ΠΙΝΑΚΕΣ. 301

phanem Byzantium ὑποϑέσεων nunc superstitum esse auctorem.
Quamquam si vere Wachsmuth. 1. l. p. 665 coniecit, in Πέίναξιν
Callimachi fuisse singulis libris brevem argumenti enarrationem
additam, poterant sane illae ὑποθέσεις inde peti totae. At
hae quidem in re mimis liberalis fuit vir doctissimus, qui
Callimacho vindieavit quod demonstrari nequit. item nimis
liberalis fuit Volekmann. de Suidae Biograph. I p. 26, qui
Callimachum affirmat in Πίναξι egisse poetarum censuram,
quod ego in Γραφείῳ potius fecisse eum crediderim. Sed
omnium liberalissimum se praestitit Meyerus in Opusc. I p. 91,
qui non solum βαρβαρικὰ νόμιμα et περὶ 'Ogvéov commen- |

tarium in his tabulis infuisse credebat, sed etiam ἐϑνικὰς |^

' ὀνομασίας. libros περὶ ἀγώνων, περὶ ποταμῶν, θαυμασίων Ὁ

eodem referre non dubitabat. neque enim videri hos Πίνακας |

ipsas res neglexisse, sed partem eorum aliquam fuisse quoddam
Ὀνομαστικόν — , quod vereor magnopere ut cuiquam persuadeat.
Satis superque. his demonstrasse nobis videmur Callimachi :
πίνακας longissime a catalogorum bibliothecae usui destina-
torum ieiunitate afuisse confirmaturque hoc etiam eo, quo-
niam Aristophanem Byzant. in eo libro quem ad supplendos |
Callimaehi πίνακας scripsit (ἐν roig πρὸς τοὺς Καλλιμάχυυ |
πίνακας, quod recte interpretatum esse puto Nauckium de
Aristoph. Byz. p. 245, non assentientibus quidem Prellero de
Polemon. p. 10 et Volekmann. de Suid. Biographic. I p. 26),
id quod post Callimachi tempora denuo acquisitis multis et
in bibliothecam relatis libris optandum fuit, — et ipsum obser-
vationes historicas et grammaticas addidisse videmus quales
a catalogorum bibliothecae indole plane abhorrent. velut τὴν

διαφορὰν τοῦ τε κατὰ χειρός καὶ τοῦ ἀπονέψασϑαι ibi ex- ;

posuit teste Athenaeo (cf. p. 251 Nauck.) Sed quae praeterea ᾽
de indole πινάκων Callimacheorum e veterum testimoniis '
cognoscimus, quod verba quibus librum aliquem scriptores

orsi erant, integra apponere solebat (n. 8 et n. 15), quod ad - " ps éi

librorum ambitum eius στέχων numerum addebat (n. 8. n. 25), ἡ

Ve Nt
i

quod, si qui liber iniuria alicui aseriptus videbatur, hoc brevi d €
notabat (n. 14), aut si quis latebat libri auctor, hunc certo ὁ

seriptori restituebat (n. 18), aut si qui liber titulo carebat, eum

adiciebat (n. 4. n. 19), aut si plures ferebantur tituli, suum iudi-

cium pronuntiabat (n. 9) —, ea igitur non dico Πέναξι propria
30"

Er

A

" "n
VY. ININÓAANNNV d PERS L LAG
|

d us

^ AWO