντων, τῶν δ᾽ dv- ϑρώπων ὑποτεταγμένων D 29 (464,94) τὸν ϑεὸν νοῦν ὁρίζουσι E I (587,17) II 5 (588, 5) ϑεῷ σύγχρονον ὕλην E II 5 (588, 18) — ϑεὸς xal ὕλη Zenonis A 13235 (259 a2b2,tb3) E ΠῚ 36 (592,21) G 16 (608, 19) — ϑεὸς καὶ ὕλη ἀρχαί Cleanthis He 14 (654, 28) ϑεοὺς μυστιχὰ σχήματα ἔλεγεν idem E ΠῚ 81 (592, 81) — ϑεοὺς ἄρρενας (ϑηλείας) Chrysippi Ph 12, 9 (546 b9) (χόσμος) Ph 11,28 (545524) 15,4 (54827) (Su cet) Ph 13,8 (5418) ϑεῶν ὀνόματα ἐφαρμόττει (τῇ ψυχῇ τοῦ παντός) Ph 15,11 (548534) — τὰ περὶ ϑεῶν λεγόμενα ἀνήρει Posidonius E III 41 (593, 8) — ϑεοὶ ἀνϑρωποειδεῖς Epicuri A I 134 (306 413512) Hi 22 2 (572, 1) 3 (572, b) P18 (581,17) EI(558,3) τόπον xpa- τεῖν ὡρισμένον xal χινεῖσϑαι μεταβατιχῶς 6 16 (009, 8) — ϑεὸς Brachmanum Hi 242 (513, 8) ϑεότης. φρονοῦσι περὶ θεότητος Stoici E II D (588,4) τὴν μίαν ϑεότητα μερίζειν εἰς ἥλιον cet. Stoic. E II 5 (085, 6) ϑερμότης 163 ϑεραπαινίς Hi 14 (555, 11) cpivóc A IL 19 1 (547314 B) (τροπιχὸς χύχλος) A II 102 (339 39 517) 121 (340 412 510} IV 17 (38624) (ζώνη γῆς) ἃ III 141(318223) (τροπή) A III ἴ (315 310) IV 14 (385239) ϑερμαίνειν A. V 291 (441213) ThS 28 (507,15) 30 (507,32) 65 (517,924. 25) 61 (518, 17) 15 (521, 15) 18 (522, 21) 84 (525,9) Hi 16 (561, 12) 95 (564,2) ϑερμασία (τῆς ἐν τῷ σπέρματι ἐξατμισϑείσης) A V111(422219) (opp. φῦξι) A V 91 (421212) 154 (42626 cf. n^2) Hi 78 (561, 20) ϑερμομιγής ἀήρ A II 2013 (350213513) ϑερμός (πνεῦμα) A IV 33 (3882151) ϑερ- μὸν ἔμφυτον A IV 221 (41224) V 154 (426 a 7) ϑερμότερα ἄρρενα A. V 21 2 (433 112) (τὸ ἐν τῷ αἵματι Emped. A V 242 (435 418) (ψυχιχόν) Leuc. A V 253 (437 116) αὔξεσθαι τὰ ζῷα διὰ τὴν παρου- σίαν τοῦ ϑερμοῦ A V 271 (44036) (τὸ ἐν τῇ Tj) A V 26 4 (489 40) ϑερμοῦ ὑπόλειψις A V 80 4. 5 (448 8 58213) ϑερμοῦ xal χαπνώδους μῖξις D 142 (Add. p. 455) ϑερμὴ ἀναϑυμίασις Aristotelis D 13 (454,23) τὸ ϑερμὸν τῷ ὑγρῷ ζῇ ThO 1 (475,5) ϑερμοῦ οὐχ ὑπάρχειν φύ- σιν ThS 63 (5117, 10) 8. τὸ λεπτόν ΤῊ 15 (021,24) τοῖς περὶ τὴν σάρκα ϑερ- μοῖς xal ψυχροῖς ThS 86 (525,22) 9. ἐμπίπτοντος εἰς τὰ νέφη Hi 8 n (563, 5) (εἰς τὸ ψυχρόν) A IIL 3 4 (368310513) χκαταψυχϑὲν τὸ iv τῇ καρδίᾳ 9. A V 251 (43723) — ϑερμόν, opp. ψυχρόν ThS 2 (499, 10) 28 (507, 15) 38 (510, 1) 59 (516, 5) ϑερμόν τε xal ψυχρόν, ἅπερ ἀρχὰς τι- ϑέασιν ΤῊΝ 11 (520, 1) Anaximandri ΡῚ 2 (519,13) — Hipponis Hi 16 1 (066, 20) — Archelai A II 4 5 (331510) Hi 9 2 (563, 16) He 11 (653, 27) Parm. ThO 6a (452, 20) 13 (491, 20) ThS 3 (499, 15) — Platonis ThS 83 (524, 21) — Aristo- telis A 1322 (288512) — Stratonis A I 8 2:4 (288519) E III 33 (592, 16) ϑερμότης (ἀντιπίπτοντος ψύχους) A II 23 4 (353 2556) (τὴν ἀπὸ τοῦ ἡλίου) A III 3.3 (3683659) (τοῦ σώματος) A IV 3. i (38924) (opp. ψυχρότης) A V 7 1 (419 418) 30 1 (14231057) ϑερμότητα μὴ δύνασαι μετεωρίζεν (ἀτμίδα) D 11 (452,5) 104 ϑερμότητες D 14^ (Add. p. 455) ϑερμό- τητι τήχειν γλῶτταν ΤῊΒ 25 (506,27) 9. τῶν ἄστρων Hi 8 1 (562, 117) (ποιότης Arist. He 11 (654,2) ϑερμότης ϑέρος A IV 13 (38527) 1 (386244) V 264 (439210) D 11 (452, 16) 13 (453,23) 26 (462, 5. 6) κατὰ ϑέρος A IV 16 (385 124) Hi 8 5 (562, 12) ϑέσις (dist. τάξις, σχῆμα) Atom. AIV 9 8 (391516) (τῶν ἴριδος χρωμάτων) D 14 (455, 18) κατὰ πᾶσαν ϑέσιν D 19 (457,94) τὴν 8. καὶ τὴν ἐναπόληψιν τῶν χενῶν ThS 62 (517, 1) τῇ ϑέσει πρὸς ἄλληλα ThS 75 (521,5) ϑέσις xal τάξις σχημά- τῶν ΤῊΒ 15 (521, 25) (opp. σχῆμα ThS 19 (523,2) — τῆς γῆς) A III Pr. (364 « 15) placita A III 11 (317 a5) D 23 (460, 3) (τῶν ἀπλανῶν) A II 15 4 (344 418 b 16) ϑεσμός ᾿Αδραστείας Plato Hi 19 19 (569,21) ϑεωρεῖν δι᾽ ὄψεως A IV 12 1 (401519) 'ThS 89 (526,22) τὰ φυσιχὰ ϑεωρῆσαι AI11(2742319) γένεσιν... ἀδιάλειπτον ϑεωρῶν ThO 8 (488,19) ἀστὴρ ἄνωθϑεν ϑεωρῆται A III 2 3 (366323) cf. I 6 4 (293323) ΠῚ 1 7 (365523) ϑεωρεῖσθαι ἐν μέρει D 27 (463, 4) ϑεωρεῖται (synon. ὑπάρχει cf. Bekkeri ind. Sext. Empir. p. 180) A 18 8 (2823117 Add) 23 3 (319 59) ϑεωρητός. λόγῳ ϑεωρητά (opp. αἰσϑή- ct) Atom. Α 1 3.6 (2192317) 18 (285 Δ4 8) 7 3 (306214513) IV 3 5 (388 a3 b6) ϑεωρητιχός A I Pr. 3 (214 48, 8) (ἕξιν) G 5 (603, 3) ϑεωρία ThO 10 (485, 10) ϑηλή. iv τῇ μήτρᾳ ϑηλάς τινας A V 161 (420 421) ϑηλυχός. ϑηλυχῶν (ν. 1. ϑηλέων) A V 212 (433217) ϑηλυχῶς ὀνομάζεσθαι Ph 12,13 (546 b 9) ϑήλυς A V ὃ (4183351) saepe D 39 (470, 21) Hi 28 (556, 15) 812 (563, 10) (bu) AIT3»(457) (ἀριϑμός) Hi 26 (506, 12) 7 (506,15) (ϑεούς) Ph 12, 10 (546 b 10) Θηρίχλειον ἀργυροῦ διαλλάττει D 3 (448, 35) ϑηρίον He 4 (652, 11. 15) ϑηριώδης (βίος Eurip. immo Critiae) A I 12 (298217) ϑίξις τῶν προσπιπτόντων A IV 213 (4111212) H INDEX ϑνήσκειν (οὐδὲν τῶν γιγνομένων) Eurip. A V 19 3 (430 412) 490, 22 — ϑνητός Homer. A ΠΙδ 3 (3123959) ἁπάντων ϑνητῶν Emp. ΑΙ 80 1 (326 10) (ψυχήν) 6 94 (613,14) He 8 (651, 20) (ἐπιϑυμίας i. e. caducas) Hi 22 4 (512, 13) ϑολός. ϑολώτερος ἀήρ (opp. χαϑαρώτερος) A II 286 (3597 ν7) ϑορή (i. e. σπέρμα) A V 14 1 (424 332) Θρᾷξ Hi 25 1(574,8) E ΠῚ 31 (592, 18) Θρᾷττα E III 26 (591, 35) ϑρασύς G 6 (603, 16) ϑρασύτης Hi 19 16 (569, 12) ϑραύειν A T1318 (28535510) III 3 3 (368 8480) κατὰ μιχρὰ τεϑραυσμένα ThS 11 (502, 19) ϑραῦσις A IIL 37 (368530) ϑραῦσμα (ἐλάχιστα) Emped. A I 131 (312 4353) Heraclidis A I 13 4 (312510) (ὁμοιοσχήμονα) Epicuri A IV 19 2 (408 119) Democriti 19 3 (409324) (πνεὺ- ματος) A IV 19 8 (409 26) ϑρεπτιχός (ψυχῆς ἐνέργεια) Arist. A IV 43 (390 tb4) 77 (393 t518) ϑρεπτιχὰ τὰ ἀπὸ τῆς τροφῆς A V 1653 (42731) ϑρίξ A 135 (2/939 cf. na8) ThS 23 (506, 9) ϑρυλεῖν. πολὺς ϑρυλεῖται λόγος E II 5 (588, 12) ϑρύπτειν. ϑρύπτεσθαι Atom. A IV 19 2 (408 412) 8 (408,22) ThS 51 (513,29) D 4 (449,2) 481, 15 ϑρώσκειν. πλησίον ϑρώχουσί μου Eurip. A IV 12 » (402395) ϑύειν. 090v οἴδματι Hesiodi Hi 26 2 (575,13) — ϑύεσθαι τοῖς ϑεοῖς Pyth. E I (587,3) III 8 (590, 9) ϑυμιᾶσθαι f. 1. pro ἀναϑυμιᾶσϑαι A IL63 et III 89 ϑυμιχός. τὸ ϑυμιχόν Platonis A IV 4 1 (3904, 389 t 20) E I (587, 10) III 22 (591, 19) G 24 (6165, 1) ϑύραζε ἐξερᾷ A IV 22 8 (414 411) ϑύραϑεν εἰσχρίνεσϑαι τὸν νοῦν A IV 5 (39223) γινομένης πληρώσεως A IV 223 (413 410) ὑποδέχεσθαι πνεῦμα D 13 (453, 31) ϑυρίδες. διὰ ϑυρίδων προχύψας ὁ νοῦς si- milia 209. 210. 2101 ϑυσία Ph 11,6 (5451) ϑυτιχός. τὸ ϑυτιχόν (pav) A V 13 (415 419) VERBORUM ϑώραξ A IV 4 6 (390216) 5 5 (391211, tb14) 22 2 (412221. 25) 3 (413 * 17) V 943 (436 46) 951 (437 41) PI 10 (582, 15) ἴαμβος Callimachi A I 7 1 (298 41) ἴασις. ἑκατέρων ἴασιν εἶναι τὸ ἐναντίον ThS 8 (001, 10) ἰατριχός (φαρμάχων) D 28 (464,8) ἰατρός A IV 2 8 (38727 bB) V 9 1 (421 18) 18 7 (49951) cf. Medici Ind. I p. 686a ἰδέα (i. e. μορφή) Democr. A IV 3 ὃ (388 14b7) G 16 (609,1) — ἰδέα def. A I 10 1 (308416 ^17) placita A I 10 (308 114516) Pythag. A I 102 (30953) Pla- tonis I 3 8 (288*3151) 241 (2882454) 7 81 (ϑ0ῦ π νῷ) 10 » (309*2) D 1 (447 3151) 40 (472, 2) G 11 (610, 3) Stoicis ἐννοήματα A I 10 5 (30929) — ἰδέας μετελϑούσας τὰς ἀγαϑάς G 24 (614, 18) ἐδιάζειν. τὰ ἰδιάζοντα μέρη, opp. χοινά A V 1 ὁ (420 415) ἴδιος. κατὰ τὸν ἴδιον λόγον D 2 (448, 2. 6) xat' L ἕξιν συνεστώτων D 23 (459, 19) τὰς L χράσεις ThS 12 (503,2) (φῶς) Hi 88 (562, 30) (τινὰ ὁδὸν πεπορευμένος) ΡῚ 4 (5680, 6) ἴδιον ἐξέϑετο PI 6 (581, 5) (εὑρηχότες) G 2 (698, 6) ἄτοπον xal ἴδιον ThS 57 (515, 16) ἴδιον φέρειν τι ThO 4 (480,1 cf. n 341) ἴδιον ποιεῖ τῶν ἐμψύχων (τὴν φρόνησιν) 'ThS 46 (512,12) cf. 82 (524, 10) κατ᾽ ἰδίαν φέρεσθαι P1 7 (581, 12) (opp. συμβεβηχός) Ar. A IV 953 (896 »21) (opp. χοινός) EI(587,11) ἰδίας ixdotr, φαντασίας Α IV 86 (395 5) 102 (399 18 09) ἕἔχαστον ἰδίᾳ 490, 20 ἰδίᾳ χαϑ᾽ ἑχάστην ThS 21 (507, 8) ἰδίως λέγειν D 82 (400,20) ThS 37 (510, 2) cf. 88 (510, 4) 50 (513, 17) 55 (515, 2) 11 (520, 2) — ἰδίως xal ἰδιαίτατα (opp. κοινῶς) G 6 (603, 22) 12 (606, 10) ἰδιώτερον ὠνόμασε ΑΙ 232 (319513) — ἰδίως ποιά Stoicorum D 27 (462, 22. 25) ἐἰδιοφεγγής (σελήνην) A II 284 (358 Ρ 18) ἰδιοφυής (νοῦν) A I "370 (303 b4) ἰδιωτικῶς ἀποδιδόντων ΤΟ 13 (491, 20) ἱδρόειν D 9 (450, 13) ἱδρώς (τῆς γῆς ϑάλαττα) A III 16 s (381 125) ThO 23 (495,4) (τοῦ ϑερμοῦ) A ΠῚ 16 4 (881228) (συγγυμνασίας) A V ἴσος 165 52(4182129) unde fiat A V 22 1 (434 213) ἱέναι. (πλησίον) A IV 15 (385322) (ὑπὲρ pu" D 10 (451, 9) ἰόντα τε xal ἀπιόντα D 10 (451, 11) (διὰ παντὸς τοῦ σώματος) TThS 45 (512, 7) ἱερεύς Aegyptiorum A IV 17 (38621) Hi2 18 (558, 11) 131 (565, 6) ἱερός (τετραχτύν) Hi 2 9 (556, 20) τὸ πρὸ τείχευς ἱερόν Callimachi A I 7 1 (298 23) ἱερώτατον A 6 8 (293 810) ἰϑύς (ionice). ἰϑὺ τέτρηται τῇ ἀχοῇ ex Diog. Apoll. ThS 41 (511, 6) ἱχανός (πρὸς πίστιν) ThO 4 (419 n*13). ἡ συμμετρία μόνον ἱκανόν ΤῊ 15 (503, 25) ἱχανώτερον habiliorem | Hi 18 1 (561,3) μάλ᾽ ἱκανῶς ΡῚ 8 (580,0) ἱχανῶς ἔχει pot He 18 (654, 21) ἱχετεύειν ex Eurip. A IV 125 (402 522) ἰχμάς ThS 44 (511, 24). (παχείας τε xal λι- παρᾶς) ThS 50 (518,25) (ix γῆς ἀνί- στασϑαι) Hi 75 (561, 5) ἰλύς ThO 63 (482, 19) Hi 95 (564, 5) ἰλυσπᾶσθϑαι 488,4 ἱμάτιον A IV 192 (408320) D 12 (453, 9) ἴνδιχες (φιλοσόφων) 601, 8 cf. p. 243 ἵπτασϑαι He 4 (652, 16) ἰριοειδής (ἐμφάσεις) D 14 (455, 30) ἴρις A TIL 12 (36535b6) (διπλῇ) D 14 (455,16) placita A III 5 (31147 527) D 14 (454, 26. 455,3) Hi 7 s (661, 18) (c. ἰνῶν A V 86 (417 2317) ἰσάζειν ThS 4 (499, 23) ἰσάριϑμος (τοῖς στοιχείοις) A I 153 (318 P 11) ἴσατις ThS 71 (522, 13. 16) ἰσημερία expl. Stoic. D 26 (462, 9) ἰσημερινός (κύχλος οὐρανοῦ) A II 121 (340 1313517) Add. p. 353512 D 10 (451, 11) (ζώνη γῆς) A III 14 1 (379 ^1) ἴσατις ThS 71 (522, 14) ἰσϑμός 491,6 ἰσοδρομεῖν A II 16 7 (34656 cf. 24) ἰσόδρομος A II 16 7 (34624) 32 1 (363 1313519) ἰσοχράτεια 434 δά ἰσοχρατῶς Zenonis D 23 (459, 24) ἰσόμοιρος τῇ xpást A V 19 5 (431 *11) laovop.(a τῶν δυνάμεων (opp. μοναρχία) A V 30 1 (44224 52) ἰσόπλευρος He 16 (655, 13) ἰσορροπία A III 15 7 (380 515) ἴσος. τὸ ἴσον ἀπέχειν ἀλλήλων A TI 18 (329 166 b3) ἴσον πανταχόϑεν Α III 15 1 (380 414) ἴσον φέρεσϑαι χειμῶνος καὶ ϑέρους (Νεῖ- λον) A IV 1 5 (385318) φιλότης. .. ἴση μῆχος τε πλάτος τε Emped. ThO 3 (418,15) τὴν ἐξ ἀμφοῖν ἴσων συγκειμένην ThS 8 (501,11) ἴσα xal παραπλήσια ThS 11 (502,14) δυεῖν (sc. μερῶν) ὅδα- toc xal τῶν ἴσων γῆς A V 92 1 (494210) ἐξ ἴσων ἡ κρᾶσις ThS 19 (504,20) — ἴσως ἐφρόνησεν E IL 6 (588,23) — for- tasse A I1 81(33823152) frequentat Th velut O 11 (485,19. 486, 2) S 22 (505,22) 32 (508,90) 33 (508,25) 85 (509,11) 46 (5019, 13) 54 (514,24) 58 (515,27) 69 (519, 16) 82 (524, 15. 19) ἰσόστοιχος ThO3 (478, 11) ἱστάναι τὰς χοιλίας ThS 66 (518,7) — ἵστησι τὸν ἥλιον d. e. stare credit AIL 248 (3552151) — ζυγῷ τὸν xó- σμον ἱστάς (pendens) He 17 (656,5) — περὶ τἀμερῇ ἵστασϑαι τὴν τομήν A I 16 2 (818 ν4) τὴν σκιὰν τῆς γῆς κατὰ τόδε τὸ μέρος ἴστασϑαι A III 1 5 (8θῦ 8418 "]8) xaT ἀντιχρὺ ἴστασϑαι A III b τι (374 22) ἵσταται ἀήρ A III 18 1 (384 4 5) ἐπὶ γνώ- μῆς στήσομαι He 12 (654, D) — εἱστήχει τὰ σώματα Anaxagorae (opp. ἀτάχτως χινούμενα) ΑΙ 7 6 (299 219) 6 (299 428) στοιχεῖον πρῶτον ἕστηχεν οὕτως D 21 (458, 19) (τὸ πνεῦμα περὶ τὴν κοιλίαν) ΤῊΒ 44 (611,30) οὖχ ἑστάναι τὰ πάντα Heracliti Hi 4 2 (559, 2) ἑστῶτας τόπους (coni. ὡρισμένους) A II 7 ὁ (336 421 b17) ἱστορεῖν A V 11 (4192314) τῶν ἱστορη- μένων περὶ ἀρχῶν 484, 11 ἱστορητέον τὸν λόγον A I 8 1 (90138) ἱστορία duplici sensu usurpatur 102? ἵστο- plat ἀναγραφεῖσαι 486, 20 χατὰ τὴν "Apt- στοτέλειον ἱστορίαν A II 29 4 (800 2) τὴν περὶ φύσεως ἱστορίαν τοῖς Ἕλλησιν ἐκ- φῆναι ThO 1 (475,10) τῆς περὶ φύσεως ἱστορίας ΤΟ 5 (480, 7. 486, 1) Φυσιχῆς ἱστορίας Theophr. ὙΠῸ 1 (483,9) 4 (419 n b 7) μεϑ᾽ ἱστορίας φυσιχῇς 490, 29 Ἱστορία φιλόσοφος Galeni p. 258, 595 ἱστοριογράφος (Ἔφορος) A IV 1 6 (385 224) ἴσχειν (νεῦσιν) A I 12 2 (310216 23) (τὸν χυλόν D 148 (Add. p. 455) ἴσχεσθαι med. (opp. κινεῖσϑαι) Stoic. D 24 (460,8) ἰσχύειν. τούτοις εὔλογον τοῦτ᾽ ἰσχύειν τὸ ol- κεῖον πῦρ ThS 18 (504, 22) ἴσης II INDEX ἰσχυρίζεσθϑαι Hi 19 11 (568,16) ἰσχυροποιεῖν A II 23 2 (352 420 " 18) ἰσχυρός (ἔχπτωσις) A ΠῚ 3 10 (869 b 10) (syn. συνεστὸς σπέρμα) A V ἴ 3 (419325 ef. n 311) (φορά D 12 (452,31) (opp. ἀσϑενής ThS 81 (509, 26) ἰσχυρότερον (opp. ἀσθενέστερον) πῦρ A II 28 4 (358 219516) (ψυχή) Stoie. A IV 1 3 (393 ab) ἰσχυρότατον ἀνάγχη A I 25 1 (321 a9 ΒΩ) — ἰσχυρῶς xtwiv D 13 (453,30) ἰσχύς (ἰσχύος ὑπηρέτης) Eurip. immo Cri- tiae ΑἹ 74 (298 4117) (πνεύματος) A III 1 4 (315512) Hi 20 5 (570, 28) natura () D 31 (465, 22) Ἰταλιχός (αἵρεσις) A 139 (283211) Hi21 (555, 14) ἰχϑύς. ὁμοίαν φύσιν ἔχειν ὄρνιϑας Lyon ΤῊΒ 44 (511, 29) ἰχϑύος τύπος Hil4; (566,5) ἰχϑύων ἀριϑμὸν οἶδα Hei (656,4) ἀναχύψαντες ἐξ ὕδατος Hi 241 (514,4) ἀστερύεντες (zodiaci Arat.) A T 6 e (294211) cf. V 186 (429325) ly; Emp. Hi 32 (558, 22) cf. He 4 (652,12) ἰχνηλατεῖν ἀλήϑειαν 489,21 Ἰωνιχός AI831(27628) 7 (28021558) χαϑαίρειν. πολλὰ τῶν ἐπιλυμαινομένων τὸν ἀνθρώπινον βίον χαϑάρας A I 7 10 (301 a11) μήτρα χεκαϑαρμένη A V 102 (422 a6) κχαϑαίρειν τοὺς πόρους ΤῊΒ 89 (526, 20) (τὸν κόσμον) Hi 214 (071,21) χα- ϑαιρομένας σωμάτων ψυχάς E II 5 (588,9) χαϑάπαξ omnino AIV 62 (392515) D? (448, 4) χαϑάπερ eodem modo quo ὥσπερ ab Aitio usurpatum velut I 19 1 (31734525) II 6 1 (383417516) 30 1 (3603655) τ (362956) III 2 4 (366 119 527) 5 (366 395533) 159(380221) 16 5 (382 a6) IV 62 (39229513) 912 (39853) — χκαϑάπερ φησί saepe in ThS ut 16. 18 (504, 6. 15) χαϑαριότης ThS 48 (513, 6) χαϑαρὸς xc ἀμιγήῆς ΑἹ 15 10 (314510) (coni. λαμπρός) ThS 31 (009, 81) (ἕκαστον τῶν αἰσϑητῶν) A IV 910 (397 526) (αἶμα) AV61(41923) (ὀφθαλμούς) ThS 29 (507,97) (τοὺς μαϑητάς) Pythag. Hi 25 (556,1) (τὸν ἥλιον) Hi 247 (014, 5) xa- ϑαρὸν ἀναπνεῖν ΤῊΒ 44 (511, 28) 48 (513, 1) καϑαρώτερος ἀήρ A II 28 6 (35951 b7) (coni. λεπτότερος) A ΠΙ 3 11 (369 VERBORUM b20) (διάνοιαν) ThS 3 (499, 16) (χρῶμα) ThS 76 (521,27) (τοῦ ὑπὲρ τὴν σελήνην ὄντος τόπου) Hi 43 (ῦ59, 5) χαϑαρώτατον σῶμα (ϑεός) Stoie. Hi 311 (011, 10) τοὺς μετέχοντας (τῶν ψυχῶν) καϑαροὺς χαϑαρῶς ΑΙ 28 (808 b 98) χάϑαρσις (mulierum) A V 61 (419 41) 182 (428 4) (τῶν xaxov) Hi 1922 (510, 1) (τοῦ κόσμου) Stoic. Hi 214 (571, 20) τὴν φϑορὰν xal τὴν ἑτέρου ἐξ αὐτῆς γένεσιν χάϑαρσιν ὀνομάζουσιν Stoici Hi 21 4 (571, 21) καϑειργνόναι D 13 (453, 14. 27) χαϑελχύειν A III 156 (38029) καϑεξῆς E II 8 (589, 7) χάϑετος. xatà χάϑετον ad perpendiculum A II 24 1 (353 122 518) χαϑεύδειν ThS 21 (505, 21) χκαϑέψειν pass. (τὸ ὑγρόν) A III 16 4 (382 a2) χαϑηγεῖσϑαι τῷ Πύρρωνι G 8 (601, 14) χαϑηγητής ΑΤὉ 4 (2921) G 8 (599,5. 18, 600,11) καϑηγητιχός 6Θ 16 (609, 10). 19 (611, 6) addendum lexicis cf. 609 n ^1) καϑήκειν. τὰ ἀπὸ τοῦ χύχλου τῆς σελήνης χαϑήχοντα A III Pr. (804 418) — con- venire ἐν τοῖς χαϑήχουσι χρόνοις Stoic. D 38 (470, 11) χαϑῆσϑαι. καϑήμενον (opp. ὀρϑόν) AIT3 (29939) χάϑημαι (opp. περιπατῶ) D 26 (462, 3) χαϑιδρύειν pass. (iv τῷ ϑώραχι) A IV 4 6 (390 416) (γῆ) D 23 (459,294) (τὰ ἄστρα) D 31 (466, 4) χαϑιέναι, χαϑιεμένων λίϑων εἰς ψυχρὸν ὕδωρ Α ΠΙ 85 (810 23) σπόγγον xal τις εἰς οἶνον D 28 (464, 5) χαϑίξζειν He 4 (652, 17) χκαϑιστάναι. κατέστησε (fecit) ἐξηγητὴν G3 (599, 16) 16 (608, 10) καταστῆναι (opp. πλάζεσθϑαι) A III 134 (818 419) ἀχροατὴς χαταστάς (factus) ( 8 (699, 1. 600, 1) σηραγγώδη καϑεστῶσαν (i.e. οὖσαν) A III 15 11 (381 88) IV 201(41021) καϑίσταται (fi) 488, 26 G 5 (603, 6) καϑολιχώτερον adv. A V 183 (428212) καϑόλου φασὶ μὴ εἶναι ϑεούς A I 1 1 (297 116) D 14 (454, 30) 21 (463, 9) καϑόλου plv οὖν 'ThS 2 (499, 11) τὸ καϑόλου (opp. τὸ χαϑ᾽ ἕκαστον) Arist. D 16 (450,11) el καϑόλου δόξαι ThS 1 (499,1) (opp. χαλός 101 χατὰ μέρος) ὁρᾶν Pl 4 (580,16) τὸ μὲν χαϑόλου πυρὸς (ἡμισφαίριον, opp. τὸ μιχ- τὸν ἐξ ἀέρος xal πυρός) Emp. PI 10 (582, 9) χαϑορᾶν G 1 (597, 13) 6 (603, 12) καί explicativum 'ThS 59 (516, 10 cf. n 36) παραλείπει xal (4. e.) ob λέγει ThS 83 (025, 1) ψυχροῦ xal (i. e.) τῶν ἐναντίων ThS 4 (500, 4) 21 (505, 19) 52 (514,5) — xal ταῦτα πολλάχις λέγοντα ThS 68 (519, 11) 69 (519, 21) — xal (vel) xav- τελῶς ἄτοπον ΤῊΒ 23 (506, 7) εἰ ἄρα καὶ (auch mur) δεῖ λέγειν οὕτως ΤῊΒ 35 (509, 10 36) — καὶ... μὲν in clausula (i. f. q. μὲν οὖν) ThS 8 (501,11) 57 (515,291) 68 (519,4) — xal transpo- situm v. 8, ἄλλως τε εἰ xal et εἰ μὴ xat — xal ante διὰ falso in libris insertum 289 n ^6 xa(stv (τὸ πῦρ, opp. ψύχει ἡ χιών) ThO 10 (485, 16) ᾿ χαινός (χόσμον, i. e. ἕτερον) He 18 (656,192) χαίπερ c. part. 'ThS 20 (505, 2) 54 (515,1) xatpóc. χατά τινα καιρόν A II 24 9 (835 a9b8) ἐν τούτῳ τῷ καιρῷ (χειμῶνος) A IV 15 (385 321) Hi 8 13. (563, 11) ἡ καιρῷ περισσοτέρῳ E II 8 (559, 14) xat- ρὸς ἂν εἴη G 18 (610,9) χαίτοι 'ThS 14 (503,12) 17 (504,8) 31 (508, 1) 87 (509, 28) ἧττον ὁρᾶται, καί- τοι προσῆχε μᾶλλον ThS 51 (514,3) τὸ (519, 26) xaícot ... γε ΤῊΒ 53 (514, 23) 11 (520,10) 90 (427,2) — i. q. καίπερ c. part. καίτοι πάντων ἐνόντων 419,1 xaxí(a Hi 1916 (569, 6) E III 14 (590, 32) χαχοδαίμων AIT:(300*13) E III 23 (591, 24) xaxóc (opp. ἀγαθός, dist. φαῦλος) ΑΙ 8 2 (801 413) def. 6 ὅ (008, Ὁ) χαχοῦ παν- τὸς ἄδεχτον (deus Epicuri) A I 7 7 (300 410) xaxoü φύσιν expl. Plato Hi 192» (510,8) Arist. Hi 206 (510, 31) (ψυχῆς) He 3 (651, 19) — χείρων τὴν δίανοιαν ThS 44 (511, 26) καλεῖν. τοῦϑ᾽ ὅπερ χεχλήχαμεν οὐρανόν A II 11 (880 b2) κάλλος (τῶν ἐμφαινομένων) A I62 (298 32) (τοῦ κόσμου) AI 66 (29421) (ἀγαϑὸν σώματος) Hi 205 (570, 28) χαλός. οὐδὲν τῶν χαλῶν Α10 2 (2938 84) χαλοῦ τε καὶ χαχοῦ ἔννοια A V 98 1 (430 18) χαλὸς χάγαθός Speusippi Ph 754 108 (638 514) χάλλιστον ζῴων ἄνθρωπος ΑἹ 6 16 (297 46) χάλλιστον γρῶμα 'ThS 76 (522, 5) — καλῶς ἔχειν A T6 16 (297 810) καλύπτειν Hi 26 2 (515, 9) Καλχηδόνιος i. e. Χαλχηδόνιος ΑΙ 8.28 (288 tb6) 1 30 (30451) cf. 129? χάμνειν. τὸ χάμνον (opp. τὸ ὑγιαῖνον) 'ThS τὸ (519, 238) χεχμήχαμεν ἤδη μεταβαλλό- μενοι He 12 (654, 4) χαμπή. περιφέρειαν xal χαμπὰς ἔχουσαν ThS 66 (518, 8) χάμπτειν. χάμπτεται ἡ ὄψις A ΠΙ 55 (812 Δ22 "22) (ῥάβδου) A IV 20 1 (410 41) χαμπύλος (χίνησις) Ὁ 92 (459,17) (γραμ- μάς) A III 53 (372215 ^15) 5 (812 421 521) χαπνός D 14 (455, 9) 'ThS 85 (525, 15) 90 (526, 26) exempl. log. G 9 (605, 14) καπνώδης ἀναϑυμίασις D 11 (452, 19) 14* (Add. p. 455) χαρδία AIV 556 (391213, tb18) 10 (892 11) καρδίας τράχηλος A IV ὃ 8 (391218) xoüía AIV 57 (3912515, tb20) iv T, al φλέβες xal αἱ ἀρτηρίαι A V 114 (427 310) κάρη (Ὀλύμπου) Hesiodi Hi 26 2 (515, 1) xapxí(voc zodiaci A I 66 (29425) V 186 (429 424) xapmoTovetv A I 6 10 (296 42) xapróc A III 12 2 (37832) V 15 2 (425 390) περιττώματα τοῦ ἐν τοῖς φυτοῖς 0ba- τὸς xal πυρός A V 26 4 (439 48) καρποφορεῖν ΑΙ 3 1 (210419}11) καρύινος (χρῶμα) ThS 78 (522, 17) xatd. καϑ᾽ ὕδατος sub aqua A III 5 5 (312 1321521) χατὰ τῆς ϑαλάττης ἐδεδύχεσαν 486, 19. 490, 1 κατὰ μιᾶς ἐπιφανείας κεῖ- σϑαι (v. 1. κινεῖσθαι) τοὺς ἀστέρας A II 15 1 (344241058) — xatà τοῦτο secun- dum hoc D 14 (455,10) κατ᾽ αὐτόν A IV 12 (38523) 512 (399 6) ThS 15 (008, 24) κατὰ τὸν ᾿Αριστοτέλην sim. rara et recentior in Placitis forma lemmatis cf. p. D AI 12 (274424) 6 3 (293414) IV 84 (394521) — κατὰ Φαέϑοντα Phae- thontis aetate A III 1 2 (364 426 b19) — φορτίον πλεῖον φέρουσαν ἢ χαϑ᾽ ἑαυτήν D 11 (452, 5) χαταβαίνειν He 17 (655,88) καταβεβη- κότας μέχρι τῶν Στωιχῶν A I 9 2 (307 b 10) καταβάλλειν εἰς τὰ δεξιὰ μέρη τὴς μήτρας σπέρματα A V ἴ 4 (42032) , χαλός IH INDEX χαταβολὴή (σπέρματος) A V 7 « (42035) χκατάγειος Hi 2 18 (558, 13) χαταγελᾶν He 14 (654, 21) χαταγινώσκειν ἄγνοιαν τοῦ παντὸς βίου Hi 4 1 (558, 28) χαταδεέστερος (coni. ἐλλείπων) Ph 1^7 (539 b3) χαταχαίειν D 12 (453,9) καταχεχαυμένην T» D 14* (Add. p. 455) κχατακαιόμενον ὕδωρ ἀέρα γίνεσϑαι xal γῆν Hi 9 2 (563, 19) χαταχεῖσθαι v. s. χατατιϑέναι χαταχλᾶν. ἐν ἀέρι τῆς ὄψεως χαταχλωμένης A III 18 1 (884 a5) χαταχλείειν εἰς τὴν γῆν D 13 (458, 21) χαταχεχλεισμένον ἐν τῇ γῆ πυρῶδες 485,32 χαταχλίνειν pass. D 26 (462, 3) χαταχλύζειν 489, 19. 492, 6 χαταχλυσμός 490, 35 χαταχολουϑεῖν D 21 (458, 13) χαταλαμβάνειν. impedire χαταλαμβανομέ- νην ἔχει τὴν ἐπίδοσιν 488, 21 κχαταλαμ- βάνειν τοὺς πόρους (coni. ἐπιπλάττειν) ThS 8 (501, 6) — accidere ὅταν ἐμπρησμὸς χαταλαμβάνῃ 490, 33) — χαταληπτός (coni. ἀληϑής) A IV 98 (397513) (ϑεὸς σοφοῖ!) Hi 193 (567, 15) μηδὲν χαταληπτόν He 15 (656, 4) καταλάμπειν Hi 8 10 (563, 1) καταλείπειν AT132(31257). (ἐν qpaga) ThO 1 (415, 13) (διαδοχήν) G 3 (599, 11) (ἂν δόγμα) G 7 (604,20) (σύγγραμμα) Hi 18 1 (567, 3) χαταλήγειν A III 17 1 (28232159) G 3 (599, 19) χαταληπτιχός (αἰσθήσει) Stoic. A IV 91 (398 522) κατάληψις (coni. ἀντίληψις) Stoic. A IV81 (894 41 1) cf. 138(28324. 6 cf. n11) (coni. συγκατάϑεσις) Stoic. A IV 815.5 (396 b4, 6) κατάληψιν βεβαίαν λαβεῖν G1 (591,5) κατάληψις ϑείων τε xal dvipo- πίνων πραγμάτων G 5 (603, 2) χαταμανϑάνειν. καταμαϑεῖν ob ῥάδιον ThS 81 (524, 3) G 6 (603, 9) χαταμασᾶσϑαι Hi 2 14 (557,23) χαταμήνιος. τὰ χαταμήνια A V 61 (41921) χαταμιγνύναι D 14 (455, 10) χαταναγχάζειν. τὸ χατηναγχασμένον (syn. τὸ εἱμαρμένον) A I 212 (822 b7, t ^1) χαταναλίσχειν (εἰς αὑτὴν πάντα) D 2] (459, 9) VERBORUM χατανιχᾶν Hi 161 (566, 21) χατανοεῖν τὰ ἄνω Hi 1 4 (555, 10) pass. Hi 2 i5 (551, 29) χατανόησις διαγνωστιχὴ πράγματος Θ 12 (606, 8) χαταντιχρὺ τῇ ἀνταυγείᾳ ἑαυτοῦ τεταγμένον A II 20 13 (350 410 »10) III 5 u (314 41) v. 8. ἀντιχρύ χαταξιοῦν G 8 (600, 5) καταπατεῖν τὰ δόγματα He 15 (655, 1) χαταπαύειν 6 8 (605, 8) καταπηγνύναι. χαταπεπηγέναι τὰ ἄστρα ἥλων δίχην A II 14 8 (844 a4 b3) χαταπίνειν. μοῖραι μεσόγειοι χατεπόϑησαν 489, 23 cf. 490,2 κατάπληξις. μετὰ δέους xal καταπλήξεως A II 18 2 (34728) καταπλήττειν. χαταπλαγεὶς τῇ σοφίᾳ Hi 2 18 (558, 11) χκαταράττειν (ἡ ὅδατος oou) 486, 15 χαταριϑμεῖν med. ThS 12 (503, 2) χαταρρεῖν. τῶν χαταρρευσάντων ποταμῶν Hi 8 4 (562, 9) τοῦ πυχνοῦ χαταρρυέντος ἀέρος Parm. PI 5 (581, 4) καταρρηγνύναι. καταρρήγνυται ὕδωρ A IV 1 1 (880 8 8) χατάρχειν. (φιλοσοφίας) ΑΙ 3 7 (280511) G 3 (599, 14. 601,5) χαταργ ἡ plur. primitiae Ph 14, 9 (547539) χατασβεννύναι A I 3 n1 (284 48) χατασχευάζειν A I 8 5 (2179 420) (τὸν χόσμον) A I 73 (80027) (πλήμμυραν) A III 17 1 (38232158) comprobare 486,6 τὰ ὑφ᾽ ἡμῶν κατασχευαζόμενα ἀποδειχνύωμεν G 8 (605, 6) χατασχευή (χόσμου) ΑΙ ἢ (2002516) comprobatio 481,9 χατασχήπτειν. ἐπὶ γῆν κατασχήψῃ χεραυ- νός D 12 (453, 1) cf. 490, 82 χαταστάζειν ὄμβρους A 1Π 44 (311 b15) χατάστασις (trad. ἀνάστασις) 469 n6 καταστέλλειν τὸν περὶ ϑεὸν τῦφον Epic. Pl 8 (681, 17) χατάστημα (caeli) A V 302 (44327) καταστρέφειν. μήτρας κατεστραμμένως προσπεφυχυίας τῇ γαστρί A V 14 2 (425 848) τὸν βίον χαταστρέφει E II 5 (589, 4) χατασύρειν 491, 1 κατασχολεῖν. τὸ χατησχολημένον περὶ τὸν βίον A I Pr. (218 422) χατατεφροῦν D 18 (404, 15) Diels, Doxographi graeci. 169 χατατιϑέναι deponere Hi 2 16 (558, 2) χαταχεῖσϑαι Hi 20 2 (010, 18) χατάτρησις A II 20 κα (350222, 351 b1) χαταυγάζειν A III 2 5 (800 422530) χαταφέρειν A L44 (291 233) II 13 » (342 134b13,tb5) III 2 9 (367312511) 4 1 (310 ^18 530) D 11 (451, 24. 452, 18) 12 (452,22) 35 (468,2) P1 4 (580,12) Hi 17 (561, 15) 8 s (562, 18) χαταφέρονται KaA- λάνου Hi 24 1 (574, 3) χαταφλέγειν A IL 183 (341216514) III 12 (364 426 h19) καταφορά A III 42 (37154) 5 (371 35521) χαταφρονεῖν (ϑανάτου) Hi 24 3 (513, 14) (παιδίων) Hi 11 (655, 28) χαταχρῆσϑαι (τῇ αἰτίᾳ) ThO 20 (493, 6) χαταχρηστιχῶς λέγεται (opp. κυρίως) A IV 19 1 (408 44 08) χαταγρίειν Hi 2 15 (557, 21) χαταχρύσως ironice Ph 11, 6 (550 b15) χατάψυξις A V 242 (4354211) 251 (431 34) D 13 (453,16) καταψύχειν A III 121 (377325) V 251 (491 43) 30 e (444 b2) D 11 (451, 30) 13 (454, 17) κατεψυγμένην ὥραν ἔτους D 26 (462, 8) (ἀέρα) D 26 (462, 9) χατέρχεσθαι. ἐπί τινα τρόπον χατελήλυϑεν οὐ πάνυ... εὐδοχιμηχότα G 8 (601, 16) χατέχειν τόπον A I 121 (3104311) D 25 (460, 18. 19. 20. 23) — retinere A III 311 (869525) — intr. obtinere A IV 991 (412 29) κατηγόρημα (opp. σῶμα) Stoic. D 18 (457, 5) (τὰ συμβεβηχότα) Chrysipp. D 26 (469, 2) κατιέναι (βιαίως) D 12 (452, 27) χατισχϑειν μετεωρίζεσθαι D 11 (452, 3) κατοιχεῖν (ἡγεμονιχόν) A IV 21 4 (411 323) ol ἐκεῖ χατοιχοῦντες Hi 24 4 (513, 19) xatoAt[opstv G 8 (601, 15) χατόπιν D 12 (452,24) ob πολὺ χατόπιν τοῦ "Avatayópoo γεγονώς ThO 8 (417, 17 cf. nb11) κατόπιν αὐτοῦ ἕστηχε He 11 (653, 30) χατοπτρίζειν A IIL 5 u (37422) χατοπτριχός (φαντασία) A III 12 (86533 b3) (ἐμφάσεις) A III 2 1 (366212512) placita A IV 14 (4002151) τὰ χατο- πτριχά A ΠῚ 56 (3172227 521) — χατο- πτριχῶς Α II 24 1 (354 a1 b1 cf. p. 53) κατοπτροειδής (σῶμα) A II 25 n (351 ^1 b 1) χατοπτροειδής 49 110 κάτοπτρον AIV 14 1 (4052555 2 (405) 814 018) χατορύττειν (εἰς γῆν) Hi 2 15 (557, 27) χάτοχος τῶν ϑείων E III 37 (592, 33) χάτω φέρεσθαι A 14 2 (290438) κάτω τοῦ παντός, ἄνω δὲ τὸ ἀπ᾽ αὐτοῦ εἰς τὸ x5- χλῳ πάντῃ D 81 (466, 16) τὰ βαρύτατα χάτω νενενχέναι E II 8 (589, 18) τὰ ἀπὸ σελήνης χάτω E III 8 (590, 11) — χατω- τέρω τῶν πλανητῶν A III 17 (365224) (τοῦ ἡλίου) Hi 8 7 (562, 19) εἰς τὸ κατω- τέρω βιάζηται A III 8 1 (3762151) ἐκ τοῦ κατωτέρου μέρους A III 9 4 (316 514) 1511 (38137) — ἐν τῷ πανταχόϑεν xa- τωτάτω Α III 15 10 (380329) Hi 6 5 (560, 9) χάτωθϑθεν ἄνω A II 1O 1 (33959) III 2 3 (366 ^20 521) D 19 (451, 19) τὰ κάτωϑεν τῆς σελήνης E III 31 (592, 11) καυλός (i. e. πόσϑηῃ) A V 7 5^ (420 411) 9 2 (421 216) 13 3 (424217) χαῦσις D 12 (453, 8) xaytt(a A V 131 (42410) χεῖσϑαι v. s. τιϑέναι κενεμβατεῖν. A 11 20 9 (355 ^11 h10) xtvoboE(a Hi 24 2 (572, 13) χενός. xevtóv Emp. A I 182 (3164252) — χεναῖς ἐπιχειρεῖν πράξεσι A I 7 9 (30126) χενοῖς ἐπιφέροντος τὰς χεῖρας A IV 12 4 (402 a 13) τὸ ἐντὸς τοῦ ὧτός x. A IV 10 3 (406 422 22) 'ThS 25 (506, 34) ol; àv — υπάρχει ταῦτα πάντα φρονεῖν Diog. Ap. ThS 48 (513,17) «và πυχνῆς σαρχός ThS 50 (5183, 24) χενὸν ὡς ὄντως κενόν ALI181(315533) τὰ χενά (v. l. χοῖλα) ἠχεῖ A IV 16 2 (406 424524) περὶ χενοῦ placita A I 18 (810 419 b31) (ὃ διορίζει ἑκάστων τὰς χώρας del) Pyth. AI 186 (81758) (ἐχτὸς τοῦ χό- cpou A I1 9 1 (388*135123) — Ecphanti A I 3 18 (286 b 7) — (ἐχτὸς κόσμου) Arist. AI18 s (310 412) — ἐνδοτέρω τοῦ xó- σμου) Strat. A I 184 (31659) — (opp. πλῆρες) Leuc. AI 315 (28552) ThO 8 (483, 22) μέγα x. Hi 122 (564,29) — (opp. vactf) Democr. A I3 15 (285 b3, tb7) 73:4(8013151) 9. 3 (808 4) χενόν (μὴ ὅν 'ThO 8 (484,3) He 13 (654, 16) διὰ πολλοῦ χενοῦ 'ThS 56 (516,14) ἐναπόληψιν τῶν χενῶν ThS 62 (517, 1) tl; τὰ xtvà τοῦ λευχοῦ 'ThS 76 (522,4) (opp. στερεόν) ThS δῶ (524,9) τὸν xó- χάτηπτρην II INDEX σμον ὑπὲρ xevoo χεῖσθαι E ΠῚ 14 (590,31) ἀεὶ χινουμένων τῶν ὄντων ἐν τῷ χενῷ Hi 13 ? (565,8) cf. A I 3 18 (23649) G 1 (604, 21) — κενόν τόπον χώραν ver- bis differe Epic. A I 20 2 (318 ν 1) xev olov τόπον τῶν ἐσομένων Hi 22 1 (511,97) He 14 (604, 24) — (opp. ἀδιαίρετα) Me- trodori A I3 17 (285 56, tb10) — xe Stoicorum A I 164 (315511) (ἔξω χό. spo) A I 18 6 (810 2811) ἄπειρον A I 18 5 (216210513) II 1 τ (32848 b11) 9.2 (838411 cf. n*10) D 23 (459, 23) 20 (460,24) 26 (461,27) 29 (464,12) χενόν τόπος χώρα quid differant A 1 201 (31739531) D 25 (460,21) τὸ κενὸν τοῖς χενοῖς ἀγγείοις λέγεσϑαι παραπλησίως D 25 (460,22) χενόν (μηδέν ict) D 925 (461, 1) Hi 21 5 (511, 24) χενότης ThS 54 (514,29) χενότητας ἐμ- ποιοῦντα ΤῊΝ 65 (511, 25) χέντρον (coni. μέσον, ἀρχὴ σφαίρας) AII θ1 (3838 518 511) 77 (886 b20) περὶ τὰ χέντρα A IL 77 (337 b10) κέντρου τάξιν ἐπέχειν A III Pr. (364 415) περὶ τὸ ἴδιον αὐτῆς x. A IIL 133 (878515) (15) A II 61 (383418517) D 23 (459,23) Hi 151 (566,18) ἀτόμους σώμαϑ᾽ ὧν οὐχ ἂν γένοιτο χέντρον Hi 22 2 (512, 4) χένωσις (opp. πλήρωσις) AIV 22 3 (414 41) χεραννύναι. τὰ μεσημβρινὰ κέχραται A III 123 (011 482) χεχραμένην ὥραν D 96 (462, 5. 8) ἄριστα χεχρᾶσϑαι ΤῊΒ 8 (501, 10) ἐν τῷ αἵματι κεχρᾶσϑαι τὰ στοιχεῖα τῶν μερῶν μάλιστα ThS 10 (502, 13) χέρας A III 54 (812 420520) χέρασμα τοῦ σπέρματος τοῦ τῶν προγόνων D 39 (410, 18) xepauvofoAstv A III 8 2 (36877 510) xtpauvóc. χεραυνοί sunt φυσιχά AI]? (27522) χεραυνοῦ τὴν ἀσϑένειαν εἰς πρη- στῆρα περιίστησιν Α III 3 3 (368 47 ^10) xepauvóv xal πνεύματα (ὑπηρέτας ϑεῶν) Xenophontis Ph 32 (535 b4) — placita A III 3 (367 521 20) D 12 (452, 30) Kepxvopatoc A III 175 (383 524) χεφάλαιον A IV 14 4 (405 424 524) χεφαλή. ὡσπερεὶ περὶ τὴν ἡμετέραν x. στρέ- φεται τὸ πιλίον Hi 1 6 (561, 9) ἁμετέρᾳ χεφαλᾷ vers. Pythag. A I1 8 8 (2822853) χεφαλὴ τοῦ Κρόνου def. A II 32 3 (364 b1) (ταύρου) A III 5 2 (372 * 12 ^ 12) (παιδίου) Hi 215 (507, 30) τὸν ἐν τῇ xt- VERBORUM φαλῇ ἀέρα A IV 16 3. 4 (406425. 29 b25. 29) TThS 41 (510, 26) τὴν φωνὴν ἐκ τῆς κεφαλῆς ἐχχρίνεσϑαι Ph 16,21 (049 b 3U) ἡγεμονικοῦ sedes A 1653 (2939215) IV 51(39123) 10(39232) 16 2 (406225 525) 214(411223) V 173 (42125) 251 (437 41) 'ThS 6 (500, 16) P1 10 (532, 15) κηραίνειν (τὰ περίγεια) A II 412 (33225 56 cf. p. 12!) κηρός A IV 202 (410210) ThS 51 (514, 1) 52 (514, 6) κίβδηλος A I 710 (301 49) χινεῖν. κινεῖσϑαι τὰ σώματα τῇ τοῦ βάρους πληγῇ ΑἹ 818 (280 42) κεχινῆσϑαι μέν tt, χινεῖσϑαι δὲ μηδέν A I 235 (32057) (dist. κραδαίνεσϑαι) A III 15 1 (380418) (coni. ἐνοχλεῖν) A IV 202 (410 411) (opp. ἐνοχλεῖν) A IV 202 (410 412) χινεῖν dv ἑαυτῷ εἰς τὸ ἀποτελέσαι A V 81 (41723) χινεῖσθϑαι ἐν τῇ γαστρὶ τὸ ἔμβρυον A V 151(425 216) (b σπερματιχὸς óppóc) A V 231(43532 ef. 43125) (τὸ alua) A V 291(441211) τὸ πρῶτον xtvoov ἀχίνητον Arist. D 11 (451, 2) κινεῖσϑαι ἕχαστα xal εἶναι (χατὰ τὸν χρόνον) Chrys. D 26 (461, 25) πνεῦμα κινοῦν ἑαυτὸ πρὸς ἑαυτὸ xal ἐξ αὑτοῦ ἢ πνεῦμα ἑαυτὸ χινοῦν πρόσω xai ὀπίσω D 98 (463, 15) κινούμενα ἐναλ- λάξ ThO 3 (418, 4) (opp. ἠρεμεῖν) ThO 5 (480,5) Hi 92 (568,18) κινεῖσθαι τὰ πάντα Diog. Ap. ΡῚ 12 (583,1) χινού- μενον οὐδέν ex Xenophane ThO 5 (481, 4) obx ἄρα tt κινεῖται demonstrat Zeno Eleat. E III 11 (090, 21) αἴτιον xal xt- νοῦν 'ThO 9 (485,3) κινούμενον τὸν iv τοῖς ὠσὶν ἀέρα χινεῖν τὸν ἐντός ThS 41 (511, 7) κινεῖσϑαι ἀεὶ ἀέρα Anaximenis Hi 72 (560, 18) ὑπὸ γῆν (opp. περὶ γῆν) τὰ ἄστρα Hi 16 (501, 8) τὰ ὅλα ἀφ᾽ ἑαυτῶν E II (ὅ89, 19) — χινεῖσϑαι κυχλοφοριχῶς ΑἸ Ἱ2 (800 411) χυχλοτερῶς ΑΙ 12 (911 "1) χατὰ στάϑμην (opp. κατὰ παρέγ- χλισιν, dist. χατὰ πληγὴν xai ἀποπαλμόν) Epic. A 1125 (311*11514) xac ἀλλη- λοτυπίαν Democr. A I 12 279 (311520) χυχλιχῶς (opp. σφαιριχῶς) A IV 19 4 (409 410) xac' εὐθεῖαν ΑΙ 146 (313 b 1) τήν τε εὐθεῖαν xai τὴν εἰς τὰ πλάγια xal τὴν ἔμπροσθεν χτὰ. D 24 (460, 11) ἕλιχα (τὸν ἥλιον) Add. p. 353512. μεταβατιχῶς G 16 (609,3) -— κινεῖ (i. e. χινεῖσϑαι οἴεται) χίνησις Ti A II 24 8 (35542) III 133 (378*11) 179 (383 ^17 5277) χινητός. τοῦ δυνάμει χινητοῦ, T) χινητόν A I 23 2 (319,54) ἐξ ἑαυτῆς χινητήν (οὐσίαν) Plat. A IV 2 5 (386 411,10. 11) κίνημα νεφῶν πεπυρωμένων συστήματα 7, χινήματα A III 2 u (301 418 "11 cf. n 310) (σπερματιχόν) A. V 19 5 (431 25) (αἵματος) A V 29 1 (441 24) χίνησις (ἀπρονόητος xal τυχαία) A I4 1 (2892310) (λόγῳ ϑεωρητή et αἰσϑητή) ΑΙ 98 e (320 4359 ef. 5 14) (βραδεῖα xal ταχεῖα) D 1 (400,3) (ὀξεῖα) D 22 (459, 13) P13 (580,4) (χατ᾽ ἐνέργειαν) Arist. A I 7 32 (305413) (xarà τόπον) AL18e6 (311 ^ 16) (xaxà τὸ ποσόν, ποιόν, τόπον) Arist, A I 23 2 (31955) (κατ᾽ οὐσίαν, syn. xarà γένεσιν) A 123.4 (320 ν8) (ἡ dv, opp. ἡ κάτω) A I1 75 (336 418) (χυχλιχή) A IL 7 5 (336 216) (ἐγκύχλιος) Hi 8 2 (062,2) (περὶ τὸ μέ- σον... ἀπὸ τοῦ μέσου) D 10 (451, 4) πρώ- τας χινήσεις δύο, εὐθεῖαν καὶ τὴν χαμπύ- λὴν Chrys. D 22 (459, 11) cf. 24 (460,9) χίνησις dist. τοπική μετάβασις, φυσιχή, γένεσις, φϑορά, αὐξητιχή, μειωτιχή G 22 (612, 9) — κινήσεως αἴτια νεῦρα Hero- phili A V 155 (4262312) — χίνησις (coni. γένεσις) A IL 71 (335513) ThO 4 (419, 1. 11) (opp. ἠρεμία) A I 22 4 (318 511) (opp. στάσις) D 2 (448,2) (opp. μονή, dist. φορά) D 22 (459, 13) — νοῦς παρ- ἐχει χίνησιν τοῖς ἀχινήτοις He 6 (652, 27) χίνησεως διάστημα D 26 (461,4) xlvn- σις καὶ διάστημα xal μέγεϑος ὁρατὰ μέν, ἔμφασιν δ᾽ οὐ ποιοῦσιν ΤΙ 86 (509, 21) — κίνησις γῆς A III 18 (918 a 3) (κόσμου) AI212 (818 48 "1) (οὐρανοῦ) Α1221 (318 410.512) περὶ κινήσεως placita A I 23 (319 a 15 b29) χίνησιν τῶν ζ ἄστρων εἰς ῥυθμὸν ἀνή- γαγεν Pythag. Hi 2.2 (505, 21) — χινήσεως μετέχειν τὰ πάντα Anaxag. Hi 8 2 (561, 24 — χινήσεως c περιστάσεις Plat. A III 15 10 (380324 h]) --- ἀρχὴ τῆς κινήσεως Arist. A II 10 1 (3392655) κινήσεως ἀριϑμός (χρόνος) Aristot. D 6 (449, 15) xatà τὸ πρότερον xal ὕστερον (χρόνος) D 6 (449,15) 1 (400,6) cf. ThO 15 (492, 1) — (opp. σχέσις) Stoic. D 24 (460, 6) κινήσεως πάσης μέρος κίνησιν 49 * 112 D 24 (460,16) Chrys. D 22 (459,11) 28 (468, 17) χίνησις ἀίδιος A I 222 (318514) 237 (32027) IV 2 2 (38655) Anaximandri ThO 2 (476, 15 n ^11. 477, 4) Hi 6 2 (559, 21) He 10 (653, 24) — Anaximenis Pl 3 (580, 1) κίνησις φυσιχή (opp. πνευ- patxf) Herophili A V 15 5 (426210) — ψυχῆς placita A IV 6 (3922358) χίνησις xal μέγεϑος xal ἀριϑμός (πασῶν αἰσθήσεων xotvd) A IV 8 ὁ (395514) (τῆς xat' ἐνέργειαν αἰσϑήσεως) D 16 (456, 5) ἡ ψυχὴ κίνησις He 2 (651, 10) χινητιχός (δύναμιν ὑγροῦ) A I 711 (30251) (χρῶμα διαφανοῦς) Arist. A I 1510 (315 b17) (τῆς ὕλης A I275 (322510, tb9) (δυνάμεις) A IV 223 (418 48) (κατὰ τόπον) D 11 (401,1) (ἀριϑμός) He 2 (651, 11) χισηροειδής v. χισηρώδης χισηρώδης (τὰ ἄστρα) A II 13 5 (341 «11 b16 cf. t b 13) 20 10 (349518, tb8) ἄναμμα τὴν σελήνην Diog. A II 25 10 (356519) --- χισηρωδῶς (Ὁ) A II 204 (350 491 »92) Κιτιεύς AIO3 (280 81 51, tb1) EIIS (588, 13) III 36 (592, 21) G 3 (600, 7) χίων. xlow λίϑῳ (sic) παραπλήσιον Hi 653 (559, 24 cf. p. 218) — (aérium lumen) A III 2 s (366 39032) χλάδος A V 261 (438 49 b6) Κλαζομένιος AI35(21793151) ThO 4 (418,18) Hi 81 (501, 98) E III 4 (589, 30) G 18 (510, 23) κλαίειν (τὰ πάντα) Hi 4 1 (558, 27) cf. He 13 (654, 19) χλᾶν (πρὸς τὸν ἥλιον τὴν ὄψιν) D 14 (455, 20) χλέπτειν E III 24 (591, 27) χλέψυδρα Emped. A IV 221 (112218) χλῃδοῦχος Parm. A II 71 (335515) κλῆρος A I 283 (823 530) χληροῦν sortiri, sorte designare ἐὰν ἀστὴρ τὴν ζωὴν xal τὸν βίον χληρώσῃ (v. 1. χλη- pira) A V 18 6 (4294 19) t χληροῦσϑαι (I. πληροῦσϑαι) A I 2332 (319 28) κλίμα (τῆς γῆς) D 10 (451, 17) A II94 9 (3552156) (τῆς οἰχουμένης) 490, 84 χλονεῖν D 13 (454, 5) χλώϑειν. τοῖς χλωϑομένοις unde Κλωθώ A T 28 8 (328 b) κυαφεύς A IV 192 (408 320) χνώδαλον E I (581, 6. 13) χίνησις Il INDEX xéqy 486,26 Hi 14 5 (566, 3) κογχύλιον ThS 73 (521, 4) χοιλαίνειν A T144(291 26) 486, 16 χοιλάς (τῆς Εὐβοίας) D 13 (454, 2) χοιλία ThS 44 (511,30) 65 (518,3) (ἐγχε- edo) A IV 5 4 (39139, tb12). (τῆς χαρδίας ἀρτηριαχή) A IV 57 (39115) χοῖλος τόπος AI44(29124) D 11 (451, 30. 452, 4) (opp. κυρτός) A II 20 2 (354 a6 bH) χοίλην γῆν τῷ μέσῳ A HI 105 (31134) ἐν νέφει xo0«p D 14 (455, 15) τὰ χοῖλα (v. l xevà) ἠχεῖ A IV 1 1 (406 524) xotÀótne (ἀντροειδεῖς) A TII 15 11 (381210) Hi 9 4 (564, 1) κοίλωμα Hi 8 5 (562, 12) χοιμᾶν. ἐκοιμᾶτο A I 1 s (300221) χοινός (βίον) A I6 15 (296 431) (po) AI 23 1 (31952) ὁ x. λόγος xal ἡ x. gx Stoie. D 37 (469, 12) (μέρη. opp. ἐδιέ- fovra) A. V 7 6 (420,14) (ὕπνον adpa- toe xal ψυχῆς) A V 25 1 (436 420) x«- νὸν ἐξ ἀέρος xai ὕδατος D 11 (466,27) x. ἐξ ἀμφοῖν πόροις ThS 17 (504,1) (αἰτία) 'ThS 21 (505, 16) (δόξα) ThS 36 (509, 17) 37 (510, 1) (ἐπὶ πάντων iva τίωμα) ThS 69 (519,12) (ἅπασι τοῖς ζῴοις ἐστίν λόγος) ThS 91 (527,4) (πάν- τῶν φύσιν) Ph 11,33 (545 b29) γυναῖχας xotvdc Platonis E I (587,10) III Ὁ (591, 20) (αἴσϑησις) Arist. A IV 8 ε (39552) 10 2 (39346 b T) οὐ διορίζεται πλὴν τὸ xotvóv ὅτι... ThS 9 (502,5) — xotvótatov σημεῖον ThS 20 (506,1) χοινῶς ἰδίως, ἰδιαίτατα G 6 (609,22) 12 (606, 10) κοινῶς ἁμαρτάνουσιν ἀμφό- Tepot A I 7 τ (30024). x. τὸν χόσμον ὅλον xal ἄστρα ἐξ αὑτοῦ τρέφεσθαι A II 11 6 (3462 19b 24) x. διὰ πάντας A II 195 (347321) D 1 (4474857) 15 (455,32) χοινότερον εἰπεῖν D 40 (472, 4) χοινωνεῖν (τούτων πάντων) A II 3 4 (330 4811) (τῆς ᾿Αναξιμένους φιλοσοφίας) ThO 4 (418, 18) 8 (483, 12) κοινωνία (ψυχῆς xal σώματος) A IV 8 3 (394 316 b17, t b9) (πρὸς ἀλλήλους) D 23 (464, 24) χολάζειν Hi 19 22 (569, 31) χολακεύειν. χολαχευόμενος ὑπὸ Πρωταγόρου He 9 (663, 18) κολάπτειν 486,15 χόλασις Hi 19 13 (068, 25) Ὁ (569, 33) VERBORUM χόλλα. χόλλης δίχην ATI 13 12 (342 411) χολλᾶν Hi 812 (563, 10) χολλώδης ThS 66 (518, 9) κολοιὸς γὰρ παρὰ κολοιὸν ἱζάνει A IV 193 (408 * 25) Κολοφώνιος AI312 (284 tb2) P1 4 (580,6) E ΠῚ 9 (590, 15) 6 3(601,5) 18 (610, 14) χολυμβήϑρα A IV 194 (409214) χόμη πυρός Arist. A III 1 7 (365423) 23 (366 ^21) χομήτης. περὶ χομητῶν placita A III 2 (366 24 b4) χομιδῇ 490, 26 χομίζειν. πρῶτος τοῦτο τοὔνομα χομίσας τῆς ἀρχῆς ThO 2 (416, 5 cf. n 320) χόνις λεπτή 487, 15 κόπος τῆς σωματιχῆς ἐνεργείας A V 252 (491 28) (v.l. τόπος) A V 301 (442 ^12) κόπτειν D 144 (Add. p. 455) xópr Emp. Hi 82 (558, 21) xópat Furiae Eurip. A IV 125 (402 324) pupula oculi A IV 153(406 4858) ThS 27 (507,9) 40 (510, 20) χορυφαῖος Hi 102 (564, 16) χορυφή 489,5 χορυφοῦν 489,5 χοσχινεύειν Α IV 1953 (409 49) χοσμεῖν. χεχοσμημένον ἀρετῇ (homo) AI 61e (201 40) τὰ xatà τὸν οὐρανὸν χεχοσ- μῆσϑαι ὑπὸ τῆς ἐγχυχλίου χινήσεως Ana- xag. Hi 8 2 (562, 1) τὰ πάνυ χεχοσμη- μένα τῶν διαλεχτιχῶν G 2 (598, 10) χοσμιαῖος (ἄτομος) Democr. A I 126 (311 599) χοσμοποιεῖν. χοσμοποιοῦσι mundum fieri putant A 124 2 (320 410 523) ΡῚ 12 (583, 2) κχοσμοποιοῦσι (Orphici) Éxagrov τῶν ἀστέρων Α II 13 15 (343 ^12 * 14) (ὁ ϑεός) A IL 6 tit. (3332514 b14) pass. AI 31 (28123) G 11 (610, 1) χοσμοποιός A I 253 (321 49 59) χόσμος. νοῦς παρέχει χόσμον τοῖς ἀκόσμοις He 6 (652, 27) χόσμον unde Pyth. no- minaverit Α IL 11 (327 38b2) τοῦ παρ᾽ ἡμῖν x. Hi 13 4 (065, 15) κόσμος chri- stiano sensu He 1 (651, 5) περὶ κόσμου xal τῶν ἐν χόσμῳ (ζητεῖν) A I Pr. 2 (218 1321) χόσμον μίαν πατρίδα ἔλεγε Theodor. E III 24 (591, 28) --- περὶ χόσμου scripsit Chrys. A 128 5 (323 5 13) — τοὺς οὐρανοὺς xal τοὺς ἐν αὐτοῖς χόσμους ΤΟ 2 (416, 8) χόσμος 118 χόσμος εἷς ΑΤ 61. 2.3 (291 4122 544.) ἄπει- poc A I Pr.3 (214 410) 314 (280 tb4) ἄπει- pot AI33 (277311 57) PI 12 (583,2) He 18 (656, 8) — ὃ πάντα περιέχων χόσμος AT 131(80558) ἕχαστον τῶν ἀστέρων x. ὑπάρ- ys» A IL 13 15 (3433810, t b8). ὑπὸ τοῦ κόσμου (ἥλιον φορὰν φέρεσθαι, opp. ἐναντίαν τῷ χόσμῳ) D 33 (467,3) — χόσμου ἀιδιότης D 36 (469,9) (φύσις) A V 181 (427325) — χόσμος γενητός A V 192 (430234) τὴν πρώτην οὐσίαν ἔχοντα ἀπὸ πνεύματος A I 734 (808 b 13) (γένεσιν A I 7335 (30642252) ThO 12 (486, 1) (ἀναλοῦσϑαι ἐν τῇ ἐχπυρώσει AIS1 (28421058) κχόσμου μέρη τὰ ζῷα Epic. A V 1923 (480 18) cf. 487, 10 (ἄπειρα τὰ μέρη) E III 33 (592, 17) (τὸ ὑπὸ τὴν σελήνην μέρος) A IE 4 12 (332 33 b4) — χόσμου νοῦς A T 111 (301 421 ^1) (ψυχή) A 1717 (30235 516). (ἡγεμονικόν) D 29 (465, 5) — κόσμος καλός A 161 (29326) (σφαιροειδής) A T1653 (293 810) περὶ χόσμου placita A II 1— 11 (327 115513) G 17 (609,12) γένεσιν expl. Anaximander Pl 2 (519, 10.14) — ἀρ- μονίᾳ συγκεῖσθαι Pythag. Hi 2 2 (555, 20) ef. 13 (557, 14) — (μεταβολή) Heracliti ThO 1 (476, 1) --- (μῖγμα στοιχείων, dist. τὸ πᾶν) Emp. A I52(291 21655) ss (303525) qd παραπλησίως χεῖσϑαι A II 31 4 (363 ^ 11) — κόσμου γένεσις Archelai ThO 4 (479,18) — Philolai A II 77 (837 ^16) — (νοῦ ἰδέαν) Ecphanti Hi 15 2 (566, 17) — Leucippi Hi 12 2 (564, 28) — χόσμους ἀπείρους expl De- mocr. Hi 132 (565, 9) E III 14 (590, 30) χόσμην ἀχμάζειν ἕως ἂν μηχέτι δύνηται ἔξωϑέν τι προσλαμβάνειν Hi 13 4 (0θῦ, 18) — Platonis AI74(2992311) (νοητός... ὁρατός) ΑΙ 81 (805b1.3) IL 6 4 (384 4101) ζῷον λογικὸν ἀϑάνατον A V 201 (432 «1 6) (παράδειγμα) D 1 (447223) ThO 11 (4935, 18) Hi 194 (567, 19) γε- γητὸν xal φϑαρτὸν ὑπάρχειν E I (587, 8) G 11 (000, 14) — xóspov ἀίδιον Aristotelis A II 51(33248529) Hi 20 e (570, 34) δύο χόσμους τὸν ἄνω xal τὸν κάτω E III 31 (592, 153) — (ϑεός) Polemonis A I 7 29 (20330) (ϑεός) Stoic. A I 7:24 (203 513) 33 (306 3959) D 29 (464,11) E I (587, 16) κόσμος expl. Zenonis D 23 (459, 19) (μονὴ ἐν ἀπείρῳ κενῷ) D 23 (459, 23) 114 χόσμης — (βάρος οὐχ ἔχειν) D 23 (460,1) ἐχτὸς τοῦ χόσμου ἄπειρον χενόν D 25 (460, 25) χόσμου κινήσεως διάστημα D 26 (461, 8) xóspou variae definit. Stoicorum D 29 (464, 14. 18 cf. p. 20) 31 (4665, 14) χόσμον ἔμψυχον xal ϑεόν Chrys. Ph 11,27 (545 5292) cf. D 21 (458,14) συνπολει- τευόμενον ϑεοῖς xal ἀνθρώποις Ph 14, 22 (548513) ζῷον xal λογιχὸν xal φρονοῦν xal ϑεόν Ph 15, 2 (548 b28) — (i. q. Ζεύς) Diog. Bab. Ph 15,17 (549, 1) — κόσμου φϑορά D 36 (468,19) xa9' ἐχάστην τοῦ κόσμου μεταβολήν G 24 (6183, 11) κόσμον ἀϑάνατον xal ἀγήρω ἔλεγεν Posid. E III 41 (593,6) — Epicureorum A I 4 (289 58) τῷ χόσμῳ ἀπρονοησίαν εἰσηγεῖσϑαι E II 8 (589, 7) ἐν ἀπείρῳ εἶναι E III 44 (593, 20) περὶ χόσμου τάξεως placita A II 7 (335 1a5b3) — εἰ ἄφϑαρτος placita A II 4 (330 413 b 16) — τίς ἡ αἰτία τοῦ τὸν xó- σμον ἐγχλιϑῆναι placita A IL 8 (38721 νῷ) — τίνα δεξιὰ xal ἀριστερά placita A II 10 (889 41 51) χοῦρος ex Emped. Hi 3 2 (558, 21) χουφίζειν ThS 43 (511, 16) χοῦφος ThS 9 (502,3) χούφων μάλιστα ὀσφραίνεσθαι 'ThS 22 (506, 1) κοῦφον def. Stoic. A I 12 4 (31134 b6) χουφότατα (ἀὴρ xal πῦρ) ThS 22 (506,2) χουφότε- pov τὸ πλέον ἔχον xevóv, βαρύτερον δὲ τὸ ἔλλαττον ΤῊΒ 61 (516, 28) τὰ χοῦφα ἐπι- πολάσαι ἄνω E II 8 (589, 16) κουφότης (coni. λεπτομέρεια), A ΠΙ 3 1 (3612326525) (σώματι ὑπάρχουσα) D 2 (448, 1) xpabalvetv τρόμῳ (de terrae motu) A III 15 4 (319421) τ (880211) νόου φρενὶ πάντα χραδαίνει Xenophanis ThO 5 (481, 13) χρᾶμα Α IV 3 n (389231521,tb]16) χρᾶσις (coni. συμμετρία) 'ThS 32 (508, 19) (τοῦ σώματος) ThS 35 (509, 8) (coni. διάϑεσις ThS 35. (509, 12) 39 (510, 16) ΑἹ (511,3) 46 (511, 14. 17) — χράσεις εἶναι τὰς τῶν στοιχείων μέξεις xav dÀ- λοίωσιν A I 17 1 (810 ^17) χρᾶσις σύμ- μετρος τῶν ποιῶν A V 30 1 (44333) περὶ χράσεως placita A I 17 (31526 b16) (μελέων) Parm. ThS 3 (499,15) (στοιχείων) 'ThS 4 (449, 23) — Empedocl. Pl 10 (582,6) (coni. σύγκχρισις) A IV 9 15 (398 b17) V 19 s (4817. 12) 21 1 H INDEX (434 ^5) 26 4 (43922) ἥδεσθαι τοῖς ὁμοίοις xarà τὴν χρᾶσιν ThS 9 (502,6) (ἡ μέση) ThS 11 (502,21) (τὰς ἰδίας) ΤῊΒ 12 (508,2) (ἀσύμμετρος) ThS 14 (503, 14) γέννῃ τε χράσει τε ThS 16 (504, 8) οἷς ἡ χρᾶσις ἐξ ἴσων ΤῊΒ 19 (504, 23) (syn. σύγχρασις, αἵματος) ThS 94 (506, 16 cf. 14) — συμμέτρως ἐχούσης τῆς ψυχῆς κατὰ τὴν χρᾶσιν Dem. 'ThS 58 (515, 23) (τοῦ σώματος) ThS 58 (515,26) xpdsu μεταβάλλειν xatd τὰ πάϑη xal τὰς ἡ}ι- χίας ThS 64 (517,16) — (dist. παράϑε- σις, μῖξις, σύγχυσις) Stoicorum D 28 (463, 20. 29. 32) cf. 38 (470, 3) A 1242 (320 534) xpattiv (τοῦ παντός) A I 25 1 (32022 cf. b3) (τοῦ ψυχροῦ) Hi 8 9 (562, 25) πάν- τῶν ἄρχειν xal xp. Anaxag. Pl 43:3 (532 b9) (τόπον ὡρισμένον) G 16 (60953) κρατουμένην ὑπὸ μηδενὸς γῆν Hi 63 (559, 23) — superiorem esse A V 13 (420317) χρόαν τὴν χρατοῦσαν ΤῊΒ 21 (507, 13) χρατερός (Homer.) A I 7 10 (301 ^12) κρατήρ. μέχρι τῶν χρατήρων τοῦ πυρός He 8 (653, 13) (ψυχῆς) Platonis Hi 19. (568, 14) χρατόνειν G 8 (600, 11) κριϑή (δίστιχοι xal τρίστιχοι) A V 102 (422 22) D 28 (463, 22) χρικοειδής ΑΙ 31s (25647) xp(vttv de sensuum iudicio χρίνειν τὰ ἀλλή- λων 'ThS 7 (500, 21) 15 (503, 28) 19 (5M, 97) 20 (505,4) κρένειν τοὺς χυμοὺς γλώττῃ ThS 25 (506,26) (τὴν ἁφήν) ThS 98 (507,14) 33 (508,26) 34 (509,4) τὰς ἀχοὰς αὐτὰς μὲν οὐδὲν xplvetw, εἰς δὲ τὸν γοῦν διαπέμπειν ΤῊΞ 38 (510, 10) 41 (511, 1) 46 (512, 16) — τὸ πλεῖον xal ἔλαττον χρίνεσϑαι ἀριϑμῷ D 1 (450, 4) — χρίνεσθαι τὸν ἀέρα πολύν i.q. ἐκχρίνεσϑαι ΤῊ 45 (612, 6) χριός zodiaci A 1 66 (294213) V 18 e (429 521) cf. p. 196? χρίσις μετὰ τελευτήν Hi 19 11 (568, 17) 225 (512, 17) χριτήριον D 16 (456,9) (τάχους τε καὶ βραδυτῆτος) D 90 (461,5) expl. G 1? (606, 7) χριτικός (αἴσϑησις) A IV 8 6 (395 "4) 10: (899 Αἴ Ρ8) τὸ ἐναντίον τοῦ ἐναντίου χρι- τιχόν ΤῊΒ 31 (508, 8) χριτεκώτατον ἡδο- νῆς τὴν γλῶτταν ΤῊΒ 43 (511, 19) VERBORUM χρούνωμα βρότειον expl. οἱονεὶ τὸ σπέρμα (Emped.) A I 320 (287 ^10. 15) χρυμός. κατεψῦχϑαι τοῖς xpopoi; A III 121 (311 226) χρύπτειν. τὸν ἥλιον χρύπτεσϑαι Hi 7 6 (561, 9) χρυπτὰ μυστήρια Hi 24 2 (573,11) χρυφϑέν (Ὁ) D 39 (410, 21) χρυσταλλοειδής. ἄστρα ἥλων δίχην xaca- πεπηγέναι τῷ χρυσταλλοειδεῖ (Anaximenis v. 8. χρύσταλλος) A IL 143 (344 δὉ 53) (ἥλιος) Emp. A IH 20 15 (350216 ^16) χρυσταλλοειδῶς A II 112 (339 318 526) χρύσταλλος. τοὺς ἀπλανεῖς ἀστέρας συνδε- δέσϑαι τῷ χρυστάλλῳ Emped. A II 131 (34241520) χρύσταλλος D 17 (456, 15) def. Chrys. D 35 (465, 5) κρύφα ἠδίχουν ΑΙ 72 (298 121) χρύψις ἄστρου ὑπὸ γῆν D 32 (166, 23) χτᾶσθϑαι. χεχτῆσϑαι Hi 202 (570, 11) ἐχτή- σαντο... ἀπὸ τοῦ τόπου τὸ ὄνομα Hi 201 (5711, 3) χτύπος À III 3 3 (3682356) τ (368 531) κύαμος A IV 19 3 (409 14) μὴ ἐσϑίειν Hi 2 14 (551, 20) E III ὃ (590, 10) χυανίζειν caeruleum esse. A III 5 12 (314 a^ 17) χυανοειδής (χρῶμα) ThS 78 (522, 15) χυανοῦς (χρῶμα) A III ὃ 1 (313356) ΤῊΒ Τὶ (522, 10) κυανώδης (χρῶμα) A I 6 4 (293217) χυβερνῆτις δαίμων Parmen. A II 11(335 15) κυβίζειν Hi 2 10 (556, 26) κυβόχυβος Hi 2 10 (501,2) κύβος A I165 (234219510) Hi 29 (556, 24) 10 (551, 1. 3) He 16 (656, 24) κύημα A V 18 4 (428322) χύησις À V 6 1 (41936) κυχᾶν. ἐξ ὅλης χυχᾶται θάλαττα A V 29 1 (441 π 40) ThS 84 (525, 10) κυκχλεῖν. χυχλεῖσϑαι (opp. εἰς ἄπειρον προϊέ- vat) A II 24 9 (355314513) (ϑάλαττα, immo χυχᾶται) A V 29 1 (441 ^10) χύχλησις (ἡλίου, coni. περίοδος) Ph 8,5 (042 b 6) χυχλιχός (χίνησις) Arist. A II 7 5 (336 316) χυχλιχῶς χινεῖται (opp. σφαιριχῶς À IV 19 4 (409 415) κύχλος. κατὰ χύχλον λοξόν A III 1323 (318 48) ἀὴρ κυματοῦται χατὰ κύχλους ὀρϑούς (7) A IV 19 4 (4092512) (λοξός i. e. zodiacus) A I 6 ὁ (294*2) (obpa- χυρτός 115 νοῦ, syn. ζῶναι Α II 12 1 (84029513) (xportxof) A II 23 3 (353234) e (358 215) (διαχεχαυμένος) A II 30 1 (361 h12) (coni. σφαῖραι) Anaximandri A II 16 5 (345 422 531) 20 1 (9483352) 21 1 (35146514) Hi 6 4 (559,926) s (560, 4) PI 2 (519,16) χύχλος ἡλιαχός A Π 24 8 (355 43 b3) περιέρχεσϑαι τὸν ἴδιον χύχλον A II 25 1 (256513) cf. D 10 (451, 12) P! 1 (581,15) κύχλος (σελήνης) A II 25 1 (355318 ^16) III Pr. (364213) ἄστρον A III 18 1 (38435 7) (γαλαξίας) A II 7 1 (335 520) 20 88 (2349 13) def. A III 1 1 (364219512) 2 (365523) (ἔρι- δος) D 14 (455,4) (i. e. ἅλως) A III 18 1 (384 49) χύχλῳ adv. A II 72 (3362255) III 132 (317827) D 12 (452, 25) 21 (459, 9) 31 (466, 17) 39 (411,11) ThS 83 (624, 23) Hi 94 (568, 26) PI 10 (582, 6. 8) χυχλοτερής (γῆς) Emp. A II 20 13 (350 1314b]14) χυχλοτερῶς χινεῖσϑαι A I 123 (311 51) III 12 (364 125 b 18) χυχλοφορητιχός (σῶμα) Arist 'ThO 21 (493, 11) G 18 (610, 17) χυχλοφοριχῶς χινούμενον Arist. AI 82 (305 812) χυλινδροειδής A II 21 4 (358 48 Ρ5) ΡῚ 2 (519, 19) χὐλινᾶρος. οὐ περὶ σφαῖραν, περὶ δέ xó- λινόρον Add. p. 353512 χυματοῦν. χυματοῦται (ἀήρ) κατὰ χύχλους A IV 194 (409 412) χυνιχός E ΠῚ 26 (591, 36) 27 (592, 1) 28 (592, 4) Κυρηναῖος AI 71(29821.15) PI 9 (581, 22) E III 11 (591,3) 23 (591,22) 25 (591, 31) G 3 (600, 12) cf. Κυρηναιχή 6 3 (602, 9) κύριος. αἴτιος xal κύριος He 6 (652,26) χυριώτατα μέρη AIA44(29]1*7) V36 (411316) χυριώτατον (τὸ ϑεῖον) A I 6 16 (29135) χυριώτατον ἡγεῖται A I 112 (309215513) ThS 85 (509, 11) 82 (524, 20) κυριώτατα τῆς γενέσεως Hi 723 (561, 1) — κυρίως A I 24 2 (320418525) 3 (320323530) IV ὃ 12 (39257) (opp. χαταχρηστιχῶς) A IV 191(408 40 b 6) τὰς χυρίως ἀρχάς (opp. τὰ ὃ σωματικὰ στοιχεῖα Emped.) ThO 3 (478, 3) χυρτός (opp. xoUec) A II 24 s (354 * 7 b9) 116 χύτος κύτος. παντὸς τοῦ ὄντος χύτους οὐρανοῦ xal γῆς E I (587,18) II 5 (588,5) χύων A V 20 4 (432221) D 21 (463, 7) He 4 (652, 13) exemplum ad fatum ex- plic. Stoie. Hi 21 2 (571, 12) — Sirius D 32 (466, 26) χώδων Emped. A IV 16 1 (4062319519) ThS 9 (501,13 cf. nh9) 21 (505,13) χωλύειν A 4 2 (290 41) (ἥλιον) χκωλυ- ópzvov . , . εὐθυπορεῖν A II 23 53 (353 δῷ b3) ThS 19 (504, 24) χωλύειν τὴν ἰχμά- δα τὸν νοῦν ThS 44 (511,294) οὐδὲν ἂν χωλύοι ΤῊΒ 47 (512, 25) συρρεῖν ΤῊΒ 66 (518, 7) κωλύεσθαι τὸ λαμπρόν ThS 19 (523, 10) κωμῳδία (τῆς ἀρχαίας ποιηταῦ[ΕἊ ΑἹ 4 (299 414) χωνοειδής A I 14 2 (312213517) (πῦρ) A L145(312593) (xóspoc) A II 2 1 (329 33) (ἀστέρας) A II 14 2 (34433 81, 61) χωνοειδῶς (ἐντείνοντος τὸν ἀέρα) A IV 15 s (40649 b9) κώπη Α ΠΙ 8 3 (36353) χαμπτομένη A III 5 5 (372124524) E III 13 (590, 29) χωφός. κωφότεραι (αἰσθήσεις) ThS 19 (504, 30) λάβρος (ὕδατος) D 35 (468, 3) λαγχάνειν. ὃν χλῆρον λελόγχασιν (inde Ad- γεῦσις) A I 28 s (323530) πνοιῆς λε- λόγχασι πάντα Emp. ThS 22 (505,96) εἰληχότα τὴν περιφέρειαν 'ThS 66. (518,8) λαγχάνειν τόπον Hi 19 13 (568,93) τὸ λαγχάνειν ἑκάστῳ τὸ πεπρωμένον [sic recte soríe cuique obvenire cf. Eberhard ad Hieroclem p. 65] 323 η 99 λαιμός Hi 24 6 (593, 27) Àdxxoc D 14a (Add. p. 455) λαμβάνειν (ἀρχὴν χινήσεως .. . τελευτήν) A I 1 2 (275210) (ἔχχρισιν i... e. ἐκχρί- vega) A III 154 (379420) (τοὔνομα) A IV 11 4 (400 429) (ἀποχώρησιν) A IV 22 1 (411329) (πῆξιν) Hi 7 7 (561,16) — credere πνεῦμα δὲ εἴληπται D 28 (463, 14) οὕτω λαμβανόντων ThO 4 (479, 10) λαμπετᾶν. ἄστρα Aapmetóovra Hesiodi Hi 26 2 (514, 24) λαμπηδώῶών (ἀστραπὴν ποιεῖδ A III 38 (3609 51) (ἀχραιφνής) A III 5 8 (318 48 b 8) λαμπρός. λαμπρότερον (ἥλιον) A II 28 6 II INDEX (359 26 b6) D 14 (455,12) (opp. dua» ρότερα) A II 80 7 (36259) τὰ λαμπρὰ τῶν ἄστρων D 14 (464, 30) (A(99t) D 1i (456, 15) λαμπρὸν xal πυρῶδες D 31 (466, 19) ThS 86 (525, 293) Hi 1 s (561, 18) λαμπρότερον xal χαϑαρώτερον ThS 37 (509, 31) AX. ὀφθαλμόν ThS 42 (511,10) (χρῶμα) D 14 (455, 7) ThS 29 (501,24) 13 (521,1) 75 (521,22) 16 (592,3) Τί (522, 12. 15) (coni. ἄσχιον) ΤῊ 19 (523, 10) (coni. διαφανές) ThS 80 (523,12) (opp. σκοτεινόν) Hi ὃ 2 (062, 4) ἥλιον ποιεῖν ἐκ τοῦ λαμπροῦ ὕδατος ἀστέρας Μοιτοά. ΡῚ 11 (682, 94) λαμπρότης (τοῦ ἡλίου) A III 5 8 (37321 b1) PI 7 (581, 13) Aapmpóvetv. λαμπρυνομένων τῶν νεφῶν Α III 3 6 (368 b26) λαμπτήρ. τὸ ἐν τοῖς λαμπτῆρσι φῶς ThS 7 (500, 25) λάμψις A ΠΙ 8 7 (368531) λανϑάνειν sensibus non percipi abs. A IV 105 (399522) D 11 (456,23) ThS 30 (507, 30) 34 (509, 3) — c. partic. προιόν- τες λησόμεϑα ThO 10 (485, 9) λατομία (iv Συραχούσαις) Hi 16 5 (566, 4) λάγανον He 17 (655, 34) λέγειν. πρὸς τὸν Πλάτωνα ῥητέον A I55 (291226) ὁ ϑεὸς ὃν λέγουσιν quem in- tellegunt. A 158 (300218) τὸ ἐπὶ τοῦ ποιοῦ λεγόμενον D 27 (463, 9) τοῦ εὖ M- [tv ΤῊΒ 24 (506, 14). εἴ τις... δύναιτο εν ἀποδοῦναι, μᾶλλον dv ὅδε λέγοι ThS 82 (524, 117) φαίνωνα λεγόμενον τὸν τοῦ Κρόνου A II 154 (344 31816) τὸν λε- γόμενον μέγαν ἐνιαυτόν A TI 32 1 (363322) ol τὰς ἀτόμους suppl. λέγοντες A I 162 (31521 cf. π 81) τὰ piv xarà ᾿Αναξα- γόραν, τὰ δὲ χατὰ Λεύχιππον λέγων ThO 2 (411, 1) — λέγεσθαι (opp. elvat) A V 185 (499 25) λέγεσθαι πρὸς ἡμᾶς (opp. ποεῖ τιν᾽ οὐσίαν) ThS T1 (520,9) λεγόμενα (ἀγαϑά, opp. κυρίως) — ὡς εἰπεῖν συλλα- βόντι, ὡς μὲν ἁπλῶς εἰπεῖν ὡς δὲ xal Exacta D 144 (Add. p.455) ὡς εἰπεῖν ΤΙ 19 (504, 29) ὥσπερ ἐλέχϑη vel ὥσπερ εἴπομεν frequentat ThS λεχτέον τούτου τὴν αἰτίαν ΤῊΒ 80 (523,19) — λεχτόν Stoicorum G 13 (606, 14) λειαίνειν 486, 11 λεῖος (atom. Epic.) A 1 42 (29021) ef. ThS 66 (518, S) (χαλκός) D 14 (455, 20) VERBORUM (coni. πυχνός) A IV 14 3 (40521919) (opp. τραχὺς) ThS 20 (505, 5) 67 (518,21) τὸ λεῖον λευχὸν εἶναι ThS 13 (520,925) ὅσα τῶν λείων μέλανα φαίνεται ΤῊ 19 (523,5) λεῖον χαταμασησάμενος τὸν χύαμον Hi 2 14 (551, 23) λείπειν. λείπεται ζητεῖν ThS 21 (506, 15) (opp. γίνεσθαι) Hi 18 8 (566, 13) λείψανον A EHI 161 (381216) λέξις Hi 1921 (569, 26) λεπτομέρεια A T751(306 2315 514) ΠῚ 81 (361226 b25) 44 (371 513) IV 22 2 (412 221) λεπτομερής (σώματα) Atom. A I242 (320 2416522) ΤΠ 54 (372320520) IV 222 (412328) τὸ λεπτομερές Leuc. A V 253 (491 414) He 12 (654, 12) λεπτομερέστατα σώματα Hi 222 (512, 3) λεπτός (coni. καϑαρός) A III 3 u (369 b20) (πνεῦμα) D 12 (452,30) λεπτὸν ὄν xa- ϑάπερ τὸ ἐν τοῖς λαμπτῆρσι φῶς ThS 7 (500, 230) 9 (502, 8) (ὀσμή, opp. πυχνή) ThS 30 (508, 3) (ὑμένας) ThS 81 (509, 32) (φλέβες) ThS 41 (511,5) (opp. παχύς) ThS 59 (516, 5) τὸ λεπτὸν ἀπορρέον ἀπὸ τῶν βαρέων (Ὁ) rout τὴν ὀδμήν ThS 82 (514, 18) (coni. κοῦφα) E II 8 (589, 16) λεπτότατα xal ὑγρότατα (ἐν ἀέρι) A III T 1 (314220) (πόροι) A IV 2223 (41324) (coni. πυχνότατος) ΤῊΝ 50 (513, 23) (πῦρ opp. παχύτερον) ThS 75 (521,23) τὸ λεπτότατον τοῦ πνεύματος E IL ὃ (589, 11) λεπτότης A V 14 1 (424331) D 12 (453,3) λεπτύνειν. λεπτύνεσϑαι (αἷμα, ἀέρα) A V 221 (434 414) Hi 8 11 (563, 3) λευχότης ἡ κατὰ τὴν ζῳγραφίαν (opp. ἡ διὰ βάϑους) D 8 (448, 17) λευχός (χρῶμα, opp. μέλαν) A I 15 5 (313511) IV 9 1 (39853) D 14 (455,21) ThS 7 (500,27) 17 (504,11) 18 (504,19) 59 (516,10) λευχὸν xal μέλαν dpyal 'ThS 59 (516, 11) 19 (592,27) λευχῶν τὰ σχληρά (opp. Ψαϑυρα) ΤῊΒ 13 (521,2) (dist. διαφανὲς xai λαμπρόν) ΤῊΒ 80 (523,12) λευχόν def. Plato 'ThS 86 (525,20) λευχότερα ἀλλήλων ThS 13 (521, 8) λευχόχροια A III 1 (264221 b]4) λέων zodiaci A I 6 6 (294245) V 18 6 (429, 25) λεωφόρος 486, 14 λήγειν D 13 (454,10) φύσεως μηδέποτε Aomxós 111] ληγούσης ἀφ᾽ ἑαυτῆς φυομένης ἘΠ 8 (589, 11) τὸ λῆγον log. G 9 (605, 11) 15 (607, 11. 13) λῇρος ὁ ποιητιχὸς A I 7 3 (299 41) (βεχ- χεσελήνου) A I 7 4 (299312) He 12 (654, 11) λῆξις sortita regio τῆς ὑπὸ τὸν οὐρανὸν λή- ξεως ἡγουμένην A I 7 30 (304 b9) — finis λῆξιν λαμβανούσης (i. e. ληγούσης) G 17 (609, 18 ef. n b15) λήθη ΤῊ 4 (499, 23) 45 (512, 1) λίϑος. Ai χίονι (1) Anaximandri A III 10 2 (316 ^24) Hi 6 3 (559, 24 cf. p. 133. 218) πληγείσης λίδερ A IV 19 4 (409315) (ψυχρόν) D 14^ (Add. p. 455) (roxvo5- μενος ἀήρ) ThO 2 (417,3) τῶν διαπύρων λίϑων A III 3 5 (368593) (ἐμπύρους) Hi 8 6€ (562,14) (διαυγεῖ) A III 5 4 (3912219519) (λαμπροί, διαυγεῖς) D. 17 (456, 15) (Πάριος) Hi 14 5 (566, 5) λιϑώύδης. λιϑωδεστάτην (sc. γῆν) 486, 16 λιμνάζειν. τοῦ xav ἀρχὴν λιμνάζοντος ὑγροῦ A III 16 2 (381 420) λίμνη D 11 (451,29) Νείλου A IV 1 4 (385 416) λίμνην εἶναι τὸ πρῶτον τὴν γῆν Archel. Hi 9 4 (563, 96) λιπαρός (ixpdboc) ΤῊΒ 50 (618, 25) λιπαροῦ (fort. λεπτοτέρου) A ITI 16 2 (381 422) Al A III 7 2 (31524) λογιχός (ἀρετήν A I Pr 2 (213217) λο- quot ἐσμεν A I 8 8 (2822315) ὁ λόγος xaü' ὃν προσαγορευόμεϑα λογιχοί A 1V 114(400224) λογικώτερος ἐγένετο Ari- stoteles Hi 90 1 (570, 9) (coni. votpc χόσμος) A II 3 4 (8802369) Ph 15,3 (548 526) (ζιΛον) A 8 8 (282321) (opp. ἄλογα xal ἄψυχα) A I 29 ὃ (325 410 522) He 4 (652,16) ζῷα εἰ Aopxd placita A V 20 (43248 2) 26 2 (43982314 511) λογικῶν (όγων, φυσικῶν ἠϑιχῶν) Ph 17,3 (550 b 12) (φιλοσοφίαν) Hi 5 (559, 13) — (ψυχή) A IV 11 4 (400228) 20 4 (432 410) τὸ λογιχὸν ψυχῆς Plat. A IV 4 1 (39021,tb18) (ψυχῆς, opp. αἰσϑητικχόν) Xenocr. A IV 4 2 (390151) — Atom. A IV 4 6 (890 410) — λογικὸν xal vot- póv (opp. ζωτιχὸν ψυχῆς) Pythag. A IV 5 τὸ (392 41) (opp. ἄλογον, ψυχῆς Plat. Arist. A IV 15(398510,t510) 8 6 (895 b9) λογιχὸν ϑυμιχὸν ἐπιϑυμητιχόν Plat. A IV 4 1 (890 41,118) E I (587, 10) III 22 (591,19) G 24 (615, 1) — μέρος 118 λογιχός ψυχῆς (i. e. ἡγεμονικόν) Stoie. G 24 (615,2. 9) — λογικὸν μέρος φιλοσοφίας À I Pr2 (918 420. 23) 6 6 (603, 9) 15 (607, 7) 16 (608,4) (dist. ἐπιϑυμητιχός, ὁρμητιχός) Stoic. A V 253 (483416) — λογικῶς ἐνεργούσας ψυχάς A V 204 (432 4170) λογισμός. (ἀνθρωπίνιρ) A I 29 τί820 54 58, tb3) (Stoic. i. q. ἡγεμονικόν) A IV 211 (410 429) λόγος (om. ἐστί i. e. λέγεται) 490,1 (πολὺς ϑρυλεῖται) E II 5 (588, 12) ὁ λόγος αἱρεῖ Plato Hi 19 21 (569, 30) λόγους ἐρωτᾷ Ph 14,32 (548523) οὐχ ἂν εἴη ThS 60 (516, 16) ψευδεῖ X. τυφλῶσαι τὴν ἀλή- ϑειαν A 172 (398 493) τῷ περὶ ϑεῶν À ΑἼ8ϑι (801 417) τὸν περὶ ἀρχῶν cet. Α ΠΡ ε. (3821 42) χαϑ᾽ ὃν X. ὕψος μὲν λέγεται A IL 101 (8339 "8) χατὰ τὸν αὐτὸν λ. 1 (441 415) κατὰ τὸν ἴδιον Δ. Ὁ 2 (448, 2. 0) xarà τὸν πρότερον ). D 19 (451, 21) — ratio ὑπὸ τὸν λ. τοῦτον πίπτειν D 19 (451, 24) χατὰ μὲν τὸν λ. τοῦτον D 31 (408, 20) ὧν οὐχ ἔχομεν εἰχότα X. ἢ ἀναγκαῖον 'ThS 86 (525,24) ἔχει τινὰ λόγον ThS 31 (508,5) δεῖται δέ τινος λ. χαὶ πίστεως ΤῊΒ 91 (527,11) ὥστε xal εἰς χοινὸν À. πεσεῖν αὐτά D 28 (468, 17) τὸν ὅμοιον λ. εἶναι xal ἐπὶ τῆς πλειάδος D 32 (466,27) τὸν αὐτὸν ἔχει λ. ἑκάτερον ThS 32 (508, 17) ἐν τῷ ὁμοίῳ À. ὑπο- πεσεῖν δυναμένων Hi 20 2 (570, 18) τὸν τοῦ ἄρρενος... περιέχειν λόγον A. V 264 (439 42) --- ἀνὰ λόγον 'ThS 84 (025,3) 86 (525, 21) xaxà λόγον A III 119 (383 124533) D 2 (448,8) 37 (469, 17) ThS 11 (502,16) 58 (515,27) 62 (517, 1) Pl 8 (580,2) xarà τὸν αὐτὸν X. PI 12 (583,4) xarà τὸν ἀνωτάτω À. A IV 41(889211) ἐκ παντὸς λόγου quacunque ratione Platonis Hi 19 21 (569, 80) τὴν φρόνησιν ἐχ τριῶν συνεστηχέναι λόγων (τῶν φυσιχῶν xal τῶν ἠϑιχῶν cet) Chrys. Ph 16,31 (65057) ὁ τῆς φωνῆς εἴρηται λόγος ΤῊΒ 91 (527, 4) — ἐν οἷς δὲ λόγοις (i. e. ὅσον μέτρον ὅσοις, quibus proportio- nibus) 'ThS 86 (525, 24) — ἐν λόγου (coni. ὑπ᾽ ἀνάγκης, opp. μάτην) Leuc. A I 254 (321514) — λόγος & Chrysippo multifariam distinctus A I 283 (823312511) — (opp. αἴσϑησις) A IV 9 18 (398 524) PI 4 (550,11) λόγῳ H INDEX ϑεωρητός (opp. αἰσθητός) Atom. A 135 (2791217. 21 b 19) 1s (28523. 7 5 &. 2806 510) 134 (306214513) 15 1 (314 b26) 235 (3202859) ΠῚ 5 3 (372217 ^17) IV 35 (888 48 56) — τὸ περὶ τὸν λόγον i. e. λο- γιχὸν A I Pr.2(213324) λόγος καϑ' ἣν προσαγορευόμεϑα λογικοί δεοῖς. A IV 114 (400 422) — λόγον δημιουργόν (εἱμαρμένην Heracliti) A I 7 22 (808 b9) cf. A. ἀίδιον... xal νόμον ἀίδιον (εἱμαρμένην) Plat AI 28.2 (828 1 57) διὰ τῆς οὐσίας τοῦ παν- τὸς διήχων Heracl. (Stoic.) A I 281 (323 43 02) — (ἀκίνητος, ψυχή) Arist. AITa (305212) (σωματιχός, ϑεός) Brachm. Hi 24 2.5 (513, 10. 11. 20) — οὐσία ἡ κατὰ τὸν λόγον (opp. κατὰ τὴν ὕλην) D 3 (445, 15. 24) — ὁ τῆς γνώσεως (opp. ὁ ἔναρϑροτ) Hi 94 2 (513, 10) (προφοριχός) ϑιοῖο. 431 n 815 (5 τοῦ παντός) D 20 (458, 2) (ἡγού- μενον τῶν ἐν τῷ χόσμῳ) Ph 9,11 (544 b]) (τὸν ἅπαντα διοιχοῦντα, Δία) Chrys. Ph 11,17 (545512) λόγους ὀρϑοὺς Ph$, 82 (54352) (ἀσώματοι) A I '131(30555 cf. nb2) (syn. σχήματα) A IV 89 (395 b23) D 4 (449, 2 cf. n*35) (σπερματιχοῦ ATIT:3(3063353) D 38 (410, 13) 39 (410,19) — αἰτίαν εἶναι λόγον αἰτίου ἢ λόγον τὸν περὶ τοῦ αἰτίου ὡς αἰτίου Chrys. D 18 (451,12) λόγος (i. e. στοιχεῖον) Chrys. D 21 (459, 7) — (φύσει νόμος) Stoic. D 29 (464, 25) — ὁ χοινὸς λόγος Stoic. D 81 (469, 12, 14) λοιμός (ἀέρος ϑάνατον) 487,21 λοιπόν deinde Hi 111 (566, 25) E II 8 (589, 15) λοξοπορεῖν (b ἥλιος) A II 236 (353414) λοξός. σελήνης χύχλον χείμενον λοξόν All 951(355520) (γῆς) A III 13 2 (27815) (ζῳδιαχός) A 166(294*2) II 12 1 (340 215519) D 8 (450, 9) λοξότης τοῦ καυλοῦ A V 92 (42] 415) 13: (424 *11) λόξωσις τοῦ ζῳδιαχοῦ A II 12 1 (340322 b26) 23 e (353418) λύειν. ἀνομίαν λυϑῆναι νόμων εἰσαγωγῇ A1 73 (298 418) λύεσθαι ὑπὸ τοῦ ὑγροῦ γῆν Hi 14 5 (566,2) (τὰς ψυχὰς ἅμα τοῖς σώμασιν) Hi 22 s (512,14) λυϑήσεται obpavó; E II 6 (588, 28) λύχος He 4 (652, 14) λυπεῖν. λυπεῖσϑαι τοῖς ἐναντίοις Emp. ΤῊ 9 (502, 6) 16 (503, 81) VERBORUM λύπη (ἡδονή) A IV 9 n (397535) V 6 1 (419 ^ 7) πᾶσαν αἴσϑησιν μετὰ λύπης Anaxag. ThS 17 (504,9) 23 (5006,12) 929 (507,92) 31 (508,8) (opp. ἡδονή) xarà τὸ ὁρᾶν ThS 84 (525,3) — Hi 24 6 (513, 291) — τὰς λύπας ὅρους xaxiac De- mocr. E III 14 (590, 32) λυπηρός (opp. ἡδύς) A IV 9 12 (39853) def. Plat. 'ThS 84 (595, 1) 85 (595, 19) λυπρός. ob λυπρὰν μοῖραν 486, 25 λυσιμελής Hesiodi Hi 26 2 (5715, 4) λύχνος A III 5 9 (372222522) μαγεία Hi 25 2 (514, 13) μαγική Hi 2 5 (556, 4) μάγος (ἐν Βαβυλῶνι) Hi 18 1 (565,6) μάϑημα. plur. mathematica doctrina A IV 13 1e (404 ^11) Hi 2 4 (556, 3) μαϑηματιχός (᾿Αρίσταρχος) A I 155 (313 b16) (σχήματα) Pyth. A IL 6 5 (334218 b10) ot ἀπὸ τῶν μαϑηματιχῶν A IL 312 (36221523) III 17 9 (388311526) v. Mathematici Ind. I p. 686a μάϑησις Hi 1 4 (555, 9) E III 44 (593,16) μαϑητὴς xal διάδοχος D 36 (469, 4) ThO 2 (416,4) 4 (479, 18) Hi 2.3 (555,23) E ΠῚ 8 (590, 12) μαϑητεύειν docere 558 πλῷ [cf. Usener ad Acta 'Timoth. Bonn. 1577 p. 15] ἐπειδὰν προσίῃ τις μαϑητευσόμενος Hi 2 16 (558, 1) μαῖα E III 6 (590, 5) μαίνεσθαι μεμηνώς A IV 12 5 (402220. 21,t59) V 20 υ (43333) μαιοῦσϑαι i. e. μαιεύεσθαι. τὰς patoupévac A V 16 2? (490 535) μάκαρ (Hesiodi) Hi 26 2 (575, 10) μακάριος (ζῷον) A I 77 (30048) D 9 (450, 15) (ὁ ϑεός) ΑἹ 19 (301 48) cf. G 16 (609, 8) — ὃ μαχάριος ἀπόστολος He 1 (651, 3) μακαριότης A I 7 9 (301 252) Μακεδών Hi 24 7 (574, 1) E III 21 (592,9) μαχρηγορεῖν 487, 22 μακχρόϑεν A ΠΙ 55 (372 325 25) paxpóc. ἀπὸ τῆς μαχρᾶς καταφορᾶς A III 45(37135521) διὰ μαχροῦ longo inter- vallo D 11 (456, 23) εἰς μαχρὰ διανενε- μημένον (opp. dÜpoov) ThS 63 (517, 12 οἵ. nb2) οὐ paxpdw τῶν αὐτῶν χρόνων Hi 2 1 (555, 13) μαχροτάτην τὴν νὐχτα μαστός 119 D 10 (451,10) μήκχιστος 489, 4. 491, 8 ἐπὶ μήκιστον D 18 (454, 8) μαλαχός (γλῶττα) ThS 25 (506,26) (opp. σχληρός) ThS 62 (516,30) 83 (524,24) μαλαχὸν τὸ ὑπεῖχον Plat. ThS 81 (526, 1) μάλα πλατεῖαν ΡῚ 3 (580,9 cf. 5b) ἄρρενας πρὸς ἀνατολῇ... γεγενῆσϑαι μᾶλλον A V 11(419216) μᾶλλον ἂν ὅδε λέγοι ThS 82 (594,17) ἀλλὰ μᾶλλον ThS 19 (504, 19) 31 (508, 11. 19) 64 (517, 20) 19 (523, 3) xal μᾶλλόν γε D 14 (455, 26) χωφότεραι πᾶσαι γίνονται xal μᾶλλον (sc. τοιαῦται γίνονται) ὅσῳ ἂν πλήρεις ὧσι ΤῊΒ 19 (504, 30 cf. xal τοῖς μαχροτέροις δὲ μᾶλλον ὅσῳ ἐγχλίνουσιν Theophr. fr. VIII 5 p. 197 W.) — διαφέροντα τῷ μᾶλλον xal ἧττον Aristot. D 11 (452, 10) ef. 'ThS 62 (516,31) μηδὲν μᾶλλον τοιοῦτον ἢ tot- οὗτον εἶναι 'ThO 8 (4583, 18) οὐδὲν μᾶλλον τὸ ὃν ἢ τὸ μὴ ὄν ThO 8 (483, 19) cf. S 38 (508,94) τὸ οὐ μᾶλλον Academ. Hi 2833 (578, 1) — μάλιστα praecipue A V 53 (418220) ThO 10 (485, 10) ἣ γὰρ μόνος ἢ μάλιστα τῇ ἀπὸ τοῦ προνοοῦντος αἰτίᾳ κατεχρήσατο ΤΟ 20 (493, 5) μαλαχότης AIV 181 (407514) 2 (407216) μανία He 4 (652, 5) μανός (opp. πυχνός) A III 1 8 (3662252) ThS 11 (502, 18) 30 (507, 33) 59 (616,5) μανὸν xal ἁπαλόν (γλώττης) ThS 40 (510, 23) 43 (511, 20) μανότης ὕλης (opp. πυχνότης) D 12 (458,8) ThO 2 (477, 1) S 25 (506, 98) μανοῦν (opp. πυχνοῦν) ThO 2 (477, 9) S 30 (507, 32) saepius μαντεία E III 41 (593, 7) μαντιχός. περὶ μαντιχῆς placita A V 1 (415 4991) μάνωσις (opp. πύχνωσις) ΑΙ 8.6 (280 411 b4) ThO 1 (455, 16) μαραίνειν (ἅλω) D 14 (455,3) μαρτυρεῖν (αὐτῷ λέγων) A V 14 3» (425 49) (τοῦτό γε καλῶς αὐτῷ) (498,6) pap- τυρεῖται ἐκ τῶν ἄλλων ζῴων xal διὰ τῶν ενν παϑῶν ΤῊΒ 22 (505, 24) μαρτυρία. μαρτυρίαν ix τῶν νόμων εἰλη- φότος A L6 9 (2390 410) (Σωχρατιχὴν) Θ 3 (599, 13) μαρτύριον Hi 19 13 (568, 23) Μασσαλιώτης A III 17 3 (38323154) IV 1 2 (385 51) μαστός A V 16 1 (4126 420) 80 μάτην μάτην γίνεται Leucipp. A I 25 4 (321 b13) μάχεσϑαι (πρὸς τὸ σῶμα) Brachm. Hi 24 5 (513, 94) μάχη transl. Plato 'ThS 83 (524, 23) μεγαλόφωνος Plato A I 7 4 (299210) He 11 (653,27 cf. p. 17. 262) Μεγαριχός G 3 (600, 15) μέγαρον. ἐν μεγάροισι xaxóv τ᾽ ἀγαϑόν τε τέτυχται ΡῚ 9 (582, 2) μέγας. τὰ μεγάλα μᾶλλον αἰσϑάνεσϑαι Anaxag. ThS 30 (508,1) κατὰ μεγάλα (magnis intervallis) τὸ xsvóv ἔχειν ThS 62 (517,4 οὗ, ἢ 410) μέγας ἐνιαυτός (placita) A II 8 Ὁ (3088106 95) --- φϑείρεσϑαι τὸν χόσμον τοῦ μείζονος τὸν μιχρότερον νιχῶν- τὸς ἃ Π 49 (331521) μείζοσι ζῴοις A II 30 1 (3612756) ThS 29 (501, 26) μεγεϑοποιεῖν. μεγεϑοποιουμένου τοῦ περὶ τὸν ἥλιον χύχλου PI 7 (581, 15) μέγεϑος. τὰ μεγέϑη καὶ μέγεθος ἔχοντα D 5 (449, 5) (dist. σχῆμα βάρος A I 3 18 (285213) (opp. πλῆϑος) A I 18 e (317 b21) μεγέϑη μῆχος πλάτος βάϑος Aristot. D 5 (449, 6) (dist. εἶδος) ThO 4 (479,13) κατὰ μέγεϑος A I 3 27 (289 b9) χατὰ τὸ μέγεϑος τὴν αἴσϑησιν ThS 29 (507,26) τὰ μεγέϑη πῶς ἐμφαίνεται ThS 54 (514,32) μεγέθει διαιρεῖ βαρὺ xal κοῦφον ThS 61 (516,25) μέγεθος οὐ πρὸς ἕτερόν ἐστι ThS 68 (519,9) --- μέγεϑος ἡλίου (pla- cita) A II 21 (35123519) (σελήνης) A II 26 (3573255) μεῖγμα v. μῖγμα μεϑαρμόζειν. pass. πρὸς τὸ ἔλαττον G 22 (612, 17) He 1 (653, 7) μέϑη. dv ταῖς μέϑαις ἧττον φρονεῖν ΤῊΒ 44 (511, 35) μεϑιέναι D 11 (452,7) (σπέρμα) D 39 (410, 17) μεϑιστάναι. πρῶτος μετέστησε τὰς περὶ τῶν ἀρχῶν δόξας ThO 4 (478,19) μὴ μεϑι- στάμενον τὸ πᾶν κινεῖσθαι ἀδύνατον PI 11 (582,21) μετέστη ἀπὸ Σάμου ΑΙ 8 9 (288 418) μεϑοδεύειν 491,14 μέϑοδος. ἰδίαν τινὰ ποιεῖται τὴν μέθοδον ThO 8 (484, 16) μεϑόριος 489, 80. 491, 1 (σελήνη) A III Pr (364 b11) μεϑόρια ἀέρος A II 25 1 (356 b10) ἐν μεϑορίῳ τοῦ λογιχοῦ xal τοῦ ἀλόγου A IV 8 6 (39558) ἡ μεϑόριος (sc. γῇ) 489, 90 I INDEX μεϑύειν (metaphor. He 13 (654, 21) μειονεξία Hi 19 16 (569, 10) μειοῦσϑαι (opp. αὔξεσθαι) A II 4 4 (332 b15) 2994(3602759) (τὰ ζῷα) A V 211 (4402 7) (ἡ ϑάλασσα.... ἡ γῇ) 481,5 (opp. πληρουμένην, τὴν σελήνην) Hi 6 5 (560, 3) μειρακιώδης (λόγους) G 1 (604, 10) μείς expl. Chrys. D 34 (461, 19) μείωσις (opp. αὔξησις) Arist. A I 232 (319 b8) ΠῚ 173 (3832355) D 20 (458,5) 27 (462,20) (opp. ὑπερβολή) Hi 19 (569, 8) μειωτιχός (χίνησις) G 22 (612, 16) μελαγχολᾶν A IV 12 5 (402 1420, t59) μελανία τοῦ νέφους A ITI 3 1 (367 128527) cf. 4 (368 314 b 16) μελανόφϑαλμος ThS 42 (511, 11) μελανόχρων ThS 18 (522, 19) μέλας. μελάντερον πορφύρας A I 6 4 (293 1318) μέλαν primarius color (opp. λευχόν) ATI153 (313511) IV 912 (39854) DM (455, 7) ThS 1 (500, 27) 31 (509, 27. 29) 59 (516, 10) expl. Demoer. ThS 14 (521, 11) μέλαν ζῴων ἐνίων τὸ λευκὸν γίνεσϑαι ThS 80 (523, 11) μέλειν. τούτων οὐκέτι pot μέλει He 17 (655, 28) μελετᾶν. τῆς φύσεως τοῦ xóspou οὕτω μι- μελετηχυίας A V 18 1 (427 226) μελέτη τῆς τροφῆς A V 162 (426 426) μέλι D 28 (464, 9) ThS 84 (595, 5) μέλλειν (παραδώσειν) A I Pr. 1 (21356) (ἐπιχειρεῖν) A I 719 (30126) τὸ μέλλον D 6 (449, 18) 26 (461, 10. 14. 17. 18. 2*) cunctari He 18 (656, 17) μέλος (coni. ῥυθμός) Hi 22 (555, 92) mem- brum μελέων πολυπλάγχτων Parm. ThS 3 (499, 18. 20) μελῳδεῖν τὸν κόσμον Pyth. Hi 22 (555,90) μέν transpositum μόνον μὲν χραδαίνεσθαι, μὴ χινεῖσθαι δὲ A III 15 7 (8530 417) μὲν post intercapedinem iteratum ThS 25 (506, 19 cf. 501, 6) 49 (513, 10 οἵ. 15) 73 (520, 25 cf. 521, 26) μέν non respondente δέ ThS 21 (501, 1) 34 (509, 1) in enunt. negativis excipit ἀλλά e.g. ThS 84 (524, 27) 85 (525,12) μὲν οὖν in explicatione propositi (syn. xal...pév 4. v. s. xa) ΤῊΒ 50 (513, 11) 51 (513, 28) 60 (516, 18) 65 (517, 22) 13 (520, 25. 521,2) 19 (522, 26) — in clausula (item usurpatur xal... μέν) ThS 12 (502, 25) 24 (506,17) VERBORUM 26 (501,6) 35 (509,9) 37 (510,1) 43 (511,22) 46 (512,11) 48 (513,7) 51 (515,15) 58 (516,1) 64 (517,17) 74 (521,10) 76 (521,26) 77 (522,10) 82 (524, 20) 86 (525, 26) inde corr. ThS 62 (616, 29) 63 (511, 7) μένειν (opp. κινεῖσϑαι!) A I 186(317 57) (γῇ) Α III 13 (378 b] saepius) (ἐπὶ τοῦ τόπου τούτου) D 93 (460; D) (μετέωρον τὴν γῆν) Hi 83 (569, 6) μέντοι Α112 (210 15) ob μέντοι AI 52 (291231554) IV 814 (890 »8) V 553 (418 410) μὴ μέντοι γε D 27 (468, 2) — μέντοι ΤῊ nisi in Causs. plant. non ad- hibuit οἵ, G. Mueller de Theophr. dic. rat. p. 65 μερίζειν. μεμερίσϑαι τὴν τοῦ παντὸς obpa- νοῦ σφαῖραν εἰς χύχλους € A II 12 1 (340 138512) (τὴν μίαν ϑεότητα εἰς μεριχὰς οὐσίας) E II 5 (588, 6) μεριχός. εἰς μεριχὰς οὐσίας μερίζειν τὴν ϑεό- τητα E II 5 (588, 1) μεριμνᾶν A I 77 (300215) μέρος. 3| ὅλῳ ἣ μέρει vel ἢ xa8' ὅλον ἣ χατὰ μέρος D 22 (459,12) 24 (400, 7) σημεῖον οὗ μέρος οὐδέν G 28 (612,20) (τῆς φιλοσοφίας ἢ) G 6 (603, 7) (τῆς τε- τράδος) A I 8 s (28117) (τῆς δεκάδος) Hi 2 » (556,23 cf. n 11) (ϑεοῦ ἡ ψυχή) Stoic. E II 5 (588, 11) (χρόνου) D 26 (461, 12) (τοῦ παντός) A I 5 2 (291417 b6) xat ἐπιπλοχὴν μερῶν (9) συνηρτημέ- νὴν (εἱμαρμένην) A I 272 (8322 48) μέρη οὐσίας (opp. πρώτη ὕλη) Stoic. D 20 (457,26) διαίρεσιν ἐπιδεχομένην χατὰ μέρη D 20 (458,6 cf. 486, 5) μέρη τοῦ ὅλου, ὧν xal τὰ ζῷα xal τὰ φυτὰ ὄντα τυγχά- νει Cleanth. D 38 (470, 12) μερῶν λόγοι Cleanth. D 38 (470,14) μέρη τοῦ χό- σμου (i. e. οὐρανός, ἄστρα, elementa Epic.) AI44(291238) II 4 1 (332515) IV Prooem. (384 817) D 23 (459, 20. 21) 29 (464, 11) E III 33 (592, 17) (τὸ ὑπὸ τὴν σελήνην) Ar. II 4 19 (832 48 54) (μεσημβρινόν) Α 18 1 (8817. 33851) (ἀοίχητα.... οἰχητὰ τοῦ χόσμου) A IL 81 (338*253) (τὰ (ia) A V 19 2 (480 ε8) — τῶν ὑψηλῶν ἐν αὐτῇ (σελήνῃ) μερῶν A II 30 3 (801 b21) (ὑποσέληνον τε xal περίγειον) A II 7 ? (3315157) .αἰϑέριον) A III 3 4 (368312515) (ἀνατολιχὰ) A II 10 1 (3392554). dx τοῦ χατωτέρω μέσος 7181 μέρους (γῆ) A IIL 9 4 (376214) (τὰ πρὸς ἄρχτον) A IV 1 4 (38529) (τὰ δένδρα) A V 26 4 (13935) ὑπὸ τῶν τῆς γῆς ὑψηλοτέρων p. Hi 7 6 (561, 10 cf. n) iv τῷ χάτω p. (γῆς) Hi 9 5 (564,3) xarà πᾶν μέρος Pl 4 (580,17) — μέρος ἀνώτατον τῆς ψυχῆς (ἡγεμονιχόν) A IV 21 1 (410420) περὶ μερῶν τῆς ψυχῆς placita A IV 4 (38928) E I (587, 10) III 22 (591, 19) G 24 (615, 1) --- (σω- pattxd) A IV 22 3 (413323) τῶν χυ- ριωτάτων μερῶν (σώματος) olov ὀστῶν σαρχῶν xal ἰνῶν A V 3 6 (417,15) τὰ στοιχεῖα τῶν μερῶν μάλιστα dv τῷ αἵματι χεχρᾶσϑαι ΤῊΒ 10 (502,13) μέρος τῆς γαστρός (τὸ ἔμβρυον) A V 152 (496 « 18) οἱ ἐπὶ μέρους (ἄνϑρωποι, opp. αὐτὸ τοῦτο ἄνθρωπος) A 13 s (282319) τὸ dx p. ἐχόμενον A I 20 1 (317313535) dx τοῦ πλείστου p. A II 13 12 (34229 523 ef, tb10) xatd τι μέρος A II 13 1 (34254) 20 1 (848 δῦ cf. b5) τὰ κατὰ μέρος sin- gula A IV Prooem. (384317) 9 e (391 *32b4) ThS 17 (504,10) περὶ ἑχάστης τῶν xatd μέρος 'ThS 2 (499, 11) 5 (500, 7) xatà μέρος (partim) ἐπισχευαζομένη Hi 19 5 (561, 23 cf. 25) 214 (011,21) xa- ϑόλου xal μὴ κατὰ μέρος Pl 4 (580, 16) ἐν μέρει ϑεωρεῖσθαι D 27 (463, 4) ThS 49 (513, 16) μεσημβρία τῆς ἡμέρας D 18 (458,21) (dist. δείλη) D 14 (454,31) — caeli regio A IV14(385*3183) V 171(419316) πρὸς ταῖς μεσημβρίαις A V 12 (419222) μεσημβρινός (xóspou μέρος) A IL 81 (337 ^1. 338 b 1) III 12 1 (871223. 24) 2 (311 129) (χύχλος) A II 19 1 (340318599) (ἐκκχλίσεις) A III 172 (38353) μεσόγειος 489, 23 μέσος (πῦρ) A II 77 (337 bb) (σημεῖον τοῦ χόσμου) D 81 (466, 16) (χώρα τοῦ παντός) ThO 22 (494, 2) (χρᾶσις) ΤῊΒ 11 (502, 21) — mediocris (opp. πλεῖστος et μαχρός) ThS 17(522,9) (inter opposita) ThS 84 (025,2) μέσον ἀγαϑοῦ xal χαχοῦ He 3 (051,19) ἀρχήν τε xal τελευτὴν xal μέσα τῶν ὄντων ἁπάντων ἔχων Platonis Hi 196 (067,29) μέσα, ἄμεσα, ἔμμεσα Hi 1914 (568, 27) — μέση ἀκαδημία G 3 (599, 20) — μεσαίτατον πῦρ Philol. A II 4 15 (332 b20) τὸ μεσαίτατον A II 7 1 (395 511) ἐν μέσῳ περὶ τὸ xévcpov. A II 77 (336 182 μέσος b20) ThO 63 (482, 18) S8 (501, 1) ἀπὸ τοῦ ἰδίου μέσου A I1124(31125b57) τὸ ἑαυτοῦ μέσον A IL 101 (339 18) τὸ μέ- σον τῆς γῆς A III 141 (819 42) (τοῦ ὅλου) D 23 (459,20. 21) (τὸ τῆς ὅλης σφαίρας τοῦ χόσμου) D 23 (459,25 cf. 460,4) (τοῦ παντός) D 38 (410, 5) ἀπὸ τοῦ μέσου.... ἐπὶ τὸ μέσον... περὶ τὸ μέ- σὸν ΑΙ 28 2 (319 523) περὶ τὸ μέσον D 9 (450, 19) 31 (408, 18) τὸ εἰς μέσον AII124(311a157) Hi 92 (569, 18) εἰς τὸ μέσον τιϑεὶς τὴν ἑαυτοῦ δόξαν τῶν τε φασχόντων.... καὶ τῶν... 'ThS 5 (500, 12) — μέσον adv. Hi 94 (563, 21) 15 2 (566, 18) μεσότης (αἴσϑησις) Arist. A IV 86(39552 cf. nb3) (opp. ἀχρότητες) Hi 19 16 (569, 5) μεσότητα ἔχειν (opp. ἄμεσα) Hi 20 3 (570, 19) μεσόφρυον A IV 52 (89125, tb 7) V 244 (436 418) Μεσσήνιος A III 17 2 (388512) μεστός (xaxàw) Hi 43 (559, 3) μετά. τὸν ἥλιον ἵστησι μετὰ τῶν ἀπλανῶν ΑΠ348 (ϑῦδ41 52) τοὺς δὲ μέτα (Arati) .AI66(294213) μεταβαίνειν (ἥλιον xal σελήνην) ζῴδιον ἐκ ζῳδίου D 88 (467, 9 cf. n*9) τοὺς μετα- βαίνοντας ἀστέρας Hi 8 10 (563, 1) τὴν Ψυχὴν μεταβαίνειν εἰς πολλὰ ζῷα E ΠῚ 8 (590,12) ἀπὸ τόπου εἰς τόπον ἕτερον G 22 (612, 12) μεταβάλλειν trans, A III 16 1 (881219) (εἰς ἑαυτὸ τὴν τροφήν, πῦρ) D 33 (467,5) (ὅλην ἐξ ὕλης) He 8 (652,8) μεταβαλλό- μενοι ἄνω xal χάτω τοῖς δόγμασι He 12 (654,4) — intr. A I1 6 1 (292325) 7 19 (3083528) III 5 e (372430530) s (313 215 b15) D 14 (455,21) 36 (468 226 b26) τοῖς πάϑεσι ΤΟ 2 (471,9) (πλήϑει xal ὀλιγότητῇ ΤΟ 3 (478,2) πρὸς τὴν οὐ- σίαν 490, 20 (τῇ χράσει) ThS 64 (517,16) 69 (519, 17) 90 (527,2) (ἀνθρώπους εἰς ϑεούς) Ph 13, 15 (541514) ob γὰρ μετα- βάλλειν ὅσα μεταβάλλει, εἰ μὴ κινοῖτο Hi 7 2 (560,18) (εἰς ὕδωρ) Hi 7 7 (561, 14) μεταβλητός (ὕλην) A I 9 2 (307224 511) (coni. γενητός) D 29 (464,16) (coni. ῥευστός) Hi 23 2 (012, 25) μεταβατιχός (χίνησις) A IV 6 1 (39225) (ψυχῆς ἐνέργεια) A. IV 4 ὃ (390tb4) τὸ IH INDEX μεταβατιχὸν ἀφ᾽ ἑτέρου εἰς ἕτερον A TV 8.6 (890 51) 10 2 (39939510) μετα- βατιχῶς G 16 (009, 3) (opp. τρεπτιχῶς) A III 13 3 (318 412) μεταβιοῦν mutare vitam [cf. μεταδιαιτᾶν) A V 19 4 (430220) μεταβολή A I 9 1 (307 *320b6) D 3] (458, 16) ThO 2 (477, 4) 8 (483,19) pera. ἐπιδέχεσϑαι D 28 (463,18) μ. τινα ἀποδοῦναι ThS 14 (508,18) χατὰ μεταβολήν A IL 5 2 (33345) D 21 (455, 29) (coni. ἀλλοίωσις) A I 23 1 (319510) (xaxà τόπον) D 21 (459, 11) 24 (460,6) μ. κατὰ τόπον ἢ σχῆμα (opp. συνοχὴ) Stoie. D 24 (460,6) 28 (464, T) (syn. σύγχυσιῷ Chrys. D 36 (468, 17) (ἡ κατὰ φύσιν, opp. κόσμου ἐχπύρωσις) Stoic. D 36 (468,23) (χόσμου) ΤΒΟ 1 (516,1) Hi 14 ὁ (566, 10) G 24 (613, 17) (ἡ ἀλλήλων) A V 19 2 (43021) (τῶν εἰς τὰ ὄντα γινομέ- νων) D 27 (462,16) (ἡ τῶν ὅλων εἰς πῦρ) D 36 (469,9) τῇ εἰς ἄλληλα τῶν στοιχείων μεταβολῇ D 38 (410,3) Hell (654, 3) p. ἐξ ἀέρος εἰς ἀέρα ThS δῦ (025, 16) τῆς πρὸς ὕδωρ μεταβολῆς Ὁ 14 (455, 26) μεταγγίζειν. ψυχὴν πάντων μεταγγίζεσϑαι Stoic. E I (587, 20) μεταγγισμός ψυχῶν ἀπὸ σωμάτων E I (557, 5. 13) IL5 (588, 8) 6 (688, 22) οἵ, 175 μεταδιδόναι (τῷ σώματι τῆς αἰσθήσεως) ThS 54 (514, 28) μετάϑεσις A V 82 (42122) μεταχόσμιος. τὰ μεταχόσμια Epicureorum deorum sedes Hi 22 3 (012, 8) μεταλαμβάνειν προσηγορίας ΑΙ 725 (306 a6 b6) (ἀντὶ τοῦ λόγου τὴν ἀλήϑειαν) ἃ Ι 28 53 (323522) ἀλλήλων A II 16 (336 1323519) (τοῦ πάχους) A III 16 s (382 ab) D 2(448, 5) (ἐμψύχων) E I (581,4) οὗ μετειλήφει τῶν λόγων G 3 (600, δ) μεταληπτιχός (τῶν εἰδῶν, i. e. ὕλη Plat) A I 191 (31732523) μεταλλαγή (Ex τόπου) D 22 (459, 12) (χατὰ τόπον 7| σχῆμα) D 22 (459, 13) μεταλλάττειν (τὴν χώραν) ThS 26 (507,4) (τόπον) 'ThS 45 (513,3) intr. ThS 58 (515, 25) G 16 (609, 5) μέταλλον D 145 (Add. p. 455) μεταμέλειν τῷ Πλάτωνι ὡς ob... ἀποδόντι ThO 22 (494, 1) μεταξύ. πολὺ τὸ μεταξὺ τοῦ τε μὴ ἔχεν VERBORUM xal μὴ ὁρᾶσθαι A I 15 10 (314 520) με- Tab) τούτων À IL 71(335 31158) τὸ μ. διάστημα A I 19 3 (317 b28) I1 18 (329 b4) τὸν p. ἀέρα A IV 13 7 (403528) τὸ p. διηχές Ar. D 11 (456, 16) cf. 456, 18. 20.21 μεταξὺ... γινομένης A IL 296 (360 ^ 15 ^20) μεταπείϑειν He 13 (654, 18) μεταπίπτειν (σχῆμα) ex Democr. ThS 63 (511, 11) Μεταποντῖνος AI 81 (2832317) 55 (292 tb2) ThO 1 (415,14) G 18 (610, 13) μεταρρεῖν transit. (πρὸς τὸν ϑώραχα) A IV 99. 5 (41426 cf. 410 421 v. Add.) μετάρροια (ἡ εἴσω, τῶν ἀνέμων) D 18 (454, 28) μετάρσιος. τὰ μετάρσια def. A III Pr. (364 112) 25 (366322586) τάν τοῖς μεταρ- σίοις συμβαίνειν A III 44 (371 b11) (xd opp. τὰ περίγεια) A. III 5 1 (31138598) 8 2 (316 24) μετάστασις. ἄνευ μεταστάσεως ThS 87 (526, 5) μεταφέρειν. ἐφ᾽ ὅλην μετήνεγχε τὴν αἴσϑησιν ThS 33 (508, 27) μεταφοριχῶς A I 191 (817238524) μεταφράζειν. τὰ πρότερα παρὰ τοῦ Πλά- τωνοὸς μεταπέφραχεν A I 7 80 (304 5 22) μετεῖναι αὐτοῖς ἱκανῶς παιδείας Hi 2 3 (555, 24) μετενσωμάτωσις Pyth. Emp. Plat. Stoic. Hi 21 (551, 5) 33 (558, 19) 19 12 (568, 19) 213 (571, 19) E IL 5 (588, 8) 6 (588, 21) 1 (589, 2) μετέρχεσϑαι (ἄλλοτε ἄλλῃ) Xenophanis ThO 5 (481, δ) (φιλήδονον βίον) E ΠῚ 44 (593, 18) (ἀγωγήν) G 3 (600, 10 cf. 601n 512) (τὴν μιχτὴν αἵρεσιν) G 1 (604, 17) μετέχειν (duyàv) A I 7 9 (2303528) IV 4 τ (390219) (ποιότητος) A I 15 nu (314524) (εὐταξίας) A II 3 « (330*12 b15) (τῶν ἄλλων στοιχείων) A II 13 12 (842 410 ^24) (τῆς πέμπτης οὐσίας) A II 25 1 (356511) (χινήσεως) A IV 6 2 (892 49) (νοῦ) A IV 8 6 (395 b10) (τοῦ πυχνοῦ πλείονος) A V 72 (419 321) (τού- των) D 2 (448,8) (εἴδους) D 3 (448, 20) (μηδενὸς βάρους) D 23 (459,27) (λόγου) D 29 (464,25) ἅπαντα μεϑέξει τοῦ φρο- νεῖν ThS 23 (506,4) (τοῦ λαμπροῦ) ThS 11 (522,15) (τῶν χαχῶν ὡς πλείστων) G 1 (597, T) (ἀχαδημίας) G 3 (600,2) 183 — μετέχειν (opp. τυγχάνειν) D 40 (412,6) — ἧς μέρος μετέχοντας He 14 (654, 30) μετέχουσι τὴν ἀρχὴν τοῦ εἶναι dx τοῦ δέχα Hi 2 9 (556, 22) μετεωρίζειν A 142 (29025) 3 (290 325) D 11 (151,24. 452, 1) 11 (452, 6.19) Hi 1 5 (561,6) μετέωρος. τὴν περιφορὰν (ἄστρων) μετέωρον ἐφύλαττε A I 4 8 (290 422) cf. D 99 (459, 13) (γῆν ὑπὸ μηδενὸς χρατουμένην) Hi 6 3 (559,93) (μένειν τὴν γῆν) Hi 8 3 (569,0) μετέωρα (cont. φαινόμενα) A I 6 10 (295 1317) (opp. περίγεια) A II 7 7 (337520) — εἰς τὸ μετέωρον ἀνεφέρετο A I 4 2 (290 43) πρὸς τὸ μετέωρον A I 4 2 (290 80) 15 (290416) μετιέναι (dqaüóv) G 5 (608, δ) μετόπωρον D 11 (452, 17) 13 (453, 22) 26 (462, 1) μετοχετεύειν. ἐφ᾽ αὑτὸν ὁ ϑώραξ τὸ πνεῦμα μετοχετεύει A. IV 22 3 (418 418) μετοχή Ph 11,21 (54516) xard μετοχήν (syn. χατὰ συμβεβηχός) A I 11 2 (310 1352) μετρεῖν He 17 (6565, 26. 30) 18 (656, 9) μέτριος. μετριώτερα (opp. τελεώτερα) pa- ϑήματα Hi 2 4 (556, 4) μέτρον He 16 (655,12) ἀριϑμούς τε xal μέτρα Pytb. Hi 25 (556,5) (τῶν γενη- τῶν, χρόνος) A I 222 (818 ^ 13) cf. e (318 b22) (περιόδου τεταγμένης) A I 281 (323 b5) (φύσεως i. e. Philolai ignis centr.) A1I7:(93152) (τάχους τε xal βραδυ- τῆτος i. e. χρόνος) Stoic. D 26 (461, 4. 15. 24) μέχρι πρὸς τὴν ϑέσιν A III Pr. (36429) μέχρι τινὸς ΤῊΒ 5 (500, 11) μέχρις ἂν οὗ ἔχῃ (?) ThS 75 (521, 19) μέχρι vov He 18 (656,6) μέχρι ποῦ He 13 (654, 14) 18 (656, 15) μή cum partic. pro οὔ A 1353 (211515. 27851) Hi 244 (513, 17) p... μηδ᾽ αὖ ἐν μηδ᾽ ThS 11 (502, 15) τὸ μηδὲν οὐδέν ἐστι πέρας, οὕτως οὐδὲ τοῦ μηδενός Chrys. D 25 (461, 1) μηδείς (μηϑείς) v. οὐδείς μῆχος (σώματος) A I 12 1 (310210518) (χρόνου) A I1 30 1 (361 411 10) V 181 (421319) (τῆς ἀποστάσεως) Hi 76 (561, 12) μῆχός τε πλάτος τε Emp. ThO 3 (418,15) coni. πλάτος βάϑος D 5 (449, 6) 19 (451, 17) G 23 (612, 21) μῆχος 184 μήν. ἐν μηνί A ΤΠ 35 1 (356512). (τέλειος ἀπὸ φάσεως εἰς σύνοδον) A II 32 1 (363 21420) (ὄγδοος γόνιμος) A. V 183 (428 19) expl. Chrys. D 34 (467,19) (i. q. σελήνη) Ph 12, 15 (546511) μήν vero ἀλλὰ μὴν οὐδὲ ThS 16 (503, 30) ob μήν v.s. οὐ et οὐδέ μηνιαῖος. μηνιαία ἀπόχρυψις A II 29 5 (360 519) μηνιαίους ἀποχρύψεις A II 296 (36021116) τὰ μηνιαῖα (mulierum) A V 18 2 (42833) 5 μῆνιγξ τοῦ ἐγχεφάλου A IV ὃ 8 (391 40, tb9) cf. p. 208 μηνοειδής (σελήνη) A II 211 (357519) μηνύειν 486, 20. ThS 43 (511,21) μήνυμα 486, 12 G 15 (607, 10) μήποτε fortasse A ΠῚ 58 (31326 b6) μήτηρ A V112(4222323) 4 (428 48) μη- τράσι μίγνυσθαι τοὺς παῖδας E III 89 (5955, 9) (ϑεῶν) A I 730 (304 b8) ef. Philolai AILT7:7 (38751) (ὅλη Platon) AIS4 (308 * 8^9) μήτρα A V61(41921.6) 7 64 (420212) 9 2 (421215) 3 (421219) 14 1 (42531) 184 (498 418 53) D 39 (470, 20) μήτρας variae naturae À V 131 (42425) (ἐμ- πνευματουμένη) A V 8 3 (421 54) (χατε- στραμμένως προσφεφυχυίας τῇ γαστρῦ A V 142 (425 88) (τῶν ἡμιόνων) A V 143 (4930 411) μήτρας ϑηλαί A V 16 1 (426 121) (μέρη τὰ ἔμβρυα) A V 26 4 (139 47) (τόποι Stoic. A V 10 4 (42249) (δεξιὸν μέρος, ἀριστερόν) A V 112 (422221) Hi $8 12 (563, 10) μητρόπολις τῶν Ἰώνων ΑΙ 81 (286 b12) μιαίνειν τὴν ψυχήν Hi 2 13 (557, 19) μῖγμα (ruxvoü xal dpatoo) A III 1 4 (265 110510) (τῶν τῆς ψυχῆς μερῶν συνελη- λυϑός) D 39 (410,19) μίγματα συρρέειν ἐν ϑαλάσσῃ Hi 14 4 (565, 81) (στοιχείων i. e. χόσμος) Emped. A I 1 28 (303 ^ 25) (ἐξ αἰϑερώδους xal dzpo- Box) A IV 3 13 (389tb 7) — τὰ μεί- ματα Anaxagorae Ph 446 (532b12) Archelai Hi 9 1 (563, 16) μιγνύναι v. μίσγειν. μίγνυνται καὶ αὖϑις διαχρίνονται D 38 (470, 18) ὅσοις... ἴσα μέμιχται ΤῊΒ 11 (δ02, 14) ἔλαιον καὶ ὕδωρ οὐ μίγνυσθαι ThS 12 (503,1) μί- γῦσϑαι ταῖς ὀσμαῖς ThS 39 (510,17) ὄψιν μιγνυμένην τῷ ἐντὸς ἀέρι ΤῊΒ 40 (010, 20) (ἀέρα) ThS 41 (510,26) (τῷ , μήν IH INDEX παντί ThS 66 (518,13) ἔμιξεν ἀστρονο- μίαν xal γεωμετρίαν cet. Hi 2 2 (595,18) μίγνυσθαι ταῖς μητράσι τοὺς παῖδας E ΠῚ 39 (593,2) — διάλλαξις μιγέντων Emp. AT 30 1 (326 419) τοῖς μεμιγμένοις Anaxag. He 6 (652, 27) μιχτός (χίνησι) A I 28 2 (319518) (üx φωτὸς xal σχότους) A II T 1 (335 agb() (ἐκ πυρὸς xai ἀέρος A Π 25: (85623) Pl 10 (582,9) (afpesw) G 7 (604, 11) ἐν τοῖς μιχτοῖς (κούφοις xal Ba- péo) ThS 61 (516, 27) μιχροϑυμία A V 13 1 (42428) μιχρομερὴς σχηματισμός A I 4 4 (29141) ptxpóc. μιχρῷ τινι μείζω Α II 21 5 (252 222) ἐπὶ μιχρόν παχυνθϑεῖσαν D 11 (451, 32) xarà μιχρὰ τεϑραυσμένα ΤῊΒ 1] (D02, 19) χατὰ μιχρὸν ἡ σύναψις ΤῊΒ 73 (521, 7) κατὰ μιχρόν paulatim A II 294 (360 34 b7) μιχροῦ ἕνεχα τοῦτ᾽ ἔστιν (parum hoc efficitur) 'ThS 41 (512,24) — μιχρύτερος A Π 4 9 (331522) — ἔλαττον τοῦ δέοντος A V 9 1 (421210) 13 » (424214) εἰς ἐλάττω οὐσίαν τὴν τῆς ψυχῆς D 39 (471,23) ἔλαττον πυρὸς ἔχει ΤῊΒ 8 (501, 2) εἰ τὸ ἔλαττον ἅψαιτο τῶν μειζόνων ΤῊΒ 15 (503,23) 18 (004, 16) — ἐλαχίστη A I 3 15 (256 810}1) ἐλάχιστον πρὸς αἴσϑησιν χρόνον D 26 (461, 20) περὶ ἐλαχίστων placita A I 13 (31? 11b1) Leucippi He 12 (654, 12) Hera- cliti A I 132 (312 40) 3 (312 b 9) Emped. AIl1í,35 (3152312525) Diodori A I 3 27 (289 58) Diodori Croni G 18 (511,1) cf. A IV 9 » (391 b20) Μιλήσιος A I2 2 (20521855) 3 1 (216 a5b2) 33 (21127583. 278 49 b5) 1 (280 b10) 1 (285152) 15 (286 b1) ThO 1 415,3) 9 (416, 4. 16) 8 (453, 11) Hi 1! (555, 1) 6 1 (559, 16) 7 1 (560,13) E III 1 (089, 22) 9 (589, 25) 3 (0539,28) 13 (590, 26) G 3 (599, 1) μίμησις. τῶν λόγων εἰς μίμησιν ἀφιχόμενος G 3 (601, 13) μιμητής ἐν τοῖς ποιήμασι ThO 3 (dii n b11) μίμνει Xenophanis ThO 5 (481, 4) pipvásxetw οὗ μέμνηται ᾿Αριστότελης A V 15(4902 1) μεμνῆσϑαι xal φρονεῖν ThS 41 (512, 25) μῖξις (τῶν στοιχείων) A I 157 (31321652!) VERBORUM (τῆς ὑποστάσεως xal ἐμφάσεως) A III 6 (814211) (τῶν ἁπάντων) ThO 4 (479, 19) (ἀριϑμῶν) Hi 210 (556, 24) (τοῦ al- ματος) ThS 41 (512,92). (τῆς ὕλης) Hi 91 (063, 15) μῖξιν τῆς γῆς πρὸς τὴν ϑάλασσαν γίνεσϑαι Hi 14 5 (566, 1) γίνεσϑαι τῇ ξηρᾷ ἀναϑυμιάσει móc τὴν ὑγρὰν μῖξιν A III 14(310b3) ἄπειρα... κατὰ τὰς μίξεις ThS 18 (522, 22) περὶ μίξεως xal χράσεως placita A I 17 (31525516) μῖξίς τε διάλλαξίς τε μιγέν- τῶν Emp. A I 301 (320 4 18 cf. 321311) μῖξις xal αἴσϑησις xal αὔξησις ταὐτὸ ἔσται Emp. ThS 12 (503,3) μῖξις def. Stoic. D 28 (463, 24. 80) (dist. παράϑεσις χρᾶσις σύγχυσις) D 28 (463,20) 88 (410,3) cf. A 1 243 (2202234) μίσγειν ex Diog. Ap. ThS 43 (511, 15) ex Demoer. ThS 78 (522, 24) ἐμίσγετο τοῖς ἑτέροις conversatus est inter ceteros Hi 2 16 (558, 4) 95 (564, 4) μισεῖν 6 6 (603, 16) μισϑός (dyaloo τυγχάνειν) Hi 19 11 (568, 15) μίσϑωσις πλοίων A IV 115(401 48) μνήμη. μνήμης xal νοῦ μετέχουσα A IV 86 (39559) μνῆμαι πολλαί A IV 11 2 (400 313) μνήμην ἔχουσιν λευχοῦ A IV 112 (400 4 12) (ποιήσασϑαι) 6 3 (599, 11) (opp. λήϑη ThS 4 (499, 22) τὴν μνήμην τῆς τούτου δόξης ThO 5 (480, 1) μνημονεύειν. μνημονεύεται γεγονώς 6 3 (601, 9) μνημονευτιχός D 15 (456,2) μοῖρα Anaxagor. 419,1 μοῖραν συνέσεως convenientem notitiam ex Demoer. ΤῊΒ 11 (020, 3) πλείστην p. ἔχοντος τοῦ dpo- ϑροῦ indidem ThS 71 (522, 9 cf. 13) --- Μοῖραι unde dictae A I 285 (323 521) μοιρᾶν. μεμοίραται ψυχῆς 451,21 μοιχαλίς (v. 1. μοιχάς) A I 710 (30114 cf. Prol. 59) μοιχός καὶ μοιχαλίς A TT 10 (301 214) μόλυβδος ThS 62 (517, 3) μοναδικός A T1131 (304 33 b23) μοναρχία (opp. laovopía δυνάμεων) A V 301 (442 ^1 5 5) μονάς Pythagorae A I 358 (281 αἵ 55) 19 (286 b8) 71s (302236 18) Hi 2 2 (555, 19) ὁ (556, 10) E I (587, 2) ΠῚ 8 (590,8) He 16 (655,10) cf. 2 (651,14) — τὴν μονάδα xal τὴν δυάδα ϑεούς Xenocratis AIT3so (20452) — μονάδος νοερὸν πῦρ Diels, Doxographi graeci, μορή 780 Emp.(?) Hi 81 (008, 17) — τὸ νῦν εἶναι μονάδα στάσεως ἐν χινήσει Arist. D 7 (450,2) — κατὰ μονάδα (opp. κατὰ δύ- ναμιν) Α1.8 8 (282 44) (opp. κατὰ πλῆϑος) ΑΙ88 (282 417. 25) μοναχῶς Ψψευδοποιεῖται A IV 9 5 (390 49 529) po vf, (dist. φορά, opp. κίνησις) D 22 (459,13) (ἐν ἀπείρῳ κενῷ, τοῦ χόσμου) Zenonis D 23 (459,23) τὴν ἀπὸ κινήσεως καὶ ἠρεμίας ἐξῃρημένην 481, 1 μονογενής. μουνογενές vers. Parm. A I 3 13 (284 th 15) P15 (580,24). (χόσμος Plat) ΑἽ ὃ 5 (291 124) (syn. ἁπλοῦς) ΑΙ84(218 417}ν18) 5 (279 417 b4) (opp. μῖγμα στοιχείων Emp.) A I 7 28 (808 b26) (τὰς ἀρετάς) Hi 19 18 (569, 17) μόνος. μοῦνον μουνογενές τε Parm. PI 5 (580,24) μόνος ἰδίως εἴρηχε ΤῊΒ 38 (510, 4) Évvotat καλοῦνται μόνον ('schlecht- Ain) A IV 11 8 (400 422) cf. 5 (40122) μονοφυής A I "7 34 (304523) μόριον (αἵματος γεννητιχά) A I3 5 (219 410) (τοῦ 9:00) ThS 42 (511, 13) ϑρυ- πτόμενα xatà μιχρὰ μόρια D 4 (449,2) 11 (451, 23) τὸ χρῶμα φλόγα ἀπὸ τῶν σωμάτων σύμμετρα μόρια ἔχουσαν πρὸς τὴν ὄψιν Plat. A I 15 4 (31329514) ThS 5 (500,9) 86 (525,20) 91 (527, 1) — (corporis, velut ϑρίξ φλέψ AI35 (218 310b 7) (ἀσυμφυῆ) A V 19 5 (430 223) V 22 (434 33 3) ἥδεσθαι τοῖς ὁμοί- ot; xard τε μόρια (7) xal τὴν χρᾶσιν ThS 9 (502,6 cf. 14) 11 (502,21) 24 (506,13) 47 (512,24 cf. 27) πᾶσι τοῖς μορίοις αἰσϑητιχόν (ϑεόν) Xenophanis Hi 14 2 (565,26) τὸ μόριόν ἐστιν ἡ al- σϑησις 7| τις ἐστὶ δύναμις A IV 8 2 (394 19b10) — (i. e. αἰδοῖα) A V 15^ (420 311) 9 1. 2 (421214. 17) 13 2 (424 410) (δύο τὰ δεχτιχά, τῶν ἰδίως ποιῶν) Stoic. 21 (462, 25) μορφή A161(292224) 7 1» (303523) οὐ σγήματος μορφαί, ἀλλὰ γρώματος A ΠῚ 51(313325^2) μορφὰς ἑτέρας ἀπέδειξεν Eurip. A V 193 (430214) 490,24 ThO 2 (411,9) S 24 (506, 16) 51 (514,3) (ϑεοῦ) G 16 (608, 19) — (syn. εἶδος) Arist. D 3 (448, 14) — (syn. σχήματα) Democr. ThS 64 (517, 19) 69 (519,17) 19 (522, 28. 529, 8) 82 (524,8) cf. Hi 12 3 (565, 2) 50 186 μορφοῦν μορφοῦν pass. (τὰ βρέφη) A V 12 »" (423 418) (τὰ ζῷα) A V 21 (433351) pooctxóc Hi 2 12 (557,9) μουσιχή Hi 22 (555,18) (ἁρμονία) Hi 2 13 (557, 14) μυδᾶν. μυδῶσι xal σήπονται λίθοι 487, 13 μύδρος (τοὺς ἀστέρας) A II 13 e (349 b1) (coni. πέτρον διάπυρον) A II 90 ὁ (34925 b6, tb5) 7 (349 5 8) μυελός A V 301 (442213510) (τοῦ vo- τιαίου ἀπόρροιαν, σπέρμα) A V 34 (417 411) (τροφῆς περίττωμα) A V 32 (417 a9 μυϑεύεσθαι fabulari A III 52 (312211 b11) μυϑιχὸς (εἶδος) A θ 9 (995 49) 14 (296 499) ob μυϑιχῶς, ἀλλ᾽ ἀληϑῶς Ph6b4 (536 b4) μύχημα D 13 (458, 11. 454, 6) μυχτήρ AIV 91 8 (411 48) μυλοειδῶς περιδινεῖσϑαι A II 24 (329 ι"8) μυρέανδρος (ϑέατρον) A IV 193 (40926) μυριάς. μυριάδας τετραχοσίας cet. A IL 813 (863 41. 3 ^1. 4) μυρίος, μυρίαι ἐπὶ μυρίαις εἰχόνες τῆς ἰδέας D1(447510) μυρία ἄλλα A67 (294 315) μύριος (στάδια) A II 313 (36352) μυριοφόρος ναῦς 489, 23 μύρον. σύνθεσις τῶν μύρων D 28 (464, 8) μῦς musculus A IV 225 (41329) μυστήριον He 16 (655, 9) μύστης (τοῦ παντός) Hi 23 (555,93) (?) E III 37 (592, 32) μυστιχός (σχήματα) E III 37 (592, 31) μυχός (χϑονός, Hesiodi) Hi 26 2 (575,9) μωρία. μωρία παρὰ τῷ ϑεῷ He 1 (651,5) ναίειν (Hesiodi) Hi 26 2 (575, 19) νᾶμα. ἐξατμίζειν τὰ νάματα (ἥλιον) A IV 10 (80 423) τὸ πολὺ νᾶμα A IV 16 (385 2 26) vapattatoc D 14a (Add. p. 455) cf. Theophr. Hist. pl. IV 3 9 νάπη (σελήνης) A II 30 s (361523) ναστός. τὰ vactá (Democriti) A I 3 16 (285b4tb8) 12 e (311 ^19) 15 s (314 58) cf. ThO 8 (488, 21) ναῦλον A IV 11 5 (401210) ναῦς. τρόπις νεώς A V 17 2 (42727) γαυτιχός (ἀστρολογία) TThaletis 415, 13 II INDEX vtixoc Empedoclis: νείχεος ἔχϑει ThO 3 (478, 10) (οὐλόμενον) ThO 3 (478,14) νεῖχος xal φιλία A I 3 9o (28733) 7 καὶ (303 ^ 23) II 4 8 (331 20) ThO 3 (418,4) Hi 3 1 (558,16) PI 10 (582,5) G 18 (610, 18. 20) He 8 (653, 11) νεχρός. στάσις τῶν vexpüv A I 23 1 (290 26) τὰ wexpà τῶν σωμάτων (μετέχειν ψυχῆς) A IV 4 6 (390220) 9 » (398 »27) ThS 4 (500, 3) νεχροῦν pass. (τὸ ὕδωρ ὑφ᾽ ἡσυχίας) 481,11 τὰ νεχρούμενα ξηραίνεται oThO 1 (415,5) νέμειν τὸ πλεῖστον τῷ ἀνθρώπῳ He 9 (053, 19) νέμεσϑαι (pasci) ῬῚ 2 (519, 18) νέος. νέον τὸν κόσμον ἀποφανεῖ χομιδῇ μῶις πρὸ χιλίων παγέντα ἐνιαυτῶν 490, 96. ix νέας denuo G 11 (610, 1) --- οἱ νεώτερα (τῶν Πυϑαγορείων) A II 29 4 (36013 bb) cf. IV 5 9 (391321) νεώτατος γε- γονώς ThO 2 (417,5) νεύειν (ἀπὸ τοῦ ἰδίου μέσου) A I 12 4 (311 a4 b6) (χάτω) E II 8 (589, 18) (τὴν ἀλή- ϑειαν) He 10 (653, 20) νεῦρον ΑΙ 3 5 (278210. 16 b6) IV 225 (41839) νεῦρα χινήσεως αἴτια A V 155 (426212) (unde formentur) A V 221 (434 46) νεύρων... περιψυχϑέντων A V 22 1 (434 1410) νευροσπαστεῖν (τὴν ψυχήν) He 12 (604,6) νεῦσις. νεῦσιν (coni. ῥοπήν) ἴσχειν A L121 (310 416 523) νευστιχός (τὸ περὶ τὴν γῆν) 439,9 νεφέλη ἀραιὰ xal ἄγονος D 11 (451,33) expl. Metrod. P1 11 (582, 22) νεφέλιον A II 18 1 (347353 cf. p. 2207) νεφελοειδής A II 30 7 (362511) HII11 (364 *19 512) νεφελομιγής (πῦρ) A III 3 4 (36841721) νέφος A III 12 (365a6b6) (μετάρσιον) A III25(366521529) (πυχνόν) A III 24 (366319527) (παχύ) A III 3 1 (361325 b24) 510 (313324) (πεπηγὸς ὑπὸ πυχνό- τητος) A ΠΙ 3.3 (86821 54) cf. 42 (371 53) D 11 (452, 14) 35 (468, 4) τοῦ περὶ τὰ ν. τόπου D 11 (452,8) νέφους μέλαν D 14 (455,12) v. διαχεχυμένον (ὁμέχλη) D 35 (4683, 1) ἀπὸ τῶν v. τὸ ὕδωρ xara- φερόμενον Hi 7 7 (061, 15) (διιστῆται βίᾳ πνευμάτων) Hi 718 (561, 17) περὶ νεφῶν placita A III 4 (370112 523) D 11 (451,20) ThO 2 (411,3) Hi 73 (560,21) 7 (561, 18) (πεπυρωμένα) Xe- VERBORUM nophanis A II 13 14 (343 ^ 1 b3, £53) ΠῚ 210 (367317516) (πεπυχνωμένα) 90 3 (348 418 510, ε») 25 4 (3563153) τὸν ἥλιον x τῶν νεφῶν γίγνεσθαι ΡῚ 4 (580,19) νεφοειδής (νεφώδης) A II 25 15 (35153) III 3 4 (868214 514) νηνεμία D 13 (453, 17. 454, 22) νησιώτης E II 5 (585, 14) νῇσος D 31 (465, 23) νήχεσϑαι He 4 (652, 16) νιχᾶν. νιχῶντος τοῦ μείζονος τὸν μιχρότερον Α Π 49 (381 Ρ22) (τὸν πόλεμον τὸν ἐν τῷ σώματι Hi 24 7 (014,1) (ἐν ταῖς ζη- τήσεσιν) G 1 (004, 8) νίτρον D 14* (Add. p. 455) ThO 23 (495, 9) νιτρώδης D 1423 (Add. p. 455) νιφόεις (Ὀλύμπου) Hes. Hi 26 2 (515, 1) νοεῖν (opp. αἰσϑάνεσϑαι) A 1358 (282221. 23) τὸ νοούμενον A IV 19 1 (40837 57) (opp. φράζειν) A V 204 (4322324) οὐχ ἔστιν νοῆσαι D 25 (461,3) νοεῖσθαι (de ideis Plat) D 1 (447236 b6) νοεῖν πάντα (Xe- nophanis πᾶν) ThO 5 (481, 12) νοητὸς λεγόμενος κόσμος (opp. ὁρατός) Platonis A I 7 31 (20551) II 6 4 (334 11152) μοητός (opp. αἰσϑητός) A 1117 (310515) IV 2 5 (386216,t515.17) 9 5 (396 410 30) 11 (398 b1) 18 (398 b6) Hi 23 2 (512, 24) . votpóc (πνεῦμα) Stoice. A I 6 1 (292223) 7 19 (302 522) IV 3 3 (3882151) (9e) Α1ΤΊ 85 (ϑ0ῦ 810 14) (χόσμος, coni. λογιχός) A II 8 4 (330369) (ἀναμμα) Stoic. A II 20 4 (34921 b4) D 34 (467, 17) cf. Heracliti A II 20 16 (351 210) (syn. λογιχός) A IV D τὸ (39221) (coni. φρόνιμος) D 33 (467,3) 34 (461,14) (ψυχαῦ Heracliti D 39 (471,3) (πῦρ) Hi 3 1 (558, 17) 4 2 (559, 1) νόημα. νοήματα (ϑεοῦ, coni. φαντασία!) A I 321(2882555) 10 8 (30922) (opp. ὑπό- στασις A 1226 (318522) νόημα in vers. Parmen. ΤῊ 3 (499, 21) νόησις (opp. αἴσϑησις) Arist. A I 186 (317 b12) Atom. A IV 8 5 (394527) 10 (395 42 526) G 24 (615, 6) νοητιχὸς ἀήρ (f.l νοητοῦ xal ἀέρος) Diog. Ap. A V 20 5 (432 αϑά ῃ 419) νομὴ ὕλης (de igne dietum) 487,24 νομίζειν. νομίζεσθαι (opp. εἶναι) A V 18 2 (428 42, 5) Hi 15 1 (566,12) πιϑανωτέραν εἶναι νομίζει xal μᾶλλον ἀρέσκουσαν αὐτῷ T8 τὴν ἀιδιότητα D 36 (469, 7) ὁ πάντα ἀπο- δειχτὰ νενομιχώς ΤΒΟ 10 (485, 10) (τὸν ἀέρα Δία Ph ὁ b7 (536b6) νενομίσϑαι xal τετειμῆσϑαι ϑεούς Ph 10, 4 (544 13) de Galeni abundanti usu cf. p. 357 vop.txóc (εἶδος σεβασμοῦ) A I 69 (2950213) νόμιμος διχαστὴς 490, 12 νομοϑετεῖν A I Pr. 3 (214 4315) νενομο- ϑέτηται χαλεῖσϑαι Hi 2 7 (556, 14) νόμος. μαρτυρίαν éx τῶν νόμων A T 6 9 (295210) νόμων εἰσαγωγῇ A I 1 2 (298 419) Hi 9 € (564, 7) (πειϑαρχεῖν) E III 14 (590,34) (ἔγραψεν οὐ ϑεμιτούς) E. ΠῚ 39 (593,1) νόμῳ, τοῦτο δ᾽ ἐστὶ δόξῃ xoi πάϑεσι τοῖς ἡμετέροις (opp. φύσει) Atom. A IV 9 5 (3917 b11) cf. Antisth. Ph 1 132 (538 010) ἀΐδιον τῆς τοῦ παντὸς φύ- σεως Plat. A I 28 2 (3284 758) νόμος Stoicorum D 29 (464, 25) Ph 13, 13 (541 512) 14, 7 (541 ^31) νοσεῖν (ἀέρα) 481, 19 νόσημα (ἀρϑριτιχοῖς περιπεσών) G 3 (599, 16) νόσος (placita) A V 30 1 (442, 1) νοστεῖν (l. ὑπονοστεῖν), A III 15 1» (380 8 12) νοτερός Hi 77 2 (560, 17) νοτίζειν intr. (pavióac) A III 56 (312 3432 b32) νότιος (opp. βόρειος) A II 8 2 (3384859) III 7 2 (31523) D 14 (455,97) νουμηνία Hi 8 9 (562, 24) νοῦς (τὸ ἱερώτατον) A I 6 3 (293 416) τὴν τοῦ νοῦ σύστασιν A I 6 16 (297 ἃ 1) (coni. μνήμη) A IV 8 ὁ (39510) (i. q. ψυχή) G 24 (015,6) He 2 (651,10) (τὸν χι- νοῦντα (opp. ὅλη A V 423 (417223) νοῦν ἔχοντες πρὸς ἄλλα ΤῊΒ 42 (511,13) (τὴν ἰχμάδα χωλύειν) ThS 44 (511,24) (οὐχ ἐν ἅπασι τοῖς μέρεσιν) ThS 47 (512, 21) (πᾶσιν ἐμφύεσθαι ζῴοις ὁμοίως Hi 9 6 (564, 8) cf. E III 33 (592, 18) νόον xal ἐπίφρονα βουλήν Hesiodi Hi 26 2 (515,5) νοῦς ὁ ϑεός, i.e. μονάς, Pythagorae Α188 (281 410» 8, 282216) 11 2 (309 211) (i. e. ἀριϑμός) A IV 2 (386214 59) 45 (390tb 19) — νόου φρενὶ πάντα xpa- δαίνει Xenophanis ThO 5 (481, 13) νοῦν xal ψυχὴν ταὐτόν Parm. A IV 512 (392 b5) ThO 6^ (483,1) S 3 (499,19) — Anaxagorae ΑἹ 8 6 (25043252) 15 (299 420) 15 (302 b11 cf. 10) ThO 4 (419, 8) S 38 (510,11) Ph 435 (532511) Hi 50 * νηῦς 188 8 1 (561,24) 2 (561,27) He 6 (562, 25) οἵ, Ind. I p. 661a λόγον τὸν λε- γόμενον τοῦ νοῦ ipunvéa A V 20 3 (432212) — νῷ ἐνυπάρχειν τι εὐθέως piypa Arch. Hi 9 1 (563,16) — νοῦς Democriti deus A I 7 16 (30233 13) -— Ecphanti Hi 15 2 (566,16) — Platonis .AISnm(2883252) 7 81 (3012526) 10 5 (309 84) IV 6 1 (39245) — Speu- sippi A I 7 20 (303 ^3) — (i. e. μονάς) Xenoeratis A I 7 30 (30456) — (coni. φύσις ἀνάγχη τύχη) αἰτία Aristot. A I 29 2(325 57) D 15 (456,3) (χριτήριον νοητῶν) D 16 (455, 10) — ([χόσμου) Stoic. ATI T123(303511 cf. 30142151) (ϑεός) ATI133 (306210510) EI(581,17) 11 5 (588,4) III 36 (592, 32) — περὶ νοῦ scripsit Leuc. A I 254 (32112) vóxttp A IIIS (34323355) D 11 (451, 91) 14 (455, 4) ThS 8 (501, 2. 4. 7) 18 (504, 15) 27 (507, 10) 42 (511,12) 53 (514, 22) νῦν. τὴν νῦν περιφοράν A I 4 3 (290322) τὴν νῦν χατέχουσαν (ἀναπνοήν, praeced. πρώτην, μετὰ τοῦτο) Α IV 221 (412 49) τοὺς νῦν ἀνθρώπους τοῖς πρώτοις συμβαλ- λομένους A V 211 (440 18) τῶν νῦν γι- Ἰνομένων PIT (081, 10) — τὸ νῦν ὅρος τοῦ πρότερον xal μέλλοντος D 6 (449, 18) xarà τὸ νῦν ἀφοριζομένων χινήσεων D 7 (450, 1) τὸ νῦν εἶναι μονάδα στάσεως ἐν χινήσει D 1 (450, 2) νῦν τε xal πρότερον D 22 (459, 10) τὸ vov expl. Posid. D 26 (461, 19) — νῦν δέ praecedente condic. enunt. irreal. ThS 18 (504, 21) 20 (505, 9) 21 (505, 22) 11 (520,8) v6E (μᾶλλον ὁμόχρων εἶναι τοῖς ὀφθαλμοῖς) ΤῊΒ 21 (507, 11) cf. 37 (009, 27) — τῆς νυχτός (syn. υὐχτωρ) ThS 18 (504,23) γυχτός D 13 (453,18) ΤῊΝ 53 (514,23) — Νὺξ Hesiodi Hi 26 2 (515,6) (ϑεάν φησι πρωτίστην Chrys.) Ph 14,19 (548 b10) — expl. Emped. Pl 10 (582, 10) Aristot. D 10 (451, 9) Stoic. D 26 (462, 10) Metrod. PI 11 (582, 25) υὐττειν. ἀέρος νυγέντος Chrys. A IV 153 (406 δ 56) v9 ἧς (coni. ἄφρων) 'ThS 45 (512, 5) (ἀπορ- ροίας) ΤῊΝ 74 (021, 14) νωϑέστερος (opp. σφοδρότερος) A III 3 12 (369 532) νωϑρός (coni. ἐπίπονος) ΤῊΒ 11 (502, 18) νοῦς II INDEX νωχελής. νωχελεστέραν v. 1. νωϑεστέραν, opp. σφοδροτέραν A III 3 12 (369 44) ξένος PI 8 (581,19) ξηραίνειν pass. AI31(2762319512) ThO 1 (415, 5) ξηρασία D 13 (453, 17) ξηρός (elem. Arist.) AI322 (288513) (ἀνα- Supías) Arist. A ΠῚ 1 7 (865 591 591) 314 (3102259) 7 4 (31551) D 11 (452, 19) (ἀήρ) ThS 44 (511,24) (γῇ) E TII ὃ (589,19) ξηρότερον A V 194 (430 417) ξηρότης (xal ὑγρότης γῆς) A III 15 3 (319 114) (ὑγρότης ϑερμότης ψυχρότης, ποιύ- τητες τοῦ πάσχοντος) Arist. He 11 (654,2) ξύλον ΑἹ 84 (278 495) (ἀσπίδος, opp. χϑ- χωμαὺ D 12 (453, 7) (χλωρά D M (455, 9) ξυμβαίνειν D 13 (454,22) v. συμ βαίνειν ξυνίησι Alemaeonis ThS 25 (506,21) v. συνιέναι ὁ. articulus ante relativum τῶν οἵα ἐστὲν αὐτή AT101 (308518 sed cf. nb3) τὸ γὰρ d περιττεύει D 3 (448,26 cf. n ΡΤ) τὸ μὲν... τὸ δέ tum... tum A II 55 (333 48 55) 294 (36022 cf. b4) D 13 (453,23) 15 (455, 33) 22 (459, 14) τὸ μὲν αὐτῶν ἔχει τινὰ ἀπορίαν (non sequitur τὸ δέ) ThS 34 (509, 1) ὄγκος. ἐπαίρειν τοῦ Νείλου τὸν ὄγκον ATV 11(384222) (σῶμα) ATI 12 1 (310 410 b18) V61(41923) ix μιχροτέρων ὄγχων τὰ στοιχεῖα συγχρίνει A T 17 3 (315210 b24) ὄγχους ἀνάρμους Asclepiadis G 18 (610, 22) ὅδε. τήνδε hanc de qua loquimur A IV 87 (395 ^16) ὀδμή A IV 172 (40/2757) ThS 82 (524, 18 cf. nb2) v. ὁσμή ὁδοποιητιχός (πνεῦμα) Stoic. G 20 (611, 17) ὁδός. ἐπ᾽ ἀμφοτέρας ἦλθε τὰς ὁδούς ThO 6 (482,8) ἐβάδισε τὴν αὐτὴν ὁ. ThO 8 (483, 18) ἰδίαν τινὰ ὁ. πεπορευμένος ΡῚ 4 (580,6) — ὁδῷ βαδίζον ἐπὶ γένεσιν sim. Βιοῖο. A 1733 (3064151) D 21 (459,4) (coni. τεταγμένως) D 21 (459, 10) (coni. συμφώνως) D 38 (470, 15) ὄζειν Qufjpoo βεκχεσελήνου ex Aristophane) e VERBORUM A1IT74(299212) (τὸν ἀέρα) ThS 30 (501, 31) 35 (509, 15) ὄζος. odpxtvow ὄζον (f. ὀστοῦν) Emp. ThS 9 (501, 14 n ^22) ὅϑεν A II 302 (301 519) III 12 2 (377 332) V 553 (418318) 71(419214) 15 1 (426 16) D 13 (453, 17) οἴδημα τῆς γῆς D 13 (454,14) olbp a πόντου Hesiodi Hi 26 2 (514,23 cf. 515, 13) οἴεσθαι A T7532 (300239) et saepe in Pla- citis οἰκεῖν. ἀποτομὴν τῆς γῆς οὐχ οἰχουμένην (f. 1. οἰκουμένης) ὑφ᾽ ἡμῶν A II 24 9 (35541059) οἰχουμένους τόπους τῆς γῆς A III 11 4 (2977 418) τοῖς ὑπὸ τὸν ϑε- ρινὸν τροπιχὸν οἰχοῦσι A IV 1 1 (38624) οἰχῆσαι πόλιν Hi 2 1 (555, 15) τῆς οἰχου- μένης ὑφ᾽ ἡμῶν (sc. γῆς) A II 30 1 (361 b12) cf. III 11 3 (377313) 490, 35 — οἰχητὰ μέρη τοῦ χόσμου (opp. ἀοίχητα) A IL 8 1 (3383253) (ζώνη) A III 14 1 (319 24) οἰκεῖος (τόπος opp. ἀλλότριος) A I 12 2 (310414521) III 15 ὁ (38027) ThS 88 (526, 8) (ὄργανα) A IV 4 4 (390212) 21 4 (4112325) (χρῶμα) A III 6 (374 213) (χίνησιν) D 10 (451,4) (τῆς φύσεως D 144 (Add. p. 455) τὸ oixelov πῦρ (in- situs. iguis) ThS 18 (504,22) — τοῦ οἰχείου τῶν αἰσθητῶν ἑχάστου ἑχάστῃ (αἰσϑήσει) ἐναρμόττοντος Emped. A IV 9 e (8914355) ὑπόστασις τοῦ οἰχείου (sc. τοῦ ἀποτελοῦντος ἕχαστον στοιχείου) [cf. p. 440218] A V 211 (44035) οἰκέτης Hi 2 16 (558, 8) οἰκητήριον ϑεῶν xal ἀνθρώπων Stoic. D 29 (464, 20 cf. 22) Epic. Hi 22 3 (512,8) οἰκία A I 5 3 (29224) He 11 (655,21) οἰχοδεσποτεῖν (ἀστέρες) astrol. A V 18 6 (429 417) οἰκοδομεῖν ἱερά E III 36 (592,21) olxovop.etv A I 7 10 (301 49) (πρὸς τὸ χρή- σιμὸν Exacta, πρόνοια) D 29 (465, 3) olxoc Διός Philolai A II 7 τ (337 b1) οἶνος A V 26 4 (439319) D 28 (465, 2. δ) ThS 84 (525,5) E I (581, 4) III 8 (590, 10) οἷον. τοὺς φαινομένους olov ἀστέρας A II 18 1 (34735 b2) τὸν δὲ οἷον xal βραδύ- τερον ἐπιχρῶσαι D 12 (453,4) — τοῦ ϑώραχος ofou τε ὄντος ἀπωϑεῖσϑαι A IV ὅλος 189 22 2 (412 420) τοῦ οἵου τε κατέχεσθαι D 25 (400,20. 33) οἷόν τε (om. ἐστί sequ. inf.) velut D 81 (469, 19. 23) ThS 69 (519, 15) 76 (522,6) — οἷον εἰ ix- μάξειας εἰς xnpóv 'ThS 51 (514, 1) οἱονεὶ πόλις ἐστίν D 29 (464, 93) τὸν δ᾽ οἱονεὶ νοῦν μὴ ἔχειν A V 20 8 (432212) cf. I 3 ἢ (281215) 13 1 (8124354) 17 3 (315419525) II 20 12 (350 45) IV 16 (885 426) 10 2 (399 310511) V 52 (418 111) οἴχεσθαι D 12 (453, 3). (ἡ τοῦ Διὸς ἀρχή) He 11 (655,32) (ἀλήϑεια ἐξ ἀνθρώπων He 15 (655, 5) οἰωνός ex Emp. Hi 3 2 (558, 22) ὀκτάεδρον A II 6 5 (234221512) He 16 (655, 16) ὀχταετηρίς A II 32 2 (36321726) ὀκταμηνιαῖος A V 18 δ (429 48) ὀχταμη- νιαίους ἄνδρας πολλοὺς γεγενῆσθαι A V 18 3 (428 418) v. ὀχτάμηνος ὀκτάμηνος A V 183 (4282313) 18 ὁ (429 a20) ὀχτωχαιδεχαπλάσιον A II 31 2 (36227 b24) ὀκτωχαιειχοσαπλασίων A II 20 1 (248 a4 b3) ὀλιγάκις D 11 (452, 17) 14 (455, 4) ὀλίγος (τι μέρος) A I15 2 (291 417 b6) οὐχ ὀλ. διαφέρειν ThS 67 (519,3) — χατ᾿ ὀλίγον sensim ῬῚ 4 (580,12) ix τοῦ xac ὀλίγον 481,8 πρὸς ὀλίγον ἐπιδιαμένουσαν He 3 (651, 21) μετ᾽ ὀλίγον He 4 (652,11) ὀλιγότης (opp. πλῆϑος, πυρός) D 11 (451, 25) ThO 3 (418, 9) ὀλιγοχρόνιος Hi 9 5 (564,5) ὁλχὴ πνεύματος A IV 22 3 (418 413) ὁλόκληρος (ἔμβρυον) A V 18 4 (428424 b9) cf. 19 5 (430223) Hi 19 5 (567, 24) ὁλοτελής (ἔμβρυα) A V 21 2 (433221) ὁλοφυής A V 19 5 (430221) ὅλος. τὴν ὅλην ἔφοδον ἑχατέρου ThS 60 (616, 18) (τάξιν) ThS 73 (521,6) στάσιν ix τῶν ὅλων ἀνήρει A I 23 τ (32026 b12) τὴν τῶν ὅλων περιοχήν A 1l 1 1 (327 39b3) τὸ μὴ ὃν ἐν τοῖς ὅλοις οὐκ ἔστιν ΡῚ ὃ (081, 3) τὰς γενέσεις τῶν ὅλων AIT15s(2992322) τὴν τοῦ ὅλου χίνησιν ThO 15 (492, 1) ὅλον ὃν περὶ τὴν συνοχὴν AIT: (200210) τὸ ὅλον dist. τὸ πᾶν Stoic. A IL 1 7 (32827510) (dist. κόσμος) Stoie. D 23 190 ὅλος (459, 20) τὰ ὅλα καὶ τὰ μέρη Chrys. D 26 (461, 26) 29 (464, 21. 465,6) 36 468, 21. 469, 6. 9) 39 (471, 11) τὸ ὅλον adverb. D 14 (455,14) ἢ ὅλῳ ἢ μέρει (μέρεσι) D 22 (459, 12) 24 (460, 7) ἣ xaM' ὅλον ἣ xaxà μέρος D 22 (459,12) — ἐξ ὅλης ϑάλαττα κυχλεῖται (1. χυχᾶται) A V 2391 (441 410) ἐξ ὅλων (μεταβολή) D 31 (462,17) -- Οὅλην δι᾽ ὅλης ῥευστὴν ὕλην A 192 (30732451) σωμάτων ἀντιπαρέχτασιν δι᾿ ὅλην D 28 (403, 94, 30. 39) ὅλος δι᾽ ὅλου A 18 4 (380 δ υ9) δι᾽ ὅλου D 25 (460,15) E ΠῚ 36 (592, 28) ὅλως omnino 'ThS 129 (502,98) 12 (520, 14) ὅλως (Ὁ) διαχεῖν τὸ σῶμα ThS 66 (518,1) — generalia addens ἤδοιτο xal ὅλως αἰσϑάνοιτο ΤῊΒ 16 (504, 6) 18 (504, 16) 45 (512,6) — οὐδ᾽ (μηδ᾽) ὅλως A V 91 (42138) 13 2 (424213) ThS 87 (526,4) P1 4 (5830,16) E III 23 (591,93) — οὐδεὶς ὅλως D 26 (461, 29) 'ThS 11 (520,6) ὅλως οὐδέν ThS 3 (499, 14) 6 (500, 17) itemque sequ. negatione ΤῊΝ 1 (500, 22) 13 (503, 10) 20 (505, 10) 21 (506,16. 20) 47 (512,23) ὅλως δὲ 'ThS 53 (514, 18) 69 (519, 12) 80 (523, 12) ὅλως τε ΤῊ 15 (503, 24) xai ὅλως δέ ThS 4 (500, 4) ὀλυμπιάς Hi 6 7 (560,12) 79 (561, 22) 8 13 (563, 11) 20 2 (510, 16) ὀλύμπιος (ϑεούς ἀστέρας Xenoer.)) A IL 130 (304 512) ὄλυμπος Philolai A II 77 (331 513) ὁμαλής D 14 (455, 20) ὁμαλός D 31 (465, 22) (γῆ) Hi 94 (564, 2) ὁμαλώτερος A III 311 (369590) ὁμαλώ- τατος Hi 7 2 (560,16) — ὁμαλῶς (σχί- ὄνασϑαι) Democr. 'ThS 56 (515, 15). (su- χεῖσϑαι) ΤῊ 62 (511, 6) ὁμαλότης D 14 (455, 23) ὄμβριος A IV 1 τ (386 42) ὄμβρος A L 12 (27521) HI 5 1 (27221 51) IV 1 4 (385215) D 35 (468,3) 486,9 Hi 8 5 (562, 10) ὁμιλεῖν ἀλλήλοις G 6 (603, 15) ὁμιλητής G 4 (602, 4) He 15 (654, 33) ὁμίχλη (placita) A III 4 (370523) cf. II 25 13 (356 410 b26) D 11 (451, 20. 33) 14 (455, 9) 35 (468, 1) 'ThS 85 (525, 15. 16) 90 (526, 26) ὁμιχλοῦν A III 4 4 (371514) H INDEX ὁμιχλώδης A III 18 1 (384 a5) IV 15 3 (406 a13 b 13) ὄμμα ThS 37 (509,32) 50 (513, 21) 53 (514, 15) 54 (514, 28) ὁμογενής A I6 5 (293224) IV 3 1: (339 a7,tb4) 12 (392215,t* 7) 13 n (404 39 b16,tb12) 15 3 (406 3 10 b 10) ΤῊΒ 19 (504, 28) 88 (526, 9. 16) (opp. ἀνομόγε- νής) 418, 16 ὁμογνωμόνως He ὃ (652, 18) ὁμοδοξεῖν ΤῊΣ 10 (519, 26) ὁμοειδής A IV 11 2 (400213. 15) ὁμοιογενής A IV 19 2 (408215) ὁμοιομέρειαι Anaxagorae. A I 3 5 (219 a9b2) unde dictae A I 3 5 (979 49] 520. 2802151) 480,3 E ΠῚ 4 (559,31) G 18 (611,1) Epicuri A I 7 s (30133 58) (al ἀπὸ τοῦ τρέφοντος) Emped. A V 26 4 (439 417) ὁμοιομερής A I 13 1 (3122454) M | (312520) 15 n (314523) IV 9 » (3:7 b19) E I (588, 1) ὅμοιος (syn. ἴσος, ὁ αὐτόςζ) A 16 s (2:5 a3) (τοῖς χρώμασιν) A L6 s (295323) ὅμοιόν τι πάσχουσαν A IV 14 3 (4052320 b20) ἤδεσϑαι τοῖς ὁμοίοις Emp. ThS 9 (502, 5 cf. 8) 18 (503, 6) 16 (503, 31) τὸ ὅμοιον συναύξει Emp. ΤῊΝ 18 (504, 15) τὰ ὅμοια συνελϑεῖν Anaxag. Hi 8 2 (562,1) τὰς ἡδονὰς γίνεσϑαν τοῖς μὲν ὁμοίοις ix τῶν ὁμοίων Emped. A IV 9 15 (39811) τὸν ὁμοῖον ἄγει ϑεὸς ὡς τὸν ὁμοῖον Ho- meri A IV 19 3 (408227) τὸ ὅμοιον ὑπὸ τοῦ ὁμοίου χινεῖσϑαι Democr. ThO 5 (484, 6) τὸ ὅμοιον φέρεται πρὸς τὸ ὅμοιον 'ThS 1 (499,6) τὸ ὅμοιον ἀπαϑὲς ὑπὸ τοῦ ὁμοίου 'T'hS 2 (499, 8) οὐ γὰρ ἀλλοιοῦται τὸ ὅμοιον ὑπὸ τοῦ ὁμοίου 'ThS 49 (513,12) οἵ, 23 (506,6) τῷ ὁμοίῳ ποιοῦσιν (αἴσϑησιν), οἱ δὲ τῷ ἐναντίῳ 'ThS 1 (499, 2) saepe cf. 39 (510, 13) τὸ πανταχόϑεν ὅμοιον Eleat. ThO 5 (451, 11) Hi 11 2 (561,24) M : (565,26) He 6 (652, 31) (opp. ἀντιχεί- μενοςὺ ThS 8 (500,29) (opp. ἀνόμοιος) ThS 72 (520,20) He 8 (653, 12) οὐχ ὁμοίως ἔχει xal ἐπὶ τῶν διαγραμ- μάτων 'ThO 11 (480, 2) S 35 (509,9) ὁμοίως sc. ἔχει A 134 (218 324) ThS 58 (526, 14 cf. n b 10) οὐχ ὁμοίως λέγει περὶ πάντων ΤῊΒ 60 (516, 18) 12 (520, 24) ὁμοιοσχημονεῖν ex Demoer, ΤῊΝ 50 (513, 26) VERBORUM ὁμοιοσχήμων (ϑραύσματα) Atom. A IV 19 3 (408312. 13) 3» (408322. 409323) (coni. παραπλήσια τὰς μορφάς) Hi 122 (565, 1) ὁμοιότης (γονέων) A V 111 (422 410) ὁμοιό- τητι ϑεωρεῖται τὰ πλεῖστα ΤῊΒ 1 (199, 5) ὁμοιότητά τινα ἔχει ThS 91 (527, 10) ὁμοιότητες (syn. ópotopépetat Epic. A I 7 34 (30132 52) ὁμοιοτρόπως ἡλίῳ A III 132 (37828) ὁμοιοῦν pass. (τὸ σφαιροειδὲς τοῖς μέρεσιν) Α160θ 5 (298 ἃ 12) πνεῦμα ὁμοιούμενον πᾶσι G 16 (609,2.5) ὁμοιῶσαι cf. Ad- denda p. 297 49 ὁμοίωσις (τῶν γονέων xal τῶν προγόνων) AV11(12221452) (ϑεῷ χατὰ τὸ δυ- νατόν) Plat. Hi 19 17 (569, 14) ὁμόδοξος Hi 211 (511,8) ὁμολογεῖν pass. (ix τῆς χρήσεως) ThS 31 (508,9) (σχεδὸν) ThS 90 (526, 26) ὁμο- λογοῦσι Hi 21 3 (511, 18) τὰ ὁμολογού- μενα syllogismi A I 8 8 (288 42) ὁμολο- γουμένως ἀποδίδωσιν ΤῊΣ 16 (503, 30) ὁμολογητέον A 135 (219 411 b8) ὁμόλογος He 1 (651, 7) ὁμονοεῖν He 3 (601, 18) 4 (652, 5) ὁμόνοια Chrys. Ph 12,5 (516 ^2) ὁμοῦ πάντα (Anaxag.) A135 (280 48) Hi 81 (001, 25) ὁμοῦ λυϑήσεται E II 6 (588, 9 ὁμόφυλος (opp. ἀσύμφυλος) A V 13 3 (424 325) ThS 50 (513, 21) 54 (514, 31) ὁμόχρως ThS 27 (507,9 cf. n 411) 37 (509, 27) ὀμφαλός A V 162 (426 324) 176 (421314) 18 4 (428 421 b6) 5 (429 410) ὁμωνύμως λέγεσθαι D 16 (456, 9) ὄνειρος (placita) A V 2 (410 80) cf. 114 (416 43) ὀνειροπολιχός. τὸ ὀνειροπολιχὸν (μαντιχῇς) A V 11(415214) ὄνομα. τοῦτο τοὔνομα χομίσας τῆς ἀρχῆς ThO 2 (416,5) τῷ πάϑει ῥῖγος εἶναι ὄνομα ThS 83 (524,24) εἰληφὸς τοὔνομα παρὰ τοῦ νοῦ A IV 11 4 (400429) Θρᾷττα τοὔνομα Hi 1 4 (0δῦ, 11) αὐτοῖς ὀνόμασιν (i. e. αὐτολεξεῦ [ΤΠΟ 54] 481, 10 ἐπ᾽ ὀνόματος ὄντων Hi 10 2 (564, 15) ὀνό- μασιν παραλλάττειν (opp. ἔργῳ) A 1202 (31851) (opp. πρᾶγμα) A I 25 2 (324 bS) ὀνόματα εἰς σημαινόμενα διαιρεῖσϑαι 6 14 (001, 3) ὁρῶν 791 ὀνομάζειν (opp. elvat) A 130 1 (326 320) IV 99 (397524) ἕτερον δέ τι οὐχ ὠνο- μασμένον D 25 (460, 21) τοῖς ὀνομαστο- τάτοις G 24 (613, 6) ὀνομασία A I 283 (323 b24) ὄνυξ A V 221 (434 48) ὀξύς (χίνησις) D 22 (459, 13) P13 (580, 4) (φωνήν) 'ThS 85 (525, 18) τῆς ἀχοῆς ὀξυ- τέραν τὴν ὅρασιν A III 3 13 (369 b 40) ὀξυτάτην ὄσφρησιν ThS 41 (510,26) ὃ ἡμῖν γλυχύ τοῦτ᾽ ἄλλοις ὀξύ ThS 63 (517, 15) (χυμούς) ThO 23 (495, 9) ὀξὺς χυλός expl. Demoer. ThS 65 (517,22) Plat. ThS 84 (525,10) — ὀξέως φερο- μένους ΤῊΣ 11 (502, 19) ὀξύτατα ἀχούειν ThS 41 (511, 4) 56 (515, 9) (ὁρᾶν) ΤῊ 42 (511, 9) ὄξος D 28 (404, 2) ὀξόρροπος ThS 45 (512, 6) ὀξύτης τῆς φορᾶς ΠῚ 33 (36325 hb8) ΤῊΣ 11 (003,30) (τῆς κινήσεως) D 10 (451, 1) (τῶν γωνιῶν) ThS 83 (524, 21) : ὀξυωπεῖν (opp. ἀμβλυωπεῖν) ThS 8 (501,2 cf. 5) 21 (507, 11) ὄπισϑεν (opp. ἔμπροσθεν) A ILI 15 10 (380 ΔΩ 98) τὴν ὄπισϑεν χινεῖσϑαι D 24 (460, 19) ὁπλότατος Hesiodi Hi 26 2 (515, 19) ὁποιοσοῦν D 143 (Add. p. 455) ὁπός 'ThS 84 (525, 5) ὅπου quoniam He 5 (652, 18) ὅπου piv... ὅπου δέ G 24 (613, 8) ὅπου piv... ποτὲ δέ ThO 3 (478, 1) Ὀπούντιος A II 294 (360 53) ὁπότερος. ἐξ ὁποτέρου dv τύχῃ AV 6 (420 415) ὀπτικχός (v. 1. ópaztxóv) πνεῦμα A IV 153 (406 ^46 56) 'ThS 17 (522, 11) ὁρᾶν (ἐν ὕπνῳ A V 23(416222) πάντα τὰ ὁρώμενα i. e. sensibus obiecta A 112 (274221) (ἀέρα) συστελλόμενον ὑπὸ τοῦ ὁρωμένου xal τοῦ ὁρῶντος ΤῊΒ 50 (513, 19) ὁρᾶν φησι (Demoer.) διὰ τὴν ἀπορ- ροὴν χαὶ τὴν ἔμφασιν τὴν εἰς τὴν ὄψιν ThS 80 (529, 16) οὐχ ὁρᾶσϑαι τοῦ ϑεοῦ τὴν μορφήν Ph 0 44 (537 b4) ὁρᾶν χκαϑό- λου xal μὴ xatà μέρος τοὺς ϑεούς Pl. 4 (580,16) ὁρᾶν expl. Plat. ThS 5 (500,11) v. ὅρασις, ὄψις ὁρατὸς κόσμος (opp. νοητός) A I35 ΘΒῚ « 19 510) IL ὃ 4 (234 «10 1). (ποιό- τὴ A DI 15 1 (313335) (τὸ σχότος) 192 ὁρᾶν A IV 15 (405226 saepius) ἐπὶ τῶν ὁρατῶν xal ἀχουστῶν D 17 (457,1) εἰ τὸ ὁρατὸν xal τὸ ἁπτὸν ix γῆς xal πυ- ρός ἐστι ThO 21 (493,9) ἀπὸ τῶν ὁρα- τῶν φέρεσθαι τὴν ὄψιν ΤῊΒ 5 (500, 13) ὁρατὰ μέν, ἔμφασιν δὲ οὐ ποιοῦσιν ΤῊΒ 36 (509, 21) ὅρασις (ὀξυτέρα τῆς ἀκοῆς) A III 3 1s (369 040) ὅρασις ob ψεύδεται A. IV 15 2 (406 albl) (i. q. ὀφθαλμός) A IV 15 1 (405 b27) 2 (40528) — περὶ ὁράσεως pla- cita A IV 13 (40331 1) c£. 9 10 (397 529) 12 1 (401 420) 21 3 (41123) D 15 (456, 1. 6) οἵ, 17 (456, 13) ὁρατιχός (πάϑος) A IV 13 1 (4032354) τὸ ὁρατιχὸν (sc. μέρος) A IV 13 9 (404 a6 bS εν) cf. 44 (39021 cf. t b 8) (πνεῦμα) A IV 15 3 (406 36 b6) ópyavtxóc (σῶμα) A IV 2 ὁ (3872252t 52. 6) ὄργανον (αἰσϑήσεως) A IV 4 4 (390212) 8 1 (39448 b8) 4 (39423) 21 4 (411 221) (opp. αἰτία) ΤῊ 24 (506, 16) ὀργή Hi 24 e (513, 21) ὀργίλος ThS 45 (512,5) ὀρέγεσθαι διαστολῆς (τὸν πνεύμονα) A IV 223 (418 410) (τοῦ ὁμοίου βίου) Hi 24 3 (513, 16) ópttvóg. διὰ τῆς Κελτικῆς ὀρεινῆς (sc. χώ- pac) A ΠῚ 17 ὁ (383212519) ὀρεχτιχός G 24 (614,5). (ψυχῆς ἐνέργεια) Arist. A IV 4 3 (390t b3) ὄρεξις ἐλλείψει τροφῆς Parm. Emp. A IV 9 14 (399 b9) (τοῦ ὁμοίου) Emped. A IV 9 15 (398 13) (πνεύμονος) A IV 22 3 (413 2 17 cf. v. 10) ὅ, ἔχει περὶ τὰς χρή- σεις A V 51 (41828) πόϑεν γίνονται τοῖς ζῴοις placita A V 98 (44021452) ὀρϑογώνιος He 16 (655, 13) ὀρθός (opp. καϑήμενος) A I 7 3 (29929) (τὸ οὖς) ΤῊΝ 41 (511,6) (Δόγους) Zeno- nis Ph 8, 82 (543, 2) πρὸς ὀρϑὰς τέμνει A II 12 1 (340 418 "92) χατὰ χύχλους ὀρϑούς (?) A IV 19 4 (409212) εἰς óp- ϑὸν ἱέναι (πνεῦμα) D 12 (452,23) — ὀρ- ϑῶς λέγεσθαι D 23 (459,21) οὐχ ὁ. ἐπι- ζητεῖ ThO 10 (486, 6) ὀρϑοῦσθϑαι 497, 23 6p ptos (σεισμοί) D 13 (454, 22) ὄρϑρος. ἅμα τοῖς ὄρϑροις D 11 (451,27) περὶ τὸν ὄρϑρον D 18 (458, 19) ὁρίζειν (τὸ μέσον τῆς γῆς) A HII 14 1 (379 H INDEX 23) (τὸ ϑερμὸν σχήματ᾽ ThS 87 (525,29) τὴν φιλοσοφίαν ἐπὶ τοῖς φυσικοῖς μόνοις ὁρίζεσθαι δοχοῦσαν G 1 (598, 1) περιόδους αὑτῇ ὁρίζουσιν He 3 (652, 1) — ὡρισμέ- νος (opp. ἄπειρος) A I 8 21 (25959) (τόπου) A II 7 6 (8386 421»10) G 16 (609,3) (opp. ἀόριστος ThO 2 (416, 15) ὡρισμένος χρόνος (opp. ἀεί, coni. rtps- διχῶς) A ΠῚ 2 1 (3064858) ThO I (416,2) κατὰ γένος ὡρισμένα παραδεί- ματα D 1 (44752 cf. 82) ἀπό τινος ὡρι- σμένης ἀρχῆς 'ThO 10 (485,12) (φύσις (ThS 10 (519,29) ἐν ὡρισμένοις (opp. ἐν ἅπασι τοῖς μέρεσιν) ThS 41 (512,21) ὡρισμένων xarà τοῦτο (μέγεϑος σχῆμα δύναμιν) Hi 15 2 (566,19) ὡρισμένων οὐσῶν τῶν ψυχῶν (sc. πλήϑει) Hi 21 2 (571,19) ποιότησιν ὡρισμένοι (opp. με- γέϑει ἄπειρον) ΡῚ 8 (019,22) — ὁρίζειν i. q. ὀνομάζειν G 4 (601, 19 cf. ἡ h19) — med. definire τὴν οὐσίαν sim. A 161 (292222) 11 τ (310513) 13 3 (312^9) IV 3 6 (388510) 8 1 (393316 53) 19 1 (407422513) V 29 1 (44133) D 256 (461, 1. 15) ThS 6 (500,14) Hi 18: (567,6) G 5 (602,19) He 8 (653, 11) ὅρκος (μέγιστος Πυϑαγορείων) A 135 (282 a h2) ὁρμᾶν (ἔξω) D 13 (453, 13). (εἰς τὸ πρόσω τοῦ αἰϑέρος) Hi 8.2 (562, 5) — ἀπὸ Τύρου ὁρμωμένου E II 5 (585, 13) ὁρμή (ἡλίου) A IL82 (33856 b 7) (τὴν ἐπὶ τὸ βάϑος, syn. τὴν χάτω φοράν) A III 3 n (369527 cf. v. 14) (πνευμάτων) ATIL73(31521) (πρὸς τὸ ἐχτός) A IV 221 (41235) (ἀνέμων) D 13 (453, 15) ὁρμὴν ἔχειν εἰς τὸ ὕδωρ A V 19 5 (431 48) ὁρμὴν τῆς φορᾶς τὰ ἁπλᾶ πάντα τὴν αὐτὴν ἔχειν ThS 71 (520,11) ἐν τοῖς χαϑ᾽ ὁρμὴν [i.e. κατὰ προαίρεσιν Arist. p. 197 46] ἕνεχά τινος γινομένοις ΑἹ 392 (3254252, t b2) — ὁρμή Stoic. A IV 211 (410 498) D 39 (471, 16) ὁρμητιχός (Lia, xal αἰσϑητιχά, ἔνια δὲ xal λογιχά) Arist, A V 26 2 (438 418 510) (dist. ἐπιϑυμητιχός, λογιχός) Stoic. A V 253(438 316) τοῦ χινητιχοῦ χατὰ τόπον ὃ δὴ προσείπομεν (Stoici) ὁρμητιχόν D 17 (451, 2) ὄρνις He 4 (652, 14) ὀρνίϑων φύσις ThS 44 (511, 28) 48 (513, 5) ὅρος τοῦ πρότερον καὶ ὕστερον τὸ vov D 6 VERBORUM (449, 18) (xaxía;). E III 14 (590, 32) ὅρος xal χρίσις τῶν πραγμάτων ἄνϑρωπος Protag. He 9 (653, 16) ἀποδιδόναι ὅ. A I 388(282226) D 22 (459, 16) (xotvó;) AI 231(319 52) (ἰδεῶν γίγνεσθαι) Plat. D1 (44735 b4) ὅροις περιέλαβον Hi 21 ! (511, 8) — ὅρος (οὐσιώδεις... ἐννοηματιχοῦ def. G 11 (606,4. 6) περὶ ὅρων scripsit Chrys. A I 283 (32321114) ὄρος (in luna) A II 259 (35629518) ὑψη- λότατα) D 11 (452,3) οὔρεα paxpà... βησσήεντα Hesiodi Hi 26 2 (575, 11. 12) óppóc (σπερματιχός) A V 23 1 (435 42) ὀρυχτήρ 486, 16 ὅς. ἃ μὲν... ἃ δέ cet. AI297 (326 4559) Π 81 (388 49 59) οἵ. Hi 6 5 (069, 25) οἵ χε... σημαίνοιεν Arati A II 193 (347 427 521) — relativo iunctum δὴ A I51(291 418 58) II 2084 (349 b15) 284 (358213 b17) D 17 (451,2) 36 (468, 22) 40 (412, 6) — compendia causarum: ὑφ᾽ οὗ ἐξ οὗ πρὸς ὅ (ϑεός ὕλη ἰδέα Plat) A132 (28851) 112 (809 415. 16 ^12. 14) ἐξ οὗ (ὅλη) ὑφ᾽ οὗ (ποιοῦν) καϑ᾽ ὅ (εἶδος) δι᾽ ὅ (τέλος) Arist. A I 114 (310 b7) cf. similia . AI932(319b13) IV 8 4 (394522) V 301 (44921057) δι᾽ ὅ et ὅτι Stoic. D 18 (451,4. 7. 11.12. 14) — ὁτιοῦν D 3 (448,25) 10 (451, 3) xa9' ὁτιοῦν i. e. πάντως ThS 15 (508, 21) ὅσιος (coni. δίχαιος) Hi 19 17 (569, 15) cf. P1 4 (580, 15) ócp. f, A IV 111(407 44 b4) ThS 9 (502,2 19 (504, 30) 21 (505, 21) 22 (506, 2) 39 (510, 15) ὀσμὰς κρίνειν τῇ περὶ τὸν ϑώ- ραχα ἀναπνοῇ ΤῊΒ 46 (512,17) ὀσμὴν ὕδατος μὲν λεπτότερον, ἀέρος δὲ παχύτερον ΤῊΝ 85 (525,13) expl. Democr. ΤῊ 82 (594, 17) expl. Plato 'ThS 85 (595, 12) ὀσμὰς ἀπορροῇ γίνεσθαι Emp. ΤῊΒ 20 (505, 8) περὶ τῆς ósp ὅτι μὲν ἀπορ- ροή τίς ἐστι xal ἀνάπνευσις τοῦ ἀέρος σχεδὸν ὁμολογεῖται ΤῊΒ 90 (526, 25) cf. 58 (516, 9) ὁσμητός. ὀσμητῶν εἰ ἔστιν εἴδη ThS 90 (526, 23) ὁσμώδης ThS 20 (505, 9) ὅσος. οὐχ ἄπειρον, ἀλλ᾽ ὅσον αὕταρχες εἰς τὴν διάλυσιν A IL 9 2 (238218 ^20). ὅσῳ ἂν χαϑαρώτερον T, μᾶλλον ThS 26 (507, 2) v. μάλα — ὅσον ἐπὶ τῇ ἰδίᾳ φύσει A I 94 (8082657) ΠΙ 4 2 (320417, 331 οὐδέ 193 b]) ὅσον ἐφ᾽ ἑαυτῷ A I 12 1 (310*11 b19) ὀστοῦν AI 85 (218210. 16 b7) V 36 (417 411) 53 (418221) 22 1 (434 310) D 31 (465, 20) ΤῊΒ 23 (506,9) 28 (507,920) 56 (515, 12) ὀσφραίνεσθαι A IV 17 1(107 2353) D 17 (456,18) — ThS 9 (502, 2) 21 (505,11) ὀσφραντά D 17 (456, 19. 451, 1) ὀσφραντιχός A IV 4 4 (39027 cf. £b9) ὀσφραντιχώτερα ΤῊΒ 41 (511, 2) ὄσφρησις (placita) A IV 17 (407*151) ef. 9 10 (397 b31) 12 1 (401224) 21 3 (41126) D 15 (456,1) cf. 11 (451, 18) ΤῊΝ 9 (502, 1) 19 (504, 30) 38 (510, 6) 39 (510, 14) ócgóc A V 1ἴ 2 (421406) ὁτὲ piv... ὁτὲ δέ (ὅτε piv... ὅτε δὲ AT 26 ἃ (321 418 »19) IL 4 « (332515) IV 22 3 (413224) D 19 (451, 18. 19. 20. 21) ThS 14 (503, 14) ὅτι cum infinitivo plus semel in Placitis tali modo construitur: elvat γὰρ ἑξάμηνα ὅτι xal τὸν ἥλιον ἀπὸ τροπῶν ἐν τοσούτῳ χρόνῳ παραγίνεσθαι A "V 18 5 (42933) φϑαρτὸν ὅτι καὶ γενητόν Α II 4 10 (331 a4) v. διότι -- ὅτι μάλιστα ὁμοίαν 'ThS 73 (521, 6) ὅτι τάχιστα Hi 19 22 (569,32) — ὅτι verba ipsa scriptoris inducens Hi 19 5 (567,23) — ὅτι μὴ tantum 488, 28 ob. οὐ κατ᾽ οἰκεῖον δὲ χρῶμα A III 6 10 314213) — ob μέντοι A I 7 nu (302 b10) οὐ μά (vers. Pythag) A 18 8 (28248b3) οὐ μήν A I 10 4 (309 46) V δ 4 (4182312) D 1 (450,3.6) 32 (466,21) μέν praecedente A V 26 2 (438212959) ThS 41 (512,20) ob μὴν 2. Te A 1E 4 2 (331 22 52) ΠῚ 12 2 (378 819) ThS 5 (500, 7) οὐ μὴν δέ E III 36 (592,98) οὐ μὴν ἀλλά 'ThS 3 (499, 16) 64 (517, 18) ob piv d)àd... ye ThS 41 (611, 2) 61 (516, 27) οὐδαμῶς A L16» (31524) 18 ὁ (317512) D 26 (462,1) (μηδαμῶς) A I 15 10 (314 »20) 16 3 (31557) V 19 5 (430222) He 14 (654, 93) οὐδέ. (μηδέ) μηδ᾽ ἐξιόν non praecedente ne- gatione D 13 (404,9) οὐδὲ μὴν D 14 (455,19) — οὐδέ, ubi μηδέ desideratur ΤῊΝ 69 (519,17) — οὐδὲ... οὐδέ ΤῊΝ 10 (519, 95) — οὐδ᾽ ὅλως v. s. ὅλως 194 οὐδείς. τὸ οὐχ ἦν οὐδέν Parm. ThO 7 (488, 10) --- μηϑὲν μᾶλλον ἕτερον ἑτέρου τυγχάνειν τῆς ἀληϑείας Democr. ThS 69 (019, 22) οὐδὲν μᾶλλον τὸ ὃν ἢ τὸ μὴ ὃν ὑπάρχειν ThO 8 (483,19 cf. 18) τὸ μηδὲν οὐδέν (fort. οὐδενός) ἐστι πέρας, οὕτως οὐδὲ τοῦ μηδενός Chrys. D 25 (461, 1) — οὐδὲν ἧττον ThS 17 (504, 14) 31 (509, 29) οὐδέν fortius quam οὔ D 29 (465, 3) ThO 5 (481,4) ΤῊΝ 86 (525, 25) οὐδὲν ἔτι διώριχεν ΤῊΒ 4 (500, 1) cf. 15 (503,21) οὐδέπω, ὃ χαλχὸς ἀνδριὰς οὐδέπω D 3 (448, 21) οὐδέπω μὲν ὃν ὕδωρ, ἐγγὺς δ᾽ ὑπάρχον τῆς πρὸς ὕδωρ μεταβολῆς D 14 (455, 95) οὐδέτερος. (οὐδέτερον τούτων sc. ἐποίει) AITSs (300221) οὐδέτερα τούτων A II 3 ? (380 52) οὐκέτι (μηχέτ) A I1 9 ὁ (308211511) IV 22 8 (418 410) V 19 5 (430227) οὐκέτι προσέϑηχεν ThS 82 (524, 19) fortius quam o5 D 7 (450,3) οὐχέτι συνεῖδον ΤῊ 36 (509, 19) οὐκοῦν Hi 1921 (569, 29) οὐλόμενος (θανάτοιο) Emp. A I 30 1 (326 116) (νεῖχος) eiusdem 'ThO 3 (478, 14) οὗλος (vers. Parm.) A I313 (284 tb15) οὖν, ὅπερ οὖν οὐδ᾽ ἄμοιρον τοῦ νοῦ τυγχάνει D 15 (456, 3) ὅμως δ᾽ οὖν 482, 10. εἰ δ᾽ οὖν ΤῊ 14 (503, 10) ἐπεὶ οὖν (Ὁ ThS 28 (506, 9) ἐξ ὁποίων οὖν ThS 82 (524, 10) v. s. ὅς οὐράνιος (opp. περίγειος) A II 3 4 (33028 b11) 7 5 (336215) 11 5 (346216521) III Pr. (364 510) V 201 (43236*5) D9 (450, 16) (opp. χϑόνιος) Hi 2 13 (557, 16) G 6 (003, 12) οὐρανός, οὐρανοῦ μᾶλλον ἀναπεπταμένου A ΗΠ 81 4« (ϑ03 Ν10) (i.e. χόσμος) ThO 17 (492, 1) 21 (493, 3) τὰ ἐν οὐρανῷ εἰδέναι Hi 14 (500, 11) τὰ χατὰ τὸν οὖρ. Hi 83 (563, 1) οὐρ. ἐπιχλιϑῆναι Hi 9 4 (568, 25) — obp. πατήρ creditus A I 611 (296 49) (Hesiodi) Hi 26 2 (514, 24. 515, 9) περὶ οὐρανοῦ placita A II 11. 12 (339 Δ1Τ| hi9sqq. (ἀπείρους Anaximandri) AISXi (20223153) οὐρανοὺς xal τοὺς ἐν αὐτοῖς κόσμους TThO 2 (116, 8) Hi 6 1 (559, 16) οὐρανῶν γενέσεως τὴν ἀΐδιον χίνησιν αἰτίαν 'ThO 2 (416 n^11) Hi 62 (559,21) PI2 (519,9) — Pythag. A I οὐδείς H INDEX 18 e (316313517. 317 51) E ΤΙ 1 (589, 4) — Philolai A II 53 (33348 55.9) 71 (331 b19 cf. n b9) — Parmenidis A IL 71 (33652) 157 (345 b18) — Platonis E II 6 (588, 27) — Xenocratis A II 7 20 (304 "4, 9) — Arist. D 10 (151, 8) — Stoic. EI(581,18) I1 ὃ (588, 5) — Epic. AI 4 2 (290413) οὗς A IV 191 (4082251) 318 (411 86) τὸ obe ὀρϑὸν ἔχει xal μέγα ThS 41 (511,6) ἐντὸς τοῦ ὠτός (τὸ χονδρῶδες) A IV 161 (400 419»19) ἤχου ἐνόντος ἐν ὠσίν ThS 19 (504, 80) δι᾽ ὥτων ThS 6 (500,15) 55 (515, 5) 85 (515, 11) οὐσία (ἡ πρώτη) A I Ἡ (303513). (πέμ- πτὴ) Arist. A II 25 7 (356 5 11 D 10 (450, 21. 451, 7) saepius νυ. 8. σῶμα (ψυχιχαί) A 182 (301210) (ἀσώματος) A I3 2 (2882454) 101 (308 231617) (χαλλίστη xal τελειοτάτη) D 1 (447222) (νοητή) A IV 2 5 (356316 tb15. 11) 3 1 (381413) (ἀτόμων ναστὴν καὶ πλήρη) 'ThO 8 (483, 21) (ῥευστὴν καὶ μεταβλη- τὴν) Hi 28 2 (012,25) (μεριχάς) E II 5 (058, 7) ἐκ τῆς τοῦ πυρὸς obo. E I (98i, 16) τὴν ϑερμὴν οὖσ. Strat. E III 33 (592, 16) (ὑγρὰ τῶν ὑδάτων) E Π 8 (589,19) He 17 (650,35) (τοῦ παντός) ΑἹ 28 1 (3233352) (ψυχῆς) G 24 (613,12) οὐχ ἔστιν ἐν τοῖς εἴδεσι τῆς οὐσίας He 9 (653, 17) — (opp. πάϑη, syn. φύσις) ThS 61 (516,23) 11(520,9) 89 (526, 22) — οὐσία (medium inter γένεσις et φϑορά) Hi 6 1 (559, 19). — οὐσία xal συμβεβη- χός categoriae Aristot. Hi 20 1 (510, 10) G 6 (603,10) --- κατὰ τὰς οὐσίας (opp. xatà τὰς δυνάμεις) A I 3 22 (285b13) G 13 (613, 12) οὐσία πᾶσα (i. e. πᾶσα ὕλη) Plat. D1 (441227523) — ἡ κατὰ τὸν λόγον (syn. εἶδος, opp. ἡ κατὰ τὴν ὕλην) Arist. D 3 (448, 15. 24) — Stoic. D 20 (457,25 sqq. 458,8.11) τῶν ix τῆς οὐσίας στοιχείων D 21 (458,12) (opp. ποιοῦ D 21 (462, 18. 229. 27. 463, 1. 11) 28 (463, 18) 36 (468, 26) 31 (469, 14. 18. 19) οὐσιώδης (ὅροι, opp. ἐννοηματιχοί) G 1] (606, 6) οὗτος. ταυτὶ (v. 1. ταῦτα) A III 2 5 (367 a2) ταυτὶ πάντα (v. l. ταῦτ᾽ εἶπε) A III 3 1 (2012324523) οὕτω προσαγορευϑεῖσαν A I 3 1 (28059) VERBORUM μηδὲν εἶναι τῶν οὕτως διαστημάτων λε- Ἰομένων πρὸς τὸν χόσμον A II 10 1 (339 b11) οὕτως ὑπολαμβάνουσι διὰ τὴν ... ἔμφασιν sequ. explicatione ''hS 36 (509, 18) — οὕτω pro condic. enuntiato: quae cum ita sint 'ThS 13 (521, 4) 14 (521,12) --- οὕτω piv οὖν capitis clausula ΤῊΝ 4 (500, 5) saepius οὗτωσί A III 18 1 (38432) ὄφελος οὐδέν (om. ἐστῇ ThS 21 (505, 18) ὀφθαλμιᾶν A III 5 9 (313221 521) ὀφθαλμός. ὀφθαλμοὺς ὁρᾶν ΤῊΝ 26 (506, 28 cf. π 315) cf. AIL 185 (0417 47) τὴν νύχτα μᾶλλον ὁμόχρων τοῖς ὀφθαλμοῖς ThS 27 (507, 11) (μεγάλους καὶ χαϑαρηὺς xal λαμπρούς) ΤῊΒ 29 (507,27) 42 (511, 10) ϑεοῦ ὀφθαλμοὺς τοὺς φωστῆρας E I (087, 18) ὀφθαλμοφανῶς φαίνεσθαι Hi 94 5 (513, 22) ὄφις He 4 (652, 14) ὁχεῖν. ὀχουμένην γῆν Hi 7 4 (061,2) 812 (563, 7) He 10 (653, 22) ὄχημα Hi 212 (511, 12) ὀχλεῖν. μηκέτι pot μηδὲ el; λόγος ὀχλείτω He 12 (654, 6) ὄχλησις (opp. ἡδονή) Emp. A V 281 (440 121) ὀψίγονος (ἀνθρώπων γένος) 488, 11 ὄψις sensus vel actio videndi A IV 8 ὁ (395 b13) δι᾽ ὄψεως ϑεωρῶμεν A IV 12 1(401 418) D 16 (456, 7) ThS 5 (500,10) «à τῆς ὄψεως τὴν ἀχοὴν χρίνειν ΤῊΝ 46 (512, 16) φανερὸν εἶναι τῇ ὄψει ThS 11 (522, 11) (ἀδήλων τὰ φαινόμενα) A V 292 (441 4117) ὄψει ἄδηλον Hi 72 (060,16) ὄψις expl. Emp. ThS 7 (500, 28) 11 (504, 11) Diog. Ap. ThS 40(510, 19) Plat. ThS 5 (500,8) ὄψιν ὁμόχρων .... τῇ νυχτί ThS 81 (509, 21) ὄψις (πυρός) ThS 31 (509,33) idem fere quod ὀφθαλμός: πόροι ὄψεως ΑΙ 1Ὁ 28 (318 47 99) ὄψεις ἀμαυροῦσϑαι ThS 14 (508,14) ταῖς ἡμετέραις ὄὅ. ἀν- τιφραττούσης D 10 (451, 13) — radii qui ab oculo ad rem obiectam pertinent: dváxÀacw τῆς ἡμετέρας Ó. A III 2 1 (366 3110510) D 14 (454,28. 455,6) ἡ 7. χάμπτεται A III 55 (272322 b22) dva- χλᾶται A ΠΙ 5 6 (372235 535) cf. D 14 (455, 21) καταχλωμένης xal εὐρυνομένης 6. ΑἿΠ 181 (384 40) (τοῦ ἡλίου) D 14 -(ἀδδ, 24) τὴν ὄψιν προσπίπτειν ΤῊΒ 5 (500, 12) 195 παίξιν παγίως καὶ χραταιῶς 489, 13 πάγος rupes (Ἄρειος πάγος) A I 72 (298 410) neutr. () D 142 (Add. p. 455) — frigus (opp. ἀλέα) D 13 (453, 23) ὑπὸ τοῦ περὶ τὸν ἀέρα πάγου PI 10 (582,8) Παγχαῖος (Zàva Euhemeri) A I7 1 (298 a4) πάϑημα i. e. πάϑος. τῶν περὶ γῆν malm- μάτων D 13 (154, 24) παϑητιχός, παϑητιχόν τε xal ὑλιχόν (opp. ποιητιχὸν xal εἰδιχόν) A 8 8 (281 411 b9) (μέρος τοῦ κόσμου) A IL 4 12 (332 24 55) (opp. ὃὅραστιχός) D 5 (449, 14) (opp. ἀπαϑές) ThS 2 (499, 8) cf. A V 205 (432 413) πάϑος i. q. πάσχειν generaliter: A II 30 2 (361b158) saepissime de meteoris sim. A III 35 (368 24) 51(37123528) ὁ (372 a328b28) 17 4 (988 b11) τὸ πάϑος τῆς ὄψε- ὡς (i. e. τὸ χαταχλᾶσϑαι xal εὐρύνεσϑαι τὴν ὄψιν) A ΠῚ 181 (381213) cf. D 10 (451, 18) 12 (452, 27) 13 (453,19) ThO 2 (411, 9) 8 (484, 9) S 53 (514, 17) — δόξῃ xal πάϑεσι τοῖς ἡμετέροις A IV 9 8 (391 b12) (ἐν τῇ Ψυχῇ τιγνόμενον) A IV 121 401216) 4 (1022311) (opp. αἰσϑήσεις) A IV 231 (414225 cf. $2.3) περὶ παϑῶν σωματιχῶν xal εἰ συναλγεῖ τούτοις ἡ ψυχή placita A IV 283 1 (414222) cf. V 25 2 (431 410) — πάϑος αἰσϑήσεως D 16 (456, 5) ThS 19 (504, 96) 22 (505,24) πάϑη ποιῶν τῆς αἰσϑήσεως xa0' αὑτὰ διορίζει τὴν φύσιν ΤῊΒ 61 (516, 22) 63 (511, 9) πάϑη ποιεῖν τῆς αἰσϑήσεως (opp. τοῖς σχήμασι διορίζειν) ΤῊΒ 69 (519, 13. 15) (χυλῶν) ΤῊΒ 67 (519, 4) 83 (524, 23) 84 (525,6) 89 (526,19) 90 (526, 24) — πάϑη hominum dei credita A I 6 13 (296 819) Ph 526 (5351) παιδαριώδης Ph 15,95 (549525) παιδα- ριωδῶς λέγεσθαι Ph 12, 28 (5165 24) παιδεία G 2 (598,20) τῆς τῶν λόγων m. μετεῖναι Hi 2 3 (555,24) παίδευσις G 24 (614, 15) παιδιχός. τοῖς παιδιχοῖς χρῆσϑαι ἀκωλύτως E ΠῚ 36 (592, 24) παιδίον (ἀνόμοια) A V 12 1 (423 410) (ἄφρονα) 'ThS 45 (512, 3) παιδίου χεφαλήν Hi 2 15 (551, 30) παίειν τὸν ἀέρα πρὸς τὰ στερεά (fort. intr.) ThS 9 (501, 14 cf. 500 n a 4) $ 8 παῖς (syn. υἱός) E III 39 (593, 2) πάλαι. τὸν πάλαι παγχαῖον Züva (Callim.) A1IT1(29824) (opp. νῦν) D 27 (463,5) dudum G 24 (614, 18) παλαιός (δόξαν) ΤΙ 37 (510,1) παλαιοί i. e. Homerus 'ThS 58 (515,25) παλαιοὶ xal ποιηταὶ xal σοφοί ΤῊΣ 72 (520, 15) παλιγγενεσία Stoic. D 37 (469, 11) πάλιν. ζητεῖται πάλιν A I Pr. 3 (274 313) πάλιν δέ A 1 8 s (280217. 2812654) xai πάλιν ΤῊΒ 52 (514,12) τῷ (523, 7) παλινδρομεῖν A IV 22 1 (412314) D 13 (454, 4) malíppota. τὰς £x τοῦ ὠχεανοῦ παλιρροίας A III 17 s (388525) ef. 5 (388338 15) (τῶν πραγμάτων) He 4 (652, 9) παλμός. xarà παλμόν (v. l|. ἀποπαλμόν) Democr. cet, A I 12 5 (311213517) 23 3 (81925 b31) παλμὸν παρέχει καὶ σφυγμὸν ἐν τοῖς σώμασιν D 13 (454, 4) παμπληϑής D (447213) πανδεχ ἧς Platon. ThO 9 (485,2) πανουργία Hi 19 16 (569, 9) πανσέληνος (γιγνομένην σελήνην) A II 27 1 (351511) τὴν τελείαν πανσέληνον ἀποδῷ A II 29 4 (3602558) περὶ τὰς πανσε- λήνους D 33 (461, 10) πανταχόϑεν A I 18 ὁ (317 b8) III 15 5 (319223) (opp. πρὸς ἅπαν) A II 10 1 (339 b15) π. (cov ἀφεστῶσαν A III 15 1 (380 ^14) ἐν τῷ m. χατωτάτω ἃ III 15 10 (380 a 29 ef, b6) πανταχοῦ xal πᾶσιν ΤῊΝ 46 (512, 14) παντελὴς ἀναχώρησις sim. A V 24 1. 2 (435 215. 19) 1(4362 14) V 251 (43724) (εὐή- ϑεια) 490, 25 παντελῶς ThS 23 (506, 7) Hi 22 5 (512, 18) πάντῃ χκύχλῳ D 21 (459,9) ἄπειρον πάντῃ D 26 (461, 21) πάντῃ xal πάντως ThS 13 (503, 8) π. διαδύεσϑαι ΤΙ 65 (517, 23) πάντως (dist. xaxà τὸ πλεῖστον... ἄλλοτε ἄλλως) A I 292 (890 »11) τὸ πάντως ἐσόμενον A V 2 3 (416211) βαρύτερα πάντως ὑπεχάϑιζεν A L 42 (289217) πάν- τως (i.e. ὅλως) A 1293 (39036519 cf. n1) οὐ πάντως D 23 (459,24) dilem- mate explicato ThO 4 (479, 15) 14 (503, 18) Hi 21 ? (511, 14) závo D 12 (453,1) frequentat G velut 2 (598,10) 3 (600,5. 19) post οὔ (μή) 1 (091,7) 3 (601, 16) 13 (606, 20) 16 (608, B) πάνυ γοῦν He 6 (622, 4) H INDEX παρά. τὴν παρ᾽ ἡμᾶς αἰτίαν A I 21 3.4 (322 41.19 na3) vi causali positum (i. f. q. διά) saepe in Placitis velut A I 15 τ (313216. 18 b24. 26) 8 (314 b 7) I1 135 (342 ^10) 23 e (3532313) ΠῚ 2 s (36731 bl) 510 (313425) 113 (377*15) 141 (319 42.) IV 16 (385 328) 96 (3912153) 9 (397523) V 22 (416212) 6 1 (419 26) cet. D 10 (451,17) Hi 6 5» (560,3) — παρὰ πάντας ἀνθρώπους ἄνθρωπόν τινα νοεῖσϑαι D 1 (44725 04) τὸ παρὰ τὸ ὃν οὐχ ὄν Parm. ThO 7 (483,10) παρὰ τάὐτας ἄλλαι ThS 6 (500, 17). εἴ τι παρὰ τὸ ὄν ὑπάρχει ΡῚ ὅ (081,2) παρὰ μὲν ταῦτ᾽ οὐϑέν ThS 38 (510,5) Ph 4 57 (533 b5) — παρὰ τοῦτον τὸν βίον Hi 1915 (568, 26) παρὰ τὸν ἤδη γεγενημένον χρόνον ἄπειρον PI 8 (581, 19) παραβιάζεσθϑαι τὴν ἔξοδον A ΠῚ 3 14 (310 a8 510) παραβάλλειν obicere ζῴοις E ΠῚ 36 (592,23) παραβάλλων comparans 'ThS 51 (514, 1) παράγειν εἰς τὸν βίον G 3 (600, 6) παραγγέλλειν Hi 2 i (051, 20) παραγίνεσθαι (τὸν ἥλιον ἀπὸ τροπῶν A V 18 5 (429 84) παραγράφειν mut absolvere librum aut de- scribere 126 παράδειγμα Α 1 38 (292 43) Hi 2 15 (557, 25) 212 (511,11) Platonis A 1 ὃ 2 (291 42) 131 (805 Ν1) IL 64 (394 231152) «f. I101(308518) D 1 (44733 ^2) ThO 9 (185, 5) Hi 191 (567, 7. 12) He 11 (653, 25) παραδέχεσθαι (τὰς τυπώσεις ἢ) D 31 (411, 8) (τὸ καχὸν εἰς τὴν ψυχήν) Hi 19Ὁ (569, 24) παραδιδόναι (τὸν quatxóv λόγον) A T Pr.1 (21356) (τετρακτύν) A EL 38 (25223954) (τὸν περὶ τῶν ϑεῶν σεβασμόν) Α1 θ᾽ (29526) παραδέδοται θαλῆς .. . ἐχφῆναι ΤῈΟῚ (475, 10) παραδέδονταί δόξαι ThS 2 (499, 11) παραδέδονταί τινες ἀγαϑοί ThS 11,3 (544,96) τῷ ἄλλῳ σώματι παρα- διδῷ ThS δ4 (514, 80) (ζήτησιν) ThS 56 515,2) (δόγματα) He 10 (551, 6) παράϑεσις. κατὰ παράϑεσιν τῶν στοιχείων ATII1?s3 (31539521) παράϑεσις (dist. μῖξις, κρᾶσις, σύγχυσις) Stoic. D 28 (463, 20) cf. 4 1243 (320 534) παραχαλεῖν (διδαχϑῆναι) Hi 26 2 (514,21) με παραχαλεῖ χἀχεῖϑεν He 14 (604, 23) VERBORUM παραχενοῦν A IV 22 1 (41231) V 15 5 (426 22) παραχολουϑεῖν (διάστημα τῇ τοῦ χόσμου. δινήσε D 26 (461, 24) (διαγράμμασι γι- νομένοις) ThO 11 (480,1) ἑκάστῃ (ἀρετῶν) παραχολουϑεῖν δύο χαχίας (Hi 19 16 (569, 7) παραχολούϑησις Hi 19 2» (570,4) παραχολούϑημα χινήσεων A I 22 5 (318 b20) xarà συμβεβηχὸς xal παραχολούϑημα A I 29 1 (324210 b 18) παραλαμβάνειν (τὸν ἀριϑμὸν ἀντὶ τοῦ νοῦ) A IV 2.3 (886215510) ἐπὶ τῆς οὐσίας τὴν σύγχυσιν D 36 (468, 15. 20) (τὸ δόγμα) 6 3 (601, 11) ὅταν ᾿Αναξαγόρας παραλάβῃ με He 6 (652, 25) παραλάμπειν (νεφέλια i. 6. Διοσχούρους) A II 18 1 (3472655) παραλείπειν (sc. λέγειν) ThS 59. (516, 4) παραλείπει ἔνια ΤῊ 82 (524, 20) rapa- λείπει xal οὐ λέγει ΤῊΒ 83 (525, 1) ἀνεξ- ἐταστὸν π. He 18 (656, 18) παράλιος 489, 22 παραλλαγή (τόπων τῶν μορίων) A IIL 72 (3914224) V 75» (420 411) παραλλαγὰς σωμάτων μέγεϑος σγῆμα δύναμιν Hi 15 1 (566, 18) cf. A V 26 4 (439 215) παράλλαξις (τῆς ὕλης) Stoic. A IT735 (306 48 cf. Prol. 51) (ἔχει πρὸς ἄλληλα) ThS 66 (518, 11) παραλλάττειν (ἐπωνυ- μίας A III 72 (315225) cf. 17 33 (306 b8 cf. Prol. 51) ἰδίαν τινὰ ὁδὸν πεπορευ- μένος xal παρηλλαχυῖαν πάντας τοὺς προ- εἰρημένους PI 4 (550, 7) mapalux(Cetv. T παραλυχίσασα A III 16 4 (382, 2) παράλυσις τῶν μορίων A V 9 1 (421214) 13 2 (424 1 16) παραμένειν A. V 26 4 (439 312) D 21 (462, 23) G 19 (611, 9) παραμιγνύναι (τῷ πυροειδεῖ τὸ ζοφῶδες) A II 30 2 (361314527) 4 (861524) παρανοιγνύναι. τὰ παρανοιχϑέντα τῶν ἀγ- γείων A. IV 22 1 (41223) V 15 8 (426 a 3) παραπαίειν. παραπεπαιχότος τοῦ ἡγεμονιχοῦ A V 90 5 (438 48 cf. Add.) παράπαν. τὸ παράπαν A I 18 e (317510) παραπλέκειν 491, 22 παραπλήσιος A II 20 1 (34835 b4, t52) V 801(4433251) ὡς ἢ ταὐτὸν ἢ παρα- πλήσιον ὃν τῇ αἰσϑήσει τὴν φρόνησιν ΤῊΒ 10 (602,8) τὸ παραπλήσιον πᾶν Ph 12,0 παρέλχειν 191 (546 b3) παραπλησίως A I 283 (324 b 1) II 314 (363511) ΠῚ 5 11 (37432) ThO 4 (419, 3. 16) 8 (484, 1) S 55 (515, 3) παραπταίειν. παρεπταιχότος (l. παραπεπαι- χότος) τοῦ ἡγεμονιχοῦ A V 20 5 (433 58) παραρρηγνύναι 491,3 παρασχευάζειν καϑηγητὴν γενέσθαι G 8 (899, δ) παρασχευαστιχός νόσου (v. l. ποιητικός) A V 301 (4425) παρασπασμός (μήτρας) A V 18 1 (424 411) παρασπείρειν. παρεσπαρμένον αἷμα PI 10 (582, 16) παράστασις εἰδώλων Democr. A V 21 (416 a8) παραστάτης plur. testiculi A IV 21 4 (411 2316) V 51 (41837) παραστίλβειν A III 32 (368 b3) παρατάττειν Hi 24 5 (513, 25) παρατιϑέναι A IIL 35 (368522) pass. πα- ρατίϑεσϑαι ἀλλήλοις D 4 (449,2) mapa- ϑεῖναι τὰς δόξας Hi 10 1 (D64, 14) similiter med. D 39 (470,25) ταῦτα ἱχανῶς ὃδο- χοῦμεν παρατεϑειχέναι Hi 17 (566, 25) — παραχείμενος vicinus D 13 (453,51) 491,4 παρακεῖσθαι τῇ ἀληϑείᾳ φαντασίαν ψευδῇ He 15 (655,2) παραχειμένως (τῷ λόγῳ ἱστορητέον) A I81(30/36) deimceps A IV 22 3 (413 * 16) παρατρίβειν D 13 (464, 9) παράτριψις Α ΤΠ 3 11 (369 b 18) 12 (369 23 b3) 14 (37035 ^10) D 10 (451, 2) παραυτίχα A III 29 (36712511) παραφέρειν D 12 (453, 5) παραφιστάναι. παραποῦστάς A ΗΙ 17 2 (383 b 1) παραχαράττειν (τὴν ᾿Επιχούρειον αἵρεσιν) A IV 186 (408 ^ 22) παρεγκεφαλίς i. q. ἐπιχρανίς 208? παρέγκλισις. χατὰ στάϑμην xal χατὰ map- ἐγκλισιν ΑΙ 28 4 (32021 ^1) παρείχειν. ϑερμοῦ ψυχρῷ παρείξαντος A III 3 15 (310 ^ 15) παρεῖναι αἴτιον (syn. ὑπάρχειν) Stoie. D 18 (451,6) G 19 (611,10) ἐὰν μὴ παρῇ αὐτῷ xal tà τοῦ σώματος ἀγαϑά Hi 20 5 (510, 28) παρὼν χρόνος D 26 (461, 14. 17) παρεισάγειν (τὸ χατ᾽ ἐνθουσιασμόν) A V 14 (41632) (αἱρέσεις) Hi 252 (574, 12) παρέλκειν supervacaneum. esse (τὴν σελή- γην) A II 80 8 (36317) 198 παρεχπεσεῖν παρεχπεσεῖν τὴν γῆν εἰς τὰ μεσημβρινὰ μέρη A III 12 1 (317 429) παρεχτείνειν. παρεχτείνεσϑθϑαι πρὸς πλέονα τόπον (opp. συστέλλεσθαι) A II 4 14 (332 b16) παρεμπίπτειν A V 291 (44125) παρεμφαίνειν 485, 18 παρεναλλάττειν G 19 (611, 10) παρεπιψαύειν (τῶν μέσων τριῶν) A II 121 (340 416 h21) παρέρχεσθαι. φιλοσοφία εἰς τοὺς Ἕλληνας παρελήλυϑε G 2 (598,19) παρεληλυϑός, ἐνεστηχός, μέλλον D 26 (461, 9. 14. 17. 18. 98) omittere G 2 (598, 11) παρέχειν. (παλμόν) D 13 (454,4) (πόνον) ΤῊΝ 29 (507, 23) (ἄλλῳ πράγματα) Epic. Hi 223 (512, 11) G 16 (609, 8) — παρέ- γεσϑαι τὸ τρέφον A TI 52 (33326) (ἔμφασιν) A ΠΙ 23 (366524). (ixboydc) A IV 134 " (403516) (τὴν ἀντεπείσοδον) A IV 22 1 (412 ^8) ἕχαστον παρέχεται τέλειον D 3 (448, 21) παρήκειν. τὰ ἀπλανῆ ἀπὸ τοῦ αἰεὶ φανεροῦ παρήχοντα μέχρι τοῦ ἀφανοῦς D 8 (450, 10) παρήλιον. τὰ καλούμενα παρήλια ἃ III 5n (314 ^4) παρήλιος D 14 (454, 26. 455, 12. 18) παρϑένος (zodiaci) A I 66(294 37) V 186 (429 225) raplévat (omittere) 'ThS 72 (520,24) 82 (524, 11) He 17 (656, 3) πάρισος A IV 106 (399523) παριστάναι τὴν ἀστραπὴν A III 3 14 (810 b13) τὼς νόος ἀνθρώποισι παρέστηχεν Parm. ThS 33 (499, 19) maptacopeiv obiter narrare A II 244 (354 811 ^13) cf. παρατιϑείς A III 8 5 (368522) πάροδος ἡλίου A ΠῚ 1 3 (365a 71) παροίδησις τοῦ πελάγους A IV 1 1 (884 98) παροιχεῖν He 1 (651, 4 cf. π 56) παροίχεσϑαι. παρῳχημένος χρόνος D 26 (402, 1) παρορᾶν omittere G 3 (600, 14) παρορμᾶν εἰς φιλοσοφίαν G 3 (599, 7) παρουσία τοῦ ϑερμοῦ A V 27 1 (4406) παρυφαίνειν ἀσέβειαν E II 5 (558, 10) παρωϑεῖν τὰ νέφη A III 4 5 (311 ^23) πᾶς. πάντεσσι (Hom.) 21744b]1) πάντ᾽ ἐν πᾶσι τὰ αἰσϑητὰ ἀναμεμῖχϑαι A. IV 9 9 (397521) xal πᾶσιν xal παντί Parm. II INDEX ThS 33 (499, 21) τέσσαρες al πᾶσαι δια. φοραί 'ThS 89 (526, 19) οἱ πάντες ἀριϑ. pol Hi 2 8 (556,16) — διὰ παντός i. e. παράπαν A IL 7 e (3362320516) D 14 (455, 17) G 24 (614, 18) διὰ παντὸς διιέ- vat τὸ πνεῦμα ThS 44 (511,30) xai πᾶν (opp. xarà τὶ D 26 (461, 13) ἐπὶ πᾶν quoque versus A V 24 3 (430 κ1) — πᾶς et ἅπας ThS ita distinguit, ut prse- cedente vocali πᾶς (quadragies quater), praecedente consonanti ἅπας usurpetur (septies decies) velut vov δὲ πάντες ἅπαντα 18 (504,21) ! τὸ πᾶν. διὰ τῆς οὐσίας τοῦ παντός AT 8 τ (328 48 02) τὴν τοῦ m. φύσιν ThO? (411,8) τὴν μέσην χώραν τοῦ π. ThO 22 (494,9) — ἡ τοῦ παντὸς σφαῖρα Pyth. A IL 6 5 (3352151) III 14 1 (318 122) ef. Arist. ΑἹ 732 (30034 b11) (ἑστία) A ΠῚ 113(377 312) — τὸ πᾶν (dist. τὸ ὅλον) Stoic. A IL 17 (32837510) ἐν ἀπείρῳ τὸ πᾶν Leuc. E ΠῚ 13 (530,27) — πᾶν Eleat, A I 24 1 (320313519) 'ThO 5 (480,4) 6 (482,8) P14 (580,8) 5 (580,22) Hi 11 1 (564, 19) E III 12 (590,94) G 1 (604,18) cf. Ind. I s. v. Xenophanes, Parmenides, Melissus, Zeno — τὸ πᾶν Democr. Pl 1 (581, 7) — Me- trodori ΡῚ 11 (82, 18) — ἐν παντὶ παντὸς μοῖρα ἔνεστι Anaxag. 479,1 — τὸ πᾶν (i. e. κόσμος) Stoic. A I 5 1 (2911353) ! contra hanc consuetudinem (etiam in aliis libris Theophr. velut metaphysico fr. obtinentem, minus severe ín reliquis) fa- ciunt duo exempla: ob γὰρ πᾶν 72 (520,19) et ἁπλῶς πάντα 19 (523, 3). nam αὔξησις. πάντα 12 (503,3) et σχήματα. ἁπάντων 67 (018,20) pausa excusatur, περὶ ἁπασῶν ὃ (500, 8) 7 (500, 19) vocis περί hiatum pa- tientis natura explicatur, οὖν πάντα 46 (512,11) corrigendum est ἅπαντα ex gemello loco 48 (513,8), itemque τῶν πάντων δὲ μάλιστα 48 (513, 4) rescripsi τῶν χάτω, πάντων [cum Theophrasteum sit πάντων δὲ μάλιστα cf. H.P. IV 14 2 d. odor. 38. 56], porro τοιοῦτον πᾶν 18 (521, 1) leniter corr. τοιοῦτο πᾶν, nec difücilius erat ἐν πᾶσι 82 (524, 13) alia quoque de causa suspectum ἅπασιν emen- dare. nam post ἐν Theophrasto etiam in reliquis libris constat ratio, cuius simile 8, v. διότι exposui. VERBORUM D 38 (410,5) σῶμα τὸ πᾶν E I (587, 15) cf. Epic. P1 8 (581, 20) πάσχειν (τἀναντία) A I 7 10 (301 a 10) (xa5- τόν) A IL 16 7 (346 b4) 28 ὁ (3592151) (τοῦτο) A ΠΙ 5 9 (373 32121). (ὅμοιόν τι) A IV 143 (405220590) (οὐδέν) A IV 20 1 (410 48) D 12 (453,6) iv τοῖς πε- πονϑόσι τόποις (σώματος) A IV 231 (414 aàa96) 2(414229) 3 (41528) παϑούσης τι τῆς αἰσθήσεως D 15 (456,4) τὸ αἰσϑά- νεσϑαι... τῷ πάσχειν ΤῊΒ 48 (018, 13) ποῖον δέ τι τὴν φύσιν ὄν (τὸ λεπτόν) ὑπὸ τίνος πάσχει ΤῊΒ 82 (524, 19) γένεσιν ἐξ ἧς πάντα πάσχει E II 5 (588, 19) — categ. Arist. Hi 20 1 (570, 12) παϑητὸν τῆς φύσεως ΑΙ 721 (304 30 οἵ, a7) (σώματα xal τμητὰ εἰς ἄπειρον) AII161(31432531) (ὅλην) AI943 (320323529) m. (v. 1. παϑητιχόν) μέρος τοῦ χόσμου A Π 4 12 (33234 b5) (τὰ ἀπὸ σελήνης χάτω) Pyth. E III 8 (590, 11) πατήρ À V 11 2 (422 322) 4 (428, 8) πα- τέρα (φῶς) xal μητέρα (σχότος) Zaratae Hi 2 1 (551,10) πατήρ (ϑεῶν) Plat. AIT (301532) Hi 19 2 (568,9) πα- τράσι τὰς ϑυγατέρας μίγνυσθαι E. III 39 (593, 2) --- πατρὸς ἔχουσαν τάξιν A I 1 380 (30453) 10 1 (8091) πατήρ exempl. cat. πρός τι Hi 20 2 (570, 15) πατριχῶς Hi 2 e (556, 11) πατρίς ΑἹ 3 8 (283214) ὑπεραποθϑνύσχειν πατρίδος E III 24 (591,27) (χαταφρονεῖν) He 11 (6565, 27) παύειν. παύεσθαι τὸν τόνον D 38 (470, 10) (τὰ ὕδατα γινομένης ὁμίχλης) ΤῊΒ 90 (527, 2) (περιπιπτούσας) G 34 (014, 14) πάχνη (placita) A III 4 (370524) D 11 (451,25. 452,11.14) 35 (468,5) plur. D 11 (451, 20) πάχος (ἀέρος) A III 15 11 (38124). (πνεύ- ματος) D 12 (452, 23) ἀέρα πάχος ἔχοντα D 35 (468, 1) παχυμερής A IV 22 2 (412294) (opp. λεπτομερής) He 12 (654, 13) παχυμέστε- pov (παχυμερέστατον) A 1 3 n1 (28424 59) παχύνειν, παχυνθϑέντος ἐπὶ πλεῖον τοῦ ἀέρος A III 4 1 (370315 527) 1 3 (31539) Hi 1 7 (561, 14) παχὺς (νέφος) A III 3 1 (367 325524) (ἀήρ) A III 18 1 (384 44) (opp. λεπτός) ThS 59 (016,5) παχύτερον xal ἔλαττον πέρας 199 πῦρ (opp. λεπτότατον) ThS 75 (521, 23) παχυτάτοις νέφεσι A III 3 10 (369b 10) παχύτης τοῦ ἀέρος 'ThS 80 (524 1) πεδιάς 486, 8. 491,4 πεδίον A I 5 4 (29221053) II 25 9 (356 ἃ 8.518) Hi 8 30 (562, 28) πειθαρχεῖν νόμοις E III 14 (590, 34) πεῖρα. παρέχεσθαι πεῖραν Hi 19 12 (568, 22) πειρᾶν. med. AI11 (274222) frequentat Th velut πειρᾶταί τι φέρειν ἴδιον ΤῈΟ 4 (480, 1) ἀποδιδόναι (λέγειν sim.) πειρᾶται ThO 6 (482, 9) S 2 (499, 13) 1 (500,23) 21 (507, 8) 40 (510, 24) 49 (513, 16) 60 (516, 117) πειρωμένῳ μὴ γίγνοιτο ΤῊΒ 86 (525, 25) πεισιϑάνατος Hegesiae cognomen E III 25 (591, 34) πέλαγος. τὰ πελάγη A III 11 2 (382515) 4 (8883510) s (38339b16) IV 11 (384 124) (μεγάλα) D 31 (465,25) 486, 23. 489,20 (ἀχανές) 491, 7 cf. n*9 (ἀτρύ- γετον) Hesiodi Hi 26 2 (575, 13) πέλας. τοῖς τῶν πέλας ὄμμασιν (opp. τοῖς ἑαυτῶν) ThS 53 (514, 15) πέλει Emped. A I 182 (3162252) πέμπτον σῶμα Arist v. σῶμα (οὐσία, στοιχεῖον) --- Pythag. A II 6 2 (388 490 521) πενταετής (χρόνον σιωπᾶν) E III 8 (590, 13) πενταπλοῦς D 15 (455, 33) πεντεχαιδεχαπλάσιος (ζῷα σελήνης) A II 801 (361 «8 ^7) πεπαίνειν A V 152 (4252321) πεπρῶσϑαι. εἰς τὸ πεπρωμένον εἰσελϑεῖν (?) Hi 21 2 (511, 16) πεπτιχός (σπέρμα) A V 52 (418212) περαίνειν D 26 (461, 0) ThS 65 (518, 1) πεπεράνθαι (opp. ἄπειρον elvat) A IL 16 (328 ^6 b8) D 26 (461, 15) πεπερασμένος (χόσμος) A 154 (292 814 b6) D 29 (464, 12) (γῆ) A Π19 (37658) (αἰϑήρ) D 9 (450, 19) (τόπον) D 25 (460, 25. 26) (8tóv) Xenoph. Hi 14 2 (565,26) 6 7 (604, 19) (ἀρχήν) ThO 1 (415,2. 15) saepius, (τὸ πᾶν) Hi 11 2 (564, 25) πέραν τοῦ διαχεχαυμένου χύχλου A IL 30 1 (361512) εἰς τὸ πέραν διακόπτειν A III 510 (313226) περαιτέρω χωρεῖν Hi 43 (559, δ) πέρας (σώματος) A T1141 (212210513) IV 62(392514) G 18 (611,2) (χρῶμα) A I 800 1510 (314 514) (τοῦ περιέχοντος) A 1186 (81755) (τοῦ κόσμου) A II 14 (22839 b2) 13 (33623458) dxtivag... τοῖς πέ- ρᾶσιν αὑτῶν περιχαϑαπτούσαις τοῖς ἐχτὸς σώμασι A IV 139 (404. 33 h5, ε 8) (δια- , φανείας) D 5 (449, 8) (τοῦ μηδενός) D 25 (461, 1) πέρατα σώματα εἶναι G 23 (018, 1) (opp. ἄπειρον Philolai) A I3 10 (28351) ἄπειρα xal πέρας ἔχοντα He ὃ (653, 12) περατοῦσθϑαι D 25 (461,2) περί. οἱ τὸν περὶ τῶν ϑεῶν (? τοὺς ϑεοὺς) παραδόντες σεβασμόν A θ 9 (29 66) — περί in libris citandis posteriores abu- tuntur 240 n b2 — τὴν περὶ ἀέρα πυχνό- Tu ΑἹ 8.6 (280 410»4) τὸ ἀποχρυ- πτόμενον περὶ σελήνην A II 28 4 (35849 b14) τοῦ στομίου τοῦ περὶ τὸν τροχὸν A II 291 (3592514 013) τοῦ περὶ γῆν πάχους A ΠῚ 165 (35235) τῶν περὶ τὰ σώματα ἀσωμάτων λόγων A IV 8 9 (595 b23) αἰσϑήσεις περὶ τὰ ἄλογα ζῷα A IV 10 4 (399213516 cf. nb13) τὸ σχῆμα τὸ περὶ τὸν ἀέρα A IV 201 (409327) τῶν περὶ σῶμα διαστάσεων D 2 (448,8) τῶν περὶ τὴν γῆν παϑημάτων D 13 (454, 24) τὰ περὶ τὰς αἰσϑήσεις μέρη ThS 23 (500, 8) χωρὶς τῆς περὶ ἔχαστον ἐπιϑυμίας ΤῊ 31 (003,13) τοῖς περὶ τὴν σάρχα ϑερμοῖς ThS 86 (525,21) τὰ περὶ τὰς ἄλλας αἱ- σϑήσεις (sc. πάϑη) ThS 19 (204,26) τὸ περὶ τὴν ἀπορροήν... περὶ μὲν τὰς ἄλλας (αἰσϑήσεις) ἔστι πως ὑπολαβεῖν ThS 20 (505,3) τὸ περὶ τὴν ὄσφρησιν ΤῊΒ 21 (505, 15) τὰ περὶ τὰς αἰσϑήσεις ΤῊΒ 35 (509, 4) οὐσίας, ἐν αἷς xal περὶ ἃς ὑπάρ- χουσιν (αἱ δυνάμεις) A 1322 (288513) — περὶ ἦν (δυάδα) ἐστι τὸ ὑλιχὸν πλῆϑος AIT18(302210521) περὶ τἀμερῇ ἵστα- σϑαι τὴν τομήν A I 10 2 (3152154) περὶ τὰ τεταγμένα γίνεσθαι τὴν σοφίαν A TL T7 (337 20) μηδὲν εἶναι τῶν οὕτως διαστη- μάτων λεγομένων περὶ τὸν χόσμον A II 101 (339 Ν12) ψυχή ἐστι περὶ τοὺς σοφούς AIV 158 (398 46) τέτταρας μὲν γίνεσθαι χινήσεις περὶ τὸν πνεύμονα A IV 22 8 (414 δῷ, 18) περὶ τὸν τόπον εἰσὶν αἱ δια- στάσεις D ὅ (449,10) σωφροσύνης περί τινα οὔσης D 18 (401,9) δυνάμεις περὶ τὰ σώματα ἀπολείπει A IV 22 3 (418 α 8) — περὶ τὴν δευτέραν ἑβδομάδα A V 231 (43531) τὰ περὶ τοῖς σώμασιν () εἴδη A IV 62 (392515 cf. n b8) πέρας II INDEX περιάγειν (τὴν “τοῦ χόσμου φοράν) D 29 (4θῦ, 10) περιαγωγή (mundorum) ἃ II 1 2 (227 b14 cf. 316) περιαιρεῖν recidere G 24 (615, 1) περιαπλοῦν ἐ περιαπλωϑῆναι (1. περιχυχλω- ϑῆνάν) A V 96 4 (4382923 cf. na15) περιάπτειν. ὃ περιάπτει τῇ δυνάμει ThO ὃ (485, 3) περιάπτεσϑαι τὰ τριβώνια 6 9 (598, 14) περίγειος (φῶς, opp. αἰϑέριον) A I 121 (31158) (opp. οὐράνια) Arist. A IL 34 (83029512) 4 12 (33245 56) 6 s (344 1B) (ὑπὸ τῷ οὐρανῷ) A II 7 1 (39653) (μέρος) A II 7 7 (331 ^ 17) (opp. σελήνη) D 31 (466,14) πῦρ εἰς τὰ περίγεια γω- ρεῖν He 14 (624, 30) περιγράφειν. περιγεγραμμένων ... τῶν με- ταρσίων A ΠῚ 8 2 (918 4 38) φυσιολογίαν περιγράφει (i. e. ἀναιρεῖ Pl 9 (552,1) περιγραφή (σώματος) A I 14 1 (312:9 b12) (τοῦ πέρατος) A Π 1 4 (3259252) xarà μείζονα περιγραφήν fStoic. D 36 (461, 11) περιδινεῖσϑαι A 1 3 (292 46) 1124 (329 t h6) περιδίνησις Α Π 133 (341 314 ^ 12) E I1 8 (589, 20) περίδρομος τοῦ ἡλίου A II 1 4 (323 42}}) περιεχτιχός. περιεκτιχώτατον πάντων (χύ- σμος) A II Pr. (32745) περιεργάζεσθαι τὰ καϑ᾽ ἑαυτόν E III 6 (890, 5) τὴν τοῦ χόσμου φύσιν He5 (652, 23) περιέργως Hi 2 2 (555, 20) περιέρχεσϑαι τὸν ἴδιον χύχλον σελήνην A II 25 7 (306512) τὴν γῆν ἅπασαν μιᾷ ἡμέρᾳ He 11 (606, 1) περιέχειν (πάντα) A I b 8 (29231.2) im 905 b8) (πανταχόϑεν) A I 18 « (31758) οὐρανὸν τὸ πυρῶδες ... περιέχοντα Α TI 11 2 (339320528) (ἄστρα π. τινα σώματα συμπεριφερύμενα τούτοις) A II 13 10 (342 b16) κόσμον γῆν περιέχοντα xal ἀέρα cet. A II 13 1 (24339 b11) περιεχούξης σφαίρας ἥλιον A HE 28 s (3523252) T. πάσας σφαίρας ϑεόν Arist. D 9 (450,15) χόσμον m. τὸν Δία καϑάπερ ἄνθρωπον v» χήν Diog. Bab. Ph 15, 19 (549,8) ἐΐρ τὸν xóspow v. ΑΙ 3.3 (218215511) τοὺς χύσμους τὸ ἄπειρον Anaximandri Hi 6 1 (509, 18) — περιέχοντος σώματος VERBORUM ψυχήν Stoic. D 28 (463, 31) τὸ m. ὀστοῦν τὸν ἐγχέφαλον ThS 28 (501, 20) τοῖς πε- ριέχουσι (σχήμασὺ 'ThS 66 (518,13) m. ἐν ἑαυτῷ A Π 13 2 (3413957) D 1 (441 ^21) τὸ περιέχον (terram aera clau- dentem) A III 15 4 (379321) τὸ περιέχον ercellens A 165 (298 424) — περιέχειν (I. ἐπέχειν) λόγον A. V 26 4 (439 48) — περιέχεσϑαι (γῆν ὁμίχλῃ) A II 25 13 (356 110526) (φλοιοῖς ἀχανθώδεσι) A V 19 4 (430216) (ἀέρα dv φλεψίν A V 24 3 (436 33) (ἐν τοῖς σωροῖς πυροῦ D 28 (463, 22) (τὰ στοιχεῖα ὑπὸ τοῦ αἰϑέρος) D 9 (450,12) (ἠπείρους πελάγεσι) D 81 (465,24) (τὰς τῶν πλανωμένων ὑπὸ τῆς τῶν ἀπλανῶν σφαίρας) D 31 (466, 9) ὑπὸ ἀέρος τὴν γῆν Pl 4 (580,17) Hi 14 3 (565, 29) τὰ ἐν φωτὶ περιεχόμενα A IV 19 3 (40234) τὰ iv χόσμῳ περιεχόμενα 458, 14) τὸ περιέχον Heracliti et. Anaxagorae 210 Pythagorae A I 18 6 (31155) 21 1 (818 43 55) IL 77 (3314.12) τὸ περιέ- χον πάσας σφαίρας Parmen. A IL 7 1 (335 411 08) ἀσθενέστερον τὸ μεσημβρινὸν τοῦ περιέχοντος Democr. A III 12 2 (817228) ix τοῦ περιέχοντος Leucipp. Hi 12 2» (564,29) (opp. περιεχόμενον) Arist. A I 19 2 (317356) 3 (317 28) iv τῷ περιέχοντι (i. e. ἐν τῷ ἀέρι) Stoic. D 39 (411, 13) περίϑερμος ThS 58 (515,24) περιιστάναι (mutare) A III 3 3 (26848 b12) --- περιστάντος ἀνωτάτω πάντων τοῦ αἰϑέρος A II 7 1 (335 522) τοῦ φυ- χροῦ χάτωθϑεν xal ἄνωθεν (γῇ) περιστάν- τὸς Α III 15 5 (38021) περιχαϑάπτειν (ἀχτῖνας τοῖς ἐκτὸς σώμασι) A IV. 18 9 (404 24 b6, cf. tb4) περικαίειν. τοῦ ὑγροῦ περιχαέντος A III 16 2 (381 821) περιχάρδιος ὑμήν A IV 5 8 (391219, t 521) περίκαυσις xal ἐχπύρωσις (Platonic.) A III 16 e (382 411) περιχεῖσϑαι v. περιτιϑέναι περιχλᾶν. περιχεχλασμένῳ σχήματι A 141 (28927) περιεχλᾶτο ΑΙ 42 (290411) περίχλασις ΑἹ 2 (290 412) περιχλάσεις τοῦ χύσμου i. e. orbes A 167 (294 4160) m&pixAtote. σελήνην ἐχλείπειν κατὰ τὰς πε- ριχλίσεις Α II 29 8 (359 b 19) Diels, Doxographi graeci. 801 περιπλέχειν περιλαμβάνειν. ὕλης ἔτι περιειλημμένης ἐν τῇ γῇ Α144 (ῶ90 4217) φῶς περιληφϑὲν νέφει A III 2 4 (366318 b26) (πνεῦμα νέφει παχεῖ A IIL 3 1 (367325 ^24) cf. 11 (369513) D 12 (452,81) (ὑγρὸν) A III 164(38221) (iv τῇ γῇ πνεῦμα) D 13 (454,5. 11) xóxÀov περιληφϑέντα ὑπὸ ἀέρος Anaximandri Hi 6 4 (559, 26) περιλάμπειν (σελήνην) A II 29 e (360412 b17) περιληπτιχός G 13 (606, 18) περίληψις τῶν ἱστορημένων 484, 17 Περίνϑιος A I 92 5 (318 15) πέριξ, οἱ πέριξ A T4 2 (290210) ὁ. π. ἀήρ D 14 (454,32) τοῦ π. ὕδατος ThS 26 (506, 28) περιοδεύειν. περιωδευχὼς τὸν λόγον A III Pr. (364 39) IV Prooem. (384 4 10) περιοδευτιχός (χρόνοι) A II 413 (33259) περιοδιχός (πῦρ) Heracliti A I 7 22 (303 b8) περιοδιχῶς (coni, διά τινος ὡρισμένου χρόνου) A III 21 (366 «8 ν8) περίοδος (ἡλίου) Ph 8, 1 (54257) (δρόμου) D 34 (467, 19) περιόδου τεταγμένης A I 28 5 (323b5) περίοδος ἐνιαυτῶν À A II 32 1 (363310 ^16) κατὰ περιόδους ἀπεί- ρους γεγονυίας τε xal ἐσομένας D 29 (464, 17) (τὰς μεγίστας) D 36 (408, 10. 19) cf. 37 (469, 18) 38 (410, 9. 15) 481,6. 490, 33. Hi 19 12 (568,21) He 3 (652, 1) ἐν περιόδῳ D 38 (469, 26) περιοιχεῖσϑαι (σελήνην ζῴοις) A II 301 (360 25 b4) περιοχή τῶν ὅλων (xóspoc) A II 1 1 (327 498) (τῆς σφαίρας) A III Pr. (364 410) (ὑμένων ἰδίων) Democr. A III 3 11 (369 b 26) περιπατεῖν D 24 (460, 10) τὸ περιπατεῖν ὑπάρχει μοι ὅτε περιπατῶ, ὅτε δὲ χατα- χέχλιμαι οὐχ ὑπάρχει D 26 (402, 3) περι- πατοῦντες ἐζήτουν unde Περιπατητιχοί Hi 201 (511, 5) περιπατητιχός Α IV 310 (888 410) περι- πατητιχή G4 (602, 8) cf. Ind. I p. 689b περίπατος G 4 (602, 4) περιπίπτειν (ἀρϑριτιχοῖς νοσήμασι G 3 (599, 16) (πλημμελήμασι) G 24 (614, 8) περιπλάττεσθϑαι ThS 66 (518, 15) περιπλέχειν. περιπλεχόμενα ἀλλήλοις (de atomis) A 1423 (290412) cf. Hi 12 2 (565,2) περιπεπλεγμένας στεφάνας Parmen. À II 71 (33527 b4) 51 802 περιποιητιχός περιποιητιχός (ὑγείας) A V 80 3 (443211) (δύναμιν ἀρίστου βίου) G 5 (602, 18) περιρρηγνύναι A V 194 (430219) περίστασις. xarà πᾶσαν περίστασιν (v. 1. περιαγωγήν) A II 1 3 (321216 cf. 514) περιστάσεις ἕξ χινήσεως Plat. A III 15 10 (380 424 h1) περιστροφή (τοῦ ἀέρος) A Π 53 (333 497, 10) (τῆς σελήνης) A III 17 » (383220 599) περισφίγγειν A IL63(33424) E IL8 (589, 13) περισχισμός τοῦ σπέρματος A V 10 1 (421 a26) περιτείνειν (χιτῶνα τῷ κόσμῳ) Dem. A II 11 (386 49 b5) περιτιϑέναι. περιχεῖσϑαι τῷ χόσμῳ (ἀνάγχην) A I 252 (321 κά νά, tb4) τὸν περιχεί- μενον αἰϑέρα A TI 133 (341212510) (ἀέρα) A IV 194 (409213) D 10 (451, 2). λόγον ... περιχείμενον σῶμα ἔξωϑεν ἑαυτοῦ Hi 94 s (513, 20. 22. 23) (παντὶ τῷ σώματι πνεῦμα) G 24 (613, 8) περιτρέπειν D 12 (452, 29) περιτρέχειν, δι᾽ οὗ περιέδραμε χωρίου A III 19 (364 324 ^17) περιττεύειν. ᾧ περιττεύει ταῦτα τῆς Dr D 3 (448, 26) περιττός. περισσόν, opp. χενεόν Emp. ΑΙ 18 2 (3163353) περισσή ἐστι γῇ τοῖς χαρποῖς A III 12 2 (818 41) (πνεῦμα) A IV 22 3 (412 420) (ἀριϑμός) Hi 2 7 (556, 13) τὸ περιττόν (i. e. μονάς) Xenocr. AI 1 30 (304 b6) περίττωμα τῆς τροφῆς (σπέρμα) A V 3.3 (41727) περιττώματα τοῦ ἐν τοῖς φυτοῖς ὕδατος xal πυρός (τοὺς χαρπού} A V 26 4 (439 48) περιττωματιχός Α ΤΙ 80 1 (361 κ10 58) περιφανής D 14 (455, 1) περιφέγγεια ἡλιαχή A ΠῚ 5 n (313229) περιφέρεια (ἡ ἔξω π. ἄστρου) A III 18 1 (384 48) (ἡ ἐξωτάτω ἴριδος) D 14 (456, 11) (χύχλου) D 14 (455,16) (χόσμου) D 23 (459,26) x. χαμπὰς ἔχουσαν ThS 66 (518, 8) περιφέρειν A II 21 1 (351516 cf. 27) ix τῆς περιφερούσης δινήσειως A II 23 7 (353514 ef. III 17 5 (3888 37515) γῆν περιφερομένην A III 11 3 (371214) περι- φέρεσθαι κύχλῳ περὶ τὸ πῦρ A III 13 2 (818 ^7) (περὶ τὸ μέσον) D 31 (465, 18) (αἰϑέρα) D 31 (466, 3) II INDEX περιφερής (atomi Epic.) A L4 2 (29021) (χόσμος) A I 6 3 (293413. 14). (χίνησις syn. ἡ ἐν χύχλῳ A 1 233 (3195920) (σχημάτων) 'ThS 65 (517, 26) cf. 66 (518, 5. 8) 61 (518,15) 13 (521,5) ΤΊ (522,16) 19 (523,3) (opp. πρόχροσσος) ThS 19 (523, 8) περιφερῶς (opp. κατ᾽ εὐϑεῖαν) A I 12 4 (81159) περιφλέγειν A III 1 5 (364519) περιφορά. τὴν νῦν m. ἄστρου A 1 4 3 (290 122) Hi 8 8 (562, 21) τῇ ῥύμῃ τῆς τ. A IL 6 3 (33424) τὴν π. τὴν ἐξωτάτω τῆς γῆς εἶναι τὸν οὐρανόν A II 11 1 (339 114 21) (ἡλιαχή) A III 16 3 (3381222) τὴν τοῦ ὅλου χίνησιν xal zx. ThO 15 (492, 2) (αἰϑέρος) Hi 8 e (562, 15) περιφύειν. φλογὸς σφαῖραν περιφυῆναι τῷ περὶ τὴν γῆν ἀέρι PI 2 (519, 15) περιφωτίζειν A III 15 (365216516) περιχεῖν. περιχεχύσϑαι (ὕδωρ) D 31 (565, 21. 466, 1) περιχυϑῆναι χύχλῳ PI 10 (582,6) . περίψυξις (opp. περίχαυσις) A III 16 e (382 110) V 2231 (434. 49) (ἀέρος, unde ψυχή) Stotc. Hi 91 s (571, 18) περίψυγρος ThS 58 (515, 294) περιωϑεῖν ThS 83 (524, 23) πέταλον (πύρινα) A TI 144 (344 a6) πλατὺν ὡς πέταλον τὸν ἥλιον A II 22 1 (352 26) πέτρινος (ἀστέρα) A II 139 (349 35 14) πέτρος A IL 133 (3412315 b13) 4 (341 ^ 15) (διάπυρον) A II 20 6 (34935 b6, t b6) 7 (349 58) πέττειν τὴν τροφήν ThS 44 (511, 30) πῇ μὲν... πῇ δὲ E ΠῚ 36 (592, 25 cf. p. 131, 15) πηγή. παγὰν devdoo φύσεως (vers. Pyth.) AIS3s(28231055) πηγὴ δ᾽ ἐστὶ 8ά- λασσ᾽ ὕδατος Xenoph. A III 4 4 (371 ^15) (devdno φύσεως) Pyth. Hi 2 9 (556,20) (Νεῦλου) A IV 15 (385219) πηγνύναι, ἀέρα συνεστραμμένον... πεπηγότα ὑπὸ πυρός A IL 25 15 (351 b3) νέφος πε- πηγὸς ὑπὸ πυχνότητος A III 3.3 (36832 b4) (ὕδωρ) A ΠῚ 41 (370 418 530) D 35 (468, 5) Hi 12 (555, 3) 1 1 (561, 16) za- γέντων νεφῶν A III 4 2 (37153) D 35 (463,4) πεπηγότων τῶν βορείων διὰ τὸ χατεψῦχϑαι τοῖς χρυμοῖς A III 12 1 (377 1325) (πάχνη) D 11 (451, 26) δετοῦ zt- πηγότος D 35 (468,3) 6... παγεὶς κόσμος 488,9. 490,27 πάντα πεπήγασιν dpuo- VERBORUM σϑέντα Emp. ThS 10 (502, 11) παγῆναι χαϑάπερ xal τὴν γάλαζαν (sc. ἀέρα) ΡῚ 10 (582, 14) πηλός Hi 14 ὁ (566, 1. 9) πηλοῦν, πάντα ἐπηλώϑησαν πάλαι Hi 16 6 (566, τ) πῆξις (νέφους) D 11 (452, 14) 35 (468, 4) (ὕδατος) D 11 (452,18) (ἁλῶν) D 14a (455 Add.) πῆξιν λάβῃ Hi 7 7 (661, 16) πηροῦν. πεπηρῶσϑαι ThS 21 (505, 19) cf. 26 (501, 4) πῆχυς uina He 17 (655, 29. 35) πιέζειν. ἐπιέζετο πρὸς τοὺς τόπους A 142 (290 a 8) rtÜdxvr οἴνου A I 20 1 (8317214) πιϑανός D 36 (469, 7) τὸ πιϑανὸν ἔλαβον νὸν ὅτι ThS 1 (499, 4) πίϑηχος A V 90 4 (432220) πιχρία (coni. ἁλυχίς) A III 16 2 (331223) πιχρός (θάλαττα) A III 10 (38121354) (χυλός) D 14a (Add. p. 455) ThS 63 (511, 14) 66 (518, 7) τὸ ἡμῖν mtxpóv dÀ- λοῖς ἦν γλυχύ ThS 10 (519,29) mtxpóv def. Plat. ThS 84 (020, 9) πιλεῖν. πιληϑῆναι τὰ περίγεια A II 6 8 (334 48) νέφος πεπιλημένον A II 25 4 (356 41 3) πνεῦμα πιλῇσαν τὰ νέφη A ΠῚ 4 5 (311 ν25) ἀπορροίας πιλουμένας A IV 14 1 (405 b5) πιλουμένου τοῦ ἀέρος Ana- ximenis P13 (580, 1) πίλημα (πυρός) A II 18 s (3426) (ἀέρος) astra Anaximandri A II 13 7 (342 3 cf. tb2) (νεφελοειδές) A II 30 7 (362511) (βιαιοτέρα γῆς) A II 7 1 (335 b19) καταστάζειν ὄμβρους ὑπὸ πιλήσεως Α III 4 4 (3711 5b 16) τὴν ἐπὶ τὸ πλεῖον πίλησιν A III 16 3 (481227) Anaxime- nis Hi 7 3 (560, 21) πιλίον. ὡσπερεὶ περὶ τὴν ἡμετέραν κεφαλὴν στρέφεται τὸ πιλίον Hi 6 (561, 9) πιλοειδής τῷ σχήματι D 84 (467, 16) πιλοῦσϑαι. νέφη ἐκ τῶν ἀτμῶν Α IV 14 (385 411) v. πιλεῖν πίνειν A T3 5 (279238) Hi 94 1 (618, 7) ταύτην φέρει τὴν πίστιν ΤῊΒ 79 (528, 4) πιπράσχειν Hi 2 16 (558, 2) πίπτειν δρόσον D 11 (451, 28) πίπτοντας ἐπὶ τῆς γῆς (ν. 1. ἐπὶ τὴν γῆν) A II 139 (34222511) (ἐχτὸς τῆς ὑστέρας τὸ σπέρμα) AV 53(418217) (εἰς τὰ xevà τοῦ λευχοῦ τῇ μίξει τὸ ἐρυϑρόν) TbS 16 (522, 8) (ὑπὸ τὸν λόγον τοῦτον) D 19 (457,24) (εἰς Πλατωνιχός 803 χοινὸν λόγον) D 28 (463, 11) (πιπτουσῶν αὐγῶν εἰς ἀέρα) Hi ἴ 8 (561, 19) πίστις est ἐπιστήμης A 8 8 (282 481) ixa- νὸν πρὸς π. ThO 4 (479 η 414) rz. ἀληϑής 483, 1 xal τοῦτο δεῖται π. ThS 31 (508, 7) πολλῶν ἀπολείπεται πρὸς x. ΤῊΒ 46 (512, 11) ταύτην φέρει τὴν π. ΤῊΒ 19 (523,4) δεῖται δέ τινος λόγου xal π. ThS 91 (527, 12) πιστὸς ἔστω (fide dignus) He 10 (653, 25) πιστοῦν. πιστούμενοι τὸ λεγόμενον 486, 21 πλάγιος, ἐχ τῶν πλαγίων D 14 (455, 29) τὴν εἰς τὰ πλάγια χινεῖσϑαι D 24 (460, 11) πλάζειν. πλάζεσϑαι τὴν γῆν A III 13 4 (318 816) πλάξ (ἡ ἐντὸς κογχυλίων) ThS 13 (521, 8) (ϑαλασσίων) Hi 14 5 (566, 6) πλανᾶν (xà ἄλλα) ThS 65 (518,2) πλανᾶσϑαι περὶ τὸ ἴδιον A IV 9.21 οἱ πλανώμενοι ἀστέρες D 9 (450, 13) 81 (466, 4) πλάνη Hi 1922 (510, 2) E IL 5 (588, 10) He 13 (654, 15) 18 (656, 16) πλανήτης A ID 7 7 (3375 7) placita 13 (94124) (opp. dzAavi, dist. ἥλιος φω- σφόρος σελήνη) A II 15 s (344 316 513) πλανήτας ἀνεῖσϑαι Α II 13 11 (342 48 21) πλανητῶν χρόνος (placita) A II 32 (363 16) (quomodo moveantur) Aristot, D 8 (450, 8) πλαταμώδης A III 159 (380422) πλάτος (dist. μῆχος βάϑος) A I 12 1 (310 410 "18 D 5 (449,6) 19 (457, 17) ThO 3 (418, 10) (opp. ὕψος) A II 31 4 (363 b9) δισχοειδῇ τῷ πλάτει A III 105 (917 13) πλάτος γῆς A III 15 8 (280219) διὰ πλάτος ἄστρα ἐποχεῖσϑαι τῷ ἀέρι Hi 7, (561,4) — ἐν πλάτει (opp. κατ᾽ ἀπαρ- τισμόν) νοεῖσϑαι Stoic. D 26 (461, 19) cf. xarà πλάτος D 26 (461, 32) πλάττειν. τὸ ὑπὸ τῶν ποιητῶν πεπλασμένον (ϑεῶν εἴδος) A 16 14 (296 222) Παγχαῖον ὃ πλάσας Ζᾶνα (Callim. A I 7 1 (298 a4) ὁ ϑεὸς ἔπλασε τὸν χόσμον A I 1 4 (299211) {{ππον) D 271 (468, 7) πλασϑεῖσα τῷ λόγῳ 490,9 πλάττεσϑαι ϑεοὺς ἀνϑρω- ποειδεῖς Ph 12, 81 (046 b27) πλατύς A II 22 4 (352 b8) (ὡς πέταλον τὸν ἥλιον) A II 99 e (352936 b4) (σχή- para) ThS 73 (521,8) (γῆν Hi 7 4 561, 2) 8 8 (062, 6) Πλατωνιχός (συναύγεια) A IV 1311 (404 214521) 615 804 πλειάς D 32 (466, 28) πλεῖν A ΠῚ 5 1 (27242353) ἐπὶ τῶν πλε- ὄντων D 24 (460, 13) πέλαγος οὐ πλωτόν, ἀλλὰ βαραϑρῶδες 490,8 πλεχτάνη (πολύποδος) Stoic. A IV 14 4 (390 413) 21 2 (410 1332) πλεονάζειν ThS 19 (504, 24) mÀtovdxtc (praecedit τὰ πλείω) ThS 31 (508, 12) πλεονασμός (τῆς ὅλης) A ΠΙ 8 i5 (370 58 b19) (σπέρματος) A V 81 (420221) 10 1 (421 4 26) (τῆς ὑγρασίας) A V 20 s (432 a95) / πλεοναχῶς λέγεσθαι D 19 (457, 17) πλεονεξία Hi 19 16 (569, 11) πληγή (τοῦ βάρους) Atom. A I 8 18 (286 43) 42 (290235) (πνευμάτων Epic) A I 44 (2904229) ΠΙ 3 3 (36834 51) (τῆς ὕλη) A I 26 2 (321317) κατὰ πληγήν (opp. ἀποπαλμόν) Epic. A I 12 5 (311 313516) cf. Hi 15 2 (566,15) — πλη- γήν (ὑπ᾽ ἀέρος cet) Plat. A IV 19 1 (4082151) ΤῊ 6 (500, 14) 85 (525, 18) πλῆϑος ἐπιρρεῖ He 15 (654,32) ἄπειρος xatà τὸ πλῆϑος A I 5 4 (290231355) (bAtxóv, opp. μονάς Pythag) A I 4 18 (302310521) (opp. μέγεθος) A I 18 3 (316 4657) ὁ (817 ^20) III 3 4 (26815 b18) (opp. ὀλιγότης) D 11 (452, 10) ThO 3 (478,2) (τροφῆς) A V 80 1 (442 131159) 3(44329) (τῶν σωμάτων) A I 4 2 (290211) 3 (290 417) (ἄπειρον σχη- μάτων) ThO 8 (483, 11) (ἀδιαιρέτων ἄπει- pov) Ecph. Hi 15 2 (566, 14) πληχτιχός (δύναμις) Epicuri A I 42 (290 aD) πλημμέλημα 6 24 (614, 7) πλημμελής 6 24 (614, 4) πλήμμυρα (coni. ἄμπωτις) singul. A III 171(38222158) plural. (382 515 ^1) πλημμύρειν trans. A III 172 (382515 cf. nb12) IV 17 (38617) πλημμυρεῖν intr. 491,1 πλήν tamen ThO 11 (486,2) S 35 (509, 14) 31 (010, 2) 60 (516, 14) 64 (517, 19) 75 (521, 16) mposagopltetw παρῆχεν πλὴν τοσοῦτον 'ThS 82 (524, 17) πλὴν ὅτι (sc. λέγεῦ ThS 55 (515, 4) πλὴν ὅτι μή non nisi D 3 (448, 21) . πλῆξις (ἀέρος) A IV 19 5 (409 419) πλήρης AITn (30158) 186 (317 b8) II 201(348*655) (πυρός) A II 25 1 (355 πλειάς II INDEX 320519) (opp. xevóv) A L3 15 (25552) D 25 (460, 23) οὐσίαν vasthv xal πλήρη (ὄν) Leuc. ThO 8 (483,21) cf. Hi 12 2 (564,26) πλῆρες (ὄν) xal τὸ κενόν (μὴ ὄν) Democer. ThO 8 (484,2 ef. 15) Hi 13 2 (565, 7) He 13 (654, 16) πληροῦν AIV 194 (409 418) 22 3 (413118) V 243 (43632) D 25 (461,3) (ἀριϑμόν) AISs(282a3) πῦρ... πεπληρωχὸς τὸ ἡμισφαίριον A II 20 13 (350 3959). (τὴν βίον) Hi 2 1 (055,16) πληροῦσθαι (τὸν ὅλον κόσμον) A I 232 (319 528 cf. nb11) (τὸν ποταμόν) A IV 12 (385 854) (τὴν a- λήνην opp. μειουμένην) Hi 6 5 (560,3) πεπληρῶσθαι πάντα (opp. κενὸν εἶναι) Hi 21 0 (511, 94) (πᾶσι τοῖς ἀγαθοῖς) A T3: (306 49) (μαχαριότητῇ A I 79 (301 4} τῷ τοῦ ἀέρος πεπληρωμένῳ A II?20n5 (350 414 514) πλήρωσις (opp. χένωσις) A IV 22 2 (413 8 15. 26) (τῆς σελήνης opp. μείωσις) A III 17 5 (888 41 b4) πληρωτιχός (τοῦ τόπου τὸ σῶμα) ἢ ὃ (449,11) ' πλησιάζειν, ἑχάτερον τῶν πλησιαζόντων ΑΥ̓͂ 13 s (424 322) ἀνίσχοντός τε τοῦ ἡλίου xal πλησιάζοντος ἡμῖν D 10 (450, 39) (πι- λήνη) D 81 (466, 18) (τὸ ϑερμόν) ΤῊΒ 38 (507, 16) πλησιαστής 411, 18 πλησίον ἰόντα τὸν ἥλιον τῆς Αἰγύπτου A IV 15 (385392) m. ϑρώσχουσί poo Eurip. A IV 12 5 (402325) π. οὖσαν Thy... πόλιν D 13 (454, 15) cf. ThS 53 (514, 22) πλησμονή ThS 44 (511, 25) πλήττειν. πληχϑεῖσαν ὄψιν A IV 14 3 (406 2119519) (τὸν ἀέρα) A IV 16 3 (406 228 b28) ef. 19 4 (409 311) χολυμβήϑρας πλη- γείσης λίδΨῳ A. IV 19 4 (409 « 15) (ἀσπί- boc; κεραυνῷ) D 12 (453,7) πληγέντος ὀφθαλμοῦ πῦρ ἐχλάμπειν ThS 26 (507, 1) πλοῖον A II 18 1 (34713452) IV 11 5 (401 4 8) πλούσιος. ἄφρονα πλούσιον ὄντα E III 24 (691. 29) πλούσιόν τε καὶ πολυώνυμον τὸ εἶδος D 8 (448, 15) πλοῦτος Hi 20 5 (570, 29) E III 42 (593,10) πνεῖν ἐτησίας A III 7 » (87528) πνεῦμα (λέγεται συνωνύμως ἀὴρ xal πνεῦμα) Α 18 «(218 1511) IV 16 1 (406417 "VERBORUM b17) E IL 8 (589,17) — i. q. ἄνεμος πνεύματος ἀναφοράν A III 2 6 (36724 b3) 3 1 (367 323 522) 4 5 (371523) 123 (314 323) 4 (315 b4) 17 9 (383321 531) IV 19 4 (40928. 11) D 12 (452, 23) 13 (454, 21) 14 (455, 3) Hi 1 2 (555, 5) 18 (561,17) --- πνεύματος ὁλχή (i. e. dva- πνοὴ) A IV 22 3 (4132313) ThS 25 (506, 26) τὸ πνεῦμα εἰσέρχεται ἄνευ ὀσμῆς Th$ 85 (525, 14) πνεῦμα ἄπειρον Pyth. A I 18 6 (316 b17) — (πέμπτον σῶμα) Aristot. Hi 204 (570,24) — πνεύματος ἀγγεῖα Erasistr. A V 29 1 (44125. 12) — πνεῦμα (φωνή) Platonis A IV 191 (4017 323513) 3 (409 86) — (τὸ περὶ τὴν χαρδίαν) Stoic. A IV ὃ 6 (391 8138) (σπέρμα) D 39 (410, 17) τὸ ὄν D 28 (408,14) cf. AIT 24 (303 b14) (αἴτια) AI115 (810 81) (σωμα- τοφυές) G 18 (606,16) πνεῦμα νοερόν (ϑεός) A 161(292 Δ28) 1 19 (3025 22) 33 (306 4555) G 16 (609, 2) (ἔντεχνον ὁδο- ποιητιχόν, φύσις) G 20 (611, 17). πνεύματα νοερὰ ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ ἐπὶ τὰ ὄργανα τεταμένα Α IV B1 (394277 cf. tb3) (ὁρατιχόν) A IV 153 (40626 b6) 213(411 a3) (αἰσϑητικόν) A V 24 4 (436 210. 15) πνεῦμα νοερόν, ϑερμόν (ψυχή) A IV 33 (388 51 41, ef. tb1. 4) E III 36 (592, 27) G 24 (613, 14) He 2 (651, 13) — πνεῦμα δραχοντοειδές Epicuri E II ὃ (589, 12. 21) πνεῦμα (dist. ἀήρ) κίνησιν ψυχῇ ἐμποιεῖν A IV 8:1 (38952) πνευματιχός (δύναμις) A I 28 3 (32329 b10) V 43 (41832) (xoa τῆς χαρδίας) A IV 5 7: (391 810) — τὸ πνευματιχόν Anaximenis A III 4 1 (370320 532) {πέ- quxt πρὸς τὴν dxofv) A IV 9 10 (397 b31) (i. q. τὸ πνεῦμα) A IV 92 3 (414 410) ἐχ ποιοῦ πνευματιχοῦ Epic. A IV 3 1 (388 48 528 £517) πνευματοῦν ΑΙ 4 3 (290220) πνευματώδης ὁ ἀήρ D 13 (453,25) 14a (Add, p. 455) πνεύμων A IV 172 (401 26 b6) 22 2 (412 419, 41323. 10) V 15 4 (42628) πνοή Pyth. A I 18 e (31753) (ἀνέμων) D 18 (453,19) πνοιῆζῆς λελόγχασι Emp. ThS 22 (505, 26) ποϑέν D 11 (456, 15) ποιεῖν (σαφέστερον) ThS 71 (520, 1) ζηλω- τὴν εἶναι τῆς αὑτοῦ προαιρέσεως πεποιη- ποιός 805 χώς G3 (599,4) — verbi iterati vice πάσαις γὰρ τοῦτό γε ὁμοίως ποιεῖ [sc. συμ- πάσχει) ThS δῖ (015,20) — de philosophis usurpat saepissime Th: ἐχ πυρὸς ποιοῦσι τὰ ὄντα (i. e. γίγνεσθαι vel εἶναι ofov- ταῦ ThO 1 (475, 16. 476, 1) 3 (478, 1) 4 (419,10. 16) 6 (482, 12) 8 (483, 15. 484,10. 14) 9 (485,2) S 1 (499,2) 4 (500,2) 5 (500,8) 12 (502, 28. 503,3) 14 (503,19) 16 (503,31. 504,4. 7) 23 (506,4) 25 (506,19) 50 (513,17) 51 (514,3) 54 (014,31) 55 (515, 3) 57 (515, 22) 58 (515,26) 61(516,22) 12 (520,13) 19 (022,28) — (opp. πάσχειν) A I 3 25 (28943) D 5 (449, 12) ThS 39 (510,13) G 23 (612, 19) He 11 (658,31) 12 (654,9) 13 (654,20) — ποιεῖν categ. Arist. Hi 20 1 (510,19) — τὸ ποιοῦν αἴτιον A I 8 3 (218 δά, 104) τὸ ποιοῦν (opp. ὕλη) ALIS 4 (218323519) 20 3 (321219 b20) τὸ πρῶτον ποιοῦν D 18 (451, 14) ποίημα A IV 13 10 (404512) ποίησις. τὸ ἀρχηγὸν ποιήσεως D 18 (451, 15) ποιητής (θεός) Plat. AI 731(204531) Hi 191 (567,8) ποιηταί deorum doctores AIG69(295213) 14 (296422) xatà τοὺς ποιητάς (Homerum) D 12 (453,2) (πα- λαιοῦ ThS 72 (520, 15) (ἀρχαίας χωμῳ- δίας Aristoph.) A I 7 4 (299313) ποιητιχός (αἴτιον) AI38(2812959) (Apoc) AIT3(29921) (νόσου, v. 1. παρασχευ- αστιχός) A V 801 (442 4 7) (δύναμις) ThO 8 (478, 1) — ποιητιχοῖς ἔπεσιν He 6 (652, 90) ποιητιχωτέροις ὀνόμασιν αὐτὰ λέγων ThO 2 (416, 11) ποικιλία AI41(289314) (ἀστέρων) A I 6 2 (29349) ποιχίλλειν. πεποίχιλται (zodiacus διαφόροις εἰδώλοις) A I6 ὁ (294 48) ποίχιλμα (Eur. de caelo) A 161 (294 419) ποιχίλος AI43(290215) (αἰτία!) A 1294 (326 b1) (ἔμφασις) D 14 (455,5) (στοά) Hi 20 7 (511, 2) ποῖος. διὰ τί συμβαίνει τὰς αἰσϑήσεις dxpt- βεστέρας εἶναι xal τῶν ποίων ThS 40 (510,25) ποία τις ThS 7 (500,23) cf. 82 (524, 19) Ph 22, 3 (535 »5) ποιός. παρὰ τὰς ποιὰς μίξεις τῶν στοιχείων Α1151 (313231624) cf. V 190 (431 a1) κατὰ τὴν ποιὰν χίνησιν A II 181 (341 αὖ b4) cf. IV 201 (409 428) ἐκ ποιοῦ 806 πυρώδους, ἐχ ποιοῦ ἀερώδους (cet.) Epic. AIV 31 (88827522 cf. εἐν10) ψυχῆς ποιᾶς μετέχειν A IV 47 (390220). ὑδάτων ποιῶν sim. A V 301 (442512. 44341) τὴν ἀπορροὴν τῷ ποιὰν εἶναι πρὸς τὴν φαντασίαν ThS 74 (521, 14) — τῶν ποιῶν ἂν ἦν xal ποσῶν Arist. D 2 (448, 8) κατὰ T «b ποιόν (dist. κατὰ τὸ ποσόν, χατὰ τόπον) Arist. A I 23.» (31956) 24 2 (320 419 b26) ποιόν categ. Arist. Hi 20 1 (510, 11) — ποιά Stoicorum A V 30 1 (44344 cf. p.223) τοὺς ποιοὺς λεγομένους τοὺς ἐπὶ τῆς οὐσίας γιγνομένους D 21 (462, 18) τῶν ἰδίως ποιῶν οἷον Δίωνος D 21 (462, 22. 25. 468,1) τὸ ix πάσης τῆς οὐσίας ποιόν (opp. τὸ χατὰ τὴν διαχόσμησιν) D 29 (464, 15. 18) ποιά (opp. ὡσανεὶ ποιά) D 40 (412, 2) ποιότης (στίλβουσαν) A I164 (293419) (σώ- ματος ὁρατή) A I 151(31942 4) ποιό- τητος μετέχειν A T 15 11 (314 b24). ποιό- τῆς xal ποσότης Arist. D 2 (448, T. 10) (ὑδάτων) D 14* (Add. p.455) (χυλῶν) Ar. D 142 (Add. p.455) (coni. δύναμις) A V 133 (424223) ἀέρα (Anaximenis) εἶναι τῷ μὲν μεγέϑει ἄπειρον ταῖς δὲ περὶ αὐτὸν ποιότησιν ὡρισμένον PI 8 (579, 22) — ποιότητες ἁπλαῖ Arist. D ὃ (449,4) τέσ- σαρες He 11 (654, 2) — Stratonis G 18 (611,3) — Stoicorum D 20 (458, 4. 9) 2*1 (462, 93) 28 (463, 25. 30. 464, 1. 3. 7) — ποιότητες αἰσϑηταί (opp. ἄποια λόγῳ ϑεωρητά) Atom. A I 15 n1 (314 527) πολέμιος Hi 24 5 (513, 25) πόλεμος. χατὰ τοῦ v. τετάχϑαι Ph 12, 17 (546 b 13) x. xal τὸν Δία τὸν αὐτὸν Heracl. Chrys. Ph 14,27 (548, 18) (iv τῷ σώματι) Brachm. Hi 25 5 (513, 22) πόλις (cultum deorum administrat) AI69 (295214) (Λιπαραίων) D 13 (454, 16) λέγεται διχῶς Stoic. D 29 (464, 21) πόλεις συνέστησαν Hi 9 6 (564, 7) οἶχος xal m. εὐδαιμονεῖ He 18 (656, 19) πολίτης αὐτοῦ He 10 (653,23) πολῖται D 29 (464, 29) πολλαπλάσιος (Πελοποννήσου) A II 215 (351 a9) πολλαγῇ ThS 62 (517, 4) πολλαχοῦ τῆς γῆς ThO 23 (495, 9) Hi 19 15 (569, 9) πολλαγῶς A II 410 (331526) (σχηματί- ζεσθαι) A IL 27 1 (351 516) (λέγεται) A ποιός Hu INDEX IV 81(3942151) D 22(159, 15) (utpvo- μένων) D 22 (459, 17) πόλος. ix τῆς χινήσεως τοῦ m. (septemtrio- nalis) Hi ὃ τ΄ῖι (03, 4) περιδίνησις τοῦ π. E II 8 (589, 20) πολυαύγεια A IV 90 (397 b25) πολυγώνιος 'ThS 66 (518, 5) 61 (518, 16) πολυϑεῖα Plat. E II 6 (588,22) πολυχαμπής ThS 65 (517,92) 66 (518, 10) πολύχενος. διὰ τῶν πολυχένων ἀραιωμάτων Democr. ἃ III 3 11 (369517 cf. 24. 25) πολυμέρεια A V 36 4 (439215) πολυμιγής A III 3 11 (369527) πολύμορφος He 4 (652, 16) πολύπλαγχτος (μελέων) Parm. ThS 33 (499, 18) πολύπους. προσφερῶς ταῖς τοῦ πολύποδος πλεχτάναις Stoic. A IV 4 4 (390212, 914) 21 2 (410233) πολυπραγμονεῖν advertere 489,21 πολύπτυχος (Ὄλυμπον) Hi 26 2 (574, 25) πολὺς τε xal συνεχής A III 1 7 (365 222 92) 6 (365a17b17) xatà δόξαν τῶν πολλῶν Parm. ThO 6 (482,12) τὸ πολὺ νᾶμα A IV 1 ὁ (385396) m. xal ὀλέγος χρόνος D (450,4) (ἄνεμος) D 13 (454, 14) (ὁ ἀὴρ μίσγηταῦ ThS 43 (511, 15) (ἔχειν τὸ ὑγρόν) ThS 45 (412,4) πολὺ χαταδεεστέρας Ph ἴ b6 (5392) διὰ πολ- λοῦ longo intervallo D14 (455,4) ΤῊΒ 11 (502, 15) μέχρι πολλοῦ 489,4 ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ D 13 (453, 17) πλέον xal ἔλαττον λαμβάνειν ThS τὸ (522, T) τὸ πλεῖον καὶ τοὔλαττον ἀριϑμιῷ κρίνεσθαι D 7 (100,4) οὔτε πλείω γινο- μένην οὔτε ἐλάττω D 20 (451, 20) πλείονα διάστασιν A Π 314 (3639) δύο ἣ xai πλειόνων D 28 (463,24.29. 464, 6) τὰ πλείω xal πλεονάχις ἡδόμεϑα CThS 3l (508, 12214) ἐχ πλείονος τοῦ πυρώδους A II 25 ὁ (356 35 b8) cf. πυρῶδες ἔχη τὸ πλέον sim. A V 19 5 (431310) 26 4 (439 412) 30 5 (443314) ThS 61 (516, 28) τὸ γὰρ πλέον ἐστὶ νόημα Parm. ThS 3 (499, 21) ἐπὶ πλέον ἐξαφῦζ A ΠῚ 2 5 (366 b15) παχυνθϑέντος ἐπὶ πλ. A III 4 1 (310 215 527) cf. 18 5» (429310) Hi 1 7 (561,10) ἐπὶ xA. γηρῶσιν A V 30 5 (445 215) (δέχηται) ΤΊ 54 (514, 30) (ἀλλοιου- μένης) Hi 18 (561, 20) (διηπόρησεν) ΡῚ ὃ (581,6) — πλεῖστον... ὅσον διαφέρει A T 2 2 (275*19) πλεῖστον διέχουσι ΤῊΝ 16 VERBORUM (504,2) ἐχ πλείστου πυρός A II 20 5 (349 48 cf. t b2) «à πλεῖστα τῶν πνευμά- τῶν ἃ III 11 1 (382217 b4) ἐπὶ πλεῖ- στόν εἰσιν ἡμμένοι ΤῊΒ 60 (516, 13) χατὰ τὸ πλεῖστον (dist. πάντως... ἄλλοτε ἄλλως) A I 29 2 (320 ^11) πολυσχημάτιστος (συμπλοχὴ ἀτόμων) He 14 (654, 25) πολυσχήμων (ἄτομα) A I 14 3 (312519) ὑμοιομερῃῇ A I 14 4 (312^ 20) πολυσώματος. πολυσωματωτέρῳ πυρί A III 3 4 (36821120) πολύτροπος He 14 (604,25) πολυτρόπως A I 23 3 (323515) πολυχρόνιος A V 30 o (44428) PI 2 (519,19) E III 36 (592, 26) πολυώνυμος (τὸ εἶδος) D 3 (448, 15) πονηρός G 24 (614, 5) πονεῖν. οἱ πονοῦντες aegroti 'ThS 21 (505, 20) πόνος (opp. ἡδονή, syn. λύπη) A IV 9 16 (398 b 18. 20) πόνον παρέχει ΤῊ 29 (501, 29) ἀπάνευϑε πόνοιο Xenoph. ThO ὃ (481, 13) Ποντιχός A IE 1 4 (328 b5) III 2 5 (366 391599) 13 3 (318210) G 18 (610,99) Ποντικὴ Ἠράχλεια D 13 (454,12) πόντιος (νῆσοι, opp. πρόσγειοῦ) D 18 (454, 16) πορεία τοῦ ἡλίου A 1 213 (31826 bb) πορεύεσθαι (ἥλιος) A I Pr. 3 (214 η 84) ἰδίαν τινὰ ὁδὸν πεπορευμένος PI 4 (580, 6) πορϑμὸς Σιχελιχός 459, 24 πόρος (οἱ ἐν τῷ πνεύμονι λεπτότατοι) A. IV 222 (41344) (γῆς) D 13 (454,5) (ai- σϑήσεων) Emp. ΑΙ 1Ὁ 8 (3133659) IV 9 6 (8391 αῷ »4) ThS τ (500, 20. 26) 8 (501, 3) 9 (502, 5) 12 (002, 28. δύ, 4) 13 (503, 8.9) 14 (503,15) 15 (503,206) 11 (504, 13) 91 (527,8) — Alem. ThS 26 (507,0) πόρους coUe; (coni. εὐδιόδους, opp. ἐπαλλάττειν) Democr. Th$ 14 (521, 13) 80 (523, 14. 1. 15) — Plat. ThS 84 (025,8) 89 (520,20) — πόροι αὐλώδεις astrorum Anaximandri Hi 6 4 (560, 1. 4) πόρρω μετεωρίζεσθαι D 11 (452,2). (διατει- νούσης) D 11 (452,19) (τοῦ ἡλίου) D 14a (Add. p. 455) πόρρωϑεν. τῶν z. ἀχούειν ThS 30 (507, 30) (ὁρᾶν) ThS 29 (501, 28) πορφύρα AIG64(293215) πορφυροειδής ThS 71 (522, 15) 801 πορφυροῦς (ipv) Homer. A ΠῚ 52 (37229 b9) (χρῶμα) A HI 57 (31335 b5) ThS 11 (592, 8. 14) πόσος (χρόνος) A II 32 (363 45) (αἰσϑήσεις) A IV 10 (3993151) (γωνίας) He 17 (605, 33) ποσός. ποσὴν διανοίας ἀναλογίαν A IV 80 (395 b11) πρὸς ποσούς τινας χρόνους D 39 (471,21) ποσαὶ χαϑάρσεις (quantu- laecunque sunt) A V 182 (42827) ἐπὶ ποσόν A IV 13 11 (404 39 515, (59) χατὰ τὸ ποσόν (dist. χατὰ τὸ ποιόν, χατὰ τόπον) Arist. A I 23 2 (919 50) 242 (320 490 b25) — ποσόν categ. Arist. Hi 20 1 (570, 11) ποσότης Ar. D 2 (448, 1) πόστος (μέρος) A I Pr. 1 (202210) ποταμός D 11 (151,29) 39 (471,3. 4) Hi 84,5 (562,9. 10) (t Ταγαβενά) Hi 24 1 (513, ) (Νεῖλος) placita A IV 1 (384 a19) πότε canteg. Arist. Hi 20 1 (570, 11) ποτέ def. Chrys. D 26 (461, 23) διὰ τί ποτε ThS 53 (014,14) ποτὲ piv... ποτὲ δέ D 13 (454, 7) ThO 3 (478, 5) πότερος, ποτέρου ἐστὶν ὕπνος... ψυχῆς ἣ σώματος A V 25 (490 417) πότερον... f Α18 2 (2181) D 25 (460,23) ThS 4 (500, 1) 13 (503, 9) 34 (509, 2) 12 (520, 20) 81 (524,6) πότερα... ἤ ThS 49 (513,10) ποτέρως ἔχει τάληϑές ThS 60 (516, 11) πότιμος (ὕδωρ) D 34 (461, 18) ποῦ categ. Arist. Hi 20 1 (510, 11) ποῦς. εὗρος ποδὸς ἀνϑρωπείου A II 214 (351 Δ11 521) μέγας δάχτυλος τοῦ m. A V 110 (1212312) ὁ νοῦς οὐχ ἐν τοῖς ποσίν ΤῊΒ 41 (012, 27) τὰ ἐν ποσὶν οὐχ εἶδεν Hi 1 4 (555, 12) πρᾶγμα (ἀνθρώπινα) A 129 2 (330 59) (dei credita) A I6 13 (296 420) γένεσιν ἀγε- νήτου πράγματος ThO 10 (185, 1) (opp. ὄνομα) A 128 3 (324 b9) οὔτε πράγματα ἔχειν οὔτε ἄλλῳ παρέχειν (ϑεόν Epicuri) Hi 22 3 (512, 10) G 16 (609, 8) πραγματεία (τὴν τῆς φιλοσοφίας) AT Pr.1 (21328) τὴν πλείστην πρ. περὶ τῆς πρώ- τῆς φιλοσοφίας ποιησάμενος ThO 9 (484, 21) (φυσιχή) G 16 (608, 13) πραχτιχὸς τῶν δεόντων (opp. ϑεωρητιχὸς τῶν ὄντων) A Pr.3(27424) (ἀνήρ) AT Pr. 8 (214 417) πραχτιχός 808 πρᾶξις. ἐν τοῖς ἔξω πράξεως (opp. ἐν τοῖς πραχτοῖς) Arist. A I 29 s (320 28 521) πράσινος (χρῶμα) A III 5 7 (3133656) D 14 (455, 6. 14) ThS 77 (522, 14) πράττειν (unde zpaxttxó;) A I Pr.3 (274 216) ἐν τοῖς πραχτέοις (v. l. πραχτιχοῖς, l. πραχτοῖς, opp. ἐν τοῖς ἔξω πράξεως) Ar. A 129 5 (325 40 519) πρεσβύτερος AI21(276211) πρεσβυτέρῳ γενόμενῳ 'ThO 22 (494, 1) πρεσβυτέραν ἀρχὴν ὑγροῦ (Thaletis) τὴν ἀΐδιον χίνησιν (Anaximandri) He 10 (653, 24) πρεσβύ- τατοι τῶν ἀπὸ τῆς αἱρέσεως ταύτης D 36 (468, 9. 469, 1) (τῶν Ἰώνων) He 10 (653, 23) πρηστὴρ (estinter φυσιχά) A L12 (27522) περὶ πρηστήρων placita A III 3 (367 *21 520) D 12 (452, 27) — πρηστῆρος αὐλός Anaximandri A II 20 1 (3484857) 251 (355 521) cf. p. 25. 156 πρίν c. inf. A V 26 4 (438 823) μὴ πρότε- pov λῆξαι πρὶν ἣ διαρραγῆναι D 13 (454, 10) — praep. πρὶν στοιχείων A I 13 1 (312 ^4 Prol. p. 65) προαγορεύειν valicinari Hi 25 2 (514,11) προάγειν (εἰς τοῦτο) ThO 1 (475,5) (εἰς εὐν χαραχτῆρα φυσιολογίας) G 3 (601, 1) προαιρεῖσθαι G 1 (597, 2) προαιρέτως (opp. ἀπροαιρέτως) Ar. A I 29 3 (325 524) προαίρεσις, προαιρέσεως ἐναλλαχτιχὴ σχέσις A1291(324519) (dist. ἀνάγχη, τύχη A1294 (3201) 5 (32653) κατὰ mp. A I 29 4 (325 b30) IV 22 2 (41322 cf. 6) τῆς ἑαυτῶν προαιρέσεως Hi 19 12 (568, 22) — i. q. αἵρεσις G 1 (597,13) 3 (599,4) προαιρετιχός. αἰτίαν dv προαιρετιχοῖς A I 29 1 (324 49} 117) προανατέλλειν (opp. ἐπιχαταδύεσθαι) A II 16 τ (316 b8) rpoavéAxetv A V 61 (418 226) προβαίνειν μέχρι τῶν πέντε A I 23 4 (3206) προβαινούσης τῆς ἡλιχία A V 19 4 (43017) προβάλλειν. προβάλλονται βίον αὐτάρχη Hi 24 1 (513, 4) πρόβατον Hi 24 s (573, 21) προγίγνεσθαι. πολλῶν προγεγονότων ThO 1 (415, 11) προγιγνώσχειν. τοῖς ix φιλοσοφίας λαβεῖν τι χρήσιμον προεγνωχόσιν G 2 (5985, 3) προγνωστιχός Hi 8 1 (563, 12) 25 3 (574, 10) πρᾶξις I INDEX πρόγονος D 39 (470, 18) A V 11 (422 414 b 9) πρόδηλος D 28 (464, 3) He 19 (656, 23) προδηλοῦν Hi 24 5 (573, 25) προδιαλύειν D 11 (452, 1) προδότης E III 26 (591, 38 προεδρία Ph 11,1 (545 524) προεντυγχάνειν G 2 (598, 8) προέρχεσϑαι (αἰσθητὸν ἐξ ἑκάστου στοιχείου) A IV 910 (397 27) ἐπὶ τοσοῦτον προ- ελϑών D 87 (469, 12) πρόϑεσις. κατὰ τὴν πρὸς τὸ τέλος πρόϑεσιν A I 29 1 (324 ν20) προθυμεῖσθαι ThS 48 (513, 8) Hi 1 4 (555, 11) προηγεῖσϑαι. ψυχὴν πάσης χινήσεως προη- Ἰουμένην (v. 1. προηγουμένης) A IV 62 (39238512) αἰτίας προηγησαμένης A V 293 (441223) (ἰδέαι τῶν αἰσϑητῶν) D 1 (447221) — προηγουμένως (opp. χατὰ συμβεβηκός) A II 34 (330212515) ef. I 151(31355) "Theophr. de ign. 14 προϊέναι. προϊόντος τοῦ χρόνου A V 181 (427222) (εἰς ἄπειρον) A II 24 9 (355 1313512) ThO 10 (485, 9) (εἰς ἀόριστον) He 19 (656, 22) (ἀπό τινος ὡρισμένης ἀρχῆς) ThO 10 (485, 13) (τάξει, sidera) 6 3 (603,12) (ἀπὸ βραχέος τι πρὸς τὸ μεῖζον) G 22 (612, 16) προϊέναι. προΐεσθαι (med.) σπέρμα A V5 (418 38b]) 1(418 36 saepius) 13 2 (424 214) προϊστάναι. med. (céxwov) A I Pr. 3 (214 413) (τούτων) G1(597,14) (ἀκαδημίας) 6 3 (600,4) (τοῦτο τὸ δόγμα) E Πὅ (588, 15) (τὴν περὶ τούτων σπουδήν) 6 3 (098, 12) προεστήσατο τῆς κατ᾽ αὐτὸν αἱρέσεως Θ 8 (600, 20) προϊστορεῖν 484, 19 προχαϑηγεῖσϑαι G 9 (605, 11) προκαταλαμβάνειν 491, 16 προχαταρχτικός (αἴτιον) G 19 (611, 9) προχατέχειν. πρσδατέχεσϑαι τῇ ἀνάγχῃ πάνϑ᾽ ἁπλῶς τὰ γεγονότα καὶ ἐόντα xal ἐσόμενα PI 7 (581, 10) πρόκροσσος ThS 79 (513,8 cf. n 41) προκύπτειν (τὰ ἔμβρυα) A V 18 4 (428 418, 20. 25 b4. δ. 9) 5 (429 49) προχύψας ἐν. φησίν He 18 (656, 7) προλαμβάνειν (τὰς αἰτιολογίας) A V 81 (420 425) προλέγειν τὰ προειρημένα A II 22 ὁ (352 VERBORUM 1312) III 17 4 (383b11) E II 5 (588, 16) προλείπειν A II 20 15 (351 b6) πρόληψις (i. e. ἔννοια φυσιχή) Stoic. A IV J1 3 (400222) 4 (400424) προνοεῖν τῶν ἀνθρώπων τὸν ϑεόν Stoic. D 29 (464,26) (τῶν ἀρχομένων) G 16 (609,16) (χόσμου) Hi 191 (561,8) τῇ ἀπὸ τοῦ προνοοῦντος αἰτίᾳ κατεχρήσατο ThO 20 (498,5) (μηδενός) Hi 22 3 (512,5) τοὺς προνοουμένους ταύτης G 1 (597,11) προνοητιχός (coni. συνεχτιχός) D 9 (450, 16) πρόνοια (syn. ἀνάγχη) A I 25 3 (321 48 59, tbb5) (dist. ἀνάγχη) A I 25 5 (32110 b15) Stoic. A I 27 5 (32212, tb 11) 28 3 (323518) D 29 (465,3) 31 (466,5) cf. Ph 11,30 (545526) Hi 21 (571, 10) περὶ προνοίας scripsit Chrysippus Ph 15,5 (548525) — πρόνοια Pythag. E I (581, 2) — Aristot. E ΠῚ 31 (592,11) — πρόνοιαν μὴ εἶναι Epic. Hi 22 3 (572,5) E I (588,3) — προνοίᾳ διοιχούμενος A I1 3 (329 1 10 5 11) saepius, προνοίᾳ xal συνοχῇ ϑεοῦ A Π 4 2 (331 28 58) ὑπὸ προνοίας A IL 81 (888841 02) χατὰ πρό- votzv D 1 (44126 cf. b19) πρόοδος. πρόοδον ἐνίστασϑαι G 2 (598, 15) πρός. πρὸς ἡμῶν καλούμενα D 8 (450,8) — πρὸς ἀνατολῇ xal μεσημβρίᾳ A V 71 (419215) — πρὸς τῷ δηνάρια εἶναι xal ναῦλα λέγεται A IV 115 (401239) πρὸς τῇ μαλαχότητι A IV 181 (407213) πρὸς τούτῳ 'ThS 53 (514, 14) πρὸς τούτοις D 14 (455, 20) ThS 21 (505, 20) 41 (511, 1. 6) 59 (516, 8) 71 (520, 4) 72 (520, 21) 80 (523, 10) — πρὸς τὴν φαντασίαν φω- τίζεσϑαι A II 28 ὁ (35936 b6) -- σύμμε- tpa πρὸς τὴν ὄψιν A I 15 4 (3133914) ThS 41 (511,3) κάτω πρὸς τὴν ἡμετέραν ὄψιν A II 24 3 (3544859) cf. ThS 7 (500,22) 88 (526,14) πρός τι categ. Arist. Hi 20 1 (510, 11) προσάγειν (τὴν αἴσϑησιν dzaü75) ThS 19 (504, 29) addere G 24 (615, 2) προσαγορεύειν A L3 1 (27628) τ (280 b9) s (281311. 280^14) 9 (283311) D 3 (443,20) 11 (451,2) 29 (464, 11) 31 (465, 24) 40 (412, 2) ThO 9 (485, 2) S 9 (501, 14) προσανέχειν (τοῖς φιλοσοφουμένοις) E II 7 (589, 1) προσιστορεῖν — 809 προσάπτειν αἰτίαν (ὕδατι τῶν σεισμῶν) A III 15 1 (37939) G 17 (610,2) προσαυγάζειν pass. (ὑπὸ τοῦ ἡλίου νεφῶν) A II 30 7 (809 νἹ. 12) προσαφωρίζειν ThS 15 (503,27) 82 (524, 11) προσβολὴ τοῦ ἡλίου A II 28 4 (358210 b15) πρόσγειος A II 306 (36252) (opp. τὰ με- τάρσια) A III 8 2 (37624) D 10 (451, 13) (νῆσοι, opp. πόντιοι) D 13 (454, 16) προσδέχεσθαι credere Hi 21 4 (511, 20) προσδιαρϑροῦν ταῖς αἰτίαις τὴν κατὰ mpo- aípestv A I 29 4 (325 b29) προσδοχᾶν 489,28 (ἐχπύρωσιν) Hi 3 1 (558, 19) προσεῖναι (τοῖς σώμασι βάρος) A I 127 (311 523) προσεμφερής A IV 22 (38626) προσεοιχέναι. τὰ τοῖς σώμασι προσεοιχότα AI164(315b10) προσεοιχέναι ἡλίῳ (Ὁ) A II 20 12 (349 3 11 cf. p. 14) προσεπάγειν G 1 (597, 12) προσέχειν ταῖς αἰσϑήσεσιν E III 15 (590, 36) iv τῇ ψυχῇ Hi 192 (253211) προσεχής. xarà τὸ προσεγὲς xal ἀχριβές (opp. χατὰ τὸν ἀνωτάτω λόγον) A IV 4 1 (390 2 2) προσζευγνύναι (τῇ ὕλῃ τὸν τεχνίτην A I 8 δ (28021) προσηγορία ΑἹ 88 (3064656) 29 1 (326 b13) D 80 (468, 24) Ph 17,4 (5ῦ0} 18) προσήκειν A I Pr.3 (2142314) ThS 51 (514, 3) ὡς ob προσήχουσαν ἀποδόντι τῇ γῇ τὴν μέσην χώραν ThS 22 (494, 2) προση- χούσης παιδεύσεως G 24 (614, 15) προσημαίνειν D 13 (154, 19) προσηνῶς G 6 (603, 16) πρόσϑεν (v. 1. ἔμπροσθεν) xal ὄπισϑεν A III 15 10 (380 b3) mp. εἴπομεν D 21 (162,15) πρόσϑεσις (opp. ἀφαίρεσις) A 138 (281 420) 232(31958) V 8 2 (421 41) D 21 (402, 20) προσϑλίέβειν. προσεϑλίβετο ὁ σχηματισμός A L4 4 (290 230) προσιέναι. εἰδώλων ἔξωϑεν προσιόντων A IV 810 (395 43 b27) πρὸς τοὺς προσιόντας G 1 (591, 15) mpoGclévat. προσίενται τούτων οὐδὲν (Στωιχοῦ) G 24 (014,10) τοῦτο τὸ δόγμα.... προσή- καντὸ D 36 (469, 2) προσιστορεῖν 494,1 810 προσχλίνειν. τῇ ἡδονῇ προσχεχλίσϑαι G ὃ (600, 10) πρόσχλισις δογμάτων G 1 (604, 3) προσχρούειν ἀλλήλοις Hi 12 2 (565, 1) προσχρουσμός (v.l συγχρουσμόν) νεφῶν A III 3 12 (360 b29 cf, a1) προσλαμβάνειν ATO? (29323) π (296 322) ΠῚ 33 (26845 ^9) (τὰς ἐλλειπούσας ἡμέρας τούτου τοῦ μηνός) A V 135 (429 bT) (τι τοῦ ἀέρος βρέφη) A V 15 5 (426 414) (del τὸ ὑγρὸν τὸ σπέρμα) D 39 (470, 22) προσλάμπειν pass. (ὑπὸ τοῦ ἡλίου) A II 17 1 (940411 512) προσνέμειν δόγμασιν ἑτέροις ἑαυτὸν προσ- νενέμηχκει G 8. (600, 20) προσομοιοῦν xatà τὰ ἐπιτηδεύματα ἃ 8 (600, 1) προσονομάζειν D 11 (451, 25) 29 (465,2) G 18 (611,3) προσπίπτειν. ἡ λαμπρότης τοῦ ἡλίου προσ- πεσοῦσα A ΠῚ 5 8 (318 49.»9) (εἴδωλα) AIV 810 (395 45 529) ϑίξιν τῶν προσ- πιπτόντων A IV 213 (411 413) τὴν ϑά- λασσαν προσπίπτουσαν Ὁ 13 (453,32) (χρῶμα) D 14 (455,7) (ὄψις) A ΠῚ ὃ ὁ (ΤΩ «88 υ80) 18 1 (384 48) 'ThS 5 (500, 12) ἀέρος τῇ πυχνότητι προσπίπτοντος A ΠῚ 15 4 (819 419) λογιχῇ προσπίπτῃ ψυχῇ (φάντασμα) A IV 11 4 (400 498) οἵ, 5 (40] 43) (τῇ dxoi) A IV 20 2 (41028) (εἴς τοὺς λείους τόπους) A IV 20 2 (410 a15) (πρὸς τὴν γῆν) D 10 (451, 15) D 14 (455, 24) ThS 41 (511,8) φϑείρεσϑαι ὑπ᾽ ἀλλήλων προσπίπτοντας (xóspouc) Hi 13 3 (565, 14) — τὸ προσπῖπτον ἡδύ (coni. ti0txóv, opp. yevtxóv) Chrysipp. A IV 9 13 (398 b 6) πρόσπτωσις πνεύματος τῷ χονδρώδει A IV 16 1 (406a17b17) (εἰδώλων) A V 23 (416219) χατὰ τὴν zp. D 13 (453,31) προσρεῖν. οἷς ἂν προσρυῇ (πνεῦμα) G 16 (609, 9) προστάτης (ταύτης τῆς δόξης) ΑΙ 59 (293212) προστιϑέναι A I 8 s (282 41) 18 (280 41) 6 15 (296215) 23 4 (320 ν8) 28 3 (323524) ThS 10 (502,10? 12 (503,4) τὸ (022,4) 18 (522,23) 82 (524,19) τούτῳ προσέϑεσαν τὴν γνώμην ΤῊΒ 2 (490, 9) προσυνιστάναι D 11 (451,53) προσυπερβάλλειν 491,2 προσχλίνειν H INDEX προσφέρειν A IV 195 (409 220) (ὀσμήν) Hi 2 14 (557,95) τροφὴν προσφερόμεϑα AIS35(2193654) ThS 44 (511,21) cf. Α18 6 (219 412 ν8) προσφερής A III 102 (316 424) προσφερῶς A IV 44(390212) V 205 (43322) πρόσφορος μορφή D 3 (448, 22) προσφύειν. προσφύεται 488, 20. τὰς λοιπὰς ψυχὰς προσπεφυκέναι (τῇ τοῦ ὅλου) ϑιοίε. D 89 (471,12) προσπεφυχυίας τῇ γαστρί A. V 14 3 (42525) πρόσφυσις 435, 26 πρόσω (opp. ὀπίσω) D 19 (457, 21) εἰς τὸ xpósc τοῦ αἰϑέρος ὁρμῆσαι Hi 8 2 (562,5) πρόσωπον. προσώποις χρόνοις τρόποις ΑἹ 296(3262155) ἐπὶ προσώπου ὁ τόπος ἔσται τῷ ὁρωμένῳ 'ThS 52 (514, 7) προτάσσειν. οἱ προτεταγμένοι A IV 31 (381 411) προτερεῖν ΡῚ 10 (582, 12) προτέλεια τῶν χατὰ φιλοσοφίαν G 16 (605, 11) πρότερος. ἔχει τι xp. A 122 (215 125 12) ἐστί τινα πρότερα (v. leet. πρότερον) ΑἹ 22(215229 cf. b16) τοῦ ὁρατοῦ κόσμου προτέραν τὴν ψυχήν A IL θ 4 (334 412 53) πρότερος τῇ δόξῃ, τοῖς δὲ γρόνοις ὕστερος 'ThO 9 (434, 20) --- κατὰ τὸ πρότερον xai ὕστερον D 6 (449, 15) 1 (450,6) νῶν τε xai rp. D 22 (459, 15) πειραϑῶμεν dzo- δοῦναι xp. εἰπόντες ΤῊ 60 (516, 17) τῶν πρότερον (sc. φιλοσόφων) ThS 58 (516, 2) πρώτη φιλοσοφία ThO 9 (484, 21) (τὸ λευχὸν τὴν φύσιν) ThS 81(524, 4) (ϑεόν) Ph5232(534h6) τῶν zp. τὰ αἴτια ThO 10 (485, 8) πρῶτα αἴτια (opp. χατὰ συμ- βεβηχός ΑΙ] 8(31042}1) τὰ πρῶτα (sc. σώματα i.e. στοιχεῖα) Atom. A I 9 3 (308 13153) 12 5 (211 33512) 6 (311 b18) Hi 15 1 (566,12) cf. A I 1o 11 (314 » 24) — εἰς πρῶτα ἥχειν G 3 (000, 18) ἀπὸ ποίου πρώτου στοιχείου ἤρξατο χοσμοποιεῖν ὁ ϑεός A II 6 tit. (333413 518) — πρῶτος neglegentius positum pro πρότερος AI 7 s (800422) 9 (30142) cf. 451 nbh4 πρῶτον τῶν στοιχείων i. e. προτέραν ἣ τὰ στοιχεῖα E ΠῚ 19 (591, 10) — πρῶτον... εἶτα... pal? Uv... ἐφ᾽ ᾧ ... τελευταίαν ΑΠῚ 4 (3386 18) πρῶτον ... μεϑ' οὖς, ὑφ᾽ d cet. ... μεϑ᾽ d A II 17 (93254) πρῶτον ... μετὰ ταῦτα... ἐφ᾽ ol; A II 1 2 (944. 415 12) πρῶτον μὲν... ἔπειτα VERBORUM νον ἔτι δέ ThS 12 (502, 26) 31 (509, 25) πρῶτον piv... ἔπειτα... πρὸς δὲ τούτοις ΤῊΒ 21 (505,16) πρῶτον μὲν ow... ἔπειτα TbS 51 (018, 28). πρῶτον piv... ἔπειτα ΤῊ 68 (519,5) πρῶτον piv... ἔπειτα... ἔτι δέ ΤῊ 81 (525, 28). πρῶτον νὸν ἔπειτα ThS 25 (506,23) πρῶτον μὲν οὖν 'TbS 79 (522, 26) — τὸ πρῶτον A I 1.2 (215 48) ThS 18 (522, 21) — πρώτως (opp. χατὰ συμβεβηχός) ΑΤῚῚ 5 (2142206) — πρωτίστη Chrys. Ph 14,21 (δ48 ν]19) πρώτιστα Hi 26 2 (514, 29) προτιϑέναι. προὐϑέμεϑα διαλεχϑῆναι G 2 (098, 4) πρόχειται ἡμῖν... ϑεωρῆσαι A I 11(214219) τὸν προχείμενον ἀέρα A IV 14 1 (405 ^1 ^1) προτιμᾶν Hi 17 (566, 27) 18 1 (567,2) προτρέπειν. προὐτρέπετο πάντας E ΠῚ 24 (591, 26) προτροπή (i. e. τροπή Democr. expl. ϑέσις) ATI158s(31455) προῦποβάλλειν (med.) A II 4 15 (332 521) προφέρειν (med. δόξας) Hi 10 1 (564, 13) προφήτης Hi 252 (514, 10) προχεῖν pass. (αὐγήν) A IV 15 1 (405527) 2(405228530) (ἀχτῖνες) A IV 15 s (406 211 b11) ὅλην τὴν προχεομένην σπέρματος À V 42 (417 324) προχυϑέντα βρέφη A V 15 4 (426 à 1) 5 (426 413) προωϑεῖν (πρὸς τὴν γῆν) A ΠΙ 4 2 (311 53) (opp. χαϑέλκχειν) A III 156 (38029) (04- λατταν sim.) A III 17 1 (3822196) 6 (383 2125 20) πρῴην εἴπομεν E III 44 (593, 14) πρωτεύειν (πάντων σχημάτων) A L63 (293 411) πρωτόγονος (τέτταρα στοιχεῖα) E III 19 (591, 9) πτηνός A V 20 1 (43236 55) He 4 (652,15) (ἄρμα Platonis) Hi 19 7 (568, 3) πτῶσις. τῶν δὲ πτώσεων ἃς δὴ προσηγο- ρίας χαλοῦσι Stoici D 40 (472, 6 cf. n 3) Πυϑαγόρειος A I3 19 (286 b6) v. s. Py- thagoras Ind. I p. 694b πυϑαγορίζειν (Πλάτων) A II 6 6 (335 a3) Πυϑαγοριχός (μονάδας) A I 3 19 (2867) Πυϑαγοριστής Hi 2 16 (558, 7) v. p. 695 a4) roxvdppov Democriti A III 3 1 (369521) πυκνός (opp. dpatóc) A II 1 1 (335 49 b6) 3 (33625 5 9) III 1 4 (365a 10 ^ 10) V 131 (49425) (opp. μανός) A III 18 (36622 811 b2) 'ThS 11 (502, 19) (coni. λεπτός) ThS 50 (513, 94) (coni. λεῖος) A IV 143 (400 «15. 919) τοῦ πυχνοῦ μετέχειν πλεί- evo; A V 12 (4192321) — πυχνοτέρου μίγματος A II 20 84 (34916) (νέφη) A IL 30 τ (362510) (ὕδατος ὅλη) A III ὕ 5 (912 822 523) (ὀσμήν) ThS 30 (503,2) — πυχνότατον ὑπέρεισμα D 21 (465,20) zuxvóctne (opp. μάνωσις) A T3 ὁ (2804 10 54) II1 33 (3682255) (τῆς ἐπιφανείας A HI 15 4 (379219) (ἀέρος) A V 205 (432 225) (opp. μανότης) ThO 2 (411,1) πυχνοῦν ΑΙ 4 4 (200 428). πεπυχνωμένου ἀέρος A II 23 1 (352215512) ThS δῦ (515,8) He 7 (653,5) (γῆν) A III 13 4 (318215) D 13 (453,9) (τροφῇ A V 19 5 (43132) (ὥσπερ ἔνοπτρον) D 14 (450,95) (xarà ἔνια) ThS 62 (011,4) (ἐπὶ πλεῖον) Hi 7 3 (560,22) (opp. dpatoov) ThO 2 (411,2) Hi τ 3 (560, 19) He 6 (663, 5) (opp. pavoov) ThO 2 (471, 9) πύχνωμα τῶν νεφῶν Α II 24 5 (354 215) πύχνωσις (ἀέρος) A II 232 (35232017) (opp. gdéweoct;) ThO 1 (475,16) (opp. ἀραίωσις) PI 3 (519,93) συνισταμένης ἀτμίδος κατὰ πύχνωσιν D 11 (451, 21) — (i. q. πυχνότης) A III 1 e (36531019) 8 1 (315215516) D 13 (153, 16) πυνϑάνεσθαι Parm. (ThO 62] 483,5 πῦρ (opp. ψυχρόν) A I ἴ 3 (299 48) (opp. ἡ χιών) ThO 10 (475, 16) (i. e. ἀέρος μά- vost) A 136 (250212 b5) ThO 2 (417, 2) (ἀβαρές) D 23 (459,25) ThS 58 (526, S) (εἰλιχρινές) D 21 (459,3) (σχῆμα) 459,0 (σύστασις) A III 1 8 (360 411) (ἀναπνοή) A II 1 1 (330 5 19) πυρὸς ῥυέν- To; ATL 3 (333a8b6, 9) πῦρ (ἡλίου cet.) A 131 (216 320513) (rogi) E III 36 (592,23) — πῦρ γίνομαι He 4 (622, 11) τὸ ἐν τῷ ζῴῳ πῦρ 7| τὸ ἐκτός ThS 13 (503, 5) πυρὸς τὴν ὄψιν οἱ πολλοὶ τιϑέασι 'ThS 31 (509,32) μόνου δοχεῖ τῶν στοι- γείων τοῦ πυρὸς ἀπορρεῖν ΤῊ 20 (505,5) πυρὸς τὸ λευχόν 'ThS 59 (516,10) πῦρ ψυχή He 2 (651, 9) χύχλον πυρός ἀποχριϑέντα τοῦ κατὰ τὸν χόσμον πυρός Anaximandri Hi 6 4 (509, 26) — πῦρ expl. Anaximenes Hi 7 ὃ (560,20) 5 (561,6) — (πολυσωματώτερον, opp. νεφελομιγές) — Anaxag. A III ὃ 4 (363217520) — (οὐράνιον Zaratae) Hi 2 13 (551, 15) — ἀνώτατον κωνοειδές Py- πῦρ 812 thag. A 114 7 (312 418 ν10) expl. He 16 (655, 12) (μεσαίτατον) Philol. A II 4 15 (332 90) ΠῚ 11 3 (277 410) — Heracliti ATI 311(28321854) 7 22 (30358) ThO1 (415, 15) Hi 4 ? (559, 1) E III 20 (591, 13) He 13 (654,19) — .Hippasi G 18 (610, 13) — Hipponis Hi 16 1 (566, 20) G 18 (610, 14) — Oenopidis G 18 (610,15) πῦρ (αἴτιον), opp. 17; (ὕλη) — Parmenidis ThO 6 (482,13) 6^2 (482, 18. 482 n 510) Hi 11 1 (564, 291) — Emped. A II 20 13 (350220520) P1 10 (532, 11) E III 19 (591, 8) — τὰ λεπτομερῇ ἄνω χωρήσαντα πῦρ xal ἀέρα γενέσϑαι Leucipp. He 12 (6004,13) --- πῦρ σφαιροειδές Democriti AIlT1s (302a4b14) — πυρὸς ἴδιον τὸ ὁρατόν Plat. ThO 21 (498 ηὉ14) — expl. Aristot. D 10 (451, 3) Chrys. D 21 (458, 15) — xat εὐθεῖαν χινεῖσϑαι Zenonis AII14s (31351) (χωνοειδές) Cleanthis ΑἹ 14 (319593) εἰς πῦρ μεταβάλλειν (τὴν ὅλην οὐσίαν) οἷον εἰς σπέρμα Stoic. D 36 (468,26) E I (557,16) (μῖξις) D 28 (463, 25. 81) (αἰϑερῶδες) D 36 (468, 11) δύο γένη (ἄτεχνον ... τεχνιχόν) D 33 (401,4.14) A I 7 x (30051}1) πῦρ (i. e. Ἥφαιστος) Chrys. Ph12,21 (546 b 11) πυραχτοῦν. πεπυραχτωμένου σιδήρου D 28 (408, 35) πυραμίς. ἐν ταῖς xat! Αἴγυπτον πυραμίσιν A IV 202 (410 418) Pyth. A IL θ6 (334 220511) He 16 (6595, 15) πυρετός (placita) A V 29 (44121) πυρίδιον A II 20 3 (345210. 34951) ThO 16 (492, 5) Hi 14 3 (565, 27) P1 4 (580, 13) ef. p. 108), 220 πύρινος (ἥλιος cet. astra) A II 11 4 (340 53 b6) 132 (34128 56) 10 (342 15) 12 (342 1 10023) 20 2 (348 58) 25 2 (356 b1) 3 (356 b2) D 10 (451, 1) Hi 1 4 (561,3) (οὐρανόν) ATI 114 (340 83 b6) πύρινος πυρὸς τεχνιχοῦ D 33 (461, 4) 34 (401,14) (νοῦν χόσμου) AITm(303b11) (δύναμιν) A IV 35 (388 δ4 57) (ἀχτῖνες, opp. μέλαιναι xal ὁμιχλώδεις) A IV 1553 (406413513) — τὸ πύρινον (i.e. τὸ πυρῶδες) Emped. A II 20 13 (350 418 517) πυροειδής v. πυρώδης πυρόεις (ὁ τοῦ Ἄρεος) A II 15 4 (344 420 518) πυρός plur. D 28 (463, 22) πῦρ II INDEX πυροῦν A III 313 (370 b5. 6) 121 (377 527) D 12 (452, 81) ThS 75 (521, 19.22) νε- φῶν πεπυρωμένων À II 13 14 (2483153, tb4) (πνεύματος) A III 2 € (361 45 b4) (αἷμα) A V 291 (441 413) (ἀέρα) D 10 (450, 21) πυρώδης (πνεῦμα Stoic.) A I 6 1 (292 424) 119 (802522) G 16 (609,2) (ἀστέρας) AIT: (301512) cf. D 32 (466, 19) 34 (467,16) (στεφάνη) A II 7 1 (33559) (πνεύματος φορά) A ΠῚ 313 (310 42) (φυ- χήν) AIV 34 (988 Β4, tb6) cf. 5 (388 12b5) (τυφῶνες) D 12 (452,30) (ἐνα- ϑυμίασις) D 143 (Add. p. 455) (ὃ τόπος) D 144 (Add. p. 456) (χρῶμα) ThS 71 (522,16) 86 (525,23) (αὐγήν) Hi 7s (061,18) — λέγεσθαι δὲ πῦρ τὸ πυρῶδες πᾶν D 21 (458,27) (eoni. τὸ ἀερῶδες) A1I112 (339318526) πύρινα ἐκ τοῦ πυρώδους A II 19 2 (9413856) τοὺς ἐν τῷ πυρώδει ἀστέρας ὅπερ οὐρανὸν χαλεῖ Parmenides A II 15 7 (345 517) ef. 7 1 (386 b 1) τὸ ἐν τῷ οὐρανῷ πυρῶδες Philol. A II 20 12 (349212, 35051) τὸ πυρῶδες A II 30 2 (361 415b 18) 4 (361 5h25) IV 3 n (888 47 "92. ε010) 9 10 (397 b 32) 13 11 (4043 13520, t 513) 14 1 (40527 bó) V 19 5 (431410) 30 6 (44423) πυροειδές (7) ThS 75 (521, 19) πυρωδῶς ἀστέρα A II1 3 9» (34234 b 13, t b) πύρωσις D 12 (452, 28) Hi 9 8 (563, 22) πυτίζειν A ΠῚ 59 (373518518) πώγων Α III 2 3 (366 b24) πωγωνίας A III23 (366b22) 5. (366 424 b 32) πὼς. συμβεβηχότα πως A I 29 2 (325 b14) φέρεται δέ πως A 129 « (825 b31) οὗτω πως D 38 (410, 5) ἐλέγχει μέν πως ThS 41 (512, 20) ῥάβδος (χαμπτομένης) A IV 20 1 (410 41) ῥάβδοι caelestes explic. A ΠῚ 6 (374 39) D 14 (454, 26. 456, 18. 29) ῥαγδαῖος (ὄμβροι) A IV 14 (885 415) ῥάδιος. ῥάδιον ὑπολαβεῖν ΤῊΒ 80 (523, 18) (χαταμαϑεῖν) ThS 81 (524, 8) ῥᾳδίως ἑλ- χόμενον ΤῊΒ 88 (024, 28) ῥανίς A ΠῚ 5 6 (312 332 b 32) saepius ῥαστώνη G 16 (608, 11) ῥέζειν (Callimach.) A I 7 3 (29924) VERBORUM ῥεῖν. πυρὸς ῥυέντος ἐξ οὐρανοῦ A II 53 (333 480) ῥεῖν τε xal φέρεσϑαι A IV 222 (412 423) (ἀναϑυμιάσεως χατὰ τῆς γῆς) D 18 (453,12) (ὑπὸ τὴν γῆν τὸ πνεῦμα) D 13 (454, 18) (εἰς μέσον τὸ ὕδωρ) Hi 92 (563, 18) (ἀπὸ τῶν ἄστρων δύναμιν) He 2 (651,11) --- ῥεῖν πάντα Hi 1 3. (550, 6) ῥευστὴν ὕλην A 192 (3073224. 30851) τὴν οὐσίαν, xal μεταβλητήν Hi 23 2 (512, 25) ῥέπειν (δεῦρο μᾶλλον ἢ ἐχεῖσε) A III 15 7 (380316) ῥέψαι μᾶλλον absolute A III 15 10 (3881 3151 cf. n^ 1) ῥεῦμα (syn. ἀπόρροια) Emp. A IV 14 1 (405 848 58) (scil. ἀτόμων) Epic. A IV 192 (40829) ῥευμάτων εἰσχρίσεις A V 123 (423223) ῥεῦμ᾽ αἰϑερίου πυρός 490,33 ῥεύματος ῥόος Chrys. Ph 19, 92 (546 18) ῥευματίζεσθαι rheumatico morbo laborare A IV 17 2 (407 39 ^9) ῥευστιχός (σπέρμα, coni. ἀσϑενέστερον) A V 12 (419 525) ῥευστιχῶς διαχειμένη AT 4 4 (291 48) Ῥηγῖνος Hi 161 (566, 20) G 18 (610, 14) ῥηγνύναι. νεφῶν ἐχτριβομένων ἢ ῥηγνυ- μένων A III 8 12 (369 "85) μία φωνὴ ῥηγνυμένη ὃ ἣ xol & ἤχους ἀπεργάζεται A IV 20 2 (410 419) ῥῆμα. τούτῳ τῷ ῥήματι προσαγορεύσας A I 3 8 (281 41. 280 ν]14) ῥῆξις (νέφους) A III 3 1 (367227 526) 1 (810 18 910) ῥήτωρ ThS 11 (502, 22) ῥητῶς ἐχτίϑεται PL 7 (581,9) ῥῖγος Plat. ThS 83 (524, 24) ῥιζοῦν. εἰς ἄπειρον ἐρριζῶσϑαι Xenoph. A III 9 4 (376215) 11 2 (8177 48) ῥίζωμα (vers. Pyth.) AIS38 (28231055) Hi 29 (556, 20) ῥιζώματα Empedoclis στοιχεῖα A 1320 (287406) ῥιπίζειν pass. (τὸ ὅδωρ πρὸς ἀνέμων) 487, 16 δίς plural. A IV 22 1 (412 812) ὀσφραίνεσθαι ῥισίν ThS 25 (506, 25) 38 (510, 6) Ῥόδιος E ΠΙ 34 (592, 19) 41 (593, 6) béoc τοῦ ῥεύματος (unde Κρόνος) Chrys. Ph 12, 23 (546 519) ῥοπή. ἴσχειν ῥοπὴν πρός τ A I 12 2 (310 1317524) p. πρὸς τὸ ἀποτέλεσμα εἰσάγον Θ 19 (611, 13) ῥοώδης ϑάλασσα D 13 (453, 31) ῥυϑμός (i. e. ῥυσμός Democr. expl. σχῆμα) σελήνη 813 AII55s(314b5) He13 (654,17) ῥυϑμὸς xal μέλος Hi 2 2 (555,21) ῥύμη τῆς περιφορᾶς A II 6 3 (334 21) D 13 (453, 14) ῥύμης σφοδρότης A III 7 4 (315 b10) ῥύσις ἀέρος A III 7 1 (374319) Stoic. 7 2 (314 2 23) ῥυσμός Dem. ThO 8 (484,4) v. ῥυϑμός ῥυπτιχός ThS 84 (525, 8) σαλεύειν pass. A IIL 15 10 (3812252) 11 (381 410) Hi 8 12 (563, 1) (xà φυτά A V 26 1 (488 48 b4) Σάμιος Α198 (230 518 513) 155 (313516) Hi 2 1 (555,14) n (551,1) E III 5 (590, 5) 12 (590, 24) savib bnc A III 15 9 (380222) σάρκινος (ὄζον) Emp. ThS 9 (501, 14) σάρξ A I3 5 (219b6) plur. A V 3 6 (417 a17) 5 3 (418322) 22 1 (434 ^4) — (opp. τὸ ἁπτόν) D 17 (456,21) τὸ ὁμοίως τῇ σ. ϑερμόν ΤῊΒ 2 (499,10) 86 (525,21) (στιφρά) ΤῊΒ 44 (011,29) ἡ τῆς σ. δια- φέρει φύσις ΤῊΒ 48 (013, Ὁ) σχληρόν, ᾧ ἂν ἡ σὰρξ ὑπείχῃ ΤῊΒ 83 (524, 24) σάρκα πάντων ἀπόλλυσθαι E I (531, 19) σάρκωσις (μήτρας) A V 93 (421220) 131 (424 ^8) σάφα (εἰδέναι) Eurip. A IV 12 e (402 ^33) σαφής. σαφέστερον ποιεῖ ThS 71 (520,1) σαφῶς G 2 (593, 7) σαφήνεια ThO 11 (485, 19. 20) σβεννύναι pass. (λίϑους, ἀστέρας) A II 139 (349 33512 cf. tb 6) 14 (34322 b4, t b4) (τὸν ἥλιον) A IL 234 (35336 b 7) (φλόξ) A II 294 (36038 511) (διάττοντας) A ΠῚ 29 (367 313512) σβέσις (opp. ἔξαψις) A II 13 14 (343 a6 b 7) 24 4 (3541239512) 29 5 (360513) III 37 (368530) ΡῚ 11 (582, 25) σεβασμός (τὸν περὶ τῶν ϑεῶν) A I169(295 a 6) σείειν D 18 (453, 30. 454, 16) σεισμός (placita) A III 15 (297936) D 13 (453, 11) Hi 12 (555, 4) 18 (561,19) 812 (563, 5) σέλας (ἀστερωπὸν οὐρανοῦ) Eurip AIGT (294 418) σελήνη. σελήνης ὑποδραμούσης D 10 (451, 12) ἅλως περὶ o. D 14 (404, 29) c. πολ- λάχις τρέπεσϑαι Hi 8 9 (062, 20) σελήνην 814 σελήνη xal μῆνα ταὐτὰ ὄντα Chrys. Ph 12,15 (546 ^ 11) περὶ σελήνης placita A II 25—31 (355 2416 b15 sqq.), praeterea Anaximandri Hi 65 (560,3) P12 (319, 17) — Ana- ximenis Hi 14 (561,4) PI 3 (580,3) — Anaxagorae Hi 86 (562, 14) 1.8 (562, 19) 10 (569, 97) — Archelai Hi 9 3 (563,93) — Emped. P1 10 (582, 13. 14) — τὸ ὑπὸ τὴν σελήνην μέρος τοῦ χόσμου παϑητόν Arist. A 1I 4 12 (3823 48 "4) μέχρι σε- λήνης τὰ καχὰ φθάνειν ix τοῦ περὶ γῆν τόπου ταϑέντα Hi 4 3 (559,4) 90 0 (510, 32) E ΠῚ 31 (592, 11) ef. τὰ ἀπὸ σελήνης ἄνω ἀθάνατα λέγων. τὰ δὲ ὑποχάτω ϑνητά Pythag. ΕΓ (081, 8) III 8 (590, 11.12) — Stoicorum D 21 (459,2) 31 466, 13) 33. 34 (467, 3. 14. 16. 11) (8e) Ph 13, 10 (547 ^9) 15,23 (54957) E IT b (088, Ὁ σεληνιακχός (ὕδατος) A ΤΙ ὃ 8 (3838 49 b6, 10) σεμνός (Pythagorei) He 16 (655, 8) σεμνότης (ἡ xaxà φιλοσοφίαν) G3 (601, 16) σῆμα Arat. A IL 193 (472323517) σημαίνειν A IL 193(317223 522). (ὑετόν) D 14 (455,2) ΤῊΝ 11 (522, 12) — xa Exactow σημαινόμενον Chrys. D 22 (459, 16) ὀνόματα εἰς σημαινόμενα διαιρεῖσθαι G 14 (601, 8) σημεῖον (εὐδίας) D 11 (452, I) (χώρας ψυ- χρᾶς) D 11 (452, 15). (ὕδατος) D 14 (455, 25) (τῆς παλαιᾶς ϑαλαττώσεως) 456,25 (τοῖς χάμνουσιν ἐπὶ γλώττης) ΤῊΒ 43 (511, 91) (διαλεχτιχῶν) def G 9 (605,9) — σημεῖον ἐποιοῦντο ThO 923 (495,8) ᾧπερ χρῆται χοινοτάτῳ c. ThS 20 (505,7) o. ὡς οὐχ εἰσὶ φύσει, τὸ... φαίνεσθαι ΤῊΒ 63 (517, 13) οὐδὲν c. ὡς μετὰ λύπης ἐστίν ThS 32 (008, 19) σημεῖον δέ" ἐὰν γάρ... ThS 40 (510, 21) s. δέ" xal ydp... ThS 45 (512, 8) 19 (523, 4) c. δὲ ὅτι ThS 85 (525,13) (sequ. γάρ) ThS 75 (521,18) s. εἶναι διότι (praec. ὅτι... αἰσϑάνεταῦ ThS 42 (511, 13) 44 (511, 26) φέρει τῆς κοιμότητος, ὅτι Hi 9 4 (563,27) — ση- μεῖον punctum D 31 (466,16) Hi 222 (512, 4) G 23 (612, 20) 11) σημειοῦν. σημειωτόν log. G 9 (605, 13. 6. σήπειν. σήπονται λίϑοι 487, 13 σηραγγώδης A III 15 n (381277) σῆρραγξ D 13 (454, 8) H INDEX σιγᾶν τοὺς μαϑητάς Pyth. Hi 23 (555, 23) 18 (558, 12) σίδηρος D 98 (463,31) ThS 62 (517, 3) 15 (521,926) Σιχελιχὸς πορϑμός 489, 24 σιχύα cucurbita A IV 222 (41321 ef. n*1 ubi addas Platon. Tim. p. 19 & σιωπᾶν Pyth. Hi 2 τὸ (558, 3) E III 8 (590, 13) σιωπή. σιωπὴν ἀσχεῖν Pyth. E I (587, 6) σιωπηλός He 16 (655, 8) σχαιότης (opp. dxoAacía) Hi 19 € (569, 10) σχαληνός A IV 19 2 (408215) ThS 66 (518, 10. 11) 67 (518,16) 74 (521,12) σκαφοειδής (ἥλιος) Heraclii A II 22 2 (852a8b6,tb3) 24 3» (354*5b 7) 231 (308 81 Ν1) 28 e (3592252) 29 2 (359 217518) σχεδαννύναι D 11 (451,93) 13 (454, D) 489, 15. ὀσμὴν σχεδαννυμένην ΤῊΒ 30 (D08, 9) v. s, σχίδνασθαι σκέλος ΤῊΝ 47 (512, 27) σχέπας Ph 10,10 (5144519) σχέπειν Hi 16 (561, 11) σκέπτεσθαι, ἐσχέψατο δ᾽ εἰς ἐνιαυτὸν ἀστέρας Arat. A II 19 s (347 325 519) σκεπτικός (φιλοσοφία) G 3 (600,7. 601,14) 1 (604, 6) σχεπτιχοί G 1 (604, 13) σχηρίπτειν med. 487, 23 σκιά (γῆς) A II 29 s (361529) III 1 s (365 313513) (μέλαν τι xal ἐπιπρόσϑησίς ἐστι τοῦ λευχοῦ) ThS 81 (524, 3) σχιάζειν ΤῊΝ 74 (521, 12) pass. (τὸν &- cxov) A II 24 s (355 44 b4) σχιαμαχεῖν A IV 12 4 (402213) σκίασμα D 10 (451,16) A II 29 e (360 214 519) σχίδνασθαι ex Democr. ΤῊΒ δῦ (515, 7) D6 (515, 14) σχιερός A II 30 2? (361 519) σκιομαχεῖν He 15 (655,5) v. oxta pay etv σχληρόγεως 486, 16 σκληρός A V 181 (494 417) (ὀφθαλμοί, opp. ὑγροῦ ThS 50 (513, 22) σχληρὸν xal μα- λακόν def. Demoer. ThS 62 (516,30) Platonis ΤῊΒ 83 (524,24) τὰ σχληρὰ τῶν λευχῶν (opp. ψαϑυρά) ThS 73 (521, 9) 19 (593, 1) σκληρόφϑαλμος ThS 36 (509, 22) σχοπεῖν ThS 33 (508, 22) σκορπίος (zodiaci) A 166(2942a8) V 18« (429 322) VERBORUM Gxotttvóc (ἀήρ) Ph 13,3 (517,2) (opp. λαμπρός) Hi 8 ? (562, 9) σχότος (ἀγνοίας) He 18 (656, 15) — ἐν τῷ σχότῳ tà χρώματα (1. σώματα) A I 1510 (814 b18) σκχότος εἰ ὁρατόν (placita) A IV 15 (405 326) σχότος Parmenidi est T AH T3 (335241057) ThO ὁ (482 nb19) — σχότος Zaratae Hi 2 12 (551, 11) σχυβαλῴδης E IL 8 (589, 18) cf. p. 175 σμιχρότης A V 142(42523) ThO 4 (479 n 411) S 68 (519, 1. 9) Σμυρναῖος E III 17 (591, 3) Σ ολεύς E III 39 (593, 1) σομφός (τόποι) D 13 (453,30) (γλῶτταν) ThS 38 (510, 7) (τὰ ἐντὸς ὀφθαλμῶν) ThS 50 (513, 24) σοῦς 58953 σοφία def. A I Pr. 2 (218 412) G 5 (603,2) (opp. ἀρετή) A I1 77 (331 ^21) (τέλος) Hi 224 (512,12) (τοῦ χόσμου) christ. He 1 (651, 4) σόφισμα expl. G 7 (604, 1. 8) σοφιστής 488,90 σοφιστῶν ἐριζόντων Ho 2 (001, 15) σοφιστιχός Ge 2 (598, 10) σοφός. ταύτῃ σοφοὺς ἑχάστους εἶναι ThS 11 (502,91) — Stoicorum A IV 9 17 (393 b 21) Pythag. E III 8 (590, 10) Democriti AIV 104(399214b17) Epicuri Hi 22 4 (572,11) — οἱ παλαιοὶ... σοφοί ThS 72 (520,15) σοφός τις ἀνήρ A I 7 2 (298 122) Hi 19 3 (567,15) ἕνα τῶν ἑπτὰ σοφῶν Hi 1 1 (555,1) E ΠῚ 1 (589, 22) σπασμός (coni. σεισμοῦ D 13 (454, 6) σπέρμα. σπερμάτων ἔχειν τάξιν A L6 τι (296 46) (δένδρων) A V 23 1 (4354) (ἐν τῇ γονῇ) D 20 (458,2) (ὑγρά) ThO 1 (475,6) (ἀποχριϑέν) Hi 8 12 (563, 9) — τίς ἡ οὐσία σπέρματος placita A V 8. 4 (411 41) (ϑηλέων) placita A V 5 (418 823 Ν]1) ox. πεπτιχόν Arist. A V 5 2 (418212) ὁπ. ἀπὸ τοῦ σώματος ὅλου xal τῆς ψυχῆς φέρεσϑαι Stoie. A V 11 8 (422 Α 24) cf. IV 31 4 (411 414) def. Zenonis D 39 (410,17) — Ηἰρροηΐβ Hi 16 2 (566,23) — (i. e. xpobwopa βρότειον) Emped. Α18 ἢ (287416) --- (τῆς τοῦ παντὸς γενέσεως) Heracl. (Stoic) A I 981 (323254) (πῦρ) Stoic. D 36 (468 ἃ 21 0917) λόγοι el; σπέρμα συνιόντες Stoic. D 88 (410,18) v. s. σπερματιχός στεγανός 815 σπερματιχός (γόνοι) A V 11 1 (422211) (αίνημα) A V 195 (53125) (ὀρρό} A V 231 (43522) τὸ σπερματιχόν (sc. μέρος τῆς ψυχῆς) Stoie. A IV 4 4 (39029,tb 11) G 24 (615, 4. 1) σπερματιχοὺς λόγους Stoic. ATT233 (306233) σπεύδειν (ἡ μονὰς ἐπὶ τὸ ποιητιχὸν αἴτιον) AIS3Ss(28129b6) (πάντα ταῦτα τῶν ὀνόματων εἰς τὸν νοῦν) A T 7 81 (304 4 b25) (τὸ ϑερμὸν ἀνωτέρω γενέσθαι) A III 15 6. (38032) σπιϑαμή A II 26 4 (351 t57) He 17 (656,3) σπινϑήρ Hi 810 (563,2) σπινϑήρων δίχην A III 2 » (367 311^ 10) σπινθϑηρίζειν A IIT 2 10 (367 315 ^15) σπογγιά A IV 182 (401 490) ὥσπερ σπογ- γιᾷ τῷ σώματι τὰ ἀπὸ τῆς τροφῆς ϑρε- πτιχὰ ἀναλαμβάνειν) A V 16 3 (42121) σπογγοειδῶς (l. σπογγοειδές) A II 20 1 (351 ^ 22 5 1) σπόγγος D 28 (404, 4) σποράδην. ἐν ἄλλοις σποράδην ἀποφαίνεται A I283 (323515) σποράδην εἰρημένα G 2 (598, 6) σποράς. τῶν σποράδων χαλουμένων (ἄστρων) A III 1 7 (365 »90) σπουδάζειν (περὶ τούτων διαλεχϑῆναι sim.) G 2 (593,1. 16) 7 (604,5) 16 (608,9) ἀμφὶ ταῦτα... ἐσπούδαχεν ἡ ψυχή poo τῶν ὅλων ἄρχειν He 18 (656,6) ὁ μὴ πάνυ ἐσπουδασμένος (i. e. φαῦλος) G 13 (606, 20) σπουδαῖος (opp. ἄφρων, φαῦλος Stoic.) D 89 (411, 20) G 13 (606, 21) ef. G 6 (603 11) σπουδαίας διαϑέσεις Zenonis Ph 8, 33. (543 3) σπουδή. σπουδὴν προίστασϑαι G 2 (598, 12) Σταγειρίτης A 1322 (28821 b7, ἐνῷ) στάδιον A IL 313 (308 41. 4 51.2.5) στάϑμη. κατὰ στάϑμην (opp. xatà παρέγ- xtv) κινεῖσθαι A I 12 5 (311311 515) 28 4 (320a 151) σταϑμός ThS 61 (516, 26) He 17 (656, 5) στασιάζειν περὶ τῆς ψυχῆς He 3 (651, 17) στάσις (syn. ἠρεμία, opp. κίνησις) A 123 7 (32046512) D 2 (44822) 1 (450, 2) 32 (466, 19) — τὴν ἐναντίαν ἐνεχείρησεν στάσιν Pl ὅ (580,21) — (syn. νεῖχος) Hi 42 (559, 1) He 4 (652, 5) στατήρ AIV 115 (40126) στάχυς AI54(2922310^3) στεγανός 489, 15 816 στέγειν στέγειν (coni. χωρῆσαῦ A I 4 4 (291 54) (ἐν ἑαυτοῖς τὸ πυρῶδες) A V 80 6 (444 48) στεῖρα A V 18 tit. (4942151) 14 tit. (424 a258b3) 14 3 (425 413) στείχειν (πρὸς τὸν olxelov τόπον) 489, 9 στέλλειν. στέλλεται consistit 459, ὃ στέλ- λομαι ἐπὶ τὸ ὕδωρ He 11 (055, 84) στενός. στενώτεροι (opp. tbpórepot) πόροι ThS 7 (500,21) διὰ στενωτέρου per an- gustius spatium 'ThS 41 (511, 1) στενότης ΑΝ 14 2 (42524) στενοῦν. τῶν βραγχίων στενουμένων Α IV 229 2 (41325) στερεῖν, ἐστερῆσϑαι τῶν περὶ σῶμα διαστά- σεων D 2 (443, 5) ἐστερημένος τῆς αἰσϑή- σεως Ph 8.44 (532 " 2) στερέμνιος (οὐρανόν) A II 112 (339 ^ 16 b94) (ἀήρ) A IV 19 5 (409 2 18) στερεός (σῶμα, praec. γραμμή, ἐπιφάνεια) ATI161 (31552) (σχήματα) Pytb. A II 6 5 (334 ^18 9) τείχους δίχην στερεὸν ὑπάρχειν A II 7 1 (33531259) (ἀήρ) ThS 50 (513,91) (opp. xev; ThS 75 (521,95) 82 (524,9) τὰ στερεά (dxoTc) ThS 9 (552, 1n 2) στερέωμα διάπυρον A II 25 9 (356a8 b17) στέρησις (opp. ὕλη et εἶδος) A 12 2 (215 ἃ 31) στέρνον plur. A V 24 3 (4364) στεφάνη Parmenid. A II 71 (535474) στέφανος Hi 26 2 (574, 25) E II 8 (589, 13) στῆϑος. περὶ τὰ στήϑη ThS 45 (512,5) (ἡγεμονικόν) Ph 16, 16 (649 b34) ἐν στή- ϑεσφι Hi 26 2 (515,5) στηρίζειν. ἐν οὐρανῷ ἐστήριξεν Arat. A II 19 s (347 524 ^18) στίλβειν A 16 4 (298 418) τῷ στίλβοντι xal τῷ διαφανεῖ ThS 26 (507,2) 11 (522, 11) ax. wv (gen. στ βωνος cf. 344 n ^12. 345 π 82) planeta ὁ τοῦ Ἑρμοῦ A II 15 4 (345 ^2 b2) 16 7 (3462656) στιλβηδών A II 18 2 (347239) στιφρός (σάρξ, coni. πυχνή) ΤῊΒ 44 (511, 29) 50 (513, 25) στοά (ποιχίλη) Hi 20 7 (511,2) στοιχεῖον (coni. ἀρχή) ThO 2 (476,5) (dist. ἀρχή) A I 2 (21521351) etym. Chrys. D 21 (458, 19. 459, 4) (τριχῶς λέγεσϑαι) D 21 (458,277) — (γῆν ὕδωρ ἀέρα πῦρ) A I 22(275324b10) cr. κατ᾽ ἐξοχὴν πῦρ H INDEX Stoic. D 21 (458, 15) τῶν στ A IV 3 n (389 ^7) ThO 2 (476, 6) (χοῦφα xal βαρέα) A I 12 4 (311324) μὴ διὰ παντὸς ἑστῶτας εἶναι... τοὺς τό- ποὺς τῶν στ À I1 6 (330 4205 16) στοι- χείων εἰς ἄλληλα μεταβολή D 88 (410,4) (συγχράσεις) A V 21 2 (433222) cf. 22 (434 58) στοιχεῖα xal τὰ ἐν αὐτοῖς πάντα xal ζῷα καὶ ἄλλα Hi 22 4 (512,1) μη- δὲν τῶν στ. ἀργὸν μηδὲ ζῴου ἄμοιρον εἶναι G 94 (614, 2) τὰ xax' οὐρανὸν στ. E. I1 7 (689, 6) στοιχεῖον ἀπὸ ( πρὸ) στοιχείων (ψυχή) He 2 (651, 19) στοιχεῖα γεωμετριχά Pythagorae A I 8 8 (281 46) (σχήματα τῶν à) AI 143 (312212515) IL 6 5 (384319510) ἐκ τῶν ἀριϑμῶν τὰ στοιχεῖα He 16 (655, 11) — (syn. σώματα) Anaximenis A I7 1 (802 5) ThO 4 (479, 15) Hi 7 3 (560, 19) — Leucippi, Democriti, Epicuri AI 1* (3014353) 15 s (31452) IV 9 s (391 914) Hi 122 (564, 28) v. Ind. I p. 6125. 6193. 685b — τὰ τέτταρα στοιχεῖα ϑεοὺς χαλεῖ Ῥτοάϊουβ E III 21 (591,15) — στοιχεῖα Parmen. AI313 (284 tb1) ThO 62 (489, 20) S 3 (499, 15) — Empedoclis AISa (28:41) 728 (203592) V 22 (434 ^1 b1) ThO 3 (478, 3) P1 10 (582, 4) E III 19 (591,9) τὰ στοιχεῖα (μάλιστα τῶν μερῶν χεχρᾶσϑαι ἐν τῷ αἵματι) ThS 10 (502,13) στοιχεῖα πρὸ τῶν ὃ στοι- χείων A I 181 (31242 02) 112 (315 *12 b26) cf. ThS 11 (502, 18) (üsox) A I 138 (308594) — στοιχεῖα ὃ Platonis Hi 191 (561,10) σώματα nominat A I 174 (315 414) v. Ind. 1 6918 — Aristot. AI 8 Ὁ (2883959) IL 75 (336*125^12) 6 18 (610,18) de quinto elemento v. s σῶμα et Ind. I p. 666531 στοιχεῖα τῶν πάντων οὐσίαν xal συμβεβηχός Hi 201 (570,9) — ἁρμονίαν τῶν ὃ στ. Dicae- archi A IV 2 7 (38735 56, εν, 10) — στοιχεῖα Stoieorum A 1 835 (2893452) D 21 (458,13) G 18 (610,16) (βάρος ἔχοντα xal dap?) D 23 (460,2) στοιχειώδης (ὑγρόν) A 1711 (30251) III 16 e (382 ^8) στόμα AIV 19 1 (40742354) V 16 1 (426 117) ThS 44 (511,31) στόματα ἐν τῇ μήτρᾳ (cotyledones) A V 16 1 (426 *22) στόμιον Anaximandri A II 13 1 (342 ^5 ef. tb4) 242 (394. 484) 291 (359 418 »12) VERBORUM στοχάζεσθαι A131 (210 418 ν0) (τάλη- ϑοῦς) 487, 20) στρατεύειν Hi 33 (555, 25) στρέφειν. οὐχ ὑπὸ τὴν γῆν, ἀλλὰ περὶ ab- τὴν στρέφεσθαι τοὺς ἀστέρας A II 166 (3463252) στραφέντος τοῦ τύπου ΤῊ 52 (514, 9) στρογγυλαίνεσθαι A III 4 5 (371 34520) στρογγύλος A I 131 (312235) IV 192 (408 114) Hi 63 (559, 24) στρογγυλοῦσθαι A ΠῚ 4 2 (371 bb) στροφή (τοῦ σχαφοειδοῦς) A II 20 » (304 *5 b) 29 » (359 * 18518) στρυφνός (χυλός) ThS 68 (517, 15) 66 (518, 5) 10 (519,29) (dist. αὐστηρός) ThS 84 (595,7) (coni. δριμύς) ThS 86 (525, 29) (coni. στυπτιχός) 'ThS 89 (526, 19) στρωματεὺς titulus 157 στυπτιχός (coni. τὸ στρυφνόν) ΤῊ 89 (526, 20) συγγενᾶν pass. (ψυχὰς σώμασιν) Hi 225 (512, 15) συγγένεια τῆς δόξης 484, 18 συγγενής ATT10 (90] 410) ΠῚ 2 5 (366 425 538) τὰ συγγενῆ φέρεσϑαι πρὸς ἀλ- ληλα 'ThO 4 (479, 5) 8 (484,0) S 1 (499, 5) 16 (504,5) Hi 246(013,26) τῶν μὴ συγγενῶν (i. e. ἑτερογενῶν) 'ThS 14 (503, 17 cf. 13. 19) συγγίγνεσθαι de discipulo ThO 4 (479, 11) σύγγραμμα καταλιπών Hi 18 1 (567,3) συγγραφεὺς (Ἡρόδοτος) A IV 15 (385218) συγγυμνασία τῶν αἰσϑήσεων A IV 25s (381 a(b8) (in concubitu) A V 52 (418212) συγκαλινδεῖσϑαι A IV 193 (408223) συγχατάγειν ἐπὶ γὴν ἑαυτῷ τὸ νέφος D 12 (452, 25) συγκατάϑεσις (coni. κατάληψις) Stoic. A IV 812, 13, 14. (596 ΝΆ, 6. 9. 10) 21 1 (410 321) G 1 (604, 1) συγκαταϑετιχῶς διεξιέναι G 1 (604, 12) συγχατατίϑεσθαι assentiri Hi 82 (558, 19) G 7 (604, 6. 11) He 4 (059, 6) συγκαταφέρεσθαι Addenda ad p. 353 b12 συγχεῖσϑαι v. συντιθέναι συγχεραννύναι A V 133 (424226) 22 1 (434212) D 28 (461, 1) ᾿ συγχινεῖν A IV 201 (409 480) ἐσυγκραματιχοὺς (ὀνείρους) A V 23 (416 418) Diels, Doxographi graeci. συγχεῖν ΒΙ17 σύγκχρασις (τῶν στοιχείων) Asclep. A V 212 (433421) (τοῦ αἵματος) Emp. ThS 24 (506, 14) συγχρατεῖν. ἡ Ψυχὴ συγχρατεῖ ἡμᾶς Ana- ximenis [cf. Platonicum συνέχειν v. Osanni Cornutus p. 231] A 134 (278213510) σύγχριμα mirtio ἀνωμαλότης τοῦ c. A II 30 2 (361213 b 14) 5 (361219 530) ὁ (362 b2) III 3. 11 (369 b 13). (πυρὸς πολυχενώ- τερα) A ΠῚ 2. 11 (369 b24).— (πυρῶδες) A IV 35(388232bD) (opp. τὰ πρῶτα ἁπλᾶ vel στοιχεῖα) A 1125 (31128512) 158 (314b4) — συγχρίματα i. e. τὰ συνιστά- μενά ποϑὲν D 17 (456,17 cf. 14) — τὰ ἐπὶ γῆς s. 1. 6. ζῷα Chrys. D 21 (459, 1) Hi 191 (501,11) ὑ συγχρίμασι A IV 13 (393 23) συγκρίνειν (τὰ στοιχεῖα bx μιχρουτέρων ὄγχων) AII1s (3152311524) (σπέρμα) A V 31(4112a5 cf. n b3) συγχρίνασϑαι (?) D 4 (449, 3) συγχριϑῆναι εἰς ὕδωρ (ἀτμίδα) D 11 (451, 26 cf. 452, 2) (ἕν ἐκ πάντων) D 33 (410, 15) (πὸ τῆς φιλίας, opp. δια- χρίνεσϑα.) Emp. ThO 3 (478,5) G 18 (611, 10) He 13 (054, 21) (opp. ἀπορρεῖν) ThS 20 (505, 11) — (syn. συνάγειν) ThS 84 (525, 6) συγχρινομένων xal σωματο — ποιουμένων G 17 (609, 20) σύγκρισις (opp. Buixpio) A [24 2 (320 211523) 30 2 (326 423) IV 9 15 (398b16) V 254 (431221) ThO 3 (475,3) Hi 214 (501,21) G 20 (611,18) (τοῦ σώματος) A IV 4 6 (390417) (σχήματων) Democr. ThO 8 (434, 7) — (τοῦ ϑερμοῦ) ThS 175 (521,17 cf. π 410) .— συγχρίσεις μιχρὰς τὰς τοῦ χλωροῦ (admirtiones) 'ThS 10 (022,6) — comparatio (τὴν πρὸς τοὺς ἄλλους) D 39 (411, 1) συγχριτιχός, τὸ ἀνώμαλον συγχριτιχόν [v. s. σύγχριίμα] A II 30 τ (36255) (opp. διαχριτικός) ΤῊ 86. (525, 21) σύγχρουσις νεφῶν A ΠῚ 3 11 (369 b 15) συγκρουσμός (v. 1. προσχρουσμόν) νεφῶν A III 3 12 (809 41) συγχυ κᾶν pass. (τὴν ÜdAaccav) A III 11 9 (383 24" 33) συγκυμαίνειν. συγχυμαίνεσθαι (v. 1. συγχυ- xücsÜat) τὴν ϑάλασσαν A ΠῚ 17 9 (383 224 b 33) συγκυρεῖν (τὸ πυκνόν) PI 12 (583,3) συγχεῖν pass. (opp. διαιρεῖσϑαι) Stoic. D 20 (458, 1 cf. 5) 02 818 σύγχρονος σύγχρονος (τῷ 9ep ὕλη) Plat. Hi 19 4 (567, 15) E I1 5 (088, 11) 6 (588, 21) συγχρῴζειν. χρώματα συγχρῴζοντ᾽ αὐτοῖς τὸν μεταξὺ ἀέρα Strat. A IV 18 τ (403 521) σύγχυσις (coni. παράϑεσις, μῖξις, χρᾶσις, σύγχυσις) Stoie. D 28 (463, 90) cf. A I 243 (320 34) (dist. διαίρεσις, ἀλλοίωσις, ἀνάλυσις) D 20 (458,5 cf. 1. 7) 28 (463, 19. 464, 6) (syn. μεταβολή) D 36 (468,16) συγχωρεῖν τὸ μὴ ὃν μηδὲ ζητεῖν ThO 8 (488, 15) 17 (009, 13) d (( ὃ) xal μᾶλ- λον ἄν τις συγχωρήσειεν ἃ 21 (615, 9) συζευγνύναι 489, 28 σύζευξις ThS 13 (521,6) σῦχον He 11 (655, 34) συλλαμβάνειν. σπέρμα συλληφϑὲν ὑπ᾽ ἄλλου πνεύματος D 39 (470, 20) ὡς εἰπεῖν συλ- λαβόντι D 144 (Add. p. 452) γυνὴ συνου- σιάζουσα ob συλλαμβάνει A V 9 (42127 v2) Hi 96 1 (574, 18) συλλέγειν (γῆς) τὸν dpiüpóv He 11 (056, 1) συλλήβδην. πάντα c. A I 15 u1 (314525) 490, 13 G 16 (609, 10) σύλληψις. πῶς γίνονται συλλήψεις placita A V 6 (418 493) 122(423211) 182 (428 a4) συλλογισμός def AIS38s(28321) 6 10 (605, 20) συλλογιστιχός Hi 21 1 (511, 1) συμβαίνειν convenire ᾧ συμβαίνειν τὸν τοῦ ἄρρενος γόνον A V 6 1 (419 44) — accidere c. xal περὶ τὰ ἄλλα ἄστρα A II 28 4 (358 2313518) τὰ χατὰ τὰς ῥάβδους συμβαί- vovta A IIL 6 (3742 10) ἐπὶ τῆς ἴριδος A III 12 (3653555) cf. 164 (38223) al; ὅταν συμβῇ χωρισϑῆναι A V 133 (424 323) πάντα G. κατὰ λόγον ThO 8 (484, 11) τὸ περὶ τὴν ἀφὴν συμβαῖνον ThS 2 (499,10) τὰ συμβαίνοντα δυσχερῆ διὰ τὴν ὑπόληψιν ThS 4 (500,6) cf. 35 (509, 15) c. πολλοῖς πεπηρῶσϑαι ThS 21 (505, 19) (τοὐναντίον) ΤῊΒ 91 (500,22) σ. ταὐτὸ πάϑος 'ThS 53 (514,17) — consequi D 142 (Add. p. 465 extr.) ThO 4 (419, 14) S 13 (508, 10) 20 (505, 7) 23 (506, 10) 33 (508,21) 89 (526,16) συμβεβη- κέναι idem fere quod συμβαίνειν D 14a (Add. p. 445) 21 (463,6) — τὰ ix τῶν στοιχείων συμβεβηχότα A IV 9 8 (397 5117) χατὰ συμβεβηχός (opp. προηγουμένως) Arist. A Π 8.4 (330 81218) τῆς κατὰ II INDEX c. χινήσεως Α IV 62 (39229 513) xarà s. xal παραχολούϑημα A I291(3243]0518) (opp. ἴδιον) Arist. A IV 9 3 (396522) συμβεβηχότα ἐννέα categ. Arist. Hi 201 (5070,11) συμβεβηχός (opp. οὐσία) G 6 (008, 10) (opp. πρώτως) A I12? (4 326) xarà συμβεβηχὸς (αἴτια, opp. πρῶτα) AT 11 1 (309313510) 2 (3102353) 5. (opp. αἴτιον) Stoic. D 15 (157, 4). τὰ »va- βεβηκότα (χατηγορήματα) D 26 (462, 2) συμβάλλειν. xoti, αἴσϑησις, εἰς ἣν συμβά).- λουσιν αἱ ἁπλαῖ τὰς φαντασίας A IV ὃ ε (389554) — 10 2 (399 81 58) (ἑαυτοῖς τοὺς τόπους) ThS 52 (514, 13) (γυμνονν- φισταῖς) Hi 13 1 (565; Ὁ) (προσηνῶφ) G6 (603, 16) — comparare A V 21 1(44039) — pass. εἰς ζῳογονίαν τοῦτο A V 53 (418 116) med. πλεῖστα πρὸς τὴν διοίχησιν D 29 (465,6) τι ThS 44 (521, 31) (πρὸς τὸν χρηστὸν βίον) G 1 (591,9) τὴν im δύναμιν 6 19 (611, 19) συμμεταφέρειν A IV 14 1 (400 28 b8) συμμετρία τῶν αἰσϑητῶν ThS 35 (509,13) (coni. xpàsw) ThS 32 (508, 19) 46 (512, 13) (ἀριϑμῶν) Pythagorae (i. e. ápuovia) AIS3Ss (2802352) Parmen. ThS 3 (499, 17) (τῶν πόρων vel τῆς χράσεως) A IV 96 (3972253) V 26 4 (43932) ThS 12 (502, 25. 503, 3) 13 (503, 6) M (503,16) 15 (503,95) — in librorum dispositione G 16 (608, 6) σύμμετρος (opp. παντελής) A V 24 2 (435 118) (τὰ μεγέϑη) ThS 36 (509, 19) (xpi- e) A V 30 1 (44323) (τῇ ὀσμῇ ἀέρα) ThS 39 (510,15) (τῇ xpáse) ThS 39 (510, 11) cf. 41 (511, 3) σύμμετρα μόρια ἔχουσαν πρὸς τὴν ὄφιν Plat. A I 15 : (31329 ^14) ThS 5 (500, 9) 86 (525,20) 91 (521, 7) συμμέτρως ἐχούσης τῆς ψυγῆς χατὰ τὴν χρᾶσιν ThS 58 (515,23) συμμιγής (syn. prxzóc) A ΠΊ 1 (335 ^12) (ἐξ ἀμφοῖν εἶναι τὴν σελήνην) A TL 1 (335 »20) συμμιγνύναι pass. (τὰς ψυχὰς εἰς ἐκείνην) D 39 (411, 15) σύμμιξις Chrys. D 28 (463, 19) συμπάϑεια. τῆς τῶν ὄντων συμπαϑείας, coni. τῆς τῶν σωμάτων ἀλληλουχίας AI 186 (31715) (τῆς διανοίας) A V 121 (423 122) συμπαϑής. τῷ παϑητῷ τῆς φύσεως σ. AT 1 31 (304 530) VERBORUM συμπαρατηρεῖν G 9 (605, 13. 16) συμπαρέρχεσθαι 459,4 συμπαριστάναι. τῶν ὀνομάτων ἅμα xal τῶν πραγμάτων συμπαρισταμένων εὐγρή- στως A I 28 53 (324 b 9) σύμπας A IL 7* (381 ^9) Ph4 26 (532 512) E II 8 (589, 12) συμπάσχειν. οὐ yàp xàw συμπάσχῃ τι τῇ dxoj, διὰ τοῦτο xal αἰσϑάνεται ΤῊΒ 57 (515, 19) συμπεριάγειν (ἄστρα) ΑΙ 4 3 (290221) συμπεριέλχειν A II 20 15 (8ῦ0 4111) συμπεριλαμβάνειν (ἀὴρ τὰ ἄστρα) ΑΙ 43 (290 421) συμπεριληφϑῇ τι τῷ ὑγρῷ πνευ- ματιχόν A ΠΙ 41 (810 «19 031) συμπερι- ληφϑέντας λίϑους ὑπὸ τῆς αἰϑέρος περι- φορᾶς Hi 8 ὁ (562,15) med. A III 45 (311 525) συμπεριπολεῖν μετὰ ἄλλων ϑεῶν Hi 19 13 (568, 24) συμπεριφέρειν A III 17 1 (382218) pass. A II 18 9 (342b 8) 10 (342 b11) 16 7 (346 b1) Hi 1 5 (561, 7) ὃ 7 (562, 16) συμπηγνύναι pass. ἀέρα A II 112 (339 alíb23) γὴν ἐξ ἀέρος xal πυρὸς cop παγῆναι A III 9 4 (310 a 16) συμπίπτειν τὸ zdÜoc A III 18 1 (384 513) (νόσον) A V 30 1 (442 a9 ^ 7) συμπλέχειν. συμπεπλεγμένον μηδενὶ τῶν σωματιχῶν AITs (304275029) (ὑμένα διὰ τῶν ἀγκχιστροειδῶν ἀτόμων) A ΠῚ 2 (336 ν1) (τὰ ὁμοιοσχήμονα) Hi 12 2 (565, 1) συμπληροῦν ΑΤ ὃ τ (380 415) (τοὺς πό- ρους) ΤῊΒ 13 (503, 1) συμπληροῦσϑαι λέ- γεται ὁ λόγος χατὰ τὴν ἃ ἑβδομάδα A IV 114 (400225) (πῦρ ὑπὸ τριγώνων) He 16 (655, 13) συμπλοχή αἰτιῶν τεταγμένη Stoic. A 214 (322312) παράλλαξιν ἔχει πρὸς ἄλληλα xal συμπλοχήν (σχαληνά) ΤῊ 66 (518, 12) σ. ἀτόμων Epic. He 14 (654,24) log. G 15 (607, 15) συμπολιτεύειν. συνπολειτευόμενον ϑεοῖς xal ἀνθρώποις Ph 24 (048 b 15) σύμπτωμα συμπτωμάτων Epic. A I 22 5 (318519) (φύσεως ἢ προαιρέσεως) A I 29 1 (324t 10, cf. b 19) συμφέρειν. συμφερόμενα τῇ φύσει Hi 13 (555, 6) (τὰ πάντα ἀλλήλοις καὶ οὐχ ἑστά- ναι) Hi 4 2 (559, 2) τὸ συμφέρον A V 23 (416 211) συναχολουϑεῖν 819 συμφορεῖν. συμπεφορημένως γέγραφε (i. e. ἐχλεχτιχῶς) ThO 2 (4177, θ 21) συμφυής (ποιότητες) D 28 (463,25) 39 (410, 21) συμφυλέτης He 16 (655, 8) συμφύειν. συμφυομένων τῶν μερῶν A V 19 5 (480 425) συμφύεσθαι τῇ ἀπορροῇ (de Plat. συναυγείᾳ) ΤῊ 5 (500, 11) συμ- πεφυχυῖαν παιδίου χεφαλήν Hi 2 15 (007, 30) — σύμφυτόν ἐστι τοῖς ζῴοις τὰ συγ- γενῆ γνωρίζειν ΤῊΒ 1 (499, 5) 10 (504,0) σύμφυσις (αὐγῶν) Posidon. A IV 13 s (408 512 cf. Add.) (coni. σύγχυσις cet.) D 28 (4623,19) (coni. τάξις σχημάτων) ThS 79 (523, 5) συμφωνεῖν expl. ThS 85 (525, 18) συμφωνία (ἀστέρων) A I 6 10 (295 420) σύμφωνος. σύμφωνα τῷ Ἐμπεδοχλεῖ ἐφϑέγ- ξατο Hi 4 2 (555,30) συμφώνων πρὸς ἄλληλα δογμάτων G 1 (604,8) — συμ- φώνως τοῖς μαϑηματιχοῖς sim. A II 29 6 (360516210) V 30 s (443312) D 38 (410, 15) συμφωτίζειν. συμφωτιζομένων ἀλλήλοις (ἀστέρων) A III 1 ὁ (365 31819) σὺν Καλλιμάγῳ τῷ λέγοντι i. e. Callimachi assentiens verbis A I 73 (299 29) — simul cum A I 9 2 (307 b 10) II 1 τ (328 138b11) D 29 (464, 22) ThS 84 (525, 10) συνάγειν (τοὺς πόρου) A IV 22 2 (413 a3) ΤῊΝ 89 (526, 19) (τοὺς χυμούς) ThS 84 (525,6) (coni. συσπᾶν) ThS 65 (517, 24) (τὰ ἢ μέρη τῆς κατὰ πάντα φιλοσοφίας) Hi 19 22 (510, 1) (τὰ δόγματα τῶν ἄλλων σοφῶν) E III 18 (591,0) (τὰ σποράδην εἰρημένα) G 2 (598,6. 17) — de syllo- gismo A I 38 (28343) G 10 (605, 21) — συνάγουσα (φιλία) Emped. He 8 (653, 10) συναϑροίζειν A L41 (289213). ἐκ πυρι- δίων τῶν συναϑροιζομένων piv ix τῆς ὑγρᾶς ἀναϑυμιάσεως, συναϑροιζόντων δὲ τὸν ἥλιον A II 20 53 (348210. 349 51) — ThO 16 (492, 5) συναϑροισμός τῶν λεπτομερῶν σωμάτων Atom. A 1242 (320415522) (χατὰ τὸ ποσόν opp. ἀλλοίωσις) Atom. A I 92423 (320 420 b 27) συναισθάνεσθαι A IV 172 (401 «8 ΝΒ) συναιτιᾶσϑαι simul causam dicere A III 8 s (369 52) συναίτιος. τὸ συναίτιον def. G 19 (611, 11) συναχολουϑεῖν ΤῊΝ 72 (520, 13) 52* 820 συναλγεῖν συναλγεῖν (ἡ ψυχὴ πάϑεσι σωματικοῖς) Α 1V 23 (414 322) συναλίζειν pass. (el; τὸ αὐτό) A ΠΙ 8 1" (369b18) (ἐπὶ τὸ αὐτό) A IV 193 (409 82) συνανασπᾶν 489,2 συνανέλχειν βάρη A V 28 1 (43848) 489,8 συναπολλύναι pass. τοῖς σώμασι D 39 (411, 24) συναπομένειν Hi 24 4 (513 n b) συνάπτειν (τὸν αἰϑέρα τῷ mop) A IIT4 (336 ^10) (τὰς ἀπὸ τοῦ σώματος εἰς Ἱλῶτταν φλέβας) A IV 18 2 (407 4117) --- (τὸ ἔσχατον τοῦ περιέχοντος τῷ περιεχο- μένῳ) AI192 (31127) 489,20 — ἐν ὑγιεῖ συνημμένῳ (logice) G 9 (605, 10) 15 (601, 10. 12) συναπτιχός (δύναμιν τῶν μερῶν πρὸς dÀ- Anka) Zeno Ph 8,1 (51251) συναρμόττειν de Plat. συναυγείᾳ ΤῊΒ 5 (500, 10) συναρτᾶν. συνηρτῆσϑαι τὰς αἰσϑήσεις πρὸς τὸν ἐγχέφαλον ΤῊΒ 26 (501, 3) συναυγασμός (ἀστέρων) Democr. A ΠῚ 16 (365 219520) 2 2 (366 * 15 ^ 15) συναύγεια Platonis A IV 1311 (404 47 514, tbH) συναύξειν (opp. φϑείρειν), ΤῊΒ 18 (504, 18) 19 (504, 24) συναφή σωμάτων D 28 (463, 21) συναφής (opp. χεχωρισμένος) A I 7 3 (305 a 1) σύναψις ΤῊΝ 13 (521, 1) συνδεῖν. συνδεδέσϑαι τῷ χρυστάλλῳ τοὺς ἀπλανεῖς A IE 13 n (34221520) (τοῖς σώμασι τὴν ψυχήν) G 24 (613, 19) σύνδεσις (σχημάτων) ThS 79 (523,7 cf. nai) συνδετιχός (opp. ἀσύνδετος) astrolog. A V 18 s (429215) συνδιαγίγνεσθαι G 3 (600, 19) συνδιαχουφίζειν G 19 (611, 15) συνδιατυποῦν (αὐτοῖς τὸν ἀέρα σχήματα) A IV 13 5 (4041) συνδιαφϑείρειν pass. (τῷ σώματι ψυχήν) A IV 14 (39349) συνδιδόναι αὐτῇ (sc. τὸ νᾶμα) addere AIV 16 (385221) συνεδρεύειν coniunctum 6486 τῶν συνε- δρευόντων αὐτοῖς A II Pr. (327 53) συνεῖναι ταῖς βουλομέναις E I (587,12) H INDEX III 22 (591,21) (δημοσίᾳ γυνχιξῇ E III 44 (593, 14) συνεισάγειν A T1273 (32221) συνεισχρίνειν pass. (ταῖς ἀναπνοαῖς τὴν ὀδμὴν) A IV 11 2 (407 δ0 50) συνεχτείνειν A IV 13 11 (404 213, t513) συνεχτιχός (ὑγιείας) A V 301 (442 335]) (coni. mpovorttxóv τῶν οὐρανίων, ϑεόν) D 9 (450,16) cf. 415,8 na 7) (αἴτιον) G 19 (611, 9) συνεχφαίνειν pass. (ix τῆς χράσεως τὴν ἑχάστου . .. ποιότητα) D 28 (164, 1) συνελαύνειν A IV 1 4 (385512) συνέλκειν βάρη (v. l. συνανέλχειν) A V 90 (438 411) συνεμπιπράναι D 12 (452, 28) συνενοῦν E III 19 (591, 10) συνέντασις τοῦ μεταξὺ ἀέρος Chrys. A IV 15 3 (406 «4 b4) συνεντείνειν A IV 13 n (404 b19) συνεξομοιοῦν pass, AT61 (292a25) 75 (803 b1) συνεπελαφρίζειν 489, 10 συνεπιγράφειν (τῇ δόξῃ ταύτῃ) A IV I3» (404 b9) συνεπισπᾶν med. A V 6 1 (410 4 9) συνεργεῖν 490, 10 συνεργός (αἴτιον) G 19 (611, 13} συνέρχεσθαι (opp. χωρίζεσθαι) A V 135 (4242325) συνερχόμενα φιλότητι Emp. ThO 3 (478, 9) (εἰς ἔν) G 14 (607,2) μῖγμα συνεληλυϑός) D 39 (470, 19) σύνεσις (i. q. αἴσϑησις) ex Democrito ThS ΤΊ (520, 3) συνεστιᾶν Hi 2 16 (558, 5) συνευνᾶν pass, Hi 26 1 (514, 16) συνέχειν continere (iv τῇ γῇ) D 13 (453, 15) τῶν συνεχόντων (i. e. συνεχῶν) D 26 (461, 30) συνεχής (γραμμή, ἐπιφάνεια cet.) A TL161 (31551) D 5 (449,5) (ἀστέρες) A III 1« (365218518) (ἀήρ) A IV 19 4 (40939) (χρόνος) D 6 (449, 11) τῷ συνεχεῖ τῶν ψεχάδων 486, 15. — Οσυνεχῶς A I4! (289211) A IIL 17 (365 527) ΡῚ 4 (590, 12) συνεχῶς οὖσα ThS 33 (508,26) Hi 12 1 (564, 27) συνηγορεῖν. συνηγόρησεν ταύτῃ τῇ γνώμῃ AT'2 (298 κ18) σύνϑεσις τῶν μύρων D 28 (464, 8) συνϑλᾶν (πλάσας ἵππον) D 91 (408, ἢ) σύνθϑραυσις A III 3 3 (365 b6) VERBORUM συνιέναι, συνιουσῶν ἀναϑυμιάσεων A III 74 (315 * 5) guvlévat. ξυνίησι (opp. αἰσϑάνεται, syn. *povet) Alem. ΤῊΒ 25 (506,21) συνεῖναι ἀλλήλων ThS 44 (512, 1) 45 (512, 8) συνιζάνειν ThS 43 (511, 17) συνίζειν D 38 (410,5) 491,5 συνιστάναι. συνεστάναι tà tja A 134(278 418514) (τὸ πᾶν) ΑΙ 3 22 (288 515) (b κόσμος) A I4 (289 45. 7) II4 5 (331 b10) 51 (33735521) cf. Hi 16 1 (566, 22) πῶς συνέστη ϑάλαττα A III 16 (381 a12) τῶν xat' ἰδίαν ἕξιν συνεστώτων D 23 (459, 19) ἀπορροίας συνισταμένας ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας τοῦ χατόπτρου A IV 141 (40524 b4) (εἴδωλα) A IV 14 2 (405213 b12) (rà πάϑη ἐν τῷ ἡγεμονικῷ) AIV 233 (41523) (τὰ νέφη) A III 4 3 (811 42 Ὁ7) οἵ, 4 (311 b14) ἀτμίδος συνιστα- μένης χατὰ πύχνωσιν D 11 (451,21) (ὑγρόν) D 11 (451,27) (lptw περὶ ἥλιον) D 14(455,3) (ἐμφάσεις) D 14 (455, 30) τινὰ τῶν συνισταμένων ποϑέν D 11 (456, 14) ἀὴρ συνιστάμενος (syn. πυχνούμενος) He 1(653,5) εἰς ἀέρα συνεστῶτα Hi ἴ8 (561, 19) — ἐχ τῶν ἀτόμων συνεστῶτα (χόσμον) Atom. A IL 8.2 (330 53) s (330 b5) τὸ ἐξ ἀέρος συνιστάμενον (ὕδωρ) A III 16 6 (282210) (τὴν ψυχὴν ἐξ ἢ μερῶν) AIV 44(39026,tb8) (τὰ ἄστρα ἐκ τοῦ αἰϑέρος) D 9 (450, 106) (κόσμον ἐκ ϑεῶν χαὶ ἀνϑρώπων) D 29 (464, 20. 23) 31 (466, 18) (ἐκ τοῦ στερεοῦ xal τοῦ χενοῦ) ThS 15 (021,25) (ix πυρὸς τὰ πάντα) Hi 31 (558,17) (τοὺς ἀστέρας ix τοῦ πυρός) Hi 75 (061, 0) (διὰ πυρὸς xal ἀέρος) D 21 (459, 9) — συνίστασθαι (opp. διαλύεσϑαῦ) D 21 (453,16. 17) (opp. λαμβάνειν τὴν ἀνάλυσιν) D 21 (458,29) --- συνέστηχε νοῦς ἐν τῇ χεφαλῇ A 163 (298 416) (τὸν χόσμον περὶ τὸ ἑαυτοῦ μέσον) A IL 10 1 (339513) (b παρὼν χρόνος περὶ τὸν διο- ρισμόν) D 26 (461, 18. 21) συνεστὸς ἢ xal ἰσχυρὸν σπέρμα A V 73 (419224) — ἡ σύγκχρισις τῷ ἀνθρώπῳ συνεστάϑη A V 38 4 (4312391) — συνιστάναι constituere A I 6» (ῶ95 414) ΟἹ (597, 18) — comparare A L614(296225) συνίστησιν πνεύμονα χώνης δίχην i. e. οἴεται συνεστάναι A IV 292 (412420) ThS 17 (504,11) v. s. lacávat, κινεῖν, ποιεῖν 821 συνοδεύειν (σελήνην ἡλίῳ) A II 29 ὁ (360 412 17) σύνοδος (τῶν σωμάτων) A I 4 2 (29023) D 2 (448,11) (σελήνης) A ΤΙ 29 4 (360 17510) 32 1 (868 110 »21) (ἀστέρων) A III 2 2 (3662313514) (ἡλίου) D 33 (467, 10) συνοιχειοῦν accommodare Ph 13, 8 (547 b cf. n ΒΩ) 13, 24 (541 523) 14, 11 (548 58) 17, 1 (550 ^16) συνοιχείωσις Ph14,4 (547534 cf. nb2) 15, 1 (548530) συνομολογεῖν A II 16 3 (345 b 26) συνορᾶν (ix τούτων) A I Pr 3 (27425) τοῦτο οὐχέτι συνεῖδον 'ThS 36 (509, 19) — constituere G 3 (600, 2) συνουσία (πρὸς ὁμιλητάς) G 4 (600, 4) συνουσιάζειν (γυνή) A IV 9 (4213651) συνοχή (τῆς ἰδίας εὐδαιμονίας) A I77 (800 510) (coni. (πρόνοια) ϑεοῦ A ΠῚ 4 3 (881 48 53) (Philolai ignis centralis) A IL 17 (33152) (xarà τόπον ἣ σχῆμα, opp. μεταβολή) Stoic. D 24 (460, 1) συντάττειν ὡς ἰσόστοιχα ThO 3 (478, 11) (μετὰ τοῦ σώματος) A IV 3 10 (388 520) συντελεῖν εἰς τὸ λογιχὸν μέρος G 16 (603, 4) pass. (τὰ χαϑ᾽ Exacta) G 17 (610,5) συντέμνειν A II 20 13 (35021919 cf. p. 53 συντιϑέναι med, (δόγματι) Hi 3 1 (558,18) — συγχεῖσϑαι A I 3 s (282213) (ix ϑραυσμάτων) A IV 19 4 (409239) (τὰς ὄψεις οὐχ ὁμοίως) ThS 8 (500, 29) — (ἐξ ἀμφοῖν ἴσων αἴσϑησιν) ThS 8 (501, 11) (ἀνωμάλως) 'ThS 62 (517,3) (ἐκ περιφε- ρῶν σχημάτων) ThS 65 (517,26) cf. 73 (521, 3) σύνθετος (opp. ἀπλοῦς) 418,17 (στοι- ys Α112 (2152321) 8 8 (281 85} 4) (ζῷον) A I 732 (ϑ0ῦ 49) (εἴδη αἰσϑήσεως) Arist. A IV 8 e (390 58) 10 2 (399 0 bT7) (αἴσϑησις) Arist. D 15 (456, 2) (ψυ- y^») Hi 19 10 (568, 13) — προσαγορεύσας ἀκτινείδωλον συνϑέτως Α IV 13 5 (403 410) σύντομος G 11 (000, 4) συντόμως G 2 (598, 7T) συντομώτατα G 16 (608, 6) σύντονος. τῷ τῆς χροιᾶς συντόνῳ Α I 6 4 (298 420) συντρίβειν E II 8 (589, 11) συντυγχάνειν (τῷ ἀέρι cà νεῦρα) A V 22 1 συντυγχάνειν 822 Οσυντυγχάνειν (434 410) accidere abs. (ϑάνατο) A V 24 3 (83628) (irl τῶν πλεόντων) D 24 (460, 14) συνυπάρχειν ἀνθρώποις τὰς τέχνας 488, 13 συνωθϑεῖν A II 23 2 (352 419»17) συνωνύμως λέγεται A I 3 4 (213921511) Συρακούσιος A I 3 19 (28655) Hi 15 1 (566, 11) συρράσσειν. συρραξάντων διαμάχη 489, T συρρεῖν (εἰς τὴν χοιλίαν) ThS 65 (518,3) 66 (518,7) (πολλὰ σώματα) Hi 12 2 (565, 1) συρρέειν Hi 14 4 (δθῦ, 81) σύρρυσις 459, 29 σύσχιος D 143 (Add. p. 355) συσπᾶν xal συνάγειν 'ThS 65 (517, 24) συσσήπειν. συνσεσημμένης (τῆς γῆς) Hi 2 M (551, 29) σύστασις. σύστασιν διδόναι Ὁ 21 (458,19) (ποιεῖσϑαι) D 23 (459,96) κατὰ τὴν τοῦ νοῦ c. A616 (29727) (πυρός) A ΠῚ 15s (36621b1) (διάπυρος) A ΠΙ 2 3 (36621717) (δρόσου) D 11 (452,13) (τοῦ κόσμου) 493, 1 τῆς ix πυρὸς κατὰ σύστασιν εἰς ἀέρα μεταβολῆς Stoic. D 21 (458, 22) ef. 23 (460, 1) 28 (463, 19) — ἡ ἀρχὴ ὡς ἐν τρόπῳ συστάσεως G ὃ (605, 3 cf. 5) συστάσει (dist. οὐσίᾳ, δυνά- ue) G 13 (606, 13. 17) συστάτης τῶν τεχνῶν G 3 (600, 12) συστατιχός (μετ᾽ ἄλλων) D 21 (458, 22) (opp. διαχυτιχὸς εἰς φύσιν) ThS 84 (525, 11) συστέλλειν pass. (opp. παρεχτείνεσϑαι πρὸς πλέογα τόπον) Stoic. A II 4 14 (38217) Th&8 50 (513, 19) (πῦρ εἰς αὑτό) AISu (2842553) — συστολῇ repellere A IV 22 ἃ (414 58) σύστημα. νεφῶν πεπυρωμένων συστήματα ἣ χινήματα A III 2 u (361 Δ 18» 11 cf. πᾶ 10) (ἐξ οὐρανοῦ οοι., χόσμος) Stoic. D 29 (464, 18. 22) 31 (465, 14) συστολὴ in respirando A IV 22 3 (414 214) συστρέφειν. ἀέρα συνεστραμμένον νεφοειδῇ A II 25 15 (351 52) συστροφή. συστροφὴν ποιῆσαι PI 12 (583, 4) συστροφαὶ ἀνέμων xal νεφῶν Α III 8 9 (869 ν4) (πνευμάτων) Hi 1 2 (005,5 cf. πὶ ἃ 10) συχνός 1 (4471 411) ἐν συχνοῖς A IV 136 (408 ν28) σφαῖρα pila lusoria A IV 202 (410 411) H INDEX globus A II 6 1 (333418517) D 19 (457, 22) οὗ περὶ σφαῖραν περὶ δὲ κχὐλενῶρον Add. p. 353 b12 --- φλογὸς σφαῖραν Anazi- mandri P12 (519, 15) — (τοῦ περιέχοντος) Pyth. AI211(3183254) (τοῦ παντός) À IL 65 (3352151) 12 1 (34038113) III 14 1 (378392) — (περιέχουσα ἥλιον) Emped. A II 23 3 (534222) — Aristo- telis A I 732 (305 47) IL 34 (330239512) 164 (845528) 90 n (24926, tb9) ἢ 9 (450,13) σφαῖρα τοῦ παντός sedes dei Arist. A I 132 (805 8411) — τῆς ἤλης σφαίρας τοῦ χόσμου Stoic. D 23 (159,25) σφαῖρα τῶν ἀπλανῶν et σφαῖραι τῶν πλανω- μένων Chrys. D 31 (466, 9) — σφαῖρα ἡμι- πύρωτος Berosi A II 25 12 (356 b23) — sphaera docendi instrumentum A II 236 (353 211) ! σφαιριχός (σχήματα τῶν ὃ στοιχ.) Pytb. Α1142 (312 411 15) (τοὺς ἀστέρας) A II 141 (3432318518) (ἰδέα) ΑΝ ὃ: (388 «8 56) --- σφαιριχῶς κινεῖται (opp. κχυχλιχῶς) A IV 194 (409 410) (τὸ ὕδωρ περιχεχύσϑαι) D 81 (465, 21. 466, 1) σφαιροειδής (dist. ἐπιμήχης) A IV 193 (408231) (χεφαλή) A IV 21 4 (411 323) (τοῦ χυλοῦ τὸ σχῆμα) ThS 65 (519,11) (χόσμος) A L6 3 (293410) II 21 (329 "2 b6) 2 (329b 9) et saepius Hi 15 2 (566,11) (5) AIIL101:(376221) (αἰϑήρ) D 9 (450, 19) (ἥλιον) A II 22 3 (352 510) 5 (35259) D 33 (461,13) (σελήνην) A II 211(3012310515) D 34 (467, 18) (ἄστρων σχήματα) D 10 (401,3) (ϑεόν) Xenoph. 'ThO 5 (481, 9) Hi 14 2 (565, 26) ef. AI 14 (299 215). (ἀχίνητον xal πεπερασμένον) Parmenid. A I 726 (303517) ThO 6 (482, 11) Hi 11 1 (584, 19) σφαλερός E III 26 (591, 37) σφάλμα Hi 19 20 (569, 25) σφετερίζεσθϑαι ὡς ἰδίαν ἐπίνοιαν A II 12: (341 3252) σφήνωσις A III 155 (38025) σφίγγειν (τῇ τοῦ πυρὸς δυνάμει) 489, 15 E II 8 (539, 14) σφόδρα. ix μέλανος σφόδρα καὶ γλωροῦ ThS 717 (522, 14) ThS 84 (525,5) D 10 (450, 22) σφόδρα κατενεχϑείσης D 1] (451, 24) σφοδρός D 13 (453,14). σφροδροτέρα ἔχλαμ- ψις ALIE 3 12 (369 b30 33). σφροδοτήτη χίνησις ThS 9 (502, 2) σφοδρῶς A V261 VERBORUM (43821057) σφοδρῶς φερόμενον D 12 (452, 96) σφοδρότης τῆς ῥύμης A III 7 4 (375510) σφραγίζειν Hi 2 16 (558,2) σφραγίς D 1 (4472958) σφυγμός (γῆς, coni. τρόμος) D 13 (453,27. 454, 4) σχεδὸν πάντες A I Pr. 3 (27421) cf. ThS 60 (516, 20) ay. ol πολλοί ThS 36 (509,17) Sy. νεώτατος ThO 2 (477,5) σχεδόν τι AVB1 (420225) ThO 8 (484,14) οἱ piv ἄλλοι gy. ἀπολείπουσιν 'ThS 2 (499, 12) sy. ταῦτα λέγει ThS 8 (501, 11) oy. ἐναντίως ἔχει ΤῊΒ 20 (505, 9) ay. δὲ dx εἰπεῖν ThS 30 (508, 3) ay. ὁμοίως ΤῊΒ 57 (515,22) 91 (527,6) σχεδὸν δὲ ThS 75 (522,19) cy. ταῦτά ἐστιν ThS 86 (525,96) σχεδὸν ὁμολογεῖται ΤῊ 90 (526, 26) σχέσις. τὴν τοῦ ποιοῦντος πρὸς thv ὕλην σχέσιν A 126 3 (321219 »20) χατὰ τὴν πρὸς τὸ τέλος πρόϑεσιν ἐναλλαχτιχὴν Gy. A 129 1 (324 ^21) (σώματος χατὰ ταὐτὰ ... νῶν τε xal πρότερον) D 22 (459, 14) (opp. χίνησις) Stoie. D 24 (460, 7. 17) σχῆμα (dist. μέγεϑος, βάρος) A I 3 15 (285 313) (σωμάτων) A IV 6 2 (292514) 8 6 (39513) D 2 (448, 6) (περιχεχλασμένον) AL41(28921) (xóspov) A I 6 2 (29391) οὐ σχήματος μορφαί, ἀλλὰ χρώματος A TII 5.1 (3134252) — σχήματα τῆς ἑρμη- νείας Aristot. A I 11 4 (31056) σχῆμα def. A I 16 1 (31239 12) pla- cita A I 14 (31238511) (γῆς) placita A III 10 (316320) (τὸ περὶ τὸν ἀέρα xal τὴν ἐπιφάνειαν) A IV 201(409228) (xó- σμου) placita A II 2 (329 416) (ἀστέ- ρων) placita A II 14 (3434 16b 17) (ἡλίου) placita A II 22 (3523454) D 33 (467, 13) (σελήνης) placita A II 27 (35748513) D 34 (461, 10. 15) σχήματα Pyth. A II 6 5 (3942318510) He 16 (655,10) — Democr., Epic. A I41 (259214) (dist. ϑέσις, τάξις) A IV 9 8 (391516) (τῶν ἀτόμων ἀπερίληπτα, οὐχ ἄπειρα) A L3 18 (280 88) (τὰ ἐν ταῖς ἀτόμοις) ThS 8 (458,11) σχημάτων ἕχαστον εἰς ἑτέραν ἐγχοσμούμενον σύγχρισιν ἄλλην ποιεῖν διά- ϑεσιν ThO 8 (484,8) cy. μεταπῖπτον Democr. ThS 63 (517, 11) ἀνατίθησι τοῖς σχήμασι τὰ αἰσϑητά ThS 64 (517,19) (χυ- λῶν) ThS 61 (518,19) οὔτε οἷόντε τὸ σχ. πάϑος εἶναι ThS 69 (519, 15) (opp. ϑέσις) σῶμα 823 ThS 19 (523,2) σχήματων τὰς μορφάς ThS 19 (523, 8) (συνδιατυποῦντα τὸν ἀέρα) A IV 18 8 (40451) — μυστιχὰ σχή- ματα (ϑεοῦῦ Cleanthis E ΠῚ 37 (592,31) σχηματίζειν. ἐσχηματισμένος A I4 1 (289 8 8) σχηματίζεσθαι πολλαχῶς σελήνην A II 211 (351516) σχηματισμός A 14 4 (291 41) (πρώτους τῆς ὕλης) Stoic. A I1156 (3132 12520) (τοῦ νέφους) A III 2 5 (36722 9) (μή- 1pac) A V 13 1 (424 411) σχίξζειν pass. (ταῖς κώπαις ϑάλαττα) A III 8.2 (36852) σχισμός A HI 8 8 (3682457) σχολάζειν A 8 9 (283213) τῶν περὶ ταῦτα σχολασάντων 'ThO 2 (4177, 6) σχολή Stoicorum D 36 (169,0) (οὐ μιχρὰ γεγένηταῦ Hi 5 (559, 9) σχολὴν συστήσας Hi 18 1 (567, 2) τῶν κατ᾽ ἐπιτομὴν ἐξειρ- γασμένων. .. ἐκ τῶν Ζήνωνος σχολῶν 121 — σχολῇ γ᾽ ἂν δύναιντο He 5 (652,19) σῶμα def. A I 12 1(31039 517) (τρεῖς ἔχον διαστάσεις) D 5 (449,9) 19 (451,17) G 23 (612, 19) περὶ σωμάτων placita A I 12 (310238516) — (φυσιχόν) A IV 2 ὁ (987 12b2,tb2.5) (μηδὲν ἐν τῷ οἰχείῳ τόπῳ κινεῖσϑαι) A III 15 ὁ (38031) (παϑητά, coni. τμητὰ εἰς ἄπειρον) A 1161 (31422 b31) (γεώδη ἀόρατα) A 1I 13 10 (342517) 29 7 (360524) — ThO 19 (493, 3) Hi 8 7 (562, 16) (κατοπτροειδές) A II 25 14 (357 411) (fea) A IL 7 τ (39756) D 32 (466, 18). σώματα Anaxagorae A I 7 5 (2992320 cf. πι815) — σώματα (ob γὰρ ϑέλει (Plato) χυρίως αὐτὰ elvat στοιχεῖα ἣ προσονομάζει) A I 17 4 (3152314) — (dist. σωματιχόν) Arist. D 2 (448, 3. 9) ἃ σώμασιν ὑπάρχει D 2 (448, 6) σώματα ἁπλὰ D ὃ (449,4) (μέγεϑος ἔχον) D 5 (449, 5) (πέμπτον, aibéptov, κυχλοφορη- τιχόν) A IL 3 22 (288210 ^9) 7 22 (305 a35b12) 12 8 (311 ^2) II 1 5 (3312313 b13) 1153 (3403151) 18 3 (3435^1) 201 (34926,1559) 30 e (36254) ThO 21 (493, 10) Hi 20 4 (510, 23) G 18 (610,17) — σῶμα (opp. ψυχή) A I 1 33 (30549) 82 (307212) σῶμα ποιοῦντι τὴν ψυχήν ThS 58 (515, 27) Hi 213 (511,1) με- ταγγισμοὺς ψυχῶν ἀπὸ c. Pyth. EI (587,5) σώμασι συνδεῖσϑαι τὴν ψυχήν G 24 (618,19) τοῦ περιέχοντος ψυχὴν v. Stoic. D 28 (463,31) c. ἔνδυμα τῇ 824 σῶμα ψυχῇ Brachm. Hi 24 2 (513, 7) --- σῶμα Stoicorum πᾶν τὸ δρῶν 7| xal ποιοῦν A IV 20 2 (410236) (σχέσις) D 22 (459, 14) παντὸς σώματος μέρος slvat σῶμα D 24 (460, 14) σῶμα διὰ σώματος ἀντι- παρήχειν D 28 (4623,28) cf. 88 (410,4) Hi 215 (511, 23) s. χόσμου τὸ πᾶν E I (587,18) (ἐξ ἀπείρων σωμάτων συνέστη- χεν) A T 164 (915 518) (μηδὲν ἄπειρον) D 25 (460, 26) (αἴτιον opp. κατηγόρημα) Stoie. D 18 (457,5. 11. 15) (ἡ ἀλήϑεια) G 13 (606, 14) — σώματα ἀδιαίρετα Ecphanti A I 3 19 (280 96) Hi 15 1. 2 (566,12) --- σώματα λόγῳ ϑεωρητά Atom. Α18.18 (2852858) (ἀμερῆ) A 8 2 (28957) (ἄτομα) A 141 (28939) (opp. ἄμορφος) A I 9 e (308212512) 7 (308 b14) (πρῶτα) A TL 12 6 (311 b18) ἄτομα xal ἀμερῇ σώματα E I (588,1) πᾶν ἐστι σῶμα... . ἄπειρον PI 8 (581, 20) σωματιχός (χόσμος, coni. αἰσϑητός) A II 42(3912252) (ἐνέργεια) A V 25 2 (497 49) (πάϑος, opp. ψυχιχόν) A V 952 (431 310) (Dy) A V42 (417724) cf. I1 31 (304529) D 2 (448, 3. 9) (ἀρχάς) ThS 4 (418, 20) (μονάδας) A I 3 19-(286 b9) (στοιχεῖα, opp. τὰς χυρίως ἀρχάς) ThO 3 (18,1) 4 (479,15) — τὸ σωματιχόν (i. e. κόσμος) Stoic. A 15 (291 414 b4) (opp. τὸ ἄπειρον) D 25 (460, 26) — σω- ματιχωτέρας αἰσϑήσεις ThS 57 (510, 3) σωματοειδής (τὴν ὅλην) A I 9.4 (30825 b5) τὸ c. Plat. A II 6 4 (334 4144) 493, 8 σωματοποιεῖν pass. A III 3 11 (369 b26) G 11 (609, 20) σωματοφυής G 13 (606, 16) σωρός D 28 (462, 22) σωφρονεῖν γίνεται διὰ τὴν σωφροσύνην D 18 (451, 8) ; σωφροσύνη D 18 (457, 5) Hi 19 16 (569, 1) 20 5 (510, 30) ταλαιπωρεῖν He 15 (655,3) ταλαίπωρος Eurip. A IV 126 (402 480) ταλαντεύειν (χατωτάτω γῆ) Ant, 9 τανύσσει Homer. A III 52 (312 49 b10) τάξις. τάξιν ἔχειν σπερμάτων A D 6 11 (296 40) (πατρός) ΑἹ 130 (20453) (δημι- οὐργοῦ) 'ThO θ4 (4*2, 19) (ὀργάνου) ThS 24 (506, 18) (ἐπέχουσα πατρός) A I 101 II INDEX (309 b 1) (ἑστίας ἐπέχον) A II 7 7 (331 510) (χέντρον τῇ περιοχῇ) A III Pr. (2364 215) (βρεφῶν A V 271(440410) — τάξις ἀταξίας βελτίων A 7 ὁ (900 4.1) τάξις τε xal ἀταξία primaris principia Aristot, AI992(325b5) τάξεως xal ἀντιτάξεως Ph 12,19 (546 15) νοῦς παρέχει τ. τοῖς ἀτάχτοις He 6 (562,26) τὴν ἄνω τ. ΡῚ 12 (583,5) τάξει διοιχητιχήν A 1235 (323 al0b11) τάξει προιέναι τῶν οὐρανίων τὴν χίνησιν G 6 (603, 12) (dist. ϑέσις, σχῆμα) Atom. A IV 98 (391 510) τάξει xai ϑέσει (dist. μέγεϑεσι, σχήμασιν) διορίζει Dem. ThS 60 (516, 19) 13 (521, 6. 10) cf. 65 (518,3) 19 (523,5) — τάξις xal ἐπισύν- δεσις ἀπαράβατος A 1284 (32432). πάντων τάξιν τὴν ἀπό τινος ὡρισμένης ἀργῆς προῖ- οὖσαν 'ThO 10 (485, 12) (τοῦ χρόνου) ThO 2 (416, 10) (τοῦ διαχοσμεῖν) D 3i (469, 10) τ. τινὰ xal ypóvov ὡρισμένον τῆς τοῦ χόσμου μεταβολῆς ThO 1 (416, 1) (κόσμου) placita A II 7 (3353553) εἰ, 11(821210b4) (ἀστέρων) placita A II 15 (344 ^8) ταπεινός. ταπεινότερον ἀνϑρώπου A LI 74 (299216) τὰ πλανώμενα ταπεινότερα τῶν ἀπλανῶν D 31 (400, 1) ταπεινότης (μήτρας) A V 142 (4258 44) ταπεινοῦν A IL 82 (338 48 b0) ταράττειν τοὺς ἄλλους (χυλοὺς) ThS 65 (518, 2) ταραχή (χινήσεως) A V 81 (420 423) (τοῦ ὀφθαλμοῦ) 'ThS 81 (524, 6) ταραχώδης ThS 74 (521,14) (τὸ ἐν τῷ βίῳ τ, G 8 (605, 8) Ταρσεὺύς E III 43 (593, 11) τάττειν. τεταγμένη συμπλοχὴ αἰτιῶν Stoic. A I 234 (322212 cf. ἐ 08) τεταγμένης περιόδου A 1285 (323 bb) τασσομένας ἐπὶ τῆς αὐτῆς οὐσίας ὀνομασίας A I 2353 (323 b26) τῶν ὑπ᾽ ἐχεῖνα τεταγμένων A II 1υ (3380 411) ἐν ᾧ τοὺς πέντε πλανήτας τετάχϑαι ΑΙ 77 (831 516) ef. 156 (345 1Bb9) D 31 (466, 7) τὰ τεταγμένα τῶν μετεώρων Α IL 17 (381 Ν20) τετάχϑαι χατὰ τοῦ πολέμου (Ἄρη) Ph 12,17 (516 b13) — τοῖς τῆς ἀνάγχης τεταγμένοις A I 29 2 (325515) --- τάττει (Parmenides) πρῶτον μὲν τὸν gov cet. A II 15 1 (345 514) τεταγμένως ALIO 10 (295221) II 29 4(360a5bT) (syn. ὁδῷ) Chrys. D?l (459, 10) VERBORUM Τ αυρομενίτης A III 11 6 (383511) ταῦρος He 4 (652, 14) ταύρου χεφαλήν ἔχουσαν (lp) A III 5 2 (372 411 511) (zodiaci) A 16:5 (294213) V 18 e (429 422) ταύτῃ hac via A III 12 (3652152) ΤῊ 55 (515, 1) Hi 19 4 (567, 18) D 14* (Add. p. 455) — ea ratione ThS 11 (502, 21) — eatenus 'ThS 84 (509, 6) τάχα ἂν γενητὸν λέγοι ThO 11 (485, 20) τάχος D 26 (161,5) A III 315 (370518) (τῆς ἐχχρίσεως) A III 14 (315 b11) διὰ τάχους D 12 (453,3) σχίδνασϑαι διὰ τὸ τάχος (?) ThS 55 (515, ἢ) ταχὺς (χίνησις) D 7 (400, 3) (πληγὴν ἀέρος) ΤῊΒ 85 (525,15) — ταχύ adv. ThS 44 (511, 30) 56 (515, 14) 65 (517,23. 518, 1) ΡΙ 2 (519, 18) — ταχέως dpa xal Bpa- δέως χινεῖσϑαι D 24 (460, 13). ταγυτέρως Hi 9 6 (564, 10) τάχιστα 'ThS 20 (505,8) τὴν ταχίστην He 17 (655, 34) ταχυτής. ταχυτῆτες G 6 (603, 13) rà. τε xa( sut synonyma coniungit velut ῥεῖν τε xal φέρεσϑαι A IV 22 2 (412223) ThO 2 (416,4) D 3(448, 15) aut oppo- sita velut ἡδέα τε xal λυπηρά... λευχά τε xal μέλανα A IV 912 (398 ν2.3) V 231 (435 ^8) ThO 2 (476, 4) S 11 (520, 1) τέγγειν (Emped.) A I 320 (287 410) Τεγεάτης AI 71(297215) τείνειν. πνεύματα ἀπὸ τοῦ ἡγεμονιχοῦ ἐπὶ τὰ ὄργανα τεταμένα Stoic. A IV B1 (334 a(bT1,tb3) ὄψιν τεταμένην ὡς ἐπὶ τὸν χαλχόν A IV 143 (405 2317 15) τείνεσθαί πὼς ἐπὶ τὸ μέσον (ἀέρα xal rop) D 23 (459, 90 cf. n b6) τὰ χαχὰ φϑάνειν ἐχ τοῦ περὶ γὴν τόπου ταϑέντα μέχρι σελήνης Hi 4 3 (559, 4) τεῖχος. πρὸ τείχευς Callimachi A I 71 (298 4 8) τείχους δίχην στερεόν A II 7 1 (335 1129) ThS 19 (523,9) τὰ τῆς ψυχῆς τείχη ἀρραγῇ E ΠῚ 26 (091, 38) τεχμαίρεσϑαι (τὸ δοχοῦν dx τριῶν) ΑΙ 5 3 (291219) τεχμήριον D 13 (454, 18) Hi 2 14 (557,23) τεχμηριωδῶς (χαταληπτιχόν) A IV 9 11 (398 » 22) τελεῖν (τὰ μὲν πάντως x11) A I 29 2 (325 b 10) (τὸν λόγον) A II Pr. (32742) τὰ μάλιστα τύχῃ τετελεσμένον εἰπών Xe- nophanis Hi 14 1 (565, 23) τέλειος (ἄνδρα) A I Pr. 3 (214 *3) (χόσμος) τέρας 820 A T 5 3 (201221. 27) (σοφίαν) A II 5 τ (331522) (πανσέληνος) A II 29 4 (360 a9b5) (μήν A II 32 1 (3632314 520) (&vüpwzoc) A V 23 1 (435 ^6) Hi 19 τὸ (569, 13) παρέχεται τέλειον D 3 (445,21) (ἀριϑμός) Hi 2 8 (556, 11) (σοφόν) Hi 20 5 (510, 21) τελειότης (τὴν χατὰ τὸ εἶδος) Peripatet. AIV 8 ΄ὸ (388 518) (ἀνθρώπου) A V 23 (434 211 55) τελειοῦν pass. A IV 14 1 (40525). (τοῖς μορίοις ἔμβρυα, opp. διαρϑροῦσϑα) A V 211 (43329) 1.2 (43329. 16. 19). (opp. γίνεσθαι) D 81 (465, 11) τελείως σβέννυται A II 29 4 (900 «Ὁ 510) τέλεος. τελεώτερα μαϑήματα (opp. μετριώ- τερα) Hi 2 4 (556,3) τελεσιουργεῖν pass. (βρέφος) A V 13.3 (424221) 11 (42133 ^1) τελεστής Ὁ) E ILI 91 (592, 33) τελετή (?) E III 31 (592, 33) τελευταῖος in enumerando A II i 4 (336 a9) 5 (336214 b14) τὸ τελευταῖον adv. E III 8 (590, 14) τελευτᾶν (opp. γίγνεσθαι) A L3 τι (284 2 Β1) 12 (281215) τοὺς τελευτῶντας ζῴοις παραβάλλειν E ΠῚ 36 (592, 26) τελευτή (ϑανάτοι) Emp. A I 30: (326 417) cf. Hi 25 1 (014, 8) ἐπὶ τελευτῇ D 32 (411, 15) τέλος finis A I 3 n (254212) (χόσμου) G 17 (609, 14) scopus τὴν πρὸς τὸ τέλος πρόϑεσιν A 1291 (324590) Arist. D 3 (448, 93) (opp. στοιχεῖον) Chrys. D 21 (459, 5) (τῆς ϑεωρίας) ThO 10 (455, 9) (τῆς ἄκρας σοφίας) Hi 19 17 (559, 15). (τῆς σοφίας) Hi 22 4 (512, 19) (τῶν ἀγαϑῶν) ΡΙΒ (531, 21) 9 (581, 22) (εὐδαιμονίας) EI(588,2) (τῶν πάντων) Democr. E ΠῚ 14 (590, 31) (τῆς φιλοσοφίας) G 1 (591,2) (τῆς ἀγωγῆς) G 4 (602,2 cf. 10) — ἐπὶ τέλει ThS 10 (502, 10) 22 (505,25) τέλος adv. D 81 (469, 13) 494, 10 E II 7 (589, 8) διὰ τέλους G 24 (014,3) τέχτων ex Eurip. Α[61 (294 4 13) (coni. ἐργάτης) ALIT:(300214) τέμνειν. οὐ δύναται τμηϑῆναι (dropoc) AT 8. 18 (28621052) (εἰς ἄπειρον) A IL163 (315b6) 4 (315 h9) (πρὸς ὀρϑὰς) A II 12 1 (340220 b24) τέρας. πῶς τέρατα γίνεται placita A V 8 (420 419 h2) 820 τερατεία He 4 (652, 4) τέρπειν pass. He 9 (653, 18) τετράγωνον D 19 (457, 22) τετραχτύς (Pyth.) Αὦ 88 (289 494) Hi2 9 (556, 20) τετράμηνος Α V 212 (433218) τετραπλάσιος (ἔτη) A II 32 2 (36327) τετράς Pythag. ΑἹ 8 8 (281218516. 282 ΑἹ νῷ) Hi 27 (556, 15) τετραγῶς A IV 81(394521) τεύχειν. τέτυχται Hom. ΑἹ 3.3 (2712502) Xenophanis Hi 14 1 (565,23) E III 9 (590,17) P19 (582,3) τετυγμένα Arati A II 193 (317 427 21) τέφρα A III 16 5 (3:227) τέχνη (dist. ἐπιστήμη) A I3 8 (282a15) (Φυσιχή) D 23 (460,6) 24 (460,6) 32 (466,22) τ. Πυϑαγορικῇ Hi 25 2 (514, 11) τ. ἐπιτηδείας (σοφίας) G 5 (002, 19) (αἵρεσις) G 1 (604,2) τῶν κατὰ φιλο- σοφίαν τ. G 3 (601, 12) (φιλοσοφία) G 8 (605,6) εἰσαγωγιχὴ t. quid sit 162! (ὑσήλιχας ἀνϑρώποις) 488, 14. 490, 29. τοὺς εὑρόντας ... τέχνας Ph 10, 11 (544 520) — μετά τινος τέχνης δημιουργούσης (opp. tixi) AI62(29335) τέχνῃ γίνεϑ᾽ ἡ φρόνησις Chrys. Ph 16,25 (δ0»1) -- τέχνας συνιστάναι 491, 11 Hi 9 ὁ (564, 1) εἰς τέχνην τὴν φιλοσοφίαν ἤγαγεν Hi 20 1 (510, 8) τεχνιχός (πῦρ, opp. ἄτεχνον) διοῖο. A I 733 (306 411) D 33 (461, 5) τεχνίτης (opp. ὅλη) ΑΙ ὃ δ (28027) ΤῊ 11 (502, 22) τῇ μὲν... τῇ δέ tum... tum A IL 25 u (356 h21) τήχειν (τῇ ϑερμότητι γλῶτταν) 'ThS 25 (506, 27) τηχομένων ὑγροτάτων A ΠῚ 7 1 (314 422) (χιόνος) A IV 13 (38536) (at- ματος) A V 22 1 (494314) (τὸ ὕδωρ) Hi 92 (569, 18) (τὸ γάλχωμα χεραυνῷ) D 12 (453, 1) τηλιχοῦτος A 164(293221) II 215 (352 21 b1) ThS 14 (503, 13) He 17 (656, 3) τηνιχαῦτα A IV 115 (401 49) τηρητιχός (πῦρ) Zenonis D 33 (467, 6) τιϑασσός (opp. ἄγριος) He 4 (022, 16) τιϑέναι. τιϑέασι τὴν ὄψιν οἱ πολλοὶ πυρός ΤῊΒ 37 (509, 82) (ἀρχάς, ϑερμόν τε xal ψυχρόν) ΤῊΝ 71 (520, 7) εἰ τεϑείησαν οὕτως ὥστ᾽ ἐπισχιάζειν ΤῊΒ 80 (523, 11) ἄνω μὲν τιϑεμένου τοῦ πυρός ThS 88 τερατεία II INDEX 526,11) med. τὸν μέγαν ἐνιαυτὸν ἐν τὴ ὀχταετηρίδι τίϑενται A II 82 2 (363317 526) (τὰ εἴδη ἀχώριστα) A IL 10 3 (300 b6) (ἀρχάς) ThO 8 (484, 2) Hi 22 2 (572, 9) ἐτίϑεται τὸ βρέφος A V 18 1 (427 a21) χεῖσϑαι (μανὰ ... tà στοιχεῖα) ThS 1] (502, 18) (ὁμοίως) ThS 13 (521,8) (γῆν ἐφ᾽ ὕδατος) ThO 1 (415,9) (9$ παρα- πλησίως τὸν xócpov) A II 31 4 (368 511) (ἐν μέσῳ) Hi 93 (563, 21) κεῖσϑαι categ. Arist. Hi 20 1 (570, 11) τιϑήνη Plat. Α 194 (308 188) 191(3li 14.095) Hi 19 1 (567, 9) τιϑήνησις PI 2 (579, 19) τίχτειν. τέχεν Hesiodi Hi 26 2 (515,13) (de terra matre) AI611(290638) c χυῖά ἐστιν G 9 (605, 18) τιμᾶν (ϑεούς) Ph 10,5 (544 b 14) 11,6 (545 b1) τιμή. κατὰ τιμήν (opp. κατὰ οὐσίαν) Hi 19 16 (569, 4) τιμὰς διέλοντο Hesiodi Hi 26 2 (514, 25) τίμιος. τιμιώτερον οὐδὲν ἀρετῆς Hi 19» (569, 5) τίς. τί ποτε A 11 1 (274 421) τί (pro πό- τερον) ThS 13 (503,5) τὸ τί ἣν εἶναι Ar. D 3 (448,14) τὸ διὰ τί ThO 1 (485, 15) τὸ τί ἐστιν 492,1 (opp. τὸ τοιόνδε) Hi 23 3 (573, 2) τὶς. τινῶν λεγόμενα Stoic. D 27 (463,3) τὰ ἐννοήματά φασι μήτε τινὰ εἶναι μήτι ποιά, ὡσανεὶ δὲ τινὰ xal ὡσανεὶ ποιὰ φαν- τάσματα ψυχῆς Stoic. D 40 (412, 1) ὡς ἔν τινι Ξενοφάνης 481, 16 λέγειν τι di- cere ' aliquid' 6, 16 (608, 8) ἄττα 486,25 παντί τῳ 487, 18. ποία τις ThS 52 (514, 6) τὸ μέν τι... τὸ δέ τι D 27 (462,35) τίσις (coni. δίχη) ThO 2 (416, 10) τιτρᾶν. τῇ dxoj τέτρηται βραγύ ThS 4] (511, 5) τμῆμα (χύχλου) D 14 (455,5) (ἡλίου ἢ π- λήνης) D 14 (456, 15) τοίνυν A 141 (28927) II Pr. (321232) He5 (652, 18) 10 (653, 22) ΤῊ nusquam po- suit nisi S 33 (508, 22) τοῖος. τοῖον ἢ τοῖον ὀνομάζεσθαι A IV 9» (891 b 24) τοιόσδε ad priora relatum D 14 (455, 13) τὸ τοιόνδε Academ. Hi 23 3 (513, 2) τοιοῦτος. μήτε... ϑεῖα μήτε τοιαύτην (i. e. ϑείαν) αἰτίαν ἔχει A T12 (204329). μη- VERBORUM δὲν μᾶλλον τοιοῦτον ἢ τοιοῦτον elvat Atom. ThO 8 (483, 18) τοιοῦτος xal τηλιχοῦτος ὧν He 17 (656, 3) τοῖχος A IV 202 (410417) τοχεὺς. toxía πάσης χινήσεως xal γενέσεως Parmen. A IL 11 (335513) τοχῇα He- siodi Hi 26 2 (575, 20) τολμᾶν λέγειν Hi 19 21 (569, 27) τομὴ σωμάτων (placita) A I 16 (31421 529) (τῶν συνεχόντων εἰς ἄπειρον) D 26 (461,30) τόνος τῆς ἀστραπῆς χεραυνὸν ἀπεργάζεται A 1Π 8 7 (368 32) τὸν ἐν τῇ τῶν ὅλων οὐσίᾳ τόνον μὴ παύεσθαι Cleanthis D 33 (410, 10) (πνευματιχός, ἕξις) 451,14 τοξευτής (zodiaci Aratei) A 10 ὁ (294 49) τοξότης zodiaci A V 186 (429 323) τοπικός (μετάβασις) G 22 (612, 11) τόπος. τόπον χατέχον i.e. σῶμα ATI21 (310 411) εἰς τοὺς περὶ τὴν χεφαλὴν τό- ποὺς A V 281 (437 41) τοῦ περὶ τὰ νέφη τ D 11 (452, 8) τοὺς κάτω τ. D 13 (453, 31) τὸν παρὰ φύσιν τ. ThS 83 (524,27) ἐν τῷ τ. τῶν ἀστέρων Hi 75 (561, 1) iv T (εἱμαρμένῃ) τόπον τεττάρων αἰτιῶν A I 29. 4 (325 5832) οὐχ ἔχον τ. ἐν ἑαυτῷ (τὸ πᾶν) Hi 112 (564, 34) τ. χρατεῖν ὡρισ- μένον G 16 (609, 3) τὰς χατὰ c. χινήσεις Α1186 (317 511) D 22 (459,11) xazà t. (dist. xatà τὸ ποσόν, χατὰ τὸ ποιόν) Arist. A 1232 (31956) ἀπὸ τόπου εἰς τόπον ἕτερον μεταβαῖνον G 22 (612,11) τόπος (ν. 1, χόπος) A V 30 1 (448 41) — τόπος partitionis (syn. εἶδος) A I 6 12 (296 412) 14 (296 322) περὶ τόπου placita A I 19 (317 41522) cf. 16 4 (315 b11) 201(3174*9531) D5 (449, 7) 24 (460,16) 25 (460,18) (τμητὸς εἰς ἄπειρον) A I 16 1 (31592) τοσοῦτος. ἡμέραν τοσαύτην τῷ μήκει A II 801 (361 4110) αὖται xal τοσαῦται αἱ δόξαι ΤῊΒ 58 (510,1) πλήϑει τοσούτων ThS 18 (522, 21) οἱ τοσοῦτοι χόσμοι He 18 (656, 11) ἐν τοσούτῳ χρόνῳ (praecedit ἑξάμηνα) A V 18 5 (429 14) τοσηῦτον μόνον A V 153 (4202312) ThS 59 (610, 11) ἐπὶ τοσοῦτον εἴρηχεν ThS 58 (5165, 22) D 13 (454, 24) τότε. suppleri potest conditionalis protasis haec si accidunt vel haec ai vera essent A V823 (42124) ThS 46 (512, 18) τότε piv... τότε δὲ AT 12 5 (311 411 h15) II 16 τ (34658) τριπόϑητος 821 τραγικὸς Ὀρέστης A IV 12 5 (402321) ὁ τραγιχός (Euripides) 490, 21 τραγῳδοποιός Euripides A I 7 2 (29825) τραπεζοειδής A III 103 (31721) τράχηλος τῆς καρδίας A IV 5 s (391 418) τραῦμα A V 292 (441320) τραχύς ThS 65 (517,23) 18 (521,1) 74 (521,12) 19 (528, 1) (opp. λεῖον) ThS 20 (505,5) 66 (518,14) 83 (524,25) τρα- χύτερα ThS 84 (525, T) τραχύτης A IV 17 2 (407 “8 58) ThS 67 (518, 17) τρέπειν. ὁρμῆς εἴσω τραπείσης D 13 (453,18) τρέψομαι πρός τὸν ... (λόγον) A II Pr. 39124) cf. III Pr. (3641211) τρέπεσϑαι (εἰς ὕδωρ) D 11 (451, 22) (πάλιν εἰς τοὺ- ναντίον) D 38 (410,7) (σελήνην v. s. τροπή) Hi ὃ 9 (562, 95) τῶν ἐπὶ ταῦτα τετραμμένων G 2 (598,20) τρεπομένας ἐπὶ τὸ πλημμελές G 24 (614, 4) — τρε- πτὴν xal ἀλλοιωτὴν ... ὕλην Α19.2 (307423511) τρεπτὰ εἰς ἄλληλα A I 11 4 (315 816 b28) τρεπτιχῶς A ΠῚ 13 3 (315 ^13) τρέφειν. τρέφεται ϑρίξ cet. A L3 5 (279 a9) (ἔμβρυον) A V 150 1 (41252316) (διὰ τοῦ στόματος) A V 16 1 (426 318 σώματος 3 (426328) (τὰ ὀχτάμηνα) A V 18 3 (428413) τοῦ τρέφοντος ἐδάφου A V 26 4 (44031) τὸ τρέφον i. e. ἡ τροφή A II 5 2 (33335) 90 4 (439217) cf. T 109 τρέφοντος A V 18 5 (429412) τὰ τρέφοντα... ϑεοὺς νενομίσϑαι Prodic. Ph10,3 (544 12) ὑγρῷ τρέφεται A I 8 18 (276 8418 b 10) τρέφεσθαι πέφυχε, ἐξ οὗ ἐστιν ἔχαστα 'ThO 1 (475, 7) πόϑεν τρέφεται ὁ κόσμος placita II » (33236 b98) (ἄστρα) A I 3 1 (276921514) II 17 4 (346 ^14 ^19) D 34 (401, 15) τρέχειν D 24 (460, 10) τρῆμα ἔγγειον A III 115 (383514) τριαινοειδής A T3 18 (256 a6) τριάς Pythag. A I 3 8 (288 48) Hi 2 7 (566, 13) τριβώνιον G 2 (598, 14) cf. p. 254 τριγένεια τῶν ἀγαθῶν Hi 20 5 (510, 26) τρίγωνον A IV 19 2 (408 410) He 16 655, 12) τριμερής (φιλοσοφία) A I Pr 2 (273218) G 1 (597, 18) (ψυχή) A IV 41 (39033) τρίπηχυς Hi 20 2 (510, 15) τριπόϑητος 489,21 828 Ἀτρισαϑλιος τρισάϑλιος E ΠῚ 23 (591, 24) τρίσμαχαρ (Δαναοῦ ΑἹ 8 κ (28325) τρίστιχος (χριϑαῦ A V 102 (42222) Τριτωνίς. Τριτωνίδα xal Τριτογένειαν (Αϑη- νᾶν) διὰ τὸ τὴν φρόνησιν ἐχ τριῶν συνε- στηχέναι λόγων Chrys. Ph 10, 39 (550 b5) τριχῇ διαστατόν (σῶμα) AII121 (310259 ^11) D 19 (457, 17) G 23 (619, 19) τριχῶς A T11 2 (209214512) D 21 (458, 21) G 1 (603, 22) 8 (605, 2) 12 (606, 10) τρόμος (γῆς) A HI 15 4 (379321 D 13 (453, 13, 21) (ψυχροῦ) 'ThS B3 (524, 23) τρόπαιον Hi 24 5 (513, 28) τροπὴ (τῶν στοιχείων, coni. ἀλλοίωσις, dvd- ioc) A IL 243 (3202325 ν32) (πάντων πρὸς γῆν) D 21 (459n35) (8x πυρὸς tic ὕδωρ) D 38 (169, 27) περὶ τροπῶν ἡλίου placita A II 23 (9023 4141) V 18 5 (429 54) D 26 (162, 10) ThO 23 (494, 7) Hi 8 2 (562, 24) τροπὴ (rporal) ϑερινή A III 2 3 (315210) IV 1 4 (335210) τροπή Demoeriti ['ThO 8] (484, 4) He 13 τροπιχός (ζῶναι) A III 11 4 (311220) (x5- xÀot) A II 23 2 (353324) ὁ (353 415) D 10 (451, 10) (ϑερινός et χειμερινός) A II 10 2 (339 3917) IV 1 1 (395624) ἐφαπτόμενον τῶν τροπιχῶν ζῳδιαχόν D B τρόπις. τρόπεως δίχην A II 4 15 (332 h20) (vec) A V 112 (42127) cf. p. 190? τρόπος. προσώποις χρόνοις τρόποις ΑΙ 296 (ϑϑὺ 22 ν"6) πλείστοις τρ. A II 4 10 (331 b24) «p. φιλόσοφον ἃ 8 (599, 1) tp. τινὰ αἰτίας ΑΙ 322 (8235 ν]18) εἰσαγωγῆς cp. G 24 (013,5) τὸν τρόπον τοῦτον A 1 41 (23949) 4 (291 48) 72 (298 ^11) vp. τινὰ A IL 2012 (349 25) ὃν «p. D 1 (44739 bS) ὥσπερ... τοῦτον τὸν τρόπον ThO 10 (435, 11) τὸν αὐτὸν tp. ThS 28 (507, 14) τόνδε τὸν «p. ThS 43 (511, 15) τροφή (ἀπλῆ) AI32(27926b4) (rona) ΑΙ [51 (818 415. 590) (κόσμου) A δι (3332252) (ἡλίου) A II 23 ἃ (35339 b10) τροφῆς ἔλλειψις A IV 914 (398 b9) (περίττωμα, σπέρμα) A V 82 (11127) cf. 19 κα (13131) (ἐμβρύου) A V 1: (420 4 18) (πυρός) D 33 (467,5) τροφῆς με- λέτη A V 162 (1262321) «p. χυλώδης ''hO 1 (418, 0) (oyporípa) ΤῊΒ 44 (511, 27) τροφὴν ταχὺ πέττειν 'ThS 44 (511, H INDEX 30) τοὺς εὑρόντας xp. Ph 10,10 (54 b19) — περὶ τροφῆς xal αὐξήσεως placita A V 21 (440 331) τροχοειδῆς (πιλήματα ἀέρος) Anaximandri A II 131 (242 b4, t 2) τροχός Anaximandri A II 2 4 (329 t b5) 201 (482554, t9) 951 (355299 518) 291 (359 14 18) — τροχοῦ δίκην ἐνηξο. νισμένην A III 13 3 (318 2 18) τρυγᾶν Hi 24 1 (513, 6) τρὺξ τοῦ ὕδατος Metrod. A III 9 s (316 3418) τρῦχος. ἱμάτιον οἷον τρῦχος ἐποίησε D 12 (453, 9) τυγχάνειν (τῶν οἰχοδεσποτούντων ἀστέρων) A V 1580 (499 417) (τῶν πτώσεων) D 40 (412. 1 ef. nh) (τῆς ἀληϑείας) ThS 69 (519,22) (τοῦ πυρός) Pl 10 (552, 10) — ὡς ἔτυχε (syn. εἰκῇ) A 162 (29334) ἐξ ὑποτέρου ἂν τύχῃ A V ἴ 6 (420315) d τύχοι exempli gr. D 21 (463, 11) — par- ticipio iunctum velut ἐχβιασϑὲν τύχῃ A IIL 3 15 (370516) 112 (38351) Ὁ 35 (470,12) Hi 14 1 (565,23) τυγχάνουσιν οὖσαι i. e. εἰσίν ΤῊΒ 58 (516, 2) — ἔτυχεν ὅμοιος (om. ὦν) ΑἹ 8 8 (288 4.29.) D là (456, 3) TbS 2 (500, 31) G 34 (615, 4) -- τυγχάνει εἶναι D 2 (448, 10 cf. n 34) (ῤια- φϑαρῆναῦ G 24 (613, 19) τύλος (μήτρας) A V 9 a (421290) τυμπανοειδής A III 103 (31722) τύπος (coni. yapaxtzpec) A V 11 4 (12332) τύποι Democr. ThS 52 (514,11) ài (514, 23) (ἰχϑύος) Hi 14 5 (566,5)* (566, 1) τυποῦν. τυποῦσϑαι δύναται τὸ ἀπὸ τῶν ὄντων D 39 (471, 1) (ἀέρα) ΤῊΒ 50 (513, 19) 51 (513, 29) (iv ὕδατὴ ThS 51 (514, 2) τύπτειν pass. (κώδωνος δίχην) A IV 16 ! (406 420 b20) cf. 16 2 (406 ^26 526) (τοῖς περιέχουσι σχήματα) ThS 66 (518,13) exempl. categ. πάσχειν Hi 20 2 (570,5) τύπωσις (ἐν ψυγῇ) Stoic, A IV 8 u (395 nb12) ef. D 39 (471, 8) (ἀέρος) Democr. ThS 53 (514, 1&, 26) τύραννος Σαμίων Hi 2 1 (555, 15) Τύριος AIT (30357) II 17 2 (346516) τύχαιος (xévrastv, syn. ἀπρονόητον) AT41 (289 410) τύγη. ὑπὸ τύχης (dist. ὑπὸ ἀνάγκης, ϑεῖα) ΑΤ12 (214 428) τύχην διοιχεῖν τὰ πάντα VERBORUM Epic. E III 44 (593, 15) — περὶ τύχης placita A I 29 (324 4815) τυχιχῶς xal αὐτομάτως A V 121 (123212) τυφλοῦν τὴν ἀλήϑειαν A T7 2 (298 223) τῦφος (περὶ ϑεῶν) PI 8 (581, 11) τυφώς. περὶ τυφώνων placita A III à (367 122 521) D 12 (452, 22) τὠς ex Parmen. ThS 3 (499, 15) ὑαλοειδὴής (tov) Philol. A II 20 12 (349 38 b21,tb12) v. ὑελοειδής ὕαλος D 17 (456, 15) ὑβρίζειν (τὸ δόγμα) He 14 (054, 23) ὑγιαίνειν (opp. xdpvety) ThS 10 (519, 23) ὑγιαινούσης τῆς αἰσϑήσεως TThS 21 (505, 18) ὑγίεια (ὑγεία) placita A V 80 1 (44221) ThS 43 (511, 15) E III 42 (593,10) ὑγιής (αἰσϑήσεις, dist. dxpigeiz) A IV 92 (396b17) in dialecticis G 9 (605, 10) ὑγιῶς 490, 14 ὑγραίνειν ThS θὺ (518, 2. 3) ὑγρασία (opp. ξηρότης) A V 9 1 (421213) (ἡ ἐν τοῖς βρέφεσιν) A IV 221 (4112253) z V 153 (425221) 20 5 (432 325) ὑγρασία πρώτη Anaximandri A III 16 1 (351 ^16 ὑγρός (ἡ γονή AI31(91621058) (gósu) A1414(291232) (τῶν ὑδάτων οὐσία) E II ἃ (539, 19) (ἀναϑυμίασις) A II 203 (345 111, 349b9) III ἢ 6 (31222929) ef. V 25 1 (436322) D 11 (451,19) (τοῖς ὄμμασιν) ThS δὺ (513,21) (ἀέρα) A II 2015 (35154) (νέφος) A ΠΙ 3 7 (365 b34) ἐξ ὑγροῦ τὴν ἀρχὴν ἔχειν ALIO (276 231159) τὸ ἐν τῇ γῇ ὑγρόν A ΗΙ 52 (319312) D 31(405, 19) Hi 8 4 (562, 5) τὸ ϑερμὸν τῷ 0. ζῇ ThO 1 (415,5) τὸ ὃ, πολὺ ἔχειν ΤῊΒ 40 (5012, 4) ἐν ὑγρῷ γενηϑῆναι τὰ ζῷα A V 19 4 (430215) Hi 8 12 (563, 8) παντὸς ὑ. ἐρήμους ἐνίους χόσμους Hi 132 (565, 15) ὑγρόν convenit γεύσει A IV 9 10 (397 532) — — Thaletis principium A I τι (30251) He 10 (653, 21) — Aristotelis A L3 22 (288 512) ὑγρότης ThS 44 (511,26) 54 (514, 29) 83 (524,23) 84 (525,10) (πρώτη) Anaxi- mandri ThO 23 (494, 5) — ποιότης Arist. He 11 (654, 2) ὑδατώδης ἀναφορά A III 4 3 (371 51 b6) (ἀναϑυμίασις) A ΠΙ 13 (37535) (ἀέρος) ὕλη 829 A HI 1 τι (381 14) (νέφος) D 14 (455, 20) ὑδροχόος (zodiaci) A Ὁ ὁ (2944311) V 186 (429 324 ὕδωρ. ὑδάτων ἀναϑυμιάσεσι A I1 31 (216 521 b]4) τὰς τῶν b. ἐχχύσεις σπερμάτων ἔχειν τάξιν ΑΙ τι (290 85) χαϑ᾽ ὕδατος ενν χάμπεται ἡ ὄψις διὰ τὴν πυχνοτέραν τοῦ ὕδατος ὕλην A III D 5 (312 321 ν21) ὕδατος σημεῖον D 14 (455,26) ὅ, ἀρχὴ τῆς ὑγρᾶς φύσεως ThO 1 (475, 1) cf. He2 (601, 12) iL φύσει πυρὸς ἀμυντήριον 491, 10 ὕδατος τὸ μέλαν ΤῊΒ 59 (016, 10) ὕδωρ (ἀὴρ πυχνούμενος) ΑἹ 8 6 (280212 "ν5) ThO 2 (477,3) 0. παγῇ A III 41 (3970218530) (νεφῶν) D 11 (452, 5. 18) 80 (468,3) Hi 12 (561, 15) {περικεχύσϑαι περὶ γῆν σφαιρικῶς) D 21 (465,21) (γέ- νεσιν ἐχ τῆς γῆς) Hi 212 (557, 13). (τὰ ἐν Ti) Hi 84 (562, 5) & (562, 11) ὥσπερ ἐξ ὕδατος ἰχϑύες ἀναχύψαντες Hi 24 : (514, 4) ὕδωρ Thaletis A I 3 1 (276 3653) ThO 1 (415,3) Hi 1 1 (555, 3) Pl 1 (519,6) E III 1 (589,23 G 18 (610, 12) He 10 (653,21) cf. Ind. I. p. 201* — Pythag. He 16 (655, 13) — (σεληνιαχόν) Philolai A II 5 ἃ (33332) 56. 10) £x γῆς xal ὕδατος τὰ πάντα Xenophanis E III Ὁ (590, 15) G 18 (610, 14) — Νῆστις Em- ped. A 1320 (251 ^16) E III 19 (521,3) ef. Ind. I p. 0114. — (ὃ εἴδη) Plat. ThS 84 (525,5) — (δυνάμεις) Arist. D 14a (Addend. p. 455) --- πυχνούμενον τὸν ἀέρα ποιεῖν ὕδωρ ἃ xal χατιὸν (Ὁ) ἐπὶ τὸν ἥλιον σβεννύναι αὐτόν Metrod. Pl 1] (582,93) — Epicuri E II 8 (539, 19) ὑελοειδής A 11 22 τὶ (356b21) v. 92Ào- ειδής ὑετός (placita) A III 4 (310212 b23) D 11 (451, 19, 452, 11) 10 (152,29) 14 (455,2) 35 (468,2) 459, I2. Hi 6 z (060, 9) υἱός Hi 29 1 (553,11) 14 1 (565,20) — exempl, cat. πρός τι Hi 20 2 (510, 15) ὅλη. ὕλην βιβλίων ἔδει χατασχευάζειν Hi 10 1 (564, 16) μιᾶς τινος dv ὕλης εἴη καὶ τῆς αὐτῆς φύσεως ThS 11 (530, 12) ὕλην ἐξ ὕλης μεταβάλλουσιν He 4 (652, δ) — def. AI9S1(30:219b5) ὕλη [d ἐστιν ὕλη AI231(319b1) (ἄμορφος καὶ ἀνείδεος) A 122 (215 10) (παϑητή) A I 34 » (320 a2)b20) τὰ à στοιχεῖα (opp. εἶδος) A I "m 880 ὕλη 1 25 (303 522) (opp. ἐπιφάνεια A IV 20 1 (41022) (opp. δύναμις) A V 4 2 (411224) (opp. τὸ ποιοῦν αἴτιον) A 133 (27824) 4 (218219516) 5 (2802151) cf. ThO 6 (482, 13) Hi 111 (564, 21). (opp. ὁ τεχ- vivre) A 135 (280 4 7) (opp. δημιουργός) ThO 6^ (482, 19) περὶ ὕλης placita A 19 (30741159) — ἀργὴ Emped. A I52 (291^ 18) — Ana- xagorae Hi 8 1 (561,25) — Archelai Hi 9 1 (563, 15) — Platonis A 1 321 (288 41 51) 262 (821219590) ThO 9 (485,2) Hi 19 1 (567, 9) 3 (567, 16) E I (587,8) II 6 (585, 26. 29) I1I 22 (591, 17) He 11 (653, 28) — .(Xenocratis) A I 3?3 (288 b11) — (opp. εἶδος, στέρησις) Arist. A I 22(215399b16) 3 Ὁ (288a8b8) D 2 (448, 2) E ΠῚ 31 (592, 11) — Stoic. A I 8 25 (2894252, t b3) D 20 (457, 25. 458, 4) (syn. οὐσία ἡ οὖσα xacà τὴν ὑπόστασιν) D 20 (458,11) (ἄποιος) Stoic. D 20 (455, 8 cf. 11) G 11 (010,4) (σύγχρονον τῷ 9e) Zenonis E Π ὃ (588, 17) — (dopo) Epic. Hi 22 1 (571, 28) E Τὶ 8 (589, 14) ὑλίζειν. διὰ τῆς τέφρας ὑλιζόμενα A III 165 (382 1) ὑλιχός πλῆθος) A I 7 15 (302210521) (dpyaf) 'ThO 4 (419, 10) Hi 8 1 (561, 26) (opp. δραστιχαῦ G 16 (608,13) (αἰτία) G 18 (610, 9) ὑμήν. ὑμένα (syn. χιτῶνα) περιτείνουσι τῷ χόσμῳ Leuc, Democr. A II 7 2 (33622 bb) περιοχαῖς ὑμένων Dem. A ΠῚ 3ui (369 b26) — (περικάρδιος) A IV 5 8 (391 219, 021) (τῶν ὀμμάτων) ThS 31 (509, 32) ὑμνεῖν He 15 (055, δ) ὕμνος Hi 24 3 (513, 14) ὑπαχούειν ἐπὶ τῶν οὕτως λεγομένων A I 113 (302 Ν0) ef. IV 22 2 (413 26) ὑπαναϑλίβειν A IV 22 1 (41226) ὕπαντρος (τόπου D 13 (453, 30) 14* (Add. p. 455) ὕπαρξις (opp. ἀνυπαρξία) G 12 (606, 9) ὑπάρχειν i. e. εἶναι AI611(296 483) τινος ὑπάρχοντος (opp. μηδενὸς ἔξω βουλευϑέντος) Arist. A 1293 (525 b26) ἃ τοῖς σώμασιν ὑπάρχει σχήματος χρώματος βαρύτητος χουφότητος D 2 (448,6) ὑπάρχειν ὁ πᾶς γρόνος λέγεται Stoic. D 26 (461, 11) (opp. ὑφεστάναι) Chrys. D 26 (461,32) v- ποῦσϑαι δύναται (τὸ ἡγεμονιχόν) ἀπὸ τῶν H INDEX ὄντων xal ὑπαρχόντων διὰ τῶν αἰσϑητηρίων Stoic. D 29 (471,8 cf. n*311) τὰ ὑπάρ- yov:a rem familiarem Hi 2 16 (555, 2) ὑπαρχή. ἐξ ὑπαρχῆς imitio E II 8 (589,12) ὑπείχειν. ᾧ dv ἡ σὰρξ ὑπείχῃ ThS 88 (524, 24) (τὸ μιχρὰν ἔχον βάσιν) ΤῊΒ 83 (524, 25) cf. 81 (526, 1. 2) ὑπεξέρχεσϑαι ThS 14 (503, 17) ὑπεραίρειν superiorem esse ThS 3 (499, 15) ὑπεράνω E III 8 (590, 11) 21 (582, 11) ὑπεράχϑεσϑαι He 4 (652, 8) ὑπερβαίνειν τὸν τῆς εἰσαγωγῆς τρόπον G 24 (018,5) εἰς τρίτον χόσμον He 18 (656, 13) ὑπερβάλλειν (τὸν τῆς τετράδος) ΑΙ ὃ ε (281323 18) (τὸν λεχϑέντα τῶν ἐνιαυτῶν ἀριϑμόν) 490,98 — intr. ὑπερβάλλοντα τῷ μεγέϑει (opp. μιχρά) ΤῊΒ 11 (502,15) ὑπερβάλλοντας ψόφους ΤῊΝ 29 (501,25) χατὰ τὸ ὑπερβάλλον (στοιχεῖον) ἐστὶν ἡ γνῶσις ThS 3 (499,15) (opp. τὸ ἐλλεῖπον) ThS 32 (508, 21) ef. Hi 19 16 (569,5) ὑπέρβιος (ἦτορ) Hesiodi Hi 26 2 (575,21) ὑπερβλύζειν (ποταμούς) 491, 4 ὑπερβολή ϑερμότητος ἢ ξηρότητος A V 30 1 (442 410 Ρ8) ΤῊΒ 29 (507,24 εἰ. ὑπερβάλλοντας ψόφους 501,24) 32 (508,18) 33 (508, 22) (ἐπιϑυμίας) Hi 26 1 (574, 16) (ὁρῶν) 486, 12 χαϑ' ὑπερβολὴν (opp. κατὰ μείωσιν) Hi 19 16 (569, 8) ὑπεργάζεσϑαι 486,16 ὑπέρεισμα (γῆς) D 31 (465, 20) ὑπερεχπίπτειν (τῶν δέχα) A I 3 s (28 224) ὑπερέχειν. τῆς ϑαλάττης ὑπερσχούσης 490,1 οἷς ὑπερέχει τὸ πῦρ ThS 8 (501,5) (με- γέϑει τὴν Πελοπόννησον) Hi 8 8 (562,20) ὕπερϑεν Hi 26 2 (014,34) ὑπερϑερμαίνεσϑαι (τὰ σώματα) A V 30« (448 118) ὑπερίπτασθαι He 18 (656, 11) ὑπερορᾶν G 6 (603, 16 cf. p. 255) ὑπεροχὴ ἄστρου ὑπὲρ γῆς D 32 (466,22) ὑπερπηδᾶν 491,3) ὑπερτιϑέναι praetermittere 481,11 ὑπέρυϑρος ThS 16 (522, 8) ὑ πέρχεσϑαι. τῆς σελήνης ἥλιον ὑπερχομένης A II 24 1 (35322158) ὁ (8555195) : (355 521) ὑπέχειν κόλασιν Hi 19 22 (569, 33) ὑπηρέτης (ἰσχύος) Euripidis immo Critiae AIT? (298211) VERBORUM ὕπνος αἰώνιος (i. e. θάνατος) A I 7 8 (300 195) ἐν τοῖς ὕπνοις A V 2 3 (410 411) ThS 44 (511,25) — περὶ ὕπνου placita A V 24 (435 310b 1) ψυχῆς 7) σώματος; placita A V 25 (436218) ὑποβαίνειν A TIE 15 1 (352222510) ὑ ποβάλλειν. ὑποβέβληται ὁ ζῳδιαχὸς τοῖς τρισὶ μέσοις A II 12 1 (340 a 16 5 20) ὑποβεβλημένον τῇ φορᾷ (ἡλίου) D 10 (401, 3) ὑποβολή. κατ᾽ ἰδίαν ὑποβολήν τινα κόσμου PI 7 (981, 14) ὑπόγειος (φοράν) A L68 (29542) ὑπογραφιχῶς dpxet A I 11 1 (309b10) ὑπόδειγμα. πρὸς ἑαυτοῦ ὑπόδειγμα de deo creatore Platonis A I 74 (299212) ὑποδέχεσϑαι D 12 (453,6) 13 (458, 32) (syn. συλλαμβάνειν) Hi 26 1 (554, 19) ὑπόδυσις ἀέρος A III 154 (379218) ὑπόϑεσις. ὑποθέσεις δύο ταῖς ἀρχαῖς ἐνυ- πάργειν A 129 2 (320 "4) dxóAoolloy τῇ ὑποϑέσει ΤῊΒ 29 (507,22) ἐναντίως τῇ ὑποϑέσει λέγειν ΤῊΒ 60 (516, 21) ὑποχαϑίζειν A L4 2 (289211) 3 (290 494) ὑποχάτω τῆς σελήνης A II 29 τ (36024) ThO 19 (493,4) Hi 8. 9 (562, 23) (τῶν ἄστρων) Hi 8 6 (562, 15) ὑποκεῖσθαι v. s. ὑποτιϑέναι ὑπόχυρτος A II 22 υ (352 κα 8 b) ὑπολαμβάνειν putare A I 10 3 (30927) ThO 1 (475,9) 6 (482,11) S 2 (499, 1) ὑπολαβεῖν ἔστιν 'ThS 80 (023,16) τὸ περὶ τὴν dzoppofjv... ἔστι πως ὑπολαβεῖν ThS 20 (505,3) (ἀμφοτέρως) ΤῊΒ 49 (513,16) (χαλῶς) ThS 58 (515,25) (ὑά- διον) ThS 80 (523, 19) — orationem in- tercipere He 1 (653, 3) ὑπόλειμμα τῆς πρώτης ὑγρότητος 494,4 ὑπολείπειν A ΠῚ 161 (281 418) IV 222 (412 21) ὑπόλειψις ϑερμοῦ A V 80 4 (44328) ὑπόληψις. τὰ συμβαίνοντα δυσχερῆ διὰ τὴν ὑπόληψιν ThS 4 (500,6) τῶν χαϑ᾽ ὑπόλ. ψευδῇ δοχούντων εἶναι ΡῚ ὃ (081, 1) (τὴν Στωιχῶν ὑπόλ. G 24 (615, ἢ) ὑπομένειν ἔχλειψιν (v. 1. ὑποφαίνειν) A II 24 0 (ϑῦῦ 412) (φϑοράν) 488,8 (αὔξησιν, μείωσιν) D 20 (458,5) (τὴν οὐσίαν) D 21 (463, 12) — ὑπέμενε σιωπῶν Hi 2 16 (558, 3) — intr. (opp. περιφέρεσϑα) D 31 (465, 18) 28 (463, 24. 30) ὑπομιμνήσχειν (τὸ ἐπὶ τῆς xAejóobpac) A IV ὑποτάττεν 831 22 1 (419 418) ὑπομνησϑέντες Hi 102 (564, 11) ὑπόμνημα (cyolxd) Prol. p. 241 ὑπόμνησις G 11 (606, 5) ὑπομνηστιχός (σημεῖα) G 9 (605, 12) ὑπομονή. ὥσπερ ἐπὶ τῶν δεινῶν xal ἀλγει- νῶν A IV 233 (415 25) ὑπονοστεῖν ἀρχομένου τοῦ πνεύματος tl; τὴν γῆν D 13 (454,20) 456,10 ὑπονο- τίζειν pass. (opp. ἐπιχαίεσθαι A II 20 15 (351 P 7) b ποπίπτειν (ταῖς αἰσϑήσεσιν) He 9 (653, 16) (χατὰ τὰ ἐννοήματα) D 40 (472,9) (iv τῷ ὁμοίῳ λόγῳ) Hi 20 2 (570,13) ὑποπλάττειν. ὑποπεπλασμένον sensim for- matum A ΠῚ 4 5 (371236522 ef. p. 54) ὑποσέληνος (δαίμονας) A I 1 30 (304 b 15) (μέρος) A II 7 7 (331 17) ὑποσπανίζειν 491,17 ὑπόστασις subsidentia (syn. τρὺξ) τοῦ ὅδα- τὸς A IIT 9 5 (376 317) ὑπόστασιν λαμ- βάνειν (i. e. ὑποστῆναι) Hi 8 5 (562, 10) — ὑπόστ. ἰδίαν οὐχ ἔχοντα A ΠΙ 5 1 (39124252) b. xal αὐτήν ἔχειν Hi 19 23 (570,3) παράδειγμα τῆς τῶν αἰσϑητῶν b. A I 10 1 (308519) τῆς σωματιχῆς ὑποστ. (opp. ἀσώματα) A I 11 » (31023353) (opp. ἔμφασις) A III 6 (314211) ὑποστά- σεις (v. 1. ἐμφάσεις, ἐπιστάσεις) εἰδώλων A IV 14 ? (405312511) (τοῦ οἰχείου) Emp. A V 27 1 (44035) ὑ. τοῦ σώμα- τὸς D 2 (445, 12) i. e. ὑποστῆναι τὸ σῶμα (τῆς οὐσίας) D 21 (462,26) (opp. νόημα) A I 22 e (318 ν28) — χατὰ τὴν ὑπόστασιν (opp. πρὸς τὴν φαντασίαν) Stoic. II 31 5 (363 h13) (opp. xav ἔμφασιν) A III 5 1 (39723151) τὴν οὐσίαν τὴν οὖσαν xacà τὴν ὑπόστασιν (i. e. ὅλην) D 20 (458, 11) κατὰ τὴν αὑτοῦ ὑπόστασιν D 25 (461,2) τῶν ἀριϑμῶν ἀρχὴ γέγονε καϑ᾽ ὑπόστασιν ἡ πρώτη μονάς Hi 2 e (506, 10) ὑποστέγειν (opp. ἐπεισδέχεσθαι) A IV 222 (412 1 26) ὑποστρέφειν. ἀχτίνων πάλιν ὑποστρεφουσῶν πρὸς τὴν ὄψιν A II 13 2 (408 7 57. 10) ef. IV 14 3 (405 419 520) ὑποστροφή τῆς πλήξεως A IV 19 5 (409 119) ἐξ ὑποστροφῆς er reditu A IV 22 5 (414 210) ὑποσυνέλκχειν. A III 17 2 (388 b1) ὑποτάττειν. ὑπ' αὐτῷ τὸ πυρῶδες ὑποτα- 832 ὑποτάττειν Ἰῆναι A IL 11 (33651) τῶν ἀνθρώπων ὑποτεταγμένων Stoic, D 29 (464, 24) ὑποτιϑέναι τὸ ποιοῦν αἴτιον A I 3 4 (278 321 b17) ὑποτιϑεμένῳ τῷ δίσχῳ (?) A II 924 1 (354a2b1 cf. p. D3) — τοὺς bro- χειμένους (ὕδατι) τόπους A T4 4 (290126) ὥσπερ ἐχμαγεῖον ὑποχεῖσϑαι ταῖς motótn- σιν D 2 (448, 9) ὑποχειμένης τροφῆς A II 23 s (85329510) V 25 1 (43122) ὑπο- χειμένην στέρνοις γαστέρα A V 24 3 (436 a4) . ὑποχειμένη φύσις ThO 1 (415, 11) 2 (410,11) ὑπόχειται λευχὸν χινοῦν ἡμᾶς A IV 2 1 (401 422) 4 (402 410) τὸ ὑποχείμενον ὡς ὕλην (opp. αἴτιον) ThO 9 485, 1) cf. Hi 19 1 (561, 9) τὸ ποιοῦν (τῇ ὅλῃ) ὑποχέηται A 1233 (217827 b4) τὸ ὑποχείμενον γενέσει xal φϑορᾷ A I 3 ?1 (8882353) 9 1 (30755219) xarà τὸ üzoxt(uevov (id quod vere subest) διορί- fev ThS 72 (90, 90) φῶς τοῖς ὑποχει- μένοις ἐπιπῖπτον A I 15 5 (313 518) τὸ ὑποχείμενον (sc. ὄψει) A IV 132 (403 36 b6) τι τῶν ὑποχειμένων generaliter D 12 (453, 4) ὑποτίϑεσθαι (γνώμην) A 132 (21123) (τὰ πρῶτα σώματα) AI Τὸ (299 429) (παϑητὴν τὴν ὕλην) A 94 3 (320 222 599) cf. IV 8.1 (357212). (στοιχεῖα sim.) ThO ὃ (453, 16. 21. 454, 15 ὑποτρέχειν. σελήνης ὑποδραμούσης ὑπὸ τὸν αὐτοῦ χύχλον Ὁ 10 (401,19) ὑποτύπτειν pass. (γῆν) A III 15 n1 (381 26) ὑποφαίνειν ἔχλειψιν (v. 1. ὑπομένειν) A II 24. 9 (95ὺ 412 511) ὧν τὸ πάϑος ὑποφαίνει τὸ σχιερόν A II 30 2 (861 b19) ὑποφέρειν. ὑποφέρεσθαι (fort. corruptum) A IV 18 (39322) ὑποχωρεῖν A III 73(31029) Hi 8 11 (563,4) ὑπόψαμμος A IV 16 (385229) ὑστέρα A V ὃ 8(418 418) ὕστερος (τοῖς χρόνοις, opp. τῇ δυνάμει πρό- τερης) ThO 9 (484, 21) ὑφέλχειν A III 116 (383214 b21) v. ὑπο- συνέλχειν ὑφιστάναι. ὑφίστασθαι xal γῆν συνίστασθαι D 38 (410,1) τὴν γῆν ὑποστῆναι Hi 8 2 (562,3) ὑφίστασθαι χάτω Hi 92 (563, 20) He 12 (654, 13). (εἰς ἁλυχίδα) A III 16 2 (381424) χύχλους ὑποστῆναι τὸν ἥλιον PI 2 (579, 16) — γένεσις ἡ ὑφιστα- μένη AI33 (211214b11) ὑποστῆναι μίαν τὴν ὕλην A 134 (278 320516). χαϑ' II INDEX αὑτὸ τὸ ὕδωρ ὑποστάν A I4 « (291 0) ef. 10 1 (308 31620) (ἐν τοῖς νοήμανι, ἰδέας) A 1103 (30934) (xaxà ποιότητα) D 20 (408,4) — ὑφεστάναι (opp. ὑπάργειν) D 26 (462,1) (οὐσίαν τοῖς Twouiw, D 32 (469,90) — ἀρχὴν τῶν ὅλων iz. στήσασϑαι τὸ ὕδωρ ΡῚ 1 (579,5) c. ET 88, 2) ὑφίστανται ταῦτα suscipiunt E ΠῚ 44 (593, 18) ὑψηλός (opp. ταπεινός, dist. χοῖλος) A II 30 2(361516) (iv τοῖς ὑψηλοῖς) ThS 4s (513, 4) (χύχλῳ, μέσον δὲ xoüxv) Hi 94 (563,27) ὑψηλότατα ὄρη D 11 (452,5 (σφαῖραν) D 81 (466, 10) ὕψος (xóspoo, opp. βάϑος) A IL 101 (339 b7.8) ἐν ὕψει xal βάϑει A II 152 (94 113511) ὕψος τὸ ἀπὸ τῆς γῆς εἰς τὸν οὐρανόν, ἥτις ἐστὶν ἀφ᾽ ἡμῶν ἀνάτανις Α Π8ι1Ὶ « (36356) ἠέρος ἄπλετον ὕψος ThO 3 (418, 13) ὑψοῦν (pass. τὰ βόρεια, opp. ταπεινωθῆναι) A IL 8 2 (338a 1 59) φαέθων (ὁ τοῦ Διός) A II 15 4 (34:15 b18) φαίνειν. φαίνεσϑαι παρὰ τὸ φάος ἔχειν D 16 (456, 1) φαινομένων ἀστέρων A l6: (295218) τὴν ἡμέραν νύκτα φανῆναι A TI 94 4 (804 818 15) (ἔχλειψιν) D 10 (451, 12) (τὰ ἄστρα) Hi 6 4 (560, 1) (τὴν &- μότητα) A IV 8 τι (389 24). (οὐ ám τὶ αὐτὰ ἡδέα) A IV 912 (398 b2) (μὴ ταὺτὸ πᾶσι) ThS 63 (517,14) cf. 69 (519,19 φαινόμενος ἥλιος, opp. ἀρχέτυπος Emp. A II 90 13 (300212 12) --- φαίνεσθε: participio iunctum A V 81 (420325 ThO 4 (419, 15) S 31 (508, 12) — infiii- tivo 'ThS 90 (526, 21) τὰ φαινόμενα (coni. τὰ μετέωρα) A 166 (29422) 10 (295417 Arati liber A II 19 3 (371516) ὧς ἀδήλων τὰ φαινόμενα Diocl A V23: (441218) τὸ φαινόμενον τῆς σελήνης πρὶ; ἡμᾶς D 84 (107,20) ἐχ τῶν φαινομένων» χατὰ τὴν αἴσϑησιν ThO 1 (41ῦ, 4) εἰ, 6 (482, 12) ἐπέδωχεν ἑαυτὸν τοῖς quw μένοις ἁψάμενος τῆς περὶ φύσεως ἱστορίες ThO 9 (484, 22) χατὰ τὸ φαινόμενον ἡμῖν Hi 16 ? (566, 23) φαίνων (φαίνωνος cf. 344 n 10) A IL IS: (344 318 ^ 16) VERBORUM qatóc. τὸ φαιόν (μιχτὸν χρῶμα) ThS 17 (504, 12) (μέσον λευχοῦ xal μέλανος) Hi 19 15 (568, 29) φαχός D 28 (463, 22) φάναι. xaüdzep Ἐμπεδοχλῆς suppl. φησί ThS 25 (506, 22) αὐτὸς ἔφα Pythagorae He 16 (655, 9) φανερός. τὰ φανερὰ τῶν ἀδιχημάτων A I τ 2 (298 420) (ἄστρα, opp. ἀφανεῖς λίϑοῦ A 1L 189 (354259) ὁ αἰεὶ φ. πόλος, opp. 6 ἀφανής D 8 (450, 10) φανερὸν τοῦτο γίνεσθαι ἀπὸ τῶν ἀσχῶν A IV 192 (408 818) φανερόν (om. dott) ἀπὸ τοῦ σαλεύ- εσϑαι A. V 201 (438 474) φανερὸν τοῦτο τῷ πλήϑει ThS 29 (507,23) μὴ φανερῶν ὄντων τῶν σωμάτων ThS 53 (514,21) φανερὸν εἶναι τῇ ὄψει ΤῊΒ 71 (522, 11) τὸ... λυπεῖσθαι φανερὸν καὶ ὁμολογούμενον (om. ἐστῇ ΤῊΒ 33 (008,24) φανερόν (om. ἐστί, sequ. ὅτ ΤῊΒ 4 (500, 2) 58 (515, 26) 87 (026,1) φανερὸν ὡς ἡ διαϑέσις αἰτία ΤῊΒ 64 (517, 17) φαντασία εἴρηται ἀπὸ τοῦ φωτός Chrys. AIV 122 (402 41) (χατοπτριχή) A III 1.2 (8θῦ 28 ν8) (τοῦ γάλαχτος) A III 17 (365530) (ἀέρος ἀνημμένου) A IIL 2 7 (3612655) (λευχοῦ) D 14 (455,21) (ἡ χατὰ τὴν σύλληψιν A V 122 (423 418) (ϑεοῦ, coni. νοήματα) A 8 21 (2882355) 103 (309232) τὰ πρὸς τὴν q. χρώματα (opp. φύσει) ΑἹ 1Ὁ 8 (814 "8, 7) φωτί- ζεσϑαι πρὸς τὴν φ. A II 28 6 (359 «0 b6) πρὸς τὴν q. (opp. xarà τὴν ὑπόστασιν) A II 81 5 (263512) cf. ThS 74 (517, 91) xatà φ. xal δόχησιν τὰ πάντα γίνεσθαι Leuc. E III 13 (590, 21) φαντασίας ἀλη- ϑινὰς λαβεῖν AIV 92 (396519) ἀεὶ τῇ ἀληϑεία φ. παρακεῖσθαι Ψευδῇ (Academ.) He 15 (055,2) ἀτελὴς φ. He 18 (656, 16) φαντασίαν γίνεσθαι ἐξ αἰσϑήσεως ἀλλοιου- μένης Democr. ThS 63 (517, 9) φ. αἰτία ἡ διάϑεσις ThS 64 (517, 17) φ. πρὸς ἄν- ϑρωπον ἀναφέρων ThS 64 (517,21) αἱ- σϑητῶν ἐστι φαντασία xal νοητῶν Epic. AIV 9 5 (396311531) — Plat. A IV 83(394219520,tb12) — Aristot. A IV 8 e (39556) 9 2 (39939510) D 16 (456,5) φαντασίας διατείνειν εἰς τὰς al- σθϑήσεις xal τὰς διανοητιχὰς χινήσεις Arist. D 16 (456,8) — Stoic. A IV 8 1 (394 ΔΆ cf. b4) 9 4 (396 34 24) 12 1 (401215, tb5) 211 (410327) Diels, Doxographi graeci. 833 φϑανειν φαντασιώδης Hi 2 18 (558, 11) φάντασμα Stoic. A IV 11 4 (400226) φαν- τάσματα χατὰ γένος καὶ ἐννοήματα χατὰ εἶδος Stoic. A IV 11 5 (40124) cf. 12 5 (402 ^ 17, tb 7) D 40 (412, 2) φανταστιχὸς διάχενος ἑλχυσμός Chrys. A IV 12 5 (402 ^18, t bB) τὸ φανταστιχόν D 15 456, 3) — Stoicorum A IV 12 4 (402 310, tb5 cf. 401 tb1) φανταστόν def. Stoic. A IV 12 (401 tb 31) cf. 3 (40226, tb 1) 4 (402212, t b6) φάος. φάει A ΠΙ 3 15 (2705 17) φάος, unde φαίνεσθαι D 16 (456, 1) φαραγγώδης D 143 (Add. p. 455) φάραγξ. φάραγγες lunae A II 25 9 (356 a9 b15) Hi 8 10 (562, 28) gappaxsbery A T 310 (301 218) qápp.axov (ἰατρινά) D 28 (464, 8) φάρυγξ A IV 21 4 (411 420) Φασηλίτης E III 35 (592, 20) φάσις (σελήνης) A II 32 1 (363215521) — affirmatio 490, 15 'ThS 5 (500, 6) φάσχειν A I 16 4 (31558) ThS 5 (500, 12) φάσμα (ἅλως) A III 181 (384212) φαῦλος (opp. ἀγαϑός, dist. xaxó;) A 18 2 (307 ^14) (opp. σοφός) E ΠῚ 90 (591,33) G 24 (614, 6) φέγγος. ἰδίῳ φέγγει λάμπειν (v. 1. ἰδιοφεγγῇ) A II 28 4 (358 8 cf. "18) φέρειν (ταύτην τὴν πίστιν) ThS 79 (523, 4) (Qióv/«) ThO 4 (470, 1n31) φέρεσθαι τὰ σπέρματα AV 113 (4222325) ἐπὶ τὸν μαστὸν τῷ στόματι A V 26 1 (426 120) (ὀξέως) ThS 11 (502,19) (ἐγχυκλίως) D 32 (466, 19) (σφοδρῶς) D 12 (452, 26) (ὑπόγειον φοράν) A I 6 s (29523) (ἴσον, Νεῖλον) A IV 1 5 385219) (düpóov xal πυκνόν, τὸ πνεῦμα) A III 7 4 (37559) — Πλάτων ἐπὶ τὴν αἰώραν φέρεται τῶν ὑδάτων A III 11 5 (38325512) φέρεται (ad statuendum deducitur) δέ πως εἰς τὸ εἱμαρμένην εἶναι A I 29 4 (325 b 30) μετὰ τῶν αὐτῶν φερόμενος E II 6 (588,21) — φέρεται dy τοῖς Ὀρφιχοῖς τὰ δόγματα A II 18 15 (343211 513) φερέσβιος (Ἥρη) Emped.) A I 3 Ὁ (287 88) cf. p. 22 qtu τός (opp. alpezóc) G 5 (603, 3) φέψαλος D 13 (454, 15) φϑάνειν. εἰ xal φϑάσειεν absol. pervenire ΑΥ̓͂ 14 2 (425 48) c. infin. D 12 (453,8) 03 834 τὰ xaxà φϑάνειν μέχρι σελήνης ix τοῦ περὶ γῆν τόπου ταϑέντα Hi 4 3 (δῦ9, 4) φϑέγγεσθαι. ἐφθέγγοντο (1. ἐπεφϑέγγοντο cf. 282 nb1) A I 3 8 (282236) (τὸ χενόν) ThS 25 (506, 24 cf. n9) τὸν φϑεγξάμε- νον 'ThS 53 (514, 18) (opp. σιγᾶν) Hi 23 (006,2) σύμφωνα τῷ Ἐμπεδοκλεῖ ἐφθϑέγ- taro Hi 4 2 (558, 30) φϑείρειν (coni. χωλύειν) ThS 18 (504, 19) (εἰς τοῦτο, opp. γίνεσϑα) A I 3 3 (277 110b6) 5 (27935) He 14 (6504,25) (τὰ ὀχτάμηνα) A V 18 s (498911) 6 (429 1329) (xóspov) A II 4 2 (3313253) 8 (331518 et saepius) (τὴν ψυχήν) D 39 (471, 19) (πῦρ) ThS 18 (504, 16) «à πλείστην ἔχοντα ὀσμὴν τάχιστ᾽ ἐχρῆν φϑείρεσϑαι ΤῊΒ 20 (δ0ῦ, 8) φϑαρτός (opp. γενητός) A II 41 (881 817 18) βαθρίῃβ (opp. ἀΐδιος) A II 17 5 (346 *317522) (χίνησις) A I237 (32038) (ψυχὴν τῷ σώματι συνδιαφϑειρομένην) A ΙΝ 14(39328, εν) (ζῷα) A V 19 (430 48 08) saepius, πάντα φϑαρτὰ ἐν δυνάμει E ΠῚ 19 (590,21) (κόσμος) E I (587, 9) ΠῚ 31 (592, 14) φϑίνειν (syn. φϑείρεσϑαι) Hi 12 2 (565, 2) 18 8 (565,13) (coni. μειοῦσϑαι, τὰ ζῷα) A V 21 1(44027) ix τοῦ φϑίνοντος χατὰ μεταβολὴν τὸ τρέφον παρέχεσϑαι A IL 5 2 (333 45) φϑίσις (i. e. νεῖχος) Emped. ThS 20 (505, 6 cf. n 316) . φϑόνος οὐδεὶς ἀναδιδάσχειν 488, 30 φϑορά (ciborum) A V 303 (44349) φϑορᾶς ἐπιδεχτιχόν G 11 (009, 15) (χόσμου) D 36 (468, 19) ef. 20 (408, 6) (σώματων) E II τ (089, 3) — (opp. αὔξησις) D 10 (451, 6) (opp. γένεσις) A I 9 1 (307 420 6) περὶ γενέσεως xal φϑορᾶς placita A I 94 (320 » 10 b 16) D 27 (462, 13) 36 (468, 20. 34) G 22 (612, 14) φϑοροποιός A V 801 (442 48) φιλάνθρωπος (θεός) D 29 (464, 21) φιλεῖν (τὸν ᾿Αναξιμένην) He 7 (603, 8) solere 491, 11 φιλήδονος E ΠῚ 23 (591, 22) 44 (093, 13) φιλία Hi 205 (570, 29) (opp. νεῖχος) Emped. AISs (28743) 1 28 (308523) II 48 (331520) ThO 3 (478,4) S 20 (506, 10) Hi 31 (558, 16) 4 2 (559, 1) P110 (582,5) E ΠῚ 19 (591,12) G 18 (610,18) He 8 φϑάνειν II INDEX (653,10) φιλίας μὴ εἶναι Hegesiae E III 25 (591, 31) φιλομαϑής G 2 (598, 8) φιλομετάβολος (γενέσεως) A Π 11 (337518) φιλονειχία 489,21 φιλοσοφεῖν Α181 (210 510) 18 (25543) Hi 23 (δῦθ,1) (τὴν Πυϑαγόρειον φιλο. σοφίαν) Hi 217 (558,9). φιλοσοφῶν γέγονι 6 3 (599,3) φιλοσοφεῖν εἰλιχρινῶς 6 3 (599, 8) τὸ φιλοσοφηϑὲν ὑπὸ τοῦ τραγιχοῦ 490,21 Φιλοσοφούμενα titulus Hippolyti l. I(cf. 573 n * 1) αἵρεσις φιλοσοφουμένων studium rerum, quae in philosophia trac- tari solent Hi 24 1 (913,5) τοῖς φιλοῦ»- φουμένοις προσανέχουσι E II 7 (588,31) φιλοσοφία (nomen a Pythagora inventum) AIS3s(280218b14) (def) ATI Pr.: (213213) G 5 (602, 11) (φυσιχήν) Hi 1i (555,2) ([ωνιχήν) ΑἽ 8 τ (28011559) (Ἀναξιμένους) ὙΠΟ 4 (478,19). τὴν τῆς q. πραγματείαν ΑΙ Pr. 1 (218 48) ἄρξαι τῆς v9. Α181 (27657) {πόϑεν εἰς τοὺς Ἕλληνας παρελήλυϑε) 6 2 (598,19) (πρώτη) ThO 9 (484, 19) (τριμερήρ ΑἹ Pr.2 (223318) G 1 (598,2) 6 (608,7) φ. εἰς τέχνην ἤγαγεν Aristoteles Hi 901 (510,8) φιλοσοφίας ἐπιϑυμητάς 6. 8.(599 9) (αἵρεσις) G 7 (604,2) (εὑρέσεως αἰτία) 6 8 (605,8) Περὶ φιλοσοφίας Aristot Ph 1510 (539 ν10) φιλόσοφος (ἱστορία Galeni) 258. 595 (τρό- πος) 8.3 (598,22) φιλοσοφωτέραν διάνοιαν Θ 2 (98, 15) — τὸ φυσιχὸν (εἶδος c βασμοῦ) ὑπὸ τῶν φιλοσόφων διδάσχετει A I 69 (295212) φιλότης (ἐφίμερου) Hesiodi Hi 26 2 (515, 14) (syn. φιλία, opp. νεῖχος) Emped ThO 3 (478,15) — ᾧὦ φιλότης He 18 (656, 8) φιλοῦν E III 19 (591, 11) φλεβίον ThS 39 (510, 16) 56 (515, 10) 66 (518, 7) φλέγειν D 12 (458, 6) φλεγμασία 'ThS 40 (510, 21) φλεγμονή A V 29 2 (4412320) φλέψ A L 35 (21925 bG) τὰς ἀπὸ τοῦ σώ- ματος φλέβας A IV 18 2 (407 418) (coni. αἱ ἀρτηρία!) A V 17 4 (427311) ghe γμασία τῶν φλ. ThS 40 (510, 21) (λεπταῦ ThS 41 (511,4) 42 (511, 9) (ἀνήκειν εἰς Ἰλῶτταν) ThS 43 (511, 20) (al κατὰ τοὺς ὀφθαλμούς) ThS 50 (513, 25) VERBORUM φλήναφος (λόγον) E III 41 (593,8) φλογοειδής ThS 18 (522, 18) φλόξ A I 15 4 (51338513) II 18 τ (242 b5) D 14 (455,10) γρῶμα φλόγα ἀπὸ τῶν σωμάτων ThS 5 (500, 9) 15 (521,20) ThS 86 (525,20) φλογὸς σφαῖραν περι- φυῆναι Anaximandri Pl 2 (519, 15) φλοιός. A V 19 4 (430216) ΡῚ 2 (519, 15) φλυαρία E III 27 (592,3) φοινέττειν. φλόγα πεφοινιγμένην D 14 (455, 10) φοβεῖσθαι (τὸν ϑάνατον) E III 44 (593,19) (τὸ σῶμα) He 4 (652, 13) φόβος A V 6 1 (41927) φοινίχειος (v. 1. φοινιχοῦν) A III 5 8 (313 510 cf. 4 10) φοινίχινος (v. 1. φοινιχοῦν) A ΠῚ 5 8 (373 b cf. 4 8) φοινιχοῦς (χρῶμα) A III 5 1 (818 84 ν4) 8 (31347 b 1) D 14 (456, 6. 11) φοίνιξ A V 26 4 (439214) φοιτᾶν τρία σώματα πρὸς ἡμᾶς D 11 (452,8) φορά (i. e. χένησις χατὰ τόπον) Arist. A I 23 2 (31913) (μετέωρος) D 22 (459, 13) (πνεύματος σφοδροτέρα) A III 3 13 (57052) (ἡ ἐξ ἄρχτου) A I1 32 2 (364 b4) (τὴν χάτω) A ΠΙ 3 n (369b14) (ταῖς ἄνω xal χάτω ΤῊ 59 (516, 8) (ὑπόγειον A I 6 8 (29542) ὁρμὴν τῆς v. ThS 71 (520, 12) ταῖς εἰς τοὺς οἰχείους τόπους c. ThS 88 (526,8) (ἐπὶ τὸ μέσον) D 23 (459,22 cf. 460, 4) ὀξύτητι τῆς φ. A ΠΙ 3 3 (368 aDbB8) φ. τῆς ὕλης A I 26 2 (321217) (baro; ix νεφῶν) D 35 (468,2) (πολλὴ τοῦ πελάγους) 490,5 (αἵματος) ThS 11 (502, 21) (πνεύματος) D 12 (452, 25) (τοῦ xócpou) D 29 (465, 10) (τοῦ ὀλύμπου) AILT (391514) περὶ τῆς τῶν ἀστέ- ρῶν φορᾶς xal χινήσεως placita A II 16 (345 418 519) ef. I 22 3 (318 b16) D 10 (451,9) 33 (467, ) — φορᾷ τινι ἀλόγῳ φέρεσθαι E. III 31 (592, 12) φορεῖν. φορεύμενα δίχα Emp. ThO 8ὃ (478, 10) (ἔνδυμα) Hi 24 5 (518, 21) φόρημα (Αϑηνᾶς) Ph 11,5 (50014) φορτίον D 11 (452,5) φράζειν (opp. νοεῖν) A V 20 4 (432 422) φραστιχός, τὸ φραστιχόν A V 20 4 (432 419) φρέαρ Hi 14(555, 10) He 14 (654, 26) φρονεῖν (ἄγαν) Eurip. immo Critiae AIT2 (298 226) φρονέει Parm. ThS 3 (499, 20) φυσιχός . 835 φρονέουσι Emp. ThS 10 (502,12) φρο- νοῦν (ζῷον τὸν κόσμον) Ph 15,3 (548 b28) Στωιχοὶ φρονοῦσι περὶ ϑεότητος E II 5 (088, 4) φρονεῖν γίγνεται διὰ τὴν φρόνησιν D 18 (451, 1) qp. καὶ αἰσθάνεσθαι ἕτερον Alemaeonis ThS 25 (506, 22) (coni. ai- σϑάνεσϑαι) 'ThS 4 (499, 22. 500, 1) (elvat τοῖς ὁμοίοις) ΤῊΒ 10 (502, 7) τοῦ φρονεῖν μεϑέξει ΤῊΒ 23 (506, 4) (τὸ φρονεῖν τῷ ἀέρι ἀνάπτει Diog. Ap. ThS 39 (510, 12) 44 (511, 23) ἀφῃρῆσθαι τὸ qp. ThS 44 (512, 2) expl. Democr. ThS 53 (515,23) τοῖς ποιοῦσιν ὅλως τὸ qp. κατὰ τὴν dÀ- λοίωσιν ΤῊΒ 12 (520, 14) φρόνησις AIV 45 (3901520) D 18 (451,1) ThS 9 (502,10) φρόνησιν ἢ ταὐτὸν 7, παραπλήσιον τῇ αἰσϑήσει ΤῊΒ 10 (502, 8) — φρόνησις (i. e. ᾿Αϑηνᾶ) Chrys. Ph 16, 20 (549 38 cf. b31. 550b1) (ἐκ 7. συ- νεστηχέναι λόγων, φυσιχῶν ἠϑικῶν λογι- x&v) Ph 16,31 (50057) — una ex iv virtutibus Plat. Hi 19 16 (569,6) — Arist. Hi 20 5 (570, 30) — (cv ψυχὴν ὑπολαμ- βάνουσιν) G 34 (615, 5) φρόνιμος (syn. νοερός) Stoice D 33 (467,4) Ph 14, 23. (548514) --- φρονιμωτάτους xal xatà τὰς αἰσθήσεις ἀχριβεστάτους ΤῊΒ 11 (502, 16) φροντίς (ϑεοῦ) A I Τὸ 10 (30128) φύειν. (τὰ μέρη ix σπερμάτων) D 38 (410, 11) góet(?) σπέρμα D 39 (410,22) τὰ φυόμενα χλωρὰ τὸ πρῶτον εἶναι ThS 18 (022,21) ἀφ᾽ ἑαυτῆς φυομένης (φύσεως) Ἐρὶς. E II 8 (581, 11) --- πεφυχέναι πρὸς τὴν ὅρασιν A IV 9 10 (391529) cum infinitivo A II 98 4 (858 4(11 106) D 13 (454, 1) 81 (469, 20) ThO 1 (4765, 7) 8 (484,5) G 1 (597, 18) φυλάττειν (μετέωρον τὴν περιφοράν) A I 4 3 (2902322) φυλάσσωνται τὴν πλάνην Hi 19 22 (570, 2) φυλή. ἀπὸ τῆς παλαιᾶς φυλῆς Pythagorae He 16 (655, 7) φυλλορροεῖν A V 26 4 (439211) 488,22 φυσιχός A 122 s (318515) Hi 18 1 (567,1) Archelaus E III 5 (590, 2) Straton G 18 (611,3) liber Antisthenis Ph 7431 (538 b9) φυσιχοί A I 18 1 (315 ^20 b32) I1 6 1 (333 416) 475,1 Hi 5 (559, 7) G 18 (610,9) — φυσιχὸς φιλόσοφος Hi 4 1 (068, 27) (διέξοδος) A I Pr. 1 (213,10) (ἀρετήν) A I Pr. 2 (219 410) (δογμάτων) A I tit. 53* 886 φυσιχός (21323) (εἶδος) A L6 » (296 48) (βάρος) A I 12 7 (311524) (αἰώραν) A III 17 5 (383513) (σῶμα) A IV 2 e (3872252, tb2,5) (ὀνείρους, opp. ϑεόπεμπτοι A. V 2 3 (416216) (opp. πνευματιχός) Hero- phili A V 15 5 (426310) (φιλοσοφίαν) Hi 1 2 (505,9) 10 1 (564, 11) (πραγμα- tta) G 16 (608,13) — φυσιχά def. AII11(214a230) G 20 (611, 20) οὐδὲ ἐπὶ τῶν φυσιχῶν . . . δεῖν ἐπιζητεῖν τὸ διὰ τί 'ThO 10 (485, 15) cf. G 1 (598, 1) ἐπὶ τὰ φυσιχώτερα χωρήσομεν G 16 (608, 6) — φυσιχόν (μέρος φιλοσοφίας) A I Pr. 2 (213219.20) Hi 18 2 (567, 5) expl. G 6 (603, 11) 16 (608, 3) (μέρος ψυχῆς) Arist. G 24 (615, 9) — φυσιχὸς λόγος A I Pr. 1 (218 46) Ph17,1 (550510) — Φυσιχὴ τέχνη Apollodori D 24 (460,6) 26 (461,7) Chrysippi D 32 (466, 22) Φυσιχά Empe- doclis A I 30 1 (3262312) — "Theo- phrasti A II 20 3 (348512) ὙΠῸ 63 (483, 2) 13 (491, 19) 16 (492, 4) cf. Ind. I p. 1024 — φυσιχῶς κχινεῖσϑαι A III 15 6 (380 8 11) (syn. ἀνεπιτεχνήτως) A IV 113 (400211) (ὀρέγεσθαι) A IV 22 3 (413210) φυσιολογεῖν A 111 (274222) G 1 (597,2) φυσιολογία 489,20 ΡῚ 9 (582, 1) G 1 (597, 8) 3 (01, 2) φυσιογνωμονιχός. φυσιογνωμονιχὴν ἐξεῦρεν Pyth. Hi 2 5 (556, 5) φύσις def. AIL 1(214218) φύσεως δύναμιν ALIL11(2742323) (μυστήρια) Hi 242 (013,11) περὶ ἄστρων xal φ. φιλοσοφή- σωσι Hi 23 (δδθ, 1) περὶ φ. οὕτω λέγει ἀχηχοέναι παρὰ Μουσῶν (Ἡσίοδος) Hi 26 1 (014,14) τὴν περὶ φ. ἱστορίαν ThO 1 (415,10) 5 (480,7) 9 (485,1) — περὶ φύσεως scripsit Zeno A I 27 5 (32259) Chrysippus Ph 14, 14 (048 ^5) φύσις i. q. οὐσία, ποιότης : ἡ τοῦ ἑνὸς φ. ΑΙΤΤ δ (802 δῷ 519) (εἰδώλων) Epic. AITs (306216b15) (xcvo)) Α118 6 (317514) (μελέων) Parm. ThS 3 (499, 20) (sapxóc) ThS 48 (513, 5) — (ψυχῆς) He 3 (651,20) ψυχὴν φύσιν ἀεικίνητον AIV 21(886211, tb3.5) (αὐτοχίνητον) AIV22(88654) 81 (381 818) τούς τε χόσμους χαὶ τὴν τῶν ἄλλων φ. ἐγέννησεν ThO 4 (419, 9) φ. μία ἀόριστος καὶ κατ᾽ εἶδος xal κατὰ μέγεϑος ThO 4 (119, 13) τῆς ὑγρᾶς φ. ὕδωρ ἀρχή ThO 1 (475, 8) εἰς πῦρ ὡς ταύτης μιᾶς οὔσης φ. τῆς ὑπο- II INDEX χειμένης ThO 1 (415, 17) cf. 2 (416, 11) ἑτέραν τινὰ q. ἄπειρον ThO 2 (416,1) οἵ, φύσιν τινὰ τοῦ ἀπείρου Hi 6 1 (508, 16) μιᾶς ἑκάστης ἰδέας αἰσθητῶν se- μάτων φύσεις παμπληϑεῖς Ὁ 1 (441412) φύσεις τῶν δραστιχῶν xal παϑητιχῶν Ὁ ὃ (449, 14) τῶν ἐν αὐτοῖς (οὐρανῷ cet.) φύσεων Ὁ 29 (464, 19) 31 (165, 15. (ele- menta) Chrys. D 31 (466,8) (ἰδία) AI 12 (2742330) 9 4 (30812659) (ἀενάων) Pyth. AIS385(28221055) q. ἔχουσα τοιαύτην D 21 (459, 7). (τὴν αὐτήν) ΤῊ 15 (503, 29) (ὁμοίαν) 'ThS 44 (511,29) — τῶν xatà φύσιν ἐχόντων αἰσθητῶν AII101(308b19) φύσις αἰσϑητῶν i. e, naturalis substantia, syn. οὐσία, opp. πάϑος ThS 59 (516,3) 60 (516,15) 61 (516, 23) 63 (517, 9. 10. 13) 68 (519,9) τὸ (619, 94. 91.239) 71 (520,3. 7) 80 (523, 16) 89 (526,18) οὐ γὰρ εἶναι τοιούτων (ἄνω xal χάτω) φύσιν 'ThS 83 (524,26) 89 (526, 18) — ϑεῖα τὴν φύσιν ὄντα Ὦ δὶ (466,4) πρῶτον τὸ λευχὸν τὴν φ. ThS 81 (524,4) ποῖον τὴν φύσιν ὄν ThS 82 (594, 19) — φύσει A I 3 τι (284 ε1}5) 15s (314 1) D 23 (459,21) 29 (464,25) ThS 31 (508, 11) 32 (508, 15) φύσει τινὶ ἀλόγῳ A 1132(9302453) (opp. λόγῳ) AIT32 (305a1.8) (opp. νόμῳ) Atom. A IV 98 (3979. 15) εἰς φύσιν (opp. παρὰ φύσιν) ThS 84 (525, 2. 11 cf. n36) τὰ xatà q. (opp. τὰ ἐπίχτητα) A ΠῚ 6 (314215) ἀραιοτέρα τοῦ χατὰ q. A V 9 3 (421321) «à χατὰ φ. (i. e, τὸ ὁμό- quÀovy) A IV 18 3 (424326) (opp. Bim Plat) D 1 (4472316) κατὰ φύσιν i.q. φύσει D 31 (465,20) τῆς κατὰ y. μετα- βολῆς D 36 (468, 23) (ἡ αἴσϑησις) ThS 31 (508,11) τὸ κατὰ q. ix τοῦ παρὰ y. σχοπεῖν ThS 33 (508, 22) cf. 43 (511,16) xatà q. μᾶλλον ThS 70 (519,23) (opp. χατὰ νόμον) Antisth. Ph 7434 (535512) — παρὰ φ. A 29 1 (44129) τὸν παρὰ φ. τόπον 'ThS 83 (524,21) φύσις natura creatriz: τῷ παϑητῷ τῆς φύσεως συμπαϑές A I 731 (304 b30) ὑπὸ φ. γεγενῆσϑαι τὸν χόσμον A II 4 4 (331 b 8) τὴν κοινὴν πάντων φ. Chrys. Ph 11,93 (545 588) (τοῦ κόσμου) A V 18 1 (42i 295) (τοῦ παντός) A I 928 2 (32347158) ThO 2 (477,8) Hi 5 (559,10) 101 (904, 13) VERBORUM περὶ φύσεως placita A I 30 (32649) q. οὐδενός ἐστιν Emped. A I 30 1 (326 414 cf. ^10) (βροτοῖς ὀνομάζεται ἀνϑρώ- ποισιν} A I 30 1 (326 820) --- (ἀρχὴ χι- νήσεως xal ἠρεμίας) Arist. A 11 2 (214 195) D 2 (448, 1) (αἰτία) A I 29 2 (325 b7) — εἱμαρμένην elvat τὴν ἐχάστου φύ- σιν Theophr. A I 29 4 (325 581) cf. Ze- nonis A I 27 5 (322512,t511) — Stoi- corum def. G 20 (611,17) (syn. λόγος) A I 23 3 (323 523) (πῦρ τεχνιχόν) D 33 (467,6) (ἡ κοινή) D 31 (469,12) (δη- μιουργοῦσα ἐφ᾽ ἡμῶν) D 37 (469,21) (dist. Ζεύς, εἱμαρμένη) Posidon. A I 28 5 (32426 b13) — Epicuri φύσεις ἄτομα χε- νόν ἄπειρον ὁμοιότητας A I7 34 (306217 b16) ἀεὶ γεννώσης τῆς φύσεως E II 8 (599, 10. 13. 16) φυτιχός (ψυχή) Arist. A IV 7 7 (393tb18) φυτόν (ὑγρῷ τρέφεται) A I3 1 (216218 b10) (καλλίονα σελήνης) A II 30 1 (361 a1 00) (τὰ ὀσμωδέστατα) ΤῊΒ 20 (505,9) μέρη τῶν φυτῶν χαρποί A V 15 2 (425 320) φυτὰ πῶς ηὐξήϑη xal el ζῷα (placita) A V 26 (4383451) IV 1 e (3931512) V 19 5 (430322) D 21 (158,14) (τῆς φυτιχῆς xal ϑρεπτιχῆς ψυχῆς μετέχειν) Arist. A IV 7 8 (39381518) (ἀφῃρῆσθαι τὸ φρονεῖν) Diog. Ap. ThS 44 (512,1) 48 (513, 6) iv τοῖς φυτοῖς dott πῦρ τε- χνιχόν Stoic, D 33 (467, 6) ὡς φυτόν (φϑείρεσθαι, opp. ὡς ζῷον) A II 4 1 (831 45 25) φυτοσπόρος (Δήμητρα) Xenocr. A I 73 (304 19) φώ χη Hi 14 5 (566, 5) φωνᾶεν (sc. μέρος ψυχῆς i. e. φωνή) Ze- nonis A IV 21 4 (411317) φωνεῖν. ἀπὸ τῶν φωνούντων ἢ ἠχούντων f) ψοφούντων Α IV 19.» (408 310) t πεφω- νηχέναι A V 19 5 (431213) φωνή (χυρίως ἡ ἔναρϑρος ὡς φωτίζουσα τὸ νοούμενον) A IV 19 1 (408 460 "6) (χατα- χρηστιχῶς ἐπὶ τῶν ἀλόγων ζῴων) A IV 19 1 (408 48 58) — placita A IV 19 (407 1321) cf. 16 ? (406 126 26) ΤῊΒ 6 (500, 14) 9 (501, 12) 53 (514,18) 55 (515, 8) 59 (516, 5) 85 (525,17) 91 (021,3) (ix τῆς χεφαλῆῇς ἐχχρίνεσθϑαι) Ph 16,21 (549 b39) εἰ ἀσώματος ἡ φωνή placita A IV 20 (409 428 ^1) — ἰδίᾳ φωνῇ sua lingua Hi 24 3 (573, 14) 831 φῶς (περίγειον, αἰϑέριον) A T12 4 (31158) (τοῖς ὑποχειμένοις ἐπιπῖπτον) ΑΙ 155 (313 b17) (ἴδιον) A Π| 28 1 (898 Δ1 58) (χοῦ- φον) E Π 8 (089, 11) τῷ πλήϑει καὶ μέ- γεϑει τοῦ dq. A ΠῚ 34 (2368216519) φ. αὑτὸ δείχνυσι xal τὰ ἄλλα A IV 12 2 (402 42) τοῦ ἐχ τῶν ὀφθαλμῶν φ. A IV 13 τι (40438514, 109) φωτὸς αἰσϑά- νεσϑαι ThS 4 (δ00, 38) (τὸ ἐν τοῖς λαμ- πτῆρσ) ThS 1 (500,25) τὸ ἐντὸς φ. ὑπὸ τοῦ ἐχτός ThS 8 (501,3 cf. S) (ἐνδεέ- στερον) ΤῊΒ 18 (504, 17) (συναίτιον τῆς ἐμφάσεως) ThS 27 (001, 12) (αἴτιον τῆς ἐμφάσεως) 'ThS 37 (509, 28) ἀπὸ τοῦ φωτὸς... ποιεῖν τὸ λευχόν 'ThS 80 (524, 1) (μὴ ἴδιον τὴν σελήνην ἔχειν) Hi 8 8 (562, 20) cf. A IL 28 (35834b6sq.) φῶς ἐπὶ τῆς γῆς ποιῆσαι τὸν ἥλιον Hi 9 4 (563, 25) φῶς (opp. σχότος) Parmenidis A II 71 (33521057) ThO 6 (482 nb10) — Za- ratae Hi 2 12 (557, 11) — (9e&) Brach- manum Hi 24 2 (513, 8) φωνητιχός (ψυχῆς μέρος) Stoie. A IV 44 (390 48, t*11) G 24 (515, 4. 7) φωστήρ astrum E I (587,19) φωσφόρος A IL15 3 (344216) D32 (467,2) φωτίζειν. πόϑεν φωτίζονται οἱ ἀστέρες (pla- cita) A II 17 (34627) (σελήνη) A II 26 3 (3514710) (ὑπὸ τοῦ ἡλίου) A II 28 s (358416 b 19) (πρὸς τὴν φαντασίαν) A II 98 6 (3692555) φωνή... φωτί- ζουσα τὸ νοούμενον A IV 19 1 (40837 bT) φωτισμός (σελήνης placita) A II 28 (358 14b6) (ἄστρων) Hi 8 10 (562, 27) φωτοειδής A IV ὃ e (38859,t512) Χαλχηδόνιος χάλαζα. χάλαζαι sunt φυσιχά A 112 (215 132) (placita) A III 4 (3702313525) 5 1 (972 ^11) D 11 (451, 20. 452, 8. 15. 18) 35 (468,3) Hi 7 7 (561,15) P110 (582, 14) χαλᾶν. κεχαλάσϑαι 486, 10. — intr. 491, 15 Χαλδαῖος Hi 2 12 (551,9) χαλεπός (coni. βίαιος) A I 6 12 (290 417) τοῦτο μὲν ἴσως χαλεπόν 'ThS 82 (524,16) χαλεπώτερον ἔσται διελεῖν ΤῊΒ 19 (504,26) τῶν χαλεπωτάτων ἐνόμισε G 1 (597,5) Χαλκχηδόνιος A 1323 (288t56) v. Καλ- χηδόνιος 838 χαλχός χαλκός (ἀνδριὰς δυνάμε) D 3 (448,21) cf. A I3 4 (278225) (χατόπτρου) A IV 143 (405 418 ^18) (λεῖος i. e. κάτοπτρον) D 14 (455, 20) iv yaXxd ἐστιν ἀνάχλασις ThS 36 (500,24) τὸ τοῦ χαλχοῦ (sc. χρῶμα) ThS 16 (522, 1) χάλχωμα (ἀσπίδος) D 12 (453, 7) χαρά Hi 24 ὁ (513, 2) χαρακτήρ (coni. τύπος) A V 11 3 (42329) ἴδιόν τινα γαραχτῆρα φυσιολογίας G 8 (601, 1) χαρακτηρίζειν (ἕνα ϑεόν) E II 7 (588, 31) χαρίεις Hi 26 2 (575,11) χάρις. Περὶ χαρίτων liber Chrysippi Ph 14,5 (54735) χάριτας μὴ εἶναι Hegesiae E ΠῚ 25 (591, 31) --- τούτου χάριν A I 1 τ (30027) λόγου y. D 21 (463, 1) σα- φηνείας y. ThO 11 (485, 19. 20) χάρτη εὔεργος εἰς ἀπογραφήν A IV 11 1 (4002 6) χάσμα expl. Aristot. D 13 (453, 11. 454,9) χειμάρρους 486, 10. 491,1 χειμερινός (zportxóc) A II 10 2 (339 410 Β1Β) IV 1 7 (386 ^5) (οὐρανοῦ) A II 12 1 (340213517) (ἐπισημασίας) Α II 19 1 (347414 b8) (ζώνη γῆς) A III 14 1 (379 41) (τόπο) D 11 (451,26) χειμὼν xal ϑέρος πῶς γίνεται (placita) A II 19 (347 31056) ΠῚ 8 (375212 514) cf. I 6 τὸ (295421) A IV 13 (38537) D 11 (451, 26) 13 (453, 23) 26 462, 5. 6) y tiv. χεόμενα εἰς τοῦτο τελευτᾶν Chrys. D 21 (458,18) χεομένου χόσμου εἰς τὸ ἄπειρον 6 17 (609, 17) χείρ. κενοῖς ἐπιφέροντος τὰς χεῖρας A IV 12 4 (402 413) χειρῶν ἐπαφαί A IV 13 9 (404 4 8 "δ, εθ Ὁ) (ἔχτασις xal ἐπὶ τὸν ὦμον ἀντεπιστροφή) A IV 3 (405320521) ἐν ταῖς ytp3l . . . τὴν κρᾶσιν οὖσαν Emped. ThS 11 (502,23) 24 (506, 14) χερσαῖος A V 20 1 (43245 b4) (ϑηρία) He 4 (652, 15) χέρσος 489, 23 χηλή. χηλαί (zodiaci Aratei) A I 6 6 (294 8") χηρεύειν A. V ὃ 3 (418220) χϑαμαλός 486, 1 y9 6vtoc (opp. οὐράνιος) Hi 2 13 (557, 17) χίμαιρα He 4 (652, 14) Xioc AIS3 (285b5) II 12 2 (841 3151) 15 e (345 38) PI 11 (552, 18) E III 15 Il INDEX (590,35) G 18 (610,15) ThO 8 (484, 14) χιτών. χιτῶνα χύχλῳ xal ὑμένα περιτείνουσι τῷ κόσμῳ Leuc. Dem. A II 7 2 (336 11b4) (ὀφθαλμῶν) Democer. Th8 5) (513,23) ef. 56 (515, 10). (τῆς ψυγῆς ἔσχατος, χενοδοξία) Hi 24 1 (513, 13) χιών (μέλαιναν ποιείτω) A I 73 (29948) IV 13 (38525) 4(38528) placita A III 84(370212524) D 11 (451, 20. 452, & 11. 14. 15) 35 (468,4) Hi 7 1 (561,16 8 s (562, 13) χλιαρός (τὸ ἐν τῇ γλώττῃ) A IV 181 (407 418) (γλῶττα) ThS 25 (506, 26) χλωρός (ξύλα) D 14 (455, 9) 'ThS 75 (5?1, 21) (τὰ φυόμενα) ThS 78 (522,90) γρῶμα expl. Democr. 'ThS 15 (521, 24) 78 (522, 17.20) 82 (524,8) ἐναντίον τῷ ἐρυϑρῷ χαϑάπερ τὸ μέλαν τῷ λευχῷ 'ThS 82 (524, 11) χόνδρος (ν.]. τῷ χονδρώδει) A IV 16 1 (406 518) χονδρώδης. τῷ χονδρώδει (τοῦ ὠτός) AIV 16 1 (406 417) χορεύειν περὶ τοῦτο (τὸ μέσον πῦρ) δέχα σώματα ϑεῖα Philol. A II 7 τ (33756) χορηγεῖν (ταῦτα) τοῖς Στωιχοῖς AIT» (304 ^20) χορηγία 494,8 χόριον A V 16 2 (426 423) χρεία ΤῊΒ 32 (508, 17) χρεμετισμός A IV 19 1 (4082555) χρεμετιστιχός (ζῷον) A T3 7 (282221) χρεώ Parm. (ThO 624] 483,5 χρεών. κατὰ τὸ χρεών Anaximandri TbhO 2 (410, 9) χρύήζειν E III 25 (591, 32) χρῆμα Leuc. A 1254 (321 b13) χρήματα explic. πράγματα A I3 5 (280 25) χρῆναι ThS 86 (525,24) éyprw ThS 18 (504, 18. 19) 20 (505, 8) 31 (509, 26) 45 (513, 3) 53 (514,22) 82 (524,13) χρῆν ThS 82 (524, 10) χρῆσϑαι. ἑτέροις σχήμασι χεχρῆσϑαι A II 2 3 (329 Δ8) cf. ThS 76 (521, 27) χρήσιμος. yp. εἶναι (opp. παρέλκειν) A II 80 s (862514) πρὸς τὸ χρήσιμον olxo- νομεῖ D 29 (465,3) χρήσιμόν τι λαβεῖν G 2 (598, 13) χρηστιχός (αἰτίαν τῶν ἀρχῶν xal τῶν στοι- γείων, ἀνάγχην) A I 26 1 (3212314517) χρῆσις. é τῆς χρήσεως ὁμολογεῖται ThS 31 VERBORUM (508,9) χρήσεις (sc. ἀφροδισίων) A V 51 (418 19) χρηστός (οἶνος) A V 26 4 (439 419) (ϑεός) D 29 (464,97) (βίος) 6 1 (597,9) 24 (614, 16) χρηστοτάτου αἵματος A V 33 (411 16) ypola vel χρόα. τῷ τῆς χροιᾶς συντόνῳ AIO64(2932290) (ἐπιφάνεια σώματος) Pyth. A I 152 (818 84 b6) οὐχ ἔχειν yp. Α1159 (814512) (δυνάμει, opp. ἐνερ- γείᾳ ἔχειν) Arist. A I 15 10 (314^ 19) ἀποτελεῖ χρόαν D 14 (455,8) (coni. τὸ σχῆμα) D 14 (455,22) τῇ χρόᾳ διαλάμπει ThS 18 (504, 22) χρόαν τὴν κρατοῦσαν μᾶλλον ThS 27 (507,18) (πυρὸς μετε- yobsac) ThS 37 (509, 33) (διαφόρους ἔσεσθαι) ThS 16 (522, 1) χρονιώτατος ThS 90 (505, 10) χρόνος. προσώποις χρόνοις τρόποις A 1296 (826155) yp. ἐλάχιστος πρὸς αἴσθησιν D 26 (461,20) (ὡρισμένος, opp. ἀεί, coni. περιοδιχῶς) A IIL 2 1 (906 ^8^8)$ CC (coni. τάξις) ThO 1 (476,1) χρόνου τάξις ThO 2 (416,10) (μήχεῦ A V 18 1 (427 419) (πλήϑει) ThS 29 (507, 23) 32 (508, 18) yp. εἰς ἄπειρον ἔχει τὴν τομήν D 26 (461,31) ef. A 1161 (31552) οὐρανὸς ἅμα χρόνῳ γεγένηται E IL 6 (088, 28) τοῖς yp. ὕστερος ThO 9 (484,91) ἐξ ἀιδίων yp. A 1283 (824 b4) ἐν πόσῳ yp. A V 91 (4338 4551) πυχνωθεῖσαν τῷ yp. AIII184(878218) yp. μαχρῷ μόλις 488,98 τῷ χρόνῳ paulatim Hi 14 5 (566,2) χρόνῳ postea Pl 11 (582,24) τοσούτῳ χρόνῳ ταλαιπωρήσας He 15 (655, 3) ἐπ᾽ ὀλίγον χρόνον A V 19 4 (430 120) ὑπὸ τοῦ πολλοῦ χρόνου ἐχδαπανᾶται ψυχή E III 80 (592, 99) παρὰ τὸν ἤδη γεγενη- μένον χρόνον ἄπειρον ΡῚ 8 (581,20) οὐ κατὰ χρόνους ἀναγραφεῖσα ἀλλὰ κατὰ τὴν τῆς δόξης συγγένειαν 484, 18 χατὰ χρόνον (opp. χατ᾽ ἐπίνοιαν) A II 4 1 (330 b17, tb8) 3 (381 55) περὶ χρόνου placita A I 21 (31841 b3) (Κρόνος) Pherecydis He 12 (654, 9) — χρόνον λέγει Anaximander ὡς ὡρις- μένης τῆς γενέσεως xal τῆς οὐσίας xal τῆς φϑορᾶς Hi 6 1 (559, 19) — Pythag. A II18 96 (31758) — (ποίχιλμα τέχτο- νος σοφοῦ) Eurip. A I 6 1 (294 419) — Platonis ThO 15 (492, 1) — Aristotelis D 5 (449, 7) 6 (449, 15) 1 (450, 1. 6) χυμός 839 — Stoicorum A I 16 4 (315 »11) D 24 (460,16) 25 (460, 27) 26 (461, 4 514.) — πόσος ἑκάστου τῶν πλανητῶν χρόνος pla- cita A II 82 (908 80) χρυσοειδής (χρῶμα) ThS 16 (522, 17) χρυσός Anaxag. ThO 4 (4718, 24. 419, 5) χρυσοστέφανος Hesiodi Hi 26 2 (15, 18) χρῶμα def. A I 15 1 (313 48 b4) (xóspov) ΑΙ (29348) 4 (293 416) (ζῳγράφου) A V 113 (498 48) (ἔριδος) Ὁ 14 (455, 6. 18) (τὸ ἐναντίον) ThS 42 (511,4) Quapmpá) ThS 29 (501,94) (χάλλιστον) ThS 16 (522,5) (γαλαχτοειδές) A III 1 4 (360211511) χρωμάτων διαφοραί A I 15 1 (313316 23) (μορφαῦ TbS 64 (517,20) ἄπειρα ebat ... xarà τὰς μί- ξεις ThS 18 (522, 92) (τέτταρα) A I 15 3 (813 510) (ἁπλᾶ, syn. ἀσύνθετα, opp. σύν- ϑετα ThS 82 (524,14) (μιχτά) ThS 17 (504, 18) (τῶν ζῴων ἐπὶ [come ἐμφαί- ψεσϑαι ΤῊΒ 43 (511, 22) περὶ χρωμάτων placita A I 15 (313 (41 58) Emp. ThS 7 (500,28) 59 (516, 10) — χρωμάτων ἁπλᾶ ὃ Democr. ThS 13 (520,94) φύσει μηδὲν χρῶμα A I 15 8.(814 01) — ThS 5 (500, 9) 86 (525, 19) 91 (527,6) — (σώματι ὑπάρχον) Arist. Ὁ 9 (448,6) — χρώματα ἀπὸ τῶν σω- μάτων φέρεσθαι Strat. A IV 13 7 (403 b26) χρωματίζειν pass. (πυρώσει ἀέρα) D 12 (452, 28) χρωννύναι. κέχρωσται Α I 6 4 (293 517) 15 $ (314 b4) 11 (314 523) χυλός (ἁλυχός cet) Arist. D 14^ (Add. p.455) χυλῶν (ἐνόντων) ἐν γεύσει ΤῊΒ 19 (504, 80) (μορφαί) Democr. ThS 64 (511, 90) 68 (519, 11) 72 (520, 16) ἄπειρα... τοὺς χυλοὺς κατὰ τὰς μίξεις ThS 18 (522, 99) χυλοί (opp. πάϑη) Plat. ThS 84 (525, 4. 5) 89 (526, 18) χυλώδης (ἡ τροφὴ πᾶσα) ThO 1 (415, 6) χυμός (promiscue cum v. y» usurpatum) τῷ ὑγρῷ διακρίνεσϑαι τοὺς χυμούς A IV 18 1 (407214) (διαχεῖσϑαι) A IV 18 3 (407218) χυμῶν διαφοραί Α V 264 (439 414) (pj) ThO 23 (495,8) (ὀξεῖς) ThO 23 (495,9) γλώττῃ τοὺς χυμοὺς κρίνειν ThS 25 (506,96) 38 (610, 7) (ἁπλοῦς) ThS 82 (524,16) Platonis ThS 84 (525, 4) 840 χύσις (ἡ εἰς ἄλλο ἢ ἀνάλυσις) Chrys. D 91 (458, 117) (cont. διάλυσις) Chrys. D 91 (458,20) (γῆς εἰς ὕδωρ) D 21 (458, 25) χύτρα Hi 2 15 (551, 97) χωλός (πῦρ) 487, 29 χῶμα (τὰ rp) τῶν τειχῶν) ThS 19 (523, 9) χώνη. χώνης δίχην πνεύμονα συνίστησιν A IV 22 2 (412 419) χώρα (dist. τόπος, κενόν) A I 90 1 (3179 b3l) V 301 (44341. 44212) D 95 (460, 23) (ψυχρά) D 11 (452, 15) Hi 81 (562, 18) ἐν πολυχένοις χώραις Democr. A III 311(369525) (μέση γῆς) D 23 (460, 3) cf. ThO 22 (494, 2) χωρεῖν. à ἧς χεχώρηχε A I 33 (306 ^6 P6) (Sow) χωρήσαντα ὑπὸ γῆν D 10 (451,9) (διὰ πάντων, ϑεόν) Hi 19 ὁ (563, 1) (εἰς αὐτὸ πάντα) Pl 1 (519,6) (τὴν γῆν εἰς τὴν ϑάλαττα) ΡῚ 4 (580,13) (πάλιν εἰς ἄτομα) E II 8 (589, 8) — ca- pere A 144 (29124) D 25 (460, 94) χωρίζειν pass. (ἀπ ἀλλήλων A V 183 (424224) (ψυχὰς τῶν σωμάτων) ΑΙ 82 (307212) (τῆς ὕλης) A I 10 4 (809 46) (χινήσεως) D 7 (450,6) (τοῦ σώματος) D 33 (411, 22) ὅλην τοῦ εἴδους χωρισϑέν- τὸς οὐ σῶμα D 2 (448,11) κεχωρίσϑαι ἐν τόπῳ Ὁ 27 (468,4) χεχώριστο (opp. συνήνωται) E III 19 (591,10) πολὺ χε- χώρισται multum. difert A I 8 (300 328) — χωριστὸν εἶδος A4 7 31 (804 521) 82 (20033b10) χωριστὰς τῆς ὕλης οὐσίας A I 10 8 (809 41) χωρίον A III 1 2 (346325518) D 11 (451, 30) χωρὶς τοῦ χενοῦ (opp. σῦν τῷ xev) sim. A II 1 7 (828 2919) IV 8 10 (39524 »28) D 13 (454,20) ThS 94 (506, 16) 31 (506,13) ποτὲ μὲν μετὰ σεισμῶν, ποτὲ δὲ xal χωρίς D 13 (454, 7) χωρὶς εἶναι secretum esse. A IV 19 3 (40943) χωρισμός (τοῦ σώματος) E III 36 (599, 26) (τῶν συνεληλυθότων εἰς ἕν) G 14 (607, 2) χύσις Ψαϑυρός (τῶν λευχῶν, opp. σχληρά) ThS 73 (521, 5) Ψαφαρός ThS 66 (5195, 15) ψέγειν ob χρὴ οὐδὲ ἐπαινεῖν E III 44 (593, 18) ψεχάς D 11 (451, 24) 486, 15 Il INDEX ψευδής Qópp) A T 7 2 (298223) (αἰσϑή- σεις) A IV 9 1 (396 516) ΡῚ 4 (580, 11) ψευδοποιεῖν. ψευδοποιεῖται (pass.) xazi νοητὰ αἴσϑησις Epic. A IV 9 s (39649 529) Ψψευδοφανής (σελήνη) A II 30 2 (361315 520) 4 (361 526) ψῆγμα Heraclii A I 13 2 (319 4657) ψηγμάτιον (v. L. ψήγματα) A I 13 2 (319 a6 b) ψήχειν (Axa βιβλία) Calim. A I71 (298 26) ψηφίς 486, 26 ψῆφος (ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς) A IV 19 2 (408 380) D 28 (463, 28) ix ψήφων xal ἀρι- ϑμῶν προαγορεύειν Hi 95 2 (074, 10) ψολόεις (χεραυνός) Aristot. D 12 (453,9) ψοφεῖν (dist. ἠχεῖν, φωνεῖν) A IV 192 (408211) ThS 21 (505, i4) ψόφος A III 8 1 (367327 520) 4 (368413 b 16) 13 (369 ^37) (dist. φωνή) A IV 191 (108 40 b6) (coni. βόμβος) D 13 (454, S) τὴν dxohv ἀπὸ τῶν ἔξωϑεν γίνεσθαι d. vov ThS 9 (501, 12) οὔτε ψόφῳ τὸν ψό- gov χρίνομεν ThS 19 (504, 98) τοῖς ἔσω- ϑεν ψόφοις ThS 21 (505, 19) διικνεῖσθαι τὸν ψόφον ἄχρι τοῦ ἐγχεφάλου ΤῊΒ 98 (507, 20) (ἄναρϑρος) ThS 41 (611, 8) (d- σιένα) ThS 57 (515, 17) (opp. αἴσϑησις) ThS 91 (527, 5) φῦξις (opp. ἐχπύρωσις, med. εὐχρασία) A II 81 (33823454) (opp. ϑερμασία) A V 91 (421212) D 13 (458, 18) Hi 1 8 (561,90) ψύχειν. ψύχει ἡ χιών 'ThO 10 (485, 16) ψυ- χομένης χιόνος Α IV 13 (385 8 7) (ἀτμί- δος) D 11 (452,12) τὸ ὑγρόν ψυχϑέν D 11 (451, 27) (opp. ϑερμαίνειν) ThS 98 (501, 15) ψυχή unde nominata Hi 21 3 (571,17) (χε- χωρισμένας τῶν σωμάτων i. e. ἥρωας) AT 8.2 (801411) (ἀνθρώπινοι) A I 915 (322 4 6) (χάλλιστον τῶν ἐν ἡμῖν) Hi 19 Ὁ (569, 23) ψυχῆς τείχη ἀσάλευτα E III 26 (591, 38) ψυχὴν ἀφῃρημένον ζῷον 487, 18 περὶ ψυχῆς placita Prol. p. 199. 902. 203. 201. 209. 212. 213. 214 A IV 9—7 (888 491 — 393213) G 24 (613,3) He 2 (651,9) — Pythag. A I 3 s (282 412) Hi 2 11 (557, 5) E I (587,5) III s (590,12) cf. Hi 3 3 (558,93) — τοῦ κόσμου) Heraclii A IV 3 12 (38923, cf. tb2) (τοῦ παντός) A IV 7 s (392214, VERBORUM tb6) (τοῖς ποταμοῖς εἴχασεν) D 39 (471,3) (ἀπὸ τῶν ὑγρῶν ἀναϑυμιῶντα) D 39 (471,5) — ψυχὴν xal νοῦν ταὐτὸν Xe- nophanis 'ThO 6a (488, 1) — (ϑεία 55- ναμις) Ecphanti Hi 15 3 (566,16) ποτὲ μὲν ἐγκέφαλον λέγει ποτὲ δὲ ὕδωρ Hippo Hi 16 2 (566, 22) — ἡ ἡμετέρα wj. συγ- χρατεῖ ἡμᾶς Anaxag. A I3 4 (278313510) (προτέρα τοῦ ὁρατοῦ κόσμου) Platonis A II 6 4 (334413 ^4) cf. ThS 6 (500, 15) 85 (525,18) Hi 19 10 (568, 10) 12 (568, 20) E I (587,9. 12) G 24 (613, 15) — (τοῦ παντός) Xenocratis A I 7 30 (304 b10) — (τῶν καλῶν xdyalüv ϑείας λέ- Tov δυνάμεις) Speusipp. Ph 7511 (538, b14) expl. Aristot Hi 20 4 (570,21) (τὴν ὅλου τοῦ κόσμου) Hi 20 e (510,33) ἀϑάνατον ... ob νομίζοντες τὴν ψυχήν, ϑείου δέ τινος μετέχειν A. V 14 (416 23) διὰ τὴν ψυχὴν γίνεται τὸ ζῆν Stoic. D 18 (457, 8) τῶν ἐν ἡμῖν ψυχῶν D 28 (468, 27) ψυχῆς μῖξις xal τοῦ περιέχοντος αὐτὴν σώματος D 28 (463,31) (πῦρ τεχνιχόν) D 33 (461,6) expl. D 39 (410, 17. 411, 1. 18) Hi 213 (571, 17) ψυχὴ τοῦ ὅλου (opp. ψυχαὶ ἐν ζῴοις xal ἐν τῷ περιέχοντι) Stoic. D 39 (411, 11. 14) cf. AI 11 (302 45516) Ph 11, 19. 29 (545 ^14. 25) E1(487,17) ψυχὴν πάντων μεταγγίζε- σθαι He 14 (654, 30) E I (587, 19) (ϑεός) E I1 5 (538, 7) (ἀϑάνατον) E Π 5 (588,11) (πολυχρόνιον πνεῦμα) E III 36 (592,27) ψυχῆς μέρος xal ἀπόσπασμα (σπέρμα) D 39 (470,18) — ψυχῇ σῶμα συμπάσχει Demoer. 'ThS 57 (515, 21) σῶμα ποιοῦντι τὴν ψυχήν ThS 58 (515,97) — λύεσθαι ἅμα τοῖς σώμασιν Epic. Hi 22 5 (572, 14) (alpa[?)) Hi 22 s (572, 14) (τὸν ἐφελχό- μενον ἔξωϑεν ἀέρα διὰ τῆς εἰσ vor) G 24 (618,11) (ϑνητήν) G 24 (613,14) — (πνεῦμα) Asclepiadis G 24 (613, 8) ψυχῆς μέρη (placita) Prol. p. 205 G 24 (615, 1) ἢ μέρη Platonis E I (587, 10) — ζ μέρη Stoic. A IV 212 (41030) ψυχὴ ὁρμητιχή, ἐπιϑυμητιχή, λογιχή A V 26 3 (438 416) ψυχικχός (οὐσίαι) ΑΙ 8.2 (ϑ01 411) (πάϑος, opp. σωματιχόν) A V 26 2 (437 811) (ϑερμόν) A V 25 3 (481 415) ψυχογονία 485, 14 ψῦχος D 11 (452, 17) 12 (452, 23) 13 (454, 22) ὡσαύτως 841 ψυχρομιγής A II 30 2 (361 313515) ψυχρός (χώρας ἢ ὥρας) D 11 (452,15) ψυχρόν et ϑερμόν Anaximandri ΡῚ 2 (519, 14) — Parmenidis ThO 6*5 (482, 20) — Hipponis Hi 16 1 (566, 20) ψυχροῦ οὐχ ὑπάρχειν φύσιν Dem. ThS 63 (517, 10) — Platonis ThS 83 (524,22) — Aristo- telis A 1322 (288512) — Stratonis A I 3 4 (288 ^19) ψυχρότης (opp. ϑερμότη) A V 7 1 (419 113) He 11 (654,2) ψυχρότητες D 142 (Add. p. 455) ὧδε Emp. ThS 22 (505, 26) ὡδὶ διεξήρχετο D 1 (44121) ὠϑεῖν (ἀέρα εἰς τὰ στέρνα) A V 24 3 (436 a4) ὠϑούμενος xnpóc ThS 52 (514, 6) ὠχεανός A IL235 (353210b11) ΠῚ 178 (383595) (syn. ἡ ἔξω ϑάλασσα) A IV 12 (385229) — Homeri A 132 (217124 b1) v. Ind. I p. 688*7 Hesiodi Hi 26 2 (515, 15) φοειδής xóspoc A Π 2 1 (32924) qóv. d$ παραπλησίως τὸν κόσμον κεῖσθαι A II 31 4 (363 b 11) cf. E II 8 (539, 12) ὥρα. ἀντιπερίστασις τῶν ὡρῶν A IV 17 (386 42) D 10 (451, 117) (ψυχρά) D 11 (452, 15) (ἔαρ xal μετόπωρον) D 13 (453, 23) D 26 (462, 5. ὁ) ἡμέραν xal ἐνιαυτὸν xal τὰς ἄλλας ὥρας D 29 (465, 7) ὡς τὸν ὁμοῖον Homeri A IV 19 3 (408 427) ὡς ἐπί A IV 14 2 (405217 b18) cf. A V 24 « (480 418) ὡς πρὸς A IV 22 1 (412 410) V 9.2 (421215) Hi 15 2 (566, 15) — ὡς μάλιστα σομφά (ἄνιχμα) ThS 50 (513, 24) 56 (515, 11) ὡς ξηρότατον ThS 56 (515,14) — ὡς c. gen. abs. ThS 22 (505,24) 54 (514,32) 19 (522, 27) 80 (523, 15) c. acc. absol. ThS 11 (502,23) 24 (506,14) 25 (506,22) 37 (509,33) — ὡς i. q. ὅτι saepe in ThS velut 47 (512,19) v. s. δῆλος et φα- νερός, sequente oratione directa A I75 (2992319) ThS 10 (502, 10) — ὡς sequ. infin. idem quod ὥστε ThS 5 (500, 10. 22) unde suppleas G. Muelleri syllogen p. 51 ὡσανεὶ τινά, ὡσανεὶ ποιά (opp. τινά, ποιά) Stoic. D 40 (472, 1) ὡσαύτως D 37 (169, 17) ThS 9 (502, 1) 23 842 ὡσαύτως II INDEX VERBORUM (506, 3) 28 (507, 18) 63 (517, 15) 61 verbo) A V 11 3(423:2) ὥσπερ dv... (518, 18) 88 (526, 19) τιϑείς ThS 5 (500, 13) ὥσπερ c. acc. absol. ταὐτὸ... ὥσπερ ThS ὠφέλεια G 5 (608, 5) 53 (514,17) οὐχ ὥσπερ ᾿Αναξαγόρας ἀρχὴν ὠφελεῖν. τὸ ὠφελοῦντα ϑεοὺς νενομίσϑαι ποιεῖ anscoluthia quadam dictum ΤῊ Prodic. Ph 10, 3 (544 »12) 38 (510, 10 n ^18) ὡσπερεὶ χενεμβατοῦντα ὠχρός. T ὠχρόν (Il. χλωρόν) ΑΙ 1 3. 1,5 AI1L242 (855510) ὥσπερ dv εἰ (om. (318 »12 * 15 ^23. 314 ^10) III INDEX EXCERPTORUM EX STOBAEO [I. DAMASCENO] Vulgaris hic Gaisfordii et Meinekei servatur ordo, genuinus exstat supra p. 210 — 212. Ecloga- Meinekei | Heerenii | Aétii Didy- | Doxographorum rum ordo Lemmate paginae paginae | mive loci paginae I 1 2 Ὅτι-- ἐχούσης 1,414-2,10 [8 - cf. 96, 16 110 | Πυϑαγόρας — τρόπον 20—24 — 96, 20—91, 16 228 | Χρυσίππου — πάντα 46.48 [ἢ 30 465, 12. 18 229 | Θαλῆς — στοιχεῖα 56-668 | |AITZ1n—a |30151—30753 4 1 | θαλῆς-- πάντων 158 AI251 32] ^2. 3 ἀνάγκη — προνοίας 158 ? 321 nh5. G Πυϑαγόρας — ἀνάγχης 158,160 |AI252—4 |321mnb4—42,6 Πλάτων — σχέσιν 100 A L263 321»19. 20 xal τὰ μὲν -- ἀνάγχην 100 AI255 321 ^15. 16 Ἐμπεδοκλῆς — στοιχείων 160 A I1 261 321 ^17. 18 D 15 | μὴ διαφέρειν --συνηρτημένην 116 AI212 322 b6—8 Ἡράκλειτος — τεταγμένης 118 AI981 323 51—6 πάντα δὲ -- πάντως 118 AI?2T1 322 »2—5 Πλάτων — φύσεως 118 ATI282 828 57 --9 Ποσειδώνιος — εἱμαρμένην 118 ATI98S b11—14 Ζήνων — εἱμαρμένην 118.180 dA 127 56e [822 89--14 Χρύσιππος — εὐχρήστως 180. 182 |A I 28 3 323 b10—324 »10 G1 [᾿Ἀριστοτέλης — βουλευϑέντος 202, 204 |A 1293 325 »16—28 Πλάτων -- τεταγμένοις 204.906 |A 1291.2 |324516—3925 b15 θεόφραστος — τύχην 206 ALI2945s |3125528—326 "4 1 4 ] Ἐπίχουρος -- προσηγορία 218 ΑΙ296.1 |826855--18 8 40. Πυϑαγόρας --- περιέχοντος 250 AI?911 81854.5 ᾿Ἐρατοσϑένης — πορείαν 250 AI91a2 31858, 9 Οἱ Στωιχοὶ -- χρόνον 250 AI2218 '|318524—26 Ξενοχράτης — ἀίδιον 250 AI?922 318513. 14 μέτρον — Χρύσιππος 250 cf. D 26 318 n n2 cf. 461, 24 "Eoctatoz — ὑπόστασιν 250,959 |AI923s—e |318515—23 ᾿Αριστοτέλους — ὕστερον 252.254 [Ὁ 8, 1 449, 15—450, 7 Ζήνων --εἶναι 254 D 26 461, 4—6 8. 4 [᾿Απολλόδωρος -- χειμῶνος 206—262 [Ὁ 26 461, 5—462, 12 ᾿Εμπεδοχλῆς — βιάζηται 262 A III 8 1 315 514—316 h2 ἐνιαυτός -- ἐνιαυτός 262. 264 |A IL 82 1—4 |368515--864 ^10 8 45 | Πλάτων -- κινήσεως 268 AI212 318 b6, 1 γενητὸν δὲ χατ᾽ ἐπίνοιαν 208 ΑΙ1229 318 b27 οὐσίαν --- χίνησιν 268 A1221 318 ^11 10 2 ! ὠκεανός ϑ᾽ -- τέτυχται 218 Α182 21151 cf. 93*18—20 10" Lemmata Ὁμήρου — ένοισϑε Ἡρακλείτου -- τελευτᾷ ᾿Εμπεδοκχλέους — λύσω θαλῆς — χόσμος ᾿Αναξίμανδρος -- ὑποχέηται Ξενοχράτης -- πλήϑους Ξενοφάνης -- τελευτᾶ ᾿Αναξιμένης -- μητροπόλεως Φιλόλαος — ἄπειρον Στράτων -- ψυχρόν Πυϑαγόρας -- ἔχουσαν Ἡράκλειτος -- πῦρ πρῶτον --ἐχπυρώσει Μητρόδωρος -- κενόν Διογένης -- ἄπειρον “Ζήνων -- τέσσαρα Λεύκιππος — κενά Ἐπίκουρος -- χενοῦ Ἔνφαντος -- τέσσαρα Διόδωρος -- μέγεϑος οἱ μὲν -- ἀνείδεος Χρυσίππου — ὁδῷ Ὕλη -- μεταβολαῖς Qi ἀπὸ -- γίγνεσθαι ᾿Αριστοτέλους -- ὑπόστασιν Ζήνωνος -- ἔχ τινος Οἱ δὲ -- ἀποφαίνονται Ἔνφησε δὲ -- μόνον Ἰδέα ἐστὶν — σωμάτων Ταύτας --εἰδοποιηϑέν Περὶ δὲ -- οὐσίας Ζήνωνος -- τυγχάνειν Αἴτιον -- ποιοῦν Πυϑαγόρας -- τέλος Αἴτιον -- κατηγόρημα Θαλῆς — νοητά Σῶμα .-- ἄλλως χαὶ δυνάμει -- μηδαμῶς τῶν δὲ -- φύσεις μηδὲν --σῶμα Χρύσιππος -- χρόνος Οἱ Στωιχοὶ — ἄτομον ὁ δ᾽ αὐτὸς -- τομήν Στράτων — ἐχπυρηνιζόμενα θὲ ἀπὸ — χρόνον Ἐμπεδοχλῆς — ϑραύσματα Σῶμα ἐστι-- αὐτό 14 2 | Παρμενίδου --ἢ τῇ Meinekei 81, 18-27 ΠῚ INDEX EXCERPTORUM Heerenii paginae Τὰ E B E EEEEEBBEEREE Ε "I Asti Didy- | Doxographorum mive loci paginae - 23321—26 AlI2n 283 b4—284 b1 - 88, 10—89, 21 AIJ1 216 b2—15 AI3s 211b52—285 νά AIÀ 288b]15—18 AL31 284 5 10—14 AI24—: |218,5—280,12 ALÓ10 28351.2 AIA2 288 b 19.20 ΑΙ188 280 b 139—282 ^6 AlIÀn 288 58,4 ΑΙ185 284 b2—9 AI31 285 b5.6 AI25 289b4,5 AIJSSss 289, 1-2 - Al31i&,1 [285,13 ALIÓ31s 285, 1—2806, 4 A L 319.21—22286 b 5—288 b 14 AIS339 289 b6—10 AI21.2 215 b2—11 D2l 458, 12—459, 10 AIS291 801 "Ὁ ΑΙ195-Ὁ |301b58—20859 D2 448, 1—12 D 20 451, 25—458, 1 AIS94&: 308 b 10—15 D 20 458, 8—11 AllO01n2 ]|308517—30957 Dà 448, 13—28 D1 441*1—21 D 40 412, 1-1 AlllnL2 |209h9—14 Alllz4 ]|91051—9 D 18 451. 4—16 Allls-s |310510-]15 All21-2 4|310517—28 ALI16G3 315^5-7 DÀà 449, 4—14 ALlI12a2 311^1.2 ALII164 315 »8—15 AIl124—s. |31153—22 ALIIl162 81558 ΑΙ121 311 ^23—26 AIl164 314 530—315 ^2 Allà21i- |31252—10 D 19 451 ^11—24 - 311 "13. 18 EX STOBAEO [I. DAMASCENO] 845 Ecloga- peris Heerenii | A&tii Didy- —— I 15 2 ἀλλ᾽ Or — χαίρων 94, 28, 354 - 313 n 53-5 15 2 | Σχῆμά -- σώματος E 354 AII141 812 5 12, 13 15 e [0] ἀπὸ -- χινεῖσϑαι 96, 5—13 356 AII]42a-4 -|312514—313 52 0. Στωιχοὶ — κόσμον 96, 14—11 856 AII212 ]|32956—9 Διογένης — εὐχρασίαν 96, 18--.23 358 A II R1 331 526—338 55 Ἐμπεδοκλῆς — μεταλαμβάνειν 90, 24—26 358 AIIÍS 336 h16—19 τοῦ δὲ -- χόσμον 96, 353 A TII 82 385 56—10 xal δεξιὰ — χειμερινόν 96, 29—31 3508 A II 102 339 b 16—18 Πυϑαγόρας — ταὐτό 96,32—97,8 858, 360 |A II 10 1 339 53—125 16 1 | Χρῶμά — σώματος 97,20-23 |362 Allà:ras |313b4—T τὰ δὲ -- ἀέρων 27,23—21 802 ΑΙΙδ1 313521—21 Ἐμπεδοχλῆς — ὕλης 91, 28—98, 10 [304 ΑΙ1 3-ὸ |31358—20 Δημόκριτος -- ποιότητας 98,11-80 8364 3060 |AI1bDs-n |31451—28 11 1, θαλῆς-- ἀμετάβλητον 100, 22—101,2/368 Alli |2150511—230 ᾿Αριστοτέλης — συγχρίνασϑαι [10]. 3—6 310 D4 449, 1-3 Ζήνωνα — περιόδου 101,1—32 Κ810--314 |D 35 469, 26—410, 15 Χρύσιππος — φαρμάχων 102, 1—103, 9 |374—378 |D 28 463, 14—464, 8 18 1|0i ἀπὸ θάλεω -- γενέσθαι 1103, 13-21 — |278. 380 |A I 18 1-4. 315 532—316510 τόπον — περιεχομένου m 21-23 |380 Α11982 811 521--29 ᾿Αριστοτέλης — μέγεϑος 103,24—13 280. 389. 14.118 6 310}14--311021 Ζήνων -- ἄπειρον 104,14. 15. |382 AIIB84 316 b11—13 διαφέρειν — ἐπεχόμενον 104, 15—18 382 AI201 811 »31—36 18 4 [we I 107, 2. 8 388 AI202 m 1.2 Ot (ἀπὸ) Πυϑαγόρου — 8ifAo-|107, 2—9 390 A II 9 1-3 ΜΝ b13—21 ᾿ Πλάτων-- δεξαμενήν — [sw|107,10-12 [30 —— |AI191 χενὸν-- χόσμῳ 101, 12, 13 8390 ΑΠ9.4 2338 522, 23 Ἵόπον δ᾽ -- πέρας 101,26--108.18390--394. [Ὁ 25 460, 18—461, 3 19 1 | Πυϑαγόρας -- ὅρος 108,17—19 394 AI231 318 b30—319 b 2 Δημόχριτος — μηδέν 108,20—928 894, 898 |AI2233-s |319b30—32058 Ἡράκλειτος — ἀπεδίδου 108,29,30, 390 AI231 320511—13 Ηρόφιλος — αἰσϑητήν 109, 1.2 396 AI226 320 ^9, 10 ᾿Ασχληπιάδης -- ἀπεφήνατο 109, 8, 4 390 AI238 2320 ^ 14. 15 ᾿Αριστοτέλης — χόσμον 109,5-22 390, 398 |A 1.282 319 ^ 3—29 19 a Χρυσίππου — μένειν 111, 1—112, 8 |404—408 [Ὁ 22. 23 459, 11—460, 5 19 τ Ἀπολλόδωρος -- ἀναλογίαν — |112, 19—113,5/408, 410 [Ὁ 24 460, G—11 20 1 | Παρμενίδης — ἀχίνητον 115,4. 5 412 AI241 320 »11—19 Πλάτων ---ϑεοῦ 115,10—12 412, 414 |A IL 4 2 330 ^ 18—331 νά Ἐμπεδοχλῆς — ίγνεσϑαι 115,13-23 414 AI242 3 |3205^20—35 Ζήνωνι-- μεταβολήν 115,94-30 414. 416 [Ὁ 36 468 595—469 7 ᾿Αριστοτέλης — χηραίνεται |115,31—116,2141G A 1L 412 332 b4—1 Ξενοφάνης — κόσμος 116, 2--4 416 A II4n 382 Ρ1--3 382 b 8—13 331 ^ 12—26 333 b4—8 Καὶ οἱ φάμενοι -- διακόσμησιν 16, 4—8 416 A II 4 13 ᾿Αναξίμανδρος -- πολλαχῶς — |116,9—18 416. 418 |A II 4 6—10 Φυλόλαος — ἀποχυϑέντος 110, 19--2 [418 ΑΙΠΙδ8 90 1 | Ποσειδώνιος — εἶναι 120, 5—191, 13|432—428 [Ὁ 21 462, 13—463, 13 21 3 | Ἐμπεδοχλῆς — χόσμον 123, 381—124, 1|440, 442 |A IL 14—: |328 ^1—13 332 014-. 17 333 h 15—15 μήτε αὔξεσθαι --συστέλλεσθαι 124, 1—9 442 AIL 41 ἀπὸ γῆς — χέντρον 124,10. 11 442 A II 6 1 846 Ecloga- rum ordo Lemmata I 21 à |0t μὲν ---συνεστῶτα 21 EE E 4 5 6 “Ὅμηρος — ἀνωτάτω Κόσμον δ᾽ -- πάντῃ Ἔχφαντος — μετέχειν εἰ δὲ τρέφεται -- ἀίδιος Πυϑαγόρας -- χρόνον ὃς χαὶ -- τάξεως ἄρξασϑαι -- στοιχείου πέντε — σφαῖραν Φιλόλαος -- κόσμου Meinekei paginae 124, 12—15 III INDEX EXCERPTORUM Heerenii paginae 442 124, 17—125,6/|442. 444 125,7—126, 19444—448 196, 2198 126, 28-30 126, 31. 32 448. 450 450 400 126, 32—127,1|450 127,2. à 121, 3—8 121, 9—12 AD0 450. 452 452 τὸ δὲ ἡγεμονιχὸν ---ἀπεφήνατο! 191. 12—18 — |452 Ἡράκλειτος — χόσμον Παρμενίδης --- περίγεια ᾿Αριστοτέλης -- γῆν περιέχεσθαι ---ἐγχυχλίως Φιλόλαος -- ταύτην Λεύχιππος -- ἀχίνητα Πλάτων -- δεύτερον Ὅμηρος — αἴγλη Ἐμπεδ οχλῆς — ὕλην Οἱ μὲν οὖν -- σωματιχόν Μητρόδωρος -- στοιχεῖα Θαλῆς — περιαγωγήν τῶν δ᾽ -- διάστημα ᾿Αναξιμένης — περιέχοντα ᾿Αναξίμανδρος -- μίγματος Παρμενίδης -- οὐρανόν ᾿Αριστοτέλης — οὕτως συνεστάναι δὲ -- ἐγχυχλίως θαλῆς — σφετερίζεται θαλῆς — διάχρισιν xal τοὺς μὲν — ἀνεῖσϑαι ᾿Αναξαγόρας -- ἠστερωχέναι ἀπ᾽ ἀνατολῶν -- ἀστέρας Διογένης — διάπυρα συμπεριφέρεσθαι --- πέτρινον Δημόχριτος -- πέτρους xal πρῶτα -- πλανήτας ᾿Αρχέλαος --- φλόγας xal ἀνωτάτω -- πλανήτας Μητρόδωρος -- ἀπεφήνατο Παρμενίδης — ἄστρα τρέφεσθαι -- ἀναϑυμιάσεως ᾿Αναξιμένης -- ἀόρατα ἥλων -- χρυσταλλοειδεῖ 198, 298—139, 21506 Aétii Didy- mive loci AII 212 Ὦ 31 AII22a4 A II 51 A II 41 ATIL11 A II 62 AILGS AII B2 A II 5 5—1 329 » 19-330 14 addas Prol. 96,11 465, 14—466, 11 330 »8—15 332 529—333 b3 330 b 16. 11 321 52. -.4 333.517--21 334 »8—335,2 450, 16—20 b 11—341 »2 24154—9 142 ^ 19-22 341 510-14 35H b20-23 341516—18 342 b8—14 EX STOBAEO (I. DAMASCENO] Ecloga- rum ordo Lemmata L24 | Πλάτων.-- στοιχείων χοινῶς — τρέφεσθαι καὶ πρῶτον -- σελήνην τὰς δὲ ἐπισημασίας -- γίνεσϑαι ᾿Αριστοτέλης -- ἄστρα μὴ δεῖσθαι -- εἶναι πάντα δὲ — μείζονα Ξενοφάνης -- σβέσεις τοὺς δὲ — παραλάμποντα Ἡρακλείδης -- ἐνδεχομένου Ξενοχράτης -- βάϑει Τῶν μαϑηματιχῶν --ἦλιον ταὐτὸν — χαλεῖσϑαι | τοὺς δὲ — φέρεσϑαι Θὲ μὲν -- χωνοειδεῖς Παρμενίδης -- χαλεῖ Μητρόδωρος --γνώμην Εὔδοξος -- σημαίνοιεν Ἄστρον --δόξαν 25 1 | Ξενοφάνης — ἥλιον ἔχλειψιν δὲ — φανῆναι Θεόφραστος -- ἥλιον ᾿Αναξίμανδρος -- πρηστῆρος xal τὸν μὲν — μέγεϑους γίγνεσθϑαι--- ἀποχλειομένου ᾿Αναξιμένης -- ἀπεφήνατο ὑπὸ πεπυχνωμένου--ποιεῖσϑαι πλατὺν --σχήματι Παρμενίδης -- ἥλιον ᾿Αντιφῶν -- ἥλιον σχαφοειδῇ -- ὑπόχυρτον γίγνεσθαι -- ὄψιν τὸ δὲ --- ἀνθρωπείου ᾿Αλχμαίων -- ἥλιον Ὁ ἃ |᾿Αναξαγόρας — ἥλιον τροπὴν — ἰσχυροποιεῖ Θαλῆς γεοειδῇ τὸν ἥλιον ἐχλείπειν -- δίσχῳ Διογένης — ἐναποστηρίζονται ὑπὸ δὲ --- σβέννυσθαι Φιλόλαος -- ἥλιον τροπὴν δέ -- χύχλων ἴσον δὲ --- ἀνταύγειαν ἔχλειψιν ---ὁπερχομένης ᾿Επίχουρος — ἀνημμένον τηλιχοῦτον — ἐλάττω Παρμενίδης-- ψυχρόν Δημόχριτος — διάπυρον Meinekei Heereni paginae paginae 140,324 — [510 140,4. 6 512 140, G&—10 512 140,10—12 |512 140,123.14 512 140,14.10 619 140,15—20 512 140,21—24 512, δ14 140,24—21 514 140, 28—141,2/514 141, à—5 514. 516 141, 6—8 516 141, 8—12 516 141,12-18 [616 141,19.20 |516 141,21—-24 618 141,25—30 518 141, 31—142,5|518 142,6-95 |51& 590 142, 892—143, 1/522 841 Abi Didy- | Doxographorum mive loci paginae AIIl131 |342522—25 AII1Ís 846524, 95 À II 154 244 h15—345 b 4 A II 19 1 241 1—10 ΑΙ |242b1.2 A II 1i& 846521—23 D$8 450, 8—11 AlI13u |848b3—8 À II 18 1 841 ν1--δ A II 13 16. 16 [348 5 9—16 AII 151,2 |24458—11 AII1Bba& |245b5—8 A II 16 2 246h3—10 A II 16 2—4 [345 ^ 23—32 AlL 14123 |343518—344 b1 À II 15 z 345 514—183 ΑΠΙῚ τ |946b11—171 AII19a X$1|0415123—22 D 32 466, 18467, 2 A IL 203 848 ^10. 11 A I1 24 4 354 b11—16 A II 203 248 b12—349 53 ATL 201 948 h2—1 A I1 211 351512—11 AIL 242 35452—5 A II 20 2 848 58,9 A II 221 252 »19—14 A IL 221 252b54.5 A I1 208 249 21. 22 A II 20 15, 16 |351 b3—11 A 11222 252 b6,. T A II 243a 354 »6—10 A I1 21 4 851520. 21 ΑΠ 4,0 |35259—10 AIL 206 349 b6. 1 A I1 232 352 b 15—18 AIL202 349 b 17 À I1 24 1 353 hb17—354 52 AlI2019 . |949518—20 A II 23 4 353»6—8 A II 20 12. 12 [349 » 21—350 5 20 A II 2233 35351—5 AII212 |351b5]8. 19 A 11 24 1 354 ^20. 21 AlI201 |350521—351 ^2 AI 215 352 ^1—3 AIIL20s4* ]|249512—16 A II 20 1 349 b8, 9 BE E BE EB BESR E M p 4l : Lemmata τροπὴν — δινήσεως Κλεάνϑης -- ἥλιον περὶ δὲ -- χύλινδρον ᾿Αρίσταργος -- ἀπόστασιν ᾿Αριστοτέλης -- πάϑος Ζήνων -- σχήματι Εὐριπίδης -- γῆς Ὅμηρος --λαμπρόν ᾿Αναξίμανδρος -- τροχοῦ ᾿Αναξιμένης -- πυρίνην ἴσην δὲ -- φωτίζεται Ἡράχλειτος -- σχήματι Ξενοφάνης -- πεπιλημένον Θαλῆς -- σύμμιχτον δισχοειδῇ -- χυλινδροειδῇ Πλάτων ---χὐχλον ἐλάττονα — μεγέϑει Ζήνων — σχήματι Ποσειδώνιος -- ἀέρος μείζονα δὲ --- ἥλιον σφαιροειδῇ -- μηνοειδῆ Χρύσιππος -- ἡμᾶς ᾿λναξίμανδρος -- ὑπόστασιν χύχλος — πυχνοτέραν III INDEX EXCERPTORUM Meinekei Heerenii paginae paginae 145,19.20 |032 145,921.22 |532 145,22—24 5832, 034 145,30—146,7 [584 146, 8147, 6 |534—538 146,21—23 |a38. n40 146,94-98 [40 147, 29—148, 8|540 150,21—9G 648, 600 150, 27, 28 150, 98, 99 151,1 151,2, 8 151, 4—15 151, 15. 16 i 151, 17—21 151, 21. 22 151, 23—96 151, 27. 28 151, 28, 29 151, 29—31 151, 32—152, 6|554. 556 152, 1—155, 9 [006—566 156,99—151,99|574. 516 Τῶν Πυϑαγορείων — xtvfjata|157,27—158,26]076—580 ᾿Αναξίμανδρος --λάβῃ Χρύσιππος — τυφῶνα ᾿Αριστοτέλης -- τυφών ᾿Δριστοτέλης -- οὕτως 161, 6—162,28 [590--594 162,29—168,17|596, 598 163, 7—17 596. 598 163,21—164,18|598—602 Τῶν μεταρσίων — dzopAébo-|167,15—168,26[619—616 ᾿Αριστοτέλους — νεφῶν ᾿Αριστοτέλης -- ἰσχύν Πλάτων — σαλεύεσθϑαι ᾿Αριστοτέλης -- τοσοῦτον ᾿Αριστοτέλης -- ἄμπωτιν ᾿Αριστοτέλους -- συμβέβηχεν Ὡσαύτως -- ἀπελϑούσης Οἱ δὲ περὶ -- ἐστι Πλάτων -- ἀϑάνατον Πλάτων — λυγιχά Πλάτων — χυρίως Θαλῆς — αὐτοχίνητον Πυϑαγόρας -- Ξενοχράτης ᾿Αλχμαίων --ὁπολαμβάνει Δικχαίαργος — αἰσϑήσεων ᾿Αριστοτέλης -- ἐνεργείας ᾿Αναξιμένης -- αἴσϑησιν ᾿Αριστοτέλης -- εἴδη [σιν 108.91.--110.91|618--890 171,10—13 6024 171,19-25 6028 172, 8--114. 10/628—634 114,11-16 — |634. 636 174,24—175,28/638. 640 202, 2—11 148. 150 208, 8—14 156 Aétii Didy- mive loc A I1 23 1 A II 20 4 AIL 225 ΑΙ] 24 8,3 D 10 D 33 A III 1 1—8 Av236512 A IV D 11, 12 AIV 21 AIV22,4 AIV22 AIV21.8 AIV26 AIV 32-1 AIVà2 Doxographorum paginae 450, 21—451, 18 461, 3—13 401 n*15—»13 cf. Prol. p. 96, 15 350 h 16-23 256 51.2 801 59. 10 858 bl 256 58. 4 358 b14—357 ^4 25353-5 256 b3—-13 251 b11. 12 461 b ]4—16 851 5-1 351 b28, 29 801 b14—19 461, 11—21 358 h 171—363 514 364 ^ 12—366 3 366 h6—267 ^18 361 522—369 528 369 b34—310 ^ 7 2310 h 8-22 452, 22—453, 10 311 h28—313592 454, 25455, 31 315 b1—13 2380 b1—351 ^2 453, 11—454, 25 382 b3—11 Add. p. 455, 32 cf. Prol. 96, 14 428 b1—10 432 b 1—1 438 b3—11 392 b1—T1 386 52. 3 880 b8—11 2386 b4—1 881 h6—9 387 5 1—5 381 b 10—3893 »8 392 »11—15 EX STOBAEO [I. DAMASCENO] 849 Ecloga- Meinekei Heerenii ; Aétii Didy- | Doxographorum rum eis | Lommete | paginae paginae | mive loci | n I 41 τ Πλάτων -- ἀειχίνητον 231, 10 812 AIVS31 /39259.10 42 1 [Πλάτων — ἔξωϑεν 352,25—28 |1102 AIV83 394 ^ 16-20 ᾿λριστοτέλης — συμβεβηχός 308, 4, 5 1104 AIV 95 396 υ90.--22 ΠΠυϑαγόρας -- γεῶδες 358, 6—11 1104 AIV9130 801 526—233 43 1 ᾿λριστοτέλης — χινήσεως 355, 2-9 1106 AIV10? 399^6—12 τὸ δὴ — αἰσϑήσεως 356,15-23 1108 D 15 455 b32—4506 b4 44 1 Πλάτων -- συναύγεια 357, 4—9 1108 AIV 131 4040514.-91] ᾿Αριστοτέλης — συγχριμάτων (357, 10—16.— 1110 D 11 456, 13-17 45 1 ' UL ἀπὸ — αἴσϑησιν 360,94—26 — 1110 AIV 164 406525—31 45 4! Ἀριστοτέλης — ὑγρῶν 362, 1.2 1112 D 17 456, 20 45 τ ᾿Αριστοτέλης — εἶναι 365, 30—364,5 1112 D 17 456, 21—451,3 46 [Ἰλάτων -- νοούμενον 8304,10-1ῷ — |1112.1114|A IV 191: 407513—403 ^7 41 ᾿Δριστοτέλης — τούτων 364,20-30 1114 ἰδ 16 4ρ0υ5--19 Florilegii 1134 {Ὅτι ἡ ἀλήϑεια — ἀτελεύτητον! 251, 19—31 - - cf. Prol. 96, 17 33 v: Πλουτάρχου — ἐρωτῶσι II 33, 1—14 - - Prol. 91, 26—44 100 25 Λέγει δὲ — παραπλησίων III 249, 4—9 - A V 301 442 »6—443 »2 100 26 Διοχλῆς -- τίχτεσϑαι III 249, 11. 12 - A V 302 443 53. 4 100 2: | 'Epasiazpacoc — αἴτια III 249, 14. 15 - A V303 443 b 5. 6 101 2 ᾿Αλχμαίων — εἶναι ΠῚ 250, 1—5 - A V301 442 51-6 11529 Παρμενίδης -- ὑπόλειψιν — |IV 16,8 — jAv304. 44357.8 Diels, Doxographi graeci. 54 850 III INDEX EXCERPTORUM EX STOBAEO [I. DAMASCENOJ Ioannis Damasceni αι Meinekei Gaisfordii Aii Didy- | Doxographorum q. d. paginae paginae mive loci paginae Florileg. | I 31—6 Ἀναξιμένης — ἀερώδους IV 151,10— Ir691,4-25 |A III 4i—s |370526-371:35 152, 6 9ea ἐκ δὲ τῆς — ἀποτελεῖσϑαι 102, 1--158, 691,3206- |D 11 451, 19--459. 9] 28 693, 13 8: Χρύσιππος — πεπηγυῖαν 153, 30— 693,15—21 |D 35 168,1-5] |j 154, 1 171 Λεύχιππος — ὄψιν 112, 11--21} 711,5-8 ΙΑ IV 13 1. 2 |10352-7 112-8 ᾿Τιμαγόρας — ἀντίληψιν 113,1—18 | 111,9—23 |A IV 13 6-- [408 b22—404 523 179 Ἀριστοτέλης -- συγχριμάτων 173,19.90 | 712,1.2 [Ὁ 17 156, 13-11 17 10—12| Τῶν — ἀχτινείδωλον 113, 21— 112, 3—10 |A IV 13 2—5 |103^8—21 114,4 17 15—18| Ἐμπεδοκλῆς — σχότος 114,6—175, 3712,11— |A IV 14. 15 |105, 3-406, 14 10 113, 7 173 |᾿Λναξιμένης — σφετερίζεται 116,3 113, 24 ef. Stob. I 23 181.2 [᾿Αλχμαίων -- ῥευματιζομένων 116, 5—12 714,8—8 |A IV 171 1. ? 407 52—10 183 [Τ᾽ Ἀριστοτέλης — ὀσφραντῶν 176,14.15 | 714,9.10 |D 17 456, 18. 19 II 25 8—10 | Ot. Στωιχοὶ — ἔξωϑεν 232, 7—94 164,15—29 |A IV 8 1 393 b 3-395 30 251n—1|Karà τοὺς — ἀντιλαμβανό. | 233,1—19 | 765,8—18 |A IV 8 4- |394 b21—395^19 2515 | Ἀπελλῆς -- ζῷα [μεϑαΐὶ 233,20.21| 765,19 |AIV 103 |399513.14 2516 | Δημόχριτος — παρίσους 933, 22—94 | 765,20—22 |A IV 10 s. e |399 ^19-23 25 17—29| Ül Στωιχοὶ — συμβεβηκότα 233, 26— 165,93— |AIV8s— |395520—391!1s 235, 13 166, 29 149 1—s 2530 Παρμενίδης — ὄρεξιν 235,14.15 | 7166,30 AIV91 |39858.9 2534 |0ὶ τὰ ἄτομα --αἰσϑητόν 235. 15— 166,30— |A IV 9 »—is [391 519—398 ^1 236, 2 161,14 95 35—40| ᾿Ἐμπεδοχλῆς — αἰσϑάνεσθϑαι 236, 3—16 161,15—26 |A IV 9 15—20 9985 10—28 25 43. 44 | Οἱ Στωιχοὶ — χινήσεως 231, 1—13 168,11—17 |A IV 10 1, 2 399 *3-12 2545 δημόχριτος — ϑεοὺς 231,14.15 | 168,18. 19.A IV 104 /399515-18 2546 ᾿Δριστοτέλης — αἰσϑήσεως 231,16—24 | 768,20—21 [Ὁ 15 455 b32—456 "4 2049 | Ἐμπεδοχλῇῆς — αἴσϑησιν 238,9—20 | 3769,9—19 |^ IV 16 1— 406 5b16—31 941—59 Ι᾿Αριστοτέλης — θάλασσαν 244, 5— 114,11— (A III 11 1—9 |382 53-383 534 245,6 | 115,16 CORRIGENDA p. 10, 10 saeculo 11'5 notatae 16,20 v 22. 27. 29 22,34 p. 1305 I1 1 5 25, 29 ne somniando quidem quis 26, 30 ota οειδές 81 δισχοειδῇ 34. ΤΠ 9 9 28, 11 opinionem comprehendit 31, ὃ. ἃ. 1. Annal. L II 37,298 non sana cf. p. 317 44 33,2 I8 18 45,91 Placit. I 3 12—19 AT! cf. p. 468 n3 63, 10 dele τῆς post ἀπὸ 64,20 $$ 1.2.7 13,4 a.i. 32. 36 —38 14,3 32.36—40 100? 1 altera opinio 126, 6 a. i. stomach abatur 137 (Aetii),12 1II 15 5 138 (Diogenis),11 (cf. p. 26] 153, 26 opinionem 151, 25 ab Eusebiano 158? 1 P. E. XIV 20 12 160, 12 cf. p. 68] 175,12 Tyro oriundi et Romae 28 scribendum 147,91 $44. 181,9 195 10 VIII 25 et extremo versu I 181 188,5 inquam et homines et pecua 18) δὺ ilis b14 Proleg. p. 16 215,32.i. I1 115 p. 228? histor. IV 17 230, 20 p. 19 236,25 c. 5 p. 603,2 251, 18 bearet 261,9 a. i. cet. 1 41 52 p. S60H. cf. 41 8 p. 900] 212,6 A 58D 293 n 44 (A)BC n^7 (A)C 291 a4 εἶναι n ἃ 4 ἄνϑρωπος 306 14 οὺς 314 nh4 dele sed 322na7 ἀνείμαρτα, 352na14 G 65 36321 G 78 312 αν 84 ἀντιχρὺς 400na2 χάρτην εὔεργον G: na4 dele correxi 411 n*3 G(A)BC: 442 nbh3 οἷς οἷον Αττ 411 p. 416, 15 nb1O dele τῶν — addit D || 45839 n a3 ἔτι libri 490,4 τείχεσιν deleto commate 19 ἀἁπαξάπαντα 2? παγέντ᾽, contra 28 λεχϑέντα D08 na xal συμβαίνει PF: xe 5. Wim- mer DllInh3 ϑάρσος P: ϑράσος F 530, 14 Φ littera paulo magis dextrorsum ponenda fuit 556, 12 ϑῆλυς et αὐτὸς 566, 26 φυσιχοῖς 515,13. πέλαγος ADDENDA p. 16,6 cf. ad p. 626, 11. 11, 11 γεώδους Eusebii fortasse antiquum est glossema. nam mirum quod G, qui $ 6 πυρός consentiens exhibet cum Stiob., γεώ- ὅηυς illud Eusebianum ὃ ὃ exhibet, ubi de- bebat ἀέρος. 18,15 Hypsiclem Fabricio fisus haud recte cum Adrasto composui. nam nec Suidas Isidorum mathematicum sub fratribus recte fuisse dicit nec Hypsicles ille fuit qui magnum magistrum suum Isidorum laudaret. immo Isidorus Damascii praeceptor intelle- gendus est cf. H. Martin [Boncompagni bullettino t. VII Romae 1874 p. 263]. ergo ad tempora disposita est Achillis quam ex- hibui tabula, ut Hypsicles inter Eratosthenem et Thrasyllum floruerit. itemque aliis ar- gumentis usus G. Friedlein [Boncompagni bull. t. VI p. 496] eum paulo post Apollo- nium [c. 215a. Chr.) scripsisse probavit. ergo ne Rohdei quidem ratio [ef. p. 18,25] jam stare poterit. 802 21, 10 cf. Geminus {{τ8ποὸ]. p. 54 [Corssen de Posidonio Rhodio Bonnae 1578 p. 93sq., sed ef. Strabo IL 2 3 p. 95]. 29? Didascaliae fr. exstat etiam in cod. Paris. gr. 854 [Crameri Anecd. Paris. I 335—352] cf. Doehneri Quaest. Plutarch. part. III. p. 175qq. 31,91 corrector in V 3 ? abundantia articuli, quem eieci, offensus videtur. 58,27 de fonte Stoici capitis nihil affirmo, nisi Posidoniana quaedam subesse. definitio I 6 1 Posidonii est conl. I 7 19, theologiae tripartitio Panaetii videtur cf. Scaevola ex Varron, rer. divin. 1. apud Augustin. IV 27 [VI 5— 31]. de admiratione rerum caelestium locus, qui etiam apud Ciceronem tangitur Tusc. I 28 6$8qq. d. deor. n. I1 30 τὸ Posidonio tribuendus videtur vf. Corssen l. e. p. 22. 16,1 de Alcinoi qui dicitur epitome nunc egregius L. Freudenthalii libellus (Hel- lenist. Stud. III Berlin 13729] adeundus est, qui de Didymi similitudine dixit p. 297, de Stoicis verbis p. 281. 294, de titulo p. 275 *, de eclecticis 269. 290. 293. 81? cf. de Clitomaceho Diog. IV 61. 81* emendationem xar' αὐτόν etiam E. Rohde Mus. Rh. XXXIII 166! commen- davit. 51,8 morem ex natalis diei festis nun- eupandi filios explanat Usener M. Hh. XXXIV 421 '. 96,13 addendus est locus Stob, ecl. I 214 p. 442H. conlat. Plut. V. Hom. c. (M. 103. 106? de Zenonis vita nuper egerunt E. Rohde Mus. Rh. XXXIII 622 sqq. ΤῊ. Gomperz ib. XXXIV 1545sqq. qui tamen suam rationem non plenam exhibuit. 120? 2 cf. p. 114, 1 et 31. 121 de Ciceronis de deor. nat. loco egit nuper P. Schwencke jahrb. f. cl. Philol. CXIX 49εᾳᾳ. 151! de posteriorum fraudibus Zoro- astreis οἵ, Porphyr. V. Plot. 16. 162,17 cod. F [Laur. 69, 13] habet εἴπομεν d, e. εἴπωμεν. quod recipiendum est cum Cobeto cf. de toto loco Freudenthal l. e. p. 205. 309. 216,3 a.i. Ciceronem etiamsi cognosset non adhibuisse Topica demonstrat Wallies de Top. Ciceronis Hal. Sax. 1518. ADDENDA 211,3 a.i. duplicem Xenophanis me- moriam antiquiorem esse Actio ex Plut. Strom. 4 elucet, qui diversis locis p. 580, 13 et 18 eadem fere rettulit. 224,4 eo magis consensum notare de- bebam, qui est inter Placita I 14 4 et Theo- phrastum de sens. ὃ (500, 9) 86 (525,19), eum distet aliquantum ipsius exemplar Pla- tonis Tim. p. 67c 221! "Theophrasti opinionem reddit Schol, ad Plat. Tim. 22& ... ὑδάτων χαταρ- ρηγνυμένων εἰς τὸν Νεῖλον ἐξ ἄλλων τόπων τῶν xarà τὰ σεληναῖα ὄρη, ἀφ᾽ ὧν αἱ τούτου πηγαί, £x τῆς γιγνομένης ἐν αὐτοῖς πι- λήσεως τῶν νεφῶν ὑπὸ τῶν ἐτησίων ἀνέμων, ὡς θεόφραστός φησι cf. A. Riese jahrb. f. cl. philol. CXVII 695 qui citat A. Knütgen die Ansichten der Alten über die Nilquellen Neisse Progr. 1576 229,5 a. i. cf. Mus. Rh. XXXIV 451. 214n210 nota codicis A etsi accentus deest explicanda ἐπεὶ δὲ Eusebii codicis c quas Gaisfor- diano apparatui deesse vidi lectiones potiores a p. 352 adnotationi ipsi in- serere licuit, priorum plagularum supplementum nunc inter Addenda exhibeo 21821 ἐνέργεια E[c] 281b8 ἀΐδιον] non multo longius abest verum εἰδιχόν (ἰδιχόν) ὩΒ9 11 ϑεωρεῖται tueri debebam (df. Ind. II s. v. θεωρεῖν): der Begriff lásst sich nur in der Einzahl denken cf. Theo Smyrn. p. 19, 13 sqq. Hilleri, unde Xylandri con- iectura αἰσϑητοί v. 19 commendari videtur 284aT1bD χύσει coni. Doehner quaest. Plut. II. p. 6 290 n5 dele τούτους E. nam deficiente altera classe BE! unus est testis c, qui ha- bet τούτοις πλῆϑος (om. τὸ). idem v. 29 et 30 σωμάτων et αὐγάς praebet, quo fisus iam Aio illa reddere non dubitabis 291na1 lege: ἐχοίλαινε C: ἐκοίλανε Psellus (A)BE(cr6] n 35 dele 15 — ? || n36 lege: piv E[cpro] etc. 203n24 (A)BC: ἢ 81 (A)C Athenag.: 99139 τὸ χράτιστον ὁμοιῶσαι καλῶς ἔχειν διενοήϑησαν coni. Herwerden (Plutar chea et Lucianea) ADDENDA 298219 τὰ (piv) φανερά Herwerden. πᾶ E[cre] n38 E[scre1] 300 na10 οὐδὲ E, sed ἢ οὐδὲ c nà14 E[cprF(A)C: 301 πὸ E[cpret:] 302n236 ante τὴν insere: τῶν piv dp- yv A [| 308 n 41 adde: 2 καὶ ante τὸ om. ΕΓ 68] nail cprF6 n?8 post XV 32 s adde: textu € na9 piv μὴ E(cre] 309215 χυριώτατον (ut in Stob.) Her- werden 314na4 post p. 320222 320 52 lacunam non recte statuit Mei- neke. immo Democriti xazà παλμὸν $ 3 pri- mum genus numeratur. διανοητιχὰς χινήσεις (v. 5) habes etiam D 16 (456, 3) 9838 π 410 E[cre] 594. n310 E[cpr6] itemque v. 15 33on231 c etiam in textu τοῦ habet — πα E[ckre] 336n48 πάντα πὼς E, sed c certe habet πάντας τούτους 338na4 post (A)B lege: χατὰ éxz5- ρωσιν xal εὐχρασίαν xai ψύξιν K[cre, om. BI]: χατὰ etc. 342 n4 1 ante ἀφανεῖς insere: δὲ om. E || ῃ 82 adde || xal χκαϑάπερ E || 243n26 E[cpei] πᾶ ἀέρα τε καὶ om. E (c 'Steph. et in videtur adde: cf. mss.'] " 414. E[cp&rF6] ϑ44 π411 E[cpre] || φαίνωνα E[cr6 etc. 344b praestat Stobaei errori tribuere verba περὶ σχήματος τῶν ἀστέρων, quibus reiectis Metrodori memoria addenda est 15 6 cf. 340a 350 n 410 notandum in E verba εἰς τὸν ἥλιον [v. 10] — πυρίνου [v. 18) intercepta esse, itemque verba ἀνταύγειαν [ν. 19] — γῆν [20] n212 dele E ante BC n215 E[cp&re] || 21 χιχηροειδῶς E[cp&rFG]AB : χισηροειδὲς E(vulgata]C: xt- σηροειδῇ G cf. Ach. || ΠΟΙ nal [sie cbErG] E: σπογγοειδῇ G: om. (AJBC || na3 l. ἄναμμα cf. p. 626, 11 n39 E[Bk] 809 κα 84 τι E[cp&e1] n36 E[Br, μείζων ete. 353512 adde συγχαταφέρεσϑαι δὲ τὸν ἥλιον χινούμενον ἕλιχα ἐν τῇ σφαίρᾳ ἀπὸ τοῦ ἰσημερινοῦ ἐπί τε ἄρχτου χαὶ νότου, ἅπερ ἐστὶ πέρατα τῆς ἕλιχος. ἄλλοι δὲ ἐπ᾽ εὐϑείας αὐτὸν κινεῖσθαι τὴν ἕλιχα οὐ περὶ pes ποιοῦντα, περὶ δὲ χὐλινᾶρον 908 αἴ ἀραιότερον δέ πως respondet ex- tremae $2 310n210 dele G cf. p. 631,5 3íln*4 adde: sed cf. IV 1 4 (385211) JibnasD post ὁμοίαν adde: ϑερείων Doehner 381227 zpnsw (pro πίλησιν) coni. Ber- nardakis (Symbolae crit. et palaeogr. in Plut. Lips. 1579) 386 b6 ϑείοις (i. e. astris) non moven- dum erat 394 n3 adde: 24 οὗ om. D || 401n232 correxi οἵ, G p. 636,5 403512 scribendum αὖ ὧν αὐτὴν. Po- sidonius igitur etiam hie πλατωνίζει cf. 8. 11 404 b1 Apto zaqópas qui est post Stra- tonem ὃ ἢ Ἀρίσταρχος est cf. I 15 9 et 15 5» ubi audit ἀχουστὴς Στράτωνος 41223 scribendum τὴν δὲ μετὰ τοῦτο 413210 μόνον codicum cogitari potest. nam thoracis actio non φυσιχῶς, sed zapa- χειμένως pulmone incitante accidit 413221 ἀντιμετερᾷ et p. 414 36 μετερᾷ Bernardakis 414 36 ἐκτός, 11 ἐν αὑτῷ, 15 ἀπ' αὐτοῦ, 20 {τὸ πνευματικὸν) ἐφέλκηται [sic iam Reiske] idem, otiose omnia 42023 ἐναλλαγείη etiam Bernardakis 421 n310 σαρχώσεις confirmat Psellus Crameri A. Par. I 341,16 422239 χόλπους pro «tóz^x Doebhner quaest. Plut. III 18 423213 £x τοῦ αὐτομάτου veram lecti- onem iudicat Bernardakis expulsam glosse- mate αὐτομάτως 426 n 42 post cf. G adde: vel ἔνϑερμα δέ 421221 ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἢ μόνῃ ἣ σὺν T, τίϑεται νυχτὶ τ. B. Bernardakis 488 «8 παραπεπαιχότος idem 434 «1 dele: propius — ταχέντος 431213 ὕπνον σώματος γίνεσθαι ἅμ᾽ ἐχ- κρίσει τ. À. πλείονι. τῆς (δ᾽) ἐχχρίσεως τ. v. ὃ. τὸν πλεονασμὸν αἰτίαν θανάτου Bernardakis ᾿" 10 25 854 439 43 scribendum ἐπέχειν cf. p. (3b 451, 21 scribendum (iv) τοῖς 454 n6 1. nonne ὁσαχῇ 455, 31 addendum fr. 148 ex Stob. ecl. I 39 (34) 1 p. 638. 640H. Ἀριστοτέλους. là; δὲ τῶν ὑδάτων δυνάμεις xal τοὺς χυλοὺς καὶ τὰς ἄλλας πάσας ποιότητας, ὡς εἰπεῖν συλλαβόντι, γίνεσϑαι παρὰ τρεῖς αἰτίας" ἣ γὰρ παρὰ τὴν τῆς γῆς δια- φοράν (ἐν οἵᾳ γὰρ ἂν ἔχαστον ἡ xal δι᾽ οἵας ἂν ῥέῃ, τοιοῦτον ἴσχειν τὸν χυλόν, οἷον ἁλυκὸν ἣ νιτρῶδες ἢ πιχρὸν T) τῶν ἄλλων ὁποιονοῦν), ἢ παρὰ τὴν τῆς χαπνώδους χαὶ πυρώδους ἀναθυμιάσεως μῖξιν (ἀπολίϑωσιν γὰρ καὶ πῆξιν ἁλῶν χαὶ νίτρων ἔτι τε βαρύτητας χαὶ χου- φότητας χαὶ παχύτητας καὶ λεπτότητας καὶ τὰς ἄλλας δυνάμεις ἀπεργάζεσθαι τὴν τοῦ ϑερμοῦ χαὶ χαπνώδους μῖξιν), ἢ παρὰ τὸν ἀέρα" (ϑερμότητας γὰρ xal ψυχρότητας). xal παρὰ τὴν γῆν μὲν γίνεσθαι, δι᾿ οἵας ἂν ῥέῃ xal ἐν οἵᾳ γίνεται. ϑερμὰ μὲν γὰρ τὴν χατα- χεχαυμένην χαὶ τὴν ξηρὰν xai τὴν ἀσφαλτώδη ποιεῖν" ψυχρὰ δ᾽, ὡς μὲν ἁπλῶς εἰπεῖν, {τὰ ἐν) τοῖς ναματιαίοις, ὡς δὲ xal ἕχαστα, τὰ xarà βάϑους ὡς ἐπίπαν, ὥσπερ καὶ τὰ ἐν τοῖς με- τάλλοις" πόρρω γὰρ τοῦ ἡλίου. πλὴν ἐὰν πυ- ρώδης ὁ τόπος T. δοχεῖ γὰρ ἀφεστάναι τῶν ϑερμῶν τά τ᾽ ἐν τῷ ἀέρι xal τὰ ἐν τῇ γῇ χαὶ τὰ ἐν τοῖς ὑψηλοῖς διά τε τὰ πνεύματα xal μάλιστα διὰ τὴν τοῦ ἀέρος Ψψυχρότητα᾽ καὶ (14) ἐν τοῖς συσχίοις xal πνευματώδεσι, ψύ- χεται γὰρ ὑπ᾽ ἀμφοτέρων" διὸ xal χοπέντων δένδρων ἔνια ϑερμὰ γίνεσθαι. xal τὰ διαπνοὰς ἔχοντα φαραγγώδεις xal ὑπάντρους᾽ τὸ γὰρ πνεῦμα διαυλωνίζον ταύτῃ Ψύχει χαϑάπερ ἐν τοῖς Adxxotg. καὶ τὰ διὰ πάγους ῥέοντα xal ἐνίχμου" ψυχρὸν γὰρ ὁ Aoc, καὶ μᾶλλον ὁ 2 χαὶ ante τοὺς apographa: χατὰ A || ὃ 5c οὗ F: δι᾽ vC: correxi ex v. 15: διέ ἣν Heeren || 14 in parenthesi audias ἀπεργάζεσθαι τὸν ἀέρα, nisi quid intercidit || 16 γίνεται Heeren: γίνεσϑαι A. || 18. τὰ ἐν addidi οἵ, 26. 28. 31 || 19 τοῖς ναματιαίοις F: τοὺς ναματιαίους C || τὰ χατὰ scripsi: τε χατὰ F: χατὰ C: τοὺς χατὰ Heeren || 22 δοχεῖ scripsi: δεῖ F: δῇ C || 29 τά τ᾽ Heeren: τοῦτ᾽ A || 26 τὰ addidi || 30 διαυλωνίζον cf. Arist. meteor. II 8 p. 366 a21 || 31 πάγους neutrum non praestem, eum πάγεσι Arist. probl. XII 6 (907 49) ad alteram significationem glaciei attineat || 93 εἰδὼς A: ἡδύς apogr. ex εἰδὺς quod est corr. ADDENDA τοιοῦτος ἡδύς. ὥσπερ γλυχὺ πᾶν ὕδωρ, οὕτω χαὶ Ψυχρόν. οἰχεῖα γὰρ ἄμφω τῆς φύσεως (ἡ ψυχρότης xa) ἡ ϑερμότης, χαὶ ἡ τῶν » χυλῶν ποιότης γένοιτ᾽ ἂν ἀφ᾽ ἑτέρων. συμ- βαίνει δ᾽ οὖν xal ἐκ τοῦ λόγου τούτου μὴ εἶναι τοῦ ὕδατος xal ἑαυτὸ διαφοράν, ἀλλὰ ταῖς ἄλλων δυνάμεσι διαφέρειν, εἴπερ τὰ μὲν τὴν γῆν τὰ δὲ τὸ πῦρ τὰ δὲ τὸν ἀέρα ποιεῖν συμ- ὦ βέβηκεν. 451,20 sufficiat τὸ εἰς ἑαυτό cf. Arist Meteor. IV 4 (3822311, Doxogr. p. 526 n1) ubi ὑπεῖχον εἰς αὑτό et εἰς βάϑος idem est 455,6 seribendum τινῶν μερῶν cf. v. T 9 ἴδιον delendum videtur 20 xatà μὲν xtA. si prioribus iun- gis, eadem forma existit quae est p. 457,2]. nihil igitur mutandum 461,6 pro ἅπαντα legendum ἀπαντᾶν [i. e. συμβαίνειν} 411, 11 sana sunt fortasse omnia deleto τὴν ante γῆν. intellege: esse amimam umi versi, quod complecti dicunt et aethera et aera qui terram et mare circumdat [cf. p. 94151] et quae hinc aluntur sidera. singulas autea animas et viventium et mortuorum in aére versantium illi (universali) coniumctas esse, 4581,95 historia est etiam apud Plin. VIII 04. XXXIII 116 489, 3 scribendum ἔξω δὲ γενόμενον DOS, 12 fort. τῷ γὰρ πλείω χ. zÀ. scil. αἰσϑάνεσθαι 511,5 οἵ, Hippoer. de aére 13 ἐς γὰρ τὰ αἰδοῖα ξυντέτρηται [se. τὰ ϑήλεα7, οἱ δὲ dv- ὃρες οὐκ εὐθὺ τέτρηνται 521, 19 cf. de igne 15 54254 suppleveris ix c(&wv ὅλγων 565,2 serib. αὔξεσθαι 98 ante xal videtur χάτω excidisse. sed cf. p. 580, 11 569,5 piv sanum est, itaque comma post ἀρετῆς ponendum 592,24 praeferendum διοιχεῖν 609,19 xat' ἀρχάς initio recte oppo- nitur secundariae ex, elementis generationi 615, 9 fort. ὃ xal in F || ὥσπερ Canter: ὑπὲρ A || conicio xai μᾶλλον, (ὅσῳ, ὁ τοιοῦτος ἡδύς, ὥσπερ γλυχὺ ποιῶν ὕδωρ xzÀ. || 35 ἡ ψυχρύτης xai ad- didi || 36 ἑτέρων i. e. ψυχρῶν 7, ϑερμῶν, nisi fuit ἑτέρας ΡΑ 3502 .068 1879 Doxographi graeci / ELICTETDITT 3 6105 041 315 7 STANFORD UNIVERSITY LIBRARIES CECIL H. GREEN LIBRARY STANFORD, CALIFORNIA 94305-6004 (415) 723-1493 All books may be recalled after 7 days DATE DUE